muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4053, Karar No: 2024/5590, Tarih: 21.05.2024

Dosyada mevcut kaçak eşyaya mahsus tespit varakasında bildirilen gümrüklenmiş değerin suç tarihi itibarıyla normal değerde olduğu belirlenmiştir.

İddianamede müsaderesi talep edilen ... adına kayıtlı bulunan Türk Uluslararası Gemi Siciline ... sicil no ile tescilli ... IMO numaralı Türk bayraklı ... isimli gemi olduğu, malen sorumlu şirket vekilinin şerhin kaldırılmasını talep ettiği görülmüştür.

A. Nakil Aracı Yönünden

Sanıkların savunmaları, malen sorumlu şirket vekilinin beyanları ve tüm dosya kapsamına göre ele geçen eşya değeri ve müsaderesi talep edilen geminin değeri gözetildiğinde suçta kullanılan geminin müsaderesinin hakkaniyete aykırı olduğu ve malen sorumluların iyi niyetli olduğunun aksine delil bulunmadığının anlaşılması karşısında, nakil aracının üzerindeki şerhin hüküm kesinleştiğinde kaldırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

B. Mahkûmiyet Hükümleri Yönünden

Suç tarihinde Ukrayna limanından İzmir Aliağa Limanına gelen kaptanlığını sanık ...'ın yaptığı çarkçıbaşı olarak sanık ...'ın bulunduğu gemiden beyan harici akaryakıt ele geçmesi ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların eyleminin sabit olduğu belirlenmekle, sanıklar hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

1.Suç tarihi itibarıyla sanıklar hakkında 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası uyarınca uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, suç tarihinde yürürlükte bulunmayan, eşyanın değerinin normal olması ve usulüne uygun ihtarata rağmen ödeme yapılmadığından dolayı etkin pişmanlığa ilişkin hükümlerin de uygulanamayacağı cihetle, lehe hüküm içermeyen 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun uyarınca yazılı şekilde uygulama yapılması,

2.Sanıklar hakkında hükmedilen 3 yıl hapis cezasından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim sonucu 2 yıl 6 ay hapis cezası yerine 2 yıl 8 ay hapis cezasına hükmolunması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

3.Kaçak eşyanın 5607 sayılı Kanun'un 13/1 maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun'un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesi yerine 5237 sayılı Kanun'un 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

4.Katılan ... İdaresi lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinde sanıklardan alınarak katılan ... İdaresine verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

A. Nakil Aracı Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle nakil aracına dair hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Mahkûmiyet Hükümleri Yönünden

III. KARAR

A. Nakil Aracı Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle nakil aracına dair hükmün Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Mahkûmiyet Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 21.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7401, Karar No: 2013/8088, Tarih: 17.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/7401 E.  ,  2013/8088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait fabrikayı kiralayan davalının daha sonra iflasına karar verildiği ve tahliye işlemlerinin devam ettiğini, müflis şirketin 16.01.2009 tarihinden masaya başvuru tarihine kadar işleyen ve ödenmeyen toplam 177.339,84 TL kira borcunun iflas masasına kaydı için yaptıkları başvuru sonucunda, alacağın nizalı olarak değerlendirilerek 4. sıraya kaydının yapıldığını, oysa alacağın nizalı olmadığını ileri sürerek, iflas idaresinin 29.01.2010 tarih ve 57 nolu kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; müflis şirketin 24.10.2008 tarihi itibariyle iflasına karar verildiği ve kararın kesinleştiği, davacının talep ettiği alacağın iflas tarihinden sonra doğan bir alacak olup, iflas müdürlüğü tarafından verilen kararın bu nedenle yerinde görüldüğü gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kayıt ve kabul istemine ilişkindir.

İflas tarihinden sonra doğan bir alacağın masa borcu olup olmadığı yönündeki inceleme, alacağın dayandığı hukuksal ilişkiye göre genel hükümler doğrultusunda genel mahkemelerce tespit edilecektir. (İflas Hukukunda Sıra Cetveli Prosedürü ve Sıra Cetveline Karşı Müraacat Yolları..., yayımlanmamış doçentlik tezi, s. 37) Dairemizin 02.02.2012 tarih ve 2011/4952 E, 2012/680 K sayılı ilamı da bu yöndedir. İİK'nda masa borçları için İİK'nın 235/1. maddesindeki gibi kayıt kabul ve 154/3. maddesindeki gibi iflas davaları için Ticaret Mahkemelerinin görevli olduğu yolundaki açık bir düzenleme bulunmadığından bu mahkemenin davanın açıldığı tarih itibariyle yürürlükte olan HUMK'nın 1 ve 8. madde hükümlerindeki parasal sınıra göre Asliye ya da Sulh Hukuk Mahkemesi olduğunun kabulü gerekir.

İflas masasının bu safi (net) mevcudu (masaya giren mal, alacak ve haklar), "alacakların ödenmesine tahsis olunur" (İİK m.184,I,c.1). Buradaki "alacaklar" teriminden maksat, aslında yalnız "iflas alacaklarıdır." İflas alacağı, iflas açıldığı anda müflise karşı hukuken mevcut olan alacaklar yani müflisin iflasın açıldığı andaki borçları olup, iflas masasından istenebilirken (masaya yazdırılabilirken), müflisin iflas açılmasından sonra doğan alacakları, iflas alacağı olmadığından, iflas masasından talep edilemez. İflas masasından istenebilecek (hatta, iflas alacaklarından daha önce ödenecek) olan, bir başka alacak çeşidi de masa alacaklarıdır. Bunun masa bakımından adı "masa borcudur." Masa borçları müflisin değil, (çünkü, müflisin iflas açıldıktan sonra masayı bağlayıcı nitelikte borçlanmasına imkân yoktur.) iflas masasının yaptığı borçlardır. Masa borçları, iflasın açılmasından iflas tasfiyesinin sonuçlanmasına kadar, iflas masası (masa adına iflas dairesi veya iflas idaresi) tarafından yapılan borçlardır. (İİK. m. 248, 303/2) Masa alacakları iflas masasından tam olarak ödenir. (örn: İflas kararının ilanı giderleri (m.166;219), defter tutma (m.161;208) giderleri (bkz: m.160), masa mallarının muhafazası için kiralanan depo için ödenecek kira, iflas idaresinin ücreti (m.223,IV), masanın (iflas idaresinin) taraf olduğu davaları takip eden avukatın avukatlık ücreti masa borcudur. Bu sayma, tahdidi değildir; masa borçlarına bazı misaller vermek içindir. Şu halde, masa alacakları (borçları), iflas açıldıktan sonra iflasın tasfiyesi için bizzat masa (yani, masa adına iflas dairesi veya idaresi) tarafından yapılan borçlardır. Masadan ödenecek alacakların, iflas alacağı ve masa alacağı olarak ikiye ayrılmasının pratik önemi şudur: Masa alacakları, iflas masasından tam olarak ödenir. Masa alacakları, iflas alacaklarından daha önce ödenir (m.248). Oysa, iflas alacaklarının tam olarak ödenmesi çok enderdir. (belki yalnız m.206'nın ilk üç sırasındaki imtiyazlı alacaklar tam olarak ödenir.) İflas alacakları (özellikle m. 206'nın dördüncü sırasındaki imtiyazsız alacaklar), İflas masasının dağıttığı iflas (garame) hissesi oranında ödenir. İşte bu nedenle, iflas masasından istenen bir alacağın, iflas alacağı mı, yoksa masa alacağı mı olduğunu belirlemenin büyük önemi vardır. (Kuru Baki, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, Tamamen Yeniden Yazılmış ve Genişletilmiş 2. Baskı, S. 1212 vd. Ankara, 2013) İflas masrafları ve masa borçları sıra cetvelinde yer alamayacağından, iflas masası aleyhine genel mahkemede açılması gereken davada İİK'nın 235. maddesindeki süreler uygulanmaz. Dairemizin 12.07.2012 tarih ve 2576 E, 4886 K sayılı ilamında da açıklandığı üzere; kayıt kabul davaları, iflasından önce müflisten alacaklı olanların, bir diğer ifade ile iflas alacaklılarının alacaklarını iflas masasına kaydettirmek için açtıkları ve dayanağını İİK’nın 235. maddesinden alan davalardır.

Öte yandan, İİK'nın 195/1. maddesinin "Borçlunun taşınmaz mallarının rehni suretiyle temin edilmiş olan alacaklar müstesna olmak üzere iflasın açılması müflisin borçlarını muaccel kılar. İflasın açıldığı güne kadar işlemiş faiz ile takip masrafları anaya zammolunur." hükmü uyarınca mahkemece asıl davada davalının iflas tarihine kadar alacağı ve fer'ileri ile takip masrafları konusunda uzman bilirkişiden rapor alınıp, belirlenen tutarın kayıt ve kabulüne karar verilmesi gerekir. İİK'nın 195. maddesine göre iflas masasına yazılacak alacakların iflas tarihi itibariyle hesaplanıp, belirlenmesi gerekir. İflasın açılması ile ipotekle temin edilen alacaklar hariç, diğer alacaklar muaccel hale gelir ve iflasın açıldığı tarihe kadar işleyen faizler ve takip masrafları da asıl alacağa eklenerek masaya yazılır. Asıl alacağa faiz işlemeye devam ederse de, bu ancak tasfiye bakiyesi kalırsa ayrıca ödenir. Kayıt kabul davalarında tahsile değil, alacağın iflas masasına kaydına karar verilmekle yetinilir. Alacağın ödenmesi ancak tasfiye sonunda masa mevcudunun sıra cetveline uygun biçimde dağıtımı aşamasında gerçekleşir ve alacakların tam olarak ödenip ödenmeyeceği ancak bu aşamada anlaşılabilir.

