muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10881, Karar No: 2023/10686, Tarih: 01.11.2023

3. Değerlendirme

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, davacının 04.04.1970 doğumlu olduğu, davalı ... unvanlı işverenin 436572 sicil numaralı iş yerinde 01.11.1985 tarihinde çalışmaya başladığına ilişkin işe giriş bildirgesinin verildiği tarihte 15 yaşında olduğu, işyeri tescil bilgilerinde işyerinin torna atölyesi-pompa tamiri mahiyetinde olup 01.11.1985-30.04.1987 tarihleri arasında kanun kapsamında olduğu, 1985 yılında iş yerinden dönem bordrosu verilmediği, davacı tanığı olarak iş yerinden dava konusu dönemden önce çalışması olduğu anlaşılan ... ile dava konusu dönem sonrası vergi mükellefiyet kaydı olan ...'ın davacı tanığı olarak dinlendiği yine işyerinden bildirimi olmayan ...'nın beyanına başvurulduğu böylece eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece öncelikle davacıya ait işe giriş bildirgesinde davacının çırak olarak çalıştığı hususunda bir yazı olmaması karşısında çıraklık sözleşmesi düzenlenip düzenlenmediği araştırılmalı,bir meslek eğitim merkezinde çıraklık kaydı olup olmadığı araştırılmalı,var ise buna ilişkin kayıtlar getirtilmeli, yukarıda anılan çalışma ilişkisi aydınlatılarak,davalıya ait iş yerinde davacının tam olarak hangi işleri yaptığı, davacının yaptığı işlerin üretimin bir parçası mı yoksa meslek ve sanat öğrenimine yönelik mi olduğu, iş yerinde işlerin davacının talep konusu dönemde yaşı itibariyle yapabileceği işlerden olup olmadığı, bu işleri yapma hususunda fiziksel ve psikolojik yetkinliğinin olup olmadığı, bu işi yapmayı bu yaşta öğrenip öğrenemeyeceği,yaptığı işi ne kadarlık süre içinde öğrenebileceği belirlenmeli, davacıya çalışmasını bilebilecek kişilerin kimler olabileceği hususunda beyanı alınarak belirlenen kişilerin sigortalılık kayıtları da getirtilerek davacının çalışmasının varlığı ve niteliği hususunda beyanları alınmalı, davacı tanığı olarak dinlenen ...'nın iş yerinden verilmiş işe giriş bildirgesinin olup olmadığı Kurumdan sorularak celbedilmeli, tanık beyanları arasında oluşabilecek çelişkiler de giderilmek suretiyle varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9897, Karar No: 2010/13997, Tarih: 26.10.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9897 E.  ,  2010/13997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı ... vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı ve aleyhine temyiz olunan davacı adına gelen olmadı. Dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmüne göre, bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği günün (dava tarihinin) esas alınması gerekir. Somut olayda idarece belgelerin mahkemeye verildiği güne göre 2009 yılı verilerinin getirtilip buna göre bedel tespiti yapılması gerektiğinde kuşku yoktur. Her ne kadar taşınmazın yerinde yapılan inceleme ve bilirkişi kurulunun raporunu düzenlediği tarihte 2009 verilerinin henüz belli olmadığı gerekçesiyle bir önceki yılın verilerine yeniden değerlendirme oranı eklenerek hesaplama yapılmış ise de hüküm tarihinde 2009 yılı verilerinin saptanmış bulunması olasılığı gözönünde tutularak bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlere ilişkin 2009 yılı resmi verilerinin getirtilip raporun denetlenmesi ve bilirkişi kurulundan bu verilere uygun ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

2-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca arazilerde değerlendirme, taşınmaz malın değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği yıllık net gelire göre yapılır.Birden çok ürün yetiştirilebilen yörelerde gerçek değere ulaşılabilmesi için tek ürünle yetinilmeyerek çevrede ekilmesi mutat

olan ürünler dikkate alınır.Net gelirin hesaplanmasında münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatlarının Tarım Müdürlüğünden getirtilecek listelerde yazılı verilere uygun olması gerekir.

