muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1121, Karar No: 2016/828, Tarih: 17.02.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/1121 E.  ,  2016/828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yönetim kurulu kararının iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatife ait dükkanın satılacağının öğrenmesi üzerine satış için talepte bulunduğunu ve ön görülen bedeli kooperatif hesabına yatırdığını, müvekkilinin satış işlemlerinin tamamlanmasını beklediği sırada davalı kooperatif yönetiminin geriye dönük karar aldığını, karar ile dükkanın yönetim kurulu başkanı Metin Kürüm'e sattıldığını öğrendiğini, kooperatif yöneticisinin kooperatif ile alım satım ilişkisinde bulunamayacağını bu nedenle davalı kooperatif yönetim kurulunun dükkanın Metin Kürüm'e satışına ilişkin almış olduğu kararının iptaline ve satışa konu dükkanın müvekkili adına tescilini karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 2005 yılı olağan genel kurulunda dükkanın 30.000,00 TL bedel karşılığında satışı için karar verildiğini, bu dükkanı satın almak isteyenlerin 7 gün içerisinde yönetim kuruluna müracaat etmesi gerektiğinin üyelere bildirildiğini, dükkanı almak için yönetim kurulu başkanı Metin Kürüm'ün müracaat ettiğini, başkaca talepçi olmadığını, bunun üzerine yönetim kurulunun kararı ile dükkanın Metin Kürüm'e satışına karar verildiğini, davacının süresi içinde dükkanı almak için talepte bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davanın reddine dair verilen 13.12.2007 tarih ve 2006/403 E., 2007/377 K. sayılı ilamı temyiz üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 23.02.2010 tarihli kararıyla bozulmuştur. Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada Kooperatifler Kanunu'nun 59. maddesine göre, kooperatif yönetim kurulu üyeleri, üyelik işlemleri dışında kendi veya başkası namına bizzat veya dolaylı olarak kooperatifle, kooperatif konusuna giren bir ticari ilişkide bulunamayacağı, bu sebeple kooperatif başkanına satışa ilişkin 26.03.20006 tarihli 141 no'lu yönetim kurulu kararı mevzuata aykırı olduğundan iptaline, dava konusu yapılan dükkanın davalı kooperatifin üzerine kayıtlı bulunduğu, davacının yatırdığı paranın ise kendisine iade edilmiş olduğu, dükkanın satış prosedürünün mevzuata uygun olarak yeniden işletilmesi gerektiği bu nedenle de tescil talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava kooperatif başkanına kooperatif uhdesinde bulunan bir bağımsız bölümün satışı ile ilgili yönetim kurulu kararının iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de 12.02.2005 tarihinde yapılan 2004 yılı olağan genel kurul toplantısının 14. maddesi ile söz konusu bağımsız bölümün satışı ile ilgili karar alındığı ve aynı konuda 04.06.2005 tarihli 2005 yılı genel kurul kararı ile yönetim kuruluna satışa dair yetki verildiği, bu yetki üzerine davaya konu bağımsız bölümün satışı ile ilgili üyelere tebligat yapıldığı ve kooperatif başkanı tarafından bu bağımsız bölümün satın alındığı anlaşılmıştır. 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 59/6 maddesine göre “Kooperatif yönetim kurulu üyelerinin üyelik işlemleri dışında kendi veya başkası namına bizzat veya dolaylı olarak kooperatif konusuna giren bir ticari muamele yapamaz.” Hükmünü ihtiva ettiği ancak kooperatife ait bağımsız bir bölümün genel kurul kararına dayanılarak kooperatif üyesi olan kooperatif başkanına satılmış olması kooperatif konusuna giren bir ticari ilişki kapsamında düşünülemeyeceğinden davanın bu nedenle reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile ticari ilişki olduğundan bahisle davanın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/54573, Karar No: 2014/5149, Tarih: 19.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/54573 E.  ,  2014/5149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 19. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/11/2011

