muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/671, Karar No: 2022/1463, Tarih: 09.11.2022

Bölge Adliye Mahkemesi ile Yargıtay Özel Dairesi arasındaki ihtilaf İİK 304/2 maddesinde belirlenen 6 aylık sürenin zımnen uzatılıp uzatılamayacağı noktasındadır.

İİK 304/2 madde metnini bir kez daha yazacak olursak “Konkordato hakkında yapılan yargılamada kesin mühlet içinde bir karar verilemeyeceği anlaşılırsa; mahkeme ,gerekli görürse komiserden gerekçeli bir rapor da alarak, karar verilinceye kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verebilir” şeklindedir. Burada “mühlet hükümlerinin devamına” denilirken kastedilenin ne olduğunun yukarıda ayrıntıları ile açıkladığımız İİK 294, 297,298 maddelerinde belirtilen tedbirlerin olduğunun anlaşılması gerekir. Bunlar tasdik kararının alınacağı ana kadar özellikle borçlunun mal varlığını korumaya yönelik tedbirlerdir. Yani mahkeme İİK 304/2 maddesine göre süreye ihtiyacı olduğunu düşünürse “mühlet hükümlerinin devamına” ilişkin bir karar oluşturmak zorundadır. Aksi hâlde borçlu, komiserin ve mahkemenin denetiminden çıkacak istediği gibi malvarlığını elden çıkarabilecek belki de istediği alacaklılarla diğerlerini dışlamak suretiyle muvazaalı işlemlere girişebilecektir.

Kanun koyucu bu tehlikeyi görerek İİK 304. maddenin gerekçesinde:

“……. Maddenin birinci fıkrasında mahkemeye, kesin mühlet içinde konkordato hakkında bir karar vermek zorunluluğu yüklenmektedir. Bu sebeple, ikinci fıkrada da yargılamanın gidişatına göre, bilhassa özel güçlük arz eden durumlarda, kesin mühlet içinde kararın verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde mahkemece konkordato kararının verilmesine kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verebilecektir. Zira mühlet içinde karar verilemediğinde mühletin kalkması hâlinde, takip yasağının kalkması gibi konkordatonun amacına ulaşmasını engelleyecek sonuçlar ortaya çıkabilecektir. Mahkeme mühlet hükümlerinin uzatılması kararını verirken komiserden gerekçeli bir rapor isteyebilir. Herhâlde mühlet hükümleri altı aydan fazla uzatılamayacaktır.” şeklinde açıklama yaparak takip yasağının kalkması tehlikesine işaret ederek bu ihtimalde konkordatonun amaca ulaşmasının engelleneceğini açıklamıştır.

Buradan çıkan sonuç İİK 304/2 maddesine göre ek süreye gerek duyulması hâlinde mahkemenin muhakkak surette mühlet hükümlerinin devamına ilişkin bir karar verme zorunda olduğudur. Kanundaki sistemde geçici mühlet, kesin mühmet ve tasdik duruşması sürecinin tamamında sürelerin birbirini kesintisiz takip edecek şekilde yani kesin mühletin geçici mühlet süresi içinde, tasdikin kesin mühlet süresi içinde verilmesi şeklinde oluşturulduğu, bu süreçte özellikle takip yasağı gibi hükümlerin de kesintisiz devam etmesinin amaçlandığı anlaşılmaktadır. Zaten başka türlü tasdik kararı verilmesi de mümkün değildir.

Mahkeme bir kararı ya verir gerekçesini yazar yada vermez, verilmeyen yazılmayan bir kararı varsayımla verilmiş gibi kabul etmek mümkün değildir. Aynı şekilde mahkemenin zımnen yani herhangi bir karar vermeden mühlet hükümlerinin devam edeceğini kabul etmek hem hukuk mantığına hem 6100 sayılı HMK hükümlerine hem İİK hükümlerine hem de konkordatonun mantığına aykırıdır.

Somut olayda mahkemece geçici mühlet kararı 30.11.2018 tarihinde 3 ay olarak, kesin mühlet 27.02.2019 tarihinde bir yıl olarak verilmiş, kesin mühletin uzatılmasına da 26.02.2020 tarihinde karar verilmiş, 7226 sayılı 30.04.2020 tarihli Cumhurbaşkanı Kararı ile Covid nedeniyle duran sürelerin de eklenmesiyle kesin mühletin son günü 19.11.2020 olarak belirlenmiş tasdik duruşması ise 09.12.2020 tarihinde yapılarak tasdik kararı verilmiştir.

