muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/9057, Karar No: 2022/1940, Tarih: 10.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/9057 E.  ,  2022/1940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kısmen kabulü ile hükmün faize ilişkin kısmının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce kısmen kabulü ile hükmün faize ilişkin kısmının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamından; Konya İli, Akşehir İlçesi, Yeniköy Mahallesi 505 parsel sayılı 12.150 m2 yüzölçümlü tarla vasıflı taşınmazın 1986 yılında satış yoluyla davacı adına tescil edildiği, Akşehir Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/254 Esas - 2004/859 Karar sayılı ilamı ile taşınmazın 10.400 m2'sinin tapusunun iptali ile kıyı kenar çizgisinde kaldığından tapu sicilinden terkinine karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek 02.04.2007 tarihinde kesinleştiği, Konya İli, Akşehir İlçesi, Yeniköy Mahallesi 506 parsel sayılı 13.100 m2 yüzölçümlü tarla vasıflı taşınmazın 1978 yılında satış yoluyla davacı adına tescil edildiği, Akşehir Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/256 Esas - 2004/460 Karar sayılı ilamı ile taşınmazın 11.850 m2'sinin tapusunun iptali ile kıyı kenar çizgisinde kaldığından tapu sicilinden terkinine karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçmeden 26.12.2006 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 25/02/2016 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı ...'den tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hükmedilen bedele değerlendirme tarihi olan 02/04/2007 ve 26/12/2006 tarihlerinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken 25.02.2016 tarihinden başlamak üzere faiz kararı verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Dava konusu arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı ...'den tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hükmedilen bedele değerlendirme tarihi olan 02/04/2007 ve 26/12/2006 tarihlerinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken 25.02.2016 tarihinden başlamak üzere faiz kararı verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin 2019/796 E.-2019/1013K. sayılı karar ilamının;

1 nolu bendinde yer alan (dava tarihi olan 25/02/2016’dan) ibaresinin çıkarılmasına yerine (45.136,00 TL'lik kısmına 02/04/2007 tarihinden 46.511,25 TL'lik kısmına 26.12.2006 tarihinden itibaren) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4522, Karar No: 2016/5307, Tarih: 29.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/4522 E.  ,  2016/5307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 2076 ada 27 parsel sayılı taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 24.12.2015 gününde temyiz eden davalı vekili Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle mahkemesine geri çevrilmiş, bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararımızda dava konusu taşınmazın ve emsalin bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından sorulması istenildiği halde dava konusu taşınmaz yönünden gereğinin yerine getirilmediği görülmüştür.

Bu nedenle;

Dava konusu 2076 ada 27 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerinin belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerinin dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12361, Karar No: 2011/4970, Tarih: 25.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12361 E.  ,  2011/4970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.05.2009 tarih ve 2003/99-2009/113 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ... davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili ile aralarında bir sözleşme olmaksızın müvekkilinin markasını kullandığını, ithal ettiği ve ürettiği Hicoh ve Millenium Elim Su dolapları için "Dağıtım Kanalı" adlı derginin Nisan 2002 sayısında ilan edilen reklamlarda müvekkilinin TSE markasını kullandığını, müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, 2.755,30 TL maddi, 8.265,90 TL manevi tazminatın 30.04.2002 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 2002 yılında ticareti bıraktığını, müvekkilinin Hicoh ve Elim su dolaplarını üretmediğini, ithal etmediğini, ilanın sadece Milenyum Elim olarak verildiğini, ürünlerin üzerinde TSE markasının kullanılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının ürettiği Hicoh ve Millenium Elim Su depoları için "Dağıtım Kanalı" adlı derginin Nisan 2002 sayısında ilan edilen ürün reklamında TSE markasını kullandığı, taraflar arasında TSE markasının davalıya ait ürünlerde veya onların tanıtılmasında kullanılması yönünde herhangi bir sözleşme bulunmadığı, bu kullanımın marka haklarına tecavüz oluşturduğu, tazminat hesabı için davalının 2002 yılı satış rakamlarına ihtiyaç duyulması nedeniyle hesaplama yapılamamış ise de, davacının, tazminat miktarını belgelendirme talimatına göre hesapladığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 2.755,30 TL maddi tazminat, 4.000,00 TL. manevi tazminatın 30.04.2002 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davacı ... davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı ... davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı ... davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 309,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9177, Karar No: 2016/9399, Tarih: 07.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9177 E.  ,  2016/9399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Dava, 23.08.2010 tarihli iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirlerden oluşan kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır.

Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutar, sorumlu/sorumluların kusur oranı toplamına uygulanarak, hüküm kurulması gerekmektedir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca sigortalının hak sahipleri yönünden gerçek zarar tavan hesabı yapılmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2482, Karar No: 2012/5901, Tarih: 03.09.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/2482 E.  ,  2012/5901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 81, 35/2, 63 maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Oluşa ve dosya içeriğine göre, mağdurun, sanığın kızkardeşiyle gayrı resmi beraber yaşadığı, olay günü konuşmak için mağduru çağıran sanığın, mağdurun göğüs ve batın bölgesine bıçakla vurarak dalağın alınması suretiyle organlardan birinin işlevinin sürekli yitirilmesine ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda;

Kasten yaralamanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olması ve bu suçun silahla işlenmesi halinde öngörülen hapis cezasının sekiz yıldan az olamayacağı; bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 86/1. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren nedenlerin bulunması halinde bu cezanın üst sınırının on iki yıl on sekiz aya kadar ulaşabileceği (TCY’nun 86/1,86/3-e,87/2-b,87/2-son); on iki yıl on sekiz ay hapis cezasının, kasten yaralama suçları için öngörülen cezanın üst sınırı olduğu, anılan sekiz yıl hapis cezasının bu cezanın yarısından (altı yıl dokuz aydan) fazla olduğu; kasten insan öldürmeye teşebbüs suçu için öngörülen cezanın, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığına göre, dokuz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası olduğu (TCY’nın 35/2); anılan suçlar arasında hiyerarşik bir denge (önem sırası, daha ağır bir ceza ile cezalandırmayı gerektirme hali) bulunduğu; uygulamada birliğin sağlanması için, bu dengenin korunması gerektiği,

35. maddenin uygulanmasında esas alınması gereken tek “ölçüt” ün “meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı” olduğu; 35.madde uyarınca cezanın alt ve üst sınırlar arasında belirlenmesinde yargıca takdir hakkı tanınmış ise de, takdirde yanılgı bulunup bulunmadığını denetlemenin, uygulamada birliği sağlamakla görevli Yargıtay’a ait olduğu; "tehlike" sözcüğünün, büyük bir zarara yada yok olmaya yol açabilecek bir durum yada şey olarak, "zarar" sözcüğünün, bir şeyin, bir olayın yol açtığı kötü sonuç olarak, “hayati tehlike” kavramının, yaralama ile başlayan ve ölüme yol açabilen, tedavi ile düzelse bile kişiyi ölüme yaklaştırmış olan tablo olarak tanımlandığı konuları göz önünde tutularak somut olaya bakıldığında; 35.madde uyarınca, meydana gelen zararın ağırlığına göre, cezanın üst sınıra yakın tayini gerektiği anlaşıldığı halde, on iki yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, tahrikin varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 03.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11115, Karar No: 2015/9912, Tarih: 22.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11115 E.  ,  2015/9912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2015

NUMARASI : 2015/88 - 2015/381

Taraflar arasındaki davada Taşköprü Sulh Hukuk ve Boyabat Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca akıl hastalığı nedeniyle vasi atanmasına ilişkindir.

Taşköprü Asliye Hukuk Mahkemesince; kısıtlı adayının MERNİS adersinin “Boyabat/SİNOP” olarak göründüğü gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesince ise; yaptırılan kolluk araştırmasında kısıtlının yerleşim yeri adresinin "Bölükyazı köyü, Çay mahallesi, Hanönü/KASTAMONU" olduğunun bildirildiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hanönü İlçe Jandarma Komutanlığınca yapılan araştırmaya göre kısıtlı adayının oğlu Erol Çorbacı ile birlikte "Bölükyazı köyü, Çay mahallesi, Hanönü/KASTAMONU" adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından ve Hanönü Sulh Hukuk Mahkemesi kapatılarak Boyabat yargı sınırları içine alındığından uyuşmazlığın Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9702, Karar No: 2014/5996, Tarih: 05.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/9702 E.  ,  2014/5996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Irza geçme ve yağma

HÜKÜM : Sanık ... hakkında yağma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyet, sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet, ayrıca her iki sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan CMK.nın 231. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların itirazı kabil nitelikte oldukları, dolayısıyla sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri itiraz olarak kabul edilerek merciince bu hususta karar verilmesi mümkün görüldüğünden, incelemenin yalnızca sanıklar müdafilerinin sanıklar hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz istemleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında yağma suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanıklar ... ve ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından verilen hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

765 sayılı TCK.nın 417. maddesinin karşılığı olan ve 5237 sayılı TCK.nın 103/3. maddesinde cezanın ağırlaştırıcı nedeni olarak yer alan “suçun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi” ibaresi 5377 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle sonradan eklendiğinden sanıklar aleyhine uygulanamayacağının gözetilmemesi,

5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesi uyarınca verilecek cezanın üst haddinin aynı Kanunun 49. maddesi gereğince 20 yıl hapis cezası olduğu, buna göre sanıklar hakkında TCK.nın 103/2, 103/3 ve 103/4. maddelerine göre hükmolunan 18 yıl hapis cezasının 103. maddenin 6. fıkrası ile en fazla 20 yıl olarak belirlenebileceğinin nazara alınmaması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20723, Karar No: 2021/8189, Tarih: 29.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/20723 E.  ,  2021/8189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 4. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. ./..

maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,