muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/24, Karar No: 2022/1787, Tarih: 20.12.2022

38. Yukarıda belirtilen hükümlerden de anlaşılacağı üzere gerek davacı gerekse davalı bakımından delil gösterme ile delil sunma ayrı kavramlardır. Dava ve cevap dilekçelerinde iddia edilen vakıaların hangi delillerle ispatlanacağının belirtilmesi zorunlu olmakla eldeki belgelerin de dilekçelere eklenmesi, elde olmayan belgeler için ise nereden getirtileceği konusunda mahkemeye bilgi verilmesi gerekmektedir. Öte yandan kanun koyucu tarafların belirli bir süreden sonra delil göstermelerini emredici hükümle yasakladıktan sonra belirli şartlar altında sunulan yeni delilin sonradan gösterilmesine HMK’nın 145. maddesinde istisnai olarak izin vermiştir. Sözü edilen maddede yer verilen istisnai düzenleme dosyaya sonradan delil sunulmasına ilişkin olup tarafların dilekçelerine ekledikleri veya dilekçelerinde belirttikleri deliller yönünden uygulanması mümkün değildir. Zirâ, gösterilen bir delilin sonradan delil olarak sunulduğunu değerlendirmek hatalıdır.

39. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 31. maddesi gereğince hâkim davayı aydınlatma ödevi kapsamında maddi ya da hukukî açıdan belirsiz gördüğü hususlar açısından ihtiyaç duyduğu takdirde taraftan yeni delil göstermesini isteyebilir.

40. Görüldüğü üzere HMK’nın sistematiği içinde tahkikat aşamasına geçilmezden evvel tarafların uyuşmazlık konularının ve bu uyuşmazlıkların çözümü için ileri sürdükleri delillerin daha işin en başında belirlenerek tahkikatın etkin bir şekilde yapılmasının hedeflendiği anlaşılmaktadır.

41. Ön inceleme aşamasında tarafların anlaşıp anlaşamadıkları konuları belirleyen ve hangi vakıaların uyuşmazlık konusu olduğunu tespit eden ve bunu tutanağa geçiren mahkemenin, tahkikat aşamasında yapacağı faaliyet (iş), uyuşmazlık konusu olayları incelemek, bunlar hakkında tarafların gösterdiği delilleri, ileride vereceği hükme esas almak üzere ispat hukuku kurallarına göre değerlendirmektir (Yılmaz, s. 901).

42. Taraflar, tahkikat aşamasında kural olarak iddia ve savunmalarını genişletip değiştiremezler; yani yeni vakıa ileri süremezler ve eski vakıaların yerine yeni vakıalar ikame edemezler. Bunun yapılabilmesi ancak karşı tarafın açık muvafakati, bunun mümkün olmaması durumunda da ıslah suretiyle mümkündür.

43. Kanun koyucunun, belli şartların varlığı hâlinde taraflara yargılamanın daha sonraki aşamalarında delil ileri sürebilmeleri için istisnai bir düzenleme getirmesinin gerekçesi, adil yargılanma hakkının bir unsurunu oluşturan “hukukî dinlenilme hakkı”dır (Yılmaz, s.3032).

44. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 322. maddesindeki atıf nedeniyle uygulanması mümkün olan aynı Kanun’un 145. maddesindeki koşulların bulunması hâlinde basit yargılama usulünde de sonradan gösterilen delillerin incelenmesi mümkündür.

B. İspat ve Belge Delili

44. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 322. maddesindeki atıf nedeniyle uygulanması mümkün olan aynı Kanun’un 145. maddesindeki koşulların bulunması hâlinde basit yargılama usulünde de sonradan gösterilen delillerin incelenmesi mümkündür.

B. İspat ve Belge Delili

45. Dava konusu edilen bir hakkın ve buna karşı yapılan savunmanın dayandığı vakıaların (olguların) var olup olmadıkları hakkında mahkemeye kanaat verilmesi işlemine ispat denir. İspatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümüne etkili olabilecek vakıalar oluşturur ve bu vakıaların ispatı için delil gösterilir (HMK m. 187/1).

46. Vakıa (olgu), kendisine hukukî sonuç bağlanmış olaylardır (03.03.2017 tarihli ve 2015/2 E., 2017/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı).

47. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 189. maddesinin 1. fıkrasında da belirtildiği üzere “Taraflar, kanunda belirtilen süre ve usule uygun olarak ispat hakkına sahiptir.”. Madde gerekçesine göre de, “...ispat hakkı kavramı, kanunî sınırları belirtilmek suretiyle, bir davanın her iki tarafına da tanınmış olmaktadır. Böylece ispat, bu maddede taraflar bakımından sadece bir yük olmanın ötesinde aynı zamanda kanunî bir hak olarak düzenlenmiştir”.

48. Belirtmek gerekir ki, sadece taraflarca ileri sürülen ve dayanılan vakıalar, ispatın konusunu oluşturur. Taraflarca getirilen vakıaların hukukî nitelendirmesini yapmak hâkime ait ise de kural olarak taraflarca ileri sürülmeyen vakıaları hâkim araştıramaz ve bunların ispatını da isteyemez. Usul hukukumuza hâkim olan ve HMK'nın 25. maddesinde düzenlenen "Taraflarca getirilme ilkesi" uyarınca kanunda öngörülen istisnalar dışında hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz.

49. Nitekim bu ilkeye uygun olarak HMK'nın "Dava dilekçesinin içeriği" başlıklı 119. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendinde "Davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetleri"nin gösterilmesi gerektiği düzenlendiği gibi, "Cevap dilekçesinin içeriği" başlıklı 129. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendinde de "Davalının savunmasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetleri"nin bulunması gerektiği hüküm altına alınmıştır. Görüldüğü üzere davacı dava dilekçesinde talep sonucunu haklı göstermeye yarayan yani davanın temelini oluşturan maddi vakıaları yazmak zorundadır. Aynı ilke uyarınca davalı da cevap dilekçesinde savunmasının dayanağını oluşturan vakıaları sunmak zorundadır. Böylece davacı iddiasını, davalı da savunmasını somutlaştırmış olacaktır.

50. Uygulamada genel geçer ifadelerle somut vakıalara dayanmadan davaların açılıp yürütülmesinin önüne geçmek amacıyla HMK'da yeni bir düzenleme yapılmış ve 194. maddenin 1. fıkrasında "Taraflar, dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırmalıdırlar." hükmüne yer verilmiştir. Aynı maddenin 2. fıkrasında ise somutlaştırma yükünün delillerle ilişkisi ortaya konulmuş ve tarafların, dayandıkları delilleri ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmek zorunda oldukları düzenlenmiştir (HMK m. 194/2).

51. Bu aşamada belge delili üzerinde de kısaca durmak yararlı olacaktır.

52. Türk Hukuk Lûgatında belge “Bir gerçeği doğrulayan yazı, fotoğraf, resim, film vb. (Kanıt)” olarak tanımlanmıştır (Türk Hukuk Lûgatı Türkçe-Türkçe Cilt I, Ankara 2021, s. 147).

53. Öncelikle belirtmek gerekir ki, mülga HUMK’da yer almayan “belge” kavramı ilk kez HMK’nın “İspat ve Deliller” başlıklı Dördüncü Kısmının “Belge ve Senet” başlıklı İkinci Bölümünde düzenlenmiştir. HMK’nın “Belge” başlıklı 199. maddesi “Uyuşmazlık konusu vakıaları ispata elverişli yazılı veya basılı metin, senet, çizim, plan, kroki, fotoğraf, film, görüntü veya ses kaydı gibi veriler ile elektronik ortamdaki veriler ve bunlara benzer bilgi taşıyıcıları bu Kanuna göre belgedir.” şeklindedir.

54. “Belge” bir üst kavram olarak senet kavramını da içermektedir. Buna göre, ilişkin olduğu vakıaları ispata elverişli her türlü bilgi taşıyıcısı belge olarak nitelendirilir (Atalı, Murat/Ermenek, İbrahim/Erdoğan, Ersin: Medeni Usul Hukuku, 4. Baskı, Ankara 2021, s.520). Kanun koyucunun belgeyi tanımlamasının sebebi senet ile diğer belgelerin birbirine karıştırılmasının önüne geçmektir. HMK’nın 199. maddesinde belgeler sayılırken bunların en tipik (rastlanır) olanlarına yer verilmiştir. Burada sınırlı bir sayımdan kaçınılmasının sebebi, bu konuda olası gelişmelere engel olmamaktır (Görgün, Şanal/ Börü, Levent/Kodakoğlu, Mehmet: Medenî Usul Hukuku, 10. Baskı, Ankara 2021, s. 485).

