muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/161, Karar No: 2020/243, Tarih: 28.05.2020

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; temyiz süresinin "15 gün" olduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

b) İşin tutuklu oluşu nedeniyle adli tatil içerisindeki sürenin işleyip işlemediği ve bu bağlamda katılma talebinde bulunan ... vekilinin temyiz isteminin süresinde olup olmadığı;

5271 sayılı CMK'nın 331. maddesi ;

"(1) Ceza işlerini gören makam ve mahkemeler her yıl ağustosun birinden eylülün beşine kadar tatil olunur.

(2) Soruşturma ile tutuklu işlere ilişkin kovuşturmaların ve ivedi sayılacak diğer hususların tatil süresi içinde ne suretle yerine getirileceği, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenir.

(3) Tatil süresince bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtay, yalnız tutuklu hükümlere ilişkin veya Meşhud Suçların Muhakeme Usulü Kanunu gereğince görülen işlerin incelemelerini yapar.

(4) Adli tatile rastlayan süreler işlemez. Bu süreler tatilin bittiği günden itibaren üç gün uzatılmış sayılır",

Şeklinde iken, 26.08.2011 tarihli ve 28037 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 08.08.2011 tarihli ve 650 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 27. maddesi ile maddenin birinci fıkrası; “Ceza işlerini gören makam ve mahkemeler her yıl bir eylülde başlamak üzere, yirmi temmuzdan otuzbir ağustosa kadar çalışmaya ara verirler” şeklinde değiştirilmiştir.

Anayasa Mahkemesince 18.07.2012 tarih ve 2012-108 sayı ile CMK'nın 331. maddesinin 650 sayılı KHK ile değişik birinci fıkrasının iptaline karar verilmiş ancak söz konusu iptal hükmü 1 Temmuz 2013 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bununla birlikte 27.06.2013 tarihli ve 6494 sayılı Kanun’un 25. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 331. maddesinde değişiklik yapılmış ve maddenin birinci fıkrası; "Ceza işlerini gören makam ve mahkemeler her yıl bir eylülde başlamak üzere, yirmi temmuzdan otuz bir ağustosa kadar çalışmaya ara verirler" şeklindeki son hâlini almıştır.

CMK'nın 331. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında adli tatilin, 01.01.2005 tarihine kadar 20 Temmuz-5 Eylül; 01.01.2005 ile 01.01.2012 tarihleri arasında 1 Ağustos-5 Eylül; 01.01.2012 tarihinden itibaren ise 20 Temmuz-31 Ağustos tarihleri arasında olduğu görülmektedir.

Aynı maddenin 2. fıkrasında, anılan makam ve mahkemelerin bu süre içinde, sadece soruşturmaları, tutuklu işlere ilişkin kovuşturmaları ve ivedi sayılacak diğer hususları yerine getirecekleri belirtilmiş, 3. fıkrasında Yargıtayın, yalnız tutuklu hükümlere ilişkin veya 5320 sayılı Kanun’un 18. maddesi ile 1 Haziran 2005 tarihi itibarıyla yürürlükten kaldırılan Meşhud Suçların Muhakeme Usulü Kanunu gereğince görülen işlerin incelemelerini yapacağı, 4. fıkrasında ise, adli tatile rastlayan sürelerin işlemeyeceği, bu sürelerin tatilin bittiği günden itibaren üç gün uzatılmış sayılacağı hükme bağlanmıştır.

