muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5635, Karar No: 2011/8190, Tarih: 28.06.2011

6. maddesinde; "Teknisyenlerce Kadastro Müdürlüğüne teslim edilen davalı taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile eklerinin Kadastro Müdürünce derhal fotokopisi veya örnekleri çıkartılarak, asılları 3402 sayılı Kadastro Yasasının 5. maddesinin son fıkrası uyarınca en geç 7 gün içinde Kadastro Mahkemesine gönderilir."

Bu hükümlerin ve yukarıda açıklanan konuların birlikte değerlendirilmesinde şu sonuca ulaşılmaktadır:

Yörede 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4/3. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosunda 6831 ve 3402 sayılı Yasa hükümleri iç içe ve birlikte uygulandığından orman sınırları dışında bırakılan taşınmazlar hakkında 3402 sayılı Yasanın 26/4. maddesi gereğince henüz olumlu tesbit tutanağı ve haritası düzenlenmemiş olmakla birlikte orman olmadığı konusunda "olumsuz tutanak ve harita düzenlendiği" kabul edilip, 6831 sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince kadastro Mahkemesinin görevi (yetkisi) başlayacağı ... ve Orman Bakanlığının ya da Orman Genel Müdürlüğünün otuz günlük kısmi ilan süresi içinde kadastro mahkemesinde dava açabileceği, açılacak bu davada yapılan kadastro işlemin özelliği ve açılacak davanın niteliği nedeniyle bu davada husumet Hazine veya taşınmazın içinde bulunduğu köy tüzelkişiliği yada davaya konu taşınmaza zilyed olanlara yöneltilebileceği, kendilerine husumet yöneltilerek dava açılan özel yada tüzel kişilerin gerçek hak sahibi olmadığı gerekçesiyle dava husumet yönünden red edilmeyip, kadastro mahkemesinin, dava dilekçesinde nitelikleri bildirilen taşınmazın tesbit tutanağının, malik hanesinin açık bırakılmak suretiyle düzenlenip, Yasa ve Yönetmelik hükümlerine göre mahkemeye göndermesini Kadastro Müdürlüğünden istemesi gerektiği, tesbit tutanağı düzenlenmeden keşif yapılması halinde, keşif sırasında belirlenecek hak sahiplerinin davaya katılması, bu arada tesbit tutanağının gönderilmesi halinde dava dosyası ile birleştirip 3402 sayılı Yasanın 27, 28 ve 29. maddeleri gereğince yargılamaya devamla, tesbit tutanağında ... hak sahiplerini de davaya katıp, husumet yaygınlaştırılarak taraf oluşturulduktan sonra 3402 sayılı Yasanın 30/2. maddesi gereğince tarafların gösterecekleri deliller ile mahkemece resen lüzum görülen diğer deliller de toplanıp dava konusu taşınmazın gerçek hak sahibi adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Bu ilkeler gözönünde bulundurularak tespit malikleri ... ..., ... ... ve ...'in davaya dahil edilerek davanın esasının incelenmesi gerekirken tespit malikinin davacı tarafından dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen kimseler içerisinde yer almadığı ve başlangıçta davalı olarak gösterilmeyen bu tespit malikinin davaya dahil edilerek davaya devam edilemeyeceği gerekçesiyle davanın husumetten reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 28/06/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5236, Karar No: 2015/6752, Tarih: 04.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/5236 E.  ,  2015/6752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/151940

MAHKEMESİ : Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2010

NUMARASI : 2009/399 (E) ve 2010/466 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıklar K.. K.. ve A.. K.. hakkında kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanıkların suçu kabul etmedikleri, komşuları olan sanıklar P...ve C.... işlettiklerini bildiği kreşten bu sanıklara ait olduğunu bildikleri eşyaları alma konusunda yardım için olay mahalline geldiklerini beyan etmeleri, sanık A.. T..'ın da ifadelerinde adı geçen sanıkları tanımadığını ifade etmesi karşısında, tüm dosya kapsamına göre sanıkların hırsızlık kastıyla hareket ettiklerine dair savunmalarının aksini ispatlayan, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından, bu sanıklar yönünden tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre; katılan İ.. İ.. kurum vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar P.. D.., C.. D.. ve A.. T.. hakkında kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

30/06/2009 tarihli teslim tesellüm tutanağında, sanıklar P.. D.. ve C.. D..'ın tavan ve taban kaplama tahtası, dolap kapağı, mutfak dolabı, laminant parke, süpürgelik ve pervaz parçalarını olay mahallinden alarak kendi araçlarına yüklemiş olduklarının tespit edildiği, sanık A.. T..'ın aşamalardaki ifadelerinde olay mahalli olan kreşi yaklaşık 12 yıl işlettiğini, kreşin işletilmesini bıraktıktan sonra bir kısım malzemelerin taşınması konusunda sanıklar Perihan ve Cemil ile konuştuğunu, bu malzeme ve eşyaları kreşi işlettiği dönemde kendisinin almış ve yaptırmış olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık A.. T..'ın kreşi kiralarken teslim aldığı demirbaşların neler olduğu ve kreşi teslim alırken ne şekilde teslim aldığı yeterince açıklığa kavuşturulup, varsa belgelerin taraflardan ve katılan kurumdan temini ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan İ.. İ.. kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14722, Karar No: 2010/16725, Tarih: 26.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/14722 E.  ,  2010/16725 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2006/247651

MAHKEMESİ : Kırıkhan Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2006

NUMARASI : 2006/483

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCY.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramı, 5237 sayılı Yasaya özgü ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, şartları oluşmadığı halde, sanık hakkında 5237 Sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulanmasına karar verilmesi ve sanık hakkında hükmolunan hürriyeti bağlayıcı cezanın, 5237 Sayılı TCK.nun 51.maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilirken, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilip edilmediği ile suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemeye kanaat gelip gelmediği hususlarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması suretiyle 5271 Sayılı CMK.nun 232.maddesinin 2.fıkrasının (c) bendine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep eden sanık müdafiinin bu talebinin 5237 Sayılı TCK.nun 50.maddesi uyarınca tayin olunan hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi isteğini de kapsadığı gözetilerek bu konuda olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMY’nın 231. maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/978, Karar No: 2025/2369, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/978 E.  ,  2025/2369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/220 Esas, 2024/201 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.10.2021 Tarihli ve 2020/207 Esas, 2021/1350 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının adresinin ... 111. Sokak ... Blok No......... Kapı No:1 ........./Antalya olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Alanya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.02.2022 Tarihli ve 2022/129 Esas, 2022/269 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlının yatalak hasta olduğu, bakımının damadı tarafından yapıldığı ve.....Mahallesi Kaya ... No:48/1......./Malatya adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Doğanşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.09.2023 Tarihli ve 2022/183 Esas, 2023/999 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin Eski Habipler Mahallesi Çilek Sokak No:9/1 İç Kapı No:10 Sultangazi/İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

D. Gaziosmanpaşa 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.11.2024 Tarihli ve 2024/220 Esas, 2024/201 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının adresinin ... 111. Sokak No:7 İç Kapı No:1 ...........Antalya olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle yerleşim yeri adresinin Sultangazi/İstanbul olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21054, Karar No: 2015/33353, Tarih: 24.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/21054 E.  ,  2015/33353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalılar ... ve ... Şirketi adına Av. ...'ün cevap dilekçesi verdiği, gerekçeli karın da bu Avukat'a tebliğ edildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Ancak, Av. ...'ün davalı .... Şirket'ni ve davalı ...'yı temsile yetkili olduğuna ilişkin vekâletnâmeleri dosyada yoktur. Bu itibarla;

1- Av. ...'ün davalı .... Şirket'ni gerekçeli kararın tebliğ tarihi olan 23/05/2014 tarihinde temsile yetkili olduğunu gösteren VEKÂLETNÂMESİNİN ya da davalı .... Şirketi’nin dosyada vekaleti olan Avukatlardan birinden, Av. ...'ün eldeki davayı takibe yetkili olduğuna dair vekâletnâmedeki yetkileri kapsayan TEVKİL/YETKİLENDİRME BELGESİNİN 23/05/2014 tarihini özellikle kapsayacak şekilde gönderilmesi,

2- Av. ...'ün davalı .... Şirket'ni gerekçeli kararın tebliğ tarihi olan 23/05/2014 tarihinde temsile yetkili olduğunu gösteren VEKÂLETNÂMESİNİN ya da YETKİ/TEVKİL BELGESİNİN olmadığının anlaşılması halinde bu durumun Av. ...'den alınacak bir yazı veya Mahkeme tarafından tutulacak bir tutanakla belgelenerek bu belgenin gönderilmesi,

3- Av. ...'ün davalı .... Şirket'ni gerekçeli kararın tebliğ tarihi olan 23/05/2014 tarihinde temsile yetkili olduğunu gösteren VEKÂLETNÂMESİNİN ya da YETKİ/TEVKİL BELGESİNİN olmadığının anlaşılması halinde, davalı .... Şirketi'ni dosyadaki vekâletnâmeye göre temsile yetkili Avukatlardan birine gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, tebellüğe dair belgenin gönderilmesi,

4-Gerekçeli kararın dosyada mevcut davalı .... Şirketi'nin vekâletnâmeli Avukatlarından birine tebliğ edilmesi halinde, temyiz süresi sonuna kadar beklenerek verilmesi halinde temyiz dilekçesinin ve temyiz harcının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi,

5- Av. ...'ün davalı ...'yı gerekçeli kararın tebliğ tarihi olan 23/05/2014 tarihinde temsile yetkili olduğunu gösteren VEKÂLETNÂMESİNİN gönderilmesi,

