muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1825, Karar No: 2024/7934, Tarih: 18.11.2024

2.12.09.2023 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 18.05.2023 tarihli ve 2020/11 E. 2023/98 K. sayılı iptal kararı.

3.Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu, 22.04.2022 tarihli ve 2021/7 E., 2022/2 K. sayılı kararı.

4.765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin dördüncü fıkrası ve 104 üncü maddesinin ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

V. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 18.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15179, Karar No: 2023/475, Tarih: 08.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/15179 E.  ,  2023/475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal, müstehcenlik

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 28.06.2022 tarihli ve 2022/1068 Esas, 2022/1102 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin temyizleri üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 19.11.2022 tarihli Tebliğname’de, sanık müdafiin özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hüküm yönünden yaptığı temyiz talebiyle ilgili herhangi bir görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu suça ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 08.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17559, Karar No: 2015/5025, Tarih: 19.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/17559 E.  ,  2015/5025 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, yurtdışında Türk vatandaşlığında geçen borçlanmaya esas süreleri talep tarihinde Türk vatandaşı olma şartı aranmaksızın 3201 sayılı Kanun kapsamında talep tarihindeki borçlanmaya esas prim tutarı üzerinden borçlanabileceğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ...... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunun yetki konusunun düzenlendiği 5’inci maddesinde; “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.” hükmü öngörülmüştür. Söz konusu düzenleme, uyuşmazlığın iş akdi veya İş Kanunundan kaynaklanması halinde geçerli bir kuraldır.

5510 sayılı Kanunun “Uyuşmazlıkların çözüm yeri” başlığını taşıyan 101'inci maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği belirtilerek görev konusu açıklanmış olmasına karşın, Kanunda yetkiye ilişkin herhangi bir genel düzenleme yapılmamıştır. “Primlerin ödenmesi” başlıklı 88'inci maddenin on dokuzuncu fıkrasında, Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Kanunun uygulanmasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı biriminin bulunduğu yer iş mahkemesinin yetkili olduğu bildirilmiş ise de, bu hükmün, inceleme konusu davada uygulama yeri bulunmamaktadır. 5521 sayılı Kanunun 15’nici maddesinde, “Bu yasada açıklık bulunmayan hususlarda Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun hükümleri uygulanır” düzenlemesi uyarınca yetki konusunun (Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki atıf gereği) Hukuk Muhakemeleri Kanununda yer alan genel hükümlere göre belirlenmesi gerekir.

Tüm davalar için uygulanan yetki kuralına genel yetki kuralı denilmekte olup, 1086 ve 6100 sayılı Kanun hükümlerine göre genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Başka bir anlatımla, her dava, Kanunda aksine hüküm öngörülmediği takdirde, açıldığı tarih itibarıyla davalının yerleşim yeri sayılan yer mahkemesinde görülür. Anılan genel yetki kuralının yanında, bazı davalar için başka yer mahkemeleri de yetkili kılınmış olup, istisna niteliğindeki bu düzenlemelere özel yetki

kuralları denilmektedir. Özel yetki kurallarının kamu düzenine ilişkin olmadığı, özel yetkinin genel yetkiyi kaldırmayıp her iki kuralın beraber uygulandığı, davacının her iki yetki düzenlemesi arasında seçim hakkı bulunup davasını, öngörülen iki mahkemeden birinde açabileceği temel ilke olmakla birlikte, bazı davaların mutlak surette belli bir yer mahkemesinde açılması benimsenmiştir ki, bu durumda kesin yetki söz konusudur. Diğer taraftan, tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yeri sayılan merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava, taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir.

Öte yandan; bir dava için birden fazla yetkili mahkeme olması durumunda, davacının, bu mahkemelerden herhangi birinde davayı açmak hususunda seçimlik bir hakkı vardır. Davacı, yetkili mahkemeler yerine, yetkisiz bir mahkemede dava açarsa, o zaman seçme hakkı davalıya geçer. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 19'uncu maddesi uyarınca, davalı yetki itirazında yetkili olan mahkemeyi göstermek zorunda olup; bu durumda davalı yetkili mahkemelerden seçeceği birinin yetkili olduğunu yetki itirazında bildirmelidir. Mahkeme de davalının gösterdiği yetkili mahkemeye gönderilmesi için yetkisizlik kararı verecektir.

