muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2574, Karar No: 2022/7241, Tarih: 16.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/2574 E.  ,  2022/7241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Esastan red

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesinin kararına göre; suçun, sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre; olay günü mağdurlar ... ve ...'in ... Medical Park Hastanesi'ne hasta ziyareti için gittikleri, hastaneye geldikleri ... plakalı aracı hastanenin yanına kilitli şekilde park ettikleri, bir süre sonra sanıkların aracın yanına gelerek kapısını açıp araç içerisinde bulunan telefon, cüzdan ve ruhsatı aldıkları esnada mağdurlar tarafından fark edildikleri, mağdurların sanıklara müdahale ettikleri sırada şoför koltuğundan araca giren sanık ...'nın yere düştüğü, arka koltuktan araca giren sanık ...'in ise bu esnadaki telaşeden faydalanarak kaçmaya çalışırken kendisini kovalayan mağdurlara bıçak çektiği, mağdur ...'i sağ elinin iki parmağı kesilerek basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaralayarak olay yerinden kaçtığı, sanık ...'nın ise üzerinde bulunan araçtan aldığı eşyalar ile birlikte olay yerinde yakalandığı olayda; hırsızlık suçundan dönüşen nitelikli yağma suçuna göre, sanıkların eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı ve haklarında TCK’nın 35. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine, 16.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30401, Karar No: 2016/9377, Tarih: 17.05.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/30401 E.  ,  2016/9377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10.maddesinin 1.fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Yasa'nın 3.maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Sanık ...'in, yokluğunda verilen 26.09.2012 tarihli hükmün, duruşmada bildirdiği adresinden taşındığının anlaşılması üzerine, adres kayıt sistemindeki adresi araştırılmadan, aynı Yasa'nın 35.maddesine göre yapılan tebligatın geçersiz olması karşısında, ögrenme üzerine 25.06.2013 tarihli temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yakalama tutanağından, sanıkların, yakınana ait binanın bulunduğu sokaktan başka bir sokakta, devriye görevi yapan polis ekibi tarafından şüphe üzerine yakalandıklarının anlaşılması karşısında, hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden, teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

2- Şüphe üzerine yakalanan sanığın, suça konu kabloları çaldıkları binayı göstererek yakınana iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, yeniden kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 17.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27345, Karar No: 2016/13384, Tarih: 15.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/27345 E.  ,  2016/13384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, katılan suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyizinin kapsamı ve katılan suça sürüklenen çocuğun sıfatına göre; ... ve katılan suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükümlere hasren yapılan incelemede;

Eylemlere, yükletilen suça ve ceza verilmesine yer olmadığı kararına yönelik katılan suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 15.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1208, Karar No: 2009/4056, Tarih: 31.03.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/1208 E.  ,  2009/4056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.08.2007 gününde verilen dilekçe ile şerhin terkini, 06.09.2007 tarihinde verilen karşı dava dilekçesiyle tapu iptali tescil, olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl davanın kabulüne, karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen 22.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı(k.davacı) ... vekili, temyizen incelenmesi davalı ... vekili ile, davacılar(k.davalılar) ... ve ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 31.03.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar/karşı davalılar ... vd. vekili Av.... ile karşı taraftan davalı(k.davacı) vekili Av.... ve Tapu Sicil Müdürlüğü vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl dava, tapu kaydındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi şerhinin terkini istemine ilişkindir.

