muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14192, Karar No: 2021/15086, Tarih: 24.05.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/14192 E.  ,  2021/15086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Mala zarar verme, hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı, beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süreleri ve kararların niteliği ile suç tarihine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin temyizinin suça sürüklenen çocuk ...’nın yaralama suçlarından kurulan beraat kararlarına yönelik olmadığı, belirlenerek dosya görüşüldü:

A- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyizinde;

Mala Zarar Verme suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, tebliğnameye uygun olarak, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'un 317. maddeleri uyarınca, suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B- Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında hakaret suçlarından kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümler ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında tehdit suçlarından kurulan beraat hükümlerinin temyizinde ise;

Temyiz isteklerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Suça sürüklenen çocuklara atılı suçların yasa maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları uyarınca, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 66/2. maddelerine göre, suçların tabi bulunduğu 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk ... müdafisi ile katılan suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak başkaca yönleri incelenmeyen HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 66/2 ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 24/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11568, Karar No: 2016/14417, Tarih: 11.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/11568 E.  ,  2016/14417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, zamanaşımı süresinin dolduğunu, alacak isteklerinin yerinde olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep temiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ve hafta tatili çalışmasının ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmalarının bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve hafta tatili çalışma ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.

Davalı taraf davacının fazla mesai yaptığında ücretinin ödendiğini beyan etmiştir. Davacının bazı aylara ait puantajlarda aylık fazla çalışma saatlerinin yazılı olduğu ve bodrolarda da “ek kazanç” hanesinde ödeme rakamlarının bulunduğu görülmüştür. Davalı açık temyizinde de bordrodaki ödemelerin banka kanalı ile yapıldığını ileri sürmüştür. Bu durumda her iki tarafa bodroda yer alan “ek kazanç” hanesinde ödemenin niteliği sorulmalı, fazla mesai ücreti olduğunun anlaşılması durumunda bu defa banka kanalı ile ödenip ödenmedikleri denetlenmelidir. Banka kanalı ile ödeme söz konusu ise bordrolar ve puantajlar imzasız olduğundan davacının ispat etmesi durumunda ödenenden daha fazlasını talep etme hakkı da bulunduğu dikkate alınmalıdır. Fazla mesai ücretinin bulunması durumunda; banka kanalı ile varsa yapılan ödemede işçinin ihtirazi kayıt koyma imkanı bulunmayacağından bu ödemelerin mahsup edilmesi süreti ile sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi bozma sebebidir.

Kabule göre davacının hizmet süresi olarak taleple bağlı kalarak fazla mesai alacağı dışındaki alacakların 31.01.2010 tarihine kadar hesaplanmasına rağmen fazla mesai alacağı bakımından işten çıkış tarihinin 31.01.2011 olarak kabul edilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5807, Karar No: 2015/26281, Tarih: 28.09.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/5807 E.  ,  2015/26281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/12136

MAHKEMESİ : Serik 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2014

NUMARASI : 2011/352 (E) ve 2014/626 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık İbrahim hakkında katılan Hakan'ı ve sanık Sırma hakkında katılan Hakan ve yargılama esnasında ölmüş müşteki Gülsüm'ü kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıklar İbrahim ve Sırma müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar hakkında tayin olunan cezaların, karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükümlerin 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizinin mümkün olmadığı, bu nedenle temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından sanık müdafiinin bu karara yönelik itirazının 1412 sayılı CMUK'un 315/2. maddesi gereğince reddine ve redde ilişkin 17.12.2014 gün ve 2011/352 Esas, 2014/626 karar sayılı ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Katılan sanıklar Hakan ve Havva hakkında katılan Sırma'yı ve Sırma hakkında Havva'yı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

