muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12698, Karar No: 2018/2054, Tarih: 05.03.2018

Mahkemece; davacıdan önceki taşınmazın ilk maliki tarafından kanal katılım ve şebeke hissesinin ödendiği, ayrıca inşaat ruhsatı aşamasında tahsil edilmiş olan bedelin hesaplanan kanal katılım bedeli ve şebeke hisse bedelini karşıladığı, bu nedenle davacıdan

yeniden kanal katılım bedeli ile şebeke hissesi için ödeme talep edilemeyeceği, davacıdan 793.937,02TL'nin haksız tahsil edildiğinin anlaşılmış olduğu gerekçesi ile menfi tespit davası yönünden davanın kabulüne, istirdat talebi yönünden ise dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekilince temyizi üzerine, Dairemizin 02.11.2016 tarih ve 2016/13956 esas, 2016/12399 karar sayılı kararı ile; "...davalının sair temyiz itirazlarının reddi ile, davaya konu binaların 01.07.1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılım Payı başlığı altında 87. ve 88. maddelerinin yürürlüğünden sonra inşa edilerek inşaat ruhsatının 22.08.2008 tarihinde alındığı, dolayısıyla davacı yönetimin bu binaların ilk su aboneliğini yaptıran olması nedeniyle, kanal katılım ve şebeke hisse bedelinin ödenmesinden sorumlu olması gerektiği, ne var ki davacı yönetim tarafından, su abonelik işlemi sırasında ödemek durumunda kaldıkları bedelin düzeltilerek iadesi talebi ile ilgili açmış olduğu idari dava neticesinde ödedikleri bedelin taraflarına iade edildiğini, bu yönüyle istirdat taleplerinin konusuz kaldığı, ancak mahkemece davacı tarafın menfi tespit talebinin de konusuz kaldığı yönündeki iddiasının değerlendirilip tartışılmadan hüküm kurulduğu gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dava konusu uyuşmazlık, davacının ferdi su aboneliğinin tesisi için, davalı idareye kanal katılım ve şebeke hisse bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

Dosyanın karar düzeltmesi istemi üzerine yapılan incelemesi sırasında, Hukuk Genel Kurulu'nun aynı konuda direnme yolu ile önüne gelen bir uyuşmazlığa ilişkin olarak vermiş olduğu, 06.12.2017 tarih ve 2017/3-2120 E.- 2017/1544 K. Sayılı ilamında da belirtildiği üzere, ... 2. Vergi Mahkemesinin 02.05.2012 gün ve 2011/543 E., 2012/963 K. sayılı kararı ile, ... Su ve Kanalizasyon İdaresi Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi, Belediye Gelirleri Kanunu ile getirilen su tesisleri harcamalarına katılma payı ile ilgili olarak Yönetmelik yayınlayarak tarife belirleme yetkisinin ... Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü'ne değil İç İşleri Bakanlığı'na ait olduğu ve bu konuda ... Tarifeler Yönetmeliği ile düzenleme yapılamayacağı gerekçesi ile iptal edilmiş ve bu karar 23.11.2017 tarihi itibari ile kesinleşmiştir.

Bir idari işlemin yargı kararıyla iptal edilmesi hâlinde, söz konusu kararın dava konusu işlemin tesis edilmesi sırasında unsurlarında bulunan sakatlıkları saptadığı, işlemi yapıldığı andan başlayarak ortadan kaldırdığı, bu özelliği nedeniyle geriye yürüyen sonuçlar doğurduğu idare hukukunun ilkelerindendir. Dolayısıyla iptal kararları, iptali istenilen idari tasarrufu ve ona bağlı işlemleri tesis edildikleri tarihten itibaren ortadan kaldırarak bu tasarruf ve işlemlerin tesisinden ve icrasından önceki hukuki durumun yürürlüğünü sağlar. Diğer bir deyimle iptal edilmiş olan işlemi hukuk aleminde hiç doğmamış hâle getirir.

Her ikisi de objektif hukuk düzenine aykırılık oluşturan hukuksal işlemleri iptal ederek onu koruyan bir işlev yerine getirmesine karşın, Anayasa Mahkemesince verilen iptal kararları Anayasa’nın 153’üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince geriye yürümediği halde, idari yargı yerlerince verilen iptal kararları geriye yahut geçmişe yürümektedir. İdari yargı yerlerince verilen iptal kararlarına tanınan bu etki ve sonuç tamamen içtihadîdir (..., G.: İptal Kararlarının Etki ve Sonuçlarının Zaman Yönünden Yargıç Tarafından Sınırlandırılması, ... Hukuk Fakültesi Dergisi, ..., 2013,S.2, s.30-38).

