muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3626, Karar No: 2024/6239, Tarih: 11.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3626 E.  ,  2024/6239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/150 Esas, 2023/700 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/472 E., 2022/825 K.

Taraflar arasındaki şirket yöneticilerinin sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalıların yöneticisi olduğu şirketten hisseler alarak hisse sahibi olduğunu, şirketin Sermaye Piyasası Kurulunca (SPK) onaylanan sermaye azaltımı ile eş anlı gerçekleştirilen sermaye arttırımından gelir elde ettiğini, ancak Kamuyu Aydınlatma Platformunda (KAP) ilan edilen izahnamenin "Halka Arzın Gerekçesi ve Halka Arz Gelirlerinin Kullanım Yerleri" başlıklı bölümündeki açıklamanın aksine Frigo-Pak ... A.Ş'nin paylarının devralınmasında kullanıldığını, şirket yöneticilerinin bu uygulamaları nedeniyle SPK tarafından şirkete idari para cezası verildiğini, bu suretle şirketin ve yatırımcılarının zarara uğratıldığını, davacının da yatırımcı olarak zarara uğramış olduğunu, şirketin değerinin düşmesine neden olunduğunu, bedelli sermaye artışının davalıların kararıyla yapıldığını ve izahnamenin davalılar tarafından yazıldığını, davacının bedelli sermaye artışına katılımının sağlandığını, ancak davalı yöneticilerin izahnameye aykırı bir şekilde bedelli sermaye artışından gelen gelir ile Frigo-Pak isimli şirket paylarını devraldığını ancak bu şirketten davacıya ve diğer ortaklara pay verilmediğini müvekkilinin zarara uğradığını, bu kapsamda 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 553 üncü maddesi kapsamında dava açma zorunluluğunun hasıl olduğunu ileri sürerek müvekkilinin zararının tespiti ile şimdilik 2.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren reeskont avans faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğunun tali olduğunu, tazminat talebinin ihraççıya yöneltilmeden yönetim kurulu üyelerine yöneltilemeyeceğini, Sermaye Piyasası Kanunu'nun 32 nci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca kamuyu aydınlatma belgelerinden ... tazminat talebinin zararın meydana geldiği tarihten itibaren altı ay içinde zamanaşımına uğrayacağını, davacı tarafın şirket yöneticilerinin kusurları sebebiyle zarara uğradığını ispatlayamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafından şirket yöneticilerinin haksız işlemleri nedeniyle SPK tarafından şirkete idari para cezası uygulandığı, yine şirket yetkililerinin işlem ve eylemleri nedeniyle şirketin değerinin düşürüldüğü iddialarına dayalı olarak zarar tazmini talep edildiği, davacının dava dilekçesi kapsamında iddia ettiği zararların dolaylı zarar niteliğinde olduğu ve hükmedilecek tazminatın şirkete ödenmesini talep edebileceği, fakat davacının açıkça tazminatın lehine verilmesini talep ettiği, davacının zararını 6102 sayılı Kanun'un 553 üncü maddesi kapsamında davalılardan talep ettiği gerekçesiyle davanın aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelli sermaye artışının davalıların kararıyla yapıldığını, izahnamenin davalılar tarafından yazıldığını ve müvekkilinin bedelli sermaye artışına katılım sağladığını, ancak yine davalıların bizzat yaptığı işlemlerle izahnameye aykırı bir şekilde bedelli sermaye artışından gelen gelir ile Frigo-Pak isimli şirket paylarının devralındığını, Frigo-Pak isimli şirketten alınan paylardan müvekkili de dahil olmak üzere hiçbir ortağa pay verilmediğini, müvekkillinin bu suretle uğradığı zararın tamamen doğrudan zarar olduğunu, davalıların, doğrudan doğruya müvekkilinden elde ettiği gelir ile izahnameye aykırı işlem yaptığını, davacının doğrudan uğramış olduğu zararın tazmini için işbu davanın açıldığını, müvekkilinin bu davayı açamayacağı, doğrudan zararını tazmin edemeyeceğinin kabulü halinde, şirket yetkililerinin pay sahiplerini uğrattığı zararlardan pay sahiplerinin korunamayacağını, ayrıca, gerekçeli kararda da belirtildiği gibi doğrudan zarar ve dolaylı zarar kavramlarına 6102 sayılı Kanun'da yer verilmediğini, mülga kanun maddelerine atıf yapılarak ve müvekkilinin zararı yanlış nitelendirilerek davanın reddine karar verildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının talebini 6102 sayılı Kanun'un 553 üncü maddesine dayandırdığı, davacı tarafın gerek dava dilekçesinde gerekse cevaba cevap başlıklı beyan dilekçesi içeriğinde zarara yönelik tazminatın şirkete değil, kendisine ödenmesini talep ettiği, mahkemece verilen kararın isabetli olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, şirket yöneticisinin sorumluluğuna dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6102 sayılı Kanun'un 553 üncü ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18981, Karar No: 2015/4207, Tarih: 10.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/18981 E.  ,  2015/4207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Uzunköprü 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :27.03.2014

NUMARASI :Esas no:2012/758 Karar no:2014/132

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı erkek eş tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre,

davalı erkek eşin aşağıdaki bentlerin kapsamının dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın eş yarına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Yoksulluk ve iştirak nafakası boşanma hükmünün kesinleşmesi halinde ödenir hale gelir. Mahkemece, davacı kadın eş lehine takdir edilen yoksulluk nafakasının ve çocuk için takdir edilen iştirak nafakasının boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren başlatılması gerekirken, hüküm tarihinden itibaren başlatılması doğru olmamıştır.

4- Boşanma kararıyla birlikte hüküm altına alınan boşanmanın fer’isi niteliğindeki manevi tazminat, ancak boşanma hükmünün kesinleşmesiyle muaccel hale gelir. Muaccel hale gelmeden de tazminatlara faiz yürütülemez. Bu husus nazara alınmadan hüküm altına alınan manevi tazminata " dava tarihinden itibaren" yasal faiz yürütülmesine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3 ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.03.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/4367, Karar No: 2025/4072, Tarih: 21.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/4367 E.  ,  2025/4072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/629 E., 2022/2342 K.

SUÇ : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan ve katılanlar vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşmalı yapılan inceleme sonunda İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılarak sanık hakkında verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 136/1, 43/2-1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafiinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın suça konu eyleminin bulunmadığına, suç kastı ve hukuka aykırılık amacıyla hareket etmediğine, suça konu fotoğrafların kişisel veri niteliğinde dahi bulunmadığına, fotoğraflarda teşhis imkanının bulunmadığına, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın, olay tarihinde aralarında dava bulunan katılanlar ... ve ... ile katılanlar vekili olan diğer katılan ... ve dava tanık olan katılan ...'nın duruşma çıkışında adliye koridorunda duruşma salonunun kapısı önünde bekledikleri sırada resimlerini çekmesine konu olayda; katıldıkları duruşmanın aleni ve açık oturumda icra edilmesi nedeniyle özel hayata dahil olmadığı, sanık tarafından, katılanların sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş özel hayatlarının gizliliğini ihlale yol açacak görüntülerin kaydedilmediği gibi, katılanların adliye koridorunda bulundukları sırada dışarıdan rahatlıkla görülebilir vaziyette bulundukları, bu durumun katılanların özel yaşam alanları kapsamında değerlendirilemeyeceği gerekçeleri ile sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı yapılan inceleme sonunda sanık ile katılanların taraf olduğu duruşma sonunda sanığın adliye koridorunda duruşma salonu kapısının önünde bekledikleri sırada resimleri çekmesine konu olayda, suça konu fotoğrafların başkalarının görmesini ve bilmesini istemeyeceği özel yaşam alanına ilişkin görüntüler olarak kabul edilemeyeceği, ancak kişisel veri niteliğinde olduğu kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 136/1. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Dosya kapsamına göre; sanığın yargılandığı davanın duruşması sonunda davanın tarafları olan katılanların duruşma salonunun kapısı önünden adliye koridorunda bekledikleri sırada, cep telefonunun kamera fonksiyonunu aktif hale getirip çekim açısını katılanlara yönelterek katılanların rızası dışında resimlerini arda arda çekmesine konu eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 134/1-2. cümlesindeki görüntü veya seslerin kaydedilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu ve suçtan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek adliye koridorunda çekilen resmin başkalarının bilmesini ve görmesini istemeyeceği özel yaşam alanına ilişkin olmadığına dair yasal, yeterli ve geçersiz olarak yazılı şekilde aynı Kanun'un 136/1. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aynı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca ceza miktarı açısından sanığın KAZANILMIŞ HAKKININ SAKLI TUTULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2 maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/40588, Karar No: 2022/7094, Tarih: 21.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/40588 E.  ,  2022/7094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin sanık ... hakkında, ilk derece mahkemesince güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmünü kaldırarak bu suç yönünden beraat hükmü kurmuş olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nin 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272'nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmesine, 21.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7038, Karar No: 2018/13670, Tarih: 28.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/7038 E.  ,  2018/13670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davacı -karşı davalı erkek vekili Av. ...'e ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletname de bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m.74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davacı -karşı davalı erkek vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise, gerekçeli kararın asıla "vekilinin özel vekaletname sunmadığı, yetkisiz vekilin kararı katılma yoluyla temyiz ettiği, gerekçeli kararın kendisine tebliğinden itibaren yasal sürede kararı temyiz etmediği ya da yapılan işlemleri kabul ettiğini bildirmediği takdirde yetkisiz vekilin temyiz itirazlarının incelenemeyeceği" ihtarını içerecek şekilde usule uygun tebliği sağlanılıp, yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 28.11.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/8649, Karar No: 2018/14330, Tarih: 27.12.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/8649 E.  ,  2018/14330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : BORÇLULAR : ..., ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 23/01/2018 tarih, 2017/9123 Esas - 2018/510 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlular aleyhine çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yoluyla başlatılan takibe karşı, borçlular ... ile ... Ltd. Şti.'nin icra mahkemesine yaptıkları başvuruda; sair itiraz ve şikayetlerinin yanısıra, çekin keşide yeri olan Bodrum veya borçluların ikamet adresi olan ...'un bağlı olduğu ... İcra Daireleri'nin yetkili olup, ... İcra Dairesi'nin yetkisiz olduğunu ileri sürdükleri, mahkemece, yetki itirazının muteriz borçlular yönünden kabulü ile kararın kesinleşmesi ve talep halinde icra dosyasının yetkili ... İcra Dairesi'ne gönderilmesine, sair itirazların yetkili ... İcra Hukuk Mahkemesi'nce değerlendirilmesine karar verildiği, kararın alacaklıca temyizi üzerine Dairemizin 23.01.2018 tarih ve 2017/9123 E. - 2018/510 K. sayılı kararı ile onandığı, alacaklının karar düzeltme talebinde bulunduğu görülmüştür.