6- Av. ...'ün davalı ...'yı gerekçeli kararın tebliğ tarihi olan 23/05/2014 tarihinde temsile yetkili olduğunu gösteren VEKÂLETNÂMESİNİN olmadığının anlaşılması halinde bu durumun Av. ...'den alınacak bir yazı veya Mahkeme tarafından tutulacak bir tutanakla belgelenerek bu belgenin gönderilmesi,

7-Av. ...'ün davalı ...'yı gerekçeli kararın tebliğ tarihi olan 23/05/2014 tarihinde temsile yetkili olduğunu gösteren VEKÂLETNÂMESİNİN olmadığının anlaşılması halinde, davalı ...'nın GEÇERLİ ADRESİ TESPİT EDİLEREK gerekçeli kararın DAVALI ...'ya tebliğ edilmesi, tebellüğe dair belgenin gönderilmesi,

8-Gerekçeli kararın davalı ...'ya tebliğ edilmesi halinde, temyiz süresi sonuna kadar beklenerek verilmesi halinde temyiz dilekçesinin ve temyiz harcının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi için, dosyanın ilk derece Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1364, Karar No: 2011/1487, Tarih: 22.02.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/1364 E.  ,  2011/1487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 10.3.1981- 10.3.1983 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait mobilya imalathanesinde 10/03/1981-10/03/1983 tarihleri arasında hizmet aktine dayalı sigortalı olarak çalıştığının ve sigortalılık başlangıç tarihinin 10/03/1981 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının davalı işyerinde çırak olarak çalışması ve davaya konu dönemde 18 yaşını ikmal etmemiş olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 20/09/1965 doğumlu olduğu, 10/03/1981 tarihinde davalı işyerinde çırak olarak çalışmaya başladığını gösterir işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği, davacının bu dönemdeki çalışmalarının Kuruma bildirilmediği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3. Maddesinin II/B bendine göre “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

Davada tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihinde yürürlüğe giren 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası yürürlükte olup 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlükte değildir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 2089 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir. Davada tespiti istenen dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir iş yeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği, 5.maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği, 16.maddesinde ise işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20.maddesinde sözleşmenin bir örneğinin mahalli Çıraklık Eğitimi Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Öte yandan 506 sayılı Yasa'nın 11/12/1981 tarihli 2564 sayılı Yasa ile değiştirilen 60/G maddesinde 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edileceği, Geçici 54. maddesinde ise 01/04/1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60/G maddesinin uygulanmayacağı bildirilmiştir.

506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesinde bu tür hizmet tesbiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda, davacının 18 yaşını ikmal etmeden önce 10/03/1981 tarihinde davalı işyerinde çırak olarak çalışmaya başladığını gösterir işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesi davacının çırak olarak nitelendirilmesi sonucunu doğurmaz. Davacı, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir. Ayrı bir çıraklık sözleşmesi bulunmadan ve akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanat kazandırmak olduğu saptanmadan davacının çırak olduğuna karar verilemez. Dosyada davacının çırak olup olmadığı yeterince araştırılmadığı gibi 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 5.maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği ifade edildiği halde davacının 18 yaşını ikmal ettiği 20/09/1983 tarihinden sonraki çalışmalarını da çırak olarak sürdürdüğü gerekçesiyle bu tarihten sonraki dönem yönünden de davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Yapılacak iş; davacının işyeri özlük dosyası ile sigortalı sicil dosyasını getirterek davacı ile davalı işveren arasında çıraklık sözleşmesi bulunup bulunmadığını araştırmak, davacının 10/03/1981 tarihinde başlayan çalışmasında üstün tutulan yönün sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesi olup olmadığını yada davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığının ve meslek ve sanat eğitiminin arka planda tutulup tutulmadığını bordro tanıklarına veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanlarına sorarak araştırmak, davacının işe giriş bildirgesinin müfettiş incelemesi üzerine düzenlendiği iddia edildiğinden Kurumdan müfettiş raporunu istemek, 506 sayılı Yasa'nın Geçici 54. maddesine göre 01/04/1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60/G maddesinin uygulanmayacağını ve 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 5.maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği ifade edildiğinden davacının 18 yaşını ikmal ettiği 20/09/1983 tarihinden sonraki çalışmalarının çırak olarak geçtiğine karar verilemeyeceğini gözönünde tutmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan dava konusu dönemde davacının çırak olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30333, Karar No: 2014/36093, Tarih: 17.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/30333 E.  ,  2014/36093 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/152522

MAHKEMESİ : İstanbul 44. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2012/740 (E) ve 2013/112 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılan kuruma olan borcunun bir kısını ödeyen sanığın ödediği miktarın, kurum tarafından tespit edilen cezasız kaçak kullanım bedelini karşılaması karşısında, katılan kurumun zararını tazmin etmiş olan sanık hakkında, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. E..'nin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 6352 sayılı Yasanın Geçici 2/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/4-(a) maddeleri uyarınca sanık hakkında CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 17.12.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.