muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2788, Karar No: 2020/825, Tarih: 03.11.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2788 E.  ,  2020/825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “faiz alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul (Kapatılan) 31. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 27.03.2012 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin elektrik hizmeti aldığı davalı şirket tarafından düzenlenen 2.815,70TL meblağlı, 12.06.2009 son ödeme tarihli ve 60.851,90TL meblağlı, 12.06.2009 son ödeme tarihli iki adet faturadan dolayı Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/477 E. 2010/165 K. sayılı dosyasıyla borçlu olunmadığının tespitine, söz konusu faturaların iptaline ve ödeme hâlinde istirdada ilişkin dava açıldığını, yargılama sırasında faturaları ödemek zorunda kalan müvekkilinin davalı yana 22.256,91TL borçlu olmadığına hükmedildiğini, kararın İstanbul 2. İcra Dairesinin 2011/12034 E. sayılı dosyasıyla takibe konulmasıyla asıl alacağın tahsil edildiğini ancak anılan dosyada müvekkili tarafından sehven faiz talep edilmediğinden mahkemece faize hükmedilmediğini ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, 22.256,91TL’nin ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak faiz alacağından şimdilik 1.000,00TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 24.06.2013 havale tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 7.289,00TL’ye yükseltmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 03.05.2012 tarihli cevap dilekçesinde, dava dilekçesiyle Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/477 E., 2010/165 K. sayılı kararıyla hüküm altına alınan alacakla ilgili faiz talep edilmişse de, bahse konu dosyada faiz talep edilmeyerek hükmün kesinleştiğini, asıl borç ödendiğinde veya herhangi bir şekilde ortadan kalktığında ona bağlı faiz ve diğer hakların da sona ereceğini, asıl alacak zamanaşımına uğradığından faiz alacağının da zamanaşımına uğradığını, Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği gereği tahakkuk yapılarak mahkeme kararında belirtilen tutarda iade yapıldığını, davaya konu yerel mahkeme kararında zaten istirdada ilişkin hüküm olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararı:

Mahkeme Kararı:

6. İstanbul (Kapatılan) 31. Asliye Ticaret Mahkemesinin 23.09.2013 tarihli ve 2012/77 E., 2013/218 K. sayılı kararı ile; Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/477 E., 2010/165 K. sayılı kararıyla verilen hükmün kesinleşmesiyle asıl alacağın sona ermediği, dava konusu olayda asıl alacağın ifa ile sona erdiği, ifa aşamasının ise İstanbul 2. İcra Dairesinin 2011/12034 E. sayılı dosyası ile yapılan takip neticesinde sonlandığı, söz konusu takipte işlemiş faiz alacağının talep edilmesiyle faiz alacağının saklı tutulduğu, bu sebeple faiz talebinin yerinde olabileceği gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulü ile 7.289,27TL alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Yerel Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 19.02.2015 tarihli ve 2014/9624 E., 2015/2651 K. sayılı kararı ile; “… Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Somut olayda mahkemece, dosyanın tevdi olunduğu bilirkişi tarafından tanzim kılınan raporda; davacının Boğaziçi Elektrik Kurumuna yaptığı ödemelerden en sonuncusundan geriye doğru, huzurdaki dava tarihine kadar oluşan faiz hesaplanmış; yerel mahkemece söz konusu hesap yöntemiyle bulunan 7.289, 27 TL ye hükmolunmuştur.

Esas itibariyle mevcut yargılama dosyasında; paranın ödenmesi gereken tarih ile ana paranın ödendiği tarih arasındaki dönem için faiz hesaplanması gerekirken; bilirkişi tarafından tanzim kılınan raporda; davacının Boğaziçi Elektrik Kurumuna yaptığı ödemelerden en sonuncusundan geriye doğru, huzurdaki dava tarihine kadar oluşan faizin hesaplanmış olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesinin 17.12.2015 tarihli ve 2015/1005 E., 2015/929 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçelerle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda talep edilen faizin hesaplanmasında, davacının davalı kuruma yaptığı ödeme tarihlerinden dava tarihine kadar olan dönemin mi yoksa paranın ödenmesi gereken tarih ile anaparanın ödendiği tarih arasındaki dönemin mi esas alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü için konu ile ilgili “faiz” kavramına kısaca değinmekte fayda vardır.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda talep edilen faizin hesaplanmasında, davacının davalı kuruma yaptığı ödeme tarihlerinden dava tarihine kadar olan dönemin mi yoksa paranın ödenmesi gereken tarih ile anaparanın ödendiği tarih arasındaki dönemin mi esas alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü için konu ile ilgili “faiz” kavramına kısaca değinmekte fayda vardır.

