muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5272, Karar No: 2022/6070, Tarih: 16.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/5272 E.  ,  2022/6070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının işyerinde amiri tarafından hakarete uğraması ve ağır çalışma şartları nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık izin ve ulusal bayram genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafından yapılan feshin haksız olduğunu, davacnın işi bırakıp gittiğini ve alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 26.02.2020 tarihli ve 2018/601 Esas, 2020/173 Karar sayılı kararıyla; davacının iş sözleşmesini feshinde haklı olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; işyerinde bir işçinin başka bir işçi ile yaşadığı anlık bir tartışmanın tarafı olan işçi açısından haklı bir fesih sebebi olmadığını, yıllık izinlerinin kullanıldığını, askere gittiği dönem için alacağının zamanaşımına uğradığını, cezaevine girdiği dönem için de kıdem tazminatına hak kazanmadığını, davacının asgari ücretle çalıştığını, vasıfsız işçi olduğunu, emsal ücret araştırmaları sonucunda tespit edilen rakamın üzerinde bir ücretin varlığının tespit edildiğini, Ağustos ayında yıllık izin kullanan işçinin Eylül ayında işten ayrılıp yıllık izinlerin kullandırılmadığını bahane etmesinin kötüniyetli olduğunu, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışılmadığını, davacı tanıklarının bile resmî bayramlarda ücret aldıklarını doğruladıklarını savunarak istinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.07.2021 tarihli ve 2020/1031 Esas, 2021/12721 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesince taraflarca gösterilen delillerin toplanmasında, değerlendirilmesinde usul ve esas bakımından hukuka aykırılık bulunmamasına, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere göre davacının kıdem tazminatı, kullandırıldığı yıllık izin defteri gibi yazılı belgelerle ispatlanamayan yıllık izin ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasında hata bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 11.10.2021 tarihli ve 2021/10122 Esas, 2021/13984 Karar sayılı kararıyla; davalının diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının kıdemi dikkate alınarak bu süre içinde sadece 15 gün yıllık izin kullanması hayatın olağan akışına aykırı kabul edilmiş ve hâkimin davayı aydınlatma yükümlülüğü kapsamında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(6100 sayılı Kanun) 31 inci maddesi gereğince davacı asılın beyanın alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yıllık izin alacağına ilişkin davacı asılın beyanı alınmış, davacı asılın "sadece 10 gün yıllık izin kullandım" şeklindeki beyanı ve bozma öncesi alınan hesap raporunda davacının hizmet süresi içinde 15 gün yıllık izin kullandığının tespit edildiği, davacının beyanına göre kullandığını belirttiği izin süresinin raporda kabul edilen izin süresinden daha az olması nedeniyle bozma öncesi eski hüküm aynen korunarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesind; bozma öncesi temyiz taleplerini tekrarla bozma sonrası davacı asılın beyanına göre belgesi olan 15 gün ile beyanında belirttiği 10 gün dâhil olmak üzere davacının 25 gün yıllık izin kullandığının kabul edilmesi gerektiğini iddia etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, yıllık izin ücreti alacağının hesabına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.4857 sayılı İş Kanunu'nun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi hâlinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.4857 sayılı İş Kanunu'nun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi hâlinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

2. Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü, işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

3. 6100 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinde, hâkimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup madde uyarınca " Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir."

3. Değerlendirme

Bozma sonrası İlk Derece Mahkemesi tarafından bozmaya uyulmasına karar verilerek davacı asılın beyanına başvurulmuş ve davacı "2018 yılında 10 gün yıllık izin kullandım" şeklinde beyanda bulunmuştur. İlk Derece Mahkemesince bozma öncesi davacının belgeye dayalı 15 gün yıllık izin kullandığının tespit edilmesi ve bu 15 günlük yıllık izin kullanımının 10 gününün 2018 yılına ait olması sebebiyle izin alacağının bozmadan önceki gibi hüküm altına alınmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Uyulan bozma kararı gereğince tesis edilmiş İlk Derece Mahkemesi kararında hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik olmamasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmamasına göre yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

16.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

GD
Yargıtay — Esas No: 2016/7606, Karar No: 2017/12978, Tarih: 20.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7606 E.  ,  2017/12978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davalı-karşı davacı kadın vekili ...'a ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan, vekaletnamede bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m.74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davalı-karşı davacı kadın vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez ve asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın davalı-karşı davacı kadına tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 20.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2023/237, Karar No: 2023/8081, Tarih: 26.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/237 E.  ,  2023/8081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/21 Esas, 2013/313 Karar

