muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/130, Karar No: 2018/5862, Tarih: 01.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/130 E.  ,  2018/5862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.06.2016 tarih ve 2015/161-2016/527 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin dava dışı sigortalısına aralarındaki elektronik cihaz sigorta poliçesi kapsamında 25.04.2014 tarihinde 13.188,03 Euro tazminat ödediğini, sigortalanan rüzgar ölçüm direğinin davalının bakım sorumluluğu kapsamında olmasına rağmen gerekli bakımları yapılmadığından davalının kusuru nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek dava dışı sigortalıya ... olduğu 13.188,03 Euro’nun ödeme tarihi olan 25.04.2014 tarihinden itibaren bankaların Euro döviz cinsine uyguladıkları en yüksek oranda faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin üzerine düşen bakım yükümlülüğünü gereği gibi ifa ettiğini, buna rağmen sigortalanan direğin olağan dışı rüzgar nedeniyle zarara uğradığını, kendilerinin herhangi bir kusurlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; sigortalanan rüzgar ölçüm direğinde oluşan zararın davalının bakım sorumluluğu bulunmasına rağmen gerekli bakımları yapmamış olmasından kaynaklandığı ve davalının zararın oluşumunda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile taleple bağlı kalınarak 13.188,03 Euro’nun ödeme tarihi olan 25.04.2014 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun’un 4/A maddesi uyarınca devlet bankalarının Euro döviz cinsi ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.803,99 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 01.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2918, Karar No: 2007/4287, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2918 E.  ,  2007/4287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.01.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2. maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “Vakıflar gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.04.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4209, Karar No: 2015/14682, Tarih: 12.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/4209 E.  ,  2015/14682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ihale alıcısı davalı ile sözleşme imzaladığını, davalının yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi nedeniyle sözleşmesi feshedilerek alacaklarının tahsili için girişilen icra takibine itiraz etmesi üzerine takibin durduğunu ileri sürerek davalının haksız itirazının iptali ile takibin devamına, %40'dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesi davalıya tebliğ edilmemiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığın satım sözleşmesinden kaynaklandığı, davanın, TTK'nun 4. maddesinde belirtilen ticari dava niteliğinde olmaması sebebiyle davaya bakmakla görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu, görev ile ilgili hususların kamu düzenine ilişkin olduğu ve mahkemece re'sen dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle dava dilekçesinin reddine, karar kesinleştiğinde ve süresinde talep edildiğinde dosyanın görevli ve yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

... (...) 233 sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri hakkında KHK'ye tabi bir ... Teşekkülü olup, ana statüsünün teşekkülün yapısının düzenlenyen 5. maddesinde;

"(1) Bu Ana Statü ile teşkil olunan ... tüzel kişiliğe sahip, faaliyetlerinde özerk ve sorumluluğu sermayesiyle sınırlı bir ... Teşekkülüdür.

(2) Teşekkül, KHK ve bu Ana Statü hükümleri saklı kalmak üzere özel hukuk hükümlerine tabidir.

(3) Teşekkül, ...'ın denetimine tabi değildir."hükmü yer almaktadır.

Somut olayda uyuşmazlık taraflar arasında imzalanmış olan 23/01/2012 tarih ve 2012/III-6 sayılı muhtelif zarf temin sözleşmesinden doğmakta olup davacı da ana statüsünde belirtildiği üzere özel hukuk tüzel kişisidir.(Bkz. aynı yönde HGK'nun 21.12.1983 tarihli ve 1981/6-387 E. 1983/1350 K. )

Kaldı ki dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı TTK'nın tüzel kişiler başlıklı 16. maddesinde; “Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar.” hükmüne yer verilmiştir.

Kaldı ki dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı TTK'nın tüzel kişiler başlıklı 16. maddesinde; “Ticaret şirketleriyle, amacına varmak için ticari bir işletme işleten vakıflar, dernekler ve kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlar da tacir sayılırlar.” hükmüne yer verilmiştir.

