muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26970, Karar No: 2013/19072, Tarih: 17.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26970 E.  ,  2013/19072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.09.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... ..... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin devamsızlığı haklı sebebiyle feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, sair ödenmemiş işçilik alacağının ise bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, iş sözleşmesinin işçinin devamsızlıkta bulunması sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği, aylık ücret miktarı ve davacının fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerine hak kazanıp kazanmadığı noktalarında uyuşmazlık vardır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir sebebe dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı sebeple fesih imkanı bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan sebeplerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz. Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır. İşyerinde cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir.

Somut olayda, davalıya ait işyerinde kat görevlisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, işverence, 26.05.2011 günü ve devamı günlerinde devamsızlık yaptığı gerekçe gösterilerek feshedilmiştir. Dava dilekçesinde ise, feshin 26.05.2011 tarihinde yapıldığı iddia edilmiştir. Mahkemece, devamsızlık tutanakları düzenleyicilerin tanık olarak dinletilmemesi, davacı tanığı anlatımında davacı işçinin işten çıkartıldığının beyan edilmesi, işten ayrılış bildirgesinde işten ayrılış sebebinin ''ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı sebebi ile fesih" olarak gösterilerek işverenin çelişkiye düşmesi gerekçe gösterilerek, davalı işverenin fesihte haksız olduğu kabul edilmiştir.

Öncelikle, işverence, 26.05.2011-27.05.2011-28.05.2011-30.05.2011 tarihli devamsızlık tutanakları dosyaya sunulmuş olup, devamsızlık tutanağı düzenleyicilerinden davalı tanıkları Fulya Adır ve ..., duruşmanın 29.03.2012 tarihli celsesinde alınan beyanlarında, tutanak içeriklerini doğrulamışlardır.

Bursa 16. Noterliğinin 08.06.2011 tarih ve 27610 yev. nolu ihtarnamesiyle de, işverence davacı işçiden fesihten önce mazeretinin bulunup bulunmadığının bildirilmesi istenmiştir.

İşten ayrılış bildirgesinin incelenmesinden, işten ayrılış nedeninin " kod 29" olarak Sosyal Güvenlik Kurumu'na bildirildiği anlaşılmaktadır. "Kod 29", işverenin 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin ( II ) nolu bendi ve alt bendleri uyarınca yapılan fesihler için kullanılan bildirim numarası olup, aynı bendin (g) fıkrasında düzenlenmiş olan, devamsızlık sebebi gösterilerek yapılan fesihleri de kapsamaktadır. Hal böyleyken, işverence işten ayrılış bildirgesinde anılan kodun kullanılmasında savunmayla çelişen bir hal yoktur.

Diğer taraftan, dinlenen davacı tanığı, davacının istifa etmeyi kabul etmediği için, işverence işten çıkartıldığını ifade etmiş ise de, tanık, işyerinde 2010 yılı Eylül ayına kadar çalıştığını beyan etmiş olup, davacının iş sözleşmesinin feshiyle ilgili görgüye dayalı bilgisi bulunması beklenemez.

Nihayetinde, davacı tarafça da, devamsızlıkta mazeretinin bulunduğu iddia ve ispat edilmediği gibi, feshin başka bir sebebe dayandığı da usulünce kanıtlanmamıştır.

Yapılan açıklamalar ışığında varılan sonuçta, davalı işverence, iş sözleşmesinin, 4857 sayılı Kanun'un 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendi uyarınca, davacının devamsızlığı sebebiyle feshedildiği kanıtlanmıştır. Anılan sebeple, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, dosya içeriğiyle örtüşmeyen yazılı gerekçeyle taleplerin kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

2- İş sözleşmesinin tarafları, asgari ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 401. maddesine göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin

kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, asgari ücretten az olmamak üzere emsal ücret göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, Mahkemece, aylık ücret miktarı davacı tanık beyanına itibarla talep gibi kabul edilmişse de, emsal ücret araştırması yapılmaması ve aylık ücretlerin banka aracılığıyla ödenip ödenmediğinin araştırılmaması hatalıdır. Anılan sebeple, öncelikle ücretlerin banka aracılığıyla ödenmesi halinde, banka hesap dökümleri celp edilerek incelenmeli, emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek işçinin aylık ücret miktarı hususunda bir sonuca gidilmelidir.