Davacı yüklenici karşı davasında, taşınmazın öncesinin karşı davanın davalıları ..., ... ve ...’e ait olduğunu, bu kişilerle aralarında 15.07.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunduğunu, ancak bu kişilerin 14.06.2007 tarihinde taşınmazı asıl davanın davacıları (karşı davanın davalıları) ... ve ...’a tapudan sattığını, bu kişilerle yeni sözleşme yapma olanağı bulunmadığını, imar uygulamasıyla 1900 ada 14 parsel sayısını alan taşınmazın tapu kaydının tekrar eski malikleri adına tescilini, olmadığı takdirde yaptığı giderler karşılığı 60.000 lira ile kar kaybı mahrumiyeti zararlarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi şerhinin terkinine, karşı davanın kısmen kabulü ile bilirkişinin bulduğu yüklenici harcamaları toplamı 27.016 YTL.nin davalılardan Hamit ve Şerif’ten tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, asıl davanın davacıları, karşı davanın davalılarından Hamit ve Şerif ile davalı (karşı davacı) ... ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi şerhinin terkinine, karşı davanın kısmen kabulü ile bilirkişinin bulduğu yüklenici harcamaları toplamı 27.016 YTL.nin davalılardan Hamit ve Şerif’ten tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, asıl davanın davacıları, karşı davanın davalılarından Hamit ve Şerif ile davalı (karşı davacı) ... ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden karşı davanın davalıları .., ... ve ... ile yüklenici davalı (karşı davacı) ... arasında 15.07.2004 günlü arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunduğu, bu sözleşmeye göre başlangıçta 1124 m2 yüzölçümünde olan 780 ada 14 parsel üzerine 10 daire ile 2 dükkan yapılmasının kararlaştırıldığı, bunlardan 6 daire, 1 dükkanın yükleniciye, 4 daire 1 dükkanın ise arsa sahiplerine ait olacağının hükme bağlandığı, yine bu sözleşmede inşaatın teslimi için her türlü izin ve ruhsat alınmasından itibaren 24 aylık süre öngörüldüğü, yüklenici tarafından inşaat için herhangi bir ruhsat alınmadığı, 22.08.2006 tarihinde yapılan imar çalışmalarında başlangıçta 1124 m2 olan taşınmazın yola terk işlemi sonucu 769.23 m2’ye düştüğü ve 1900 ada 14 parsel sayısını aldığı görülmektedir.

1900 ada 14 parsel tapu kaydındaki şerh arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin alenileştirilmesi amacıyla konulmuştur. Gerçekten, Türk Medeni Kanununun 1009. maddesi hükmü gereğince arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinin tapu kütüğüne şerhi olanaklıdır. Bu şerh verilince de o taşınmaz üzerinde sonradan kazanılacak haklar yeni maliklere karşı ileri sürülebilir hale gelir. Yukarıda sözü edildiği üzere taşınmazın önceki malikleri ile yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile başlangıçta 1124 m2 olan taşınmaz üzerine 6 daire 1 dükkanın yükleniciye, 4 daire 1 dükkanın arsa sahiplerine bırakılması kararlaştırılmış ve tarafların iradeleri bu doğrultuda birleşerek arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi yapılmıştır. Ancak yine yukarıda sözü edildiği üzere sözleşmeden sonra imar çalışmaları sonucu taşınmazın yüzölçümünde küçülme olduğu ve yüzölçümünün 769.23 m2’ye düştüğü, bir kısmının yola terkin edildiği anlaşılmaktadır. Başka bir deyişle tarafların 769.23 m2 yüzölçümündeki bir alana bina yapım konusunda iradeleri yoktur. Zira, bina yapım sözleşmesi ve paylaşım 1124 m2 yüzölçümündeki alanla ilgilidir. Esasen yüzölçümü küçülen bu yere ilk sözleşmede kararlaştırılan sayıda bağımsız bölüm yapılma ve paylaşma imkanı bulunmadığı da açıktır.Değişik bir anlatımla söylemek gerekirse artık 15.07.2004 tarihli sözleşmenin ifa olanağı bulunmamaktadır. Borçlar Kanununun 117. maddesi hükmüne göre sözleşmenin ifa olanağı tarafların veya taşınmaza sonradan malik olanların kusuru olmaksızın ortadan kalktığından borç sakıt olur. Karşılıklı taahhütleri içeren akitlerde borç bu suretle ortadan kalkmışsa tarafların birbirlerinin mal varlığına geçirdiklerinin iadesi gerekir.

Yapılan bu açıklamalar karşısında borç kusursuz imkansızlık nedeniyle ortadan kalktığından 1900 ada 14 sayılı parselin tapu kaydı üzerindeki şerhin terkininde yasaya aykırılık bulunmamaktadır. Davalı ve karşı davacı ...’ın bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Taşınmazın sonradan maliki olan davacılar ... ve ...’in temyiz itirazlarına gelince;

Yukarıdaki bölümlerde sözü edildiği üzere 15.07.2004 günlü arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin tarafları asıl davanın davalısı ve karşı davanın davacısı ... ile 1900 ada 14 parselin malikleri ..., ... ve ...’dir. Karşılıklı edimleri içeren sözleşme hükümlerinin tarafları etkileyeceği şüphesizdir. Belirtildiği üzere 15.07.2004 tarihli sözleşme imar uygulaması sonucu taşınmazın bir bölümünün yola terk edilmesinden ötürü ifa edilemez hale gelmiş, borç sönmüştür. İfa imkansızlığında her iki tarafın da kusuru bulunmamaktadır. Borçlar Kanununun 117. maddesinin 2.fıkrasına göre eğer taraflar imkansız hale gelen akit nedeniyle biribirinden bazı şeyler iktisap etmişse bunları sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iade etmeye mecburdur. Nitekim yüklenici ... karşı davasında, imkansız hale gelen akit hükümlerine göre yaptığı bazı harcamalar ile kar yoksunluğu zararının davalılardan tahsilini talep etmiştir. Davasına dayanak olarak da bazı makbuzlar ile 14.02.2006 günlü dava dışı Akın İnşaat Mühendislik Adi Ortaklığı ile yaptığı sözleşmeyi, zemin araştırma raporunu ve avam projeyi göstermiştir. İncelenen makbuzlardan ödemelerin yüklenici tarafından değil arsa sahiplerince yapıldığı görüldüğü gibi bu makbuzların 15.07.2004 günlü sözleşmenin ifası için yapılan harcamalar olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Diğer taraftan, yüklenicinin dava dışı Akın Mühendislik Adi Ortaklığı ile yaptığı sözleşme HUMK.nun 299. maddesi uyarınca arsa sahiplerini bağlamaz. Bütün bunların dışında arsa sahiplerinin yüklenicinin yaptığı harcamalardan sorumlu tutulabilmesi için yapılan harcamaların arsa sahiplerinin işine yarar kalemlere ait olması, mal varlıklarında sebepsiz zenginleşme meydana getirmesi gerekir.

Bilirkişiler açıklanan tüm bu hususlar üzerinde durmamış, yapılan harcamaların arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin ifası için gerekli harcamalar olup olmadığını açıklanmamış, kadri maruf değerler içinde kalıp kalmadığı raporda belirtilmemiştir. Bunların da ötesinde yapılan harcamalardan sözleşmenin tarafı olmayan sonraki malik ... ve ...’in sorumlu tutulması olanağı yoktur. Harcamalar sebebiyle zenginleşen taraf önceki arsa malikleridir.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken iş; yeni bir bilirkişi kurulundan yukarıda yapılan saptamalar doğrultusunda ayrıntılı, gerekçeli ve Yargıtay denetimine olanak verir rapor almak, sonucuna göre kanıtlanan harcamalardan arsanın ilk malikleri ve 15.07.2004 günlü sözleşmenin tarafı olan davalıları sorumlu tutmak olmalıdır.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken iş; yeni bir bilirkişi kurulundan yukarıda yapılan saptamalar doğrultusunda ayrıntılı, gerekçeli ve Yargıtay denetimine olanak verir rapor almak, sonucuna göre kanıtlanan harcamalardan arsanın ilk malikleri ve 15.07.2004 günlü sözleşmenin tarafı olan davalıları sorumlu tutmak olmalıdır.

3-1900 ada 14 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydındaki arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi şerhi yüklenici davacı ve davalı ... yararına konulmuştur. Dolayısıyla şerhin terkini davasının tarafı bu kişidir. Asıl davada tapu siciline husumet düşmeyeceğinden hakkındaki davanın aktif dava ehliyeti yokluğundan ötürü reddi yerine tapu sicil müdürlüğü leh ve aleyhinde hüküm kurulmaması da doğru değildir.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda (2) no’lu bentte yazılan nedenlerle davacılar (karşı davalılar) ... ve ... ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı ... yararına BOZULMASINA, (1) bent uyarınca davalı (karşı davacı) ...’ın bütün temyiz itirazlarının reddine, 625.00 TL. Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalı (karşı davacı) ...’tan alınarak karşı davacılar (karşı davalılar) ... ve ... ile davalı ... Müdürlüğüne verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 31.03.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6078, Karar No: 2011/41933, Tarih: 19.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/6078 E.  ,  2011/41933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/131533

MAHKEMESİ : Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2008

NUMARASI : 2006/348 (E) ve 2008/77 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 Sayılı C.M.K.’nın 231/6.maddesinin (a).bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

