muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9420, Karar No: 2019/3607, Tarih: 09.05.2019

Hal böyle olunca, doğru sonuca varılabilmesi için mahkemece öncelikle, davacı tarafın dayandığı 15.12.1966 tarih 22, 24, 25, 26, 28 ve 29 sıra nolu tapu kayıtları tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte mahalli Tapu Müdürlüğünden ve eski tarihli kayıtlar var ise Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından getirtilmeli ve bundan sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları ile fen bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalıdır. Yapılacak bu keşifte, davacı tarafın tutunduğu tapu kayıtlarının varsa haritası yöntemine uygun şekilde mahalline uygulanarak kapsamı 3402 sayılı Yasa'nın 20/A maddesine göre belirlenmeli, tapu kaydının haritasının bulunmaması ya da uygulanma kabiliyetinin olmaması halinde, tapu kaydının sınırları yerel bilirkişilere tek tek okunmak suretiyle zeminde gösterilmeleri istenilmeli, gösterilemeyen sınırların tespiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, belirlenen sınırlar fen bilirkişisi tarafından kroki üzerinde işaretlenerek tapu kaydının kapsamı duraksamasız şekilde saptanmalı, tapu kaydının uygulamasında varsa kaydın revizyon gördüğü parseller de dikkate alınmalı, çekişmeli taşınmazların dayanılan tapu kayıtları kapsamında kaldığının anlaşılması halinde, kayıt maliki ... ile davacı ... arasındaki ilişki hukuken tartışılıp değerlendirilmeli, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının kapsamı dışında kaldığının belirlenmesi halinde yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazların geçmişte ne durumda bulunduğu, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, halen kimin zilyetliğinde olup, nasıl tasarruf edildiği, zilyetliğin tarafların murisi tarafından davacılara devredilip devredilmediği, murisin ölümüne kadar çekişmeli taşınmazlarda kimin, hangi sebeple zilyet olduğu, davacıların zilyetliğinin başlangıç tarihi ve ne sıfatla zilyet oldukları maddi olaylara dayalı olarak sorulmak suretiyle kesin olarak belirlenmeli, bilirkişi ve tanık beyanları arasında çelişki olduğu takdirde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişki giderilmeli ve bu şekilde zilyetlik ve hibe durumu kuşkuya yer bırakmayacak şekilde aydınlatılmalı, bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin eksik araştırma ve incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7110, Karar No: 2020/2374, Tarih: 02.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7110 E.  ,  2020/2374 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından yapılan yargılama sonucunda beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyeti ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.09.2013 gün ve 2009/150 Esas, 2013/420 Karar sayılı hükümlerin sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 25.02.2014 gün ve 2013/11330 Esas, 2014/2256 Karar sayılı ilamıyla konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden itiraz merciince karar verilmesi, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün bozulmasına ilişkin kararıyla ilgili olarak mahkemece beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik direnme kararı verilerek kurulan 08.07.2014 gün ve 2014/233 Esas, 2014/261 Karar sayılı ilam ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan 18.07.2014 gün 2014/233 Esas, 2014/261 sayılı Ek kararın sanık müdafisince temyiz edilmesi üzerine direnme kararıyla ilgili değerlendirme yapılmak üzere Dairemize gönderilen dosyada verilen 12.12.2017 gün ve 2017/2975 Esas, 2017/6466 Karar sayılı ilamla yerinde görülmeyen direnme talebiyle ilgili Yargıtay Kanununun 15. maddesi uyarınca karar verilmek üzere dosyanın gönderildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.04.2019 gün ve 2018/14-24 Esas, 2019/333 Karar sayılı ilamıyla 20.03.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi gereğince Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının gerekli görmesi halinde kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi dolayısıyla açılan idari, cezai, hukuki her tür davaya ve çekişmesiz yargıya katılma hakkının bulunması nedeniyle anılan madde uyarınca bu husustaki takdir hakkının kullanılabilmesi için yokluğunda verilen mahkeme kararlarının Bakanlığa tebliğinin zorunlu olması nedeniyle direnme kararına konu dosyadan haberi olmadığı anlaşılan Bakanlığa ilk derece mahkemesinin gerekçeli kararı tebliğ edilip, temyiz edilmediği takdirde direnme kararıyla ilgili değerlendirme yapılmak üzere dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi, temyiz edilmesi durumunda ise Dairesince katılma kararı verildikten sonra tüm temyizler birlikte değerlendirilerek hüküm kurulması gerektiğinden bahisle tebligat hususunda işlem yapılmak üzere mahkemesine gönderilen dosya ile ilgili olarak gerekçeli karar tebliği yapılan Bakanlık vekilinin anılan hükümleri temyiz etmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.10.2019 tarihli ek tebliğname ile Dairemize gönderilen dosya tetkik edildi.