SUÇ : 6136 sayılı Kanuna aykırılık

KARAR : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2013 tarihli kararıyla hükümlü ...'nın 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 6.000,00 TL ve 500,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, cezaların sırasıyla 24 eşit ve 5 eşit taksitte ödenmesine karar verilip kararın 11.06.2013 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiğine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlenmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149133 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149133 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan Boyabat (Kapanan) Sulh Ceza Mahkemesinin 18.04.2013 tarihli ve 2013/30 Esas, 2013/172 sayılı Kararı ile 6.000,00 Türk Lirası ve 400,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 24.04.2014 tarihli ve 2014/2337 Esas, 2014/10475 Karar sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiği, her iki suçun da 10.01.2013 tarihli ilk iddianamenin düzenlenme tarihinden önce işlendiği ve hukuki kesinti olmadığı, her iki dosyada sanığın üzerine atılı eylemlerin aynı mahiyette bulunduğu anlaşılmakla, bu eylemlerin bir suç işleme kararı icrası kapsamında işlenip işlenmediği ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlünün eylemine uyan suçun 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesi gereğince seri muhakeme usulüne tabil olduğu anlaşılmakla Adalet Bakanlığı'nca bu hususa ilişkin olarak kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün görülmüştür.

6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçunun kesintisiz suç olması ve hukuki veya fiili kesinti gerçekleşinceye kadar olan eylemlerin ayrı bir suç oluşturacağı dikkate alındığında;

II. GEREKÇE

Hükümlünün eylemine uyan suçun 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesi gereğince seri muhakeme usulüne tabil olduğu anlaşılmakla Adalet Bakanlığı'nca bu hususa ilişkin olarak kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün görülmüştür.

6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçunun kesintisiz suç olması ve hukuki veya fiili kesinti gerçekleşinceye kadar olan eylemlerin ayrı bir suç oluşturacağı dikkate alındığında;

Boyabat Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/30 Esas, 2013/172 Karar sayılı ilamına konu edilen ve 20.09.2012 tarihinde hükümlünün evinde ele geçirilen el yapımı, 2424 seri nolu tabancaya el konulup, ifadesi alınıp fiili kesinti meydana geldikten sonra kanun yararına bozma incelemesine konu edilen Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/21 Esas sayılı dava dosyasında 22.12.2012 tarihinde hükümlünün kullandığı araçta BROWNİNG marka 9 mm çapında ruhsatsız başka bir tabancanın ele geçirildiğinin anlaşılması ve önceki yakalama ve el koyma olaylarının, hükümlünün ifadesinin alınıp serbest bırakılmasının fiili kesinti oluşturduğu gibi dava konusu silahların çap ve tiplerinin, suçun işleniş şekillerinin değişmesinin de fiili kesinti oluşturması karşısında; hükümlünün eylemlerinin iki ayrı suç oluşturduğuna dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin kabulünde isabetsizlik görülmediğinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11116, Karar No: 2011/13067, Tarih: 19.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/11116 E.  ,  2011/13067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ, ECRİMİSİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Asliye 2. Hukuk Hakimliğinden verilen 16/07/2009 gün ve 2007/238 Esas, 2009/316 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı ... Temur tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğinin incelenmesinde; davanın elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğine ilişkin olup paya ilişkin elatmanın önlenmesine ve ecrimisilin kısmen kabulüne karar verildiği, kararın davalılara usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği ve davacı tarafından kararın dayanağını teşkil eden 11/04/2007 tarihinde noter kanalıyla ihtarnamenin dosya içeriğinde yer almadığı anlaşılmaktadır.

İlgisi yönünden; davalılara usulüne uygun olarak kararın tebliği ile temyiz için gerekli sürenin geçmesinin beklenmesi, noter kanalıyla keşide edilen 11/04/2007 tarihli ihtarnamenin onaylı bir örneğinin ilgili merciinden istenilmesi, gelen yanıtlara ilişkin belgelerin evrakına eklenerek dosyanın gönderilmesi için yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2010/6508, Karar No: 2010/9416, Tarih: 04.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6508 E.  ,  2010/9416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili,Samsun 3. İcra Müdürlüğü’nün 2008/10259 Esas sayılı dosyasında yapılan 29.04.2009 günlü hacze konu menkullerin davacıya ait faturalı mallar olduğunu, alacaklının boşandığı eşinin üçüncü kişi ile evlenmesi nedeni ile kötü niyetli olarak haczi yaptırdığını, belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, borçlunun üçüncü kişi ile aynı konutta oturması nedeni ile haczi aynı gün öğrendiğinin kabulü gerektiğini,buna göre davanın yasal süresinde açılmadığını,öte yandan sunulan delillerin istihkak iddiasını kanıtlamaya elverişli olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplana delillere göre: “ödeme emrinin tebliğ edildiği yerde haczin yapıldığı, İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına bulunduğu, ispat yükü kendisine düşen üçüncü kişinin karinenin aksini kanıtlamaya elverişli güçlü delilleri sunmadığı, takip borçlusu ve davacının 29.056.2008’de evlendiği, buzdolabı, bulaşık makinesi ve fırına ilişkin faturaların evlenme tarihinden sonra düzenlendiği, bir kısım faturanın davacının yetkilisi olduğu şirket adına düzenlendiği, bir faturanın da hacizden bir gün sonra alındığı, bu nedenlerle faturaların gerçekliğinin araştırılmasının gerekli bulunmadığı“ gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava konusu haciz tutanağının 1,2,3,4,5. sırasında kayıtlı mahcuzlar yönünden dosya içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, anılan eşyaların bir kısmı ile ilgili sunulan 30.04.2009 günlü faturanın haciz tarihinden sonra düzenlenmesine, bunlara yönelik istihkak iddiasını kanıtlamaya elverişli güçlü delillerin sunulamamasına göre, davalı üçüncü kişi vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2.Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