Bu düzenlemelere göre, adli tatil içinde görülebilen işler yönünden 4. fıkra hükmü uygulanmayacak, bu tür dava ve işlerle ilgili süreler adli tatil içinde de işleyecektir. Sürenin uzaması kuralının uygulanabilmesi için, adli tatil içinde görülemeyen dava ve işlerle ilgili kararın tebliğinin tatilden önce gerçekleştirilmesi, işlemeye başlayan sürenin adli tatil içinde sona ermesi gerekmektedir. Bu takdirde tatilden önce işleyen kısma bakılmaksızın süre, adli tatilin bittiği günden itibaren üç gün uzayacaktır. Öte yandan 14.02.1934 tarihli ve 47-1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre de adli tatilde görülemeyen davalarla ilgili kararların, adli tatile rastlayan dönemde tebliği geçerli olmakla birlikte, tatilde süre işlemeyeceği için bu durumda mehil adli tatilin bitiminden itibaren başlayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’ın kasten nitelikli öldürme suçundan müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Burhaniye (Kapatılan) 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.09.2014 tarihli ve 21-166 sayılı resen temyize tabi hüküm, sanık müdafisi ve katılanlar vekili tarafından da temyiz edilmiş olup dosyayı inceleyen Özel Dairece verilen tevdi kararı üzerine, ... Balıkesir İl Müdürlüğü vekili Av. ... adına tebliğe çıkartılan gerekçeli kararın, 28.07.2017 tarihinde Balıkesir İl Müdürlüğünde daimi işçi/memur olan Hüseyin Somay imzasına tebliğ edildiği,

Tebliğ mazbatasında kanun yolu bildirimine ilişkin olarak “Ekli Mahkekemiz kararına karşı tebliğden itibaren 7 gün içerisinde dilekçe ile başvurmak veya tutanak geçirilmek kaydıyla zabıt katibine beyanda bulunmak suretiyle veya en yakın ağır ceza mahkemesine dilekçe ile başvurarak Yargıtay nezdinde temyiz yolunun açık olduğu; hükmü temyiz etmediğiniz takdirde hükmün kesinleşeceği ihtar olunur” şerhinin yazılı olduğu,

... Balıkesir İl Müdürlüğü vekili Av. ... tarafından düzenlenen tarihsiz temyiz dilekçesinin Balıkesir Adliyesi Ceza Ön Büroya ibraz edildiği, temyiz dilekçesi üzerine zâbıt katibi tarafından 07.08.2017 tarihli havale yapıldığı,

Anlaşılmış olduğundan;

Temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, sanığın tutuklu olduğu göz önüne alındığında 5271 sayılı CMK’nın 331/3. maddesi uyarınca adli tatil süresi içerisinde bir haftalık temyiz süresinin işlemeye devam ettiği, bu itibarla 28.07.2017 tarihinde usulüne uygun bir şekilde yapılan tebligat üzerine temyiz süresinin 04.08.2017 tarihinde sona erdiği anlaşıldığından, ... vekilince yapılan 07.08.2017 tarihli temyiz isteminin yasal süresinden sonra olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairece verilen bozma kararının kaldırılmasına, katılma talebinde bulunan ... vekilinin yasal süresinden sonra yaptığı temyiz isteminin reddine, dosyanın sanık müdafisi ile katılanlar vekilinin temyiz istemleri uyarınca ve ceza miktarı bakımından resen temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 05.12.2017 tarihli ve 1816-4697 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Katılma talebinde bulunan ... vekilinin, yasal süreden sonra gerçekleşen temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 310 ve 317. maddeleri uyarınca REDDİNE,