13. Faiz, hukuki niteliği itibariyle, yan edim olup, asıl alacağı genişleten bir yan haktır. Bu nedenle, faiz borcunun varlığı ve devamı, her şeyden önce asıl alacak hakkının varlık ve devamına bağlıdır. Asıl alacak hakkı doğmamışsa, faiz borcu da doğmaz. Keza, faiz borcu, asıl alacak devam ettiği sürece devam eder. Faiz, asıl alacağa bağlı yan hak olduğu için, asıl alacak sona ererse, faiz de sona erer (Eren, F.: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 21. Baskı, Ankara 2017, s. 1001).

14. Bu durum, davaya konu faiz alacağının doğduğu tarihte yürürlükte olan ve somut olaya uygulanması gereken mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 113. maddesinde [Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 131] :

“Asıl borç tediye ile veya sair bir suretle sakıt olduğu takdirde kefalet ve rehin ve sair feri haklar dahi sakıt olur.

Evvelce işleyen faizleri talep hakkının mahfuz bulunduğu beyan edilmiş veya hal icabından neşet eylemiş olmadıkça bu faizler talep olunamaz.

Gayrimenkul rehine ve kıymetli evraka ve konkordatoya müteallik hususi hükümler mahfuzdur.” şeklinde düzenlenmiştir.

15. Alacaklı, asıl alacak sona erince, işlemiş faiz alacaklarını isteyebilmek için, bu hakkını saklı tutmak zorundadır. Gerçekten, BK’nın 113/2. maddesine göre (TBK m.131/2) daha önce işlemiş olan faizleri isteme hakkının saklı tutulduğu bildirilmiş veya durumun özelliğinden anlaşılmış olmadıkça, bu faizler istenemez. Keza BK’nın 131. maddesine (TBK m. 152) göre de asıl alacak zamanaşımına uğradığında, işlemiş faiz de zamanaşımına uğramış olur. Aynı şekilde, alacaklı, asıl alacağı devrettiği takdirde, faiz alacaklarını da devretmiş sayılır (BK m. 168/1; TBK m. 189/1-2; Eren, s. 1001).

16. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 07.07.2020 tarihli ve 2017/4-1704 E., 2020/534 K. sayılı kararında aynı hususlara değinilmiştir.

17. Davaya konu faiz alacağının başlangıç tarihinin belirlenmesi için ise, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin tespiti önem arz etmektedir.

18. BK’nın, “Borçların teşekkülü” başlığı altında, sözleşmeden doğan borçlar (m. 1–40) ile haksız fiilden doğan borçlar (m. 41–60) düzenlenmiş; yine aynı başlık altında, borçların üçüncü genel kaynağı olarak, haksız (sebepsiz) iktisaba (m. 61–66) yer verilmiştir.

19. Bunların dışında, ne hukuki bir işlemde açıklanan bir iradeye, ne de hukuka aykırı bir eyleme dayanan, kanundan doğan borçlar bulunmaktadır.

20. Özetle, hukukumuzda borçların kaynağı; sözleşme, haksız fiil, sebepsiz iktisap ya da bir kanun hükmü olarak kabul edilmiştir.

19. Bunların dışında, ne hukuki bir işlemde açıklanan bir iradeye, ne de hukuka aykırı bir eyleme dayanan, kanundan doğan borçlar bulunmaktadır.

20. Özetle, hukukumuzda borçların kaynağı; sözleşme, haksız fiil, sebepsiz iktisap ya da bir kanun hükmü olarak kabul edilmiştir.

21. Borçlar Kanunu’nda sorumluluğun kaynaklarından biri olarak öngörülen sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için, bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun nedensellik bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir nedene dayalı olmaması gerekir.

22. Öte yandan, “Haksız bir fiil ile mal iktisabından doğan borçlar” başlığını taşıyan BK’nın 61. maddesi (TBK m. 77):

“Haklı bir sebep olmaksızın aharın zararına mal iktisabeden kimse, onu iadeye mecburdur. Hususiyle muteber olmayan veya tahakkuk etmemiş bulunan bir sebebe yahut vücudu nihayet bulmuş olan bir sebebe müsteniden ahzolunan şeyin, iadesi lazımdır.” hükmünü haizdir.

