muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4163, Karar No: 2021/7143, Tarih: 20.10.2021

Dosya içeriğine göre; 39 haftalık gebe olan müşteki Hicran Metin'in 19/06/2016 tarihinde sancılarının başlaması üzerine... Hastanesine başvurduğu, kadın doğum uzmanı olan şüpheli Dr. ... tarafından saat 23 civarında vakum ekstrasyonu ile (canlı olarak) doğumunun gerçekleştiği, bebeğin entübe edilerek yeni doğan yoğum servisine yatırıldığı, yeni doğan yoğum bakım ünitesinde takip ve tedavisinin yapılarak, 25/07/2016 tarihinde yeni doğan servisine geçişinin yapıldığı ve 26/07/2016 tarihinde de taburcu edildi, müşteki Hicran Metin, kadın doğum uzmanı olan Dr. ... hakkında şikayetçi olması üzerine ... Anadolu Başsavcılığı Adli Tıp Kurumundan . ...'in kusurunun bulunup bulunmadığı yönünde rapor talep ettiği, Adli Tıp Kurumu 7. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 22/03/2019 tarihli ve 1921 sayılı raporuna göre dosya içerisinde...takip kayıtlarının bulunmadığından görüş bildirilemeyeceği,...kayıtların temini halinde yeniden değerlendirme yapılabileceği yönünde rapor tanzim edildiği, ... Başsavcılığınca... Hastanesinden ...takip kayıtlarının istendiği ancak... Hastanesinde...kayıtlarının tek nüsha olduğu ve bununda hastalara verildiği bildirildiği, müştekinin de...kayıtlarının kendinde bulunmadığını beyan etmesi üzerine ... Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli Dr. ...'in kusur durumuna ilişkin rapor alınamadığından bahisle, 29/01/2020 tarihli ve 2017/25003 soruşturma 2020/12435 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, bu kararın müşteki vekili olan Av. ...ı'na 31/01/2020 tarihinde elektronik tebligat yolu ile tebligat yapıldığı, müşteki Hicran Metin'in kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara karşı 06/03/2020 tarihinde itirazda bulunduğu ve ... Anadolu 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 10/12/2020 tarihli ve 2020/2521 değişik kararı ile soruşturmanın genişletilmesi gerekçesi ile itirazın kabulüne karar verilerek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının kaldırılmasına karar verildiği olayda, müşteki vekiline kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 31/01/2020 tarihinde elektronik posta yoluyla gönderildiği,

7201 sayılı Tebligat Kanununun 7/A maddesinin 4. fıkrasında “Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır.” hükmü uyarınca tebligatın 05/02/2021 tarihinde yapılmış olacağı, müştekinin ise CMK'nın 173/1. maddesinde düzenlenen onbeş günlük yasal süreden sonra 06/03/2021 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itiraz yoluna başvurduğu anlaşıldığından, itirazın süre yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği,

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, ... Anadolu 8. Sulh Ceza Hakimliğinin 10/12/2020 tarihli ve 2020/2521 değişik ... sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/96, Karar No: 2011/1207, Tarih: 10.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/96 E.  ,  2011/1207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ-YIKIM

Taraflar arasındaki davadan dolayı Kozan 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 01.06.2010 gün ve 42-322 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

1)-Noksanın tamamlanması kararında 138 ada 9 parsel sayılı taşınmazın tedavüllü tapu kayıtlarının ve dayanağı belgelerin temini istenmiş, ancak getirtilen kayıtların denetime elverişli biçimde tedavüllü olmadığı gibi, şuyulandırma cetvellerinin de eksik olduğu anlaşılmıştır. O halde, Dairenin eksiğin tamamlanması kararının mahkeme hakimi tarafından dikkatlice okunarak çekişmeli 138 ada 9 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tüm tedavüllü tapu kayıtlarının (geldisi ve gittisi olan tüm kayıtları denetlenebilir biçimde kütük sayfalarının) ve dayanağı olan belgelerin (şuyulandırma cetvellerinin) ilgili mercilerinden temin edilmesi,

