muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18156, Karar No: 2020/5788, Tarih: 05.10.2020

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davalılardan ...’a yapılan gerekçeli karar tebliğinin TK m.21/1 uyarınca yapılmış olmasına rağmen muhatabın işte olduğu bilgisi alınan komşunun ismi tebligat parçasından anlaşılamadığından usulüne uygun olmadığı; davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatlarının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararların tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 05/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1983, Karar No: 2015/6236, Tarih: 08.12.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1983 E.  ,  2015/6236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Adana 3. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :25.12.2014

Numarası :2013/527-2014/592

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de miktar itibariyle duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak ile ilgili yapılan icra takibine itirazın iptâli talebine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı davasında sözlü anlaşmayla davalıya mutfak dolabı imalâtı ve montajı yaptığını, bedeli olan 7.776,20 TL'nin ödenmediğini, bu alacakla ilgili yaptığı icra takibine de davalı tarafından itiraz edildiğini belirterek takibe itirazın iptâline karar verilmesini istemiş, davalı savunmasında yapılan dolabın anlaşma kapsamına uygun olmadığını, eksikler ve kusurlar olduğunu, 4.200,00 TL ödediğini, dolapların kullanılmayacak derece ayıplı olması sebebi ile ödediği bedelin de kendisine iadesine karar verilmesini istemiş, ödemelerle ilgili yazılı delil sunamamıştır.

Mahkemece taraflar arasında yazılı sözleşme bulunmadığından bedelin serbest piyasa fiyatlarına göre hesaplanması gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu esas alınarak davanın 4.413,20 TL üzerinden kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesinin kurulduğu hususu ihtilâflı değildir. Ancak yapılacak imalâtın bedeli ve kapsamı konusunda uzlaşma olduğu kanıtlanamamıştır. Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi taraflar arasında bedel ve işin kapsamı konusunda uzlaşma bulunmaması halinde bedelin yapıldığı yıl piyasa fiyatlarına göre belirlenmesi gerekir. Bu fiyatların içinde KDV'de dahildir. Davacı tarafından düzenlenen faturaya göre imalâtın 2013 yılında yapıldığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise belirlenen fiyatın hangi yıl piyasa fiyatı olduğu açıklanmamış olup, belirlenen fiyata ayrıca KDV uygulanması doğru olmamıştır. Mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak yapılan imalâtın mevcut haliyle yapıldığı yıl piyasa fiyatlarına göre KDV dahil olan piyasa rayiç fiyatının belirlenerek karar verilmesi yerine eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9467, Karar No: 2014/19501, Tarih: 11.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9467 E.  ,  2014/19501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 14. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/09/2010

NUMARASI : 2006/764-2010/568

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.09.2010 tarih ve 2006/764-2010/568 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve davalılardan S.. Ö.. vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 09.12.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı (temlik alan) T.. F.. vekili Av. E.. Ş.. D..n dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, K.. Ç..ve Hazır Beton San. A.Ş.'nin sermayesinin 11.12.1997 tarihinde artırıldığını, arttırılan sermayenin ¼'ünün tescil tarihinden itibaren engeç 3 ay içerisinde, bakiyenin de 05.09.2000 tarihine kadar ödeneceğinin kararlaştırıldığını, arttırılan sermayenin 296.250 TL'sinin halen ödenmediğini, davacı şirketin 31.12.2003 tarihi itibarı ile grup kuruluşu R.. H.. A.Ş.'den 238.500 TL alacağının bulunduğunu, bu alacağın Şişli 2. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 26.08.2003 tarih ve 2003/442-443 sayılı tedbir kararları hilafına kanunsuz olarak kasadan aktarılan nakitten kaynaklandığını, bu alacağın halen tahsil edilemediğini, şirketin 2002 ve 2003 yılı yönetim kurulu üyeleri ile denetçileri olan davalıların 296.250 TL sermayenin ödenmemesinden, 238.500 TL R.. H.. A.Ş.'ye aktarılan bedelden ve 202,39 TL kasa açığından sorumlu bulunduklarını ileri sürerek, şimdilik 10.000 TL’nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, 20.07.2007 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 737.140 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı yönetim kurulu üyelerinin sermaye borcu ve usulsüz para aktarımı toplamı 534.750 TL'yi tazminle yükümlü bulundukları, denetçilerin ise esasen Uzan grubu şirket çalışanları olması ve mevcut deliller çerçevesinde davranışlarının olağan davranış kapsamında değerlendirilmesi nedeniyle bir sorumluluklarının bulunmadığı gerekçesiyle davalılar K.. U.., M.. U.. ve A.. E.. hakkındaki davanın kısmen kabulüne, 534.750 TL’nin 10.000 TL’sine dava, bakiyesine 20.07.2007 ıslah tarihinden itibaren avans faizi işletilerek bu davalılardan müteselsilen tahsiline, diğer davalılar yönünden yerinde görülmeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalılardan S.. Ö.. vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalılardan S.. Ö.. vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Ancak dava, davacı anonim şirketin eski yönetim ve denetim kurulu üyeleri bulunan davalılar aleyhine açılmış olan sorumluluk davasıdır.

