muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/696, Karar No: 2023/457, Tarih: 17.05.2023

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 599 uncu maddesinde “Mirasçılar, mirasbırakanın ölümü ile mirası bir bütün olarak, kanun gereğince kazanırlar.

Kanunda öngörülen ayrık durumlar saklı kalmak üzere mirasçılar, mirasbırakanın ayni haklarını, alacaklarını, diğer malvarlığı haklarını, taşınır ve taşınmazlar üzerindeki zilyetliklerini doğrudan doğruya kazanırlar ve mirasbırakanın borçlarından kişisel olarak sorumlu olurlar.

Atanmış mirasçılar da mirası, mirasbırakanın ölümü ile kazanırlar. Yasal mirasçılar, atanmış mirasçılara düşen mirası onlara zilyetlik hükümleri uyarınca teslim etmekle yükümlüdürler” hükmü düzenlenmiştir.

Aynı Kanun’un 641 inci maddesinde ise “Mirasbırakanın birden fazla mirasçısı olması hâlinde mirasçılar, terekenin borçlarından müteselsilen sorumlu olurlar” hükmü bulunmaktadır.

Tereke borçlarından sorumluluk, dış ilişkide (üçüncü kişilere karşı) müteselsil, iç ilişkide (mirasçılar arasında) miras payı oranındadır. Murisin borcunun tamamını ödeyen mirasçı diğer mirasçılara rücu edebilecektir. TMK’nın 682/III üncü maddesi uyarınca mirasçılardan her biri tereke borcundan miras payı oranında sorumludur. Rücu, borcu ifa eden mirasçının payını aşan kısım için söz konusudur.

Öncelikle, müteselsil borçluluk kavramına değinmekte fayda vardır. Müteselsil borçluluk; alacaklının, kanun veya sözleşme gereğince alacağının tamamını veya bir kısmını, birden çok borçlunun birinden veya tamamından isteme hakkına sahip olduğu bir borç türüdür. Müteselsil borçlulukta borçluların sorumluluğu, borcun tamamı ifa edilene kadar devam eder. Ancak borçlulardan birinin borcun tamamını ifa etmesiyle tüm müteselsil borçluların alacaklıya karşı olan sorumluluğu sona erer. Bu aşamadan sonra ise borçlular arasında iç hesaplaşma gerçekleşir.

Müteselsil borçlu, alacaklıya karşı, borçlular arasındaki hukuki ilişkiye göre borcun bir kısmını karşılaması gerektiği yönünde bir savunma yapamaz. Bu sebeple, iç ilişkide sorumlu olduğundan daha yüksek tutarda bir borcu ifa etmek zorunda kalabilir. Bunu sonucu olarak da, iç ilişkideki payından fazla bir tutarda ifada bulunan müteselsil borçlu, diğer koşullar da varsa, payını aşan kısmı diğer müteselsil borçlulardan talep edebilir (Serkan Ayan, Ankara Hacı Bayram Veli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi C. XXIV, Y.2020, 4. Sayı, sayfa 3).

Bu talebin bağlı olduğu zamanaşımı süresi müteselsil borçlular arasında bir sözleşme ilişkisi varsa bu sözleşme hükümlerine göre belirlenen zamanaşımı süresine bağlıdır. Aksi hâlde rücu hakkının tâbi olduğu zamanaşımı süresine ilişkin herhangi bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

Gelinen aşamada hangi hukuki kuruma ait zamanaşımının uygulanması gerektiğinin belirlenmesi için ilgili hukuki kurumlara değinmekte fayda vardır.

Bu talebin bağlı olduğu zamanaşımı süresi müteselsil borçlular arasında bir sözleşme ilişkisi varsa bu sözleşme hükümlerine göre belirlenen zamanaşımı süresine bağlıdır. Aksi hâlde rücu hakkının tâbi olduğu zamanaşımı süresine ilişkin herhangi bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

Gelinen aşamada hangi hukuki kuruma ait zamanaşımının uygulanması gerektiğinin belirlenmesi için ilgili hukuki kurumlara değinmekte fayda vardır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 73 üncü maddesi ile birlikte rücu isteminde zamanaşımı özel olarak düzenlenmiştir. Bu hükme göre, “Rücu istemi, tazminatın tamamının ödendiği ve birlikte sorumlu kişinin öğrenildiği tarihten başlayarak iki yılın ve her halde tazminatın tamamının ödendiği tarihten başlayarak on yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrar.

Tazminatın ödenmesi kendisinden istenilen kişi, durumu birlikte sorumlu olduğu kişilere bildirmek zorundadır. Aksi takdirde zamanaşımı, bu bildirimin dürüstlük kurallarına göre yapılabileceği tarihte işlemeye başlar”.

818 sayılı Borçlar Kanunu (BK) döneminde rücu alacağına ilişkin zamanaşımı öngören bu tarz genel bir hüküm bulunmamaktaydı. Bu nedenle doktrinde de farklı görüşler mevcuttur.

Somut olayda, Özel Daire vekâletsiz iş görme hükümlerinin uygulanması gerektiği gerekçesiyle bozma kararı vermiş ancak Bölge Adliye Mahkemesi sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bahisle direnme kararı vermiştir. Sayın çoğunluk ise halefiyet hükümlerinin uygulanması suretiyle dış ilişkideki alacağın bağlı olduğu zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği görüşünü benimsemiştir.

Borçlar Kanunu’nun 410 vd. maddelerinde düzenlenen vekâletsiz iş görme, bir kimsenin sözleşmeye veya kanuna dayanan bir yükümlülüğü ya da yetkisi olmaksızın bir başkası için onu yararına işgörmesi sonucunda ortaya çıkan borç ilişkisi olarak tanımlanmaktadır (Ümmühan Kaya, Vekaletsiz İş Görme, Ankara 2020, sayfa 8).

Borçlar Kanunu’nun 61 vd. maddelerinde sebepsiz zenginleşme ise haklı bir sebep olmaksızın başkasının malvarlığından veya emeğinden zenginleşmeye denilmektedir (Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Ankara 2022, sayfa 959). Müteselsil borçlu, alacaklıya karşı, borçlular arasındaki hukuki ilişkiye göre borcun bir kısmını karşılaması gerektiği yönünde bir savunma yapamayacağına göre iç ilişkide sorumlu olduğundan daha yüksek tutarda bir borcu ifa etmek zorunda kalacağından diğer borçluların malvarlıklarının pasifinde bir azalma olacağı ve bu nedenle zenginleşecekleri açıktır.

İş görenin iş sahibi adına işlem yapması hâlinde vekâletsiz iş görmenin, iş sahibi adına da işlem yapması hâlinde sebepsiz zenginleşmenin doğacağının kabulü gerekir. Mirasçılardan birinin murisin ipotek borcunu ödemesi, diğer mirasçılar adına yapılan bir işlem değildir. Mirasçı ödemeyi kendi menfaati gereği yapmıştır. Müteselsil sorumlu olması nedeniyle de tüm borcu kapatmak zorunda kalmış, bu durumdan da diğer mirasçılar faydalanmış, ödeme yapan mirasçının mameleki diğer mirasçılar lehine azalmıştır. Bu durumda iç ilişkide mirasçılar arasında vekâletsiz iş görmeden değil ancak sebepsiz zenginleşmeden bahsedilebilir.

Her ne kadar sayın çoğunluk halefiyet görüşünü yani asıl alacağın bağlı olduğu zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiğini benimsemiş ise de, iç ilişki ve dış ilişkinin farklı olması, iç ilişki için de bağımsız bir çözüm gerektiği düşüncesiyle bu görüş tarafımızca benimsenmemiş, uyuşmazlığa sebepsiz zenginleşme hükümlerinin uygulanması gerektiği düşünülmüştür.

Tüm bu nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesinin direnme kararının onanması gerektiği kanaatimizle direnme kararının değişik gerekçe ile bozulmasına dair değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2018/359, Karar No: 2018/444, Tarih: 22.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/359 E.  ,  2018/444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5179 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnamaye uygun olarak REDDİNE, 22/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2840, Karar No: 2021/11874, Tarih: 21.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/2840 E.  ,  2021/11874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Müşteki ...’un 14.12.2010 tarihli duruşma sırasında, sanığın döner bıçağının parasını duruşmaya geldikten sonra ödediğini beyan etmesi karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/2-3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın tekerrüre esas alınan ilâmında, suç tarihi itibarıyla çocuk olduğu gözetilmeksizin, TCK'nın 58/5. maddesine aykırı olarak, sanık hakkında anılan ilâmın tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7985, Karar No: 2020/8382, Tarih: 01.12.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/7985 E.  ,  2020/8382 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : EDREMİT 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. ./..

maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları ile adli sicil kaydındaki hükümlülükleri dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesine göre ceza takdir edilip “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 01/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2535, Karar No: 2021/1842, Tarih: 13.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/2535 E.  ,  2021/1842 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 12/11/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 18/02/2021 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar, dava konusu taşınmazlarının 1. sınıf tarım arazisi olduğu, taşınmazların güneyinden geçen büzlerin tıkanması sebebiyle 2009 yılında davalılar tarafından bu büzlerin iptal edilerek kurutma kanalının içine beton büzler yerleştirildiği ancak büzlerin girişi kanal akışı kotunun üstünde kaldığından kanaldaki suyun büzlerden tahliye olmadığı ve davacıların taşınmazlarını su altında bırakmaya başladığı, arazilerin bataklığa dönüştüğü ve 2009 yılından itibaren ürün elde edemediklerini, bu nedenle zararlarının tazminini ve zararın meydana gelmesinin önlenmesi için hatalı tahliye işleminin düzeltilerek gerekli önlenmelerin alınmasını talep etmişlerdir.

Davalı Bereket Enerji A.Ş. vekili, taşınmazların seviyesinin nehrin kotundan düşük olması nedeniyle nehrin taşması sonucu taşınmazların zarar gördüğünü, zararın kanalın hatalı yapılmasından kaynaklanmadığını bu sebeple davanın reddini savunmuştur.

Davalı DSİ vekili; idarenin işleminden kaynaklanan bir zarar bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalılar tarafından gerekli önlemlerin alınmış olması, mevcut bir zararın ispatlanmamış olması nedeniyle davanın reddine dair hüküm verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 2015/5231 Esas, 2017/7055 Karar sayılı ilamıyla “Somut olayda; her ne kadar mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda güncel zararın olmadığı belirtilmiş ise de, delil tespiti dosyasında 28.09.2012 tarihinde yapılmış olan keşif incelemesinde dava konusu taşınmazlarda zararın tespit edildiği ve geçmiş yıllara yönelik olarak da zarar miktarlarının belirlendiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece yeniden keşif yapılmak ve davacıların 2009-2012 yılları arasındaki zararları belirlenmek suretiyle karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne davacı ... için 19.983,81TL, davacı ... için 32.339,16TL, davacı ... için 3.659,25TL'nin 12.11.2012 tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, karar verilmiş; hüküm davalı DSİ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne davacı ... için 19.983,81TL, davacı ... için 32.339,16TL, davacı ... için 3.659,25TL'nin 12.11.2012 tarihinden itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, karar verilmiş; hüküm davalı DSİ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

“Taleple bağlılık ilkesi” başlığını taşıyan 6100 sayılı HMK’nın 26. maddesi gereğince “Hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez."

Somut olayda; davacı, dava dilekçesinde dava konusu taşınmazın harca esas değerini 37.418,00TL göstererek tazminat isteminde bulunmuş, dava değeri üzerinden harç yatırmıştır. Bu durumda; hükmedilen tazminat miktarının, 6100 sayılı HMK’nın 26. maddesi uyarınca taleple bağlılık ilkesi gözetilerek harçlandırılmış değeri geçemeyeceği gözetilerek bir hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde talep fazlasına hükmedilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 13/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/978, Karar No: 2015/39475, Tarih: 10.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/978 E.  ,  2015/39475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 13 - 2014/46877

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/178 (E) ve 2013/620 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümdeki nitelendirmeye ve uygulama maddelerine, temyizin kapsamına, tebliğname tarihine ve Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19/01/2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümüne ilişkin kararına göre; işin incelenmesi Yüksek 2. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın incelenmek üzere adı geçen Daireye GÖNDERİLMESİNE, 10.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2354, Karar No: 2020/6312, Tarih: 24.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/2354 E.  ,  2020/6312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ...’in müşteki...’ya yönelik hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türleri ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve sanık ...’in temyiz istemlerinin REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ...’in müşteki...’ya yönelik hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından ve suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve sanık ...’in müşteki ...‘a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanık ...'in müşteki ...’ya yönelik eylemi hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b, 143 maddelerine göre belirlenen 2 yıl 8 ay hapis cezasından aynı Yasa’nın 62/1.maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç cezanın 2 yıl 2 ay 20 gün hapis yerine, 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezası olarak eksik belirlenmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22090, Karar No: 2021/8933, Tarih: 03.11.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/22090 E.  ,  2021/8933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından; iddianame sevklerine, hükümlerin içeriğine, temyizin kapsamına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 14.05.2013 günlü, 2013/Bşk-20/26 sayılı Kararına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 28.01.2020 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2020 günlü, 2020/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, esası incelenmeyen dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 03 .11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.