Buna göre mahkemece, dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede ekilmesi mutat olup münavebeye alınacak ürünlerin neler olduğu İlçe Tarım Müdürlüğünden sorulup, buğday ürününün yanında en az bir ürün daha alınıp, bunun da değerlendirme yılında dekar başına ortalama verimi ve üretim gideri ile kg. başına ortalama satış fiyatı esas alınarak hesaplama yapılması gerektiğinin düşünülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Buna göre mahkemece, dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede ekilmesi mutat olup münavebeye alınacak ürünlerin neler olduğu İlçe Tarım Müdürlüğünden sorulup, buğday ürününün yanında en az bir ürün daha alınıp, bunun da değerlendirme yılında dekar başına ortalama verimi ve üretim gideri ile kg. başına ortalama satış fiyatı esas alınarak hesaplama yapılması gerektiğinin düşünülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18550, Karar No: 2014/7025, Tarih: 17.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18550 E.  ,  2014/7025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yakınanın, 28.10.2010 tarihli kolluk ve 02.03.2011 tarihli duruşmadaki ifadelerinde, suça konu motosikletin çalındığı esnada kilitli olduğunu belirttiği, bu suretle suça sürüklenen çocuğun eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanunun 141/1. maddesinden hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5304, Karar No: 2022/7639, Tarih: 03.10.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/5304 E.  ,  2022/7639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava fiili ayrılık sebebi ile TMK 166/4. Maddesi uyarınca boşanma istemine ilişkin olup davacı erkek iş bu davayı 03.01.2020 tarihinde açmıştır.

Davacı erkek dava dilekçesinde, “Tarafların evliliğinden bu yana sorunlar yaşanmakta olduğunu, müşterek hayatın taraflar için çekilmez hal aldığını, daha evvel üç kez boşanma davası açtığı ancak reddedildiğini, davalı eş ile ortak hayatın, reddedilip kesinleşen davalardan sonra da kurulamadığını, 2007 tarihinden bu yana ayrı yaşadıklarını, daha evvel açmış olduğu davaların; Adana 3. Aile Mahkemesi 29.06.2007 tarih ve 2007/611 Esas, 20.06.2008 tarih 2008/603 Karar, Merzifon Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/198 Esas, 2013/653 Karar ve Van 1.Aile Mahkemesi 15.11.2019 tarih 2018/1118 Karar sayılı dosyalar olduğunu belirterek TMK 166. Maddenin son fıkrasına göre tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, işin esasına girilmeden tensiple birlikte “Adana 3. Aile Mahkemesinin 2007/611 esas sayılı dosyasının incelenmesinde tarafların arasında boşanma davası olduğu dava tarihinin 29/06/2007 kesinleşme tarihinin 22/02/2010 tarihi olduğu, Merzifon 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/198 esas sayılı dosyasının dava tarihi 03/04/2013 kesinleşme tarihinin 03/11/2014 tarihi olduğu görülmektedir. Van 1. Aile Mahkemesinin 2018/288 esas sayılı dosyasının incelenmesinde ... tarafından kadın aleyhine TMK 166/4.Maddesi uyarınca boşanma davası açıldığı dava tarihinin 29/03/2018 olduğu kesinleşme tarihinin 08/09/2020 tarihi olduğu görülmektedir. Bu dosyada davacı ... yine mahkememiz dava dosyasında olduğu gibi Adana 3. Aile Mahkemesi ve Merzifon 1. Asliye Hukuk Mahkemesindeki reddedilen boşanma davalarına dayanmış ancak delil bildirmediğinden TMK 166/4 Maddesi uyarınca boşanma davası reddedilmiş ve verilen karar Bölge Adliye Mahkemesi denetiminden geçerek kesinleşmiştir. Bu şekilde elde esastan reddedilen bir dava bulunmaktadır. Van 1. Aile Mahkemesinin 2018/288 esas sayılı dosyasının kesinleştiği tarih olan 08/09/2020 tarihinden yaklaşık 2 ay sonra mahkememizde 03/11/2020 tarihinde iş bu davanın açıldığı kesinleşme tarihi ile mahkememizin iş bu dosyasının açılma tarihinin 3 yıllık sürenin bile geçmediği görülmektedir. Bu nedenlerle davacının talebi hakkında esastan red kararı verildiği” gerekçesiyle davacının davasının kesin hüküm nedeniyle davacının davasının dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

