muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10278, Karar No: 2022/8677, Tarih: 16.11.2022

Ayrıca, bir özel hayat görüntüsünün ya da sesinin, “kişisel veri” olduğunda kuşku bulunmamakta ise de, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsünün ya da sesinin, bilgisi dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi TCK'nın 134/1. madde ve fıkrasının 2. cümlesinde; rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması TCK'nın 134/2. madde ve fıkrasında özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında düzenlendiğinden, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü ya da sesi, yasal anlamda, TCK'nın 135/1 ve aynı Kanunun 136/1. madde ve fıkraları kapsamında kişisel veri olarak değerlendirilemez.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, katılan ...’nın resmi nikahlı eşiyle yaklaşık 6 aydır fiilen ayrı yaşadıkları ve henüz boşanma davasının açılmadığı 27.12.2014 tarihinde, “Green Pub” isimli bir eğlence mekanında, eşinin erkek arkadaşıyla bir araya gelip, bir süre sohbet ettikleri ana ilişkin iş yerindeki kameralar tarafından kaydedilen görüntüsünün, ertesi gün, katılanın kayınbiraderi olan sanık ... tarafından, söz konusu iş yerinin kamera sistemini kuran ve sistemi denetleyen temyiz dışı sanık ... ile birlikte katılanın bilgisi dışında alındığı olayda;

Resmi nikahlı eşinin erkek arkadaşı olan şahısla aralarındaki arkadaşlık ilişkisinin varlığını ve boyutunu kendisinde saklı tutan katılan ...’nın, eşiyle fiilen ayrı yaşamakta olduğu dönemde gittiği bir eğlence mekanındaki başkalarınca görülmesini ve bilinmesini istemeyeceği iş yerindeki kameralar tarafından kaydedilen özel görüntüsünün, kayınbiraderi olan sanık ... tarafından, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulacak şekilde ele geçirilmesi nedeniyle sanığa isnat edilen TCK’nın 136/1. madde ve fıkrasındaki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun yasal unsurlarının somut olayda gerçekleşmediği; ancak, katılanın özel yaşam alanına ilişkin görüntüsünü, çoğaltıp, onun rızasına aykırı şekilde kaydeden sanığa, iddianamede eyleminin tarif edildiği de nazara alınıp, CMK'nın 226. maddesi uyarınca TCK'nın 134/1-1 ve 134/1-2. madde, fıkra ve cümlelerinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanınarak, CMK'nın 254. maddesi gereğince uzlaştırma işlemleri yerine getirilip, uzlaşma gerçekleşmediği takdirde, sanık hakkında görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, hukuki nitelendirmede yanılgıya düşülerek, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) Hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezası ertelenen sanık hakkında belirlenen denetim süresinin TCK’nın 51/3. madde ve fıkrası uyarınca hükmolunan cezanın süresinden az olamayacağı gözetilmeden, denetim süresinin hapis cezasından az olacak şekilde 1 yıl olarak belirlenmesi,

b) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan ve hükümden önce 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan iptal kararına yanlış anlam verilerek, TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendindeki hak yoksunluklarının uygulanmaması ve uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendinde yer alan velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun kendi alt soyu bakımından uygulanmamasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının infazda gözetilerek saklı tutulmasına, 16.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2264, Karar No: 2020/8840, Tarih: 24.12.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/2264 E.  ,  2020/8840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince;

Gerekçeli kararın davalılardan ...’a doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatların 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalıya, gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 24.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5402, Karar No: 2024/8025, Tarih: 08.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5402 E.  ,  2024/8025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/281 E., 2023/590 K.

