muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10620, Karar No: 2025/3799, Tarih: 24.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10620 E.  ,  2025/3799 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 54. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1200 Esas, 2024/1409 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/746 Esas, 2024/354 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalının maliki olduğu ... Sitesi F Blok 390 numaralı dairenin teras katına pergola ve süs havuzları yaptırıldığının tespit edildiğini, pergolanın projede olmayan yerlere ve projede olmayan büyüklükte davalıya tahsis edilmiş alanı aşacak şekilde cam ve aluminyum eklenerek kapalı bir alan yaratılmaya çalışılması yöntemi ile pergolanın meydana getirildiğini ve izinsiz süs havuzu inşa edildiğini, yapılan bu imalatların yönetim planına, kanuna ve yerleşik içtihatlara aykırı olduğunu, bu nedenlerle ortak alana el atmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile eski hale iade davalarının sadece kat maliklerine tanındığı, kat maliki olmayan yönetimin bu davayı açabilmesi için kat malikleri kurulunda özel yetki alması gerektiği, dosya içeriğinde bu konuda alınmış bir yetkinin bulunmadığı, davacıya bu hususta alınmış özel yetkinin sunulmasının istenildiği; ancak davacı tarafından sunulan toplantı tutanağı incelendiğinde "ilgili mevzuat kapsamında kat maliklerinin taraf olduğu her türlü uyuşmazlıkta davalarda taşınmazın aynından kaynaklananlar dahil olmak üzere kendisinin bir vekil ile temsil edilmesine oy birliği ile karar verilmiştir". şeklinde genel bir yetki verildiğinin anlaşıldığı, mimari projeye aykırılığın giderilmesi için davacı yönetime kat malikleri tarafından özel yetki verilmesi gerektiği, toplantı tutanağında projeye aykırılığın eski hale getirilmesine, ortak alana müdahalenin önlenmesine yönelik dava açmak üzere özel yetki alınmadığı, genel ifadeler bulunduğu, kat maliki olmayan yönetimin ortak alana müdahalenin önlenmesi ve projeye aykırılığın eski hale getirilmesi davasını açamayacağı gerekçesiyle davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Site Yönetim Kurulu Başkanı ...'nin dava açmaya yetkili olmasına rağmen davanın usulden reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, ... Toplu Yapı Yönetimi Temsilciler Kurulunun 18.03.2023 tarihli olağanüstü toplantısında alınan karar ile ...’ye her türlü hukuki uyuşmazlıkta yetki verildiğini, projeye aykırılıktan doğan eski hale iade davaları olarak belirtilmesi mevcut yetki belgesini kazuistik hale getireceğini ve pratik bir durum oluşturmayacağını, ... Sitesi'nin 15 bin kişilik 818.000,00 m²ye yayılan bir site olduğundan yapılacak her dava türü için oylama yapılmasının oldukça zor olduğunu, ayrıca temsilcilere genel yetki yerine özel olarak her davada yetki verildiği durumda açıkta kalacak dava türü ortaya çıkabileceğini, bu durumun da tekrardan temsil yetkisi alınması için kat maliklerinin toplanmasını gerektireceğini ve bununda oldukça güç bir durum olduğunu, müvekkili yönetimin kat malikleri toplanmadıkça hukuki yollara başvurma hakkının kullanılamaz hale geleceğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yöneticinin mülkiyet hakkının kullanılmasına bağlı olan ortak yere el atmanın önlenmesi davasını açma yetki ve görevi bulunmadığı, bu nitelikteki bir davayı yöneticinin açabilmesi için ana taşınmazda kat maliki olması ya da bu konuda kendisine kat malikleri kurulunca özel yetki verilmesi gerektiği, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; davanın yönetimi temsilen ... ve ... tarafından açıldığı, davacı tarafça delil olarak sunulan 18.03.2022 tarihli temsilciler kurulu olağanüstü toplantısında alınan kararın mülkiyet hakkına dayalı olan bu davanın açılmasına ilişkin özel yetki içermediği, bu nedenle ana taşınmazda kat maliki olmayan, kat malikleri kurulunca da özel bir yetki verilmeyen ve tüzel kişiliği bulunmayan yöneticinin bu davayı açmakta aktif husumet ehliyeti olmadığından Mahkemece verilen kararda isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na (634 sayılı Kanun) tabi taşınmazın ortak yerlerine yapılan müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na (634 sayılı Kanun) tabi taşınmazın ortak yerlerine yapılan müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Ana taşınmazın ortak yerlerine yapılan müdahalenin önlenmesi ve onaylı mimari projeye aykırılıkların eski hale getirilmesine ilişkin davalar mülkiyet hakkına dayanılarak açılır. 634 sayılı Kanun'un 35 inci maddesi, yöneticinin görev ve yetkilerini belirlemiş olup, bunların arasında mülkiyet hakkı ile sıkı sıkıya bağlantısı olan müdahalenin önlenmesi ve projeye aykırılıkların eski hâle getirilmesi davası açma yetki ve görevi bulunmamaktadır. Ancak, kat mülkiyeti hukukunun özelliği itibarıyla uygulamada kat maliki olmayan yönetici, kat malikleri kurulu tarafından yetkilendirilmesi hâlinde böyle bir davayı açabilir.