Davacı erkek reddedilen davası yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuş, ilgili bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde davanın TMK. 166/4. maddesine dayalı açılmasına rağmen “Dava, TMK'nın 166/1-2. maddesine dayalı olarak açılmıştır. TMK'nın 166/1-2. maddesine dayalı olarak açılan bir davanın kabul edilebilmesi için davacının evlilik birliğinin onarılamayacak şekilde temelinden sarsıldığını; az da olsa davalının kusurlu bir davranışını ve davalının boşanmaya karşı çıkmasının hakkın kötüye kullanımı niteliğinde olduğunu ispatlaması gerekir. Toplanan deliller ve dosya

kapsamına göre; ilk derece mahkemesinin delil değerlendirmesi ve davanın ret gerekçesinin doğru olduğu, kanunun olaya uygulanmasında hata edilmediği, ilk derece mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, bu nedenle inceleme konusu kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı” gerekçesiyle davacı erkeğin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, karar davacı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Bir davaya ait şekli anlamda kesinleşmiş hükmün diğer davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gereklidir (HMK m.303/1).

Kesin hüküm kuralı, haklı ve ... kararların korunması yanında, kişiler arasındaki çekişmelerin sonsuza dek devam etmesini önlemek, toplumun istikrar ve düzenini sağlamak, hukukun ve yargının güvenirliğini korumak amacıyla da kabul edilmiştir. Bütün yasal yollar kapandıktan ve verilen hüküm kesinleştikten sonra, aynı davanın tekrar yargı önüne getirilmesi, toplumda sonu gelmeyen çekişmelere, huzursuzluklara, istikrarsızlıklara, kazanılmış hakların her zaman ortadan kaldırılabileceği endişesine neden olur. Çelişkili kararların çıkmasına sebebiyet verir. Bu itibarla, tarafları, mevzuu ve sebebi aynı olan hakimin tarafsız araştırması ve iradesi ile kurulan, tüm yasal yollardan geçmek suretiyle; diğer bir anlatımla şekli yönüyle de kesinleşen önceki hükmün korunmasında kamunun büyük yararı bulunmaktadır.

Kesin hüküm bir dava şartı olup kamu düzenine ilişkindir. Buna göre bir dava karara bağlanıp verilen hüküm kesinleştikten sonra aynı taraflar arasında, aynı konuda aynı hukuki sebebe dayanılarak ... bir dava açılamaz. Açılması halinde ikinci dava kesin hüküm nedeniyle esasa girilmeden dava şartı yokluğu nedeniyle reddedilir. Kesin hükümden söz edebilmek için biri kesinleşmiş tarafları, konusu ve sebebi aynı olan iki davanın varlığı gerekir. Bir başka deyişle bir davanın konusunu oluşturan uyuşmazlığın kesin bir hükümle çözülmüş olması halinde mahkemece yeniden inceleme konusu yapılmaz.

Somut olayda; Davacı erkeğin 29.06.2007 tarihinde Adana 3. Aile Mahkemesinde açtığı 166/1. maddeye dayalı davası erkeğin tam kusurlu olduğundan bahisle reddedilmiş ve bu karar 22.02.2010 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı erkek reddedilen bu davaya dayanarak bu ... 03.04.2013 tarihinde Merzifon Asliye Hukuk Mahkemesinde 166/4. maddeye dayalı dava açmış ise de davası yasal şartları oluşmadığından reddedilmiş ve bu karar 21.11.2013 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı erkek bu ... 29.03.2018 tarihinde Van 1. Aile Mahkemesinde 166/1. maddeye dayalı dava açmıştır. Davacı erkeğin bu davası ise mahkemece, “Açılan davada; davacı dava dilekçesinde ve cevaba cevap dilekçesinde tanık dahil hiçbir delile dayanmadığı... davacı tarafça da ispata yönelik, inandırıcı ve somut deliller de gösterilmediği ve dava ispatlanamadığı” gerekçesiyle reddedilmiş ve erkeğin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine ilgili bölge adliye mahkemesince “dava dilekçesindeki açıklamalardan davanın TMK 166/son maddesine göre fiili ayrılık hukuki nedenine dayalı olarak açılan boşanma davası olduğu, buna ilişkin dosya numaralarını dilekçesinde açıkça bildirmesine rağmen, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayanılarak yargılamanın yürütülmesinin yerinde görülmediği ancak; erkeğin dava dilekçesinde boşanma davasına ilişkin dosya numaralarını bildirmiş olsa da dosyalar ve tarafların adres kayıt sistemindeki adreslerinin farklı olmasının tek başına tarafların 3 yıl boyunca biraraya gelmediklerini ispata yeterli olmadığı, bu suretle davacının davalı ile biraraya gelmediklerine ilişkin delil sunmaması, davalının biraraya gelmemeye ilişkin açık bir kabulünün olmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesinin sonucu itibariyle yerinde olduğu” gerekçesiyle esastan reddedilmiş, kararın taraflarca temyiz edilmemesi ile karar 08.09.2020 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı erkek iş bu davayı ise 03.01.2020 tarihinde TMK 166/4. maddeye dayalı açmış ve yukarıda bahsi geçen önceki reddedilen davalarına dayanmıştır.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, mahkemece her ne kadar Van 1. Aile Mahkemesinin 2018/288 esas sayılı dosyasında davacı erkeğin davasının reddi yönünden verilen kararın, iş bu dava açısından kesin hüküm oluşturduğu gerekçesiyle davasının reddine karar verilmiş ise de Van 1. Aile Mahkemesinin 2018/288 esas sayılı dosyasında verilen karar iş bu davada kesin hüküm oluşturmaz. O halde mahkemece işin esasına girilerek, davacı erkeğin 03.04.2013 tarihinde Merzifon Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığı davanın kesinleştiği tarihten itibaren TMK 166/4. maddesi kapsamında değerlendirme yapılması gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçe ile davanın kesin hüküm nedeniyle reddi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple temyiz edilen bölge adliye mahkemesinin esastan ret kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 03.10.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2017/2349, Karar No: 2018/874, Tarih: 12.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2017/2349 E.  ,  2018/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm, sanık ... savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; sanık savunmanlarının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla, adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması; buna göre de, sanıkların kasten işlemiş oldukları suç için hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması yönünden, (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına; aynı Kanunun 53/2. maddesinin uygulanması açısından, 53/1. maddesinin (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme ve diğer siyasi hakları ve aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, (c) bendinde yazılı kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar kullanamamalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın

322. Maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 53. maddenin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, "Sanıkların kasten işlemiş oldukları suç için hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması yönünden, (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına; aynı Kanun'un 53/2. maddesinin uygulanması açısından, 53/1. maddesinin (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme ve diğer siyasi hakları ve aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, (c) bendinde yazılı kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar kullanamamalarına" tümcesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/51987, Karar No: 2014/2637, Tarih: 30.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/51987 E.  ,  2014/2637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/10/2011

NUMARASI : 2009/78-2011/423

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin ücret ve haklarının ödenmemesine dayalı olarak haklı şekilde sona erdirdiği ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesinin süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir

saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, davacı işçinin haftanın 4 günü 08.00-18.00 saatleri arası, diğer 2 günü 08.00-20.00 saatleri arası çalıştığı kabul edilerek yapılan hesaplamada, 08.00-20.00 saatleri arasındaki çalışmada ara dinlenmenin 1,5 saat yerine 1 saat düşülerek yapılan fazla mesai hesabı hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.