muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/925, Karar No: 2014/4599, Tarih: 12.03.2014

olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda;sanığın resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 03.05.1999 tarihinde muvazaalı olarak boşandığı, ancak eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiği, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra,eşlerin bir arada yaşamasını engelliyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa,AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/838, Karar No: 2014/15735, Tarih: 15.10.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/838 E.  ,  2014/15735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tespit davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kayıt m...ki ile davacıların murisinin aynı kişi olduğunun tespiti isteğine ilişkindir.

Mahkemece,iddianın sabit olduğu gerekçesi ile tapu kayıt m...ki ile davacıların murisinin aynı kişi olduğunun tespiti ve tapu ipt... ile davacılar adına miras payları oranında tescile karar verilmiştir.

Davacılar, nüfusa kayıtlı olmayan ... vatandaşı miras bırakanları " ... ... Kırmızıeva"'nın m...ki olduğu 780 ada 34 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında isminin "... kızı ... Kırmızıova" olarak yazıldığını ileri sürerek miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesi için eldeki davayı açmışlar mahkemece yapılan inceleme ve araştırma sonucu davacıların murislerinin nüfusta kayıtlı olmayan kişi olduğu saptanarak ve "çoğun içerisinde az da vardır" ilkesi gözetilerek tapu m...ki ile davacıların murisinin aynı kişi olduğunun tespitine yönelik hüküm kurmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalı vekilinin bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, Reddine.

Ancak; tespit kararı ile yetinilmesi gerekirken idari yoldan tapu kayıtlarında intikal işlemi yaptırılabileceği gözetilmeden tapunun ipt... ile davacıların miras payları oranında tescil hükmü kurulması doğru değil ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, yerel mahkeme kararının üçüncü bendinde yazılı bulunan "Taşınmazın mevcut tapu kaydının ipt... ile, 4/12 payının ... ve ... kızı ...'ya, 4/12 payının ... ve ... kızı ...'a, 1/12'şer payının ... ... kızı ..., ... ve ... kızı ..., ... ve ... kızı ... ve ... ve ... kızı ... adına tapuya kayıt ve tesciline," ibaresinin hükümden çıkarılmasına,davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1120, Karar No: 2021/3418, Tarih: 17.05.2021

**14. Ceza Dairesi         2017/1120 E.  ,  2021/3418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere,mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, olay günü mağdureye yönelik eylemini cebir veya tehditle işlediği hususunda değerlendirme yapılarak denetime elverişli gerekçe göstermek suretiyle hüküm kurulması gerekirken bu hususta herhangi bir açıklama yapılmaksızın 5237 sayılı TCK’nın 103/4. maddesinin tatbik edilmesi,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58-61. maddeleri ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarla ilgili 5237 sayılı Kanunun 102-105. maddelerinde değişiklikler yapılması karşısında, aynı Kanunun 7/2. maddesindeki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi nazara alınıp, lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,.

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8248, Karar No: 2014/1011, Tarih: 13.02.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8248 E.  ,  2014/1011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Marmaris 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2013