NUMARASI : 2010/476-2011/1004

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, kıdem tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili, birleşen dava ile de asgari geçim indirimi alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının asgari ücretle çalıştığını, asgari ücretteki artışların maaşına yansıtıldığını, 14-15-17 Mayıs 2010 tarihlerinde mazeretsiz işyerine gelmediğini, bu hususun tutanağa bağlandığını, davacının keşide ettiği ihtarnamenin müvekkiline tebliğ edildiğini, müvekkilinin de tutanakları da eklemek suretiyle davacıya cevabi ihtarname gönderdiğini, ücretinin hesabına yattığını, aylık ücret, fazla mesai, hafta tatili gibi herhangi bir hak ve alacağı olmadığını, davacının hem haber vermeden işe gelmediğini, hem de işvereni zarara uğratacak fiiller işlediğini, hafta içi çalışma saatlerinin 09.00-18.00 arası olduğunu, öğleyin 12.30-13.30 arası yemek molası verildiğini, cumartesileri yarı gün çalışıldığını, haftalık çalışma süresinin 45 saati geçmediğinden fazla mesai ücreti ödemesinin söz konusu olmadığını, resmi ve dini bayramlarda mesai yapılmadığını, şirketin ekonomik kriz içinde olduğunu savunmuştur.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, yıllık izin, ücret, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline, hafta tatili ve asgari geçim indirimi alacak taleplerinin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece davacının 132 gün bakiye yıllık ücretli izin hakkı bulunduğu kabul edilerek yapılan hesaplamaya itibarla izin ücreti hüküm altına alınmış ise de, davacının son otumdaki izne dair açıklamalarının dikkate alınmadığı anlaşılmıştır.

Davacının bakiye yıllık izin süresinin son oturumdaki açıklamaları dikkate alınarak hesaplanması gerekirken, yazılı şekilde yıllık izin ücretine hükmedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

2-Mahkemece davacının 132 gün bakiye yıllık ücretli izin hakkı bulunduğu kabul edilerek yapılan hesaplamaya itibarla izin ücreti hüküm altına alınmış ise de, davacının son otumdaki izne dair açıklamalarının dikkate alınmadığı anlaşılmıştır.

Davacının bakiye yıllık izin süresinin son oturumdaki açıklamaları dikkate alınarak hesaplanması gerekirken, yazılı şekilde yıllık izin ücretine hükmedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 19.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16621, Karar No: 2011/14813, Tarih: 05.10.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/16621 E.  ,  2011/14813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2670 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın 1146 lira üzerinden kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Her ne kadar davalı yan tarafından karşı tarafın temyizine cevap dilekçesi ile mahkeme kararı temyiz edilmişse de; 25.1.1985 gün ve 1984/5 Esas-1985/1 Karar sayılı YİBK gereğince temyiz dilekçesinde hakim havalesi bulunmaması ve temyiz harcı alınmamış olması nedenleriyle ve dilekçedeki tarih itibariyle temyize cevap süresi de geçtiğinden davalı yanın temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

Hükmüne uyulan bozma kararı gereğince taşınmazda zeytin mi yoksa antep fıstığı ağaçları mı bulunduğu konusundaki çelişki giderilmeden zeytin ağaçları üzerinden hesaplanan tazminata hükmolunması davacı yararına bozma nedenidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10460, Karar No: 2016/8555, Tarih: 15.12.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/10460 E.  ,  2016/8555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet, diğer atılı suçtan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece gerçekleştirilen yargılama sırasında müşteki sıfatıyla beyanları alınan ... ile eşi ...'in duruşmada “....” adresini tebligat adresi bildirip olay nedeniyle sanıktan şikayetçi olarak davaya katılmalarının ardından, yokluklarında verilen gerekçeli kararın katılan ... tebligatta tanık gösterilmek suretiyle ... ile katılan ...'e aynı adres itibariyle tebliğe çıkartılmasından sonra adreste tanınmadıklarından bahisle evrakın bila tebliğ iade edilmesi üzerine mernis sisteminde kayıtlı “....” adresine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken, katılan ...'in duruşmada bildirdiği adrese aynı Kanunun 35. maddesine göre ve katılan ...'e ise “....” adresine 21/2. maddeye göre usulsüz şekilde tebliğ edildiği anlaşıldığından, katılanlar ... ile ...'in halihazırdaki mernis adreslerine tebligat yapılmak suretiyle anılan eksikliğin giderilmesi ve hükmün katılanlar tarafından temyiz edilmesi halinde bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmesi için esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15801, Karar No: 2018/138, Tarih: 10.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/15801 E.  ,  2018/138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesi kapsamında sanığa MERNİS adresinde yapılan tebliğ işleminde, komşusuna haber verilme zorunluluğu bulunmamakla birlikte tebligat evrakında gıyabi kararın adresteki kapıya yapıştırıldığına dair bilgiye yer verilmediğinden, 04.12.2014 tarihinde yapılan tebligatın usulsüz olduğu, sanığın müracaatı üzerine 25.12.2014 tarihinde kalemde yapılan tebliğden itibaren temyiz süresinin başladığı ve sanığın temyizinin süresinde olduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki temyiz isteminin reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Davaya konu suçun tarihinin 06.12.2008 ve iddianame tarihinin 01.06.2009 olduğu, Kırıkkale 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/320-655 E-K. sayılı davasına konu suçun tarihinin 16.01.2009 ve iddianame tarihinin 14.05.2009 olduğu, dolayısıyla ilk düzenlenen iddianame tarihinde iki suçun da işlenmiş olması nedeni ile zincirleme suç oluşacağı, uyulmasına karar verilen Dairemizin 31.03.2014 tarih, 2012/27924 Esas, 2014/6043 Karar sayılı bozma ilamı üzerine davaların birleştirilmesi talebinde bulunulduğu ancak birleştirme uyuşmazlığı çıktığı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanunun 4. ve 10. maddeleri gereğince öncelikle birleştirme uyuşmazlığının çözümlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7063, Karar No: 2013/9649, Tarih: 10.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/7063 E.  ,  2013/9649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TARSUS 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/01/2013

