muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10538, Karar No: 2013/858, Tarih: 06.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/10538 E.  ,  2013/858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü, 241 ada 13 parsel sayılı 8465,48 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu ve Hazine adına tescil edilmesi gerektiği iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, 241 ada 13 parselin tesbit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle dairece bozulmuştur.

Hükmüne uyulan 20. Hukuk Dairesinin 09/05/2011 gün ve 2011/15181 E – 15756 K sayılı bozma ilâmında özetle: "davalı yargılama sırasında 68 nolu vergi kaydını dayanmıştır ve dayanılan vergi kaydı 20 ar (2000 m2) yüzölçümündedir ve keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi vergi kaydının davalı taşınmaza uyduğunu bildirmiş olduğu gibi, mahallinde yapılan keşif sonucu alına 18.07.2010 tarihli bilirkişi raporunda da çekişmeli taşınmazın (A) harfi ile gösterilen 3260,15 m2'lik kısmının orman sayılmayan, (B) harfi ile gösterilen 5205,33 m2'lik kısmının orman sayılan yerlerden olduğu bildirilmiştir. Çekişmeli taşınmazın sınırlarında eylemli orman alanı bulunmakta olup, vergi kaydı miktar fazlasının taşınmazın sınırlarında bulunan orman parselinden açıldığının ve zilyetlikle kazanılacak yerlerden olmadığının kabulü gerekir. Bu nedenle, dava keşif sırasında dinlenen bilirkişi kurulu tarafından düzenlenen 18.07.2010 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak orman sayılmayan yerlerden olduğu belirlenen ve (A) harfi ile gösterilen kısım içinde kalan (gerçek kişiler adına tesbit görerek kadastro tesbiti itirazsız kesinleşen 241 ada 12 parsel sabit sınır kabul edilerek) vergi kayıt miktarı (2000 m2) kadar yerin davalı adına miktar fazlasının ormandan açıldığı kabul edilerek, orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, aksi düşünce ile yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır." gereğine değinilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kısmen kabul kısmen reddine, 241 ada 13 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen 6465,48 m2'lik kısmının kadastro tesbitinin iptaline, aynı ada son parsel numarası verilerek orman vasfı ile Hazine adına, tesbit ve tesciline, (A) harfi ile gösterilen 2.000 m2'lik kısmın aynı ada ve parsel altında tesbit gibi tesciline, karar verilmiş, karar, davalı Hazine tarafından kararın usûl ve kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede tesbit tarihinden önce 1990 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 19/02/2009 - 19/03/2009 tarihlerinde ilân edilen arazi kadastrosu vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 06/02/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7226, Karar No: 2015/2818, Tarih: 23.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/7226 E.  ,  2015/2818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2012/190-2013/1410

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece davanın husumetten reddine kerer verilmiş,hüküm davalı ve katılım yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan 26.05.2009 başlangıç tarihli ve 5+5 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Sözleşme davacı ile Van Yüksek İhtisas Hastanesi Başhekimliği arasında yapılmıştır:Dava sözleşmenin tarafı olan Van Yüksek İhtisas Hastanesi Başhekimliğine yöneltilmiş,davaya cevap dilekçesi Türkiye Kamu Hastaneleri kurumu vekili tarafından verilip,dava kamu hastaneleri vekili tarafından takip edilmiştir.Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunu il ve ilçelerde hastane baş hekimleri temsil ettiğinden sözleşmede hastane baş hekimi ile davacı arasında yapılmıştır..Temsilde yanılma hallerinde dava husumetten red edilmez. Gerçek hasma yöneltilir.Gerçek hasmın vekili duruşmaya gelmişse davanın onun aleyhine açıldığının kabulü gerekir. Her ne kadar dava baş hekimlik adına açılmış isede davayı Kamu Hastaneleri Kurumu vekili tarafından cevap verilip davada bu vekil tarafından takip edildiğinden temsilcilikte yanılma kamu hastaneleri vekilinin duruşmaya girmesi ile giderildiğinden işin esasının incelenmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 23/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9230, Karar No: 2020/2990, Tarih: 02.07.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/9230 E.  ,  2020/2990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından; iddianame sevklerine, hükümlerin içeriğine, temyizin kapsamına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 14.05.2013 günlü, 2013/Bşk-20/26 sayılı Kararına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 28.01.2020 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2020 günlü, 2020/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, esası incelenmeyen dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 02.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/88, Karar No: 2023/1656, Tarih: 23.02.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/88 E.  ,  2023/1656 K.**