4- Dosyanın, sanık müdafisi ile katılanlar vekilinin temyiz istemleri uyarınca ve ceza miktarı bakımından resen temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 28.05.2020 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık bakımından oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık bakımından oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21986, Karar No: 2014/19500, Tarih: 14.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/21986 E.  ,  2014/19500 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... arasındaki dava hakkında ... .... İş Mahkemesince verilen 08.07.2004 günlü ve 2013/323-2014/482 sayılı hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bazı maddeleri dışında ....01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun .... maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun .../.... maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun .... maddesi ile 7201 sayılı Kanunun .... maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun .... maddesi ile değişik 7201 sayılı Kanunun 35. maddesinin ikinci fıkrasına göre, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, .... maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Somut olayda, gıyabi hükmün, davalı gerçek kişi ...'ın adres kayıt sisteminde yazılı olup olmadığı araştırılmaksızın, dava dilekçesinin ve diğer belgelerin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği davacı Kurum kayıtlarında tebligat adresi olarak görülen; “ ... ..... ... Cd. ... Apt. Kat ... No:... ...- ...” adresine Kanunun 35. maddesine göre tebliği usulsüz olup, Mahkemece; davalı ...'ın yapılacak araştırma ile tespit edilecek adres kayıt sisteminde yazılı adresine usulünce tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici ....maddesi gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine ........2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21632, Karar No: 2012/20485, Tarih: 15.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/21632 E.  ,  2012/20485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi (Kapanan Beyoğlu 2.Ağır Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, yukarıdaki tüm ölçütler ışığında somut olayda yasal koşulları bulunmadığı halde, değer az kabul edilerek 5237 sayılı TCY’nın 150/2.maddesi uyarınca cezadan indirim yapılması,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3.maddesi gözardı edilerek, 53/1.maddesinde belirtilen haklardan, sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında TCY’nın 53. maddenin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasına “53/3. maddesi gözetilerek, 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ tümcesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28682, Karar No: 2015/14752, Tarih: 14.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/28682 E.  ,  2015/14752 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : İş Kolu Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı Sendika vekili, ... Büyükşehir Belediyesi'nin şehir içi toplu taşımacılık işlerini özel şirketler aracılığıyla yerine getirdiğini, davalı şirketin de taşımacılık yaptığını, davacı Sendikanın Bakanlıktan iş kolu tespit talebinde bulunduğunu, Bakanlığın 01.02.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımladığı karar ile, ... Büyükşehir Belediyesi'ne ait ... ile düzenlenen “Belediyeye Ait Otobüslerde Çalıştırılmak Üzere Personel Hizmet Alımı İşi Alt Yüklenici Sözleşmesi” çerçevesinde belediye otobüsü ile yapılan şehir içi ve banliyö yolcu taşımacılığı işlerini yürüttüğü ve bu işlerin 20 numaralı Genel İşler İşkoluna girdiğine dair işkolu tespiti yapıldığını, daha önce büyükşehir belediyesinin şehir içi toplu taşımacılık hizmetlerini ... ... ünvanlı belediye şirketi aracılığıyla yürüttüğünü, o tarihte yapılan iş kolu tespiti ve itirazlar üzerine Yargıtay denetiminden geçen mahkeme kararı ile yapılan işin “Karayolu Taşımacılığı”işkoluna girdiğinin tespit edildiğini, daha sonra başka özel şirketler eli ile bu hizmetin yürütülmeye devam ettiğini, bu bağlamda bu işi ihale ile yürüten ... ile davacı sendika arasında TİS imzalandığını, daha sonra bu şirketin işleri yürütemediğini, işçileri işten çıkardığını, açılan işe iade davalarında işçilerin Büyükşehir Belediyesi işyerine iadesine karar verildiğini, ortada kesin bir mahkeme kararı ile yapılan tespit varken aynı işi yapan ...ne ait işyerindeki işin girdiği iş kolunun farklı tespitinin kabul edilemeyeceğini, halen davacı sendika ile ... şirketi arasında bir kısım işçi için TİS imzalandığını, yürürlükte olduğunu, belediyenin şehir içi toplu taşımacılık işlerinin bu suretle bölündüğünü, bir bölümünün Genel İşler, bir kısmının Taşımacılık İşkolunda kaldığını, aynı işi yapan işçilerin farklı işkollarında gösterilmesine neden olunduğunu iddia ederek Bakanlığın 01.02.2014 tarihli ve 28900 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2014/8 sayılı iş kolu tespit kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili cevap dilekçesinde özet olarak; Bakanlığın iş kolu tespit kararının usul ve yasaya uygun olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, Bakanlığın iş kolu tespit kararının yasaya uygun olduğunu, zira davalı şirketin taşımacılık işi yapmadığını, otobüslerin mülkiyetinin belediyeye ait olduğunu, gelir-gider hesaplarının dahi davalı şirketçe tutulmadığını, davalı şirketin personel temini işini üstlendiğini, önemli olan işyerinde yürütülen işlerinin niteliği olduğunu, taşımacılık işinin ana sözleşmede de yeralmadığını savunmuş ve davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, Bakanlığın iş kolu tespit kararının yasaya uygun olduğunu, zira davalı şirketin taşımacılık işi yapmadığını, otobüslerin mülkiyetinin belediyeye ait olduğunu, gelir-gider hesaplarının dahi davalı şirketçe tutulmadığını, davalı şirketin personel temini işini üstlendiğini, önemli olan işyerinde yürütülen işlerinin niteliği olduğunu, taşımacılık işinin ana sözleşmede de yeralmadığını savunmuş ve davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, “...'nin, belediye otobüsü ile yapılan şehiriçi ve banliyo yolcu taşımacılık işinin iş kolları yönetmeliğinin 15 Sıra numaralı taşımacılık iş koluna girdiği” gerekçesi ile davanın kabulüne ve Bakanlığın davalı şirketçe belediye otobüsü ile yapılan şehiriçi ve banliyo yolcu taşımacılık işinin İş Kolları Yönetmeliği'nin 20 sıra numaralı “Genel İşler” iş koluna girdiğine dair 2014/8 sayılı iş kolu tespit kararının iptaline, bu işlerin 15 numaralı “Taşımacılık” işkoluna girdiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dava işkolu tespitine itiraz davası olup, tespiti yapılan iş kolunda yer alan sendikaların dava sonucundan etkilenecek olmaları sebebiyle davaya dahil edilmesi gereklidir. Mahkemece tespit kararından etkilenecek olan işkolu tespit kararında işyerinin girdiği işkolu olarak gösterilen 20 sıra numaralı “Genel İşler” işkolunda örgütlenmiş sendikaların davaya dahil edilerek göstereceği deliller ve karşı deliller toplanıp birlikte değerlendirilmesı gerekirken yazılı şekilde bu yön üzerinde durulmadan eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olmak üzere karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5100, Karar No: 2008/7579, Tarih: 24.06.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/5100 E.  ,  2008/7579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararında, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan İl Tarım Müdürlüğü veri cetvelinde kullanılan verilerin kuru tarım arazilerine ait olup olmadığı açıklanmadığı, bilirkişilerin değerlendirmesine göre dava konusu taşınmazın kuru tarım arazisi olduğu saptandığından münavebeye alınan buğday, kuru soğan, ... lahana ve marul ürünlerine ait 2006 yılı itibariyle kuru şartlarda dekar başına ortalama üretim miktarı, kg başına toptan satış fiyatının ve üretim giderinin Tarım İl Müdürlüğünden temin edilerek dosyaya konulması istenilmiş ise de, dosyaya getirilen verilerin sulu ya da kuru tarım arazilerine ait olup olmadığı bildirilmediği gibi ... lahana ve marul ürününün üretim masraflarını gösterir maliyet çizelgesi de gönderilmemiştir. Gelen verilerin ise önceki yıllara göre fahiş değerleri ifade ettiği, aynı yerden gelen dosyalardaki veriler incelendiğinde 2006 yılı için bildirilen verilerin gerçekle bağdaşmadığı anlaşılmıştır.

