muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11683, Karar No: 2019/15791, Tarih: 12.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/11683 E.  ,  2019/15791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

A-) 1-Davalı ... Şirketi ile Disk/Genel İş Sendikası arasında 2013, 2014, 2015 yıllarını kapsayan toplu iş sözleşmesi/sözleşmeleri olup olmadığı, var ise tamamının gönderilmesi,

2-Davalı ... ile Disk/Genel İş Sendikası arasında 2013, 2014, 2015 yıllarını kapsayan toplu iş sözleşmesi/sözleşmeleri olup olmadığı, var ise tamamının gönderilmesi,

3-Davacının hizmet dökümü cetvelinde 2014 yılı Temmuz ayı ile 2014 yılı Ekim ayı arasında çalıştığı görülen ... sicilli ... Turizm İnşaat Nakliyat Temizlik Petrol Sanayii ve Ticaret Limited Şirketi ile Disk/Genel İş Sendikası arasında 2013, 2014, 2015 yıllarını kapsayan toplu iş sözleşmesi/sözleşmeleri olup olmadığı, var ise tamamının gönderilmesi, hususlarının davalı ...’den, davalı Şirketten ve Sendika’dan Mahkeme tarafından müzekkere ile sorulup istenerek var ise toplu iş sözleşmesinin/sözleşmelerinin dosyaya eklenerek gönderilmesi,

B-)Dosyada mevcut toplu iş sözleşmesinin tarafı olan “... İnş. Tem. Tur. Otomasyon Taah. Tic. Ve Paz. Ltd. Şti. ve Bucak Tem. Yemekçilik ve İnş. San. Tic. Ltd. Şti. İş Ortaklığını” oluşturan Şirketler ile davalı ... Şirketi ve dava dışı ... Turizm İnşaat Nakliyat Temizlik Petrol Sanayii ve Ticaret Limited Şirketi arasında devir, birleşme, ünvan değişikliği, şirket nev’i değişikliği gibi bir ilişki/bağlantı olup olmadığının ilgili Ticaret Sicili Müdürlüklerinden Mahkeme tarafından müzekkere ile sorularak, böyle bir ilişki var ise buna dair tüm belgelerin celbedilerek gönderilmesi,

C-)Davacının yukarda bahsedilen ... Şirketindeki çalışma dönemi için ... Şirketi ile yaptığı iş aktinin davacı taraftan, davalı ...’den ve dava dışı ... Şirketi’nin güncel adresi tespit edilerek ... Şirketi’nden celbedilerek gönderilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesi’ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33456, Karar No: 2018/15127, Tarih: 18.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/33456 E.  ,  2018/15127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.07.2011 tarihinde davalıya ait işyerinde çalışmaya başladığını, davalının 10.07.2014 tarihli ihtarname ile davalı şirket bünyesinde ... cad. TOBB İtü Yerleşkesi 2.kısım No:43 ... binası adresinde çalışan davacının yeni işyeri adresinin ... Cd. No:40/15 ... adresinin olduğu ve aynı şartlarla bu adreste çalışabileceği, çalışmak istendiği taktirde 2 iş günü içinde bu adreste hazır olunması hususunun bildirildiği, davacının bu zaman zarfında ilgili adrese gittiğini ancak bu adreste konuyu görüşebileceği herhangi bir muhatabın bulunmadığını, işe başlatılmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının haber vermeden ve mazeret bildirmeden devamsızlık yaptığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davalı şirketin ... cad. TOBB İtü Yerleşkesi 2.kısım No:43 ... Binası adresinde çalışmakta iken, iş adresinin işveren tarafından ... Cd. No:40/15 ... olarak değiştirildiğini, davacının çalışmak istemesi halinde 2 iş günü içinde yeni adreste hazır bulunması gerektiğinin bildirildiğini, belirtilen adreste 2 kez bulunmasına rağmen iş şartlarını görüşebileceği kimseyi bulamadığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı talebinde bulunmuştur. Dosyada bulunan, davacının davalı işverene gönderdiği 14.07.2014 tarihli ihtarnamede de davacı adreste iki kez hazır bulunmasına rağmen muhattap kimseyle görüşemediğini belirtilmiştir. Dosyada dinlenen davacı tanık beyanlarından davacının işveren tarafından yeni bildirilen adrese gittiği ancak davalı işveren tarafından işe başlatılmadığı, kendisine iş verilmediği anlaşılmaktadır.

Tüm dosya kapsamı ve tanık beyanları dikkate alındığında, davacının davalı işverence bildirilen yeni adrese gittiği ancak işveren tarafından işe başlatılmadığı anlaşıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatının kabulü gerekirken hatalı değerlendirmeyle reddi bozma nedenidir.

Tüm dosya kapsamı ve tanık beyanları dikkate alındığında, davacının davalı işverence bildirilen yeni adrese gittiği ancak işveren tarafından işe başlatılmadığı anlaşıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatının kabulü gerekirken hatalı değerlendirmeyle reddi bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3697, Karar No: 2018/7713, Tarih: 04.07.2018

**13. Hukuk Dairesi         2018/3697 E.  ,  2018/7713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, Sulh Hukuk Mahkemesine açılmış, kira sözleşmesinin devamı esnasında taşınmaza verilen zararların giderilmesi istenilmiştir. Davanın açıklanan niteliğine göre hükmü temyizen inceleme görevi, yürürlükte bulunan işbölümü uyarınca Yargıtay 3. Hukuk Dairesinindir.