2)-Ayrıca imar öncesi kadastral parseller olan 173, 174, 175 ve 176 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının da getirtilmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/435, Karar No: 2016/4044, Tarih: 27.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/435 E.  ,  2016/4044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-d, 62/1, 52/2, 53/1 CMUK'nın 326/son maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Galericilik yapan sanık ...'in suça konu otobüsü tanık ...'e sattığı, tanık ...'in ihaleye girebilmek için otobüsün satışını istediğinde sanık ...'in süre istediği, ihale günü yaklaştığında tekrar sanık ...'i aradığında sanığın satışa ilişkin vekaleti veremeyeceğini belirtmesi üzerine, aracı sanık ...'e iade ettiği, aynı gün şikayetçi ...'nın aracı sanık ...'ten alarak... ilçesine geldiği, şikayetçi ...'nın, araçla trafikte seyir halindeyken jandarma tarafından yapılan kontrollerde muayene süresinin geçmesi nedeniyle trafikten men edildiği, şikayetçinin aracı otoparktan çıkartabilmek için sanık ...'ten ruhsat sahibi olarak görünen mağdur ...'tan vekalet almasını istediği, sanık ...'in vekalet vermeye yanaşmaması üzerine durumdan şüphelenen şikayetçi ...ile jandarma personelinin aracın ruhsat bilgileri ile motor ve şase numarasını karşılaştırdıkları ve söz konusu araç üzerindeki motor numarasının çalıntı kaydı bulunan ...plakalı araca ait olduğunun anlaşıldığı olayda, nitelikli dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve müdafiinin suçu işlemediği ve eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 27.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11066, Karar No: 2014/1122, Tarih: 05.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11066 E.  ,  2014/1122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs, hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, yağma ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkûmiyetine dair Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.03.2013 gün ve 2010/145 Esas, 2013/137 Karar sayılı hükümlerin süresi içerisinde Yargıtayca incelenmesi sanık, müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık ve müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında yağma suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki sanıkla evde boğuştuktan sonra sanığın kaçarken elinde bir şey görmediğine dair istikrarlı beyanları, sanığın özellikle 02.06.2010 tarihli duruşmada bilgisayar ve cep telefonlarını mağdurenin evinden alıp arkadaşının evine götürdükten sonra yeniden eve girdiğine dair beyanı ve tüm dosya içeriğine göre; sanığın bilgisayar ve cep telefonlarını alırken mağdureye karşı herhangi bir tehdit veya cebir kulanmadığı, mağdureye cinsel saldırı da bulunmak için eve ikinci kez girdiğinde mağdurenin bacaklarını okşaması üzerine mağdurenin uyanıp sanıkla boğuştuğu anlaşıldığından eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK.nın 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine suç vasfında hataya düşülerek yağma suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre,

Hırsızlık konusu eşyaların mağdureye kovuşturma başlamadan önce 02.04.2010 tarihinde teslim edilmesi karşısında sanık hakkında etkin pişmanlıktan dolayı indirim yapılırken TCK.nın 168/1-3. maddelerinin uygulanması yerine aynı Kanunun 168/2. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı, sanık, müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7400, Karar No: 2017/19709, Tarih: 04.12.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/7400 E.  ,  2017/19709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/06/2009-16/04/2014 tarihleri arasında davalı şirkete ait otelde kat görevlisi olarak ve en son 850,00 TL net ücretle, resmi tatil ve dini bayramlar dahil haftanın 7 günü 07:30 ila 20:30 saatleri arasında çalıştığını ve iş akdinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini ancak davalı işveren ödenmesi gereken tazminat ve bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkiline ait işyerinde sezonluk çalıştığını, 17/04/2014 tarihinde izinsiz ve mazeretsiz olarak işyerini terk etmesi ve 21/04/2014 tarihinde de başka bir işyerinde çalışmaya başladığının tespit edilmesi üzerine iş akdinin 24/04/2014 tarihi itibariyle sonlandırıldığını, davacının devamsızlık suretiyle iş akdini sonlandırması nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkı ile diğer işçilik alacaklarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna ve davalı işveren tarafından davacıya mazereti olup olmadığı hususu sorulmadığı gibi fesih ihtarnamesi de yollanmadığından tutanakların hangi tarihte düzenlenmiş olduğu ve samimi olup olmadığı hususlarının denetlenemediği ve çalışma hakkı Anayasal bir hak olup davacının 21.04.2014 tarihinde başka bir işyerinde çalışmaya başlaması tek başına feshin haklı nedene dayandığını ispata yeterli olmadığı gerekçesine dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur (Yargıtay 9.HD. 1.7.2008 gün 2007/21656 E, 2008/18647 K.).

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 9.5.2008 gün, 2007/16956 E, 2008/11983 K). İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir (Yargıtay 9.HD. 5.10.2009 gün, 2008/43280 E, 2009/25721 K).

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9.HD. 25.4.2008 gün, 2007/15152 E, 2008/10326 K.).

Somut uyuşmazlıkta davacı vekili, müvekkilinin sebep gösterilmeden işten çıkartıldığını ileri sürmüş, davalı vekili ise, davacının devamsızlık yaptığını savunmuştur.

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9.HD. 25.4.2008 gün, 2007/15152 E, 2008/10326 K.).

Somut uyuşmazlıkta davacı vekili, müvekkilinin sebep gösterilmeden işten çıkartıldığını ileri sürmüş, davalı vekili ise, davacının devamsızlık yaptığını savunmuştur.