Bakanlık vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya

katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafisinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Mahkemece atılı suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın itiraz merciince kaldırılması üzerine duruşma açılıp, sanığa 5271 sayılı CMK’nın 231/6-c maddesine göre kanuni uyarıda bulunulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde dosya üzerinden ek karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mahkemece verilen direnme kararıyla ilgili gerekli değerlendirme yapılarak hüküm kurulmak üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmesi maksadıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12210, Karar No: 2018/9004, Tarih: 18.04.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/12210 E.  ,  2018/9004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, sigortalı çalışmalarının Sosyal Güvenlik Kurumuna eksik bildirilmesi, asgari ücretin altında ücret ödenmesi, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ücreti gibi alacaklarının ödenmemesi nedeni ile haklı sebeple sözleşmesini feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ve birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendisine emanet edilen takı ve paralarda hırsızlık yaptığı için sözleşmesinin feshedildiğini, bu konuda savcılığa suç duyurusunda bulunulduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının bir dönem sigortasız çalıştırıldığı ve ücretlerinin tam ödenmediği, iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedildiği kabul edilerek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

4857 sayılı Yasanın 4. maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca, 507 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Kanunu'nun 2. maddesinin tarifine uygun üç kişinin çalıştığı işyerlerinde bu kanun hükümleri uygulanmaz.

507 sayılı Kanun'un 2. maddesinde “İster gezici olsun ister bir dükkân veya bir sokağın belli yerinde sabit bulunsunlar, ticarî sermayesi ile birlikte vücut çalışmalarına dayanan ve geliri o yer ve gelenek ve teamülüne nazaran tacir niteliğini kazanmasını icap ettirmeyecek miktarda sınırlı olan ve bu bakımdan ticaret sicili ve dolayısıyla ticaret ve sanayi odasına kayıtları gerekmeyen, ayni niteliğe (sermaye unsuru olsun olmasın) sahip olmakla beraber, ayrıca çalıştığı sanat, meslek ve hizmet kolunda bilgi, görgü ve ihtisasını değerlendiren hizmet, meslek ve küçük sanat sahipleriyle bunların yanında çalışanlar ve geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin 1inci maddede belirtilen amaçlarla kuracakları dernekler bu kanun hükümlerine tabidir” denilmektedir.

507 sayılı Kanun, 21.06.2005 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanununun 76ncı maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ve maddenin ikinci cümlesi ile diğer yasaların 507 sayılı Yasaya yaptıkları atıfların 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılacağı açıklanmıştır. Bu durumda 4857 sayılı Yasanın 4üncü maddesinde 507 sayılı Yasaya yapılan atıf, 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılmalıdır. Bahsi geçen yeni yasal düzenlemede esnaf ve sanatkâr tanımı değiştirilmiştir. Yeni yasanın 3 üncü maddesine göre esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dâhil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak belirtilmiştir. 507 sayılı Yasada yazılı olan “geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin” sözcüklerine yeni yasada yer verilmemiştir. Yeni yasanın değinilen hükmü karşısında, 21.06.2005 tarihinden sonraki dönem açısından İş Kanununun kapsamı belirlenirken, “geçimini münhasıran bu işten sağlama” ölçütü dikkate alınmamalıdır.

5362 sayılı Yasadaki düzenleme ile esnaf ve tacir ayrımında başka ölçütlere yer verilmiş olup, kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlük yapanların da ekonomik sermayesi, kazancının tacir sanayici niteliğini aşmaması ve vergilendirme gibi ölçütler çerçevesinde değerlendirilmesi gerekecektir. 507 sayılı Yasa döneminde esnaf sayılan kamyoncu, taksici, dolmuşçu gibi kişilerin de bu yeni ölçütler çerçevesinde esnaf sayılmama ihtimali ortaya çıkmaktadır. Ekonomik faaliyetini daha çok bedeni çalışmasına dayandıran düşük gelirli taksi ve minibüs işletmesi sahiplerinin esnaf olarak değerlendirilmesinin daha doğru olacağını belirtmek gerekir.

Somut olayda davacı, davalıya ait işyerinde Şubat 2009-24.12.2012 tarihleri arasında çalıştığını iddia ederek işçilik alacaklarının tahsili istemi ile dava açmıştır. Dosya içeriğine göre, gümüş takı ve iç çamaşırı satılan yan yana iki ayrı işyeri bulunduğu, davacının burada tezgahtar olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından yapılan denetim sırasında davalının işyerinde fiilen çalıştığı tespit edilmiştir. Bu durumda öncelikle, işyerinde çalışan işçi sayısı, davalının hangi usulde vergilendirildiği, hangi esasa göre defter tuttuğu, esnaf sanatkar siciline kayıtlı olup olmadığı gibi konular açıklığa kavuşturulmalıdır. Talebin 5362 sayılı Yasayanın yürürlüğe girdiği 21.06.2005 tarihi sonrasına ilişkin olduğu, bu sebeple geçimini münhasıran bu işten sağlama zorunluluğu bulunmadığı da gözetilerek davalının, esnaf olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Sonucuna göre İş Mahkemelerinin davaya bakmakla görevli olup olmadığı konusunda bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.04.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6775, Karar No: 2023/914, Tarih: 22.02.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/6775 E.  ,  2023/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/12 E., 2019/171 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; temyize konu asıl dosyada davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı asıl dosya davacısı Hazine vekili ile asıl dosya davalısı .... Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl dosya davacısı Hazine vekili dava dilekçesinde; ... ili ...um ilçesi ... Mahallesinde bulunan Hazineye ait eski 586 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümü 19.700,00 m2 iken, uygulama kadastrosu sırasında 128 ada 8 parsel numarasıyla 19.508,18 m2 olarak ölçüldüğünü, taşınmazın yüzölçümünde meydana gelen eksilmenin davalılara ait eski 326 (yeni 128 ada 50) parsel, eski 348 (yeni 128 ada 51) parsel, eski 304 (yeni 128 ada 30) parsel, eski 301 (yeni 128 ada 33) parsel ve eski 300 (yeni 128 ada 7) parsel sayılı taşınmazlara dahil edilmesinden kaynaklandığını belirterek, yapılan tespitlerin iptaline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalılar Ibrahim Ünyay ve ... duruşmada alınan beyanlarında; davanın reddini savunmuşlardır.