55. Bir kimsenin vücuda getirdiği, bir hukukî işlemi ya da vakıayı konu alan ve kendi aleyhine delil teşkil eden yazılı belgeye ise “senet” denir (Tanrıver, Süha: Medeni Usûl Hukuku Cilt I, Ankara 2021, s.914). Bu noktada, senetle belge arasındaki ayırıma da dikkat çekmek gerekir. Özellikle iradenin dış âlemde varlık kazanmasını sağlayan şey, çok genel anlamıyla belge olarak kabul edilebilir; ancak her belge kanun anlamında belge sayılmaz. Örneğin; fotokopi, faks metinleri birer belgedir, ancak senet sayılmaz. Buna karşılık HMK’nın 200. maddesinde sayılan unsurları içeren senet, aynı zamanda bir belgedir. Demek ki, belge 199. maddede sayılanlar yanında senedi de kapsayan bir üst kavramdır (Erdönmez, Güray; Pekcanıtez Usûl Medeni Usûl Hukuku, Cilt II, 15. Bası, ... 2017, s.1772).

56. Bir tarafın delil olarak dayandığı belgeyi mahkemeye ibraz etmesi, hem ispat hakkının (delil gösterme ve delile ulaşma hakkının) bir parçası hem de delil gösterme yükünün bir sonucudur. HMK, yargılamanın farklı aşamalarında dayanılan belgelerin mahkemeye ibraz ile ilgili hükümler sevk etmiştir. Yukarıda da açıklandığı üzere dilekçeler aşamasında 121. maddede; ön inceleme aşamasında 140. maddenin 5. fıkrasında; tahkikat aşamasında ise 145. maddede belgelerin ibrazı ile ilgili düzenlemeler mevcuttur.

C. Somut Olayın Değerlendirilmesi

57. Somut uyuşmazlıkta davacı vekili, müvekkilinin 28.04.2014 tarihinde davalı şirket ile imzaladığı belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, sözleşme gereği ödenmesi gereken prim alacakları ödenmediğinden iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürmüş, davalı vekili ise davacı ile müvekkili şirket arasında davacının kendi el yazısı ile yazdığı 30.04.2014 tarihli belirsiz süreli iş sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmede de prime ilişkin düzenleme bulunmadığını, iş sözleşmesinin devamsızlık haklı nedenine dayalı olarak müvekkili şirket tarafından feshedildiğini savunmuştur.

58. Davacı vekili dava dilekçesinde delil olarak 28.04.2014 tarihli iş sözleşmesine dayandığını belirterek dava dilekçesinin ekinde iş sözleşmesi örneğini dosyaya sunduğunu ifade etmiştir.

59. Davalı vekilince cevap dilekçesinde davacının dayandığı 28.04.2014 tarihli iş sözleşmesine karşı bir savunmada bulunulmaksızın davacı ile müvekkili şirket arasında geçerli iş sözleşmesinin 30.04.2014 tarihli belirsiz süreli iş sözleşmesi olduğu ve sözleşmede de prim düzenlemesi bulunmadığı ileri sürülmüştür.

60. İlk Derece Mahkemesince 19.04.2016 tarihli tensip tutanağında taraflara dilekçeleri ile birlikte tüm delillerini açıkça ve hangi vakanın delili olduğunu belirterek bildirmek, ellerinde bulunan delillerini dilekçelerine eklemek ve başka yerlerden getirilecek belge ve dosyalar için de bunların bulunabilmesini sağlayan bilgilere dilekçelerinde yer vermek zorunda oldukları; ayrıca bu hususların yerine getirilmemesi hâlinde HMK’nın 140. maddesi gereğince ön incelemede bu konudaki eksiklikleri tamamlayabilecekleri aksi taktirde vazgeçmiş sayılacakları ihtar edilmiştir.