3-Fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yapıldığının, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de, anılan çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, Mahkemece, tanık beyanlarına itibarla, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır. Davacı vekilince dosyaya bir kısım günlere ait, imzalı takip çizelgesi başlıklı, işe giriş çıkış saatlerini gösteren belgeler sunulmuş; davalı vekilince ise davacının kendi iddiasını haklı göstermek amacıyla özellikle seçilen günlere ilişkin kayıtların sunulduğu savunulmuştur. Mahkemece, işyerine giriş çıkışı gösteren belgelerin tamamının işverenden istenilmemesi; işyerinin özel eğitim kurumu olduğu nazara alınarak Milli Eğitim Müdürlüğüne çalışma saat ve günleri hakkında davalı şirket tarafından bir bildirimin yapılıp yapılmadığının araştırılmamış olması hatalıdır. Anılan sebeple, belirtilen yönlerden araştırma yapılarak, ulaşılacak neticeye göre anılan alacakların bir değerlendirmeye tabi tutulması gereklidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik inceleme ve araştırma ile hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2961, Karar No: 2021/1369, Tarih: 10.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/2961 E.  ,  2021/1369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanun Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet (Temyiz İsteminin Reddi)

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesinde yer alan; adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin düzenleme; kanunlarda sadece adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerince kurulan her türlü hükme karşı istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk kez mahkumiyet hükmü kurulmaksızın verilecek diğer kararlar (esastan reddi, düzeltilerek esastan reddi vb.) için uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

7165 sayılı kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinde yer alan; sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince kurulacak mahkumiyet hükümlerinin, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalması kaydıyla, temyiz yoluna dair istisnalardan hariç tutulmasına dair hüküm, CMK'nin 286/2. maddesinde yer alan tüm temyiz istisnalarına yönelik maddeye yeni ve farklı bir ölçüt getiren, sonradan yürürlüğe giren ve özel bir hüküm niteliğinde "istisnanın istisnası" olarak yorumlanması gereken bir hükümdür. Dolayısıyla, 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin yürürlüğe girdiği 28.02.2019 tarihi ve sonrasında; temyiz yolu açık olan kararlar içerisine; ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları da eklenmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümezliği ilkesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin de ancak yürürlüğe girdikten sonra uygulanabileceği birlikte gözetildiğinde, bu hükmün ortaya çıkardığı bu yeni istisnai durumun, ancak 7165 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı yapılacak temyiz istemlerinde uygulanabilmesi mümkündür.

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

- Verilen bu mahkumiyet kararının, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı (3000 TL'ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezaları) dışında kalması gerekecektir.

Temyize konu edilen hükme esas somut uyuşmazlıkta;

İlk derece mahkemesi tarafından, müştekinin çeki bankaya ibraz eden hamil olmadığı ve bu nedenle şikayet hakkı bulunmadığı gerekçesi ile düşme kararı verildiği, müşteki vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince, duruşmalı olarak yapılan istinaf incelemesi sonucunda, 06.11.2019 tarihinde, ilk derece mahkemesince kurulan hükmün kaldırılmasına, sanığın eyleminin "karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet verme" suçunu oluşturduğu sabit olmakla çekin karşılıksız kalan miktarından az olmamak üzere; sanığın neticeten 78.710 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, ilk kez ve kesin olarak karar verildiği, hükmün sanık müdafiince temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince bu kez temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu ek kararın da sanık müdafiince temyiz edildiği görülmektedir.