2.Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu yatak adası takımı, Sony Bravia TV, misafir odası takımı, koltuk takımı, yemek masası ve sandalyeleri ile sehpalarına ilişkin sunulan faturalar, haciz tarihinden önce üçüncü kişinin ortağı bulunduğu şirket adına düzenlenmiştir. Bunların gerçekliği ve mahcuzlara uygunluğu yönünde bilirkişi incelemesi yaptırılmadığı gibi, davacı üçüncü kişinin, adına fatura kesilen şirketteki pay durumu konularında bir araştırma da yapılmamıştır.

Öte yandan, satıcı firmaların ticari kayıtları üzerinden faturalar kapsamındaki eşyaların, keşif incelemesi ile de mahcuzların ayırt edici özelliklerini belirleyip bunların karşılaştırılmasının mümkün olduğu da dikkate alınmamıştır.

Gerçekten de; 23.05.2008 ve 07.06.2008 günlü faturaların gerçekliği ve mahcuzlara uygunluğu belirlenebiliyorsa, aynı zamanda üçüncü kişi, fatura düzenlenen şirketin hakim ortağı ise evinde kullandığı eşyalar yönünden istihkak iddiasının kabulü gerekirdi.

Bu nedenlerle haciz tutanağının 6,7,8. sırasındaki mahcuzlar yönünden eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Davacı üçüncü kişi vekilinin yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle haciz tutanağının 1,2,3,4,5.sırasındaki mahcuzlar yönünden temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle diğer mahcuzlar yönünden temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 4.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3323, Karar No: 2014/3642, Tarih: 02.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/3323 E.  ,  2014/3642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/44213

MAHKEMESİ : Boyabat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2009

NUMARASI : 2009/79 Esas, 2009/72 Karar

SUÇ : Basit zimmet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

YCGK'nun 14/06/2011 tarihli, 2011/5.MD-14 Esas ve 2011/121 Karar sayılı ilamında ayrıntısıyla açıklandığı üzere; “Bankalardan promosyon adı altında alınan nakdi veya ayni yardımın dağıtımına ilişkin olarak Başbakanlığın 2007/21 sayılı Genelgesi yayınlanıncaya kadar mevzuatımızda herhangi bir düzenleme bulunmadığından, uygulamada promosyonlar, ya kamu hizmetlerinin etkin ve verimli yürütülmesi amacıyla sarf edilmiş veya çalışanlara paylaştırılmış, dolayısıyla kamu yararı amacıyla sarfetme ya da personele dağıtma konusu o kurumun takdirine bırakılmıştır. Ancak bu takdir yetkisi sınırsız değildir. Promosyonların hukuka aykırı kullanımı veya sarfı sorumluluğu gerektirmektedir. 12/05/2007 gün ve 26520 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2007/12069 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile 16/10/2006 tarih ve 2006/11188 sayılı Kararname eki "Mevduat ve Kredi Faiz Oranları ve Katılma Hesapları Kar ve Zarar Katılma Oranları ile Özel Cari Hesaplar Dâhil Bu İşlemlerde Sağlanacak Diğer Menfaatler Hakkında Karar'ın 4. maddesinin 1. fıkrasında değişiklik yapılmış olup, bu tarihten önce alınan promosyonların mevzuatta dayanağı olmadığından görevi nedeniyle zilyetliğin kendisine devredildiğinden söz etmek olası değildir." Somut olayda sanığın, Boyabat ilçe özel idare müdürü olduğu ve bu sıfatı ile müdürlük çalışanlarının maaş ve diğer ödeneklerinin yatırılması karşılığında Türkiye İş Bankası A.Ş. Boyabat şubesiyle promosyon sözleşmesi yaptığında bir duraksama bulunmamaktadır. Boyabat ilçe özel idare müdürü olan sanığın, bu sıfatıyla, kurum çalışanlarının maaş ve diğer ödemelerinin yatırılması karşılığında ilçe özel idare müdürlüğünün ihtiyaçlarının karşılanması veya personeline dağıtılmak üzere kendisine verilen ek mali olanağı (25.000,00 TL'yi) mal edinmesi nedeniyle, sanığın takdir yetkisini gayesi dışında kullanıp, kurumuna karşı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin kabulü gerektiği halde suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık hakkında verilen düşme ve iade edilen paranın sanığa geri verilmesi hususundaki talebin reddine ilişkin hüküm eleştirilen husus dışında usul ve kanuna uygun olduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.