muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/23764, Karar No: 2022/3147, Tarih: 28.02.2022

Sanıklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile ilgili olarak; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi gereğince hükmolunan adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanıklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf isteminin esastan reddine dair karar ile ilgili olarak; hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun sübut bulmadığına, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin kamera kayıtlarında sanığın iş yerine girmediğine ve bu nedenle iş yerine zarar vermediğine; sanık ... müdafiinin temyiz isteminin sanık hakkında atılı suçun sübut bulmadığına, suçun sübut bulduğu kabul edilse dahi sanığın yardım eden olarak sorumlu tutulması gerektiğine ve sanık hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplerle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ilk derece mahkemesinin beraat kararı kaldırılarak verilen mahkumiyet kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı ve hukuka uygun bulunduğu anlaşılmakla, sanıklar ve suça sürüklenen çocuk müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 28/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6084, Karar No: 2013/27276, Tarih: 28.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/6084 E.  ,  2013/27276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere ve incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezasının TCK 50. madde uyarınca paraya çevrilip çevrilmeyeceği hususunun sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, olay günü sanığın idaresindeki aracıyla olay yeri caddeden sağdaki sokağa döndüğünde sokakta yolun karşısına geçmeye çalışan ölen çocuğa yolun ortasında çarpıp ölümüne neden olduğu olayla ilgili yapılan yargılama sırasında sanığın ve müdafinin ölenin yakınlarının zararlarını tazmin etmek konusunda ölenin yakınları ile temaslarının sürdüğünü söyledikleri 28.04.2010 günlü duruşmada katılan tarafın da bu beyanları doğruladığı, katılan vekilinin hükümden sonra verdiği 27.01.2012 tarihli vazgeçme dilekçesi ile sanığın ölenin yakınlarının zararını giderdiği anlaşılmakla; sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 50/4 maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilebileceği hususunun tartışılmaması;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5726, Karar No: 2014/4040, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/5726 E.  ,  2014/4040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2012

NUMARASI : 2011/7-2012/568

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı neden olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık haklı nedeniyle feshedildiğini, tazminat alacaklarına hak kazanmadığını, sair ödenmemiş ücret alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın yedi günü günlük oniki saat çalıştığı, günde bir saat ara dinlenme süresi düşümüyle haftalık otuziki saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır.

Öncelikle, günlük oniki saat süren çalışma süresinden birbuçuk saat ara dinlenme süresi düşümü gerekirken, yazılı şekilde bir saat ara dinlenme süresinin düşülmesi hatalıdır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın yedi günü günlük oniki saat çalıştığı, günde bir saat ara dinlenme süresi düşümüyle haftalık otuziki saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır.

Öncelikle, günlük oniki saat süren çalışma süresinden birbuçuk saat ara dinlenme süresi düşümü gerekirken, yazılı şekilde bir saat ara dinlenme süresinin düşülmesi hatalıdır.

Diğer taraftan, haftalık fazla çalışma saatinin tespitinde, hafta tatili günü için yedi buçuk saatlik çalışmanın da fazla çalışma saat hesabına dahil edilerek hesaplama yapılması hatalı olmuştur.

Anılan nedenlerle, davacının haftanın yedi günü günlük oniki saat çalıştığı, günlük çalışma süresinden birbuçuk saat ara dinlenme süresi düşümüyle haftalık yirmibir saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanmalı ve şimdiki gibi uygulanacak hakkaniyet indirimiyle hüküm altına alınmalıdır. Yazılı şekilde eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/4959, Karar No: 2015/8692, Tarih: 28.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/4959 E.  ,  2015/8692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz talebinin reddine dair 16.01.2015 tarihli ek karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hüküm, davalılardan Sami tarafından temyiz edilmiş, mahkemece, temyiz talebi, 16.1.2015 tarihinde “süresinde olmadığı” gerekçesiyle reddedilmiştir. Karar, temyiz eden davalı ... vekiline 26.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili, kararı 12.1.2015 tarihinde temyiz etmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. madde gereğince, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin hükümleri uygulanacağına göre, temyiz müddeti iki hafta değil, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesi gereğince tebliğden itibaren on beş gündür. On beş günlük temyiz müddetinin son günü hafta tatiline rastladığından, süre tatili izleyen çalışma günü mesai saati sonuna kadar uzamıştır. Bu itibarla, 12.1.2015 günü verilen temyiz dilekçesi süresi içindedir. O halde, mahkemece 6100 sayılı Yasadaki iki haftalık süresinin esas alınarak temyiz talebinin “süre aşımı” sebebiyle reddi usul ve kanuna aykırıdır. Bu sebeple ek kararın bozularak ortadan kaldırılmasına, davalının temyiz itirazlarının incelenmesine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz talebinin süre aşımı sebebiyle reddine dair 16.1.2015 tarihli ek kararın yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple bozularak ortadan kaldırılmasına, temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 136.00 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 28.04.2015 (Salı)

