muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5582, Karar No: 2022/8050, Tarih: 08.11.2022

Aynı nedenlerle olağan yasa yollarına göre, kapsamının dar ve sınırlı olması, hukuka aykırılığın, davanın özüne ve cezaya esaslı bir şekilde etki etmesi, tüm hukuka aykırılıkların bir defada giderilmesi gerekmektedir.

Hakim ya da mahkeme tarafından değiştirilmesi, geri alınması her zaman mümkün olan kararlarda yasanın aradığı kesinlikten bahsedilemez.

Ciddi boyuta ulaşmayan, maddi meseleye ilişkin olan, hakimin kanaat ve takdir yetkisi kapsamında kalan hususlar ile infaz aşamasında, soruşturma ya da kovuşturma safhasında alınacak bir kararla giderilebilecek nitelikte olanlar gibi başka bir yol ve yöntemle giderilmesi mümkün olan hukuka aykırılıkların kanun yararına bozma konusu olamayacağı kabul edilmektedir.

Sübutu kabul edilen eylemin suç oluşturup oluşturmayacağı ya da hangi suçu oluşturacağı yönündeki hukuki tespit, kabul ve uygulamaların yukarıda sayılan, uygulama birliği ve hukuk güvenliği amaçları bağlamında kanun/kamu yararı taşıdığından kanun yararına bozma yasa yoluna konu olabileceğinde şüphe yoktur. Yüksek Ceza Genel Kurulu da aynı görüştedir(23.6.2009 t, 2009/7-69,176 sy).

Ancak ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 25.10.1993 tarih 260/281 sayılı kararında da açıklandığı üzere; olaya ilişkin deliller toplanıp değerlendirilmişse, delil takdiri yapılarak verilen bu karar aleyhine noksan kovuşturma yapıldığından ya da takdirinde yanılgıya düşüldüğünden bahisle kanun yararına bozmaya gidilemez.

Konu ile ilgisi bakımından suç ihbarı ya da şüphesi üzerine Cumhuriyet savcılığı tarafından yapılacak soruşturma işlemleri, tamamlanan ceza soruşturması neticesinde Cumhuriyet savcısınca verilecek kararlar ve bu kararlara karşı gidilebilecek kanun yolları ile bunlara ilişkin usul hükümleri ile suçtan zarar gören kavramları üzerinde kısaca durmak gerekmektedir.

"Suçtan zarar gören" kavramı: Kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara itiraz edebilmek için suçtan zarar görmek gereklidir. Suçtan zarar görme kavramı yasada açık olarak tanımlanmamış ise de, mağdur ve şikayetçi ile suçtan zarar görenin hakları CMK’nın 234. maddesinde düzenlenmiştir. Mağdur suçtan bizzat zarar gören kişidir. Bazı hallerde doğrudan suçtan zarar görmemekle birlikte dolaylı olarak da zarar söz konusu olabilir. Bu kişiler suçtan zarar gören olarak ifade edilmektedir. ''Zarar gören'' kavramı, mağdurdan daha geniş bir alanı kapsamaktadır. Yerleşik uygulamalara göre suçtan ancak doğrudan zarar gören kişiler davaya katılma hakkını haizdirler.

Suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçuyla korunan hukuki yarar kamu güvenliği ve barışıdır. Suç işlemek için örgüt kurmak, toplum düzenini tehlikeye soktuğu ve araç niteliğindeki suç örgütü, amaçlanan suçları işlemede büyük bir kolaylık sağladığından, bu suç nedeniyle kamu güvenliği ve barışın bozulması bireyin güvenli, barış içinde yaşamak hakkını da zedeleyeceğinden, işlenmesi amaçlanan suçlar açısından hazırlık hareketi niteliğinde olan bu fiiller ayrı ve bağımsız suçlar olarak tanımlanmıştır. Böylece bu düzenlemeyle aynı zamanda bireyin, Anayasada güvence altına alınmış olan hak ve özgürlüklerine yönelik fiillere karşı da korunması amaçlanmıştır. Bu amaçla henüz suç işlenmese dahi, sadece suç işlemek amacıyla örgüt oluşturmuş olmaları nedeniyle örgüt mensubu faillerin cezalandırılması yoluna gidilmiştir. Bunun asıl nedeni suç işlemek için örgüt kurmanın, kamu barışı yönünden ciddi bir tehlike oluşturmasıdır. Kanun koyucu bu düzenleme ile öncelikle gelecekte işlenebilecek suçları engellemek istemiştir. Bu suçun mağduru ise; öncelikle kamu güvenliği ve barışını sağlamakla yükümlü olan devlet ve toplumu oluşturan bireylerdir. Uygulama ve öğretide, suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüt mensupları tarafından örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlar nedeniyle zarar gören kişinin örgütün işlediği bu suçların mağduru olduğu, bu suçlar yönünden davaya katılmasının mümkün olduğu, tehlike suçu olan suç işlemek amacıyla örgüt kurma, kurulmuş örgüte üye olma suçları yönünden ise kamu davasına katılmasının mümkün olmadığı genellikle kabul edilmektedir.