6100 sayılı HMK'nın "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; " Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz" hükmü mevcuttur.

HMK'nun 19/2. maddesi uyarınca birden fazla yetkili icra dairesi varsa, borçlu yetki itirazında seçtiği icra dairesini bildirmelidir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz. HGK'nun 22.09.1976 gün ve 10/1957-2554 sayılı ve 25.12.1987 tarih ve 1987/506-1103 sayılı kararlarında da benimsendiği gibi, anılan hükümde, yetki itirazında bulunana, birden fazla yetkili mahkemeyi (icra dairesini) gösterme olanağı yasaklanmamıştır. Yetkili olmaları koşulu ile birden çok yetkili mahkeme (icra dairesi) belirtilmiş olsa dahi, yetkili yeri bildirme yükümlülüğü yerine getirilmiş olur. Ancak, borçlu bu yerlerden birini tercih etmelidir.

Somut olayda; muteriz borçluların icra mahkemesinde yetki itirazında bulunurken, takip konusu çekin keşide yerinin Bodrum olduğunu, borçluların ikametgahlarının Yalvaç adliyesi dahilinde bulunduğunu, ... İcra Dairesi'nin yetkisiz olduğunu ileri sürdükleri, ancak birden fazla olarak ifade ettikleri yetkili icra dairelerinden hangisini seçtiklerini belirtmedikleri anlaşılmıştır. Bu durumda muteriz borçlular, yetki itirazında, HMK'nın 19/2. maddesinde yazılı "birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir" hükmünü yerine getirmemiştir. Bu nedenle, borçluların yetki itirazının geçersiz olduğunun kabulü gerekir.

O halde, mahkemece yetki itirazının reddi ile borçluların sair itiraz ve şikayetlerinin esasının incelenmesi gerekirken, yetki itirazının kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsiz olup, mahkeme kararının Dairemizce bu nedenle bozulması gerekirken maddi hataya müsteniden onandığı anlaşılmakla, alacaklının karar düzeltme isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 23.01.2018 tarih ve 2017/9123 E. - 2018/510 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 27/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1749, Karar No: 2012/20961, Tarih: 19.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/1749 E.  ,  2012/20961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme ve tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, 24.09.2008 ve 14.01.2009 tarihli oturumlarda kamuya yararlı bir işte çalışmayı kabul ettiğini beyan etmesi karşısında, tebliğnamedeki (1) nolu bozma dü- şüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkeme- nin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülme- yen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK.nun 50/1-f maddesi uyarınca gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalış- tırma tedbirine çevrilmesi gerekirken, infazı sınırlar biçimde “temizlik” hizmetinde çalış- tırılmasına karar verilmesi,

2- Sanığın, ertelenmiş cezasının infazına ilk hükmü veren mahkemece ka- rar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 5237 sayılı TCK.nun 50/1-f maddesinin uygulandığı bölümde “temizlik işlerinde” ibaresi ile sanığın erteli cezasının aynen infazına ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine "sanığın cezasının infazı hususunda Başmakçı Asliye Ceza Mahkemesi'ne ihbarda bulunulmasına” ibaresinin ilavesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 19.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.