3) Sanık İbrahim hakkında katılan Havva ve yargılama esnasında ölmüş müşteki Gülsüm'ü kasten yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik sanık İbrahim müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık anlatımları, taraflar arasında arazi anlaşmazlığı nedeniyle husumet bulunması, tüm dosya kapsamı, olayın özellikleri ve kavganın hangi tarafın haksız hareketi ile başladığının belirlenememesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16356, Karar No: 2015/4798, Tarih: 31.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/16356 E.  ,  2015/4798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ...Mahallesi 269 ada 594 parsel sayılı taşınmaz bedelinin ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın yargı yolu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu taşınmazın 279 m² lik kısmının yapılan imar çalışması sırasında kamulaştırmaya ayrıldığını ve davalı idare tarafından kamulaştırma işlemi yapılmadan el atıldığını belirterek, kamulaştırmasız el atma nedeniyle taşınmaz ve ecrimisil bedellerinin tahsilini istemiş; mahkemece, idari yargı yerinde görülmesi gerektiğinden davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; 04.06.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda, dava konusu 269 ada 594 parselin 545 m² iken 200 m² sinin 2820 ada 2 numaralı parsele, 66 m²'sinin düzenleme ortaklık payına ve 279 m² sinin ise kamulaştırmaya ayrıldığı, kamulaştırmaya ayrılan bu bölümün davacı hissesine göre 21,12 m² sinin ana arter niteliğindeki yolda, 72.05 m² sinin ara arter niteliğindeki yolda kaldığı, bilirkişi kurulu raporunun ekindeki resimlerden ise sokağın asfalt kaplı olup araç ve yaya kullanımına açık olduğu ve fiili el atma olgusunun gerçekleştiği anlaşıldığından, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat ve ecrimisil davasında adli yargı görevlidir. Dairemizin 2014/17818 E-18799 K sayılı kararı ile incelenen ... 7.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/504 E-2013/191 K. sayılı dosyasında, aynı parsele ilişkin farklı tapu malikinin açmış olduğu kamulaştırmasız el atma davasının yargılaması sırasında alınan bilirkişi raporları ile de fiili el atma olgusunun gerçekleştiği kabul edilmiştir. Bu durumda mahkemece husumetin hangi idareye ait olacağı da gözönünde tutularak işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçeyle davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11298, Karar No: 2021/7436, Tarih: 20.04.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/11298 E.  ,  2021/7436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf isteminin esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin 24/11/2020 tarihli istinaf dilekçesinde duruşma talep ettiği ancak 04/01/2021 tarihli temyiz dilekçesinde duruşma talebi bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, yağma suçunun maddi ve manevi unsurunun oluşmadığı, sanığın TCK’nın 150/1, 150/2 ve 62. maddelerinin uygulanması gerektiği ve ikinci kez tekerrürün oluşmadığı sebeplerine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdiri ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, suç tarihinde anne ve babasının yaşadığı eve giden sanığın, silahı anne ve babasına doğrultarak babası olan mağdur ...’den para istediği ve vermezsen hepinize sıkarım tehditi üzerine mağdur tarafından kendisine toplam 120 TL para verilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; özgülediği kastına göre sanığın, mağdura yönelik eyleminin bir bütün halinde TCK'nın 149/1.a-d maddesindeki konutta silahla yağma suçunu oluşturduğu ve TCK’nın 150/2 maddesi gereği değer azlığı indiriminin uygulanmadığı anlaşılmıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi, 06.05.2020, suç konusu 120 Türk lirasıdır. Mağdurlar, sanığın annesi ve babasıdır, şikayetlerinden vazgeçmişlerdir. Bütün bu hususlar paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında verilen cezada TCK’nın 150/2 maddesi uyarınca değer azlığı indiriminin yapılmaması ,

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi, 06.05.2020, suç konusu 120 Türk lirasıdır. Mağdurlar, sanığın annesi ve babasıdır, şikayetlerinden vazgeçmişlerdir. Bütün bu hususlar paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında verilen cezada TCK’nın 150/2 maddesi uyarınca değer azlığı indiriminin yapılmaması ,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın İstanbul Anadolu 5. Asliye Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesine, 20/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1191, Karar No: 2012/1780, Tarih: 15.03.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/1191 E.  ,  2012/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı ...'ün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 16,25 TL harcın davalı ...'ten alınmasına, 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/388, Karar No: 2021/355, Tarih: 08.07.2021

**Ceza Genel Kurulu         2020/388 E.  ,  2021/355 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 477-564

Sanık ...'nın konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan TCK'nın 116/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanık hakkında 3 yıl denetim süresi belirlenmesine ilişkin Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 20.03.2013 tarihli ve 353-174 sayılı kararın kesinleşmesinden sonra, sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinden bahisle dosyayı yeniden ele alan Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesince 26.12.2014 tarih ve 294-537 sayı ile, hükmün açıklanarak sanığın TCK'nın 116/1, 31/3, 62, 50/1-a, ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verilmiştir.

Hükmün, sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 20.05.2019 tarih ve 15044-8509 sayı ile;

"...Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın ikrar niteliğindeki savunması ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, eylemin başlangıcından itibaren sanığın, temyiz dışı sanık ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek atılı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında, hakkında tayin olunan cezada 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması," isabetsizliğinden ceza süresi yönünden kazanılmış hakkın korunması kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesince 05.09.2019 tarih ve 477-564 sayı ile, sanığın TCK'nın 116/1, 119/1-c, 31/3, 62, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 4000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye; ilk hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle sonuç cezanın 2000 TL adli para cezasına indirgenmesine ilişkin hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 22.06.2020 tarih ve 4972-6068 sayı ile, sanık müdafisinin temyiz dilekçesini 15 günlük süre içerisinde vermesi nedeniyle temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 10.07.2020 tarih ve 11565 sayı ile;

"....İncelemeye konu son karar tarihi 05.09.2019 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle sanık müdafisinin, yüzüne karşı tefhim edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik on beşinci günde gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu ve bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.