Mahkemece davalı yönetim kurulu üyeleri hakkındaki davanın kısmen kabulüne, davalı denetim kurulu üyeleri hakkındaki davanın ise reddine karar verilmiştir. Oysa dosyaya sunulan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davacı şirketin sermayesinin 11.12.1997 tarihinde (5.000) TL'den (400.000) TL'ye yükseltilmesine karar verildiği, artırılan sermaye borcunun 1/4'ünün ödendiği, kalan ¾ oranındaki borcun ise en geç 05.09.2000 tarihine kadar ödenmesi gerektiği halde, (296.250) TL tutarındaki bu borcun halen ödenmediği anlaşılmaktadır. Davalı denetim kurulu üyelerinden S.. Ö.. ve G.. Y..'ın 28.06.2002-13.02.2004, davalı Ş.. A..'ın ise 01.01.2002-28.06.2002 tarihleri arasında görev yapmıştır. Dolayısıyla her ne kadar davalı yönetim kurulu üyeleri, sermaye borcunu zamanında ödemeyen dava dışı ortaklar aleyhine gerekli yasal yollara başvurmadığından bu alacak kalemi bakımından meydana gelen zarardan sorumlu iseler de davalı denetim kurulu üyeleri de aynı nedenle bu zarardan sorumludur.

Zira davacı bir anonim şirket olup, somut olaya uygulanması gereken mülga 6762 sayılı TTK’nın 269. maddesi uyarınca borçlarından dolayı yalnız mamelekiyle sınırlı şekilde sorumludur. Ortakların sorumluluğu ise taahhüt etmiş oldukları sermaye payları ile sınırlıdır. Yine anılan Kanunun 140. maddesinde her ortağın usulüne uygun tanzim ve imza edilmiş şirket mukavelesiyle koymayı taahhüt ettiği sermayeden dolayı şirkete karşı borçlu olduğu düzenlenmiştir. Anılan maddeler ile ortakların sermaye borçlarını yerine getirme zorunluluğuna ve sermaye borçlarının ortaklardan tahsili usulüne ilişkin olarak çeşitli maddelerdeki (TTK’nın 405 ve devamı maddeleri gibi) düzenlemeler göz önüne alındığında, ortaklar şirkete karşı sermaye borcunu ödeme yükümlülüklerine uymamaları halinde şirkete tazminat isteme hakkı da tanınmıştır. Borçlarından dolayı üçüncü kişilere karşı olan sorumluluğu malvarlığı ile sınırlı bulunan anonim şirketlerin bu nedenle de sermayelerinin üçüncü kişiler için bir teminat ve şirketin mali gücünün ölçüsü yönünden de önemli bir gösterge niteliğinde olması nedeniyle şirket sermayesinin ödenmiş olması, üçüncü kişilerin haklarını da etkileyen bir husustur. Öte yandan, bir şirketin devamını sürdürebilmesi ve ticari faaliyette bulunabilmesi için paraya ihtiyacı olduğundan, ortakların şirkete karşı sermaye borçlarını yerine getirmemelerinin şirketi mutlak şekilde zarara uğrattığının kabulü gerekir. Bu

itibarla ortaklar yönünden şirkete karşı sermaye borcunu ödeme yükümlülüğü mevcut olduğu gibi ödenmemesi halinde makul bir süre içinde bu tutarların tahsil edilmemesi yoluna gidilmemesi nedeniyle oluşan zarardan, kusursuz olduklarını kanıtlayamamaları halinde yönetim ve denetim kurulu üyeleri de sorumlu bulunmaktadır. Anonim şirketin bu şekilde oluşan zararı, en azından ödenmeyen sermaye tutarı kadardır. Şirketin zararının tahsili için öncelikle ortaklara, mümkün olmadığı taktirde, yönetici ile denetçilere başvurmak zorunluluğu da bulunmamaktadır. Tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla, birlikte veya ayrı ayrı zararın tazminini talep hakkının varlığı kabul edilmelidir.