Yukarıda yazılı mevzuat ve somut uyuşmazlık birlikte değerlendirildiğinde;

Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hüküm ve ek karar temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi; gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda yazılı mevzuat ve somut uyuşmazlık birlikte değerlendirildiğinde;

Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hüküm ve ek karar temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi; gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında ilk kez kurulan 06.11.2019 tarihli ''mahkumiyet" hükmüne karşı 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesi gereği temyiz yolunun açık olduğu anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin yasal dayanaktan yoksun olan 05.12.2019 tarihli temyiz isteminin reddine dair "ek kararı"nın KALDIRILMASINA karar verilerek;

CMK'nin 294. maddesi gereği, temyiz isteminin gerekçeli olduğu görülmekle, başkaca temyiz isteğinin reddi nedenleri de bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, CMK'nin 299/1. maddesi gereği duruşmalı inceleme yapılmasına dair şartlar oluşmadığından dosya üzerinden yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

CMK'nin 289. maddesinde yer alan hukuka kesin aykırılık hallerinin bulunmadığı ve Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz olunan mahkumiyete ilişkin hükmünün hukuka uygun bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, CMK'nin 302/1. maddesi gereği TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 10/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8555, Karar No: 2021/3640, Tarih: 09.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/8555 E.  ,  2021/3640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine,incelenen dosya kapsamına göre sanığın, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanığın eyleminin cinsel amaçla ve birden fazla kez işlemesi nedeniyle ceza tayin edilirken TCK 109/5 ve 43/1 maddelerinin hükümde gösterilmemesi suretiyle CMK.nın 223/6. maddesine aykırı davranılması;

Yasaya aykırı olup, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükmün 3.bendinin başına "TCK.nın 109/5 maddesi uyarınca ve 4.bendinin başına ''TCK.'nun 43/1 maddesi uyarınca ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/121, Karar No: 2011/122, Tarih: 01.07.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/121 E.  ,  2011/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK’nın 455/1-son, 40. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezanın süresi itibarıyla yasal koşulları gerçekleşmediğinden sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK’nın 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Gerekçeli karar başlığında CMK'nın 232/2-b-c maddesine aykırı olarak suçun işlendiği zaman dilimi ile katılan Süreyya Tıraş'ın gösterilmemesi yerinde ilavesi mümkün eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1207, Karar No: 2015/3556, Tarih: 03.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/1207 E.  ,  2015/3556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.11.2014 tarih ve 2014/374868 sayılı yazısı ile;

Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısmını devlet idaresinden ayırmaya çalışmak suçundan kimliği meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma sırasında, özel yetkili Cumhuriyet Başsavcılıklarının görevlerine son verildiği gerekçesi ile suç yeri itibariyle evrakın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair... Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2014 tarihli ve 1993/3465 soruşturma, 2014/506 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 25.03.2014 tarihli ve 2014/1437 soruşturma, 2014/173 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30.05.2014 tarihli ve 2014/400 soruşturma, 2014/22 sayılı yetkisizlik kararına müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19.06.2014 tarihli ve 2014/458 soruşturma, 2014/41 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19.06.2014 tarihli yetkisizlik kararının kaldırılmasına ilişkin ... Ağır Ceza Mahkemesinin 24.06.2014 tarihli ve 2014/580 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161. maddesine, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 21. maddesiyle eklenen 7. fıkrada ''Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararını verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir'' hükmünün yer alması karşısında, söz konusu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren ikinci yetkisizlik kararını veren ... Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili savcılığın belirlenmesi için dosyayı en yakın ağır ceza mahkemesine göndermesi gerekirken ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar vermesinde ve devamında da diğer Cumhuriyet başsavcılıklarının yetkisizlik kararı vermelerinde isabet görülmemiş ise de, ... Cumhuriyet Başsavcılığı yetki alanına en yakın ağır ceza mahkemesinin ... Ağır Ceza Mahkemesi olduğu ve kararın yetkili mercii tarafından verildiği değerlendirilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, suçun işlendiği yer olarak kabul edilen ... mevkiinin ... İli Yayladere İlçesi sınırlarında bulunduğu ve ... İlçesinin de adli olarak ... Cumhuriyet Başsavcılığına bağlı olması karşısında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğu gözetilmeden yazılı şekilde ... Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğuna ilişkin karar verilmesinde isabet görülmemiştir.