muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1507, Karar No: 2014/7399, Tarih: 17.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1507 E.  ,  2014/7399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında “15/05/2000” şeklinde yanlış gösterilen suç tarihinin “17/10/2010” olarak mahallince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının

zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın 06/07/1973 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 15/05/2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'ın 06/07/1973 tarihinde vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 15/05/2000 tarihinde muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen, birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 17/04/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18106, Karar No: 2013/7872, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/18106 E.  ,  2013/7872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayınözelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurundurumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; katılan ...’nin önüne çıkan sanığın, Almanya’dan yeni geldiğini belirterek babası için hayır amacıyla para dağıtacağından bahisle müştekinin ve eşinin bu parayı dağıtmasını isteyip bir miktar para çıkardığı ancak “ bu parayı size vereceğim ancak dağıtmadan önce okutmamız lazım varsa sizdeki paraları da okutalım “ diyerek müştekinin eşinden 100 TL aldığı ancak bu parayı hemen iade ederek müştekinin kolundaki bilezikleri okutmanın daha iyi olacağını, bereketinin artacağını söyleyip müştekinin kolundaki iki adet altın bileziği aldığı ancak okutmak üzere girdiği yerden çıkmayarak ortadan kaybolduğu şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13700, Karar No: 2022/5942, Tarih: 20.06.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/13700 E.  ,  2022/5942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : 5602 Sayılı Kanun Uyarınca Yapılan Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı ... vekili davacı ... vekili, davalı ...... vekili, davacı ...... ve davacı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Mahkemenin verdiği karar Yargıtay tarafından bozulmuş olup, uyulan bozma ilamında özetle ;“ Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmak için yeterli olmadığı belirtilerek, tarafların tutunduğu tapu kayıtları ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünden maliklerin tümünü açıkta pay kalmayacak şekilde getirtilmesi, bu yolla tarafların tutunduğu kök tapu kayıtları ile tedavül kayıtlarında tarif edilen sınırların ayrı ayrı incelenerek sınır yerlerinde ve özellikle yüzölçümlerinde bir değişiklik bulunup bulunmadığı varsa bu değişikliklerin haklı hukuksal bir nedene dayanıp dayanmadığının belirlenmesi, ayrıca dava ve temyize konu taşınmazlara dıştan komşu taşınmazların tesbit tutanakları ve varsa dayanakları kayıtlar davalı iseler dava dosyalarının getirtilmesi, bu yolla tapu kayıtlarının uygulamasına ilişkin yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin denetlenmesi gerektiğinin düşünülmesi, ayrıca taşınmazın çevresinde DSİ’ne ait kanalları ile devlet oto yolunun bulunduğu gözönüne alınarak varsa kanallarla ve oto yolla ilgili kamulaştırma haritası ve eki belgelerde getirtilerek yerine uygulanması, bu yolla taraf tapu kayıtlarından kamulaştırma yapılıp yapılmadığının saptanması, kamulaştırma evrakında nizalı parseller yönünün ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterildiğinin incelenmesi, tarafların tutunduğu kök tapu kayıtlarında tarif edilen sınır yerleri kök tapu kayıtlarının ilk oluştuğu gündeki sınır yerlerine göre belirleneceğinin düşünülmesi, taraf tapularının iç içe girmesi bir başka deyişle örtüşmesi halinde önceki günlü doğru temele dayanan hukuksal değerini yitirmeyen kayda değer verileceğinin düşünülmesi, davalıların tutunduğu tapu kayıtlarında tarif edilen sınır yerlerinden TEPE, SAZ VE SAKIZ GEDİĞİ sınırların değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınır yerlerinden olduğu “SAKIZ GEDİĞİ” olarak tarif edilen sınır yerinin istikamet gösteren nokta sınır yeri niteliğinde olduğunun düşünülmesi, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek ve kesinleşen yönler dikkate alınarak sonucuna uygun bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, çekişmeli 121 ve 122 parsel sayılı taşınmazların 15.11.2018 havale tarihli hisselendirme raporunun 25-31. sayfalarında yer alan tapu kayıt maliki ve mirasçıları adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili davacı ... vekili, davalı ...... vekili, davacı ...... ve davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul, kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 36,30 TL'nin temyiz eden davalı ...... ve davacı ...... ve davacı ...'den ayrı ayrı alınmasına, 80,70 TL onama harcın da peşin harçtan mahsubu ile artan 8,10 TL'nin istek halinde temyiz eden davacı ...'ya iadesine ve 80,70 onama harcın temyiz eden davacı ...'dan alınmasına, 20.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2816, Karar No: 2021/2930, Tarih: 20.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/2816 E.  ,  2021/2930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a)Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b)Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalılar ..., ..., ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalıların adres kayıt sistemindeki adreslerine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadıkları anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 20.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2990, Karar No: 2012/5986, Tarih: 12.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2990 E.  ,  2012/5986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen tazminat ve tapu iptali tescil davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen 2010/638 E. ve 2010/98 E. sayılı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, asıl davada davacılar-birleşen davalarda davalılar vekilince duruşmalı, asıl davada davalılar-birleşen davalarda davacı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine, ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar Vek.Av. ... ile asıl davada davalılar-birleşen davada davacı Vekilleri Av. ... ve Av. ....in gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı arsa sahipleri vekili, davalı şirketle müvekkilleri arasında 20.02.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, kendilerine ait ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 8320 ada, 1 parselde kayıtlı taşınmazlarına 4 bloktan oluşan inşaat yapılacağını ve 22 adet normal, 4 adet özel dairelerin verileceğini, ancak kendi bağımsız bölümlerinde ve ortak yerlerde birçok eksik ve kusurlu işler bulunduğunu, yaptırdıkları tespitle bu konudaki alacaklarının 1.200.000,00 TL olarak hesaplandığını ileri sürerek, şimdilik 200.000,00 TL'nin teslim tarihinden itibaren ticari faiziyle tahsilini talep ve dava etmiş, 16.05.2011 tarihli dilekçesiyle, taleplerini 302.900,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı yükleniciler vekili, davalı ...'in sözleşmenin tarafı olmadığını, müvekkilinin inşaatı sözleşmedeki süresinden önce eksiksiz yapıp bitirdiğini, davacıların da bağımsız bölümlerini 3. kişilere kiraya verdiğini, ayrıca birçok fazla işler yapıldığını savunarak, davanın davalı ... yönünden husumet nedeniyle diğer davalı yönünden esastan reddini istemiştir.

Yüklenici şirket vekili, işbu dava ile birleştirilen ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/98 E. sayılı davasında, davalı arsa sahiplerinin engellemeleri sebebiyle müvekkilinin inşaata geç başlayabildiğini, inşaatta fazla işler yaptığını ileri sürerek, bu nedenle uğradığı zararlara karşılık ve fazla yaptığı işler bedelinden şimdilik 450.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren ticari faiziyle davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Yüklenici şirket vekili, birleşen ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/638 E. sayılı davasında ise, müvekkili şirkete verilmesi gereken dairenin adına tescil edilmediğini, bu sebeple kâr ve kira gelirinden mahrum olduğunu savunarak, C blok 2 no'lu bağımsız bölümün davacı şirket adına tescilini, 01.09.2009 tarihinden itibaren mahrum kalınan kâr ve kira gelirinin faiziyle birlikte tahsilini istemiş, harca esas değer 100.000,00 TL olarak gösterilmiştir.

Davalı arsa sahipleri vekili, birleşen davaların reddini istemiştir.

Davalı arsa sahipleri vekili, birleşen davaların reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında 20.02.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, dava konusu 8220 ada 1 parselde kayıtlı taşınmaza 4 bloktan oluşan inşaat yapılacağı, ilk 2 blok için inşaat süresinin 24 ay olduğu, diğer 2 bloğun ise bunu takip eden 24 ayda teslim edileceği ve sürenin inşaat ruhsatının alındığı tarihten itibaren başlatılacağı, asıl davada davacıların kendi bağımsız bölümlerindeki ve ortak yerlerdeki eksik ve kusurlu işlerden paylarına düşen kısımlardan dolayı 157.340,00 TL alacaklı olduklarının saptandığı gerekçesiyle asıl davada bu miktarın davalı yüklenici şirketten tahsiline, fazla kısmın ve davalı ...'in sözleşmede bir taahhüdü olmadığından, bu davalı yönünden davanın reddine; birleşen 2010/98 E. sayılı davada, davacı yüklenicinin yapmış olduğu fazla işlerin bedelinin 793.088,00 TL olarak saptandığı gerekçesiyle taleple bağlı kalınarak 450.000,00 TL'nin davalı arsa sahiplerinden tahsiline; birleşen 2010/638 E. sayılı davada ise, 8320 ada, 1 parselde yüklenici payına düşen C blok 2 no'lu bağımsız bölümün, davacı şirket adına tesciline, yüklenici bu dairenin geç teslimi sebebiyle, iskan ruhsatının alındığı 17.06.2009 tarihinde tüm dairelerin tapusunu istemeye hak kazandığından, bu tarihten dava tarihine kadar 23.100,00 TL kira tazminatını da talep hakkı bulunduğundan, bu miktarın davalı arsa sahiplerinden tahsiline karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Asıl dava yönünden;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b-Davacı arsa sahipleri vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Asıl dava yönünden;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b-Davacı arsa sahipleri vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Taraflar arasında düzenlenen 20.02.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 1, 3. maddelerinde açıkça "yüklenici şirketin kurucu ortağı olan ..., yüklenicinin bu sözleşme gereği yapacağı her türlü işten, sözleşme şartlarından doğacak borç ve yükümlülüklerinden dolayı iş sahibine karşı sorumludur." hükmü bulunduğu halde, davalılardan ...'in bu madde kapsamında arsa sahiplerine karşı sözleşmeden dolayı sorumlu olup olmayacağı yönünde bir değerlendirme yapılmamış, bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece davalı ...'in sorumluluk durumunun, sözleşme hükmü doğrultusunda tartışılması ve sonucuna göre sözleşmedeki taraf iradelerine uygun bir karar verilmesi gerekirken bu hususun dikkate alınmaması doğru olmadığı gibi, davacı tarafça, dava dilekçesinde, hükmedilen alacağına faiz isteminde de bulunulmuş olmasına rağmen mahkemece bu istem gözden kaçırılarak davacılar lehine faize karar verilmemiştir. Yasal olarak davacıların faiz talebi hakkı bulunduğundan, bu istemin de mahkemece kabul edilmemesi usul ve yasaya aykırı olmuş, kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

c- Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Davacılar vekili 16.05.2011 tarihinde harçlandırıldığı ıslah dilekçesiyle asıl davadaki talebini 302.900,00 TL'ye çıkarmış, mahkemece davacıların alacak taleplerinin 157.340,00 TL'lik bölümü kabul edilmiş, fazlaya ilişkin kısmın reddine karar verildiği halde davalı yüklenici şirket lehine vekalet ücretine hükmedilmemiştir. Mahkemece, davalı taraf kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca reddedilen alacak miktarı üzerinden, davalı yüklenici şirket lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiği hususunun gözardı edilmesi doğru olmamıştır.

2-Birleşen 3. ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/98 E. sayılı dosyası yönünden;