muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2447, Karar No: 2018/120, Tarih: 07.02.2018

Öncelikle bu konudaki yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Çocuklar hakkında koruma tedbirleri konusunda 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nda hüküm bulunduğu gibi, başta 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu olmak üzere, 2822 sayılı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Kanunu, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun, Ailenin Korunmasına Dair Kanun gibi diğer özel kanunlarda da hükümler bulunmaktadır.

Korunma ihtiyacı olan veya suça sürüklenen çocukların korunması, haklarının ve esenliklerinin güvence altına alınması amacıyla 03.07.2005 tarihinde 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu yürürlüğe girmiştir.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu (ÇKK)’nın “Amaç” başlıklı 1. maddesi: “Bu Kanunun amacı, korunma ihtiyacı olan veya suça sürüklenen çocukların korunmasına, haklarının ve esenliklerinin güvence altına alınmasına ilişkin usûl ve esasları düzenlemektir.” şeklinde olup, maddenin gerekçesi: “Maddede, Kanunun amacı, özel korunma ihtiyacı olan çocukları, içinde bulundukları tehlikeden koruyan, onların temel haklarını temin eden, fiziki ve manevi varlıklarının korunmasını, sağlıklı gelişimini gerçekleştirmek üzere ekonomik, sosyal, kültürel ve hukukî şartları sağlayan, bu çocukları etkili ve işlevsel bir kişilikle topluma kazandıran korunmanın, esas ve usulleri ile suça sürüklenen çocukların yararını gözeten, onların kişisel özelliklerini dikkate alan, toplumsal sorumluluk bilinçlerinin gelişmesine yardımcı olan, cezaya son çare olarak başvuran, cezada suçla orantılılığı gözeten, adil yargılama ilkesini hayata geçiren, çocuk adalet sisteminin usullerine ilişkin hükümler olarak açıklanmıştır.” şeklindedir.

Kanunun amacını belirleyen bu maddede, suça sürüklenen çocuklar yanında korunmaya ihtiyacı olan çocukların da korunmasına, haklarının ve esenliklerinin güvence altına alınmasına ilişkin usûl ve esasların düzenlendiği belirtilmiştir.

Aynı Kanunun “Kapsam” başlıklı 2. maddesi ise: “Bu Kanun, korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında alınacak tedbirler ile suça sürüklenen çocuklar hakkında uygulanacak güvenlik tedbirlerinin usûl ve esaslarına, çocuk mahkemelerinin kuruluş, görev ve yetkilerine ilişkin hükümleri kapsar.” şeklinde olup;

Yine aynı Kanun’un “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinin a/1-2, b ve c fıkraları:

“ 1. Korunma ihtiyacı olan çocuk: Bedensel, zihinsel, ahlaki, sosyal ve duygusal gelişimi ile kişisel güvenliği tehlikede olan, ihmal veya istismar edilen ya da suç mağduru çocuğu,

2. Suça sürüklenen çocuk: Kanunlarda suç olarak tanımlanan bir fiili işlediği iddiası ile hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılan ya da işlediği fiilden dolayı hakkında güvenlik tedbirine karar verilen çocuğu,

b) Mahkeme: Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerini,

c) Çocuk hâkimi: Hakkında kovuşturma başlatılmış olanlar hariç, suça sürüklenen çocuklarla korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında uygulanacak tedbir kararlarını veren çocuk mahkemesi hâkimini, … ifade eder.” hükmünü içermektedir.

b) Mahkeme: Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerini,

c) Çocuk hâkimi: Hakkında kovuşturma başlatılmış olanlar hariç, suça sürüklenen çocuklarla korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında uygulanacak tedbir kararlarını veren çocuk mahkemesi hâkimini, … ifade eder.” hükmünü içermektedir.

Görülmektedir ki, anılan Kanunun 1. maddesinde “korunmaya ihtiyacı olan çocuk” ve “suça sürüklenen çocuk” ayrımı yapıldıktan sonra 3. maddeye göre mahkeme terimi ile “çocuk mahkemeleri” ve “çocuk ağır ceza mahkemeleri” ifade edilmiştir. Aynı maddede "çocuk hâkimi" ifadesi, hakkında kovuşturma başlamış olanlar hariç, suça sürüklenen çocuklarla, koruma ihtiyacı olan çocuklar hakkında uygulanacak tedbir kararlarını veren çocuk mahkemesi hâkimini kapsamaktadır.