Esas itibariyle silahlı terör örgütüne üye olma veya örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte yardım etme suçları kanundaki düzenleme yerine göre Devletin güvenliğine, Anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı icra edilmektedir. Anılan suçların koruduğu hukuki yarar, devletin Anayasal düzeni ve devletin birliği, kamu düzeni, toplumsal güven ve barışın korunması, örgütün sağladığı kolaylıktan faydalanılarak suç işlenmesinin önlenmesidir. Bu nedenledir ki, demokrasi ve güven ortamında yaşama hakkına sahip toplumun her bir ferdinin bu suçlardan dolaylı olarak etkilenip zarar gördüğü tartışmadan varestedir. Örgüt faaliyeti kapsamında işlenen suçlar yönünden şartları oluştuğunda bu suçların, gerçek ya da tüzel kişi mağdurlarının araç suçlarla ilgili olarak, soruşturma aşamasında CMK'nın 173/1. maddesi gereğince itiraz hakkını, kovuşturma safhasında da aynı Kanunun 237. maddesi kapsamında davaya katılma hakkını kullanabilir ise de doğrudan zarar görmediğinden silahlı terör örgütüne üye olma veya örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmamakla birlikte örgüte yardım etme suçu yönünden bu hakları haiz değildir. Yüksek Yargıtayın istikrar kazanmış uygulamaları da bu yöndedir. (Ceza Genel Kurulunun 03.05.2011 gün ve 155–80, 04.07.2006 gün ve 127–180, 22.10.2002 gün ve 234–366 ile 11.04.2000 gün ve 65–69 sayılı kararları)

Soruşturma İşlemleri ve Kovuşturmaya Yer Olmadığına İlişkin Kararlara İlişkin Usul yönünden ise, Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar (CMK. 160/1 m.). Cumhuriyet savcısı, doğrudan doğruya veya emrindeki adli kolluk görevlileri aracılığıyla her türlü araştırmayı yapabilir (CMK. 161/1 m.). Soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilmemesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı süresi ve mercii gösterilir. (CMK. 172/1 m.).

Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren 15 gün içinde bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı Ağır Ceza Mahkemesinin bulunduğu yerdeki Sulh Ceza Hakimliğine itiraz edebilir (CMK. 173/1 m.). İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirecek olaylar ve deliller belirtilir (CMK. 173/2 m.).

Sulh Ceza Hakimliği, istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir (CMK. 173/4 m.). Sulh Ceza Hakimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek üzere, o yer Cumhuriyet savcılığına talepte bulunabilir. Kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa istemi gerekçeli olarak reddeder. İtiraz edeni giderlere mahkum eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir (CMK. 173/2 m.). Dava zaman aşımı süresi içinde kamu davası açılabilmesi için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmesi ve bu hususta merciince yeniden soruşturmaya başlanılması hususunda bir karar verilmedikçe aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacaktır.

Yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde: ...'un, "5237 sayılı TCK 220, 206,109, 94, 250, 252, 255, 267, 279" ve ...'un ise "örgüt faaliyeti kapsamında rüşvet, nüfuz ticareti, görevi kötüye kullanma" suçlarından yaptıkları şikayetler kapsamında yürütülen soruşturmada, şüpheliler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haricinde, Özel Sergün Gün Isı Ltd.Şti hakkında da suç duyurusunda bulunulduğunun, dosyaları tefrik edilen yahut HSK'ya bildirilen hakim ve savcılar ile avukatlar yönünden kişisel suça atfen suç ihbarı yapıldığının anlaşılması, ayrıca karar başlığında kimlik bilgilerine yer verilmeden isimleri şüpheli olarak belirtilmelerine rağmen tahkikat evrakları kapsamında ve kolluk raporunda sorgulamalarına dair bilgi yahut tespitlerde bulunulmayan ... ve ... hakkında da kararda bir değerlendirmede bulunulmaması karşısında, atfedilen diğer suçlarla birlikte eksikliklerin mahallinde verilecek kararlarla olağan yol ve yöntemlerle giderilmesinin mümkün olması, dosya içeriğinde ... yönünden önceki KYO kararına dair soruşturma evrakının da bulunmaması nedeni ile denetlenemediğinden örgütün tepe yöneticisi ile olan telefon irtibatının ve Başkanlığını yaptığı belirtilen grupla olan ilişkilerinin yeni delil mahiyetinde olup olmadığının CMK'nın 172/2 maddesi gereğince Sulh Ceza Hakimince değerlendirilip karar verilmesinin mümkün olduğu da gözetilerek;

Kamu adına kovuşturmaya yer olmadığı kararına konu suçların niteliği itibari ile doğrudan zarar görmeyen müşteki tarafından yapılan itirazın bu sebeple reddine karar verilmesi gerekmekte iken bu husustan zuhul ile işin esasına girilip delil değerlendirmesi yapmak suretiyle verilen talebe konu merci kararında, netice itibariyle isabetsizlik bulunmadığından ve kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin Cumhuriyet Başsavcılığı kararlarının kanun yararına bozma kanun yoluna tabi olmaması (5271 sayılı CMK madde 309/1), zikredilen hukuki hataların 5271 sayılı Kanunun 172 ve 173 maddeleri çerçevesinde safahatta olağan usul ve yöntemlerle telafisinin mümkün bulunduğundan istemin reddine karar verilmiştir.

VI-SONUÇ: Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.01.2022 tarih ve 2021/156738 sayılı tebliğnamesindeki düşünce yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca Kanun Yararına Bozma isteğinin REDDİNE, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2353, Karar No: 2016/11533, Tarih: 26.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/2353 E.  ,  2016/11533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı Üniversitenin hastanesinde temizlik işçisi ve yardımcı personel olarak çalışmakta iken iş akdinin davalı tarafından haklı neden olmadan ve işçilik alacakları ödenmeden sonlandırıldığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının çalışma düzenini ve disiplini bozan davranışlar sergilediğini, hastaneye ait dilek ve istek kutusunu kırdığını, kendilerini haksız yere...'e şikayet ettiğini, 14/10/2012 tarihinde hastane odalarından birinde çalışma saati içerisinde 2 saati aşkın bir süre uyuduğunu, temizlik görevini zamanında ve yeteri kadar yapmadığını bu nedenlerle davalının iş akdinin feshetmelerinin haklı sebeplere dayandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı Üniversitenin davacının iş akdini feshinin haklı nedenlere dayandığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip feshedilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, mahkemece haklı fesih sebebi sayılan olaylardan, anket kutusunun kırılması fesihten 1 yıl 3 ay 11 gün önce, hasta odasının temizlenmemesi ise fesihten 4 ay 13 gün önce gerçekleşmiştir. Davacının işyerindeki uygulamaları BİMER'e şikayet etmesi haklı fesih sebebi oluşturmaz. Yine davacının ücret zammı verilmesi konusundaki tutanakta davacının diğer işçileri kışkırtması olayından bahsedilmemektedir. Yine feshe konu son olayda davacının sadece yaklaşık 2 saatlik işi savsaması haklı fesih sebebi oluşturmaz. Davacının kıdem- ihbar tazminatı taleplerinin kabul edilmesi gerekirken reddi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10156, Karar No: 2013/12514, Tarih: 17.09.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/10156 E.  ,  2013/12514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 21 adet taşınmazın ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece taşınmazların satılarak ortaklığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazların cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, 3194 sayılı İmar Yasası ve 5403 sayılı Toprak Koruma Kanunu hükümleri uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına göre davalı vekilinin ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... parsellere yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Satışına karar verilen ... ada ... nolu parsele yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yargılama usulüne egemen olan tasarruf ilkesi uyarınca hakim iki taraftan birinin talebi olmaksızın kendiliğinden bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz (6100 Sayılı Yasanın HMK.nun m.24). Hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır. Ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Somut olayda; ... ada ... nolu parsel hakkında açılmış bir dava yoktur. Dava konusu edilmediği halde mahkemece HMK.’nun 24.maddesi hükmü ihlal edilerek ... ada ... nolu parselin de satışına karar verilmesi hatalı olup hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... nolu parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu parseller yönünden ONANMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün ... ada ... nolu parsele ilişkin bölümünün BOZULMASINA, onanan kısım için taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %011.38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlerden alınmasına, 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3227, Karar No: 2021/3114, Tarih: 27.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/3227 E.  ,  2021/3114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