**"İçtihat Metni"**

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu (5395 sayılı Kanun) uyarınca tedbir istemi üzerine yapılan yargılama sırasında; İzmir 5. Çocuk Mahkemesiyle Erzurum Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarih ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbir uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre, İzmir 5. Çocuk Mahkemesiyle Erzurum Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21, 22 ve 23 üncü maddeleri gereğince Yargıtay 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE,

Dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE,

23.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/43525, Karar No: 2015/27011, Tarih: 28.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/43525 E.  ,  2015/27011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının iş sözleşmesini haklı nedene dayanmaksızın davalı tarafça feshedildiğini beyanla bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının hizmet süresi taraflar arasında çekişmelidir.

2-Davacı vekili, davacının iş sözleşmesini haklı nedene dayanmaksızın davalı tarafça feshedildiğini beyanla bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının hizmet süresi taraflar arasında çekişmelidir.

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 10.5.1999 – 30.9.2009 tarihleri arasında kesintisiz olarak (askerlik hizmeti hariç) çalıştığı, ancak işverence 1999-2002 yılları arası çalışmasının SGK kurumuna bildirilmediği iddiasındadır. Bu iddia ile ilgili olarak taraflar arasında hizmet tespiti davası görüldüğü anlaşılmaktadır. Hizmet tespitine dair davada ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 24.4.2013 tarih ve 2012-270 – 2013-58 E-K sayılı kararı ile 'Davanın KABULÜ ile: davacı ...'in davalı ... Koruklu Sulama Birliği Başkanlığı isimli 15210162536302 sigorta sicil nolu işyerinde 01/05/1999 - 30/06/1999 arasında 250,04 TL, 01/07/1999 - 31/12/1999 arasında 299,76 TL, 01/01/2000 - 30/06/2000 arasında 351,65 TL, 01/07/2000 - 31/12/2000 arasında 380,47 TL, 01/01/2001 - 01/05/2001 arasında 448,20 TL ve 01/12/2002 - 31/12/2002 arasında 803,45 TL aylık brüt ücret ile çalıştığının TESPİTİNE' karar verilmiş, bu karar ise davalı temyizi üzerine Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 23.9.2014 tarih ve 2014/3919 – 2014/18311 E-K sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bu bozma ilamı sonrası davacı vekili 24.6.2015 tarihli oturumda "... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/270 Esas sayılı dosyası bozularak Yargıtaydan gelmiş, mahkemenizin 2015/42 Esas sayılı dosya numarasını almıştır. Bu dosya tarafımızca takip edilmediğinden dosya işlemden kaldırılmıştır. Biz bu nedenle hizmet tespiti dosyasında tespit edilen 1999-2001 yılları arasındaki süreler nazara alınmaksızın karar verilmesini talep ediyoruz" şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu beyan üzerine mahkemece hizmet tespitine dair dosya beklenmeksizin dava hakkında karar verilmiştir. Mahkemece karara esas alınan raporda davacının sigortalı gösterilmediği ve hizmet tespitine konu olan dönem de nazara alınarak hizmet süresi belirlenmiştir. Davacı vekilinin beyanı karşısında anılan rapora itibar edilmesi mümkün değildir. Mahkemece yapılacak iş; hizmet tespitine dair dava dosyasını getirtmek ve davanın akıbetini belirlemek, ondan sonra hizmet tespiti talebi 1999-2002 yılları arası çalışmasının SGK kurumuna bildirilmediği iddiasına dayanmakla ve özellikle davacı vekili 1999-2001 yılları arasındaki süreler nazara alınmaksızın karar verilmesini talepettiğinden yine hizmet tespiti davasına konu 01/12/2002 – 31/12/2002 arasındaki dönemle ilgili beyanı bulunmadığı da gözeterek tekrar davacı vekilinin talep kapsamı hakkında beyanını aldıktan sonra gerekirse belirlenecek hizmet süresine göre varsa alacaklarını hesaplattırmak ve bir karar vermektir.

3-Mahkemenin kabulüne göre de taraflar arasında fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacağına ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen Fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, Fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de Fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha Fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin Fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha Fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, davacı önce ölçüm memuru askerlik dönüşü halkla ilişkiler sorumlusu olarak çalıştığı iddiasındadır. Tanık anlatımlarında, davacının halkla ilişkiler sorumlusu olduğu dönemde sulama faaliyetleri hakkında vatandaşlarla kurum arasındaki irtibatı sağlamak, şikayetleri değerlendirmek vb görevleri yerine getirdiği belirtilmiştir. Öncelikle davacının fazla mesai yapıp yapmadığının, hafta tatili ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığının belirlenmesi bakımından; davalının iş hacmi ve yoğunluğu belirlenmelidir. Bu sebeple sulanan toplam alanlar, sulama faaliyetinden faydalanan şahısları sayısı belirlenmeli, keza davacının şikayetlerle ilgilendiği belirtilmekle şikayet başvurularına dair evraklar ve bu başvurular üzerine yapılan işlemleri gösteren belgeler celbedilmeli, gerekirse diğer işyeri kayıtları üzerinde inceleme yapılmalı tüm bu belgeler ve dosya kapsamındaki deliller değerlendirilerek davacının fazla mesai yapmasını,hafta tatili ve genel tatillerde çalışmasını gerektirir bir çalışma düzeni bulunup bulunmadığı şüpheye yer vermeyecek şekilde tespit edilmelidir. Ayrıca davacı halkla ilişkiler sorumlusu olarak çalıştığı nazara alındığında; icra ettiği görevin niteliği itibariyle, sulama hizmeti verilen dönemde davalı ile sulama hizmetinden faydalanan vatandaşlar arasındaki ilişkilerin yoğunlaştığı süreçte çalışmak şeklinde gerçekleştiğinden sulama dönemi DSİ belgeleri ve diğer delillerle belirlenerek yalnızca sulama dönemi bakımından fazla mesai hususu yukarıdaki araştırmalar sonucu değerlendirmeye tabi tutulmalı, sulama dönemi dışında davacının fazla çalışma yapmadığı kabul edilmelidir.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; kabule göre günlük çalışma süresi 13 saat olarak belirlenmiş iken 1.5 yerine 1 saat ara dinlenme süresinin çalışma süresinden mahsubu isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3213, Karar No: 2019/5845, Tarih: 25.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/3213 E.  ,  2019/5845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Kırıkkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 09/02/2016 tarih ve 2015/222-2016/75 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı banka ile müvekkili arasında ticari kredi sözleşmesi olduğunu, kredi kullandırımı esnasında, davalı banka tarafından, davacıdan, dosya masrafı, proje operasyon masrafı, komisyon, kredi istihbarat ücreti adı altında kesinti yapıldığını, yapılan kesintilerin genel işlem koşulu niteliğinde ve haksız olduğunu ileri sürerek yapılan kesintilerden şimdilik 1.000,00 TL’nin tahsil tarihlerinden itibaren ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir. 29.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 2.322,90 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin hür irade ile kurulduğunu, tacirlik vasfı gereği verdiği hizmete karşılık ücret talep edebileceğini, karşı tarafın da basiretli tacir olarak sözleşmedeki maddelerden haberdar olmadığını söyleyemeyeceğini, temerrüde düşmedikleri için tahsilden itibaren faiz talep edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, kredi kullandırımı esnasında davalı banka tarafından davacıdan yapılan kesintinin 2322,09 TL’lik kısmının haksız ve 6098 sayılı Borçlar Kanunun 20. maddesinde düzenlenmiş olan genel işlem koşullarına aykırı olduğu, haksız şart oluşturduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile kabul edilen alacağın, 1.000,00 TL’sinin dava tarihinden itibaren, 1322,09 TL’sinin ise ıslah tarihinden itibaren işleyecek olan ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 118,62 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 25/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.