muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6455, Karar No: 2023/6572, Tarih: 27.10.2023

15.04.2020 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5275 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin ikinci fıkrası, "Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkûm edilmiş olanlar otuz yılını, müebbet hapis cezasına mahkûm edilmiş olanlar yirmidört yılını, diğer süreli hapis cezalarına mahkûm edilmiş olanlar cezalarının yarısını infaz kurumunda çektikleri takdirde, koşullu salıverilmeden yararlanabilirler." şeklinde yeniden düzenlenmiş ise de, anılan düzenleme yürürlüğe girmeden önce hükümlünün şartla tahliye olduğu, bihakkın tahliye tarihinin ise 18.01.2018 olarak belirlendiği, bu hâlde "sonradan yürürlüğe giren infaza ilişkin bu kanun değişikliğinin şartla tahliye edilmiş olan hükümlüyü etkilemeyeceği, sürelerdeki azalmanın hükümlüye kazanılmış bir hâk vermeyeceği,", mevcut infaz rejimine göre hükümlünün şartla tahliye süresinin doğru oran üzerinden indirim yapılmak suretiyle yerine getirildiği, ayrıca bihakkın tahliye tarihinin de değişmeyeceği nazara alındığında, denetim süresi içerisinde suç işleyen hükümlünün şartla tahliyesinin geri alınmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 48 ... maddesiyle değişik 107 nci maddesinin 13 üncü fıkrası;

"Koşullu salıverilme kararının geri alınması hâlinde hükümlünün; a) Sonraki suçu işlediği tarihten itibaren başlamak ve hak ederek tahliye tarihini geçmemek koşuluyla sonraki işlediği her bir suç için verilen hapis cezasının iki katı sürenin, b) (Değişik: 25.5.2005-5351/8 md.) Yükümlülüklerine aykırı davranması hâlinde, bu yükümlülüklere uymama tarihi ile hak ederek salıverilme tarihi arasındaki süreyi geçmemek koşuluyla ihlalin niteliğine göre takdir edilecek bir sürenin, Ceza infaz kurumunda aynen çektirilmesine karar verilir."

Şeklinde düzenlenmiştir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 7242 sayılı Kanun'un 48 ... maddesi ile değişiklik yapılmadan önceki 5275 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin altıncı fıkrasında, "Koşullu salıverilen hükümlünün tâbi tutulacağı denetim süresi, yukarıdaki fıkralara göre infaz kurumunda geçirilmesi gereken sürenin yarısı kadardır. Ancak süreli hapislerde hakederek tahliye tarihini geçemez." aynı Kanun'un 107 nci maddesinin 12 nci fıkrasında "Koşullu salıverilen hükümlünün, denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işlemesi... hâlinde koşullu salıverilme kararı geri alınır." 14 üncü fıkrasında, “Denetim süresi yükümlülüklere uygun ve iyi hâlli olarak geçirildiği takdirde, ceza infaz edilmiş sayılır.” şeklindeki düzenlemelere göre şartla tahliye edilen hükümlünün denetim süresinin, anılan maddenin diğer fıkralarına göre belirlenecek infaz kurumunda geçirilmesi gereken sürenin yarısı olacağı ve denetim süresinin yükümlülüklere uygun ve iyi halli olarak geçirilmesi durumunda cezanın infaz edilmiş sayılması gerektiği anlaşılmaktadır.

4. Somut olayda, hükümlünün içtimalı 8 yıl 13 ay hapis cezasının infazı sırasında Karşıyaka Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2012 tarihli ve 2012/2578 değişik iş sayılı kararı ile 26.11.2012 tarihinden geçerli olmak üzere şartla tahliyesine karar verilmiştir.

5. Şartla tahliyesine karar verilen ve bihakkın tahliye tarihi 18.01.2018 olarak belirlenen hükümlünün denetim süresi içerisinde 23.10.2014 tarihinde işlediği hükümlü ve tutuklunun kaçması suçundan 1 yıl hapis cezasına mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.09.2018 tarihli ve 2018/687 Esas, 2018/318 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında verilen şartla tahliye kararının geri alınmasına ve denetim süresi içinde işlenen ikinci suç tarihi olan 23.10.2014 tarihi ile bihakkın tahliye tarihi arasında kalan sürenin aynen infazına karar verilmiştir.

6. 7242 sayılı Kanun’un 48 ... maddesi ile 5275 sayılı Kanunu'nun 107 nci maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle infaz savcılığının hükümlünün aynen infazına karar verilecek süre bakımından yeniden değerlendirme yapılmasına yönelik talebi üzerine, yapılan değişiklik lehe kabul edilerek 730 günlük sürenin 23.10.2014 tarihinden itibaren aynen infazına dair İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2020 tarihli ve ve 2018/687 Esas, 2018/318 Karar sayılı ek kararı verilmiştir.

6. 7242 sayılı Kanun’un 48 ... maddesi ile 5275 sayılı Kanunu'nun 107 nci maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle infaz savcılığının hükümlünün aynen infazına karar verilecek süre bakımından yeniden değerlendirme yapılmasına yönelik talebi üzerine, yapılan değişiklik lehe kabul edilerek 730 günlük sürenin 23.10.2014 tarihinden itibaren aynen infazına dair İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2020 tarihli ve ve 2018/687 Esas, 2018/318 Karar sayılı ek kararı verilmiştir.

7. Bu karar sonrasında hükümlünün 23.10.2014 tarihinde işlediği infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün infaza verilmesi üzerine, Cumhuriyet savcılığının aynen infaz edilecek süre yönünden yeniden değerlendirme yapılması yönündeki talebi sonrasında İstanbul İnfaz Hakimliğinin 15.12.2020 tarihli ve 2020/2095 Esas. 2020/2106 Karar sayılı kararı ile İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.04.2020 tarihli ve ve 2018/687 Esas, 2018/318 Karar sayılı ek kararının kaldırılmasına ikinci suçun işlendiği 23.10.2014 tarihi ile bihakkın tahliye tarihi olan 18.01.2016 tarihleri arasındaki sürenin aynen infazına karar verildiği, bu karara karşı Cumhuriyet savcılığınca yapılan itiraz üzerine İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2020 tarihli ve 2020/1126 değişik iş sayılı kararı ile itirazın kabulüne ikinci suç tarihi olan 23.10.2014 tarihi ile bihakkın tahliye tarihi olan 18.01.2018 tarihleri arasındaki sürenin aynen infazına karar verildiği ve verilen bu kararın kesinleştiği görülmüştür.

8. İstanbul İnfaz hakimliğinin 01.03.2021 tarihli ve 2020/2095 Esas, 2020/2106 Karar sayılı ek kararı ile “hükümlünün koşullu salıverilme tarihinde cezaevinde koşullu salıverilme için kaldığı sürenin değil, koşullu salıverilmesinden sonra lehine yapılan koşullu salıverilme oranlarındaki değişikliklerin dikkate alınarak yeniden koşullu salıverilme süresinin ve buna bağlı olarak 5275 sayılı Kanun’un 107 nci maddesinin altıncı fıkrasındaki denetim süresinin belirlenerek dikkate alınması gerektiği ve de infazdaki kararların maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmediği tespit edilmekle, bu belirlemelere göre hükümlünün koşullu salıverilme tarihinin 13.01.2010, denetim süresinin 1 yıl 16 ay ve denetim süresi sonunun 07.05.2012 olduğu ve yeni suç tarihinin bu tarihten sonra olduğundan” bahisle 15.12.2020 tarihli ve 2020/2095 Esas, 2020/2106 Karar sayılı kararları ile bu karara itiraz üzerine verilen itiraz mercii kararının kaldırılmasına, hükümlü hakkında koşullu salıverilme kararının geri alınmasına yer olmadığına ve hükümlünün cezasının bu haliyle infaz edilmiş sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

9. Hükümlünün şartla tahliye süresinin ve buna bağlı olarak denetim süresinin hükümlü lehine düzenleme getiren 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 6 ncı madde hükmü dikkate alınarak yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu, ancak bu belirleme yapılırken daha önceki şartla tahliye tarihinin değiştirilmesinin mümkün olmadığı, belirlemenin lehe yapılan değişiklik nedeniyle ceza infaz kurumunda geçirilmesi gereken sürenin tespiti ve bu tespite göre denetim süresinin belirlenmesi ile sınırlı olduğunun kabulü gerektiği ve belirlenen bu denetim süresinin hükümlünün fiilen şartla tahliye edildiği tarihe eklenmek suretiyle denetim süresinin sona erdiği tarihin tespit edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 48 ... maddesi ile 5275 sayılı Kanun’un 107 nci maddesinin on üçüncü fıkrasında yapılan değişikte dikkate alınarak aynen infazına karar verilecek süre açısından hükümlünün lehine olan düzenleme tespit edilerek ona karar bir karar verilmesi gerekmektedir.

