muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11671, Karar No: 2013/31920, Tarih: 18.12.2013

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının yanlış tedavisi ve eksik takibinden dolayı küçük İlayda' nın kolundaki kırığın iyileşmeyip daha da kolunu kötüleştirdiği iddiasıyla davalıdan manevi tazminat

isteminde bulunmuşlardır. Davalı, davacı küçük İlayda' nın tedavi için özel muayenehanesine getirildiğini, yanlış ve eksik tedavi ve takip yapmadığını, mevcut durumun bir komplikasyon olduğunu, kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, davacıların iddiasının, davalı doktorun görevi sırasında ve yetkisini kullanırken işlediği kusura yani kamu görevlisi olan doktorun ihmaline dayandıkları, bu eylemin görev sırasında ve görevle ilgisinin yani hizmet kusuru niteliğinde bulunması nedeniyle eldeki davada husumetin, kamu görevlisine değil idareye düştüğünü, davann idare aleyhine açılması gerektiği gerekçesi ile davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş ise de; ortopedi doktoru olarak hem Devlet Hastanesinde hemde özel muayenesinde çalışan davalının, 2006 yılı Temmuz ayında sağ kolunun kırılması üzerine Devlet Hastanesinde çekilen film ile birlikte özel muayenehanesine getirilen davacı küçük İlayda' nın kolunu alçıya alarak tedaviye başladığı, hem özel muayenehanesinde hemde Devlet Hastanesinde takip ve tedavisiyle devam ettiği, davacıların, ortopedi doktoru olan davalının takip ve tedavide kişisel kusurunun bulunması nedenine dayalı olarak manevi tazminat talep ettikleri, bu davada davalıya husumetin doğru olarak yönlendirildiği dosya kapsamı ile sabittir. O halde, mahkemece, davacılar tarafından davalı doktor aleyhine açılan manevi zararın giderilmesi davasında işin esasına girerek taraf delillerini toplayarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yanlış gerekçe ile davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozulması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan 24.30 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14560, Karar No: 2013/15185, Tarih: 27.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/14560 E.  ,  2013/15185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın taraflar arasındaki genel temizlik hizmeti sözleşmesine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 13. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 27/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10583, Karar No: 2015/10165, Tarih: 28.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/10583 E.  ,  2015/10165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/17-2014/25

Davacı N.. T.. vekili Avukat Hüseyin tarafından, davalı S.. A.. aleyhine 19/04/2013 gününde verilen dilekçe ile idari kararın men'i ve idari soruşturma giderinin tahsili istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; yargı yolu yönünden usulden ve husumetten reddine dair verilen 05/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davacının haksız şikayetinden kaynaklanan idari kararın men'i ve idari soruşturma giderlerinin tahsiline istemine ilişkindir. Mahkemece, yargı yolunun caiz olmaması, davacının dava açmakta hukuki yararı bulunmadığından usulden, davalının davalı sıfatı bulunmadığından husumetten reddine karar verilmiş, hüküm; davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının haksız şikayetinden kaynaklanan Küre Kaymakamlığı'nın 10/04/2013 tarih ve 12 nolu kararı ile meyve fideleri dikilmek suretiyle taşınmaza yapılan tecavüzün men'i ve soruşturma giderleri toplamı 293,00 TL'nin kendisinden tahsili yönünde verilen kararın menni ile 293,00 TL'nin davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davacının kendisine ait araziye tecavüz ettiğinden şikayet nedeniyle kaymakamlıkça verilen idari kararın yerinde olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, Küre Kaymakamlığınca verilen idari karara karşı 3091 sayılı Kanun hükümleri gereğince idari yargı yolunun açık olduğu, adli yargıda dava açılmasında hukuki yarar bulunmadığı, ayrıca el atmanın önlenmesi davasında davacının malik olması gerektiği davalının fiilen el atan kişi olması gerektiğinden davacının fiilen el atan kişi olmaması nedeniyle davalının sıfat yokluğu nedeniyle husumetten reddine karar verilmiştir.

Dava haksız şikayetten kaynaklanan dava olduğundan, davalının da kamu görevlisi olmamasına göre, davalı yönünden sıfat yokluğu ve yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmesi doğru değildir. Haksız şikayet nedeniyle açılan davada davalıya husumet düşer. Bu nedenle işin esasına girilerek karar verilmesi gerekir.