Yanlar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istemine ilişkin olup davacı, miras bırakanının dava konusu 897 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında “A.. oğlu Tahsin” şeklinde yazılan kimlik bilgilerinin “A.. oğlu T.. T..” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının miras bırakanı olan Tahsin'in nüfus kayıtlarında soyadının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de, idari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda, tapu malikinin davacının murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmelidir.

Talebe konu olayda mevcut duruma göre tapu maliki olarak görünen kişinin artık nüfus siciline tescili mümkün olmadığından ve dolayısıyla tapu kaydındaki kimlik bilgileri de nüfus kayıtlarına göre düzeltilemeyeceğinden tapu kayıtlarında intikal yaptırılabilmesi için mahkemece  “talebe konu taşınmazın tapu kayıtlarında tapu maliki olarak görünen “A..T..ile davacının murisi “Abdullah oğlu Tahsin”in aynı kişi olduğunun tespitine” şeklinde bir tespit hükmü kurulması gerekirken talebin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.6.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1659, Karar No: 2022/7493, Tarih: 27.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1659 E.  ,  2022/7493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 30.01.2019 tarih ve 2018/867 E- 2019/26 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.06.2020 tarih ve 2019/774 E- 2020/578 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 25.10.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi Dr. ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı bankanın Konya Asliye 1. Ticaret Mahkemesi’nin 17.09.2018 tarih, 2018/1341-1339 D. İş sayılı ihtiyati haciz kararını müvekkili aleyhine alarak Konya 3. İcra Müdürlüğü’nün 2018/9385 esas sayılı dosyası üzerinden infaza girişerek icra takibi başlattığını, oysa müvekkilinin davalı bankaya hiçbir borcunun olmadığını, dava dışı Demirkol Metal Ltd. Şti. ile Halkbank Nalçacı Şubesi arasındaki 17.07.2012 tarihli genel kredi sözleşmesine müvekkilinin kefil sıfatı ile imza attığını, kefalet limitinin 500.000,00 TL olduğunu, asıl borçlu şirketin kredi borcunu 05.02.2018 tarihinde 2.900.000,00 TL olarak EFT yoluyla davalı bankaya ödediğini, tüm borç ödendiği, hesap kapatıldığı ve şirket tarafından başkaca kredi kullanılmadığı, akabinde müvekkilinin kefilliğinden dolayı banka tarafından tesis edilen tüm ipotekler fekkedildiği halde bankanın ödenmiş borcu ihtiyati haciz ve icra takibine konu ettiğini ve müvekkilinin taşınmazları üzerine ihtiyati haciz şerhleri konulduğunu, müvekkilinin başkaca bir kredi sözleşmesine kefil vs.. olmadığını başkaca varsa kredi sözleşmelerinden müvekkilinin kapanan kredideki kefaletinden dolayı sorumlu tutulamayacağını, takipte istenen temerrüt faizi oranının fahiş olduğunu, davalı bankanın takipte haksız ve kötü niyetli olduğunu iddia ederek müvekkilinin Konya 3. İcra Müdürlüğü’nün 2018/9385 esas sayılı dosyasındaki takip ve alacaktan dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine ve takibin haksız ve kötü niyetli olması sebebiyle davalı aleyhine % 20 oranında tazminata karar verilmeisni talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kredi müşterisi Demirkol Metal Ltd. Şti.'nin kredi borcunu ödememesi üzerine Beşiktaş 17. Noterliği’nin 28.06.2018 tarih, 43567 yevmiye sayılı kat ihtarnamesi ile şirkete ve müteselsil kefillere ihtar keşide edildiğini, davacıya çıkarılan ihtarnamenin eşi Fatma Demirkol imzasına tebliğ edildiğini, sözlü görüşmeler yapılarak davacının bankaya şirket borcunu kabul ettiğini (sözlü olarak) bildirdiğini, davacının ihtarnameye itiraz etmediği gibi sözlü görüşmelerde de bir itirazda bulunmadığını, 17.07.2012 tarihli 500.000,00 TL limitli kredi sözleşmesinde kefalet imzası bulunan