Somut olayda; davacının yurtdışında Türk vatandaşlığında geçen borçlanmaya esas süreleri 3201 sayılı Kanun kapsamında borçlanmak amacıyla davalı Kuruma yazılı talepte bulunduğu ancak talep tarihinde Türk vatandaşı olmadığı gerekçesiyle talebinin reddedildiği iddiasıyla anılan kapsamda bir borçlanma yapabileceğinin tespitine karar verilmesini istemiştir. Söz konusu talebe ilişkin davalı Kurum merkezi bulunan ... Mahkemeleri ile borçlanma talebini reddeden davalı Kurum şubesinin bulunduğu İstanbul İş Mahkemelerinden birinde açılması hususunda seçimlik hakkı bulunan davacı, davayı yetkisiz ... Mahkemesinde açmıştır. Davalı Kurum süresinde ve usulüne uygun olarak ....Mahkemelerini yetkili göstermek suretiyle yetkisizlik ilk itirazında bulunmuş ise de; Mahkemece davalının gösterdiği Mahkemeye yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken; yetkili olmasına rağmen davalı tarafından seçilmeyen İstanbul İş Mahkemelerine yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan, bozmaya konu karar davalı Kurum tarafından temyiz edilmediğinden artık yeniden yetkisizlik kararı verilemez. Bu nedenle Mahkemece işin esasına girilerek deliller değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmelidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5131, Karar No: 2010/8479, Tarih: 22.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/5131 E.  ,  2010/8479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ruh ve beden sağlığının bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Düzce Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.11.2009 gün ve 2008/294 Esas, 2009/279 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın UYAP'tan temin edilen nüfus kayıt öğrneğine göre suç tarihinde henüz 18 yaşını doldurmayıp 5237 sayılı TCK.nun 6/b maddesine göre çocuk sayılan mağdurenin arkasından abanarak kalçasına sürtünmek suretiyle gerçekleştirdiği eylemlerinin TCK.nun 103/1. maddesinde düzenlenen ruh ve beden sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden eylemlerinde cebir ve tehdit bulunmadığından bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11515, Karar No: 2022/20071, Tarih: 30.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/11515 E.  ,  2022/20071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelemesi neticesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesi neticesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, katılanın dolap içindeki çantasından 2 adet 50 TL para çaldığının anlaşılması karşısında, hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6622, Karar No: 2021/9901, Tarih: 11.10.2021

**10. Ceza Dairesi         2019/6622 E.  ,  2021/9901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... 22. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal

kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a)Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b)Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 ayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2977, Karar No: 2013/27377, Tarih: 21.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/2977 E.  ,  2013/27377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar gören ...’ ın, soruşturma evresinde ki ifadesinde, “474. Sokak No:97 Konak/İzmir adresinde ikamet ettiğini, ... Caddesi No:62/D adresinde ... isimli büfeyi çalıştırdığını” söylemesine ve bilinen en son adresinin bu olmasına karşın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen iddianamede adresinin yanlış olarak “281. Sokak ... Mahallesi No:45 İç Kapı No:3 .../İzmir olarak belirtildiği, yargılama evresinde bilinen en son ikametgah ya da iş adresi yerine iddianamede gösterilen bu adrese duruşma gününü belirtir davetiye çıkarıldığı, “muhatabın kaydı bulunmadığı” belirtilerek duruşma davetiyesinin tebliğ edilemediği gibi yokluğunda verilen hükmünde aynı yanlış adrese tebliğe çıkarılarak Tebligat Kanunun 35. Maddesi uyarınca tebliğ edildiği ancak yapılan tüm tebligat işlemlerinin geçersiz olduğu dolayısıyla, yakınan ...’ a kovuşturma evresinde yöntemine uygun 5271 sayılı CMK’ nun 234/1-b-(1) maddesi uyarınca, sanıklar hakkında açılan davadan haberdar edilmediği ve davaya katılması için olanak tanınmadığı, yasa yollarına başvurma hakkı bulunan ve yokluğunda hüküm verilen yakınan ...’ a aynı yasanın 35/2.maddesi uyarınca hükmün tebliğinin gerektiği anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenlerle, "hükmün tebliğinden itibaren bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye veya bulunduğu yer mahkemesine bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine bir beyanda bulunulması, bu beyanın tutanağa geçirilmesi ve tutanağın hakime onaylattırılması suretiyle, Yargıtay nezdinde temyiz yasa yoluna başvurulabileceğine" dair açıklama yapılarak gerekçeli kararın yakınan ...’ a usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi, tebligat evrakı ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçeleri de eklenerek incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11913, Karar No: 2014/10574, Tarih: 26.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/11913 E.  ,  2014/10574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı payı

... ile ... aralarındaki katkı payı davasının kısmen reddine ve kısmen kabulüne dair ... 2. Aile Hukuk Mahkemesi'nden verilen 25.03.2013 gün ve 225/222 sayılı hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile davalı vekili taraflarından süresinde istenilmiş ise de duruşma isteğinin değerden reddine karar verilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde; ... ada ... parsel sayılı taşınmazın ½'şer paylı olarak kendisi ile davalı adına tapuda kayıtlı bulunduğunu, ayrıca ... plakalı aracın davalı kadın adına trafikte kayıtlı olduğunu, ayrıca, oturma odası, yatak odası, yatak odası takımı ve yemek odası takımı, 1 adat elektrik süpürgesi ve 2 adet halının ortak kazanım ile evlilik birliği içerisinde alındığı, bu eşyaların halen davalının evinde ve onun tarafından kullanıldığını, ... 8. Aile Mahkemesi'ni 2009/696 Esas sayılı boşanma dosyası ile boşandıklarını, taşınmazın 18.09.2007 tarihinde alındığını, edinilmiş mal olması nedeniyle davalı adına bulunan ½ payın bedelinin tarafına ödenmesini ve ½'ye isabet eden şimdilik 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline, yine eşyalarında kendisine teslimine karar verilmesini istemiş, 21.03.2012 tarihli dilekçesiyle de dava konusu eşyalardan ... plakalı araç için 2.000,00 TL, yatak odası, yatak odası takımı ve yemek odası, takımları için 750,00'şer TL, elektrik süpürgesi için 250,00 TL, 2 adet halı için 500,00 TL ve ... ada ... parseldeki B2-3/2 Blok 2. kat 10 nolu bağımsız bölümdeki davalıya ait ½ payının katılma payı olarak 5.000,00 TL'nin hüküm altına alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... (Kardelen) vekili 07.05.2012 tarihli cevap dilekçesinde; TMK'nun 179. maddesi uyarınca mal rejimini tasfiyesinde eşlerin bağlı olduğu rejime ilişkin hükümlerin uygulanmasının öngörüldüğünü, boşanma davasının açıldığı tarihte eşler arasındaki mal rejiminin sona erdiğini, boşanma davasının henüz kesinleşmediğini, eldeki davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini açıklamış, 12.11.2012 tarihli dilekçesiyle de açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, kişisel mallardan davacının para hakkı bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, “…taşınmaz yönündeki davanın reddine, ... plakalı araç bakımından isteğin kabulü ile ve istekle bağlı olmak üzere 2.000,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davaya konu eşyalar tarafların karşılıklı ve bu konuda davalının iadeye hazır oldukları ve davacının kabul beyanı dikkate alınarak yatak odası takımı (gardrop, aynalı makyaj masası), yemek odası takımı (masa, 6 sandalye ve iki ünite TV sehbası) oturma odası takımı (hasırlı koltuk takımı), 1 adet elektrikli süpürge ve 2 adet halının davalıdan alınarak davacıya verilmesine…” karar verilmesi üzerine hüküm, davacı vekili ile davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.