Somut olayda, davalı şirketin 24.10.2008 tarihinde iflasına karar verildiği, davacı tarafın talebinin ise tahliye işlemleri devam ettiğinden 16.01.2009 ila 23.11.2009 tarihleri arası döneme ilişkin kira alacağına dayanmakta olduğu anlaşılmış olup, bu alacak iflastan sonra doğmuştur. Bu durumda alacak, İİK'nın 235. maddesine dayalı kayıt kabul istemine konu olabilecek müflis borçlarından olmayıp, iflastan sonra doğan masa borcu niteliğindedir. Yerel Mahkeme de bu hususu isabetli olarak tesbit etmiştir.

Davalı müflis şirketin iflas masasının 29.01.2010 tarih ve 57 sayılı kararıyla alacağı iflas masası olarak benimsediği, ancak nizalı olduğu belirtilerek 4. sıraya kaydına karar verdiği anlaşılmıştır.

Davacı, talebini dava dilekçesinde kayıt kabul olarak nitelendirmiş ise de amacının kira alacağına kavuşmak olduğu açıktır.

Mahkemece, hükmün gerekçesinde alacağın davalının iflas tarihinden sonra doğduğunun doğru olarak tespit edilmesine rağmen, iflas masasının alacağın iflas alacağı olduğunu benimseyerek nizalı olarak sıra cetvelinde 4. sıraya alınmasına ilişkin kararının doğru olduğu yolundaki gerekçe ile davayı reddi çelişkili olmuştur.

Bu durumda mahkemece uyuşmazlığın esası incelenip taraflar arasındaki kira sözleşmesi değerlendirilerek, 16.01.2009 ila 23.11.2009 tarihleri arasındaki döneme ilişkin kira alacağının doğup doğmadığı hususunda gerekirse bilirkişi incelemesi de yaptırılarak, varsa doğan kira alacağı belirlenip bu miktarla ilgili tahsil hükmü kurulması gerekirken, çelişkili gerekçeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece uyuşmazlığın esası incelenip taraflar arasındaki kira sözleşmesi değerlendirilerek, 16.01.2009 ila 23.11.2009 tarihleri arasındaki döneme ilişkin kira alacağının doğup doğmadığı hususunda gerekirse bilirkişi incelemesi de yaptırılarak, varsa doğan kira alacağı belirlenip bu miktarla ilgili tahsil hükmü kurulması gerekirken, çelişkili gerekçeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7661, Karar No: 2018/8450, Tarih: 25.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7661 E.  ,  2018/8450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat Sanık ... hakkında mahkumiyet

I-Sanık ... hakkında sahte fatura kullanmak suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanığın 2008 takvim yılında kullandığı ve sahte olduğu belirtilen bir kısım faturaları düzenleyen ... İnş. Nak. Met. Tic.Ltd.Şti. nin yetkilisi olan Dursun Dinler hakkında 2007-2012 takvim yılları arasında sahte fatura düzenlemek suçundan Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1318 esas sayılı dava dosyası ile kamu davası açılması, yargılama sonucunda her bir takvim yılı için verilen mahkumiyet kararlarının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 2018/140-338 esas karar sayılı ilamı ile kesinleşmesi, fatura bedellerinin yüksek olmasına rağmen tamamının nakit olarak kasa hesabından yapıldığına ilişkin savunmanın ticari hayatının gerçeklerine uygun düşmemesi ve ödeme yapıldığına ilişkin herhangi bir belge ibraz edilmemesi karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller karar yerinde incelenip yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı nedenlerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık ... hakkında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasının yargılaması sonucunda, her ne kadar mahkumiyete yeterli delil elde edilemediği gerekçesi ile beraat kararı verilmiş ise de, sanık ...'ın diğer sanık kardeşi Zeynel ile birlikte şirket ortağı olup işleri birlikte idare ettiklerini ifade etmesi, şirketin müdürü olan sanık ...'in 21.05.2007 ve 21.08.2008 tarihlerinde askerlik yaptığı dönemde şirketin tüm işleri ile sanık ...'ın ilgilendiğinin anlaşılması ve sanık ... hakkındaki hükmün onanmasına yönelik yukarıda belirtilen gerekçeler ile sahte fatura kullanıldığının tespit edilmesi karşısında, 21.05.2007 ve 21.08.2008 tarihleri arasında hukuki sorumluluğu bulunan sanığın mahkumiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12686, Karar No: 2006/11321, Tarih: 06.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/12686 E.  ,  2006/11321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2006

Davacı, tevkifatın kurum hesabına girdiği tarihten itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı prim tevkifat tarihine göre 01.04.1995 tarihinden itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitini istemiş, mahkeme istemin kabulüne karar vermiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı prim tevkifat tarihine göre 01.04.1995 tarihinden itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitini istemiş, mahkeme istemin kabulüne karar vermiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p. e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının Kütahya Şeker Fabrikası'na teslim ettiği pancar ürününden 20.04.1995 tarihinde yapılan prim tevkifatı dikkate alınarak, Kurumca 01.04.1995 tarihinden itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak re'sen kayıt ve tescilin  yapıldığı, ancak 22.12.1995 tarihinde kurum kayıtlarına intikal eden terk formu ile  Pancar Ekicileri Kooperatifindeki ortaklığından 22.12.1995 tarihinde ayrıldığını yine muhtarlık yazısına göre de bu tarih itibariyle tarımsal faaliyetine son verdiğini belirterek Tarım Bağ-Kur  sigortalılığını  sona  erdirdiği,  Kurumun  davacıyı 01.04.1995-01.01.1996  tarihleri arasında sigortalı kabul ettiği, 1996 yılından itibaren 28.02.2006 tarihine kadar  ziraat odası kaydının bulunmadığı, Tarım Kredi Kooperatifine kayıtlı olmadığı zirai kredi kullanmadığı üzerine kayıtlı tarım arazisinin mevcut olmadığı 1995 yılındaki prim kesintisi dışında başkaca prim kesintisininde bulunmadığı görülmüştür.

Davacının, 01.04.1995 tarihinde başlatılan sigortalılığı kendi isteğiyle 22.12.1995 tarihinde sona erdirdiği, bu  tarihten sonrada tarımsal faaliyette bulunduğuna dair soyut tanık beyanları ve zabıta araştırması dışında hiçbir delil bulunmadığı dikkate alınarak istemin reddine karar vermek gerekirken yazılı gerekçelerle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan    temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.11.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11400, Karar No: 2019/22340, Tarih: 12.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/11400 E.  ,  2019/22340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının 15.03.2012-18.03.2014 tarihleri arasında davalı işyerinde asitçi olarak çalıştığını, en son net 1.200,00 TL ücret aldığını, iş akdinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini, işyerinde servis ve yemek uygulaması bulunduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının 18.03.2014-20.03.2014 tarihlerinde işe gelmediğini, tutanak tutulduğunu, 20.03.2014 tarihli savunma istemli fesih ihbarı içerikli ihtarname keşide edildiğini, davacının mazeret bildirmediğini, iş akdinin 09.04.2014 tarihinde İş Kanunu 25/II-g bendi gereği feshedildiğini, davacının aynı iş yerinde birlikte çalıştığı yakın akrabası ...’ın işverenle işe sürekli olarak çeşitli bahanelerle gelmemesi hususunda tartışması üzerine ... ve diğer üç akrabası ile birlikte işyerini onlarla aynı gün terk ettiğini, işe başlama tarihinin 19.07.2012 olduğunu, hizmet akdinde bu tarihin belirtildiğini, son ücretinin net 950,07 TL olduğunu, ücret bordrolarının imzalı olduğunu, işyerinde 09.00-18.00 saatleri arasında çalışıldığını, 1,5 saat ara dinlenmesi bulunduğunu, fazla mesai yaptığında bordrolara yansıtılarak ödendiğini, yıllık izinlerini kullandığını, işyerinde genel tatillerde çalışılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; dosyadaki bilgi ve belgeler ile taraf tanıklarının beyanlarına göre; davacı işten kendisi haklı nedenle ayrılmış olup, kıdem tazminatı talebinin kabulü yerinde isede, iş akdini haklı nedenle dahi olsa kendisi fesheden taraf, ihbar tazminatına hak kazanamayacağından ihbar tazminatı talebinin reddi yerine, kabulü hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.