23. Önemle vurgulamak gerekir ki, kural olarak sözleşme ilişkisi devam ettiği sürece sebepsiz zenginleşme söz konusu olmayacaktır. Ancak bazen bir sözleşme ilişkisi dolayısıyla kurulan temaslar sırasında sebepsiz zenginleşme ortaya çıkabilir ve bu tür kazandırmalar sebepsiz zenginleşmeye konu olur. Zira, yapılan kazandırma sözleşme çerçevesi dışındadır ve bunların sözleşmeden doğan bir hak veya borçla ilgisi bulunmamaktadır (Oğuzman, K./Öz, M.T: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul 2009, s. 746-747).

24. Belirtilmelidir ki, haksız fiilde ve sebepsiz zenginleşmede temerrüt için ihtarın gerekmediği yolunda açık bir yasa hükmü yoktur. Ne var ki, günümüzde de uygulama alanı bulan, müşterek hukukun “Gasp eden daima temerrüt hâlindedir” şeklindeki genel ilkesine göre, haksız fiilin faili ve sebepsiz zenginleşen daima temerrüt hâlinde bulunduğu için, zaten gerçekleşmiş olan temerrüdü sağlamak üzere alacaklının bunlara ayrıca bir ihtarda bulunması gerekmez.

25. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 26.02.2020 tarihli ve 2017/3-1015 E., 2020/222 K. sayılı kararında da aynı ilkelere değinilmiştir.

26. Eldeki davada, davacının davaya konu ettiği işlemiş faizi talep edebileceği konusunda Yerel Mahkeme ve Özel Daire arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, hangi tarih aralığı için işlemiş faizin talep edilebileceği hususunda toplanmaktadır.

27. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davaya sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanacağı açıktır. Bu durumda, sebepsiz zenginleşen davalının daima temerrüt hâlinde bulunduğundan hareketle, işlemiş faiz alacağının, davacının davalıya yapmış olduğu her bir ödeme tarihinden itibaren hesaplanması gerektiği kuşkusuzdur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda faiz alacağının başlangıcı isabetli şekilde belirlenmiş ancak sona erme tarihi “kurumun ödeme yaptığı tarih” olarak gösterilmesine karşın, dava tarihi olan 27.03.2012 olarak hesaplandığı görülmüştür. Oysa kurum tarafından anaparanın davacıya 13.07.2011 tarihinde ödendiği açıktır.

28. O hâlde, davaya konu işlemiş faizin hesabında, bilirkişi raporunda tespit edildiği gibi, en sonuncusundan geriye doğru davacının davalı kuruma yaptığı ödeme tarihleri ile davalı kurum tarafından anaparanın davacıya ödendiği 13.07.2011 tarihi esas alınmalıdır.

29. Hâl böyle olunca, direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 03.11.2020 tarihinde oy birliğiyle ve kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8369, Karar No: 2012/3237, Tarih: 09.03.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/8369 E.  ,  2012/3237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka ve kredi kurumlarını dolandırmak

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nun 504/1, 61, 522 ve 59 mad.ce 3 ay 10 gün hpc