Bu durum karşısında mahkemece, davalı denetim kurulu üyelerinin de sermaye koyma borcunu yerine getirmeyen dava dışı ortakların bu fiillerine karşı gerekli yasal yollara başvurmadıklarından ve denetim görevlerini yerine getirmediklerinden, anılan alacak kalemi yönünden meydana gelen şirket zararından sorumlu bulunduklarının kabul edilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, anılan alacak kalemi yönünden de yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bozma neden ve kapsamına göre, davacı vekili ile davalı S.. Ö.. vekilinin mahkemece hükmedilen vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ile davalı S.. Ö.. vekilinin mahkemece hükmedilen vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacı (temlik alan) TMSF'ye verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı S.. Ö.. iadesine, 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1905, Karar No: 2012/9111, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/1905 E.  ,  2012/9111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan dolayı kurulan hükmün incelenmesinde;

TCK'nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın türü ve miktarına göre, 1412 sayılı CMUK'nın 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince sanık ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya kapsamına göre, soruşturma aşamasında beyanı alınan tanık ...'un olay günü 20:00'da sanık ...'ın kendisini cep telefonu ile arayıp buluştuklarında sanığın elinde suça konu kamerayı gördüğünü beyan etmesi, müştekinin işyerini 18:30'da kapattığını belirtmiş olması ve olay günü güneşin 20:28 saatlerinde battığı dikkate alındığında; sanığın üzerine atılı hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştirdiği kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık eyleminin gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden TCK'nın 143. maddesince artırım yapılıp yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması;

2-Konut dokunulmazlığını ihlal suçunun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği kesin olarak belli olmaması nedeniyle TCK'nın 116/4 maddesi uyarınca uygulama yapılarak sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi,

3-Sanık hakkında hırsızlık suçundan dolayı kurulan hükümde yaş küçüklüğü nedeniyle TCK'nın 31/2 maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapıldığı sırada hesap hatası sonucu fazla cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 16.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22760, Karar No: 2023/13564, Tarih: 14.12.2023

**4. Hukuk Dairesi         2021/22760 E.  ,  2023/13564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/1017 E., 2020/683 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında görülen rücuen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ASKİ'ye ait borunun patlaması sonucunda davacıya sigortalı işyerini 17.06.2012 tarihinde su bastığını, su basması nedeniyle işyerinde hasar meydana geldiğini, sigortalının zararlarının davacı şirket tarafından karşılandığını ve sigortalıya 7.500,00 TL ödeme yapıldığını, davalının anılan zarardan sorumlu olduğunu açıklayıp sigortalının haklarına halef olarak sigortalıya ödenen tazminatın ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan rücuan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacıya sigortalı işyerinin suyu tahliye edecek gerekli önlemleri almadığından sigortalının kusurlu olduğunu, davalı kurumun zarardan sorumlu olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