Mahkemenin geçici mühlet verilmesi, kesin mühlet verilmesi ve kesin mühletin uzatılması sırasında İİK 294 ve devamına ilişkin tedbir kararı alarak bunu zapta geçtiği anlaşılmasına rağmen her nedense mühletin bitmesinden sonra tasdik yapılana kadar olan süre içinde mühlet hükümlerinin devamına ilişkin herhangi bir karar almadığı görülmektedir. Yani kesin mühletin bittiği 19.11.2020 tarihinden sonra borçlu tamamen komiser ve mahkeme denetiminden çıkmış olup bu süre içerisinde mal varlığını kaçırıp kaçırmadığından kimse emin olamayacağı gibi borçlunun bir kısım alacaklılarla muvazaalı işlem yapıp yapmadığından da kimse emin değildir, bu hâli ile tasdik edilen projenin komiserin nihaî raporuna eklediği proje olup olmadığı da belli değildir. Mahkemece verilen tasdik kararı her ne kadar İİK 304/2 de açıklanan 6 aylık süre geçmeden verilmiş ise de mühlet hükümlerinin devamına ilişkin bir karar bulunmadığından verilen tasdik kararı adeta yıkılmış bir binaya yıkılmamış demek ya da yaşamını yitirmiş bir insana hayır yaşıyor demek sonucunu ortaya çıkarmaktadır.

Olayda kesin mühletin bitimi ile tasdik kararının arasında 20 günlük süre olduğu, bu sürenin kısa bir süre olup borçlu lehine görmezden gelineceği düşünülebilir ise de yargı, alacaklıların da menfaatini düşünmek zorundadır. 20 günlük sürede borçlunun elden çıkardığı mal varlığı, projenin hayata geçirilmesini de etkileyecek belki imkânsız hâle getirecek zaten alacağını almak için 5 yıl bekleyecek olan alacaklının zararı yargı da kullanılmak suretiyle daha da artacak borçlu batmasın denilirken diğer tarafta iyi niyetli alacaklıların ve yasa gereği konkordatoyu kabul etmek zorunda kalan alacaklıların mahfına sebep olunabilecektir. Diğer taraftan bu dosyada 20 gün olarak ortaya çıkan denetimsiz süre başka bir dosyada daha uzun süre olarak önümüze gelebilecek aynı iflasın ertelenmesi sürecinde yaşanılan sıkıntılar konkordato için de gelişecek nihayetinde konkortado kurumu da uygulanamaz hâle gelebilecektir.

Sonuç olarak İİK 304/2 maddesine göre kesin mühlet içinde karar verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde mahkemece “karar verilinceye kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verilebilir” hükmüne göre süresinde karar verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde maddenin gerekçesinde de açıklandığı şekilde mahkemece mutlak surette “mühlet hükümlerinin” devamına ilişkin karar oluşturulması gerektiğinden Özel Dairenin gerekçesinde belirttiği gibi madde metninden zımnen mühlet hükümlerinin devam ettiği sonucu çıkarmak mümkün değildir. Olayda mahkemece her ne kadar İİK 304/2 maddesine göre 6 aylık süre içerisinde tasdik kararı verilmiş ise de tedbir kararı alınmamış, denetimsiz 20 günlük sürede borçlu projesinin uygulanabilir olduğuna ve menfaatler dengesinin alacaklıların zararına değiştiğine ilişkin ciddi kuşkular bulunduğundan artık tasdik kararı verilmesinin mümkün olmadığı bu nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi’nin kararının onanması gerektiği yönündeki kanaatimiz ile Sayın Çoğunluğun kararına katılamayoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/3145, Karar No: 2021/266, Tarih: 16.03.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/3145 E.  ,  2021/266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “ayıplı malın bedelinin iadesi” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul 2. Tüketici Mahkemesince dava dilekçesinin görev yönünden reddine ilişkin verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla değişikliği öncesi hâliyle 438. maddesinin ikinci fıkrası gereğince direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağından davacı vekilinin duruşma isteminin reddine karar verilip dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili; müvekkilin 17.03.2015 tarihinde 52.000,00USD ödeyerek davalıdan samur bir kürk satın aldığını, hakkında basında haber yapılmasının temini amacıyla da davalının banka hesabına bir miktar para yatırdığını, söz konusu ödemelere ilişkin fatura verilmemesi ve satın alınan kürkün kullanılmış ikinci el ürün olduğunun fark edilmesi üzerine iadesi istenildiğinde davalının buna yanaşmadığını, ayrıca konuyla ilgili nitelikli dolandırıcılık iddiasıyla suç duyurusunda bulunulduğunu ileri sürerek ayıplı mal bedelinin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili; dava konusu satım işleminin 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun (TKHK) kapsamında olmadığını, müvekkilinin tacir veya esnaf olmayıp adına kayıtlı ticari veya mesleki amaçlı hiçbir işletmesinin bulunmadığını, davacıya hizmet veya mal sunulmadığını, taraflar arasında arkadaşlık ilişkisi olması nedeniyle davacının üçüncü kişiden almak istediği kürkün teminine yardımcı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı:

6. İstanbul 2. Tüketici Mahkemesinin 25.08.2015 tarihli ve 2015/746 E., 2015/1527 K. sayılı kararı ile; taraflar arasındaki ilişkinin TKHK kapsamında olmayıp 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre genel mahkemelerde incelemesinin gerektiği gerekçesi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Yerel Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 27.10.2016 tarihli ve 2016/10246 E., 2016/19677 K. sayılı kararı ile;

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Yerel Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 27.10.2016 tarihli ve 2016/10246 E., 2016/19677 K. sayılı kararı ile;

“…1-6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3. maddesine göre tüketici; ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, tüketici işlemi; mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi ifade eder.