Ne var ki, dosyanın görevsizlik kararı üzerine Dairemize gönderildiği anlaşıldığından görevli dairenin belirlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Görevli dairenin belirlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 04/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/309, Karar No: 2017/2042, Tarih: 09.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/309 E.  ,  2017/2042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 16.06.2016 tarih 2016/69 esas 2016/365 karar sayılı direnme kararına konu dava dosyası Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2016 tarih 2016/1400 esas 2016/2093 karar sayılı gönderme kararıyla;

6763 sayılı Kanun’un 36. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307. maddesinde yapılan değişiklik ve ekleme ile yine 6763 sayılı Kanun’un 38. maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10. madde uyarınca yeniden incelenmek üzere dairemize gönderilmekle dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 15.05.2012 tarih 2012/58 esas 2012/496 karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 08/042/014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 2. Fikri Ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 02.05.2013 tarih ve 2012/679 E-2013/402 K sayılı karar, Bakırköy 1. Fikri Ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.09.2012 tarih ve 2011/693 E-2012/490 K sayılı karar, Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.04.2012 tarih ve 2011/707 E-2012/329 K sayılı karar ve Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.04.2012 tarih ve 2011/708 E-2013/330 K sayılı karar ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/6383, 2015/11061, 2015/12953 ve 2015/5927 esasına kayıtlı olan dava dosyalarının mevcut olduğunun anlaşılması karşısında

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek mümkünse birleştirilmesi, suç, iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle,sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 16.06.2016 tarih, 2016/69 esas ve 2016/365 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis + 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis + 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3996, Karar No: 2017/7955, Tarih: 10.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/3996 E.  ,  2017/7955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa isnat edilen 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 345/a maddesinde düzenlenen “sermaye şirketinin iflasını istememe “suçunun oluşabilmesi için; sermaye şirketlerini temsil ve idare ile görevlendirilmiş olan kimselerin borçlu şirketin pasifinin aktifinden fazla olduğunu bilmelerine rağmen bilerek ve isteyerek sermaye şirketinin iflasını talep etmemesi gereklidir.

Şikayetçi vekili tarafından icra ceza mahkemesine hitaben verilmiş olan şikayet dilekçesinde sanıklar hakkında, şikayete dayanak icra takip dosyası borçlusu olan “.... Yapı İnş. Taah. Nak. Tic. Ltd. Şirketi” yetkilileri olması nedeniyle şikayetçi olunduğunun anlaşılmasına karşın, mahkeme tarafından sanıkların borçlu şirketin yetkili temsilcileri olup olmadıkları ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğünden sorulup, borçlu şirketin yetkilisi olan sanıkların şirketin iflasını istemeleri gerekip gerekmediği hususu araştırılmadan, sanıkların takip borçlusu olmadıkları gerekçesiyle eksik kovuşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25690, Karar No: 2016/4975, Tarih: 15.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/25690 E.  ,  2016/4975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma, mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

Ancak;

1- Mühür bozma eyleminin bir defa gerçekleşmesi karşısında TCK'nın 43. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- TCK'nın 184/4. maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca mücavir alanda anılan maddenin 1. fıkrasının uygulanamayacak olması ve 08.04.2013 tarihli bilirkişi raporunda da söz konusu yerin mücavir alan içinde olduğunun belirtilmesi karşısında; suça konu yapının mücavir alan ya da özel imar rejimine tabi yerler içinde kalıp kalmadığı şüpheye yer vermeyecek biçimde (3621 sayılı Kıyı Kanunu hükümleri de dahil) saptanarak, sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.03.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22751, Karar No: 2015/16100, Tarih: 10.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/22751 E.  ,  2015/16100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/287-2014/770

.

Davacı, tahsis talep tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 16/01/2011 tarihinde vefat eden sigortalı eşi İsmail Dolap'tan dolayı 5510 sayılı yasanın 32. maddesi gereğince 01/04/2013 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacıya 5510 sayılı kanunun 32. maddesi gereğince tahsis talep tarihini takip eden ay başı olan 01/04/2013 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının murisinin 665 gün SSK'lı hizmetinin bulunduğu, 25/02/2013 tarihinde 240 gün karşılığı askerlik borçlanması yaptığı, davacının 27/03/2013 tarihli ölüm aylığı tahsis talebinin, 5510 sayılı yasanın 32. maddesine göre her türlü borçlanma süreleri hariç 900 gün prim ödeme gün sayısı şartını yerine getirmediğinden ölüm aylığının bağlanmasının mümkün olmadığı belirtilerek reddedildiği ve murisin 16/01/2011 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Hak sahiplerine yönelik ölüm aylığı tahsisinde sosyal güvenlik hukuku ilkelerine göre sigortalının yaşamını yitirdiği tarih itibari ile yürürlükte olan yasal düzenlemenin uygulanması zorunlu bulunmaktadır.

Davacı murisinin ölüm tarihi olan 16/01/2011 tarihinde 5510 sayılı Yasa yürürlüktedir.

5510 sayılı Yasa'nın “Ölüm sigortasından sağlanan haklar ve yararlanma şartları” başlıklı 32/2-a maddesinde, Ölüm aylığının en az 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş veya 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılanlar için, her türlü borçlanma süreleri hariç en az 5 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam 900 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş durumda iken ölen sigortalının hak sahiplerine, yazılı istekte bulunmaları halinde ölüm aylığı bağlanacağı bildirilmiştir.

Somut olayda, davacının murisi İsmail Dolap'ın her türlü borçlanma süreleri hariç 900 gün prim ödeme şartının gerçekleşmemiş olmasına rağmen davacının 01/04/2013 tarihinden itibaren ölüm aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10335, Karar No: 2021/12732, Tarih: 22.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10335 E.  ,  2021/12732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Elektronik ortamda UYAP - ...’ten alınan 21.06.2021 tarihli nüfus kayıt örneğinde, sanığın hükümden sonra 02.06.2016 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.