Davanın açıldığı Ankara 14. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2012/319 Esas ve 30.11.2012 tarihli görevsizlik kararı üzerine dosyanın gönderildiği Ankara 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/426 Esas sayılı dosyada karşı görevsizlik kararı verilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince Ankara 7. Asliye Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir. Mahkemenin 15.03.2016 tarihli ve 2014/617 Esas, 2016/134 Karar sayılı kararıyla; davaya konu işyerinde meydana gelen hasarın çıplak gözle görülebilecek durumdaki şube hattına ait borunun paslanması ve çürümesi sonucu meydana geldiği, bakım ve onarım konusunda davalıya haber verilmemiş olması nedeniyle davalının herhangi bir kusur ve ihmalinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 17.06.2019 tarihli ve 2016/16345 Esas, 2019/7647 Karar sayılı ilamı ile "...ASKİ Tarifeler Yönetmeliği 9/e bendine göre; şube yollarının korunması abonelere, bakım ve onarımı ise ASKİ Genel Müdürlüğüne aittir. Aynı yönetmeliğin 9/h bendine göre ise; şube yolunun bina parsel sınırının içerisinde kalan kısmında abonelerin ihmal veya kusurundan meydan gelebilecek hasarlardan ASKİ sorumlu tutulamaz, bu nedenle üçüncü şahısların uğradığı zararların tazmin yükümlülüğü abonelere aittir. Söz konusu hasarın çıplak gözle görülebilecek durumdaki şube hattına ait borunun paslanması ve çürümesi sonucu patlaması ile meydana geldiği anlaşıldığından asıl kusurlu sigortalı ise de; bilirkişi raporunda belirlenen maddi olgular göz önüne alındığında ve ASKİ Tarifeler Yönetmeliği 9/e bendine göre şube yolunun bakım ve onarımı ASKİ Genel Müdürlüğü'ne ait olduğundan sigortalı tarafından ASKi’ye ihbar yapılmamış olsa bile ASKİ inceleme yapmayarak zararın artmasına etken olup 818 sayılı BK 43 ve 44 üncü maddeleri gereği müterafık kusuru dikkate alınarak tazminattan belirlenecek oranda indirim yapılması mümkün olabilir. Buna göre; mahkemece yapılacak iş; sigortalı işyerinde davaya konu su basması olayı nedeniyle meydana gelen hasar ile miktarının ne olduğu konusunda, eksper raporunu da irdeleyen, ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli bir rapor alınarak, gerçek zararın tespit edilmesi ve davalı ASKi’nin müterafık kusurunun değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi.." gerektiği gerekçesi ile karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda yapılan araştırma neticesinde davalı ASKİ %25 oranında müterafik kusurlu kabul edilerek davanın kısmen kabulü ile 1.875,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiz ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; belirlenen kusur oranının hatalı olduğunu, hiçbir bilgisi olmayan aboneye bakım ve onarım konusunda kusur izafe edilmesinin hatalı olduğunu, faiz başlangıcının ödeme tarihi olması gerektiğini belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yapı malikinin sorumluluğundan kaynaklanan, işyeri sigorta sözleşmesine dayalı rücuan tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; belirlenen kusur oranının hatalı olduğunu, hiçbir bilgisi olmayan aboneye bakım ve onarım konusunda kusur izafe edilmesinin hatalı olduğunu, faiz başlangıcının ödeme tarihi olması gerektiğini belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yapı malikinin sorumluluğundan kaynaklanan, işyeri sigorta sözleşmesine dayalı rücuan tazminat talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, TBK'nin 69 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1.Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ilamı ile kesinleşen yönlere ilişkin yeniden temyiz incelemesinin yapılamayacak olmasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2.Davacı vekili, davacıya sigortalı işyerinde meydana gelen hasarın davacı tarafça giderildiğini açıklayıp sigortalıya ödenen tazminatın davalıdan ödeme tarihinden itibaren faiz ile rücuan tahsilini talep etmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilerek hükmedilen tazminatın dava tarihinden yasal faiz ile tahsiline karar verilmiştir.

Varılan sonuç yasaya ve içtihatlara uygun düşmemektedir.

Rücu hakkı, başkasına ait bir borcu yerine getiren kişinin malvarlığında meydana gelen kaybı gidermeye yönelen tazminat niteliğinde bir talep hakkıdır. Davacının malvarlığındaki eksilme ödeme tarihinde gerçekleştiğine göre bu paraya ödeme günüden itibaren faiz yürütülmesi gerekir.

Her ne kadar hükmedilen tazminata ödeme tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekir ise de dosya kapsamından davacı tarafından 25.08.2012 tarihli ihtarname ile sigortalıya ödenen tazminatın davalıdan rücuan tahsili talep edilmiş, ihtarnamenin tebliğinden itibaren davalıya 15 gün ek süre verilmiştir. Bu durumda davalının ihtarnamenin tebliğinden itibaren 15 gün sonra temerrüde düştüğünün kabulü gerekir. Bu kapsamda, davalı tarafça davacının ihtarnamesine 10.10.2012 tarihinde cevap verildiği anlaşılmakla davalının bu tarihte temerrüde düştüğünün kabulü gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle faiz başlangıcı konusunda temerrüt tarihinden itibaren faize karar verilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren faize karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanunun 438 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca mahkeme kararının düzeltilerek onanması gerekir.