Şu halde, açıklanan yön gözetilerek, davalı yönünden işin esası incelenerek karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12189, Karar No: 2010/14774, Tarih: 29.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/12189 E.  ,  2010/14774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin bozma kararında özetle “...Taşınmazın belgesizden davalı adına kadastroda tesbiti yapılmıştır. Davacı Hazinenin savı karşısında, 3402 Kadastro Yasasının 14 ve 17. maddelerine göre kadastro tesbitinden öncesine ilişkin 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğinin ya da imar ihyanın varlığını davalının kanıtlaması gerekir. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık anlatımları, taşınmazın otunu biçmek suretiyle kullanıldığı şeklinde soyut olup, kullanıma ilişkin beyanlar maddi olaylara dayalı olmadığı gibi, taşınmazın kimden kime kaldığı, kimlerin ne süreyle ne şekilde kullandığı ve zilyetliğin sürdürülüş biçimi ve kullanımın ekonomik amaca uygun olup olmadığı konuların da ayrıntılı bilgi alınmamıştır. Kaldı ki; taşınmaz 1984 tarihli memleket haritasında beyaz renkli açık alanda kaldığı bildirilmişse de, en eski tarihli memleket haritası getirtilip uygulanması gerekirken 1984 tarihli memleket haritasında lokal olarak işaretlemekle yetinilmiş, harita ve paftaların ölçekleri denkleştirilerek aplike edilmemiştir. Taşınmazın renkli fotoğrafında yüksek eğimde ve taşlık görünümünde olduğu görülmektedir. Ayrıca uzman orman bilirkişi tarafından taşınmazın hava fotoğraflarındaki görünümü ile 1980'li ve 1990'lı yıllara ait fotogometri yöntemiyle düzenlenen kadastro paftası getirtilerek taşınmaz ve çevresinin davalı olan aynı adadaki diğer parsellerle birlikte o tarihlerde kullanılıp kullanılmadığı ve sözü edilen bu haritalarda mülkiyet sınırının gözüküp gözükmediği özel aletlerle ve bilimsel yöntemlerle araştırılıp incelenmemiştir.” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne kısmen reddine ve dava konusu parselin fen bilirkişisi .'in 25.09.2007 tarihli rapor ve krokisinde (A) ile işaretli 1503,48 m² yüzölçümlü bölümün Hazine adına, geriye kalan 6066,96 m² yüzölçümlü bölümün tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından 6066,96 m² yüzölçümlü bölüme yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince yeniden yapılan keşif sonucunda uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın 6066,96 m² yüzölçümlü bölümünün orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen gerçek kişi yararına 3402 sayılı yasanın 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 29/11/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7098, Karar No: 2014/6263, Tarih: 08.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7098 E.  ,  2014/6263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/124917

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07.12.2010

NUMARASI : 2010/269 Esas, 2010/309 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 19.02.2013 gün ve 1012/6-1477 Esas, 2013/63 sayılı Kararında vurgulandığı gibi, bir olayın açıklanması sırasında başka bir eylemden söz edilmesinin o eylem hakkında da dava açıldığını göstermeyeceği ve eylemin iddianamede açıklıkla ve bağımsız olarak gösterilmesi gerektiği, buna karşılık 10.07.2008 tarihli iddianame ile sanık hakkında sadece beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan dava açıldığı, şantaj suçundan usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığı, CMK.nın 226/1. maddesi uyarınca bir suçun hukuki niteliğinin değişmesi nedeniyle ek savunma verilerek o suçtan hüküm kurulabileceği gözetilmeden cinsel istismar suçundan açılan davada bir vasıf değişikliği olmadığı ve beraat kararı verildiği halde ayrıca kamu davası bulunmayan şantaj suçundan ek savunma verilerek mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/314, Karar No: 2012/557, Tarih: 12.09.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/19-314 E.  ,  2012/557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2011

Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Alanya 1. Sulh Hukuk Mahkeme’since davanın kısmen kabulüne dair verilen 31.03.2009 gün ve 2006/65 E., 2009/472 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 19. Hukuk Dairesi’nin 23.02.2011 gün ve 2010/7299 E., 2011/2339 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı vekili, müvekkilinin abonesi olan davalının abonelik üzerinden kullanılan suyun bedelini ödememesi üzerine 11.584,06 TL alacağın tahsili için yapılan icra takibinin davalının haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin aboneliğin bulunduğu işyerini İcra Tetkik Mercii kararı ile 1999 yılında tahliye ettiğini, tahliye tarihinden sonraki su sarfiyatından sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen 30.11.2006 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda, davaya konu su tüketimlerinin davalının aboneliği üzerinden yapıldığı, davalının işyerini tahliye etmesine rağmen abonelik sözleşmesini iptal ettirmediği, bu nedenle kullanılan su bedelinden sorumlu olduğu gerekçesiyle davalının icra takip dosyasında yapmış olduğu itirazın kısmen iptaline, asıl alacağın 2.736,45 TL, işlemiş faizin 8.777,44 TL olarak kabulü ile asıl alacağa takip tarihiden itibaren işleyecek gecikme zammı ile takibin devamına, asıl alacağın % 40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınıp, davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Gecikme zammı temerrüt tarihine kadar istenebilir. Temerrüt tarihinden sonra asıl alacağa temerrüt faizi istenebilir. Mahkemece bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, takip tarihinden itibaren gecikme zammı oranında faiz uygulanmak suretiyle itirazın kısmen iptaline karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalı vekili getirmiştir.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, takip tarihinden itibaren gecikme zammı oranında faiz uygulanmak suretiyle itirazın kısmen iptaline karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalı vekili getirmiştir.