NUMARASI : 2007/47-2013/402

Taraflar arasındaki tazminat, cezai şart ve sözleşmenin feshi davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili Av. M.. H.. ile asıl davada davalı şirket müdürü G.. Y.. ve vekilleri Av. M.K..'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı arsa sahibi Adil T. O.. vekili, müvekkili ile davalılar arasında 02.11.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme gereğince davalının imal ederek teslim edilmesi gereken bağımsız bölümlerin 31.12.2005 tarihindeki iskân ruhsatı alınmış şekilde tesliminin, dairelerin zamanında teslim edilmemesi halinde her daire için aylık 1.000,00 USD kira tazminatının, 500,00 USD cezai şart bedelinin yükleniciden tahsilinin kararlaştırıldığını, davalının dava tarihi itibariyle iskân ruhsatı alarak daireleri teslim etmediği gibi, eksik işlerin de bulunduğunu ileri sürerek, şimdilik 42.050,00 TL eksik iş bedeli, 10.000,00 USD kira tazminatı ile 5.000,00 USD cezai şart bedilinin TL karşılıklarının temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 24.06.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile sözleşmenin feshi ile binadaki eksikliklerin müvekkili tarafından karşılanmasına karar verilmesini, eksik iş bedelini 45.750,40 TL'ye çıkardıklarını, yüklenicinin alacağı payın tespitini istemiş, 06.11.2009 tarihli dilekçe ile eksik işlere ilişkin artırılan kısımdan vazgeçtiklerini belirtmiş, 02.04.2010 tarihli dilekçe ile kira tazminatı ve cezai şart istemini toplam 117.000,00 USD'ye çıkartmıştır.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı yüklenici M...Yapı Ltd. Şti. vekili, müvekkili ile davalı arasında 02.11.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, arsa sahibinin sözleşme gereği zamanında tapu devrini yapmadığını, inşaatın %99 oranında tamamlandığını, inşaatta bulunan eksikliklerin arsa sahibinin vekalet görevinden müvekkilini azletmesi ve sorunlu olan 3 ve 4 numaralı bağımsız bölümlerin kilitli olması nedeniyle giderilemediğini, binanın zemini ve çatı kısmında fazladan imalat yapıldığını ileri sürerek, fazla imalat karşığı şimdilik 10.000,00 TL'nin temerrüt faiziyle tahsiline, davalı ile mahsuplaşmak amacıyla munzam zararın tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiş, 27.11.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile eksik işlere ilişkin talebini 117.985,00 TL'ye çıkartmıştır.

Davalı arsa sahibi vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; taraflar arasında 02.11.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğu, asıl davada davalı G.. Y..'ın yüklenicinin temsilcisi ve müteselsil kefili olduğu, inşaat ruhsatının 13.12.2004 tarihinde alındığı, inşaatın %99 oranında tamamlanması nedeniyle sözleşmenin geriye etkili feshedilemeyceği, eksik işler bedelinin 42.050,00 TL olduğu, sözleşme gereğince inşaatın 31.12.2005 tarihinde tamamlanması gerektiği, yüklencinin fazladan imalat yaptığı, imalatlar nedeniyle eklenmesi gereken 30 günlük süreyle teslim tarihinin 30.01.2006 tarihi olacağı, asıl davada davacı arsa sahibi vekilinin 02.04.2010 tarihli ikinci ıslah dilekçesi ile kira tazminatı ve cezai şart alacağını artırmış ise de ikinci kez ıslah talebinin kabul edilebilir olmadığı, inşaatın teslimi gereken tarihten dava tarihine kadar geçen sürenin 11 ay 23 gün olduğu, kira tazminatı olarak talep edilen meblağın tahsiline karar verilmesi gerektiği, davacı arsa sahibinin istediği cezai şart alacağı BK'nın 182. maddesi uyarınca indirilerek 3.530,00 USD karşılığının tahsiline karar verilmesi gerektiği, yüklenicinin fazla imalat yaptığı, sözleşme gereğince fazla imalat nedeniyle istemde bulunulamayacağı, bununla birlikte PVC doğramalarının sözleşme ile kararlaştırılanın dışında takıldığı, aradaki farkın 14.587,00 TL olduğu, yarısından arsa sahibinin sorumlu olduğu gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulü ile taraflar arasındaki 02.11.2004 tarihli arsa payı karşığı inşaat sözleşmesinin ileriye etkili feshine, yükleniciye verilmesi kararlaştırılan bağımsız bölümlerin eksik işler ve iskân için gerekli masraflar yüklenici tarafından karşılandığında yüklenici adına tesciline, 42.050,00 TL'nin ıslah tarihinden itibaren temerrüt faiziyle yükleniciden tahsiline, 10.000,00 USD kira tazminatı karşılığı 14.139,00 TL'nin temerrüt faiziyle yükleniciden tahsiline, aylık 300,00 USD karşılığı 4.991,07 TL cezai şart bedelinin temerrüt faiziyle yükleniciden tahsiline, birleşen davanın kısmen kabulü ile 7.293,50 TL'nin temerrüt faiziyle arsa sahibinden tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, arsa sahibi ile yüklenici şirket vekilleri temyiz etmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle ileri sürülen temyiz itirazlarına göre, arsa sahibi ile yüklenici şirket vekillerinin diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, arsa sahibi ile yüklenici şirket vekilleri temyiz etmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle ileri sürülen temyiz itirazlarına göre, arsa sahibi ile yüklenici şirket vekillerinin diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2)Davada, arsa sahibince taraflar arasındaki 02.11.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine aykırı surette, işlerin eksik bırakıldığı ve teslim süresi hususunda temerrüde düşüldüğü ileri sürülerek, eksik ve kusurlu işlerin giderilme bedeli, gecikme tazminatı ve cezai şartın tahsili istenmiş ise de, harcı yatırılan 24.06.2009 tarihinde yapılan ıslah işlemi ile sözleşmenin feshine, eksik işlerin davacı arsa sahibince giderilmesine, eksik ve kusurlu işler bedelinin tahsiline ve sözleşme uyarınca yükleniciye isabet etmesi gereken payın tespitine karar verilmesi istenmiştir.