2. Davalı ... Tic. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; uygulama çalışmalarından sonra davacı Hazineye ait taşınmazın herhangi bir kısmının müvekkiline ait taşınmaza dahil edilmediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.11.2014 tarih ve 2014/5 Esas, 2014/333 Karar sayılı önceki kararıyla, davanın reddine, çekişmeli 128 ada 33, 47, 48, 50 ve 51 parsel sayılı taşınmazların uygulama tutanağı tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 12.11.2014 tarih ve 2014/5 Esas, 2014/333 Karar sayılı önceki kararı, asıl dosya davacısı Hazine vekili ile davalılardan Yapıtur ... Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 12.11.2014 tarih ve 2014/5 Esas, 2014/333 Karar sayılı önceki kararı, asıl dosya davacısı Hazine vekili ile davalılardan Yapıtur ... Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz incelemesi neticesinde, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 19.11.2018 tarih ve 2016/5341 Esas ve 2018/6765 Karar sayılı ilamıyla; "6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 297 inci maddesinde mahkeme kararının neleri ihtiva edeceğinin ayrıntılı olarak belirtildiği, belirtilen Kanun hükmüne göre tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerinin karar başlığında gösterilmesinin zorunlu olduğu, somut olayda birleşen dosya davacılarından ...'in gerekçeli karar başlığında gösterilmediği açıklanarak, yöntemine uygun karar başlığı oluşturulmamasının isabetsizliğine" değinilerek ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozma İlamına Uyularak Verilen Karar

Bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, asıl dosyada davanın reddine, çekişmeli 128 ada 33, 47, 48, 50 ve 51 parsel sayılı taşınmazların uygulama tutanağı tespitleri gibi tapuya tescillerine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, asıl dosya davacısı Hazine vekili ile davalılardan ... Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

1. Asıl dosya davacısı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın sınırında Hazine taşınmazının bulunduğunu, bu hususun bilirkişi raporunda değerlendirilmediğini, taşınmazın genişletilmeye elverişli, değişebilir sınırlara sahip olduğunu, bilirkişi raporuna itiraz edilmesine rağmen ek rapor alınmadığını, bilirkişi raporunda değişebilir sınır değerlendirilmesinin neye göre yapıldığının açıklanmadığını, değişebilir sınırın hatalı değerlendirildiğini, yenileme kadastrosu ile mülkiyet değişikliğine sebebiyet verildiğini ileri sürerek, İlk Derece Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

2. Asıl dosya davalısı ... Ticaret A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle; yenileme çalışmalarında müvekkili olan davacının ve diğer başka parsellerin de mülkiyet durumlarının ve geometrik şekilleri ile zemindeki sınırlarının değiştirilmiş olduğunu, uygulama tutanağındaki bu açık aykırılıklara rağmen İlk Derece Mahkemesince davacının ve diğer parsellerin uygulama tutanağındaki tespit gibi tesciline karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davacının tapuda kayıtlı gayrımenkulünün eski kadastral haritası ile yenileme kadastral haritası arasında fiili farklılıkların oluştuğunu, davacıya ait taşınmazın yola bakan cephesinde 6 m civarında bir daralma ile parselin toplamında da 253 m2 azalma oluştuğunu, dava konusu kadastro yenilemesinde ölçüm hatalarının giderilmesi işleminin yapılmadığını, davacının parselinin zeminindeki sınırlarının farklılaştığını ve eski parseldeki bir kısım yerin davacının parselinin dışında kaldığını gösterir eski ve yeni kadastro haritasının da dosyada bulunduğunu ileri sürerek, hukuka aykırı İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, uygulama kadastrosuna itiraza ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/2-a maddesine göre yapılan uygulama kadastrosunun usul ve kanun hükümlerine uygun olarak yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kadastro Kanunu 22/a maddesi,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına

44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 135,50 TL'nin ... Ticaret A.Ş.'den alınmasına

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,22.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.