61. 28.06.2016 tarihli ön inceleme duruşmasında taraflar sulhe davet edilmiş, uzlaşma sağlanamayınca tahkikata geçilmiş, 28.06.2016 tarihli ara karar ile “HMK 140/5 maddesi gereğince taraflara dilekçelerinde gösterdikleri ancak henüz sunmadıkları belgeleri mahkememize sunmaları veya başka yerden getirtilecek belgelerin getirtilebilmesi amacıyla gereken açıklamayı yapmaları için 2 haftalık kesin süre verilmesine, bu hususların kesin süre içerisinde yerine getirilmediğinde tarafların o delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılacağına karar verileceğinin ihtarına (ihtar edildi).” şeklinde karar verilmiş, ardından devam eden duruşmalarda tanıklar dinlendikten sonra davalı işyerine ilişkin muhasebe kayıtları istenmiş ancak dosyaya sunulmaması üzerine bilirkişilere muhasebe kayıtlarını işyerinde inceleme yetkisi verilerek dosya bilirkişiye tevdii edilmiştir.

62. Davacı vekili dosyanın bilirkişiye tevdii edildiği sırada 03.10.2017 havale tarihli dilekçesi ile delil listesinde belirtilen ve dava dilekçesi ekinde de sunmuş oldukları 28.04.2014 tarihli sözleşmenin dosya içerisinde mevcut olmadığını gördüklerini ileri sürerek sözleşme örneğini tekrar dosya içerisine ibraz ettiğini belirtmiş, sunulan sözleşme bilirkişilerce değerlendirilerek rapor hazırlanmıştır.

63. Sağlıklı bir tahkikat yapılabilmesi için kanuna ve amacına uygun bir şekilde ön inceleme aşamasının tamamlanması gerekmektedir. Davada ileri sürülen vakıalar taraflarca dayanılan deliller dikkate alınarak değerlendirilmelidir. Bunun için de 7251 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi hâliyle HMK’nın 140/5. maddesi gereği mahkemece davacı tarafından dosyaya dava dilekçesi ekinde dosyaya sunulduğu belirtilen 28.04.2014 tarihli iş sözleşmesinin dosya arasında bulunup bulunmadığı belirlenerek bulunmadığının tespiti hâlinde bu sözleşmenin iki haftalık kesin süre içerisinde sunulması veya başka yerden getirtilecek ise getirtilmesi için gereken açıklamayı yapması, bu hususların verilen süre içinde yerine getirilmemesi hâlinde o delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılacağının ihtar edilmesi gerekmektedir. Bu ihtara rağmen dilekçesinde gösterdiği sözleşmeyi sunmayan veya getirtilmesi için gerekli açıklamayı yapmayan davacının bu delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılmasına karar verilebilir. Mahkemece, anılan bu düzenlemelere uygun şekilde sözleşmenin sunulması için kesin süre verilmeden 28.04.2014 tarihli iş sözleşmesinin sunulduğu görülmekle belgenin süresinde dosya içerisine girdiği anlaşılmaktadır.

64. Öte yandan Özel Dairece HMK’nın 145. maddesinde düzenlenen kanuni süreden sonra delil gösterilemeyeceği ve bu kuralın istisnası kapsamında davacının 28.04.2014 tarihli iş sözleşmesini sonradan delil olarak gösterdiği belirtilerek karar bozulmuş ise de dosyaya bilirkişi incelemesi aşamasında ibraz edilen iş sözleşmesi davacı vekilince dava dilekçesinde deliller arasında sayılmış ve dava dilekçesinin ekinde belirtilmiştir. Bu kapsamda sonradan delil olarak değerlendirilmesi mümkün olmayıp davacının dilekçesinde gösterdiği delilin mahkemeye sunulması niteliğinde olup Özel Dairenin HMK’nın 145. maddesi kapsamında yaptığı bozma hatalıdır.

65. Sonuç olarak, davacı vekili tarafından dava dilekçesinde 28.04.2014 tarihli iş sözleşmesine dayanıldığı ve ekinde de dosyaya sunulduğu belirtildiğinden, mahkemece HMK’nın değişiklik öncesi 140. maddesinin 5. fıkrasındaki düzenleme kapsamında usulüne uygun ihtar içeren ara karar ile davacıya dayandığı bu delilini sunması için süre vermediği dikkate alınarak davacının prim alacağının bulunup bulunmadığı ve sonucuna göre iş sözleşmesini feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığının davacı tarafından sunulan 28.04.2014 tarihli iş sözleşmesi dikkate alınarak değerlendirilmesi gerekmektedir.