10. Hükümlü hakkında daha önce verilen ve yasa gereği kesin nitelikte olan itiraz mercii kararını kaldırma yetkisi bulunmayan İnfaz hakimliğinin itiraz merciince verilen kararın hukuka aykırı olduğu kanaatinde olması durumunda, hukuka aykırı olduğunu düşündüğü kararın kaldırılması için olağanüstü kanun yollarının işletilmesi için ihbarda bulunması gerekirken, 8 yıl 13 ay hapis cezasının infazı sırasında 26.11.2012 tarihinden geçerli olmak üzere şartla tahliyesine karar verilen hükümlünün bu şartla tahliye tarihi geriye çekilmek suretiyle denetim süresinin sona erdiği tarih 07.05.2012 olarak kabul edilerek, 23.10.2014 tarihinde işlediği suçun (İnfaza konu ceza miktarı, bu ceza miktarına göre 5275 sayılı Kanun hükümlerine göre şartla tahliyeye hak kazanabilmesi için iyi halli olarak ceza infaz kurumunda geçirmesi gereken süre ve bu süreye göre belirlenen denetim süresi dikkate alındığında denetim süresi içinde olmasına rağmen) denetim süresi sona erdikten sonra işlendiği gerekçesiyle verdiği karar usul ve yasaya aykırı olup, bu karara karşı yapılan itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26.03.2021 tarihli ve 2021/238 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8409, Karar No: 2010/7245, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8409 E.  ,  2010/7245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede çalışma yapan 53 numaralı Toprak Tevzi Komisyonunun 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 numaralı belirtmelik parsellerinin bulunduğu bölgeye ait dağıtım haritası ile dağıtım cetvellerinin, dağıtım sonucu tapu kaydı oluşmuşsa tapu kayıtlarının Dairesinden,

2- Yüksekova Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.9.1971 tarih ve 1966/25-1971/67; 29.6.1972 tarih ve 1966/3-1972/2; 3.11.2004 tarih 2004/355-397 Esas ve Karar sayılı dava dosyalarının Mahkemesinden,

3- 12.10.1961 tarih 3 ve 4, 12.12.1964 tarih 1, 25.11.1971 tarih 2, 25.7.1972 tarih 6 ve 7, 15.02.1980 tarih 8 ve 9 sayılı tapu kayıtlarının tesis ve ifrazen intikallerine esas tüm oluşum belgelerinin, ilgili ilam örnekleri ve özellikle haritalarının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

4- 12.10.1961 tarih 3 ve 4 sayılı tapu kayıtlarının tüm tedavül kayıtlarından ifrazen oluşan hava alanı kamulaştırmasına ilişkin tüm belgeler ile özellikle kamulaştırma haritasının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

5- 12.10.1961 tarih 3 ve 4; 24.2.2005 tarih 3 sayılı tapu kayıtları ve tüm tedavülleri ile 1937 tarihli 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 ve 14 tahrir numaralı vergi kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında herhangi bir taşınmaza uygulanıp uygulanmadıklarının Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanarak; uygulanmışlarsa uygulandıkları taşınmazlara ait onaylı tutanak örneklerinin ve kadastro tespitleri kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/19318, Karar No: 2025/3740, Tarih: 08.05.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/19318 E.  ,  2025/3740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/449 E., 2024/275 K.

SUÇLAR : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin, temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle;

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2023 tarihli kararı ile sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3, 4-a maddesi, 53. ve 58. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası, 25.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimi uyarınca çektirilmesine ve hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188/3, 4-a, 192/3. maddeleri ve 53. maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası, 12.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 05.03.2024 tarihli ve 2024/449 Esas, 2024/275 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Sanık ... ve Müdafiinin Temyiz İstemi

Aramanın hukuka aykırı olduğu, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gerekçelerine ilişkindir.

2. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemi

Uyuşturucu madde ticareti suçuna dair delil bulunmadığı gerekçesine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyasının kapsamına göre; uyuşturucu satıldığına ilişkin bir ihbardaki eşgale benzemesi nedeniyle ihbara konu yerde durdurulan sanık ...'ın içerisinde kişisel kullanım sınırının üzerinde fişeklenmiş satışa halde eroini teslim ettiği ve sonrasında uyuşturucuları sanık ...'den aldığını beyan edip sanık ...'in ikametini gösterdiği, sonrasında sanık ...'in ikametinde ve sanık ...'in cebinden çıkan anahtarı çıkan ve sanık ... tarafından kullanılan bir diğer ikamette gerçekleştirilen aramada kişisel kullanım sınırının üzerinde eroinin ele geçirildiği, olayda sanıkların uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkin olarak;

1. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Suç konusu uyuşturucu maddenin miktarına bağlı olarak önem ve değeri ile oluşturduğu tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesindeki orantılılık ilkesi ile aynı Kanun'un 61. maddesindeki ölçütlere göre; temel hapis ve adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, sanığın üzerinde anahtarları bulunan ikamette yüklü miktarda uyuşturucunun ele geçmesi, sanığın kovuşturma aşamasındaki ikrara yönelik savunması ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın uyuşturucuları ticari amaçla bulundurduğuna dair kabulde, dava dosyası kapsamındaki delillerin değerlendirilmesine, aramanın hukuka uygun olduğuna ilişkin takdirlerinde, kendisinin veya bir suç ortağının eyleminin ortaya çıkarılmasında yardım niteliğinde bir eylemi bulunmayan sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasında bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık

tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımlarının doğru biçimde belirlendiği, sanığın uyuşturucu sattığı yönünde ihbarın olması, ihbarı doğrular şekilde sanığın üzerinden uyuşturucu madde çıkması, ele geçen uyuşturucuların kişisel kullanım miktarının üzerinde ve satışa hazır halde olması ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın uyuşturucuları ticari amaçla bulundurduğuna dair kabulde, dava dosyası kapsamındaki delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 05.03.2024 tarihli ve 2024/449 Esas, 2024/275 Karar sayılı kararında sanık ... tarafından ve sanıklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık ... hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3748, Karar No: 2014/9183, Tarih: 14.05.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/3748 E.  ,  2014/9183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2013

NUMARASI : 2011/699-2013/268

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açıldıktan sonra alacağını davalıdan tahsil etmesi nedeniyle, dava konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, davacının işlenmiş faiz talebinin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının davalıya ilaç ve tıbbi malzemeler sattığını, ancak bedelinin davalı tarafından ödenmediğini, çekilen ihtarla davalının temerrüde düşürüldüğünü belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000.-TL. asıl alacak 2.000.-TL. işlemiş faiz talebinde bulunmuş, bilahare davasını ıslah ederek 527.483.-TL. asıl alacak, 26.576.-TL. faizin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ihale sözleşmesinin 13.2.maddesine göre ödemelerin 270 gün içinde yapılacağının yazılı olduğunu, faiz talebinde bulunulamayacağına dair sözleşmede hüküm olduğunu, sözleşme hükümleri gözetilerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, asıl alacağın davanın açılmasından sonra ödenmesi nedeniyle asıl alacak yönünden konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, mal alım ihaleleri tip sözleşmesinin 13.2 maddesine göre ödemelerin geç yapılmasından dolayı yüklenicinin faiz talep edemeyeceği öngörüldüğünden işlemiş faiz isteminin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, asıl alacağın davanın açılmasından sonra ödenmesi nedeniyle asıl alacak yönünden konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, mal alım ihaleleri tip sözleşmesinin 13.2 maddesine göre ödemelerin geç yapılmasından dolayı yüklenicinin faiz talep edemeyeceği öngörüldüğünden işlemiş faiz isteminin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Hükmüne uyulan Dairemiz bozma ilamında davacı vekilinin tüm ve davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek özetle “ Dava 2007 yılında satılan malların bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Somut olayda bir kısmı imzasız olmak üzere taraflar arasında 9 adet “mal alım ihalelerine ait tip sözleşme” bulunmaktadır. 28.12.2006 ve 18.1.2007 tarihli ihale sözleşmelerinin ödeme koşulları ve zamanına ilişkin 13.2 maddesine göre ödemelerin mal tesliminden itibaren en geç 270 gün içerisinde yapılacağı ve bu sürenin 31.12.2007 tarihini aşmayacağı belirtilmiştir. Bu sözleşme kapsamında teslim edilen malların bedelinin ödeme tarihleri belli olduğundan, öngörülen sürede ödenmemesi halinde davacının bu malların bedelinin tahsili isteminin kabulünde bir isabetsizlik yoktur. Ancak, diğer ihale sözleşmelerinde yer alan m.13.2’ye göre ise ödemelerin malzeme ve fatura tesliminden sonra Döner Sermaye Saymanlığının yapacağı plân dahilinde gerçekleştirileceği belirtilmiştir. Bu durumda teslim edilen mal bedelinin ödenmesi davalının yapacağı ödeme planına bağımlı kılındığı için bu sözleşmelere göre satışı ve teslimi yapılan malların bedelinin tahsili istemi yerinde değildir. Hükme esas alınan bilirkişi kök ve ek raporlarında faturaların ve ödemelerin hangi sözleşmelere göre yapıldığının tespit edilemediği belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde dava konusu malların satış ve tesliminin hangi sözleşme kapsamında gerçekleştirildiğinin araştırılıp, bir kısım sözleşmelerde farklı şekilde düzenlenen m.13.2 hükmü gözetilerek sonuca gidilmelidir. Bilirkişi incelemelerine rağmen bu hususun tespitinin mümkün olmaması hâlinde ise ispat yükünün hangi tarafa düştüğünün tayini suretiyle varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır” denilmiştir.