O halde mahkemece, davacı, özel hukuk hükümlerine tabi bir... Teşekkülü olup, 6102 sayılı TTK'nın 16/1. maddesi gereği tacir sayıldığına göre iş bu davaya bakmakla görevli mahkemelerin Ticaret Mahkemeleri olduğu göz önünde bulundurulmalı, dava esas yönünden değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Tüm bu hususlara dikkat edilmeden eksik araştırma ve değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7612, Karar No: 2011/963, Tarih: 31.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/7612 E.  ,  2011/963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04.02.2009 tarih ve 2007/247-2009/46 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1950 yılında 10.000 TL nominal değerli nama yazılı hisse senedi alarak davalı bankaya ortak olduğunu, bankanın 1969-2003 yılları arasında kar payı ödemediğini, ortakları genel kurul toplantılarına çağırmadığını, sermaye artırımında ortaklara rüçhan hakkı tanınmadığını, kanuna aykırı olarak ana sözleşmenin değiştirildiğini ileri sürerek, genel kurulun 1984-2001 yılları arası yapılıp yapılmadığının tespiti ile iptaline, ortakların rüçhan haklarını kullanmalarının engellenip engellenmediğinin, genel kurul çağrılarının TTK 368.maddeye uygun yapılıp yapılmadığının, ana sözleşme değişikliklerinin kanuna uygun yapılıp yapılmadığının, tüm genel kurullarda ortaklar aleyhine alınan kararların TTK'na uygun olup olmadığının, eğer genel kurul çağrıları usulüne uygun yapılmış olsa ve bedelli sermaye artırımlarına katılarak rüçhan hakkını kullansaydı, müvekkilinin mülkiyetinde olabilecek bedelli hisse senedi miktarının tespitini, bu miktarın pay defterine tescilini, bu taleplerinin kabul edilmemesi halinde müvekkilinin hisse senedi adedinin toplamı tespit edildikten sonra, malvarlığında bulunması gerekirken bulunmayan hisse senetlerinin reel piyasa değerinden şimdilik 5.950 YTL'nın ve dava tarihine kadar ödenmemiş kar paylarına mahsuben 50 YTL'nın reeskont faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili banka hisselerinin 24.03.1950 yılından itibaren halka arz edildiğini, 1950-1984 yılları arasında TTK hükümlerine göre sermaye artırımı yaptığını, hissedarlara genel kurul çağrı kağıdının çıkarıldığını, 1963, 1966, 1967, 1968, 1969 yıllarında temettü dağıtımı yapıldığını, beş sene içinde alınmayan temettülerin kanun hükmü gereğince Hazine'ye intikal ettiğini, 1984-2000 arası 233 sayılı KHK ile bankanın kamu iktisadi teşebbüsü niteliğine sokulduğunu, KHK hükmü gereği genel kurulların yapılmadığını, sermaye artışlarının Hazine tarafından karşılandığını, 2000-2007 arası bankanın tekrar özel hukuk hükümlerine tabi tutulduğunu, genel kurul ilanlarının usulüne uygun yapıldığını, rüçhan hakkı kısıtlaması olmadığını, sermaye artırımında rüçhan hakkı kullanan hissedar çıkmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının ortak sayısının 16.000 kişiye ulaştığı, 1950 yıllarındaki ülke koşulları gözetildiğinde hissedarlara ilanla tebligat yapılıp, iadeli taahhütlü tebligat yapılmamış olmasının TMK 2.maddesi anlamında kötü niyet göstergesi olmayacağı, 1984-2000 arası KHK hükmü gereğince kamu iktisadi teşebbüsü niteliğinde olması ve yapılan işlemlerin yasal dayanağının bulunması nedeniyle iptalinin istenemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 31.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27716, Karar No: 2012/28635, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/27716 E.  ,  2012/28635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı; ... Belediyesinin temizlik işlerini 1996-2003 yılları arasında ihale yolu ile şirketlere vererek gerçekleştirdiğini, temizlik işleri ihalesini alan davalı ...Ş bünyesinde çalışan Hamit Yafgu isimli işçinin kıdem tazminatı ve izin ücretinden kaynaklanan alacaklarının tahsili amacıyla alt işveren olan Vakıf Hizmetleri A.Ş ile birlikte müteselsilen sorumlu olan ... aleyhine dava açtığını, ... 1.İş Mahkemesinin 2007/16 E. 2008/123 K. sayılı ilamı ile davanın kabulüne karar verildiğini, bu kararın Yargıtayca onanıp kesinleştiğini, anılan ilamın ... 2.İcra Müdürlüğünün 2008/ 2738 sayılı dosyası ile takibe konulması nedeniyle takip alacaklısına 25.11.2009 tarihinde 5.779,00 TL ödeme yapıldığını, tediyede bulunan asıl işveren konumundaki ...'nın, işçinin asıl işvereni pozisyonundaki davacının alt işvereni olan davalı ... Vakıf Hizmetleri A.Ş' ye rücu hakkının bulunduğunu belirterek, 5.779,00 TL'nin ödeme tarihi olan 25.11.2009 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin 2012/27716-28635

takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin 2012/27716-28635

takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, kuruma ait temizlik işinin davalı tarafından üstlenildiğini, çalıştırdıkları işçilerin iş hukukundan doğan her türlü işçilik hakları ile ilgili tazminatlarından sorumlu olduklarını ileri sürerek eldeki davayı açmış olup, dava dışı işçinin açtığı iş hukukundan kaynaklanan alacak davası sonrasında ilamlı icra kanalıyla ödediği tazminatın davalıdan rücuen tahsilini talep etmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçiye ödenen bu tazminattan hangi tarafın veya tarafların ne oranda sorumlu olduklarına ilişkindir. Uyuşmazlığın çözümünde öncelikle taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve genel hukuk prensipleri dikkate alınarak bir sonuca gidilmelidir. Davacı ile davalı arasında bu yönde düzenleme içeren sözleşmenin varlığı ileri sürülmemiştir. Bu halde; tacir olan davalının çalıştırdıkları işçilerin fiili işçilik dışında sair tazminat haklarından sorumlu olacaklarını bilebilecek durumda olduğu ancak, davacı kurumun da asıl işveren durumunu muhafaza etmesi nazara alındığında doğan zararlardan, yıllık izin alacaklarından yalnızca davalının sorumlu tutulması gerektiği yönündeki bilirkişi raporu da dikkate alınmak ve bu husus hariç olmak kaydıyla, tarafların yarı yarıya sorumlu olduğunun kabulü gerekir. O halde mahkemece, tarafların bu ilkeler çerçevesinde sorumluluklarının belirlenmesi gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacınınn tüm, davalının ikinci bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37868, Karar No: 2024/13017, Tarih: 21.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/37868 E.  ,  2024/13017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; orantılılık ilkesine aykırı karar verildiğine, sanık lehine hükümlerin değerlendirilmediğine, eylemin ifade hürriyeti kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, yetersiz gerekçe ile hüküm verildiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'da hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü hallerde, aynı Kanun'un 61 inci maddesinde öngörülen ölçütlere göre somut olay irdelenip, anılan Kanun'un 3 üncü maddesindeki fiille orantılı ceza verilmesi ilkesi de gözetilerek, öncelikle seçenekli yaptırımlardan hangisinin seçildiğinin gösterilmesi, sonrasında da alt ve üst sınırlar arasında temel cezanın belirlenmesi gerekirken, mükerrir olmayan sanık hakkında seçimlik ceza öngören hakaret suçunda yeterli gerekçe gösterilmeden ve sanığın hürriyeti bağlayıcı bir ceza ile cezalandırılmasının hangi sebeple somut olayın koşullarında zorlayıcı bir ihtiyaçtan kaynaklandığı açıklanmadan orantılılık ilkesine aykırı şekilde hapis cezasının tercih edilmesi,

2. Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle davaya katılma ... bulunmayan İçişleri Bakanlığı lehine vekalet ücreti tayini,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Siirt 3. Asliye Ceza Mahkemesine,

Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3591, Karar No: 2014/19762, Tarih: 26.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3591 E.  ,  2014/19762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; memur olan katılan ...'in, evinde kendisi için büyükbaş bir hayvan beslediği, ancak eşinin kolu kırıldığı için ineğe bakamadıkları, bu nedenle hayvanları satmayı düşündüğü, komşuları olan tanık ...'ın evinde kiracı olarak oturan sanığın, kendisini ... olarak tanıtarak yanında ... ile birlikte gelip dana ve ineğe alıcı olduğu, katılan ile 6500 TL ye anlaştıkları, sanığın parasını 15 gün sonra vereceğini söylediği, katılanın da komşusunun kiracısı olması nedeniyle sanığa güvendiği ve inekle danayı verdiği, ancak sanığın katılandan hayvanları aldıktan 3 gün sonra evi boşaltıp gittiği, katılan daha sonra sanığı araştırdığında isminin ... olduğunu öğrendiği, ancak kendisine ulaşamadığı, sanığın bu şekilde dolandırıcılık suçunu işlediğine yöenlik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak,

Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmeleri mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasında yer alan adli para cezasına ilişkin sırasıyla "240 gün", "200 gün" ve " 4000 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine sırasıyla "5 gün", "4 gün" ve " 80 TL" adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle sair hususları usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.