1-Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ..., ..., ..., ...’e gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

2-Taraf teşkilinin denetlenebilmesi amacıyla davalı ..., ... ve ...’nun mirasçılık belgesinin ilgilisinden temini ile evraka eklenmesi,

2-Taraf teşkilinin denetlenebilmesi amacıyla davalı ..., ... ve ...’nun mirasçılık belgesinin ilgilisinden temini ile evraka eklenmesi,

3-Gerekçeli kararın ...’a tebliğ edilmediği anlaşıldığından adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 27.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2504, Karar No: 2024/3758, Tarih: 22.05.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2504 E.  ,  2024/3758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1765 E., 2024/296 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/666 E., 2023/569 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkin olup nizalı taşınmaz bölümlerinden bir kısmı 102 ada 1 nolu orman parselinin sınırında bulunmakla, Mahkemece orman araştırması yapıldığı anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 18.01.2024 tarihli ve 2024/1 sayılı kararı uyarınca orman araştırmasının denetlenmesi yönüyle dosyayı inceleme görevi Yargıtay 8. Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 8. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

22.05.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6877, Karar No: 2011/2311, Tarih: 15.04.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/6877 E.  ,  2011/2311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Niğde Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 13/04/2010 - 2010/499 D.iş

SUÇ : Şantaj

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/275431

YARGITAY İLAMI

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 12/09/2008 tarihli ve 2008/107-175 sayılı ilamı ile 10 yıl hapis cezasına hükümlü O. D.’ın bu cezasının infazı sırasında, aynı Mahkemenin 29/03/2006 tarihli ve 2004/365 esas, 2006/148 sayılı dosyasında tutuklu kaldığı sürenin halen infaz ettiği 10 yıl hapis cezasından mahsubuna, hükümlünün mahsubuna karar verilen günlerin 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkında Kanun’un 107/5 maddesi gereğince infaz aşamasında 1 günü 2 gün sayılması yönündeki talebinin reddine dair Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 08/03/2010 tarihli ve 2008/107-175 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 13/04/2010 tarihli ve 2010/499 değişik iş sayılı kararını kapsayan infaz dosyası incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7/3 maddesindeki “Hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverilme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç; infaz rejimine ilişkin hükümler derhal uygulanır.” hükmü nazara alındığında 5275 sayılı Kanun’un 107 maddesinin 5. fıkrasının, 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki halinde yer alan “Koşullu salıverilme süresinin hesaplanmasında,hükümlünün onsekiz yaşını dolduruncaya kadar infaz kurumunda geçirdiği bir gün, iki gün olarak dikkate alınır.” hükmünün suç tarihi itibariyle hükümlü lehine olarak uygulanması gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden söz edilerek, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 21/10/2010 gün ve B.03.0.CİG.0.00.00.04- 105-51-4931-2010/12343/65276 sayılı yazılı istemlerine müsteniden anılan kararın 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/11/2010 tarih 275431 sayılı tebliğnamesine bağlı dosyası Dairemize gönderilmekle okundu; gereği konuşulup düşünüldü.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

I) Olay: