muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4579, Karar No: 2024/1730, Tarih: 04.03.2024

batmasına neden olan etkinin “Pervane Göbeğinin Darbe Almasına” bağlı

olduğu, pervanenin sert bir yere göbeğinden çarpmış olabileceği, dolayısıyla ara şaft (mafsal) üzerindeki körüğün patlak ve yırtılmış olduğu, bu hasardan

dolayı körüğün patlayabileceği, dolayısıyla teknenin su alıp batabileceğinin tespit edildiği, körüğün patlak ve yırtılmış olmasının çarpmanın / darbenin

etkisiyle olduğu, batma veya deniz suyunun tekneye girmesi nedeniyle uğranılan hasarın

Enstitü Yat Klozları ve Poliçenin kapsamına dahil olduğu, davanın poliçeden kaynaklı hasar bedelinin tazmini istemine ilişkin olup somut olayda 6102 sayılı Kanun'un 1445 inci maddesinin beşinci fıkrasının şartlarının oluştuğu ve bu suretle tespit edilen hasar sebebiyle ortaya çıkan davacı zararını, mezkûr sigorta poliçesi

hükümleri kapsamında davalı sigortacının ödeme sorumluluğu bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; delil tespit raporunun ve tespite ilişkin ara kararın müvekkili şirkete tebliğ edilmediğini, tek taraflı tespit ve alınan bilirkişi raporunun esas hakkındaki davada hükme esas alınmasının hukuki dinlenilme hakkına açık bir aykırılık teşkil ettiğini, davada delil vasfı bulunmadığını, Yargıtay'ın emsal içtihatlarının da bu yönde olduğunu, davaya konu hasarın poliçe teminatı harici olduğunu, dosya kapsamında alınan ilk bilirkişi raporu ve delil vasfını havi ekspertiz raporu ile uyum içerisinde olup hasarın poliçe teminatı dışında yer aldığını açıkça tespit ettiğini, poliçe kapsamında rehinli alacaklı bulunduğunu, davacı tarafından rehinli alacaklının sigorta tazminatının sigortalıya ödenmesine muvafakati olduğuna dair muvafakatname sunulmadığını, hükme esas alınan raporda yer alan bilirkişilerin iddia ettiği gibi teknenin pervane göbeğinden bir hasar alması halinde dahi önemli olan hasarın meydana gelişindeki ana etken olduğunu, bu etkenin de lastik körüğünün eskimesi olduğunun açıkça ortada olduğunu, hal böyleyken Yargıtay'ın bozma ilamının bir tekrarı niteliğinde olan bilirkişi raporunun hükme esas alınmaması gerektiğini, hasarın meydana geliş şekliyle Enstitü Yat Klozları'nın "Tehlikeler" başlıklı 9 uncu maddesinde sayılan haller arasında yer almaması nedeniyle teminat dışında olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, gezinti tekneleri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, gezinti tekneleri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9078, Karar No: 2014/9360, Tarih: 12.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/9078 E.  ,  2014/9360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’ın 2002 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 29.06.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...’ın 2002 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 29.06.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Sanık ...’ın babasının hayatta olduğu sırada meydana gelen boşanmanın muvazaalı olduğundan söz edilemeyeceği gibi, kurumdan maaş alan babanın ileride vefat edeceği öngörülerek sanıkların boşanmış olmasının hayatın olağan akışına da uygun düşmeyeceği, kaldı ki, hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmaması nedeniyle eylemlerinin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen beraat kararlarında Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/6250, Karar No: 2025/8784, Tarih: 16.06.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/6250 E.  ,  2025/8784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2025/72 Esas, 2025/75 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.02.2025 Tarihli ve 2025/382 Esas, 2025/587 Karar Sayılı Kararı

Kayyım tayini istenilenin merkezi nüfus idare sistemindeki adresinin ... ... ... Mahallesi ... Sokak No:5 İç Kapı No:2 Ceylanpınar/ Şanlıurfa olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B Ceylanpınar Sulh Hukuk Mahkemesinin 12.03.2025 Tarihli ve 2025/72 Esas, 2025/75 Karar Sayılı Kararı

Kayyım tayini istenilenin ikamet adresinin 19 Mayıs Mahallesi 1099 Sokak No:74/1 Yüreğir/Adana olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 426 ncı maddesi uyarınca kayyım atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Temsil” başlıklı 426 ncı maddesi şöyledir:

“Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hâllerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar:

1. Ergin bir kişi, hastalığı, başka bir yerde bulunması veya benzeri bir sebeple ivedi bir işini kendisi görebilecek veya bir temsilci atayabilecek durumda değilse,

2. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa,

3. Yasal temsilcinin görevini yerine getirmesine bir engel varsa.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 430 uncu maddesi şöyledir:

“Temsil kayyımı, kendisine kayyım atanacak kimsenin yerleşim yeri vesayet makamı tarafından atanır.”