Buna göre, tüm doysa kapsamı ve Hukuk Genel Kurulu'nun yukarıda açılanan kararında belirtilen hususlar birlikte değerlendirildiğinde; düzenleyici işlem yapma yetkisine sahip olmadığı açık olan idarenin uygulamaya koyduğu ... Tarifeler Yönetmeliğinin 39’uncu maddesinin, kesinleşen iptal kararının kararı ile birlikte geçmişe etkili olarak ortadan kalkmış olması nedeniyle eldeki uyuşmazlıkta uygulanması mümkün olmadığı, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ile belediyelere tanınan su ve kanalizasyon hizmetler giderlerinin ancak iptal edilen bu düzenleme dışında kalan yasal düzenlemeler çerçevesinde kullanılabileceği ve bu doğrultuda, katılım paylarının hizmetten istifade eden taşınmazların şebeke veya kanalın tamamlanarak hizmete sunulduğu yahut mevcut şebeke tesislerinin tevsii ve ıslahı tarihinde maliki olan kişilerden Belediye Gelirleri Kanununun belirlediği usul ve sınırlar dâhilinde tahsil edilebileceği anlaşılmakla mahkemenin davalı kurumun davacıdan kanal katılım ve şebeke hisse bedeli tahsil edemeyeceği yönündeki kararında isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davalının karar düzeltme isteminin reddine, davacının karar düzeltme isteminin ise kabulü ile, Dairemizce verilen 02.11.2016 tarih ve 2016/13956 esas, 2016/12399 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına karar verilmiş, tarafların temyiz itirazları yönünden dosyanın incelemesine geçilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının karar düzeltme isteminin reddine, davacının karar düzeltme isteminin ise kabulü ile, Dairemizce verilen 02.11.2016 tarih ve 2016/13956 esas, 2016/12399 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına ve hükmün yukarıda açıklanan gerekçe ile ONANMASINA, 300.00 TL para cezası ile 9.40 TL bakiye karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyen davalıdan alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 29.50 TL fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 05.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1272, Karar No: 2007/2697, Tarih: 15.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/1272 E.  ,  2007/2697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19.06.2002 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil harici bırakılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.02.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kıyı kenar çizgisi içinde kalan yerin iptali ile tescil harici bırakılması isteğine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı Bahriye mirasçısı vekili temyize getirmiştir.

Dava, 198 ve 199 parsel maliki ... aleyhine 19.06.2002 tarihinde açılmıştır. Dosya içinde bulunan veraset ilamından davalının 10.12.1989 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. 01.06.1978 tarih 4-5 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı üzere ölü kişiye karşı dava açılamaz ve ölü kişinin mirasçıları teşmil ile davaya devam edilerek karar verilemez. Bu nedenle ... hakkında açılan davanın reddi gerekir iken yazılı gerekçeyle kabul kararı verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, 15.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10943, Karar No: 2023/20805, Tarih: 11.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/10943 E.  ,  2023/20805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/1229 Değişik İş

SUÇ : Hakaret

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Şüpheli hakkında hakaret suçundan Konya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.12.2020 tarihli ve 2020/51033 soruşturma ve 2020/45722 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına yönelik şikâyetçi vekilinin itirazı üzerine Konya 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 04.10.2021 tarihli ve 2021/1229 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04.04.2023 tarihli ve 94660652-105-42-29076-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/41345 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/41345 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Kanun’un 160 ıncı maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2 nci maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172 nci maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3 üncü maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut soruşturma dosyasında, şüphelinin üzerine atılı suçu işlediğine dair müştekinin soyut beyanı dışında kamu davası açmaya yeterli delil elde edilemediği gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, Konya 5. İş Mahkemesinin 2021/475 esasına kayden görülmekte olan davada şikayete konu hakaret eylemine ilişkin telefon görüşmesine ait olduğu iddia olunan cd ses kaydının bilirkişi marifetiyle çözümünün yapıldığı, çözüm tutanağı içeriğine göre de konuşma içeriğinin müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde belirttiği şikayet konusu ile uyumlu olduğu nazara alındığında, hakaret iddiasına dair kamu davası açmak için yeterli delilin mevcut olduğu, söz konusu suçun uzlaşmaya tabi olması nedeniyle dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilerek sonucuna göre şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdir edilmek üzere soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 Sayılı Kanun'un 160 ıncı maddesinin birinci fıkrasında, Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." ikinci fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170 inci maddesinin ikinci fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172 nci maddesinin birinci fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinde ise;

(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O Yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır.