6502 sayılı yasanın 73. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür.

Bir hukuki işlemin sadece 6502 Sayılı yasada düzenlenmiş olması tek başına o işlemden kaynaklanan uyuşmazlığı tüketici mahkemesinde görülmesini gerektirmez. Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için taraflardan birinin tüketici olması gerekir. Eldeki davada davacı, satın aldığı kürkün ayıplı çıktığı iddiası ile ödediği bedelin iade edilmesi gerektiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Somut uyuşmazlıkta, davalının vermiş olduğu hizmet mesleki ve ticari amaçlı olup, davacıda tüketicidir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece, davanın esasına girilerek hasıl olacak sonuca göre kararı verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir...” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. Yerel Mahkemenin 27.04.2017 tarihli ve 2016/1320 E., 2017/371 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçelerinin yanında, taraflar arasındaki ilişkinin TKHK kapsamında bulunmadığı davalının yasa tanımı karşısında tacir olmadığı ve taraflar arasındaki ilişkinin de satıcı-tüketici ilişkisi olmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda, taraflar arasındaki ilişkinin TKHK kapsamında olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre görevli mahkemenin tüketici mahkemeleri mi yoksa asliye hukuk mahkemeleri mi olduğu noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda, taraflar arasındaki ilişkinin TKHK kapsamında olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre görevli mahkemenin tüketici mahkemeleri mi yoksa asliye hukuk mahkemeleri mi olduğu noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Öncelikle vurgulamak gerekir ki, mahkemenin davanın esası hakkında yargılama yapabilmesi (davayı esastan inceleyebilmesi) için varlığı veya yokluğu gerekli olan hâllere dava şartları denir.

13. Dava şartlarının neler olduğu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 114. maddesinde belirtilmiş olup, anılan düzenlemenin 1. bendinin (c) alt bendinde mahkemenin görevli olması dava şartı olarak düzenlenmiştir. Görev kuralları kamu düzenine ilişkin olup bir dava ancak görevli mahkemece incelenebilir. Mahkeme her şeyden önce görevli olmalıdır. Görevsiz mahkemede açılan davanın dava şartı yokluğundan usulden reddi gerekir (Pekcanıtez H./ Özekes M./ Akkan M./ Korkmaz H.T.: Pekcanıtez Usul Medeni Usul Hukuku, Cilt II, İstanbul 2017, s. 930).

14. Dava şartlarının amacı, bir davanın esası hakkında incelemeye geçilebilmesi için gerekli bütün şartları ve bunların incelenmesi usulünü tespit etmek, böylece davaların daha çabuk, basit ve ekonomik bir şekilde sonuçlanmasına yardımcı olmaktır (Kuru, B.: İstinaf Sistemine Göre Yazılmış Medeni Usul Hukuku, İstanbul 2016, s 190).

15. Bu noktadan hareketle, özel görevli mahkeme olan tüketici mahkemelerinin görev alanı üzerinde durulmasında yarar vardır.

16. Toplumdaki değişmelere bağlı olarak ülkemizde tüketiciler ile satıcılar arasında çıkan uyuşmazlıkların giderek artması, uyuşmazlıkların çözümünün ise uzmanlık gerektirmesi dikkate alınarak özel nitelikte TKHK çıkarılmış, Kanun’un uygulanmasından doğan ihtilaflara bakmak üzere de tüketici mahkemeleri ihdas edilmiştir.

17. Olay tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve eldeki davaya uygulanması gereken 6502 sayılı TKHK’nın 73/1. maddesinde tüketici mahkemelerinin görev kapsamı “Tüketici işlemleri ile tüketiciye yönelik uygulamalardan doğabilecek uyuşmazlıklara ilişkin davalarda tüketici mahkemeleri görevlidir.” şeklinde açıklanmıştır.

18. “Amaç” başlığını taşıyan Kanun’un 1. maddesi “Bu Kanunun amacı; kamu yararına uygun olarak tüketicinin sağlık ve güvenliği ile ekonomik çıkarlarını koruyucu, zararlarını tazmin edici, çevresel tehlikelerden korunmasını sağlayıcı, tüketiciyi aydınlatıcı ve bilinçlendirici önlemleri almak, tüketicilerin kendilerini koruyucu girişimlerini özendirmek ve bu konulardaki politikaların oluşturulmasında gönüllü örgütlenmeleri teşvik etmeye ilişkin hususları düzenlemektir.” şeklinde olup, Kanun’un 2. maddesinde ise bu Kanun’un, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsadığı belirtilmiştir.

19. Aynı Kanun’un “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinin (k) bendinde göre tüketici; “Ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi” ; (i) bendine göre satıcı; “Kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla tüketiciye mal sunan ya da mal sunanın adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi”; (ı) bendinde sağlayıcı; “Kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla tüketiciye hizmet sunan ya da hizmet sunanın adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi” ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

20. Öte yandan, Kanun’un kapsamı belirlenirken “her türlü tüketici işleminden” bahsedilmiş olup, “tüketici işlemi” nin ne olduğu da “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinde açıklanmıştır. Buna göre tüketici işlemi; “Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi” şeklinde ifade edilmektedir (TKHK m. 3/l). Bir hukuki işlemin, TKHK kapsamında kaldığının kabul edilebilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

21. Kanun’da tüketici ile satıcı - sağlayıcı arasındaki “her türlü hukuki işlem” denildiğine göre hukuki işlem, Kanun’da düzenlenen bir sözleşme türü olmasa ve hatta sözleşme olarak ortaya çıkmış bir hukukî işlem olmasa dahi tüketici işlemi olarak nitelendirilebilecek ve böylece TKHK kapsamında kalacak, dolayısıyla bu tür işlemlerden kaynaklanan davalar tüketici mahkemelerinin görev alanında kabul edilecektir (Bulut, U.: Sözleşme Görüşmelerinden Doğan Sorumlulukta Tüketici Mahkemelerinin Görevine İlişkin Bir Yargıtay Kararı İncelemesi, Ankara Barosu Dergisi, Y.70, S. 2012/2, s. 336-337).

22. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.12.2019 tarihli ve 2017/3-450 E., 2019/1417 K. sayılı kararında da yer verilmiştir.

22. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.12.2019 tarihli ve 2017/3-450 E., 2019/1417 K. sayılı kararında da yer verilmiştir.

23. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde; davacının 52.000,00USD ödeyerek davalıdan bir kürk edindiği çekişmesizdir. Dava konusu satış işleminin davalının iştigal ettiği anlaşılan modacılık işi ile ilgili olduğu ve buradan hareketle davalının Kanun’da tanımı yapıldığı üzere ticari ve mesleki amaçlarla hareket eden kişi olduğu kabul edilmiştir. Bunun yanında, görevli mahkemenin tayininde tarafların Kanun’da tanımları yapılan hukuki statüleri kadar işlemin mahiyeti de önem arz etmektedir. Dosya kapsamından davaya konu malın değerinin yüksek olduğu anlaşılmakta ise de; davacının özel zevki için kürk satın aldığı hususu açıktır. Bu durumda somut olayda, davacının tüketici sıfatını haiz olduğu noktasında da kuşku bulunmadığından, eldeki davaya bakmakla görevli mahkeme tüketici mahkemeleri olup dava dilekçesinin görev yönünden reddine dair hüküm tesisi hatalıdır.

24. Sonuç itibariyle, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uymak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

25. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-3. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 16.03.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22048, Karar No: 2016/5304, Tarih: 16.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22048 E.  ,  2016/5304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın baraj gölü rezervuar alanı olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın baraj gölü rezervuar alanı olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin belirlenmesinde; üzerinde bulunan ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değerinin tesbit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın nitelikleri belirtilmeden genel ifadelerle taşınmazın belirlenen metrekare birim fiyatına objektif değer artışı ilave eden bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

2-Taşınmaz üzerinde bulunan tek katlı yapılar için mahallinde bilirkişi kurulu eşliğinde yeniden keşif yapılarak kamulaştırılan taşınmaz üzerinde bulunan yapıların iç kısımları da gezilip, mahkemece yapılan gözlem tutanağa geçirilerek fotoğrafları da çekilmek suretiyle yapıların tüm nitelikleri (cinsi, yaşı, fiziki durumları) kesin ve net olarak tespit edildikten sonra yapılara Çevre ve Şehircilik Bakanlığı yapı birim maliyet cetvelindeki sınıfına göre değer biçen rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yapıların ayrıntılı nitelikleri belirtilmediğinden denetime elverişli olmayan rapor esas alınarak fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4683, Karar No: 2013/5295, Tarih: 22.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/4683 E.  ,  2013/5295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlık trafik kazası nedeniyle oluşan zararın tahsili istemine ilişkin olup temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilen dosya Yargıtay'a 21/01/2013 tarih ve 1 sayılı Başkanlar Kurulu kararının yürürlük tarihi olan 01/02/2013'ten sonra gelmiş olmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 17. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 22/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.