Bu sebeple dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine esas alınan buğday, kuru soğan, ... lahana ve marulun kuru şartlarda yetişip yetişmediği tespit edilip bu ürünlerin kuru şartlarda dekar başına üretim miktarı, ortalama satış fiyatı ve masrafını (üretim giderini) gösteren 2003, 2004, 2005 ve 2006 yıllarına ait verilerin her birinin ayrı ayrı Tarım İl Müdürlüğünden temin edilip dosyaya konulması ve mahkemece gelen belgelerin geri çevirme kararına uygun olup olmadığının denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6382, Karar No: 2019/6274, Tarih: 17.10.2019

**21. Hukuk Dairesi         2017/6382 E.  ,  2019/6274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

KARAR

A)Davacı vekili dava dilekçesinde özetle;

Davacının davalı işveren yanında uzun yol şoförü olarak 02/01/2003-17/08/2010 tarihleri arasında çalıştığını, ancak davalı işverinin müvekkilinin ücretini kuruma eksik bildirildiğini, müvekkilinin ücretinin aylık taban ücreti+ yapılan km başına elde edilen gelir şeklinde ve bunun aylık ortalama net 2.500,00 TL olduğunu belirterek davacının davalı iş yerinde çalıştığı döneme ait prime esas kazancın tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B)Davalı Cevabı :

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız ve mesnetsiz açıldığını belirterek, reddini istemiştir.