Bir fiilin işlendiği haberinin alınması üzerine, suçu takibe yetkili makamlar tarafından derhal hazırlık soruşturmasına başlanmasını ifade eden ilkeye "araştırma mecburiyeti ilkesi"; hazırlık soruşturmasının neticesinde fiilin takibini gerektirecek hususlarda fiilin ve failin belli olması, yeterli emareler teşkil edecek vakıaların bulunması, başka bir ifade ile, şüphelerin ciddi olduğunun tespit edilmesi ve dava şartlarının gerçekleşmiş olması durumunda, yetkili makam tarafından kamu davasının açılmasını ifade eden ilkeye ise "kamu davasını açma mecburiyeti ilkesi" denilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13 üncü maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

İncelenen dosyada, müşteki vekilinin şikayet ve itiraz dilekçesi ekinde ibraz ettiği ses kaydına ilişkin CD çözüm tutanağı ile dökümü yapılan sözlerin şikayet konusu konuşma içeriği ile uyumlu olduğunun tespit edilmesi karşısında; 5271 sayılı Kanun'un 170/2 nci maddesi uyarınca dosyadaki mevcut delillerin şüpheli hakkında hakaret suçunun işlendiği hususunda iddianame düzenlenebilmesi için yeterli şüphe oluşturduğu açıktır. Şüphelinin eylemlerinin sübut bulup bulmadığı hususu, tüm delillerin, mahkemece birlikte tartışılıp değerlendirilmesi sonucu belirlenmelidir.

Yapılan açıklamalara göre şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar ve bu karara itiraz sonucunda verilen itirazın reddine dair mercii kararı Kanuna aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Konya 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 04.10.2021 tarihli ve 2021/1229 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18662, Karar No: 2013/2743, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/18662 E.  ,  2013/2743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’un 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda;

Olay tarihi öncesinde katılanların ikamet ettiği köye giderek ismini Ahmet olarak beyan edip kendisini Tavşanlı ilçe merkezinde Devlet Hastanesinin arka sokağında dükkanı bulunan camcı esnafı olarak tanıtan sanığın, köylülerin ... işlerini gördükten ve aralarında belli bir güven duygusu oluşturduktan sonra kurban bayramı arefesinde tekrar köye giderek yaklaşan bayram nedeniyle kurbanlık hayvan almak istediğini söylediği, bu şekilde katılan ...'ten 80 TL kapora vererek 2.450 TL değerinde 2 adet, ertesi gün ise yine katılanlardan ... ve ...'in yanına giderek 200'er TL kapora bırakmak suretiyle 1.700 TL ve 4.750 TL karşılığında 5 adet büyükbaş hayvan daha alarak ortadan kaybolduğunun anlaşıldığı olayda; ismi ve mesleği konusunda baştan beri yalan söyleyen sanığın ayrıca köye esnaf olarak gelip giderek katılanlar nezdinde güven duygusu oluşturup, kendisini Tavşanlı ilçe merkezinde dükkanı olan zengin bir esnaf olarak tanıtarak hileli davranışı ile katılanların rızasını fesada uğratıp paralarının ödeneceği yanılgısını yaratarak teslimini sağladığı hayvanlar sebebiyle, ödediği kaporalar dikkate alındığında katılan ...'ten 2.370 TL, katılan ...'ten 1.500 TL, katılan ...'ten 4.550 TL haksız menfaat temin etmekten ibaret eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCY.nın 53.maddesindeki hak yoksunlukları süresinin a,b,d,e bentleri bakımından infazın tamamlanmasına kadar, c bendi bakımından ise koşullu salıvermeye kadar olduğu gözetilerek uygulama yapılması karşısında tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 58/6.maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken, tekerrüre esas alınan mahkumiyet hükmünün karar yerinde belirtilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK'nın 58.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hükümden çıkartılarak, aleyhe temyiz istemi bulunmayan sanık hakkında Yargıtay Ceza Genel Kurul kararı kapsamında sanığın lehine olan "adli sicil kaydındaki tekerrüre esas Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.02.2003 tarih ve 2001/4 esas 2003/20 karar sayılı ilamı nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7.maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" fıkrasının eklenmesi suretiyle, diğer yönleri doğru olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18489, Karar No: 2010/839, Tarih: 19.01.2010

**2. Hukuk Dairesi         2008/18489 E.  ,  2010/839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sarıyer Aile Mahkemesi

TARİHİ :2.4.2008

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün 2. ve 3. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu sair yönlerin 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın H.ye yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 60.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatıran H.'a geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.01.2010 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/7182, Karar No: 2020/2752, Tarih: 04.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/7182 E.  ,  2020/2752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen "2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesinde belirtilen cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olduğundan, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

1-Sanığın 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmeyerek, işyerinin kendisinin adına kayıtlı olduğunu, ancak tüm işlerle eşi Atilla Tunçlu'nun ilgilendiğini, ev hanımı olduğunu, işyerinin açılışı haricinde hiçbir belgeye imza atmadığını ifade etmesi karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, faturaları kullanan mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığı belirlenip, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; sanığın savunmasının doğru olup olmadığının tespiti bakımından, faturaları kullanan şirket yetkilileri ile sanığın eşi Atilla Tunçlu'nun tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı ve Atilla Tunçlu'yu tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, gerektiğinde temin edilmesi halinde faturalarda yer alan rakam, yazı ve imzaların sanığa ve eşi Atilla Tunçlu'ya ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra, toplanan tüm deliller değerlendirilip sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;