davacı aleyhine kendi beyanları ve açık kabulü gözetilerek kefalet limiti üzerinden ihtiyati haciz kararı alarak icra takibine giriştiklerini, 01.10.2018 tarihinde davacının süresinde borca itiraz ettiğini, 09.10.2018 tarihinde işbu itirazın banka avukatına tebliğ edilmesi üzerine itirazdan haberdar olduklarını, banka tarafından itirazın kaldırılması veya itirazın iptali davası açılmadığını, icra dosyasını takipsiz bıraktıklarını, ancak davacının itirazından hemen bir gün sonra 02.10.2018 tarihinde işbu menfi tespit davasını açtığını, 11.10.2018 tarihinde dava dilekçesini tebliğ alan bankanın davadan haberdar olduğunu, davacının davadan feragat edeceği sözünü vermesine rağmen vekili ile arasındaki sorun nedeniyle bunun mümkün olmadığını, gelinen noktada kefaletin zamanaşımına uğramadığı dikkate alınarak davacı hakkında sehven icra takibi yaptıklarını anladıklarını ve bu nedenle dava konusu icra dosyasından dolayı davacının davalı bankalarına bir borcunun olmadığını kabul ettiklerini bildirdiklerini ve davalı bankalarının kötü niyetli olmadığını, dava açılmasına sebebiyet vermediğini savunarak menfi tespit talebinin kabulüne, kötü niyet tazminatı talebinin reddine, yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi’nce, davalının davayı kabul etmesi nedeniyle menfi tespit davasının kabulüne, Konya 3. İcra Müdürlüğü’nün 2018/9385 esas sayılı dosyasındaki icra takibinden dolayı davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, davacının kefaletine konu takip konusu borç ihtiyati haciz kararından ve icra takibinden önce ödendiğinden davalı bankanın icra takibine başlamasının haksız ve kötü niyetli olduğu, borca itiraz edilmesinin menfi tespit davası açılmasına engel olmayacağı gerekçesiyle kabul edilen takip konusu alacağın %20'si oranı olan 110.091,66 TL haksız takip (kötü niyet) tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi’nce, dava konusu takibin itiraz üzerine durmasından sonra itirazın iptali davası açılmadan davacının menfi tespit davası açmakta hukuki yararının bulunduğu, 25.05.2017 tarihli genel kredi sözleşmesinde davacının kefaletinin bulunmadığı, davacının kefaletine konu borcun 05.02.2018 tarihinde ödendiği, davalı banka tarafından 17.09.2018 tarihli ihtiyati haciz kararının alındığı, infazın istendiği, 21.09.2018 tarihinde takip talebinde bulunulduğu, davalı bankanın tacir olarak basiretli davranma yükümlülüğüne rağmen davacının müteselsil kefil olduğu 17.07.2012 tarihli genel kredi sözleşmesine konu borcun 05.02.2018 tarihinde ödenmesi sebebiyle icra takibine konu kefalet borcunun kalmadığı hususunda tereddüt bulunmayan davacıya karşı icra takibi başlatmakta kötü niyetli olduğu, bu çerçeve içinde davalı tarafça ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 9.400,43 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 27/10/2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY

Menfi tespit davasındaki kötü niyet tazminatını düzenleyen İİK'nın 72/5 maddesinde “…borçluyu menfi tespit davası açmaya zorlayan takibin haksız ve kötü niyetli olduğu anlaşılırsa, talebi üzerine, borçlunun dava sebebi ile uğradığı zararın da alacaklıdan tahsiline karar verilir” hükmü yer almaktadır.

Madde metninde yer alan “kötü niyet” kavramını; alacaklının, icrai açıdan takip başlatamayacak oranda açık bir belge ve bilgiye rağmen bu yola tevessül etmesi olarak özetlemek mümkündür.

Ancak burada alacaklıya izafe edilecek kötü niyet olgusunun sorgulanacağı “takibin” hangi zaman dilimine tekabül ettiği önem kazanmaktadır. Bir başka deyişle; haksız ve kötü niyetlilik; “takip talebi” tarihi itibarıyla tespit edilecek bir unsur mu olacak, yoksa menfi tespit davası tarihine kadar devam eden süreç içindeki toplam tutum ve davranışı mı ifade edecek? Hususları ilave bir tartışmayı gerektiren ayrı bir konu başlığı olarak karşımızda durmaktadır.