muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3820, Karar No: 2021/8367, Tarih: 07.06.2021

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı Yasa'yla değişiklik yapılarak asliye ticaret mahkemesiyle asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı kanunla 6102 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı Yasa'nın 44/2 maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin (6762 sayılı TTK’nun 5.) 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Gerçekten 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde; “Bu kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu, 12'inci, 24'üncü, 25'inci, 26'ıncı ve 44'üncü maddesi hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nın 4/1-6 (6102 sayılı TTK'nun 4/1-f) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon, fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına asliye ticaret mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum, kuruluş ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece re'sen gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Kuşkusuz, 28.11.2013 tarihli ve 28835 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 28/05/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra oluşacak banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-j,4/3,73/1,83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Somut olaya gelince dava, kredi kartını veren banka tarafından 10.07.2012 tarihinde (6502 sayılı Kanunun yürürlüğünden önce), tüketici olan kart hamiline karşı açılmıştır.

Bankacılık işlemlerinden kaynaklanan davada, 6102 sayılı TTK'nın 4 ve 5. maddeleri uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli bulunduğu düşünülebilirse de, yukarıda açıklandığı üzere, özel kanun olan 5464 sayılı Kanunun 44/2 ve 43. maddelerinin açık hükümleri karşısında görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğunu kabul etmek gerekmektedir. Bu durumda uyuşmazlığın ... 30. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 30. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11615, Karar No: 2024/5896, Tarih: 09.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/11615 E.  ,  2024/5896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/211 E., 2021/1724 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 288 inci maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun’un 294 üncü maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafinin temyiz sebeplerine yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulun’un takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemenin, “Sanığın katılanın üzerinde ne varsa alma kastıyla hareket ettiği kanaatiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun (5237 sayılı Kanun) 150 nci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmadığı'' yönündeki gerekçesinin olayın oluşuna, sanığın kastına uygun düşmediği anlaşılmakla,

Sanığın katılanın cebinden 20,00 TL parasını alması nedeniyle, suç tarihi olan 29.04.2018 tarihi itibarıyla paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada 5237 sayılı Kanunun 150 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre değer azlığı indiriminin yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/2-a maddesi gereğince gereğinin ifası için Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.05.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramında yasa koyucunun amacı, suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda uygulanabileceği belirtilmiştir.

09.05.2024 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

K A R Ş I O Y

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramında yasa koyucunun amacı, suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda uygulanabileceği belirtilmiştir.

Somut olayda, sanık ...’un katılanı yanına çağırarak sigara istediği, katılanın sigara paketini cebinden çıkardığı sırada paketi elinden alarak içindeki 3-4 adet sigarayı alarak boş paketi doğru fırlattığı, ne kadar paran var diye sorduğu, katılanın parasının olmadığını söylemesi üzerine yalan söyleme üzerini ararım dediği, hakaret içeren sözler sarfettiği ve yumruk vurarak yere düşürdükten sonra tekmeleyerek etkisiz hale getirdiği, yerdeyken katılanın cebinde bulunan 20,00 TL parayı aldığı, kolundan tutarak yakınlardaki pasaja götürmeye çalıştığı, çevredeki insanların müdahalesiyle sanığın elinden kurtulan katılanın olay yerinden kaçtığı anlaşılmıştır.

5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun yürürlük tarihinden itibaren Türk Ceza Kanunu'nun 150/2 maddesi ile ilgili Dairemizin yerleşik içtihadında “daha çoğunu alabilme imkanı varken yalnızca gereksinimi kadar alma” şartı hiçbir zaman tek ölçüt olarak kabul edilmemiştir. Bu cümlede ifade edilmek istenen husus suç konusuna ilişkin sanığın kastının baştan itibaren değer olarak az olan bir şeye özgülenmesidir. Mesela “bana çorba parası ver”, “sigara parası ver”, “5,00 TL, 10,00 TL, 50,00 TL (veya değer olarak az bir miktar) ver” şeklinde sözler sarf edilerek cebir veya tehdit uygulanmasında olduğu gibi. Ayrıca suçun işleniş şekli, olayın özelliği ve sanığın kişiliğinin de değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiştir. Nitekim Türk Ceza Kanunu'nun 150/2. maddesinin ilk halindeki “indirilir” ibaresi 29.06.2005 tarih ve 5377 sayılı kanunla “indirilebilir” şeklinde değiştirilmiştir. Kanun metnindeki bu değişiklik de dikkate alındığında değer azlığı nedeniyle her halükarda indirim yapılması gerektiği düşünülemez. Dairemizin içtihatlarında da belirtildiği üzere olayın özelliği, suçun işleniş şekli ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek gerekçe gösterilmek suretiyle uygulanıp uygulanmaması yoluna gidilecektir. Bu konudaki takdir hakkının yargılama yapan ilk derece mahkemesine ait olduğu aşikardır. Belirtilen içtihat yıllar içinde yerel mahkemeler tarafından da benimsenmiş ve uygulanmasında herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Hal böyle olunca sadece yağma konusunun 20,00 TL ve 3-4 adet sigara olması nedeniyle Türk Ceza Kanunu'nun 150. maddesi gereğince sanığın cezasından indirim yapılması gerektiği yönündeki bozma gerekçesi isabetli olmamıştır. Bununla birlikte suçun işleniş şekli, olayın özelliği, daha önce kasten yaralama, tehdit, hakaret, uyuşturucu madde kullanma suçu işleyen sanığın kişiliği de nazara alındığında, Türk Ceza Kanunu'nun 150/2. maddesinin uygulanma şartlarının oluşmadığı düşüncesinde olduğumdan aksi yöndeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/21179, Karar No: 2007/3728, Tarih: 12.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/21179 E.  ,  2007/3728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2006

Davacı, ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p. e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Ş. Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Davacının Ziraat Odasına kaydının bulunmadığı, Tarım Kredi Koop. ortağı olmadığı, üzerine kayıtlı 5 adet tarla bulunduğu,  Ziraat Bankası'ndan kredi almadığı, sattığı ürün bedellerinden ilk prim  kesintisinin 20.11.1995 tarihinde yapılıp başkaca kesintinin yapılmadığı   görülmektedir.

Mahkemece kesintinin  bulunduğu, 20.11.1995-31.12.1995 tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise de prim kesintisinin  bulunmadığı  1996 ve sonraki yıllar yönünden 2926 sayılı yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanmadığı, halde bu yılların soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmalarına dayalı olarak kabul edilmesi, yasaya uygun değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8118, Karar No: 2021/17675, Tarih: 03.06.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/8118 E.  ,  2021/17675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi , kararın niteliği ile suç tarihine göre ve 7201 sayılı Tebligat Kanununun 14. maddesindeki “Astsubaylar hariç olmak üzere erata yapılacak tebliğler, kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılır” biçimindeki düzenlemeye aykırı olarak gerekçeli kararın, askerde olan sanığın babasına usulsüz bir şekilde tebliğ edildiği anlaşıldığından sanığın öğrenme üzerine gerçekleştirdiği temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığa atılı suça ilişkin yasa maddesinde öngörülen cezanın üst sınırı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e. ve 67/2. maddelerine göre, suçun tabi bulunduğu 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, sanık ...’in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, 5320 sayılı Kanun'un  8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık  hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e. ve CMK'nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞMESİNE, 03/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/811, Karar No: 2012/2083, Tarih: 19.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/811 E.  ,  2012/2083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatifin ihyası davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tasfiye kurulu üyeleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatifin üyeliğinden ihraç edilen müvekkilinin ödenmeyen çıkma payı alacağının tahsili için .... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2007/ 443 esasına kayıtlı davayı açtığını, davalı kooperatifin 2006 yılında tasfiyesinin kapatılarak sicilden terkin edildiğinin anlaşıldığını ileri sürerek, ihyasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., davalı kooperatifin ... isminde bir ortağı olmadığını, davacı tarafın kooperatif isminde maddi hata yaparak kendi kooperatifleri aleyhine dava açtığını savunarak, davanın reddini istemiştir. Diğer davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davalı kooperatifin üyeliğinden ihraç edildiği halde çıkma payı alacağı ödenmeyen davacının açtığı 2007/443 esas sayılı alacak davasının davalı kooperatifin tasfiyesinden önce açıldığı, davada davalı olarak kooperatife pasif husumet yöneltilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı kooperatif tasfiye kurulu üyeleri temyiz etmiştir.

Dava, tasfiye edilen kooperatifin ihyası istemine ilişkindir.

Davacı tarafından açılan ...... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2003/621 esas ve 2005/499 karar sayılı alacak davasına ilişkin dosya kapsamı ve eldeki dava dosyasına sunulan deliller birlikte değerlendirildiğinde; davacının üye olduğu kooperatifin dava dışı ... Tek Konut Yapı Kooperatifi olup, anılan kooperatifin merkezinin "... Sokak No 27/5 .../......" olduğu, kooperatifin yaptığı konutların....aya ... mahallesinde bulunduğu; davalıların tasfiye memuru oldukları tasfiye edilen ve mahkemece ihyasına karar verilen ...kent Konut Yapı Kooperatifi'nin merkezinin ...- ...ara'da olduğu ve kooperatif inşaatlarının ...'de bulunduğu, her iki kooperatifin birbirinden farklı kooperatifler oldukları anlaşılmıştır.

Mahkemece, davacının ihya davasını davadışı ... Tek Konut Yapı Kooperatifi aleyhine açması gerekirken, isim benzerliğinden kaynaklandığı anlaşılan maddi hata sonucu, ... Kent Konut Yapı Kooperatifi aleyhine açmış olması nedeniyle, davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı tasfiye kurulu üyelerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, anılan davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.