Her ne kadar, davacı arsa sahibi vekilince 02.04.2010 tarihinde dava açıkça ikinci kez ıslah edilmiş olmakla beraber, anılan tarihte yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’nın 83. maddesi uyarınca, aynı davada taraflar ancak bir kere ıslah hakkını kullanabileceklerinden, belirtilen ıslah işleminin geçerli kabul edilebilmesi ve davada nazara alınması mümkün değildir. Bu durumda, asıl davanın yapılan ilk ıslah işlemi de nazara alınarak incelenmesi gerektiği ortadadır.

24.06.2009 tarihli ıslah dilekçesiyle, esas itibariyle eksik işlerin davacı arsa sahibince giderilmesine izin verilmesi ve buna ilişkin masrafların tahsili ile yüklenici payının tespiti, gecikme cezası ve cezai şartın tahsili istenmiştir.

Asıl davada, fesih talebi de mevcut olmasına rağmen, davacı arsa sahibinin taleplerinin bir bütün olarak değerlendirilerek gerçek iradesinin tespitinde zorunluluk bulunmaktadır. Gerçekten de, fesih talep ettiği kanaatine varılması halinde, sözleşmenin ayakta kalmasına bağlı olan ve olumlu zararlardan sayılan diğer taleplerin (aksi taraflar arasında kararlaştırılmadığı sürece) dinlenmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlığa bakılınca da, asıl davadaki taleplerin genel olarak mahiyetinin sözleşmenin ayakta tutulmasına bağlı olan istemlere ilişkin olduğu açıktır. Nitekim, davacı tarafın asıl amacının eksik işlerin giderilmesi ve gecikme nedeniyle oluşan zararların tazmini olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, dosya kapsamındaki bilgi ve özellikle bilirkişi raporundan anlaşılacağı üzere, binadaki 3 ve 4 numaralı bağımsız bölümlerle, odunluklar arasındaki bağlantının projeye aykırı olduğu, bunun dışındaki belediyece 31.03.2006 tarihinde tespit edilen projeye aykırılıkların giderildiği ve yukarıda izah edilen davacının davadaki asıl irade ve istemi nazara alındığında, getirilen % 99’luk fiziki seviyeye göre, sözleşmenin feshine karar verilmesi, sözleşmeye ve TMK’nın 2 maddesinde yer alan dürüstlük kuralına aykırı olmuştur.

Nitekim, davacı vekili de, ıslah dilekçesinde eksik iş veya işlerin müvekkilince giderilmesine izin verilmesini istemiştir. Bu istek, hukuken TBK’nın 113, (BK’nın 97) maddesinde ifade olunan nama ifaya izin talebi niteliğindedir. Yine aynı hüküm uyarınca, istenilen eksik işlerin giderilmesine ilişkin bedel talebi ise, avans talebi mahiyetindedir.

Şu halde, asıl davanın bu ilkeler çerçevesinde değerlendirilerek sonucuna göre, nama ifaya izin ve avans talebinin tahsili hakkında bir karar verilmesi gerekirken, sözleşmenin feshine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Bunun yanında, ne asıl ne de birleşen davada yüklenicinin herhangi bir tescil talebi bulunmamasına karşın, HMK’nın 26. maddesine aykırı surette, eksikleri giderdiğinde yükleniciye isabet edecek bağımsız bölümlerin adına tesciline karar verilmesi doğru olmamıştır.

Keza, 6098 sayılı TBK’nın 161. maddesine göre, hakim fahiş gördüğü cezaları tenkis ile mükellef ise de, hüküm yerinde hesaplanan cezai şartın ne surette fahiş olduğu açıklanmadığı gibi, 6102 sayılı TTK’nın 22. maddesi uyarınca tacir olan davalının cezai şartın tenkisini istemesinin mümkün bulunmadığı gözetilmeden, cezai şarttan indirim yapılması yoluna gidilmesi de hatalı olmuştur.

Yine asıl davada, eksik işlerin giderilme bedelinin tahsiline ilişkin karar verilirken, avans mahiyetinde kabul edilebilecek bu istek hakkında hüküm tesisi sırasında, dava dilekçesinde talep edilen miktar yönünden dava tarihinden itibaren faiz istendiği dikkate alınarak ve tabiiki dava tarihinde temerrüde düştüğü kabul edilerek, bu tarihten itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, arsa sahibi ile yüklenici şirket vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle arsa sahibi ile yüklenici şirket vekillerinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, arsa sahibi ile yüklenici şirket yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak karşılıklı birbirlerine ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8868, Karar No: 2014/12479, Tarih: 11.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/8868 E.  ,  2014/12479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Mahkemenin gerekçeli kararının davacı vekiline tebliği için çıkartılan tebligat parçasında 11.01.2014 tarihinde tebliğ edildiği yazılmış ise de, Uyap ortamında yapılan sorgulamada tebligatın onay tarihinin 29.01.2014 olduğu anlaşıldığından mahkemenin gerekçeli kararının davacı vekiline tebliğ tarihinin ilgili PTT Müdürlüğünden,

2-Dava konusu 152 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 29.11.2011 olan değerlendirme ve somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi 358 ada 14 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 06.11.2011 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 358 ada 14 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2011 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

4-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 358 ada 14 parsel sayılı taşınmazın 06.11.2011 tarihli satışına ilişkin alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren tapu kaydının ve satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3739, Karar No: 2016/10755, Tarih: 30.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/3739 E.  ,  2016/10755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan çeltiğin dekar başına verim miktarlarının İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4523, Karar No: 2024/5019, Tarih: 16.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4523 E.  ,  2024/5019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/83 E., 2023/663 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Esastan ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malatya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.09.2016 tarihli ve 2015/69 Esas, 2016/1270 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından iki kez ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 16.01.2017 tarihli ve 2017/48 Esas, 2017/70 Karar sayılı kararı ile hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

3. Malatya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2022 tarihli ve 2017/84 Esas, 2022/598 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından mahkumiyet kararı verilmiştir.

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 02.05.2023 tarihli ve 2023/83 Esas, 2023/663 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan kamu davasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının e bendi, 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi, zamanaşımı süresinin dolmadığına ve eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa yüklenen 2009 ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçları için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst haddine göre; 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, düzenlenen son faturanın suç tarihi olacağı ve en aleyhe kabulle 31.12.2010 tarihinde düzenlendiği kabulüyle bu tarihten hüküm tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR