muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/126, Karar No: 2014/3040, Tarih: 11.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/126 E.  ,  2014/3040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/394084

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24.10.2013

NUMARASI : 2010/339 Esas, 2013/472 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

23.07.2010 tarihinde gerçekleştiği iddia edilen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin olayda, sanığın anneleri bir babaları ayrı kız kardeşi olan ve o sırada akrabalarının düğününde bulunan mağdureyi, kendisine telefon ve hat alacağını belirterek bulunduğu yerden, araçla olayın gerçekleştiği F.. G.. İ..'a götürmesine ilişkin eyleminde mağdureyi hile ile hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları gerçekleştiği halde, sanığın TCK.nın 109/2 ve 109/5. maddeleri uyarınca mahkûmiyeti yerine, yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Sanığın hem soruşturma aşamasında hem de kovuşturma aşamasında alınan beyanlarında mağdureye hitaben “seni öldüreceğim” şeklinde sözler söylediğini kabul ettiği ve ayrıca mağdurenin 11.08.2010 tarihinde Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesi esnasında , telefonunda bulunan ve sanık tarafından gönderildiği anlaşılan sesli mesajda "güzelim beni ara beni niye aramıyorsun bu yaptığın pisliği temizle, seni mahvederim bunun sonu çok kötüye gider 10 yılda geçse 20 yılda geçse seni bulacağım ve anandan doğduğuna pişman edeceğim bunun sonu kötü olacak" şeklinde sözler söylediğinin tespit edilmiş olması karşısında sanığın üzerine atılı tehdit suçundan mahkûmiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK.nın 61. maddesindeki sıralamaya uygun olarak, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçunu zincirleme şekilde işleyen sanık hakkında ceza tespit edilirken aynı Kanunun 43. maddesinin 103/6. maddesinden sonra uygulanması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29676, Karar No: 2018/7709, Tarih: 26.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/29676 E.  ,  2018/7709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı bankanın operasyon servisinde yetkili sıfatıyla çalıştığını, iş akdinin haksız feshedildiğini fazla mesai yapmasına rağmen ücretinin ödenmediğini beyanla fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı itirazında bulunarak davacıya ödenen ücretin istisnai olarak yapılan fazla çalışma alacağını da kapsadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının fazla çalışması bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Mahkemece davacının fazla çalışma yaptığı kabul edilip alacak hüküm altına alınmış ise de bu kabul dosya kapsamına uygun değildir.

Mahkemece davacının fazla çalışma yaptığı kabul edilip alacak hüküm altına alınmış ise de bu kabul dosya kapsamına uygun değildir.

Söz konusu alacağın varlığını ispatlama yükü davacıda olup davacı delil olarak tanık beyanlarına ve işyeri giriş-çıkış, bilgisayar, e-mail kayıtlarına dayanmıştır.

Mahkemece dinlenilen davacı tanıkları işverenle husumetli olup salt husumetli tanık beyanları hükme esas alınamaz. Bankanın cumartesi pazar çalışmalarına dair Emniyet Müdürlüğü kayıtları ile işyeri güvenlik defteri de celbedilerek ayrıca davacının kullandığı bilgisayar açılış-kapanış sistem kayıtları da getirtilerek sözleşmede mevcut yıllık 270 saatin ücrete dahil olduğunun kabulüyle varsa fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile salt husumetli tanık beyanlarına göre hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23944, Karar No: 2018/10471, Tarih: 03.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23944 E.  ,  2018/10471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı kadın tarafından ise, tazminatların ve nafakaların miktarı, yoksulluk nafakası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi, vekalet ücreti ile yargılama giderleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanma davasında yargılama gideri ve vekalet ücretinin boşanmanın kabul veya ret durumuna göre takdir edildiğinin anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentte gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.10.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/19836, Karar No: 2022/1784, Tarih: 21.02.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/19836 E.  ,  2022/1784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA 17. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Yasanın 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla,5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 21/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19360, Karar No: 2013/7222, Tarih: 18.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/19360 E.  ,  2013/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma-Ziynet ve Çeyiz Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kocanın temyiz dilekçesi ile gerekçeli kararın, davalı kadın vekiline tebliği kalem personelince farklı tarihlerde yapılmış olup, tebliğ mazbatalarında Tebligat Kanununun 23/8. maddesi uyarınca bulunması zorunlu unsurlardan olan "tebliğ memurunun adı, soyadı ve imzası" bulunmamaktadır. Davalı kadın vekiline yapılan tebliğler usulsüzdür. Gerekçeli kararın ve davacı kocanın temyiz dilekçesinin, davalı kadın vekiline usulüne uygun tebliği ile temyiz süresi de beklenilmesi,