3. Yukarıda yapılan açıklamalar bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacı ... yönetimini temsil eden yöneticinin kat maliki olmadığı; ancak dava açma yetkisinin yönetim planındaki kat maliklerini temsil yetkisine istinaden temsilciler kurulu kararına dayandığı ve 20.02.2023 tarihli toplantıda yöneticiye müdahalenin önlenmesi ve projeye aykırılıkların eski hâle getirilmesi konusunda yetki verildiği gözetildiğinde, davanın davacının aktif husumeti yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesinin kararının BOZULMASINA,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11204, Karar No: 2007/3493, Tarih: 09.04.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/11204 E.  ,  2007/3493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleştirilen menfi tespit-istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı elemanlarınca müvekkiline ait işyerinde 27.12.2004 tarihinde yapılan kontrol sonucu, kaçak elektrik faturası düzenlendiğini ve müvekkilinin kaçak elektrik kullandığı belirterek toplam fatura tutarı 13.054.36.-YTL.den dolayı müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine, ödenen 5.562.39.-YTL.nin de istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili birleşen davada, asıl davaya konu ettikleri faturanın bakiyesi 7.554.36.-YTL.yi gecikme cezası ile birlikte 8.319.-YTL. olarak ödediklerini belirterek ödenen bu tutarın istirdadını istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurumca yapılan tahakkuk ve işlemlerin mevzuata uygun olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının 13.054.36.-YTL. bedelli fatura yönünden davalıya 11.580.81.-YTL. borçlu bulunmadığının tespitine, 5.562.39.-YTL.nın 09.06.2005’ten, kalan 6.018.42.-YTL.nin de 02.08.2005’ten itibaren değişen oranda % 30’u geçmeyecek şekilde faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, davacının birleştirilen dava yönünden fazlaya ilişkin isteğinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 09.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5594, Karar No: 2021/13164, Tarih: 16.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/5594 E.  ,  2021/13164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 20/08/2014 tarihinde nişanlısı ve yeğeniyle birlikte davalı şirkete ait "..." isimli su parkına gittiklerini, soyunma kabinlerinde kendileri için ayrılan dolaba eşyalarını bırakıp dolabı kilitleyerek oyun alanına geçtiklerini, akşam saatlerinde dolapta bıraktığı, 3.000 Euro ve 1.800 TL parası ile cep telefonu ile deri cüzdanının, kimlik, ehliyet, banka kartları ve yeğenine ait 200 TL'nin çalındığını, ceza yargılaması devam ederken eylemi gerçekleştiren kişilerden biri tarafından 3.000 TL ödendiğini, meydana gelen zarardan tesisin işletmecisinin gereken özeni göstermemesi nedeniyle sorumlu olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak üzere, sanıktan alınan 3.000 TL düşüldükten sonra dava tarihinde mağazalardaki değeri 1.000 TL olan telefonu bedeli ile birlikte toplam 8.457 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabul ile dava konusu cep telefonunun bedeli olan 300 TL ve hırsızlığa konu 5.228,50 TL olmak üzere 5.528,50 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, tarafların temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesince verilen 18/03/2019 tarihli ve 2016/28388 Esas 2019/3455 Karar sayılı kararla; mahkemece her bir talebin ayrı ayrı değerlendirilip ne kadar indirim yapıldığı ve öncesinde tahsil edilen kısım yönünden de kusur oranı dikkate alınarak yeniden hesaplama yapılması ve gerekçeli kararda gösterilen 5.528,50 TL bedelin hangi verilere göre ne şekilde bulunduğunun ayrıntılı olarak açıklanması gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava konusu edilen cep telefonunun bedeli olan 300 TL ve hırsızlığa konu 5.228,50 TL olmak üzere toplam 5.528,50 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Bozmaya uyan mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava konusu edilen cep telefonunun bedeli olan 300 TL ve hırsızlığa konu 5.228,50 TL olmak üzere toplam 5.528,50 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının, çalınan 3.000 euro (dava tarihindeki kur üzerinden 8.657 TL), 1.800 TL ve 1.000 TL değerindeki cep telefonu bedeli olmak üzere toplam 11.457 TL'den 3.000 TL'nin hırsızlık yapan kişi tarafından iade edilmiş olması nedeniyle 8.457 TL'nin tahsilini talep ettiği, bilirkişi raporunda taraflara %50 kusur verildiği, 25/02/2020 tarihli duruşmada davacı vekilinin; bozulan kararda çalınan paraya ilişkin talebin maddi hata sonucunda 10.457 TL olarak kabul edilmesi ve davacının kusuru oranında yapılan indirim sonucunda 5.228 TL olarak belirlendiğini bildirdiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece; davacının talebi ve vekilinin 25/02/2020 tarihli celsedeki beyanı ile bilirkişi tarafından belirlenen bölüşük kusuru dikkate alınarak, davanın çalınan cep telefonu bedeli olan 300 TL ve 3.728,50 TL para olmak üzere toplam 4.028,50 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle 5.528,50 TL üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/76, Karar No: 2023/989, Tarih: 25.10.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2018/76 E.  ,  2023/989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/432 E., 2017/551 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 19.04.2017 tarihli ve