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin sanatkâr işçi olduğunda eksik dereceden işe başlatıldığını ve hak kaybına uğradığını, sonraki dönem toplu iş sözleşmelerinde de aynı hükümler olmasına rağmen davalı Kurumun toplu iş sözleşmelerine aykırı hareket ettiğini ileri sürerek davacının sanatkâr işçi statüsüne geçirildiği tarihten itibaren toplu iş sözleşmesinin ilgili maddesi gereğince 6. ücret derecesine intibakının yapılmasının ve sanatkâr işçi statüsüne geçirildiği tarih öncesi çalışmalarının da derece ilerlemesinde dikkate alınması gerektiğinin tespiti ile ücret farkı, ilave tediye farkı, ikramiye farkı ve fazla çalışma ücreti farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davacı taleplerinin zamanaşımına uğradığını, toplu iş sözleşmesinin 25 inci maddesinin işverende ilk defa işe alınacaklarda verilecek derecenin tespitine ilişkin olduğunu ve davacıya uygulanma alanının olmadığını, işe girdikten sonraki mezuniyetlerin intibakta öneminin olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.07.2021 tarihli kararıyla; toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.11.2021 tarihli kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 09.03.2022 tarihli kararıyla; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının sanatçı kadrosuna geçiş tarihinde yürürlükte bulunan 01.03.2013-28.02.2015 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin 60 ıncı maddesinin (6) ncı bendinde sanatsız işçilerden sanatkar işçiliğe geçirilenlere ilişkin düzenleme bulunduğu, bu maddedeki geçiş düzenlemesine göre davacının derece ve kademesinin yeniden değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının sanatçı kadrosuna geçiş tarihinde yürürlükte bulunan 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesin'in 60 ıncı maddesinin (6) ncı bendi sanatsız işçilerin terfii ve terfisini düzenlediği, bu maddedeki geçiş düzenlemesine göre davacının derece ve kademesinde bir hata olmadığı, işe girdikten sonra sanatkar işçi kadrosuna geçen davacının toplu iş sözleşmesinin 25 inci maddesinin (d) bendi kapsamında değerlendirilmesinin söz konusu olamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; toplu iş sözleşmesine göre sanatkâr işçilerin en düşük derecesinin 7. derece olduğunu, sanatsız işçilerin sanatkâr statüye geçtiklerinde önceki çalışma sürelerinin de dikkate alınarak derece ve kademe ilerlemesinin yapılması gerektiğini, davalı Kurumun yaptığı derece ve kademenin hatalı belirlendiğini ve fark alacakların bulunduğunu belirterek davanın kabulü istemiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının sanatkâr işçi statüsüne geçirildikten sonra derece ve kademesinin doğru belirlenip belirlenmediği ve buna bağlı olarak fark işçilik alacaklarının doğup doğmadığı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Hükmüne uyulan bozma ilâmında; davacının 01.03.2013-28.02.2015 yürürlük süreli Toplu İş Sözleşmesinin'nin 25 nci maddesinden yararlanmayacağı, ancak sanatçı kadrosuna geçiş tarihinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesinin 60 ncı maddesinin altıncı bendine göre derece ve kademesinin belirlenerek sonuca gidilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesince, davacının toplu iş sözleşmesinin 25 inci maddesinden yararlanamayacağı yönünde yapılan tespit isabetlidir.

Davacı sanatkâr kadroya geçmeden önceki çalışmalarının da derece ve kademesinin belirlenmesinde dikkate alınmasını talep etmiş olup bu hususta yapılan incelemede de dosyaya sunulan işçi sicil fişine göre davacının belirli süreli çalışmalarının daimi kadroya geçirilirken verilen derece ve kademesinde dikkate alındığı ve terfiisinin sanatkâr kadroya geçirildiği tarihe kadar toplu iş sözleşmesinin 57 nci maddesine uygun olduğu belirlenmiştir. Davacının sanâtkar kadroya geçirilirken de derece ve kademesinin toplu iş sözleşmesinin 60 ıncı maddesine uygun olarak belirlenmiş olup davacının fark alacağı bulunmamaktadır.

3. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının (2) numaralı paragrafta yapılan açıklama da dikkate alındığında bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23363, Karar No: 2014/6145, Tarih: 02.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/23363 E.  ,  2014/6145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/134486

MAHKEMESİ : İstanbul 46. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2008

NUMARASI : 2007/297 (E) ve 2008/686 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve 10.03.2007 günlü yakalama tutanağı ve dosya içeriğine göre;sanığın alışveriş mağazasına girip ücret ödemeden tişört çaldığı, işyerinden çıktığı esnada alarm cihazının çalması üzerine F. P.Caddesi üzerinden E.istikametine doğru kaçmaya başladığı, müştekinin olayı polise bildirmesi üzerine kolluk güçlerinin sanığın kaçtığı istikamete doğru gittikleri esnada, Y. S. ışıklarında kalabalık bir grubun sanığı darp ettiğini gördükleri ve grubun elinden aldıkları, gruptaki kişilerin kaçtığı, üst aramasında 2 adet sensörmatik alarm cihazının çıktığı, çaldığı ürünü nereye attığı sorulduğunda "attığı yeri gösterebileceğini" söyleyip polis refakatinde sanığın tarifi doğrultusunda F. P. Caddesi K. istikametine doğru Y. S. ışıklarından 15 metre ileride yol kenarında suça konu tişörtün bulunup müştekiye iade edildiği olayda;

1- Araya kesinti girip eylem tamamlandığı halde, sanık hakkında kalkışma hükümlerinin uygulanması,

2-Sanığın yukarıda açıklanan olay ve yukarıda belirtilen (1) numaralı bozmaya göre, yakalandığında çaldığı tişörtün yerini kolluk güçlerine gösterip iadeyi sağladığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 168.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekirken yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık J. D. savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/.1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2019, Karar No: 2024/3282, Tarih: 25.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/2019 E.  ,  2024/3282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/1818 Esas, 2023/1873 Karar

HÜKÜM :Usulden ret- Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ :Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2018/224 E., 2019/509 K.