Feri Müdahil kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız ve yersiz olduğunu belirterek, reddini istemiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

İlk derece Mahkemesince "davanın reddine" karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

… “Yolluklar prim hesabında nazara alınmazlar ve prime tabi tutulmazlar. Bu ödeme ücret ve benzeri ödemelerden farklı nedenlere dayanır. İşin karşılığı olmaktan ziyade, işçinin görevi sırasında ihtiyaçlarını (otel, yemek vs. ihtiyaçları) karşılama amaçlıdır. Bu nedenle söz konusu belgede bulanan bulunan park ücreti, branda ücreti, fax ücreti, lastik tamir ücreti, hammaliye, kapak açma,araç mauyene ücreti tamamen araca bağlı olarak ve nakliye işi nedeni ile işveren tarafından yapılan giderler ve yemek bedeli de prime esas kazanca dahil edilmeyecektir. Ancak bu miktarlar çıktıktan sonra davacıya yapılan ödemeler her ne kadar "harcırah" olarak adlandırılmış ise de, bu nitelikte olmadığı, prime esas kazanca dahil edilmesi gerektiği , artırılan motorin ve branda priminin bu kapsamda bulunmadığı davacının da bu yönde bir iddiası olmadığı da gözetilerek belgelerin, ait olduğu aylara mal edilmesi gerektiği anlaşıldığından davacının istinaf talebinin kabulü ile davacının davalıya ait iş yerinde tespit edilen ek SPEK miktarları üzerinden çalıştığına dair…” gerekçesiyle,

1- Davacı vekilinin istinaf talebinin KABÜLÜ ile,

... 8. İş Mahkemesinin 2014/2445 E. 2017/13 K sayılı kararının KALDIRILMASINA,

2-Davanın KISMEN KABULÜ ile,

Davacının davalıya ait işyerinde çalışırken kuruma bildirilen SPEK dışında ek,

2009/06 ayda 140,00 TL,

2009/7 ayda 139,44 TL,

2009/9 ayda 472,24 TL,

2009/10 ayda 568,56 TL,

2009/11 ayda 278,22 TL,

2010/01 ayda 410,64 TL,

2010/02 ayda 290,56 TL,

2010/3 ayda 362,48 TL,

2010/4 ayda 357,89 TL,

2010/5 ayda 181,48 TL,

2010/6 ayda 556,31 TL.

2010/7 ayda 580,64 TL Net SPEK bulunduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

E)Temyiz :

Davacı vekili davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği, Davalı işveren vekili ise verilen kararın bozulmasını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz etmişlerdir.

2009/11 ayda 278,22 TL,

2010/01 ayda 410,64 TL,

2010/02 ayda 290,56 TL,

2010/3 ayda 362,48 TL,

2010/4 ayda 357,89 TL,

2010/5 ayda 181,48 TL,

2010/6 ayda 556,31 TL.

2010/7 ayda 580,64 TL Net SPEK bulunduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

E)Temyiz :

Davacı vekili davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği, Davalı işveren vekili ise verilen kararın bozulmasını, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirterek temyiz etmişlerdir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı işveren temyiz itirazlarına gelince;

Dava, 02/01/2003 ile 17/08/2010 tarihleri arasında davalı işyerinde uzun yol şoförü olarak çalışan davacının aylık taban ücret artı km başına elde edilen gelir şeklinde aylık ortalama 2500-TL net ücretle çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık davacının tır şoförü olarak çalıştığı dönemde asgari ücretin haricinde sefer başına aldığı harcırah (yolluk, sefer parası...vs.) miktarının prime esas kazançlar arasında sayılıp sayılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı işyerinin kanun kapsamında olduğu, davacı adına asgari ücret üzerinden hizmet bildiriminde bulunulduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince yargılama yapıldığı, yurtiçi hesap formaları esas alınarak düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda yerel mahkeme kararı kaldırılarak uzun yol şoförünün asgari ücretle çalışamayacağı kanaatine varıldığı anlaşılmıştır.