Çocuklar hakkında alınacak koruyucu ve destekleyici tedbirler ÇKK'nın 5. maddesinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Buna göre koruyucu ve destekleyici tedbirler danışmanlık, eğitim, bakım, sağlık ve barınma konularında alınacak tedbirler olarak sayılmıştır. Kanunun 7. maddesinde ise bu tedbirleri isteme yetkisi çocuğun anası, babası, vasisi, bakım ve gözetiminden sorumlu kimse, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu ve Cumhuriyet Savcısına verilmiştir.

Bu aşamada uyuşmazlığın çözümü bakımından söz konusu tedbirleri alma konusunda hangi mahkemenin ya da mahkemelerin görevli olduğu hususunda Kanunun getirdiği düzenlemelerin incelenmesi gerekmektedir.

Kanunun “Mahkemelerin görevi” başlıklı 26. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları

“(1) Çocuk mahkemesi, asliye ceza mahkemesi ile sulh ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlar bakımından, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılacak davalara bakar.

(2) Çocuk ağır ceza mahkemesi, çocuklar tarafından işlenen ve ağır ceza mahkemesinin görev alanına giren suçlarla ilgili davalara bakar.

(3) Mahkemeler ve çocuk hâkimi, bu Kanunda ve diğer kanunlarda yer alan tedbirleri almakla görevlidir.” şeklindedir.

ÇKK’nın geçici 1. maddesinin üçüncü fıkrasında ise “Çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri bulunmayan yerlerde, bu mahkemeler kurulup göreve başlayıncaya kadar çocuklar tarafından işlenen suçlara ait soruşturma ve kovuşturmalar Cumhuriyet başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılır.”, dördüncü fıkrasında da “Çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup göreve başlayıncaya kadar korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararları görevli aile veya asliye hukuk mahkemelerince alınır.” şeklinde bir düzenleme yer almaktadır.

Öte yandan, Çocuk Koruma Kanuna Göre Verilen Koruyucu ve Destekleyici Tedbir Kararlarının Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 8. maddesinin ikinci fıkrası “Çocuk mahkemesi bulunmayan yerlerde, bu mahkeme kurulup göreve başlayıncaya kadar hakkında kovuşturma başlatılmış olanlar hariç, korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında tedbir kararları, aile mahkemeleri kurulan yerler bakımından bu mahkemeler, kurulu bulunmayan yerler bakımından asliye hukuk mahkemelerince alınır.” hükmünü içermektedir.

Yukarıdaki madde hükümleri değerlendirildiğinde; 5395 sayılı Kanun uyarınca gerek suça sürüklenen çocuk, gerekse de korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında gerekli güvenlik tedbirlerinin alınması hususunda görevli mahkemenin “çocuk mahkemeleri” olduğu açıktır. Ancak yukarıda da belirtildiği üzere eldeki dosyada uyuşmazlık konusu; çocuk mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde görevli mahkemenin yerel mahkeme direnme kararında belirtildiği üzere ceza mahkemeleri mi yoksa aile mahkemeleri mi olduğu noktasındadır.

Ancak ÇKK'nın geçici 1. maddesi ve adı geçen Yönetmeliğin 8. maddesi dikkate alındığında, çocuklar tarafından işlenen suçlar hakkında soruşturma ve kovuşturmanın Cumhuriyet Başsavcılığı ve görevli mahkemelerce bu Kanun hükümlerine göre yapılacağı, hakkında kovuşturma başlatılmamış olma şartıyla korunmaya muhtaç çocuklar hakkındaki tedbir kararlarının ise aile mahkemelerinin görevi içinde olduğu anlaşılmaktadır.