Fesih tarihinde davalı işyerinde çalışan davacı tanığı Hamide “davacının işten çıkarıldığını duydum, sebebini bilmiyorum” şeklinde; fesih tarihinde davalı işyerinde çalışmayan davacı tanığı Emine ise, “davacı bana işten çıkartıldığını söyledi, sebebini bilmiyorum” şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Davalı tarafın dosyaya ibraz ettiği devamsızlık tutanaklarında imzası olan davalı tanığı ... ise “… davacının iş akdi 2013 yılı sezon sonunda askıya alınmıştı, bir sonraki sezon başında Nisan ayında otelde 10-15 gün kadar çalıştı, davacı 2014 yılı sezonunda otelimizin ek binasında çalışacaktı, kendisine bu durum bildirilmişti, kabul etmişti ancak 10-15 gün çalıştıktan sonra ilk çalıştığı binaya geçmek istediğini söylemişti, yönetim öncelikle eski personeli ilk binada çalıştırmak istiyordu, eğer eleman ihtiyacı olursa davacıyı ilk binaya alabileceklerini söylemişlerdi, davacı ek binada çalışmak istemediği için işi bıraktı…” yönünde; yine devamsızlık tutanaklarında imzası olan ... ise; “… 2014 yılı Nisan ayında çağrılması üzerine sezon başında çalışmaya başladı, 15-20 gün kadar çalıştı, davacı 2014 yılı sezonunda otelimizin ek binasında çalışacaktı kendisine bu durum bildirilmişti, kabul etmişti ancak 10-15 gün çalıştıktan sonra ilk çalıştığı binaya geçmek istediğini söylemişti, yönetim öncelikle eski personeli ilk binada çalıştırmak istiyordu, eğer eleman ihtiyacı olursa davacıyı ilk binaya alabileceklerini söylemişlerdi, davacı ek binada çalışmak istemediği için işi bıraktı, ek binanın inşaatı bitmişti, ancak müşteri yoktu, davacı burada yine kat görevlisi olarak çalışacaktı ancak 10-15 gün temizlik işlerinde çalıştırıldı, bu dönemde ana binada da müşteriler yoktu, ana binadaki kat görevlileri de bu süre boyunca temizlik işlerinde çalıştırılmışlardır, ek bina için iki kişi kat görevlisi olarak görevlendirilmiştir ancak ihtiyaç olduğunda biz de yardım ediyorduk, davacı ana binaya geçme talebinde bulunduğunda yüksek sezonda eleman ihtiyacı olduğunda kendisinin alınacağı söylenmişti…” yönünde beyanda bulunmuşlardır.

Diğer taraftan SGK kayıtlarından, davacının 2014 yılı sezonunda, 02/04/2014 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığı, 03/05/2014 tarihinde ise 24/04/2014 tarihi itibariyle çıkışının verildiği, 21/04/2014 tarihinde ise dava dışı başka bir işyerinde çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan SGK kayıtlarından, davacının 2014 yılı sezonunda, 02/04/2014 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığı, 03/05/2014 tarihinde ise 24/04/2014 tarihi itibariyle çıkışının verildiği, 21/04/2014 tarihinde ise dava dışı başka bir işyerinde çalışmaya başladığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar mahkemece, davalının devamsızlık için mazeretinin olup olmadığının sorulmaması ve fesih ihtarnamesinin gönderilmemesi nedeniyle davacının 21/04/2014 tarihinde başka bir işyerinde çalışmaya başlamasının tek başına feshin haklı nedene dayandığının ispata yeterli olmadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminat talepleri kabul edilmiş ise de, haklı nedenle fesihte, yazılı bildirim zorunlu olmadığı gibi davalı tarafın ibraz ettiği devamsızlık tutanakları, davalı tanıklarının beyanları ve bu tanıkların beyanları ile uyumlu olan SGK kayıtlarıyla doğrulanıp, devamsızlık ispatlanmıştır. Bundan başka, davacı tarafından devamsızlığın geçerli bir mazerete dayandığı yada iş akdinin eylemli bir şekilde ve haklı nedene dayalı olarak kendisi tarafından feshedildiğine dair bir iddia da ileri sürülüp buna ilişkin herhangi bir delil ortaya konulup ispatlanmamıştır. Bu durum karşısında, mahkemece iş sözleşmesinin işverence devamsızlık sebebiyle haklı olarak feshedildiği kabul edilerek, kıdem ve ihbar tazminatlarının reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- HMK’nun 297/2. maddesi gereğince, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Mahkemece infazda tereddüt uyandıracak şekilde, hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa bürüt mü olduğunun hükümde gösterilmemesi HMK’nun 297/2. maddesine aykırı olup, bir başka bozma nedenidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12937, Karar No: 2013/18113, Tarih: 02.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12937 E.  ,  2013/18113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.