muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12165, Karar No: 2015/17321, Tarih: 21.12.2015

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı yasayla değişiklik yapılarak asliye ticaret mahkemesiyle asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı kanunla 6102 sayılı kanuna eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar ( bankalar ) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı Yasanın 44/2 maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin ( 6762 sayılı TTK’nun 5. ) 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Gerçekten 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde; “Bu kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu,12'inci,24'üncü,25'inci,26'ıncı ve 44'üncü maddeleri hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nun 4/1-6 ( 6102 sayılı TTK'nun 4/1-f ) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon,fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına asliye ticaret mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde bu davalar ( 1 ) ve ( 2 ) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum,kuruluş, ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece res’en gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Kuşkusuz, 28.11.2013 tarihli ve 28835 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve yayımı tarihinden itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceği öngörülen 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra oluşacak banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-l,4/3,73/1,83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Somut olayda, davanın 27.12.2013 tarihinde açıldığı ve yukarıda açıklanan görev hükümleri dikkate alındığında Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gözetilmeden mahkemece işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1658, Karar No: 2020/1119, Tarih: 19.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/1658 E.  ,  2020/1119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki konkordato davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı şirketin yumurta üretim ve satışı alanında faaliyet gösterdiğini, son dönemlerde bir kısım sebeplerle ekonomik dar boğaza girdiğini, borçlarını ödemekte zorlandığını, uzun vadeye yayılacak bir ödeme planı içerisinde ekonomik dar boğazdan çıkmalarının mümkün olduğunu ileri sürerek, konkardato taleplerinin kabulü ile öncelikle geçici mühlet verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı şirketin geçici mühlet içerisinde zarar etmeye devam ettiği, kaldı ki öngörülen karın elde edilmesi halinde dahi borçların ödenmesinin mümkün olmadığı, 3.010.361,57 TL borca batık durumda olduğu, davacının alacaklılar zararına bir kısım ödeme ve mal kaçırma faaliyeti içerisinde bulunduğu, sermaye artırımına dair taahhüdün de somutlaştırılmadığı, mühletin devamının alacaklıların zararına sonuç doğuracağı gerekçesiyle, talebin reddi ile davacı şirketin iflasının açılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinindeSakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesine gönderilmesine, kesin olarak 19.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14111, Karar No: 2011/14971, Tarih: 20.12.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/14111 E.  ,  2011/14971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1.3.2011 günlü geri çevirme kararı ile davalı ... Özel Eğitim Tic.Ltd.Şti.'e karar tebliğinin yapılması istenilmiş ise de yapılan karar tebliğlerinin ... ve ... Ticaret Sicil Memurluğunca bildirilen şirketin şube ve tescilli merkez adreslerinde yapılmadığı, karar tebliğinin şirket ortaklarından ...'in ikamet adresinde yapıldığı görülmüştür. Bu nedenle davalının ... ve ... Ticaret Sicil Memurluğunun cevabi yazılarındaki şube ve merkez adreslerinde karar tebliğinin yapılması ve temyiz süreleri beklendikten sonra tebliğ belgelerinin evraka eklenip gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2635, Karar No: 2013/6329, Tarih: 21.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/2635 E.  ,  2013/6329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ..., beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna yardım etme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ... ve ...’ın yapılan yargılanmaları sonunda; sanık ...’in atılı suçlardan, sanıklar ... ve ...’ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetlerine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.12.2012 gün ve 2012/105 Esas, 2012/304 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ... ve ... müdafileri, sanık ... ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ... müdafiin 12.12.2012 tarihinde kendisine tefhim olunan hükmü, CMUK.nın 310. maddesinin 1. fıkrasında öngörülen ve tefhimden başlayan bir haftalık süreden sonra 03.01.2012 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından, süresinden sonra vâki temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin sanık ... müdafii, sanık ... ve müdafiin temyiziyle sınırlı olarak yapılmasına karar verilerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıkların savunmalarına, Manyas Devlet Hastanesinde düzenlenen 22.04.2008 tarihli ve ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 24.04.2008 tarihli raporlara ve tüm dosya içeriğine göre, hymenin yapısına (anüler) göre mağdurenin bakire olduğu ve kızlık zarının herhangi bir yırtık veya travma olmaksızın ereksiyon halindeki erişkin bir penis duhûlüne müsait olmadığı, sanıkların eylemlerinin TCK.nın 103/1. maddesi uyarınca basit cinsel istismar suçu kapsamında kaldığı anlaşıldığından, sanıkların kanıtlanan eylemlerinin basit cinsel istismar niteliğinde olduğu gözetilmeden haklarında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hükümler kurulması,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan ve suç tarihinde daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûmiyeti bulunmayan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nın 51. maddesi yönünden sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaat oluşup oluşmadığı tartışılarak erteleme konusunda bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmemesi,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan ve suç tarihinde daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûmiyeti bulunmayan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nın 51. maddesi yönünden sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaat oluşup oluşmadığı tartışılarak erteleme konusunda bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ile sanık ... ve müdafiin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın aynı Kanunun 325. maddesi uyarınca kararı süresinde temyiz etmeyen sanık ... hakkında cinsel istismar suçundan kurulan hükme de TEŞMİLİNE, 21.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13950, Karar No: 2013/504, Tarih: 17.01.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/13950 E.  ,  2013/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 13.06.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 10.09.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki olduğu 52, 182, 1744 ve 1752 parsel sayılı taşınmazların tapulama tutanağında 1932 olarak yazılan doğum tarihinin 1938 olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Tapu Sicil Tüzüğünün 25. maddesi gereğince tapu kütüğünde bulunması gereken bilgiler arasında doğum tarihi bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

“Mülkiyet hakkının tescili” başlıklı Tapu Sicil Tüzüğünün 25. Maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarasından ibarettir. Bunların arasında yer almayan doğum tarihinin düzeltilmesi mümkün değil ise de çelişkili durum devam ettiği sürece tapu kaydında işlem yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda tapu kayıt maliki ile davacının aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir tespit kararı verilmelidir.

Somut olayda; davacı dava konusu taşınmazların tapulama tutanağında isim, soy isim ve baba adının doğru olarak yazıldığını ne var ki nüfus kaydında 1938 olan doğum tarihinin 1932 olarak geçtiğini ileri sürmüştür. Bu farklılık sebebiyle tapuda işlem yapılamayacağından mahkemece yapılması gereken iş,

davacı ile tapu kayıtlarında malik olarak görünen şahsın aynı kişi olup olmadığını belirlemek, aynı kişi olduğunun anlaşılması halinde ise “tapu kayıt maliki Hüseyin kızı ... ile davacının aynı kişi olduğunun ve tapu kayıt malikinin doğum tarihinin 1938 olduğunun tespitine” şeklinde bir hüküm kurmak olmalıdır.

Açıklanan bu yön nazara alınmadan davanın reddi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 17.01.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40090, Karar No: 2017/22475, Tarih: 19.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40090 E.  ,  2017/22475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 272/1. maddesi gereğince, hakimler hakkındaki yasaklılık ve red sebepleri ile ilgili kuralların bilirkişi bakımından da uygulanmakta olması, bu bağlamda Hukuk Muhakemeleri Kanunu 34/a maddesi düzenlemesi gereğince, bilirkişinin dolayısıyla ilgili olduğu davalar bakımından dahi yasaklılık halinin bulunması ve bu durumun re'sen dikkate alınması gereken hususlardan olması gözetildiğinde, mahkemenin bilirkişi tercihi yerinde görülmemekle birlikte, mahkemece değerlendirilen hesaplamaya göre, hüküm altına alınan alacaklarda bir hata tespit edilememiştir.

Emsal nitelikteki bir kısım dosyalarda davacı işçinin ... Belediyesi'ndeki çalışmasının ardından, kısa bir süre sonra ...'nin alt işveren şirketinden işe girişinin yapılması sebebi ile fesih gerçekleşmediği gerekçesi ile feshe bağlı alacak taleplerinin reddi gerektiği yönünde bozma yapılmıştır. Ancak davacının ... Temizlik Ltd. Şti.'nden 31/12/2014 tarihinde işten çıkışının bildirildiği, 13/01/2015 tarihinde ise ... Temizlik Ltd. Şti.'nden işe girişi yapıldığı anlaşılmıştır. Bozma yapılan dosyalar gibi asıl işverenin ... olduğu, ancak diğer dosyalardan farklı olarak davacının her iki şirket arasındaki çalışmasında 12 günlük boşluk bulunduğu görülmektedir. Bu nedenle işe giriş yapılan işyeri ile yapılan sözleşmenin yeni bir iş sözleşmesi olarak değerlendirildiğinden 31/12/2014 tarihli feshe bağlı alacak taleplerinin hüküm altına alınması doğrudur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarınn reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 19/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11460, Karar No: 2015/28888, Tarih: 17.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/11460 E.  ,  2015/28888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dini inanç ve duyguların istismarı suretiyle dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır. Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır. Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Katılan Nebahat'ın ikamet ettiği adrese giden sanık M ile temyiz dışı sanık H'nin, katılana misafir olarak geldiklerini belirtip evin balkonuna oturdukları, akabinde babalarının vefat ettiğini, öşrünü dağıtacaklarını söyleyip bir miktar parayı çıkartarak katılana gösterip "bileziklerin varsa çıkar, okuyacağız" dedikleri, katılanın kolunda bulunan 3 adet 22 ayar bilezikleri çıkartıp sanıklara verdiği, sanıkların da katılanın başındaki eşarbı çıkarıp bilezikleri bu eşarba koymak istedikleri, katılanın sanıkların dediklerini yapması üzerine içerisinde bileziklerin bulunduğu eşarbı okumaya başladıkları ve bu arada bir poşet istedikleri, katılanın istenilen poşeti getirmek için mutfağa gittiğinde sanıkların katılandan aldıkları ve eşarp içinde bulunan bilezikleri sahte bilezikler ile değiştirip kaçtıkları, bu şekilde sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan ifadesi, teşhis ve kıymet takdir tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29379, Karar No: 2014/15248, Tarih: 14.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/29379 E.  ,  2014/15248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında, mağdur ...'ı yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında, mağdur ...'i yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mağdur anlatımlarına, tanık ...'ın beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın olay tarihinde mağdurun arkasından taş atıp mağduru yaralamaya teşebbüs ettiği sabit ise de, mağdur ...'in soruşturma ve kovuşturma aşamasındaki ifadelerinde, sanık tarafından atılan taşların kendisine isabet edip yaralanmasına neden olduğu yönünde bir beyanının olmadığı gözetilerek, mağdurun ayrıntılı beyanı alınmak suretiyle adli raporunda belirtilen yaralanmasının sanığın attığı taşların isabet etmesi sonucu oluşup oluşmadığı açıklığa kavuşturulmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde eylem tamamlanmış gibi hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.