Kanun ve Yönetmelik hükümlerinin birlikte değerlendirilmesi sonucunda hakkında kovuşturma başlatılmamış olan çocukların da “korunmaya muhtaç çocuk” kapsamında değerlendirilmesi gerektiği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; işlediği iddia edilen suçla ilgili olarak 12 yaşından küçük olması sebebiyle TCK’nın 31. maddesinin birinci fıkrası gereğince “kovuşturmaya yer olmadığına” dair karar verilen çocuk Rojbin hakkında 5395 sayılı Kanun'un 5. ve 11., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) 31. maddeleri gereğince güvenlik tedbirlerine hükmolunması talep edilmiş olup anılan talep hakkında görevli mahkeme çocuk mahkemeleri, çocuk mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde aile mahkemeleri, aile mahkemeleri kurulu bulunmayan yerler bakımından asliye hukuk mahkemeleridir.

Hâl böyle olunca, yerel mahkemenin 5395 sayılı Kanun'da öngörülen tedbirleri alma görevinin ceza mahkemelerine ait olduğu gerekçesi ile önceki kararda direnmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi doğru olmamıştır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Orhangazi Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 07.02.2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3393, Karar No: 2011/7182, Tarih: 09.06.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/3393 E.  ,  2011/7182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine ve davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek;

1) Keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası, kesinleşen orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine ablike edilerek düzenlenecek bu haritalarda komşu ve yakın komşu parsellerin birlikte gösterilmesi,

2) Yine değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınıp dava dosyası içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 09/06 /2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7196, Karar No: 2014/8633, Tarih: 30.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/7196 E.  ,  2014/8633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