2017/10232 Esas, 2017/5629 Karar sayılı BOZMA kararı

1. Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı istemi

4. Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait taşınmazda 01.05.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, 15.06.2012 tarihli ihtarname ile taşınmazı tahliye edeceğini bildirdiğini ve 01.08.2012 tarihinde tahliye ettiğini, anahtarı da notere teslim ettiğini, aynı ihtarname ile 5.000,00 TL depozitonun Haziran ve Temmuz ayı kiralarına mahsup edilmesini istediğini, kiraya veren davalının Ümraniye 2. İcra Müdürlüğünün 2012/14238 sayılı dosyasında müvekkili aleyhine icra takibi yaptığını ve 2012 yılı Haziran ile 2013 yılı Mayıs ayı arasındaki kiraları istediğini, itiraz üzerine İstanbul Anadolu 11. İcra Hukuk Mahkemesinin 2012/795 Esas sayılı dosyasında depozito bedelinin kiraya mahsup edilmesi talebi haksız bulunarak 2012 yılı Haziran-Temmuz ayları yönünden itirazlarının kaldırıldığını, diğer aylar yönünden taleplerinin haklı bulunduğunu, İstanbul Anadolu 19. İcra Müdürlüğünün 2012/14238 dosyasına iki aylık kira bedelini ödediklerini, buna rağmen davalının 5.000,00 TL depozito bedelini iade etmemesi nedeniyle başlatılan icra takibine haksız şekilde itiraz edildiğini ileri sürerek vâki itirazın iptali ile % 20 icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabı

5. Davalı vekili, yeni kira dönemi 01.05.2012 tarihinde başlamasına rağmen davacının taşınmazı erken tahliye ettiğini, müvekkilinin bu yeri tahliyeden iki ay sonra kiraya verebilmesi nedeniyle 5.000,00 TL zarara uğradığını, depozitonun 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 325 inci maddesi uyarınca bu zarara mahsup edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı

Davalı cevabı

5. Davalı vekili, yeni kira dönemi 01.05.2012 tarihinde başlamasına rağmen davacının taşınmazı erken tahliye ettiğini, müvekkilinin bu yeri tahliyeden iki ay sonra kiraya verebilmesi nedeniyle 5.000,00 TL zarara uğradığını, depozitonun 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 325 inci maddesi uyarınca bu zarara mahsup edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı

6. İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.05.2015 tarihli ve 2014/508 Esas, 2015/355 Karar sayılı kararı ile; taşınmazın yeniden kiraya verilebilmesi için makul sürenin iki ay olduğu, kiraya verenin iki aylık 5.000,00 TL kira bedelini talep edebileceği ancak taşınmazın daha yüksek bedelle aylık 2.900,00 TL'ye kiraya verilmesi nedeniyle yıllık kira dönemi dikkate alınarak yapılacak hesaplamayla davalının zararının daha az olacağı ve ancak bu zararı isteyebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.800,00 TL asıl alacak ve 337,40 TL işlemiş faiz yönünden itirazın iptaline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

8. Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 19.04.2017 tarihli ve 2017/10232 Esas, 2017/5629 Karar sayılı kararı ile; “…1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davalının temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

Taraflar arasında düzenlenen 01.05.2007 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. TBK.nun 325. maddesinde; "Kiracı, sözleşme süresine veya fesih dönemine uymaksızın kiralananı geri verdiği taktirde, kira sözleşmesinden ... borçları kiralananın benzer koşullarla kiraya verilebileceği makul bir süre için devam eder. Kiracının bu sürenin geçmesinden önce kiraya verenden kabul etmesi beklenebilecek, ödeme gücüne sahip ve kira ilişkisini devralmaya hazır yeni bir kiracı bulunması halinde, kiracının kira sözleşmesinden ... borçları sona erer" , TBK'nun 325/son fıkrasında ise; "kiraya veren yapmaktan kurtulduğu giderler ile kiralananı başka biçimde kullanmakla elde ettiği veya elde etmekten kasten kaçındığı yararları kira bedelinden indirmekle yükümlüdür" düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda; kiralananın benzer koşullarla kiraya verilebileceği makul süre iki ay olarak kabul edilmiş, ancak kiracının tahliye etmeseydi dönem sonuna kadar aylık 2.500 TL kira ödeyeceği, davalı kiraya verenin ise taşınmazı 01.10.2012 tarihinde aylık 2.900 Tl den yeniden kiraya verdiği, dönem sonuna kadar toplam 2.800 TL fazladan gelir elde ettiği gerekçesiyle kira alacağından 2.800 TL indirilmiş ve davalınan alacağının 2.200 TL olduğu kabul edilmiştir.

Somut olayda; kiralananın benzer koşullarla kiraya verilebileceği makul süre iki ay olarak kabul edilmiş, ancak kiracının tahliye etmeseydi dönem sonuna kadar aylık 2.500 TL kira ödeyeceği, davalı kiraya verenin ise taşınmazı 01.10.2012 tarihinde aylık 2.900 Tl den yeniden kiraya verdiği, dönem sonuna kadar toplam 2.800 TL fazladan gelir elde ettiği gerekçesiyle kira alacağından 2.800 TL indirilmiş ve davalınan alacağının 2.200 TL olduğu kabul edilmiştir.

Davacı kira dönemi sona ermeden kiralananı tahliye etmiş, davalının zarar görmesine sebebiyet vermiştir. Kimse kendi kusuruna dayanarak bundan bir hak talep edemez kuralı hukukun genel ilkelerindendir.

Mahkemece kiralananın benzer koşullarla kiraya verilebileceği makul süre iki ay olarak kabul edilmiş olmakla, 5.000 TL depozito alacağından iki aylık makul süre kira bedeli 5.000 TL nin mahsubu sonucu davacının alacağı kalmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde TBK.nun 325/2 fıkrasına farklı anlam yüklenerek karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı

9. İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.07.2017 tarihli ve 2017/432 Esas, 2017/551 Karar sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi yanında, TBK’nın 325/son maddesindeki düzenleme gereğince kira dönemi sonuna kadar kiraya verenin elde ettiği tüm gelirlerin kiracının borcundan düşülmesi gerektiği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda, kiraya konu taşınmazın erken tahliye edilmesi nedeniyle kiracının ödemesi gereken makul süre kira bedelinden taşınmazın aynı kira dönemi içinde daha yüksek bedelle kiraya verilmesi durumunda dönem sonuna kadar elde edilecek fazla gelirin mahsup edilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

12. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) Geçici 3 üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) 437 nci maddesine göre sulh hukuk mahkemesi kararlarına karşı temyiz süresi sekiz gün olmasına rağmen direnme kararını veren İlk Derece Mahkemesince kararın temyiz süresinin iki hafta olarak gösterildiği, 18.09.2017 tarihinde tebliğ olan direnme kararına karşı davalı vekilince 02.10.2017 tarihinde temyiz dilekçesi verildiği dikkate alındığında Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.04.2023 tarihli ve 2021/5 Esas, 2023/2 Karar sayılı kararı gereğince davalı vekilinin temyizi süresinde kabul edilerek esasa yönelik temyiz incelemesinin yapılıp yapılamayacağı hususu ön sorun olarak ele alınıp tartışılmıştır.