Suç tarihinin ...’nun sahte kredi kartlarını aldığı esnada yakalanmış olduğu tarih olan 23.09.2004 olarak mahal mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununun 01.03.2006 tarihinde yürürlüğe girdiği ve anılan Kanunun 37/2. maddesindeki "kredi kartı veya üye işyeri sözleşmesinde veya eki belgelerde sahtecilik yapanlar veya sözleşme imzalamak amacıyla sahte belge ibraz edenler" ile ilgili düzenlemenin sözleşmeye kadar olan safhada uygulanabileceği, kredi kartı sözleşmesinin düzenlenmesinden sonra kartın üretilmesi halinde 5237 sayılı TCK.nun 245/2, kart banka tarafından üretilmeden sahteciliğin anlaşılması halinde bu suça teşebbüs, sahte üretilen bu kart kullanılarak menfaat temin edilmesi halinde ise aynı Yasanın 245/3. maddesinde yazılı suçu oluşturacağı, somut olayda ise; sanığın fikir ve eylem birliği içerisinde diğer sanıkla sahte belgelerle Garanti Bankası’na başvurmak suretiyle sahte kredi kartı çıkarttırıp, diğer sanığın Net Kurye’de 23.9.2004 tarihinde bu sahte kredi kartını aldığı esnada yakalanmasından dolayı teşebbüs aşamasında kalan eylemlerinin, 5237 sayılı TCK.nun 245/2. maddesinde yazılı suçları oluşturduğu gözetilmeden, lehe Yasanın belirlenmesi amacıyla yapılan karşılaştırmanın anılan madde yerine, 158/1-j maddesi ile yapılması isabetsizliği, 765 sayılı TCK uyarınca kurulan mahkûmiyetlerin açıkça sanık lehine olması nedeniyle sonuca etkili görülmemiş, sanığın tekerrüre esas sabıkası olduğu halde aynı Yasanın 81. maddesinin uygulanmaması ve 5237 sayılı TCK'nun 245/1. maddesinde hapis cezası yanında adli para cezası da hükmolunmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu, kabul, oluşa ve soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdire uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebeplerin uygulanması takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.03.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1264, Karar No: 2018/5895, Tarih: 07.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/1264 E.  ,  2018/5895 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : . İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş akdine sendikal nedenle geçersiz olarak son verildiğini öne sürerek feshin geçersiz olduğunun tespiti ile davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davacının kendi bünyelerinde çalışmaya başladığı 13.06.2014 tarihinden iş sözleşmesi geçerli nedenle ve hakları ödenmek suretiyle sona erene kadar kesintisiz çalıştığını, iş akdinin sona erdirilmesinin sendikal sebeple hiçbir ilgisinin olmadığını, davacıya 02.02.2016 tarihinde iş akdine uygun olarak enjeksiyon kalıpçısı işinden finisyon üretim işine geçmesinin önerildiğini ancak davacının kabul etmediğini, davacının sendika üyesi olduğunu bilmelerinin mümkün olmadığını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, iş akdinin işverence sendikal nedene dayalı olarak sonlandırıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dosya içeriğine göre feshin geçersiz olduğu ve feshin sendikal nedene dayalı olduğunun kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki; işe iade davasının netice olarak bir tespit davası olduğu gözardı edilerek sendikal tazminatın davalıdan alınıp davacıya ödenmesi yönünde tahsil hükmü kurulması ve sendikal tazminat olarak belirlenen bir yıllık ücretin ''brüt'' olduğunun belirtilmemesi hatalı olup, belirtilen hususlar bozma nedeni ise de; yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nin 2017/2472-2017/1424 karar sayılı ilamının bozularak ortadan kaldırılması, 20.06.2017 tarihli İlk Derece Mahkemesi kararının ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebepten ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nin 2017/2472-2017/1424 karar sayılı ilamının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, 20.06.2017 tarih 2016/73 esas-2017/239 karar sayılı İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının,

''3-Davacı işçinin bir yıllık ücreti tutarındaki sendikal tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine,'' şeklinde olan 3. bendinin hüküm yerinden tamamen çıkartılmasına yerine, '' 3-Davacı işçinin brüt bir yıllık ücreti tutarındaki sendikal tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesi gerektiğinin tespitine,'' sözcüklerinin yazılmasına ve İlk Derece Mahkemesi hükmünün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine; peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.03.2018 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/65578, Karar No: 2013/9454, Tarih: 22.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/65578 E.  ,  2013/9454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, katılana ait ... yerine giderek 440 TL karşılığında iki adet banyo dolabı satın alarak 20 TL kaparo bıraktığı, bakiye 420 TL için ise senet düzenleyip verdiği, senede kendisine ait olmayan bir adresi ve cep telefon numarasını yazıp dolapları götürdüğü ertesi gün montaj yapmak üzere sanığın verdiği adrese giden katılanın, adreste başka bir şahsın oturduğunu, sanığın verdiği cep telefonu numarasını aradığında ise başka bir şahsa ait olduğunu öğrendiği şeklindeki olayda; sanığın, katılandan aldığı mallar karşılığında sahte adres ve telefon numarası yazarak düzenlediği senedi katılana vermesi şeklindeki eyleminin haksız menfaat temin etmeye yönelik hileli hareket olduğu anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamedeki bozma düşüncesine de bu sebeple iştirak edilmemiştir.

Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "100 gün" ve "2.000 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "5 gün" ve "100 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.05.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.