muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9993, Karar No: 2013/23364, Tarih: 30.09.2013

4077 sayılı yasanın 23. maddesi bu kanunu uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu durumda diğer davalılar hakkındaki davanın da davalı müteahhide tebaen tüketici mahkemesinde görülüp karara bağlanması gerektiği mahkemece gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde işin esasına girilerek hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır.

2-Bozma nedenine göre davalı ...'ın sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte gösterilen nedenle davalı ...'ın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 356.25 TL harcın istek halinde iadesine, 30.9.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1962, Karar No: 2016/4574, Tarih: 09.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/1962 E.  ,  2016/4574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespit

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, 2828 sayılı Yasa uyarınca koruma altına alınarak yetiştirme yurduna yerleştirildiğini belirterek ergin oluncaya kadar yetiştirme yurdunda kaldığının tesbitini istemiştir. Dava, Aile Mahkemesince karara bağlanmıştır. 2828 sayılı Yasa uyarınca çıkarılan Korunmaya Muhtaç Çocukların işe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzüğün 7. maddesinde "Bu tüzük hükümlerinden yararlanmak isteyenler, 18 yaşını tamamladıkları tarihten itibaren kamu kurum ve kuruluşlarına kurum aracılığıyla başvururlar. Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenmemesi halinde, bu hususun tesbiti mahkeme kararıyla olur" hükmü yer almaktadır. Bu hükümdeki "mahkeme" ibaresinin korunma kararının esasında yetkili olan mahkemeleri ifade ettiği açıktır. Mahkemelerin görevi kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece, yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 24.05.1983 tarihli ve 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu (SHK)'nun 22. maddesinde, korumaya muhtaç çocukların ergin oluncaya kadar bu Kanun hükümlerine göre kurumca kurulan sosyal hizmetler kuruluşlarında bakılıp yetiştirilmeleri ve bir meslek sahibi edilmeleri hususundaki gerekli tedbir kararının yetkili ve görevli mahkemece alınacağı düzenlenmiş ancak maddede görevli mahkeme belirtilmemiştir. Çocuk Koruma Kanununun 26/3. maddesinde mahkemeler ve çocuk hakiminin bu Kanun ve diğer kanunlarda yer alan tedbir kararlarını almakla görevli olduğu düzenlendiğinden 2828 sayılı Kanun'un 22. maddesinde düzenlenen tedbir kararlarında da çocuk mahkemeleri görevli bulunmaktadır. Malatya'da çocuk mahkemesi bulunmaktadır. Bu durumda tespit kararının çocuk mahkemesinde verilmesi gerektiğinden, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasıyla ilgili yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir (HGK.'nun 16.01.2013 tarih ve 2012/2 - 563 E - 2013/69 K sayılı kararı).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.03.2016(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2010/2801, Karar No: 2010/8065, Tarih: 09.06.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/2801 E.  ,  2010/8065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı ...'ın mirasçılarından ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca incelenmesine gerek görülen;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... İlçesi ... Mahallesinde yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit haritası örneğinin Orman Yönetiminden istenerek,

2) 1 numarada ... belgeler getirtildikten sonra dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 8 ya da 10 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

bu dosya içine konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 09/06/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15821, Karar No: 2008/10138, Tarih: 08.07.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/15821 E.  ,  2008/10138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 10. Aile Mahkemesi

TARİHİ :28.02.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün tazminatlar ve nafakalar yönünün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün \* temyiz eden M.. E..ile vekili Av. M..A.. ve Av. G..U.. ile temyiz eden karşı taraf vekili Av. F.. N..K..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının tüm, davacı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz iitrazları yersizdir.

2-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran \*davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şeklide hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ. Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASNA, duruşma için takdir olunan 550.00 YTL vekalet ücretinin H..'den alınıp M..'a verilmesine, aşağıda yazılı harcın H..'ye yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcının yatıran M..'a geri verilmesine,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.07.2008 Salı
Yargıtay — Esas No: 2009/430, Karar No: 2010/144, Tarih: 21.01.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/430 E.  ,  2010/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ise de davetiye masrafı bulunmadığından duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu iptâli ve tescil, mümkün olmadığı takdirde alacak istemleriyle açılmış, mahkemece tapu iptâli tescil isteminin kabulüne karar verilmiş, karar davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava konusu ... İlçesi ... Mah. 330 ada, 5 parsel nolu taşınmaz üzerine 2 blok halinde toplam 25 adet bağımsız bölüm yapıldığı, dosyadaki kat irtifakı kurulmuş olan tapu kaydından anlaşılmaktadır. Bu bağımsız bölümlerin 20 adedi mesken olup, 5 adedi ise dükkandır. Her blokta 10’ar adet mesken bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu meskenlerden 12 adedi yüklenicilere, 8 adedi ise arsa sahiplerine ait olacaktır. Davacı yükleniciler kendilerine 10 adet meskenin tapu kaydının verildiğini, 2 adet meskenin tapu kaydının verilmediğini belirterek bu davayı açmışlardır. Davalı arsa sahipleri ise yüklenicilere 12 adet mesken verildiğini savunmuşlardır. Uyuşmazlık dava konusu olan 2 adet meskenin tapu kaydının yüklenicilere verilip verilmediği konusundadır.

Mahkemece bilirkişilerden alınan rapor ve ek raporlar dikkate alınarak karar oluşturulmuştur. Mahkemece yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir. Davalı arsa sahiplerinin davacı yüklenicilere savundukları gibi 12 adet meskenin tapusunu verip vermedikleri dosya içeriğinden tam olarak anlaşılamamaktadır. Bilirkişi rapor ve ek raporlarında da yüklenicilere 11,67 adet meskenin verilmesi belirtildiği halde, meskenlerin kaç adedinin verildiği konusunda değerlendirme yapılmamıştır. Mahkemece yeterli araştırma yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, dava konusu ... İlçesi, ... Mah. 330 ada, 5 parsel nolu taşınmaz üzerindeki kat irtifakı uyarınca oluşan tüm bağımsız bölümlerin ilk tesisinden itibaren tüm intikallerini gösterir şekilde tapu kayıtlarının tüm intikallere ilişkin akit tablosu örneklerinin dosyaya getirtilmesinden, taraflar isticvap edilerek arsa sahipleri tarafından yükleniciye verilen meskenler ve numaraları konusunda beyanlarının alınmasından, bu konuda ispat yükünün arsa sahiplerinde olduğunun değerlendirilmesinden, sonucuna göre arsa sahipleri tarafından yüklenicilere tapu kayıtları devredilen meskenlerin açık şekilde belirlenmesinden, arsa sahipleri tarafından yüklenicilere bilirkişi raporunda belirlenen 11,67’den az sayıda mesken verilmişse davanın değerlendirilip karar oluşturulmasından ibarettir.

2-Bilirkişiler tarafından düzenlenen raporda yüklenicilerin hakettiği mesken sayısı 11 mesken ile bir adet meskenin %67 payı olarak belirlendiği ve yükleniciler tarafından 10 adet meskenin tapularının kendilerine verildiği beyan edildiği halde, kalan 1 adet mesken ile diğer meskenin %67 payının tescili yerine, kararda belirtilen iki adet meskenin tamamının tesciline karar verilmesi de kabul şekline göre bozma nedenidir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 21.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2120, Karar No: 2007/2619, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2120 E.  ,  2007/2619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3301, Karar No: 2013/3988, Tarih: 07.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/3301 E.  ,  2013/3988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlık trafik kazası nedeniyle tazminat istemine ilişkin olup dosyanın Yargıtay'a ilk geliş tarihi 01/02/2013'ten sonra olmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 17. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/628, Karar No: 2021/440, Tarih: 30.09.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/628 E.  ,  2021/440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 382-54

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan sanık ...’ın TCK’nın 245/1, 35/2, 52/2-3, 53, 58/6 ve 63 maddeleri gereğince 2 yıl 3 ay hapis ve 1.800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin ... 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.10.2011 tarihli ve 414-317 sayılı hükmün, sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 12.10.2015 tarih ve 24215-43605 sayı ile;

"Oluşa ve dosya içeriğine göre sanığın, mağdurun bankamatikten para çekmeye çalıştığını görmesi üzerine, yardım etme bahanesi ve hileli hareketler ile yanına yaklaşarak, mağdurun şifreyi girmesinden sonra bankamatiğe müdahale edip hesabındaki 500 TL parayı kendi hesabına havale etmesi ile TCK'nın 245/1. maddesinde tanımlanan banka kartının kötüye kullanılması suçunun tamamlandığı, omuzundan ameliyatlı ve 75 yaşında olması nedeniyle beden bakımından kendisini savunamayacak durumdaki mağduru bankamatiğin başından uzaklaştırdıktan sonra, kartsız işlem yaparak kendi hesabına havale ettiği parayı çekip gitmek istediği sırada, çektiği paranın kendisine ait olduğunu söyleyerek geri isteyen mağduru iterek hızla kaçtığı, olay yerindeki vatandaşlar tarafından yakalanarak elinde saklamaya çalıştığı 500 TL para ile birlikte polise teslim edildiği olayda, sanığın TCK'nın 149/1-e maddesine uygun beden bakımından kendisini savunamayacak durumdaki kişiye karşı yağma suçunun da tamamlandığı gözetilmeksizin, tamamlanan her iki suçundan hükümlülüğü yerine, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 04.02.2016 tarih ve 382-54 sayı ile, sanığın nitelikli yağma suçundan TCK’nın 149/1-e maddesi gereğince 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan aynı Kanun’un 245/1 ve 52/2 maddeleri gereğince 3 yıl hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, aleyhe temyiz olmadığından sonuç olarak 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gözetilmek suretiyle 2 yıl 3 ay hapis ve 1.800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç yönünden de TCK’nın 58/6 ve 63. maddeleri gereğince mahsuba ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş olup, bu hükümlerin, sanık ve müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince 10.10.2018 tarih ve 3904-6051 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 23.10.2019 tarih ve 99851 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 23.10.2019 tarih ve 99851 sayı ile;

"Yağma suçunun mağdurların mülkiyetinde bulunan malvarlığına karşı işlenebileceği, Yüksek Daire tarafından da ifade edildiği üzere sanığın müştekiye yardım bahanesiyle hesabında bulunan parayı kendi hesabına aktarması işlemi ile TCK'nın 245/1. maddesinde tanımlanan suçun tamamlandığı, bu aşamadan sonra sözkonusu paranın sanığın zilyetliğine geçtiği sanığın bu parayı dilediği yer ve zamanda kullanma hakkına sahip bulunduğu bu açıdan yağma suçunun oluşmayacağı, kaldı ki sözkonusu paranın halen mağdurun mülkiyetinde bulunduğu kabul edilir ise mağdurun göz takibinden çıkmamış olan sanığın bağrışma sesleri üzerine tanıklar tarafından yakalanması nedeniyle yağma suçunun teşebbüs aşamasında kaldığının kabülü gerekeceği, mağdurun kendi mülkiyetinden çıkan sanığın zilyetliğine geçmiş para ile ilgili olarak parayı istemesi bunun üzerine sanığın müştekiyi ittirerek olay yerinden uzaklaşmak istemesi eyleminde şartları varsa kasten yaralama suçunun oluşabileceği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 21.11.2019 tarih ve 2262-5694 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanığa atılı nitelikli yağma suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının,

2- Oluşmadığının kabulü hâlinde eylemin kasten yaralama suçu olarak nitelendirilip nitelendirilemeyeceğinin,

3- Nitelikli yağma suçunu oluşturduğunun kabulü hâlinde ise eylemin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanığa atılı nitelikli yağma suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığının,

2- Oluşmadığının kabulü hâlinde eylemin kasten yaralama suçu olarak nitelendirilip nitelendirilemeyeceğinin,

3- Nitelikli yağma suçunu oluşturduğunun kabulü hâlinde ise eylemin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

17.09.2011 tarihinde saat 09.45'te Ziraat Bankası ... Şubesi bankamatiğine emekli maaşını çekmek üzere giden mağdurenin parayı çekmeye çalıştığı sırada sanığın yanına yaklaşarak yardım etmek bahanesiyle mağdurenin bankamatik kartının şifresini sorduğu, mağdurenin ise şifreyi vermek istemediği, sanığın yanından ayrılmaması üzerine de bilerek şifresini yanlış girip sanığın uzaklaşmasını beklediği, sanığın birkaç metre uzaklaşması üzerine şifresini doğru olarak girip parayı çekmek istediği ancak bu esnada sanığın arkasından aniden gelerek para çekme butonuna basıp "Bankamatikte para kalmamış yarın gel!" diyip mağdureyi bankamatikten uzaklaştırmaya çalıştığı, bu sırada bankamatik üzerinden mağdurenin hesabından kendi hesabına 500 TL havale yaptığı, mağdurenin şüphelenerek bankamatiği gözetleyip geriye çekildiği, sanığın para çektiği sırada mağdurenin paranın kendine ait olduğunu iddia edip sanıktan parayı vermesini istediği, sanığın mağdureyi itekleyip kaçmaya çalıştığı, önceden ameliyat geçiren mağdurenin sanığa müdahale edemeyip yardım istemesi üzerine tanıkların yardımıyla sanığın yakalandığı, mağdurenin toplam 500 TL'sinin iade edildiği, bu şekilde başkasına ait bankamatik kartının kötüye kullanma suçunun yağma suçuna dönüştüğü ancak yağma suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı iddiası ile kamu davası açıldığı,

Mağdure hakkında alınan 17.09.2011 tarihli rapordan; sağ omuz iç kısmında ameliyat yarası bulunduğunun ve darp cebir izi olmadığının tespit edildiği,

Ziraat Bankası A.Ş.'ye ait fotokopi belgeden; ... isimli kişiye 500 TL havale yapıldığı, hesapta kalan bakiyenin 308.31 TL olduğu,