muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9553, Karar No: 2010/11006, Tarih: 22.10.2010

edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylak yerlerden olduğu saptanırsa olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olduğu saptanarak yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 22.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7704, Karar No: 2013/7714, Tarih: 04.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/7704 E.  ,  2013/7714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Dairemizin 04.02.2013 tarihli geri çevirme kararında, davalı kooperatifin tasfiyesinin devam edip etmediği ve en son görevde olan tasfiye memurlarının isim ve adresleri sorularak, gerekçeli kararın ve davacı vekilin temyiz dilekçesinin davalı kooperatifin tasfiye memurlarına tebliği istendiği halde, mahkemece, gerekçeli karar ve davacı vekilinin temyiz dilekçesi, en son görevde olan ve birlikte tasfiye memuru olarak yetkilendirilen ... ile... dosya Dairemize iade edilmiştir.

Ticaret Sicil Memurluğu'nun 15.07.2013 ve 15.05.2013 tarihli yazılarında davalı kooperatifin adresinin “.... Caddesi 1.Sokak No:5/1 .../...” olarak bildirildiği görülmüştür.

Bu durumda, mahkemece, gerekçeli karar ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı kooperatifin Ticaret Sicil Memurluğu'ndan bildirilen adresine, kooperatif tüzel kişiliği adına tebliğe çıkarılması, Tebligat Kanunu'nun 12 ve 13. maddeleri ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 20 ve 21. madde hükümleri uyarınca en son görevde olan birlikte yetkili tasfiye memurlarından ya da koşulları oluştuğunda diğer memur veya müstahdemlerinden birine kooperatif adına tebliği ile işlemeye başlayan temyiz süresinin beklenmesi, kooperatifin tespit edilen sicil adresinde tebliğin mümkün olmaması halinde gerekçeli karar ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca kooperatife tebliği ile temyiz ve cevap süresinin beklenmesi ve birlikte temsile yetkili tasfiye memurlarının birlikte kaleme almaları gereken temyiz dilekçesi ile hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi için dosyanın ikinci kez yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4445, Karar No: 2018/8907, Tarih: 13.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4445 E.  ,  2018/8907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yerel Mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip, yeniden değerlendirme yapılarak, bozmaya uyulmasına karar verildikten sonra; TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılıp, neticeten zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayacağına karar verilmişse de;

Ceza hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tespit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21903, Karar No: 2009/3152, Tarih: 18.03.2009

9. Ceza Dairesi 2008/21903 E., 2009/3152 K.

**9. Ceza Dairesi 2008/21903 E., 2009/3152 K.**

**- ADLİ TIP KURUMU RAPORU

- DELİLLERİN TAKDİR VE DĞERLENDİRİLMESİ

- İTİRAZIN REDDİ

- KANUN YARARINA BOZMA TALEBİNİN REDDİ

- KOVUŞTURMAYA YER OLMADIĞI

- KUSURSUZLUK HALİ

- ŞÜPHE OLUŞTURACAK DELİLİN BULUNMAMASI

- TAKSİRLE ÖLÜME NEDEN OLMAK**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 309 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 170 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 171 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 172 ]

**"İçtihat Metni"**

Taksirle iki kişinin ölümüne neden olmak suçundan şüpheli B.D hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 15/05/2007 tarihli ve 2006/16581 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair, mercii Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanınca verilen 04/04/2008 tarihli ve 2008/309 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 11/10/2006 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucunda şüpheli BD'in kullandığı araç ile karşıdan gelen araca çarpması sonucu araç içindeki Y.B ve K.B'nin öldüğü, bu kaza nedeniyle Adli Tıp Kurumu Trafik Ihtisas Dairesi tarafından 25/04/2007 tarihli rapor düzenlendiği ve bu rapora göre de şüphelinin kusursuz olduğunun belirtildiği cihetle, şüpheliye olay nedeniyle atfı kabil kusur bulunmadığı, şüpheliye atfı kabil kusur bulunmadığından hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171/1 maddesinde "Cezayı kaldıran şahsi sebep olarak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasını gerektiren koşulların ya da şahsi cezasızlık sebebinin varlığı halinde, Cumhuriyet Savcısı kovuşturmaya yer olmadığı kararı verebilir" hükmü karşısında kusursuzluk hallerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 1. kitabının 2. kısmının 2. bölümünde sayılan ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler arasında sayılmadığının görüldüğü anlaşılmakla, anılan eylem nedeniyle mevcut delillerin takdir ve değerlendirilmesinin mahkemesine ait olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 24.11.2008 gün ve 55774 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2008 gün ve 2008/256294 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tüm dosya kapsamına göre; geceleyin meskun mahal dışında yer alan, aydınlatmasız, asfalt, 7.40 metre genişlikteki yolda seyreden ölenin, karşıdan karşıya geçmek üzere yoluna giren yayaya çarpmamak için aracıyla sola doğru kaçması ve bu suretle şüphelinin şeridine tecavüz ederek aynı şeritte çarpışmaları şeklinde meydana gelen olayda sanığın kusurunun bulunmadığına ilişkin olarak düzenlenmiş ve oluşa uygun olan 10.11.2006 tarihli kaza tespit tutanağı, 14.11.2006 tarihli keşif sonucu hazırlanmış bilirkişi raporu, 25.04.2007 tarihli Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi raporuna dayanarak verilmiş kovuşturmaya yer olmadığına dair 15.05.2007 tarihli kararda "şüphelinin olayın meydana gelişinde atfı kabil kusurunun bulunmadığı" gerekçesine dayanıldığı, 5271 sayılı CMK'nın 170/2 maddesi uyarınca soruşturma evresi sonunda toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturmaması nedeniyle iddianame düzenlenmediğinin, Cumhuriyet Savcısının soruşturma evresi sonunda kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde ediIememiş olması nedeniyle CMK'nın 172/1 maddesi uyarınca yazılı şekilde karar vermiş olduğunun karar gerekçesinden açıkça anlaşıldığı, verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda CMK 171/1 maddesi kapsamında "cezayı kaldıran şahsi sebep olarak etkin pişmanlık hükümlerine ya da şahsi cezasızlık sebebine varlığına" dair bir gerekçeye yer verilmemiş olduğu, karara karşı yapılan itirazın da CMK 172/1 maddesi kapsamında değerlendirilip karara bağlandığının anlaşılması karşısında, Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin itirazın reddine dair kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan kanun yararına bozma istemine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği bu nedenlerle yerinde görülmediğinden istemin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2011/5732, Karar No: 2011/15519, Tarih: 04.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/5732 E.  ,  2011/15519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz için ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında görülüp, kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir. Davacılar vekilinin temyizine gelince,

Değerlendirme ilk dava tarihine göre yapıldığından ilk dava tarihi yerine, ek dava tarihinden faize hükmedilmesi,

Doğru değilse de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılması gerekmediğinden

Gerekçeli kararın hüküm fırkasının 1 nolu bendindeki (02.11.2010 dava tarihinden) rakamlarının ve kelimelerin çıkarılmasına, yerine (ilk dava tarihi 09.01.2008’den) kelimeleri ve rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA,aşağıda yazılı kalan onama harcının davalı idareden alınmasına ve davacıdan peşin alınan temyiz harcının iadesine temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8616, Karar No: 2019/18113, Tarih: 15.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/8616 E.  ,  2019/18113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait işyerinde 05.03.2001-12.06.2010 tarihleri arasında çalıştığını ancak sigorta girişinin geç yapıldığını, iş akdinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini ve işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile genel tatil, fazla mesai ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı itirazında bulunarak, davacının 18.06.2004-13.03.2005 tarihleri arasında çalıştığı ve emeklilik nedeni ile işten ayrıldığını, fazla mesai yapmadığını ve genel tatillerde de çalışmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Hizmet süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçi, 05.03.2001-12.06.2010 tarihleri arasında çalıştığını iddia ederken; davalı işveren SGK kayıtlarında olduğu gibi çalışmanın 18.06.2004-13.03.2005 tarihleri arasında olduğunu savunmuştur.

Mahkemece; davacının, 18.06.2004-12.06.2010 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmiştir.

Davacı tanığı ...kendisinin 1999-2013 yılları arasında davalı işyerinde garson olarak çalıştığını, 2010 veya 2011 yılında işyerinin kapandığını, davacının 2000-2001 yılında işe başladığını beyan etmiştir. Davalı tanığı ... ise, davacının 2002 veya 2003 yılında davalıya ait işyerinde çalışmaya başladığını, işyeri kapanıncaya kadar çalıştığını ve işyeri kapandıktan sonra yeni işyerinde çalışmadığını ifade etmiştir.

SGK kayıtları incelendiğinde; 2001-2003 yılları arasında farklı işyeri sicil numaralarından davacı adına çalışma bildirildiği saptanmıştır.

Çalışma olgusunu ispat yükü işçiye aittir.

Davacı işçi, çalışma olgusunu ispat için tanık deliline dayanmıştır.

Mahkemece, davacının iş akdinin 12.06.2010 tarihinde sona erdiği ve çalışmanın kesintisiz olduğu kabul edilmiş olup, mahkemenin bu kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, davacının işe başladığı tarihin 18.06.2004 olarak kabulü hatalıdır. Bu hususuta yeterli araştırma yapılmaksızın karar verilmiştir.

Çalışma olgusunu ispat yükü işçiye aittir.

Davacı işçi, çalışma olgusunu ispat için tanık deliline dayanmıştır.

Mahkemece, davacının iş akdinin 12.06.2010 tarihinde sona erdiği ve çalışmanın kesintisiz olduğu kabul edilmiş olup, mahkemenin bu kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, davacının işe başladığı tarihin 18.06.2004 olarak kabulü hatalıdır. Bu hususuta yeterli araştırma yapılmaksızın karar verilmiştir.

Zira; davalı işyerinde çalışmış olan ve görgüye dayalı bilgi sahibi olan davacı tanığı ..., davacının iddiasını doğrulamış; davalı tanığı ... ise davalı savunması ile çelişecek şekilde davacının kurum kayıtlarına göre işe başladığı tarihten daha önceki bir tarih olan 2002 veya 2003 yıllarında işe başladığını beyan etmiştir.

Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde; sigortalı hizmet cetvelindeki 2001-2003 yılları arasında davacı adına çalışma bildirilen işyeri sicil numaralarının kime ait olduğu saptanmalı ve bu işyeri sicil numaralarının ait olduğu işverenlerle davalı işveren arasındaki hukuki ilişki araştırılarak ve tanık beyanları bu kapsamda bir değerlendirmeye tabi tutularak, davacının işe başladığı tarih hiçbir tereddüte mahal vermeyecek şekilde saptanmalı ve işçilik alacakları buna göre hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

Eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.