... Emniyet Kriminal Ekspertiz Raporuna göre sanığın ev aramasında ele geçirilen suça konu silahın 6136 sayılı Yasa kapsamında kaldığının tespit edilmiş olmasına göre, anılan yasaya aykırılıktan zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Yakınanın görev yaptığı ve giriş-çıkışın güvenlik çerçevesinde kontrollü yapıldığı... Polis Eğitim Merkezi içindeki düğün salonunun karşısında bulunan servis odasına girdiğine ve odadaki kilitli dolap içinde bulunan silahı aldığına dair herhangi bir somut delil bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, O Yer Cumhuriyet Savcısının itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8108, Karar No: 2016/6850, Tarih: 15.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/8108 E.  ,  2016/6850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık ...’in, ... tarafından düzenlenen 02.11.2006 tarihli sahte müstahsil makbuzunu... İlçe Tarım Müdürlüğü'ne ibraz ederek bal destekleme parası aldığının iddia ve kabul edildiği olayda; 300 adet arılı kovanı olan sanığın müstahsil makbuzunda belirtilen miktarda bal üretimi yapabileceği, ... dışında birine bal sattığına ilişkin bir tespitin bulunmaması karşısında, “özel belgede sahtecilik” suçundan beraati yerine 213 Sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b. Maddesinde düzenlenen “sahte belge kullanma” suçundan beraat kararı verilmiş ise de, sonuçta beraate hükmolunması isabetli bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/250, Karar No: 2024/1500, Tarih: 19.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/250 E.  ,  2024/1500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/147 E., 2023/2355 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ödemiş 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/485 E., 2022/667 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ve feri müdahil vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve feri müdahil vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalıya ait iş yerinde 10.08.2015 ile 21.08.2017 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı ile davalı arasında hizmet akdi olmadığını, davacının eşinin 04.05.2016 ile 21.08.2017 tarihleri arasında hayvan bakıcısı olarak 1,5 yıl kadar çalıştığını, davacının yaptığı iş nedeniyle müvekkili tarafından davacı ve eşine konut sağlandığını, başkalarına ait tarlalarda yevmiyeci olarak da çalıştıklarını, davalıya ait hayvan çiftliğinde dava döneminde 55 – 60 civarında hayvan olduğunu, ortalama olarak bir hayvan bakıcısının 80 civarında hayvana tek başına bakabildiğini, bu nedenle iş yerinde iki kişilik iş potansiyeli olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, .... T.C. kimlik numaralı davacı ...'ın Sosyal Güvenlik Kurumunda ....iş yeri sicil numaralı davalıya ait iş yerinde hizmet akdine istinaden 10.08.2015 ile 21.08.2017 tarihleri arasında aralıksız olarak toplam 733 gün çalıştığının, bu çalışmasının Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilmediğinin, bildirimi yapılmayan günlerde o günlerin asgari ücretini aldığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve feri müdahil vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve feri müdahil vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; sadece davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilerek sonuca gidilmesinin hatalı olduğunu, davalı tanıklarınca, davacının eşinin davalıya ait iş yerinde hayvanlara baktığının, davacının ise sadece eşi ile birlikte iş yerinde bulunan ikamette kaldığının, davalıya ait iş yerinde hizmet akdine dayalı olarak çalışmasının bulunmadığının beyan edildiğini, veteriner olan tanık ... ile davalının husumetli olduğunu, davacının çalışmaya başlama tarihi hususunda tanık beyanları arasında çelişki bulunduğunu, hükmün infaza elverişli olmadığını beyanla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili; eksik inceleme ile sonuca gidildiğini beyanla ilk derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Fer'i müdahil Kurum vekili; eksik inceleme ile sonuca gidildiğini beyanla ilk derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalıya ait iş yerinin büyükbaş hayvan besiciliğine yönelik bir çiftlik olduğu, davacının eşi ... ile birlikte çiftlikte bulunan evde ikamet ettiği, Ödemiş İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü'nden gelen 11.12.2018 Tarihli yazı cevabına göre; davalıya ait iş yerinde halizırda 111 adet, 10.08.2015 Tarihinde 142 adet, 21.08.2017 tarihinde 118 adet sığır bulunduğunun bildirildiği, davacının eşi ... tarafından da işbu davaya konu dönemde davalı yanında çalıştığından bahisle hizmet tespiti davası açıldığı, eldeki davada davalı tarafça sunulan cevap dilekçesinde; davacının eşi ...'ın davalıya ait çiftlikte 04.05.2016 - 21.08.2017 tarihleri arasında çalıştığının ve bir hayvan bakıcısının ortalama 80 civarında hayvana tek başına bakabileceğinin iddia edildiği, davalı tarafın anılan beyanı ve çiftlikteki hayvan sayısı dikkate alındığında; hayvanların yemlenmesi, sağılması, bakımı, temizliği ve çiftliğin güvenliği hususunda davalıya ait iş yerinde birden fazla kişinin iş gücüne ihtiyaç duyulduğunun açık olduğu, davalı tarafça çiftlikte davacının eşinden başka çalışan olduğu yönünde iddiada da bulunulmadığı, bu itibarla; hem belirtilen hususlar hem de zabıta tarafından tespit edilen ve ayrıca davalı tanığı olarak da bildirilen ... ve ...'nun davacı ile eşi Selim Kahraman'ın davalıya ait çiftlikte ailece çalıştıkları yönündeki beyanları dikkate alındığında; davacının çiftlikteki çalışmalarının eşi ...'a yardımdan ibaret olmadığı, davacının davalıya ait iş yerinde hizmet akdi ile çalıştığı, çalışmalarının karşılığı olarak ise eşi ...'a ücret ödemesi yapıldığı ve davalıya ait çiftlikte bulunan evde kaldıklarının anlaşıldığı, ancak davacının eşi ... tarafından açılan hizmet tespitine ilişkin dosya kapsamında yer alan ikamet bilgilerinde ve davacının UYAP üzerinden sorgulanan ikamet bilgilerinde; 06.10.2015 Tarihinden itibaren davalıya ait iş yeri adresinin ikamet adresi olarak bildirilmiş olması nedeni ile davacı ve eşinin anılan tarihten itibaren davalıya ait çiftlikte yaşamaya ve çalışmaya başladıkları kanaatine varıldığından, talebin 06.10.2015 - 21.08.2017 tarihleri arası için kabulünün gerektiği gerekçesiyle, davalı vekili ve fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf taleplerinin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile, davacının davalıya ait 1585256.35 sicil numaralı iş yerinde 06.10.2015 - 21.08.2017 tarihleri arasında, hizmet akdi ile günün asgari ücreti üzerinden çalıştığının tespitine fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve feri müdahil vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve feri müdahil vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının davalıya ait iş yerinde hizmet akdine dayalı olarak çalışmasının bulunmadığını, en fazla eşine yardım niteliğinde çalışması olduğunu, tanık ile davalının husumetli olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

Feri müdahil Kurum vekili; eksik inceleme ile sonuca gidildiğini beyanla temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 10.08.2015 ile 21.08.2017 tarihleri arasında davalıya ait çiftlikte geçen çalışmasının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesidir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı ve feri müdahil vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.