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Taşınmaz, davalı koca tarafından 4.5.2009 tarihinde ...'e devredilmiş, devralan ... tarafından da, 24.7.2009 tarihinde diğer davalı ...’ye satış suretiyle devredilmiştir. Taşınmazı ...'ten devralan Sami'nin, bu taşınmazı kendisine devreden ...'in üzerindeki kaydın "yolsuz tescil" niteliğinde olduğunu bildiği kabul edilse bile, yolsuz tescilin düzeltilmesini iyi niyetli olmayan üçüncü kişilere karşı doğrudan doğruya ileri sürme hakkı, taşınmaz üzerinde ayni hak sahibine aittir (TMK. m. 1024/3). Davacının, “aile konutu” olsa da bu taşınmaz üzerinde ayni bir hakkı bulunmamaktadır. O sadece, kocasının aile konutuyla ilgili tasarruf işlemine rızası gereken eştir. Açık rızanın yokluğu, kocanın işlemini geçersiz kılar (TMK. m. 194/1). Taşınmazın mülkiyeti, devralan tarafından üçüncü kişiye aktarıldıktan sonra, devralanla üçüncü kişi arasındaki işlem, Türk Medeni Kanununun 194. maddesinin dışındadır. Dolayısıyla ilk işlem için gerekli olan rızanın, sonraki işlem için de aranması, kanuna aykırıdır. Sonraki işlem, üçüncü kişinin iyi niyetli olup olmamasına göre, yolsuz tescil hükümlerine göre ele alınıp çözümlenmelidir. O da az yukarıda değinilen yolsuz tescilin düzeltilmesiyle mümkün olup, düzelmeyi iyi niyetli olmayan üçüncü kişilere karşı ileri sürme hakkının bulunmasını gerekli kılar. Oysa davacının taşınmaz üzerinde ayni bir hakkı mevcut değildir. Gerçekleşen bu fiili ve hukuki durum karşısında davanın reddi gerekirken, kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. Açıklanan sebeple sayın çoğunluğun onama kararına iştirak etmek mümkün olmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2007/7233, Karar No: 2007/8030, Tarih: 21.06.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/7233 E.  ,  2007/8030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının iptali ile yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 27.12.2006 gün ve 2006/15348-16224 sayılı ilamiyle bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesinde bulunmaktadır. ..., ... Boğazı, ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin kadim ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün kadim bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmadığından diğer karar düzeltme istemleri yerinde değildir. Ancak;

Dairemiz kararından sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylak yerlerden olduğu saptanırsa olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olduğu saptanarak yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davacı Hazinenin karar düzeltme istemi açıklanan nedenle de yerinde olduğundan hükmün yazılan gerekçelerle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme istemlerinin kabulü ile Dairemizin 27.12.2006 tarih ve 2006/15348-16224 sayılı ilamının KALDIRILARAK, hükmün açıklanan nedenlerle de BOZULMASINA, 21.6.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3898, Karar No: 2020/4125, Tarih: 24.09.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/3898 E.  ,  2020/4125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen reddine-kısmen onanmasına dair Dairemizin 24.02.2020 gün ve 2020/904-2020/1475 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazları yersizdir.

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen reddine-kısmen onanmasına dair Dairemizin 24.02.2020 gün ve 2020/904-2020/1475 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın tarafından açılan ziynet alacağı davasında 10 adet bilezik, 1 çift küpe, 2 adet yüzük, 1 altın set, 70 gr altın, 1 adet kol saati aynen teslimine, mümkün olmadığı takdirde tespit edilecek değerlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesi talep edilmiş, mahkemece verilen ilk hükümde kadının ziynet alacağı davasının kısmen kabulü ile 10 adet bilezik, 1 çift altın küpe, 2 adet altın yüzük, 70 gram muhtelif altın, 1 adet kol saatinin toplam değeri olan 25.840,00.- TL.'nin davalı ...'den tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, tarafların ziynet alacağı davasına yönelik temyizi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesi tarafından 6 adet bilezik yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği yönünde bozulmasına karar verilmiş, ziynet alacağı davasına yönelik diğer temyiz itirazları reddedilmiştir. Mahkemece bozma üzerine yaapılan yargılama sonucunda bozma ilamına uyulmasına ve 4 adet bilezik 1 çift küpe, 2 adet altın yüzük, 70 gram muhtelif altın 1 adet kol saatinin toplam değeri olan 14.920,00.-TL.'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'den tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir. Davacı kadın tarafından ziynet alacağının reddedilen kısmına yönelik temyiz talebinde bulunulması üzerine Dairemizce 24.02.2020 tarih, 2020/904 esas, 2020/1475 karar sayılı ilamı ile ilk derece mahkemesince davacı kadının ziynet eşyası alacağı davasının reddedilen kısmı olan 14 ayar 40 gram altın set takımının değeri 3.000,00-TL olup, bu miktar karar tarihindeki temyiz kesinlik sınırı olan 3.200,00.- TL'yi aşmadığından, temyiz sınırı altında kalan ziynet alacağına ilişkin karar kesin olduğu gerekçesi ile davacı kadının ziynet alacağı davasının reddedilen kısmına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verildiği görülmüştür. Oysa ki davacı kadının reddedilen ziynet alacağı talebi sadece set takımı olmayıp, 6 adet bilezik yönünden de ret kararı verilmiş olup değerleri temyiz kesinlik sınırının üzerindedir. Toplanan delilerden mahkemece bozmaya uyularak verilen ziynet alacağı davasının kısmen reddi ve kısmen kabulü şeklindeki hükmün doğru olduğu anlaşılmıştır. Bu sebeple davacı kadının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 24.02.2020 tarih, 2020/904 esas, 2020/1475 karar sayılı ilamın "Davacı kadının ziynet alacağı davasının reddedilen kısmına yönelik temyiz dilekçesinin reddine" yönelik kısmının kaldırılmasına, hükmün bu yönden de onanmasına karar vermek gerekmiştir.