muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5657, Karar No: 2014/10073, Tarih: 21.04.2014

2- Kabul ve uygulamaya göre de; 5728 sayılı Kanunun 156. maddesi ile değişik 6136 sayılı Kanunun 13/1. maddesi uyarınca para cezasına esas alınacak birim gün sayısının belirlenmesi, TCK.nun 61/8. maddesi uyarınca bu miktar üzerinden artırım ve indirimler yapıldıktan sonra yirmi liradan yüz liraya kadar bir gün karşılığı takdir olunacak miktarla çarpılarak sonuç adli para cezasının bulunması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde doğrudan adli para cezasına hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. madde gereğince (BOZULMASINA), 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31246, Karar No: 2015/13893, Tarih: 20.04.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/31246 E.  ,  2015/13893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/186338

MAHKEMESİ : Ayvalık(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2013

NUMARASI : 2012/691 (E) ve 2013/178 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesi içeriğinden, sanık hakkında eşe karşı basit kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Mağdurenin aşamalardaki sanığın kolunu kavrayıp sıktığına dair anlatımlarına, sanığın aralarındaki tartışma sonucu mağdurenin kolundan tutmuş olabileceği yönündeki dolaylı ikrarını içerir savunmalarına, mağdurenin adli raporunda koltuk altında ekimoz alanlarının mevcut olduğunun bildirilmesine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı suç sabit olduğu halde, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2410, Karar No: 2006/5024, Tarih: 12.06.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/2410 E.  ,  2006/5024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Bilirkişi kurulu raporunda üzerinde kat mülkiyeti tesis edilen 163 ada 10189 parseldeki bağımsız bölümün satışı emsal alınmıştır.

Kat Mülkiyeti ya da kat irtifakı kurulu yapılardaki bağımsız bölüm satışlarında binanın niteliği, inşaat kalitesi, bağımsız bölümlerin iç düzeni, cephesi vd. satış fiyatının belirlenmesinde etkili olup, ortak yerlerden yararlanma oranı dahi satış fiyatında dikkate alındığından bu gibi satışlarda binanın değeri satış değerinden düşülmüş olsa bile yanılgıya sebebiyet verecek nitelikte olduğundan arsa değerlendirmesinde emsal olamaz. Kaldı ki taşınmazın satış değerinden bina değeri Kat Mülkiyeti Yasasının 46.maddesinin son fıkrasında öngörülen usule uygun olarak da düşülmemiştir. Bu suretle hatalı değerlendirmeyi içeren raporun hükme esas alınamayacağının dikkate alınmamış olması,

2-2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal içinde geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmaz ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen m2 fiyatları, ilgili belediyelerden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişkinin de bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişkinin de bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Dava konusu taşınmaz; üzerinde kat mülkiyeti kurulu anayapının bağımsız bölümüdür. Kat mülkiyeti tesis edilen veya tamamlanmış ve iskan edilmiş kat irtifaklı yapılarda bağımsız bölümlerin değeri Kat Mülkiyeti Yasasının 46.maddesinin son fıkrası hükmüne göre bulunur. Yapının tamamı için Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin (h) bendi uyarınca Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca yayınlanan değerlendirme tarihindeki resmi birim fiyatları ve yapı maliyetleri hesaplarını gösteren listelere göre (yıpranma payı da düşülerek) değer verilir. Bundan sonra zemin ve yapı değerleri toplanıp kamulaştırmaya konu edilen bağımsız bölümün tapu kaydında yazılı olan arsa payına oranlamasıyla o bağımsız bölümün kamulaştırma bedeli tespit edilir. Bilirkişi raporunda bu esaslara uygun değerlendirme yapılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yeniden emsal araştırması yapılarak bulunacak uygun emsal ve yukarıda belirtilen diğer esaslara göre yöntemine uygun şekilde değerlendirme yapılmak üzere bilirkişi kurulu raporu alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2833, Karar No: 2020/4942, Tarih: 24.09.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/2833 E.  ,  2020/4942 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davacı Kurum, davalı ... ... ve davalı şirket vekilince edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı kurum vekilinin tüm, davalı ... ... ve davalı şirket vekilinin ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davanın gelirler yönünden yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 21/1. madde işverenin, 21/4. madde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur. Anılan yasa hükümleri ve belirtilen esaslara göre davalı ...’in 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 4. fıkrasına göre, davalı işverenin ise sorumlu olduğu tutarın bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin % 90’ı olduğu halde, belirtilen sorumlulukların yanlış değerlendirme yapılması suretiyle hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı ... ... ve davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli, hükmü temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu da gözetilerek karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 24.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/65546, Karar No: 2012/32091, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/65546 E.  ,  2012/32091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 24.09.2003'ten karar tarihine kadar 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aynı Kanun'un 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6297, Karar No: 2017/4959, Tarih: 09.10.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/6297 E.  ,  2017/4959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı’nın, 19.12.2016 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 06.04.2011 tarihinde, 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayı ile verilen mahkumiyet ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı ile 29.04.2013 tarihinde, 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayı ile verilen kamu davasının düşürülmesine ilişkin ek kararın kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 28.12.2016 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1-Sanık hakkında 04.01.2007 tarihli eylem nedeni ile Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 31/01/2007 tarihli, 2007/381 iddianame sayılı iddianamesi ile TCK'nın 191/1, 54/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