C. Değerlendirme

Ceylanpınar Polis Merkezi Amirliğince yapılan araştırmaya göre küçüğün adresinin 19 Mayıs Mahallesi 1099 Sokak No:74/1 Yüreğir/Adana olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

16.06.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1319, Karar No: 2022/5663, Tarih: 08.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1319 E.  ,  2022/5663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19.12.2018 tarih ve 2017/442 E. - 2018/490 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 15.10.2020 tarih ve 2019/476 E. - 2020/880 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 1980’den beri otomotiv ürünleri üretimi sektöründe faaliyet gösteren müvekkili adına "OKSAN" ibareli 85/087843 sayılı markanın tescilli bulunduğunu, yine müvekkilinin 2017/17061 numaralı yeni bir marka başvurusunun da tescil edildiğini, davalı Şirketin ise 2016/88791 sayılı "oksan" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin bu başvuruya yaptığı itirazın Markalar Dairesi Başkanlığınca kısmen yerinde görüldüğünü ve başvuru kapsamından 12/01. alt gruptaki malların çıkarıldığını, bu karara, başvurunun 12. sınıftaki tüm mallar yönünden reddi istemiyle itiraz ettiklerini, YİDK'in itirazı kısmen yerinde bulduğunu ve davalı Şirketin, adına tescilli 87640 sayılı marka nedeniyle kısmen müktesep hakkının bulunduğu gerekçesiyle bu mallar dışında kalan 12. sınıf malları başvuru kapsamından çıkardığını, alınan kararın yerinde olmadığını, zira davalının önceki markasının "oksan" ibareli olmayıp, "ÖZOKSAN" ibareli olduğunu, asli unsuru farklı olduğundan dava konusu başvuru yönünden davacıya müktesep hak sağlamayacağını ileri sürerek, YİDK'in 2017-M-7924 sayılı kararının iptaline, dava konusu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru kapsamında kalan mallar yönünden başvuru sahibi Şirketin kazanılmış hakkının bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, markalar arasında karıştırılma olasılığı bulunmadığını, önceki markası nedeniyle müktesep hakkının bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru kapsamında kalan mallar yönünden başvuru sahibi Şirketin kazanılmış hakkının bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, markalar arasında karıştırılma olasılığı bulunmadığını, önceki markası nedeniyle müktesep hakkının bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalının "OKSAN" ibareli marka başvurusu ile davacının 87843 sayılı "OKS OKSAN" ve 2016/88121 sayılı "şekil+OKSAN" ibareli markaları arasında 2016/88791 sayılı markanın kapsamında bulunan 12. sınıftaki "Otomotik kapıların beyin, piston, musluk, elçek, hortum aksamı ve körüklü aliminyum, kelepçe, kilit mekanizması, dikey piston, frezeli kol, kol bilyası, bağlantı takımı, minibüs ve midibüs kapıları, kapı kanadı ve döner piston, otobüslerin çift ve tek kanat kapısı; otomatik ve pinomatik kapılar, kanat ve kolları, süs aliminyumlar, hortumlu kollar." yönünden biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, taraf markalarında "OKSAN" ibaresinin ortak marka işareti olarak ön plana çıktığı, her iki markanın aynı işletmenin markası ve idari-ekonomik anlamda bağlantılı bir işletme markaları olarak algılanabileceği, davalının 85/087640 (87640) sayılı markasında ÖZ ve A.Ş ibareleri ayrıca yer aldığından sonraki başvuru olan dava konusu marka başvurusundan farklılaştığı, müktesep hak koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2017-M-7924 sayılı YİDK kararının, dava konusu olan 2016/88791 sayılı markanın kapsamında bulunan 12. sınıftaki "Otomotik kapıların beyin, piston, musluk, elçek, hortum aksamı ve körüklü aliminyum, kelepçe, kilit mekanizması, dikey piston, frezeli kol, kol bilyası, bağlantı takımı, minibüs ve midibüs kapıları, kapı kanadı ve döner piston, otobüslerin çift ve tek kanat kapısı; otomatik ve pinomatik kapılar, kanat ve kolları, süs aliminyumlar, hortumlu kollar." yönünden iptaline, markanın bu emtialar açısından hükümsüzlüğüne, diğer kısımlar yönünden davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davalılar vekilleri istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Davalı kurum vekili, kararı temyiz etmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Davalı kurum vekili, kararı temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı TPMK'dan alınmasına, 08/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2183, Karar No: 2013/6936, Tarih: 20.06.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/2183 E.  ,  2013/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Orman Yönetimi ve katılan Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği dosyaya getirtildikten sonra;

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili açıklamalı ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 20/06/2013 günü oy birliği ile karar verildi.