5237 Sayılı T.C.K.’nın 145.maddesinde yer alan "malın değerinin az olması"; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan şeyin alınması olup, olayın özelliği değerlendirilerek yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olaydaki kaçak elektrik kullanma suçunun işleniş şekline göre uygulama olanağı bulunmayan anılan madde uyarınca değer azlığı nedeniyle, yazılı şekilde sanık hakkında tayin olunan cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Adli sicil kaydındaki mahkumiyet ilamının adli para cezası olduğu gözetilerek, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı 3 aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olan sanık hakkında tayin olunan cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken, 5237 Sayılı T.C.K.’nın 51/1.maddesinin (b).bendinde belirtildiği gibi “suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşup oluşmadığının” irdelenmesi gerekirken yasada öngörmeyen “sanığın geçmiş hali ile tekrar suç işlemeyeceği yönünde mahkememize olumlu kanı oluşmadığından ” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 Sayılı T.C.K’nın 53/1.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6189, Karar No: 2010/6969, Tarih: 14.06.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/6189 E.  ,  2010/6969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.02.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 02.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, kadastro çalışmaları sırasında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davalı adına tescil edilen 31, 32 ve 34 sayılı parsellerin mera olduğunu, özel mülkiyete konu teşkil etmeyeceğini belirterek kayıtlarının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazların özel mülkiyete konu teşkil ettiğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan kadastro tutanaklarından 31 sayılı parselin "tarla", 32 ve 34 sayılı parsellerin ise "çayır" niteliği ile davalı adına tescil edildiği, her üç parselin de 101 ada 142 parsel olarak ve mera niteliği ile sınırlandırılan taşınmazın içerisinde kaldığı anlaşılmaktadır. Dosyaya sunulan fotoğraflardan da çekişmeli parsellerin çayır (mera) özelliğini gösterdiği gözlenmiştir.

Ziraatçı bilirkişinin düzenlediği rapordan ise; dava konusu parsellerin çayır niteliğinde ve çayır bitkilerinin yem olarak kullanılması maksadıyla davalı tarafından tasarruf edildiğinin bildirildiği görülmektedir. 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tarife göre çayır; taban suyunun yüksek bulunduğu veya sulanabilen yerlerde biçilmeye elverişli yem üretilen ve genellikle kuru ot üretimi için kullanan yerlerdir. Çayır nitelikli bir yerin aynı zamanda mera özelliği taşıyabileceği kuşkusuzdur. Nitekim; anılan kanunun 3. maddesi (i) bendinde çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisinin sınırlandırmaya tabi olduğu kabul edilmiştir. Her ne kadar bir yerin çayır olması mutlak suretle zilyetlikle kazanmaya elverişli olmadığının kabulünü gerektirmez ise de bu yerin özellikleri ve kullanma biçimi, özellikle de taşınmazın mera niteliği ile sınırlandırılan parsel içinde kalması mera bütünlüğünü bozacağından o yerin meradan açıldığını ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğunu gösterebilir. Ne var ki; mahkemece bu konuda yapılan inceleme ve araştırma ile bilirkişi raporu yetersizdir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; taşınmazın mera olarak sınırlandırılan 101 ada 142 sayılı parselin sınırları içerisinde kaldığı gözetilerek dava konusu parsellerin özelliği ve bu özelliğinden dolayı mera parselinin bütünlüğünü bozup bozmadığını yerinde yeniden keşif yaparak incelemek, konusunda uzman olan bilirkişilerden bu konuda ayrıntılı ve gerekçeli rapor almak, HUMK’nun 366. maddesinden yararlanmak suretiyle keşif yerinde çekişmeli taşınmazları fotoğrafla tespit etmek ve bunun sonucuna uygun bir hüküm kurmak olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmayla davanın yazılı olduğu şekilde hükme bağlanması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.06.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13212, Karar No: 2007/3850, Tarih: 12.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/13212 E.  ,  2007/3850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ... A.H.

DAVA TÜRÜ :Mirasçılıktan Çıkarma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mirasçılıktan çıkarma ölüme bağlı tasarruf ile yapılır. (TMK. m. 510/1). Davacının usulüne uygun bir mirasçılıktan çıkarma tasarrufu yoktur.Davanın bu nedenle reddi gerekirken, ispatlanamadığından bahisle reddi usul ve yasaya aykırı ise de sonucu itibariyle doğru olduğundan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Sonucu itibariyle doğru olan hükmün gösterilen nedenle ONANMASINA,aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.03.2007