2-Sanığın yargılanması sonucu Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 01/12/2009 tarihli, 2007/194 esas ve 2009/1203 karar sayılı kararı ile hakkında TCK'nın 191/2-3-5 maddeleri uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın 20/03/2010 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği,

3-Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından tanzim edilen çağrı yazısının 20/05/2010 tarihinde aynı konutta ehil kardeşi Halil Ular imzasına tebliğ edilmesine karşın, sanığın yasal süre içinde müracaatının olmaması nedeni ile kaydının kapatılarak mahkemeye bildirimde bulunulması üzerine, Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 06/04/2011 tarihli, 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayılı kararı ile sanık hakkında "mahkumiyet ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri" kararı verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen kararın 06/05/2011 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği,

4- Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 06/04/2011 tarihli, 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayılı kararının infazını müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirini yerine getirdiğinden bahisle kaydının kapatılarak mahkemeye bildirimde bulunulması üzerine, Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 29/04/2013 tarihli, 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayılı ek kararı ile "TCK 191/5 maddesi uyarınca sanık hakkında bir yıllık denetimli serbestlik süresi sona erdiğinden sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE" karar verildiği, evrak üzerinden verilen söz konusu kararın, 31/05/2013 tarihinde tebliğ edilmesinin ardından temyiz edilmeksizin 08/06/2013 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «1- Sanık hakkındaki Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 06/04/2011 tarihli ve 2010/1567 esas, 2010/970 sayılı kararı yönünden yapılan incelemede, 5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişmeden önceki 5560 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile değişik 191/5. maddesinde yer alan "Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilir. Aksi takdirde, davaya devam olunarak hüküm verilir" şeklindeki hüküm gereğince somut olayda denetime uymadığından bahisle yapılan yargılamada sanığın mazeretinin kabul edilmesi karşısında, infazın kaldığı yerden devamına dair karar verilmesi gerekirken, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi yollaması ile 191/1. maddesi gereğince hapis cezasının yanı sıra tekrar tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunmasında, 2- Sanık hakkındaki Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 29/04/2013 tarihli ve 2010/1567 esas, 2010/970 sayılı ek kararı yönünden yapılan incelemede, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/7. maddesi uyarınca, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması hâlinde mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.» denilerek, Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 06/04/2011 tarihli, 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayılı kararı ile 29/04/2013 tarihli, 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayılı ek kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

1- 5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişmeden önceki 5560 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile değişik 191/5. maddesinde yer alan "Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilir. Aksi takdirde, davaya devam olunarak hüküm verilir" hükmü uyarınca somut olayda denetime uymadığından bahisle yapılan yargılamada sanığın mazeretinin kabul edilmesi karşısında, infazın kaldığı yerden devamına dair karar verilmesi gerekirken, 06/04/2011 tarihli 2010/1567 esas ve 2011/970 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi yollaması ile 191/1. maddesi uyarınca hapis cezasının yanı sıra tekrar tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunması kanuna aykırı,

Kabule göre de;

06/04/2011 tarihli kararda belirtilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması nedeniyle hükümlünün cezasının infaz edilmiş sayılacağı gözetilmeden, davanın düşürülmesine karar verilmesi kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

KARAR: Açıklanan nedenlerle;