66. Hâl böyle olunca direnme kararının yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda belirtilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine 20.12.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4794, Karar No: 2007/7227, Tarih: 12.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/4794 E.  ,  2007/7227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu, maaş ve ücretinin 1/4'ünün yan ödemeler, ek ödemelerin tamamının borç bitinceye kadar devam etmek kaydıyla haczine karar verildiğini, maaşından başka kesintilerin olduğunu, bu nedenlerle döner sermayeden aldığı paraya ihtiyacı olduğunu, icra müdürlüğünün ek ücretlerinin tamamına haciz konmasına dair kararının iptali ile ücret ve ek ödemelerin 1/4'üne haciz konmasına dair karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece borçlunun bu talebi aşılarak HUMK'nun 74 ncü maddesine aykırı şekilde konan hacizlerin tümden iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12/04/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12168, Karar No: 2017/3296, Tarih: 28.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/12168 E.  ,  2017/3296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporu içeriğinde, davaya konu gaz tabancasının mevcut durumu itibariyle bilinen ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı, bu haliyle uygun çapta, özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceği ancak, teknik özelliklerinde sonradan değişiklik yapıldığını gösterir nitelikte herhangi bir bulgu ve emarenin tespit edilmemesi, sanıkta özel yapım mermi de ele geçirilememiş olması ve sanığın da silahın kuru sıkı silah olduğunu savunması karşısında sanığın, ele geçen tabancanın vasıflarını bilerek taşıdığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, bizatihi suç teşkil eden 6136 sayılı Yasa kapsamındaki tabancanın müsaderesi ve sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19948, Karar No: 2014/18688, Tarih: 01.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/19948 E.  ,  2014/18688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/351410

MAHKEMESİ : İzmir 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/07/2011

NUMARASI : 2011/450 (E) ve 2011/829 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hapis cezasına hükmedildiği halde 5237 Sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci fıkrasında yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemişse de 5237 Sayılı TCK'nın 53/1. maddesine göre anılan madde ve fıkrada belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın kasten işlenmiş suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olması karşısında; infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, olay gecesi, bina niteliğindeki barda bulunan mağdurun masanın üzerine bıraktığı çantasındaki cüzdanını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, eylemin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı yasanın 141/1 maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-Mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin ne şekilde uygulanacağı, süresi ve bu hususta karar verecek merci 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108. maddesinde düzenlenmiş olup, aynı maddenin 5. fıkrası ile tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde koşullu salıvermeye ilişkin hükümlerin uygulanacağı belirtilmiştir. Bu nedenlerle denetimli serbestlik tedbirinin süresinin infaz aşamasında 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenmesinin gerektiği gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin 7. fıkrası gereğince hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesiyle yetinilmesi gerekirken infazı kısıtlar biçimde dört ay süreyle denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10891, Karar No: 2015/14674, Tarih: 23.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/10891 E.  ,  2015/14674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2014

NUMARASI : 2014/248-2014/780

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 10.12.2014 gün ve 2014/20892 Esas - 2014/29384 Karar sayılı ilama karşı davalılar vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre karar düzeltme isteği HUMK'nun 440. maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından REDDİNE, peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442.maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 250,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine

23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7836, Karar No: 2018/17316, Tarih: 03.12.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/7836 E.  ,  2018/17316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müşteki ve sanık anlatımlarından ve tüm dosya kapsamından suçun geceden sayılan zaman dilimi olan 20.00 da işlenmesine rağmen hükmedilen cezada TCK 143. maddesi gereği artırım yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 03.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10935, Karar No: 2013/15867, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10935 E.  ,  2013/15867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan buğday, buğday samanı, dolma biber, kuru soğan, taze fasulye ve pırasanın değerlendirme tarihi olan 2012 yılına ait olmak üzere sulu arazide ayrı ayrı dekar başına elde edilecek ortalama verimi, kg başına ortalama satış fiyatları ve masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı açıklanmak suretiyle detaylı üretim giderleri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.