Taraflar arasındaki şirketin ihyası davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili istinaf başvurusunun resen sebeplerle kabulüne, mahkeme hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın ... İnşaat Taahhüt Turizm Temizlik Ticaret İthalat ve İhracat Limited Şirketi ve ... yönünden pasif husumet yokluğundan usulden reddine, ... yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili kurum sigortalısı ...'un, ... İnşaat Taahhüt Turizm Temizlik Ticaret İthalat ve İhracat Limited Şirketi iş yerinde çalışırken iş kazası geçirdiğini, kaza sonucunda kendisine peşin sermaye değerli gelir bağlanarak tedavi gideri yapıldığını, bu sebepler müvekkili kurumun zarara uğradığını, Konya 3. İş Mahkemesinin 2018/208 E. sayılı dosyasında dava açıldığını, dava dilekçesi muhataba tebliğ edilemediğinden şirketin tüzel kişiliğinin ihyası davası açılması için süre verildiğini, dava sonucunun kesinleşmesi beklenmeden şirketin tasfiyesine karar verildiğini ve şirketin ticaret sicilinden de terkin edilmiş olduğunu, alınan tasfiye kararının müvekkilinin hak ve alacağına kavuşmasını engeller mahiyette olduğunu, dolayısıyla şirketin tasfiye işlemlerinin usulsüz olduğunu ileri sürerek müvekkilinin hak ve alacağına kavuşmasını teminen şirketin ihyasına karar verilmesini, yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde; ... İnşaat Taahhüt Turizm Temizlik Ticaret İthalat ve İhracat Limited Şirketi'nin işlerin kötü gitmesinden ötürü borçlarını ödeyemez duruma geldiğini, borçlarını ödeyebilmek için üzerinde bulunan bütün mal varlığını satarak bir kısım borçları kapattığını, üzerinde hiçbir taşınmaz bulunmadığını, şirketine ve kendisine ait hiçbir mal varlığı kalmayınca son çare olarak şirketin kanuna ve usulüne uygun bir şekilde ticaret sicilinden terkinini yaptığını ve ilanın kesinleştiğini, şirketin ticaret sicilinden terkininin kanuna ve usule uygun yapıldığını, şirketten ve şahsından herhangi tahsilat yapılabilmesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini, yapılan yargılama giderlerinin karşı tarafa yükletilmesini istemiştir.

2.Davalı Antalya Ticaret Sicil Müdürlüğü temsilcisi cevap dilekçesinde; dava konusu şirketin vergi dairesinden vergi kaydı kapatıldığından 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) geçici 7 nci maddesi gereği öncelikle şirkete ve şirket müdürüne tebligat yapılarak Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiğini, şirket veya yetkisilinden herhangi bir dönüş olmadığı için 19.10.2015 tarihinde şirketin ticaret sicilden terkin edildiğini belirterek mahkemece davanın kabulüne karar verilecekse yasal hasım olmaları nedeniyle yapılan yargılama giderlerinin davacı taraf üzerinde bırakılmasını istemiştir.

3.Davalı şirket, davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafından açılan rücuen tazminat davasında taraf teşkilinin sağlanamadığı, davacı tarafın bu nedenle şirketin ihyası için süresinde dava açtığı, yargılamanın devam edebilmesi için davalı şirketin ihyasının gerektiğinden dava açılmasında davacının menfaatinin bulunduğu, davanın yalnızca Ticaret Sicil Müdürlüğüne karşı açılmasının gerekli ve yeterli olduğu, bu durum karşısında, ihyasına karar verilmesi istenen şirkete ve yetkililerine husumet yöneltilemeyeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, ...’nün 5434 sicil numarasında kayıtlı iken 19.10.2015 tarihinde re'sen terkin edilen ... İnşaat Taahhüt Turizm Temizlik Ticaret İthalat ve İhracat Limited Şirketinin ihyasına, davalı ... İnşaat Taahhüt Turizm Temizlik Ticaret İthalat ve İhracat Limited Şirketi ve ... yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri