muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5427, Karar No: 2022/4387, Tarih: 27.09.2022

Dava, davacı yüklenici kooperatif tarafından, davalı arsa sahiplerine karşı açılmış, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescili davasıdır.

Uyuşmazlık taraflar arasındaki uyuşmazlığın, sözleşmenin geriye etkili olarak fesih edilmesine ve tapuların arsa sahiplerine iadesine ilişkin kesinleşmiş yargı kararıyla sonuçlandığı halde bu kesin hükmün ortadan kaldırılmış olup olmayacağı noktasındadır.

Hukuk (özel) yargılamasının amacı; objektif hukukun uygulanması, sübjektif hakkın himayesi, hukuki korunmanın haklı görüldüğü hallerde hakların güvence altına alınması, hukuki barış ve istikrarın korunmasının yanında kesin hükme ulaşma gayesi ve isteğidir. Bundan dolayıdır ki, hukuk yargılamasının nihai amacı maddi gerçeğe ulaşmak yani gerçeğin bizatihi kendisini tespit ve tevsik etmektir. Buna karşın, hukuk yargılamasında, maddi gerçek, her türlü şüpheden arınmış bir gerçek değil, geçmişte yaşanan hayat olaylarından, taraflarca mahkemeye getirilmiş olanlarının, kanuni delil sistemine göre tezahür edip, kararda somutlaşan gerçektir. Bu sebeple, mahkeme hükmünü mutlak gerçek olarak kabul etmek mümkün değildir. Onun için, yargılama sonunda ulaşılan nihai hüküm, yani çözüm maddi manada kesin hüküm kapsamındaki adli ya da kanuni gerçektir.

Somut bir davada hâkim yargılamayı bitirip, nihai hükmünü tefhim etmekle, uyuşmazlık halledilmiş ve mahkeme işten el çekmiş sayılır. Sona ermiş bir davada hâkimin tekrar yargılama yapması ve bir karar vermesi kural ve ilke olarak mümkün değildir. Böylelikle hem taraflar arasındaki uyuşmazlık çözüme kavuşturulmakta hem de toplum barışı sağlanmaktadır. Keza verilen karar yanlış, hatalı ya da sakatlıkla malul olsa bile bu karara, kararı oluşturan bağımsız mahkeme dâhil hiçbir müdahalede bulunulamaz. Yargı kararlarının bu mutlak ve değişmez niteliğe bürünmesine kesin hüküm denilir. Bir hüküm maddi anlamda kesin hüküm niteliğine büründükten sonra hükmü ortadan kaldıran tek istisna ise yargılanmanın yenilenmesidir. Kesin hüküm kural olarak mahkemeyi ve tarafları bağlar.

Kesin hüküm aynı yargılamanın aynı kişiler arasında tekrar edilmesini engelleyen kamu düzenine ait bir kavramdır. Yani yargılamada ileri sürülmese bile hüküm kesinleşinceye kadar yargılamanın herhangi bir safhasında (bidayet, istinaf, temyiz ve karar düzeltme), mahkeme tarafından görevinden dolayı dikkate alınması gerekir. Bu durum onun dava şartlarından olmasının bir sonucudur. Kamu düzenine ilişkin özelliği, hem taraflar için hem de mahkeme için olmazsa olmaz koşuldur (Dr. Ahmet Cahit İyilikli – Hukuk Yargılamasında Kesin Hüküm – Ankara 2016 – Sayfa 23 vd.).

Kesin hükmün amacı iki şekilde gerçekleşir.

1 – Bir mahkeme hükmüne ancak bir dereceye kadar itiraz edilebilmesi (Şekli anlamda kesin hüküm).

2 – Davanın tarafları arasında çekişmeli olan hukuki ilişkinin bütün bir gelecek için kesin olarak tespit edilmesi veya düzenlenmesi (Maddi anlamda kesin hüküm), (Baki Kuru – Hukuk Muhakemeleri Usulü El Kitabı – 1995 – Sayfa 875).

Kesin hükmün amacı iki şekilde gerçekleşir.

1 – Bir mahkeme hükmüne ancak bir dereceye kadar itiraz edilebilmesi (Şekli anlamda kesin hüküm).

2 – Davanın tarafları arasında çekişmeli olan hukuki ilişkinin bütün bir gelecek için kesin olarak tespit edilmesi veya düzenlenmesi (Maddi anlamda kesin hüküm), (Baki Kuru – Hukuk Muhakemeleri Usulü El Kitabı – 1995 – Sayfa 875).

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 303. maddesi açıkça bir davada şekli anlamda kesinleşmiş bir hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm olabilmesinin şartlarını dava sebebi, konu ve taraf birliğine bağlamıştır.

HMK’ nın 303. maddesine göre;

‘’Madde 303 - (1) Bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.

(2) Bir hüküm, davada veya karşılık davada ileri sürülen taleplerden, sadece hükme bağlanmış olanlar hakkında kesin hüküm teşkil eder.

(3) Kesin hüküm, tarafların küllî halefleri hakkında da geçerlidir.

(4) Bir dava dolayısıyla ortaya çıkan kesin hüküm, o hükmün kesinleşmesinden sonra dava konusu şeyin mülkiyetini tarafların birisinden devralan yahut dava konusu şey üzerinde sınırlı bir ayni hak veya fer’i zilyetlik kazanan kişiler hakkında da geçerlidir. Ancak, Türk Medenî Kanununun iyi niyetle mal edinmeye ait hükümleri saklıdır.

(5) Müteselsil borçlulardan biri veya birkaçı ile alacaklı arasında yahut müteselsil alacaklılardan biri veya birkaçı ile borçlu arasında oluşan kesin hüküm, diğerleri hakkında geçerli değildir’’.

HMK’ nın 303/1. maddesine göre, bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.

HMK’ nın 114. maddesinde dava şartları tahdidi olarak sayılmıştır. Bu maddeye göre;

‘’Madde 114 - (1) Dava şartları şunlardır:

a) Türk mahkemelerinin yargı hakkının bulunması.

b) Yargı yolunun caiz olması.

c) Mahkemenin görevli olması.

ç) Yetkinin kesin olduğu hâllerde, mahkemenin yetkili bulunması.

d) Tarafların, taraf ve dava ehliyetine sahip olmaları; kanuni temsilin söz konusu olduğu hâllerde, temsilcinin gerekli niteliğe sahip bulunması.

e) Dava takip yetkisine sahip olunması.

f) Vekil aracılığıyla takip edilen davalarda, vekilin davaya vekâlet ehliyetine sahip olması ve usulüne uygun düzenlenmiş bir vekâletnamesinin bulunması.

g) Davacının yatırması gereken gider avansının yatırılmış olması.

ğ) Teminat gösterilmesine ilişkin kararın gereğinin yerine getirilmesi.

h) Davacının, dava açmakta hukuki yararının bulunması.

ı) Aynı davanın, daha önceden açılmış ve hâlen görülmekte olmaması.

i) Aynı davanın, daha önceden kesin hükme bağlanmamış olması.

(2) Diğer kanunlarda yer alan dava şartlarına ilişkin hükümler saklıdır’’.

g) Davacının yatırması gereken gider avansının yatırılmış olması.

ğ) Teminat gösterilmesine ilişkin kararın gereğinin yerine getirilmesi.

h) Davacının, dava açmakta hukuki yararının bulunması.

ı) Aynı davanın, daha önceden açılmış ve hâlen görülmekte olmaması.

i) Aynı davanın, daha önceden kesin hükme bağlanmamış olması.

(2) Diğer kanunlarda yer alan dava şartlarına ilişkin hükümler saklıdır’’.

HMK’ nın 114/1 - i maddesi gereğince kesin hüküm dava şartıdır. Bu nedenle kesin hüküm, taraflar ve bütün mahkemeler için bağlayıcıdır. Bu bağlayıcılık aynı zamanda kamu düzeni ile ilgilidir.

HMK’ nın 115. maddesinde dava şartlarının incelenmesinde izlenecek yol gösterilmiştir. Bu maddeye göre;

‘’Madde 115 - (1) Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler.

(2) Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder.

(3) Dava şartı noksanlığı, mahkemece, davanın esasına girilmesinden önce fark edilmemiş, taraflarca ileri sürülmemiş ve fakat hüküm anında bu noksanlık giderilmişse, başlangıçtaki dava şartı noksanlığından ötürü, dava usulden reddedilemez’’.

HMK’ nın 115 maddesine göre, mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir.

Bu açıklamalara göre, kesin hüküm varlığının şartları şunlardır.

1 – Sebep Birliği

2 – Taraf Birliği

3 – Konu Birliği

Dava sebebi, bir davada davacının iddiasını, talep sonucunu dayandırdığı vakıalardır. Bir başka ifade ile dava sebebi, gerçeğin bizatihi kendisidir. Bu sebeple, davacı, dilekçesinde sadece hukuki himaye talep ettiği sübjektif hak ya da ilişkiyi değil, onların yanısıra bu hukuki ilişkinin kaynağı ve doğum sebebi olan vakıaları bildirmek zorundadır. Dava sebebinden kasıt, hukuki sebep değildir. Hâkim, her iki davanın dayanağını teşkil eden vakıaları inceleyerek kesin hükmü değerlendirecektir.

Kural olarak hüküm sadece davanın tarafları hakkında kesin hüküm etkisini gösterir. Kesin hükümden söz edebilmek için, kesinleşen hükümdeki taraflar ile ikinci kez açılan davanın taraflarının aynı olması gerekir. Bu olgu, kesin hükmün sübjektif sınırlarını temsil eder. Burada tarafların aynı olmasından kastedilen, fiziki anlamda ayniyet değil, hukuki anlamda ayniyettir. Ayrıca tarafların aynı olması, tarafların her iki davada da, davacı veya davalı yani aynı rolde olmasını gerektirmez. Örneğin, ilk davada davalı tarafta yer alan kişi, diğer davada davacı tarafta yer alırsa taraflar yine aynı sayılır.

Kesin hükmün unsuru olan konu birliğinin söz konusu olabilmesi için, her iki davanın da konularının aynı olması gerekmektedir. Yani ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir. Aynı taraflar arasında, aynı maddi vakıalara dayalı aynı dava konusu tekrar dava konusu edilemez. Dolayısıyla ikinci davadaki talep sonucu, ilk davadaki kesin hüküm niteliğindeki hükmü ortadan kaldıracak yahut etkisini değiştirecek nitelikte ise dava konuları özdeştir. İlk davada bir hakkın mevcut olup olmadığına ilişkin tespit aynı taraflar arasında yeniden tartışılamaz. Zira ilk davada mahkemeye kabul (tanıttırılmak) ettirilmek istenen talep sonucu ile ikinci yargılamada ileri sürülen hakkın aynı olması, kesin hüküm kavram ve amacıyla uyum sağlamayacaktır. Konuların aynı olmasında, sadece hükme bağlanan hususlara bakmak ve onlar hakkında kesin hükmün varlığını kabul etmek gerekir. (Dr. Ahmet Cahit İyilikli – Hukuk Yargılamasında Kesin Hüküm – Ankara 2016 – Sayfa 171 vd., Baki Kuru – Hukuk Muhakemeleri Usulü El Kitabı – 1995 – Sayfa 878 vd., Pekcanıtez Usul – Cilt III – İstanbul 2017 – Sayfa 2057 vd.).

Somut olayda, davalı arsa sahipleri ile S.S. Aykent Toplu Yapı Kooperatifi arasında Eyüp 1. Noterliğinin 29.03.1989 tarih ve 11384 yevmiye nolu Düzenleme Şeklinde Arsa Payı Satış Vaadi ve İnşaat Sözleşmesi yapıldığı, Eyüp 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/156 D. İş sayılı dosyası ile 20.12.1999 tarihinde yapılan tespitte inşaatın % 70’ lik kısmının bitirilmiş olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır

Derdest dava açılmadan önce, arsa sahipleri, yüklenicinin sözleşmeye uymadığı iddiasıyla, sözleşmenin geriye etkili feshi ile tapu iptali ve tescili davası açmışlardır. Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesince 2004/396 Esas, 2005/507 Karar sayılı ve 26.12.2005 tarihli kararı ile Eyüp 1. Noterliğinin 29.03.1989 tarih ve 11384 yevmiye numaralı sözleşmenin feshine, Mahallesi, ...., Mevkiinde kâin, 204 ada, 30 parsel ve 205 ada, 44 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile davacılar adına kayıt ve tescillerine karar verilmiştir. Bu karar Yargıtay 15. HD’ nin 29.01.2007 tarih, 2006/5138 Esas ve 2007/391 Karar sayılı ilamı ile onanmıştır. Karar düzeltme talebini aynı dairenin 18.07.2007 tarihli kararı ile reddedilmiş ve karar kesinleşmiştir. Hatta bu şekilde kesinleşen kararın yeniden temyiz edilmesi üzerine, aynı dairenin 03.06.2008 tarihli kararı ile temyiz dilekçesinin reddi yönünde de karar verilmiştir. Davalı yüklenici daha sonra bu karar ile ilgili olarak, yargılamanın yenilenmesi için de bir dava daha açmıştır. Kapatılan Eyüp 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.12.2010 tarih, 2009/214 Esas ve 2010/514 Karar sayılı kararı ile bu talebin de reddine karar verilmiş, temyiz edilmesi üzerine karar Yargıtay 15. HD’ nin 12.09.2011 tarih, 2011/1785 Esas ve 2011/5045 karar sayılı ilamı ile onanmış, karar düzeltme talebi de aynı dairenin 28.06.2012 tarihli kararı ile reddedilmiştir.

Sonuç olarak, dava konusu taşınmazların arazilerinin tapuları, Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi gereği arsa sahipleri tarafından inşaat yapılmak üzere önce kooperatife verilmiş, daha sonra da dava yoluyla geri alınmıştır. Tapular halen arsa sahiplerinin üzerindedir. Sözleşmenin 2007 yılında kesinleşen mahkeme kararıyla feshedilmesine rağmen yüklenici inşaatları yapmaya devam etmiştir.

Yukarıda açıklandığı gibi, derdest davada, davacı yüklenici davalı arsa sahiplerine karşı tapu iptali ve tescili davası açmış ise de önceden arsa sahipleri, aynı yükleniciye, aynı sözleşmeden kaynaklanan sözleşmenin feshi ve tapu iptali ve tescili davasını açarak bu davayı kazanmışlardır. Bu karar 2007 tarihinde kesinleşmiştir. Yüklenici artık sözleşmenin geriye etkili olarak feshedildiğini bilmektedir. Bu durumda 2007 yılından itibaren dava konusu inşaatların bulunduğu yerde fuzuli şagil konumundadır. Kesinleşmiş mahkeme kararı olduğunu ve sözleşmenin ortadan kalktığını bildiği halde, inşaatlara devam etmesi durumunda artık hakkaniyetten bahsedilemez. Derdest davada arsa sahipleri sözleşmeyi geriye etkili olarak feshi yönünde ellerinde kesinleşmiş mahkeme ilamı bulunmaktadır. Arsa sahipleri lehine kesinleşmiş bir mahkeme kararından sonra, inşaatları neden durdurmadın, neden bir tedbir kararı almadın gibi yükümlülükler arsa sahiplerine yüklenemeyeceği gibi, kendi taşınmazlarında nöbet tutması da beklenemez. Hayatın olağan akışı gereği yüklenici sözleşmenin feshinden sonra inşaatlardan elini çekmesi gerekmektedir. Ancak yüklenici ısrarla bütün kanun yollarını denemiş, hatta yargılamanın yenilenmesini talep etmiş, bütün bu talepleri reddedilmiş, yüklenicinin haksızlığı tespit edilmiş, buna rağmen yüklenici hala daha işi sahiplenerek inşaatlara devam etmiştir. Kaldı ki önceden kesinleşmiş bir mahkeme kararından sonra tarafların bir araya gelerek aralarında yeniden sözlü veya yazılı bir anlaşma da yapılmamıştır. Bu durumda taraflar arasındaki sözleşme mahkeme kararıyla ortadan kalkmakla ve tapular arsa sahiplerine geri dönmekle oluşan kesin hüküm karşısında, davacı yüklenicinin bu sözleşmeye dayanarak açtığı davada, tapu iptali ve tescili talebi yerinde değildir. Davacının TBK’ nın 526 ve devamı maddelerinde düzenlenen vekâletsiz iş görme hükümleri çerçevesinde bir talebi varsa bu ancak ayrı bir davanın konusu olabilir.

Açıklanan tüm bu nedenlerden ötürü, davalı arsa sahiplerinin karar düzeltme taleplerinin kabul edilerek, Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin bozma ilamının kaldırılmak suretiyle mahkeme kararının onaması gerektiği görüşünde olduğumdan, Yüksek Özel Daire Sayın Çoğunluğunun karar düzeltme talebinin reddine dair kararına katılmıyorum. 27.9.2022
Yargıtay — Esas No: 2024/12448, Karar No: 2024/2475, Tarih: 18.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12448 E.  ,  2024/2475 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1320 E., 2022/2431 K.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 22.11.2020 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrası, 63 üncü maddesi, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

B. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.03.2021 tarihli ve 2020/354 Esas, 2021/107 Karar sayılı kararı ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ve 25.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

C. Kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Ceza Dairesinin 09.11.2022 tarihli ve 2021/1320 Esas, 2022/2431 Karar sayılı kararı ile değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın uyuşturucu madde kullandığına ilişkin soyut beyanı dışında delil olmadığına ve kan tahlilinde uyuşturucu madde metobolitine rastlanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın uyuşturucu madde kullandığına ilişkin soyut beyanı dışında delil olmadığına ve kan tahlilinde uyuşturucu madde metobolitine rastlanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Çorlu Narkotik Suçlarla Mücadele Grup Amirliği görevlileri tarafından uyuşturucu madde ticareti yapan şahısların yakalanmalarına yönelik yapılan çalışmalarda sanığın ikametinde uyuşturucu madde bulundurduğu, bu maddeleri yakalatmamak için başka bir yere nakledeceği veya hızlı bir şekilde satarak bitireceği yönünde istihbari bilgi üzerine alınan arama kararına istinaden sanığın ikametine intikal edildiği, arama yapılacağı sırada sanığın polisleri görünce kapıyı kapatmaya çalıştığı ancak polislerin kapıyı ittirerek açtığı, sanığın ikametgahında yapılan aramada duvara monteli dolap içerisinde uyuşturucu madde ile yine aynı masa üzerinde bir kısmı içilmiş vaziyette sigara kağıdına sarılmış uyuşturucu maddenin ele geçirildiği, yapılan arama esnasında tanık Y.U'nun ikametinin kapısını çalarak '' uyuşturucu madde almaya geldim'' şeklinde beyanda bulunduğu, yapılan Kriminal incelemede ele geçirilen uyuşturucu maddelerin 5 CL-ADB-A, 5F-EMB-PICA etken maddelerini içeri sentetik kannabinoid olduğunun tespit edildiği, yapılan parmak izi çalışmasında sanığa ait parmak izi tespit edilemediği, olay tarihi itibariyle yapılan analizde sanık ...'e ait kan numunelerinde uyuşturucu madde bulunmadığının tespit edildiği, sanık ... alınan savunmalarında atılı suçu kabul etmediği bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanık ...'in üzerine atılı uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu işlediğinin sabit olduğu kanaati ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın yargılamanın her aşamasında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçu açısından suçlamayı kabul etmediği, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığını savunduğu, sanığın ikametinde ele geçirilen uyuşturucu veya uyarıcı maddenin kişisel kullanım sınırlarının içerisinde kaldığı, sanığın kullanıcı konumundaki tanıklara uyuşturucu veya uyarıcı madde verdiğinin görgüye dayalı olarak kolluk görevlileri tarafından tespit edilmediği gibi bu konuda teknik bir delilinde bulunmadığı, kullanıcı konumundaki tanığın soruşturma aşamasında sanık aleyhine beyanlarının, kovuşturma aşamasında döndüğü ve başka delille teyit edilmediğinden dolayı soyut iddia mahiyetinde olduğundan mahkumiyete yeterli delil olarak değerlendirilemeyeceği, sanığın eyleminin mevcut delil durumu itibarı ile kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçunu oluşturduğu değerlendirilerek ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Ceza Dairesinin 09.11.2022 tarihli ve 2021/1320 Esas, 2022/2431 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18997, Karar No: 2015/5698, Tarih: 30.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/18997 E.  ,  2015/5698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tanınmamak için tedbir alarak hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında dava zamanaşımı süresi içerisinde mala zarar verme suçundan işlem yapılması mümkün görülmüş ve suçun işlendiği zaman dilimi gözetildiğinde TCK'nın 143. maddesi uyarınca üst sınırdan arttırım yapılmasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamade bu yönde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ..., ... ve ...'nın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 30.03.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.