2- 492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Kabul edilen ziynet bedeli üzerinden hesaplanan 91.90 TL. nispi temyiz peşin harcının davacı-davalı ...'dan alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.18.03.2013(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/5371, Karar No: 2013/6361, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/5371 E.  ,  2013/6361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, saman, pamuk, marul ve 2.ürün mısırın sulu-kuru şartlarda 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11547, Karar No: 2011/14788, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/11547 E.  ,  2011/14788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... ilçesi ... köyü 111 ada 104 parsel sayılı 3319,32 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, çayırlık niteliği ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle belgesizden davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, davalı yararına imar-ihya ve zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın REDDİNE, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu ve davalı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de mahkemece ulaşılan sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Şöyle ki; keşifte bilgisine başvurulan orman bilirkişi kurul raporunda çekişmeli taşınmazın eğiminin % 15-40 olduğu, 1959 tarihli memleket haritasında ve memleket haritasının elde edildiği 1954 tarihli ... fotoğrafında (A) bölümünün orman sayılan alanda, (B) bölümünün orman sayılmayan alanda gözüktüğü, taşınmaz üzerinde münferit kayın ve gürgen cinsi ağaçlar bulunduğu açıklanarak çekişmeli taşınmazın (A) bölümünün orman sayılan, (B) bölümünün ise orman sayılmayan yerlerden olduğu belirtilmesi karşısında mahkemece çekişmeli taşınmazın (A) harfiyle işaretli bölümü yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken davanın ... şekilde tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA 14/12/2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3390, Karar No: 2021/14532, Tarih: 07.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3390 E.  ,  2021/14532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, müdahelenin men'i, kal ve ecrimisil tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, müdahelenin men'i, kal ve ecrimisil tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece atiye terk edilen müdahalenin men'i ve kal talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ecrimisil yönünden de taleple bağlı kalınarak kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idareler vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazların kadastro tespitinde davacılar murisi adına tescil edildiği, dava konusu taşınmazlar başında yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporunda 361 parselin tamamının su altında kaldığı, 369 parselin ise üzerinde 7384 m2'lik kısmında toprak direnaj kanalı olduğu, 6140 m2'lik kısmın ekilemediğinin belirlendiği anlaşılmıştır.

1-Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; ... regülatörü, seddeler ve ... isale kanalı ile tahliye kanallarının bakım onarım ve işletmesinin 01/01/1966 tarihinde ... tarafından ... Elektrik T.A.Ş.'ye devredildiği, ... Elektrik T.A.Ş. ile Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı arasında akdedilen imtiyaz sözleşmesinin Bakanlar Kurulu'nun 12/06/2003 tarih ve 2003/50712 sayılı kararı ile yürürlükten kaldırılması sonucunda adı geçen şirketin elektrik hizmetlerine ait tesislerde sadece üretim faaliyetlerini yerine getirmesi hususunda Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı'nın 11/06/2003 tarihli kararı ile ...'nin görevlendirildiği bildirildiğinden, dosya içindeki ... ve ... Elektrik Santralleri T.A.Ş. ... isale kanalı ve sedde genel vaziyet planında dava konusu taşınmazların işaretlenmiş olduğu vaziyet planı eklenmek suretiyle, ... tarafından yapılıp da şirkete devredilen ve şirket tarafından sonradan yapılan tesislerin hangilerinin ...'ye devredildiği Enerji ve Tabi Kaynaklar Bakanlığı'na sorularak alınacak cevapla birlikte, dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgeye ait 1955 -1962 yıllarına ait hava fotoğrafları ile yıllara göre taşınmazlar ile sedde üst kodlarının ilgili idarelerden istenildikten sonra, dava konusu 361 parsel başında yapılacak keşif sonrası dava konusu taşınmazın regülatör projesinin hayata geçirilmesi nedeni ile su altında kalıp kalmadığı ilgili yönetmelik de gözönünde tutularak kesin olarak tespit edildikten sonra sorumlu idare belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davalı idarelerin birlikte sorumlu tutulması,

2-Dava konusu 369 parselde bulunan toprak drenaj kanallarının hangi idare tarafından yapıldığı ve kullanılageldiği araştırılarak ve fen bilirkişi raporunda 6104 m2'lik kısmın hangi nedenden kaynaklı ekilemediği hususunda bilirkişi heyetinden ek raporu alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması,