muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/156, Karar No: 2010/7451, Tarih: 29.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/156 E.  ,  2010/7451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazlara sulama ve tahliye kanalları yapılmak suretiyle el atılmıştır. Taşınmazların kanal yapılmadan önce sulu veya susuz arazi olup olmadıklarının belirlenmesi bakımından nereden ve nasıl sulandıkları varsa suyun taşınmazların tamamını sulamaya yeterli bulunup bulunmadığı mahkemece mahallinde gözlem yapılmak suretiyle tespit edilip sonucuna göre değerlerinin belirlenmesi gerekirken, bu araştırma yapılmadan taşınmazları soyut olarak sulu tarım arazisi kabul edip değer biçen bilirkişi raporuna itibar edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Taşınmazların arta kalan bölümünde sulama kanalı ve servis yolu nedeniyle oluşan değer artışı belirlenip Kamulaştırma Kanununun 12/c maddesi de gözönünde tutularak bu miktarın toplam bedelden indirilmesi gerekirken, el atılan bölüm bedelinden % 15 oranında değer artışı düşülerek hüküm kurulması,

3-Dava konusu taşınmazların kanal yapılmak suretiyle el atılan bölümlerindeki davacı paylarının 5018 sayılı Yasanın 45. maddesi uyarınca Hazine adına tescili yerine, davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

4-Davalı idarenin harçtan muafiyetine karar verildiği halde, yatırılan harçların yatırana iadesi yerine yargılama giderleri arasına dahil edilmek suretiyle davalı idareden tahsiline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/733, Karar No: 2015/238, Tarih: 01.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/733 E.  ,  2015/238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası Antlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle:

7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin Milletlerarası Antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ......... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına......saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık Gülten'in babası ...'ın emekli maaşı alırken 1991 yılında vefat ettiği, bu tarihten sonra sanığın babasından kalan aylığı almaya başladığı, 04.09.2001 tarihinde tanık Kamli Yalçınkaya ile evlenmesi üzerine maaşının kesildiği, 12.06.2005 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Somut olayda; sanık Gülten'in babası ...'ın emekli maaşı alırken 1991 yılında vefat ettiği, bu tarihten sonra sanığın babasından kalan aylığı almaya başladığı, 04.09.2001 tarihinde tanık Kamli Yalçınkaya ile evlenmesi üzerine maaşının kesildiği, 12.06.2005 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıktan sonra aynı evde yaşamaya devam ettiği, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilmiş ise de;

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle, hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 01/04/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1579, Karar No: 2016/16715, Tarih: 27.09.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1579 E.  ,  2016/16715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı ile sefer primi, ücret, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27/09/2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait iş yerinde 08.02.2008-05.01.2012 tarihleri arasında uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmeisni haklı nedenle feshettiğini, aylığının asgari ücret + sefer başı prim olarak belirlendiğini, ancak 2010 yılı başından itibaren tahakkuk eden asgari ücretlerin davalı tarafından ödenmeyerek kendi muhdesinde tutulduğunu, müvekkilinin çalıştığı süre boyunca aylık 1.5-2 sefer gerçekleştirdiğini, en son sefer başına 550.00 Euro sefer primi verildiğini, çalıştığı süre boyunca tüm bayram ve genel tatillerde çalıştırıldığını, yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmadığını, müvekkiline 2010 yılı başından itibaren ekonomik durgunluk bahane edilerek sefere gönderilmeme baskısı altında bir kısım bordroların imzalatıldığını, gerçekte 2010 yılından itibaren fesih tarihine kadar asgari ücret maaş alacağının ödenmediğini, müvekkilinin son 6 seferinde haksız ve mesnetsiz şekilde 800 Euro kesinti yapıldığını, müvekkilinin 2010 yılı başından itibaren adına tahakkuk eden asgari ücretlerin ödenmemesi, genel tatil ücretlerinin verilmemesi, gerçek ücretinin ücret bordrolarına yansıtılmaması ve sefer priminde 800 Euro kesinti yapılması nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenle sonlandırdığını ileri sürerek; kıdem tazminatı ile sefer primi, ücret, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının müvekkil şirkette 2 dönem çalıştığını, 1. Dönem çalışmasının davacının istifası ile son bulduğunu, 2. Dönem çalışmasının ise 22-26.12/2011 tarihleri arasında ard arda 3 gün izinsiz ve mazeretsiz işe gelmemesi nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini, davacının asgari ücretle çalıştığını, ücret bordrolarının ihtirazı kayıt olmaksızın imzalandığını, tüm ücret ve hak edişlerinin eksiksiz ödendiğini, ödemelerin banka kanalı ile yapıldığını, genel tatil günlerinin sefere denk gelmesi halinde yurt dışında olması halinde bile davacının çalışmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, bütün alacaklar için en yüksek banka mevduat faizi istenmesinin yasal dayanağının bulunmadığını, haksız ve yersiz davanın reddini savunmuştur

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı işçi, asgari ücret + sefer primi usulü ile çalıştığını ve 2010 yılı başından itibaren asgari ücret tutarlarının ödenmediğini iddia ederek alacak talebinde bulunmuştur.

Her ne kadar mahkemece, davacının talebi doğrultusunda söz konusu alacak hüküm altına alınmış ise de, dosya içerisinde yer alan imzalı ücret bordroları ve bu bordrolarla uyumlu banka hesap ekstreleri birlikte değerlendirildiğinde asgari ücret tutarlarının davalı işverence ödendiği anlaşılmaktadır.

Bu nedenle ücret alacağı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3- Hükme esas bilirkişi raporunda davacının aylık ücret miktarı belirlenirken ayda 2 sefer yaptığı kabul edilmiştir.

Dosya içerisinde davacıya ait yurda giriş ve çıkış kayıtları bulunmakta olup, fesihten önceki son bir yılda yurt dışına kaç sefer yaptığı tespit edilip, bu sefer sayısının 12'ye bölünerek aylık sefer sayısı bulunduktan sonra ücret miktarının buna göre hesaplanması gerekirken, nasıl tespit edildiği dahi açıklanmaksızın ayda 2 sefer yapıldığı kabulü ile ücret miktarının belirlenmesi de hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına taktir edilen 1.350.00 TL. duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesi ile peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/656, Karar No: 2013/4492, Tarih: 20.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/656 E.  ,  2013/4492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, b-1, TCK'nun 62, 53/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası.

5271 sayılı CMK.nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 29.03.2007 tarih ve 2007/1097 no.lu iddianamesi ile kamu davasının vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine göre uygun olarak 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ile defter ve belge gizlemek suçlarından açıldığı, her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek suçları ile defter ve belgeleri gizlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğundan her bir fiil için ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden hüküm fıkrasında, tüm fiilleri içerecek şekilde “213 sayılı Yasanın 359/a-2, b-1 maddesi” denilmek suretiyle tek hüküm kurularak hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/671, Karar No: 2011/11986, Tarih: 05.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/671 E.  ,  2011/11986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın daire kapısı ve mutfak dolabı yapımı ve montajını konu olan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 05.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21170, Karar No: 2021/7748, Tarih: 07.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21170 E.  ,  2021/7748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça konu 7 adet 700 gram kaşar peynirinin değerinin 100,00 TL olarak tespit edildiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 145. maddesi hükümlerinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16873, Karar No: 2007/2936, Tarih: 08.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/16873 E.  ,  2007/2936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 01.12.2003 tarihli dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü ... mevkiinde bulunan ekli krokide (A) ile gösterilen taşınmazın ... arazi kadastrosunda yanlışlıkla, 101 ada 65 sayılı paresel numarası ve orman niteliğiyle Hazine adına tesbit ve tescil edildiği, bu işlemin iptali ve taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş hüküm Hazine tarafından vekalet ücretine ilişkin olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptal tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... köyünde orman kadastrosu 1987 yılında yapılıp, 10.02.1989 tarihinde ilan edilerek 10.08.1989 tarihinde kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye ve davacı gerçek kişi ile davalı yönetimlerin 04.05.2004 tarihli celseye mazeret bildirmeden gelmediği, bu tarihte dava dosyasının işlemden kaldırılmasından sonra üç aydan fazla süre geçtiği belirlenerek davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinde isabetsizlik yoktur. Ancak, ormanların mülkiyeti Hazineye intifası ile Orman Yönetimine ait olduğundan, Orman Yönetimi ve Hazinenin ayrı tüzel kişilik olarak davalı sıfatlarının bulunduğu, kendilerini Avukatla temsil ettirip, delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereğinin yerine getirilmesinden sonra davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğinden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7. maddesi gereğince, davalı yönetimler yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yönetimlerin her ikisine birden bir vekalet ücretine karar verilmesi doğru değilse de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hüküm fıkrasının üçüncü paragrafının tamamen kaldırılarak; bunun yerine üçüncü paragraf olarak “Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesine göre takdir edilen 300.000.000.TL şer vekalet ücretinin davacıdan alınarak ayrı ayrı Hazine ve Orman Yönetimine verilmesine,” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 08/03/2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19520, Karar No: 2014/15654, Tarih: 11.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/19520 E.  ,  2014/15654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, davalı özel hastanede yapılan doğum esnasında uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Başkanlar Kurulu Kararı ve Yargıtay Yasasının 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek Yargıtay 13.Hukuk Dairesine aittir.

Bu nedenlerle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.