Bozma ve direnme kararlarının içerikleri itibariyle Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; temerrüt tarihinden sonra asıl alacağa uygulanması gereken faizin gecikme zammı oranında mı, yoksa temerrüt faizi oranında mı olması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle gecikme zammının hukuksal niteliği üzerinde durularak, gecikme zammının temerrüt (gecikme) faiziyle ilişkisinin öğretideki görüşler de ele alınarak irdelenmesi; temerrüt, muacceliyet, ihtar, faiz, tazminat, cezai şart gibi konuyla ilgili terimlerin tanım ve yorumlarının yapılmasında yarar bulunmaktadır.

Uygulama ve öğretide baskın görüş olarak, ayni zamanda gecikme zammını da içerdiği kabul edilen tanımlamasıyla temerrüt (gecikme) faizi; borçlunun para borcunu zamanında ödememesi ve temerrüde düşmesi üzerine kanun gereği kendiliğinden işlemeye başlayan ve temerrüdün devamı müddetinde varlığını sürdüren, alacaklının zararın varlığını ve miktarını ve borçlunun kusurunu ispat zorunda kalmaksızın borçlunun ödediği ve miktarı yasalarla belirlenmiş asgari, maktu bir tazminattır. (Bkz.Dr. Becker, İsviçre Medeni kanunu şerhi, Borçlar Kanunu, Fasikül IV, sh.5 Dr.S.Özkök Çevirisi, A.Von Tuhr, Cilt 1-2 sh.617, C.Edege Çevirisi, Dr.Nami Barlas, Para Borçlarının ifasında Borçlunun Temerrüdü ve Temerrüt açısından Düzenlenen Genel Sonuçlar İst.1992 sh.127 vd, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 11.6.1997 gün E.1997/11-278 K.529).

Gecikmeden doğan zarardan dolayı gecikme tazminatının istenebileceği açıktır. Borçlanılan edimin gecikerek de olsa aynen ifası, bazı hallerde alacaklının gecikme yüzünden uğradığı zararı karşılamaya yetmez. Bu nedenle alacaklı, borçludan aynen ifa yanında gecikme dolayısıyla uğramış olduğu zararın tazminini isteyebilir. Gecikmiş ifa ile birlikte gecikme tazminatının istenmesine engel yoktur. Burada alacaklının gecikme dolayısıyla uğradığı zarara, gecikme zararı, bu zararın giderilmesi için ödenecek tazminata ise gecikme tazminatı denir. (Tekinay/Akman/Burcuoğlu/ Altop Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler 7.Baskı, 1993 sh.911-926, Prof. Dr. Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 5.Bası 1088-1092).

Yeri gelmişken belirtmelidir ki, borçlu temerrüdü; borçlunun ifa etmekten kaçınamayacağı muaccel edimi zamanında yerine getirmeyerek ifada gecikmesi ve borcun ifasının hala mümkün bulunması durumunda belirli şartlara bağlı olarak gerçekleşen bir sorumluluk nedenidir. Para borçları için temerrüdün oluşum şartları; borcun muaccel hale gelmesi, alacaklı tarafından borçluya ihtarda bulunulmasıdır. Muacceliyet en yalın anlatımıyla, ödeme zamanının gelmiş olmasıdır. Borcun ifası için bir vade öngörülmüşse kural olarak bu vadenin gelmesiyle muacceliyet oluşur. Muacceliyet tek başına temerrüdü sağlamaya yeterli değildir. Ayrıca alacaklı tarafından borçluya bir ihtarda bulunulması da kural olarak gerekir (BK.md.101/f.1). İhtarın olağan gerçekleşme tarzı, alacaklının sırf ödeme talebinden ibaret iradesini borçluya iletmesidir. Ayrık olarak sözleşme veya kanunla getirilen düzenleme ile zamanında ödemede bulunulmadığı takdirde ihtara gerek kalmaksızın temerrüt oluşur.

Para borçları açısından borçlu temerrüdüne bağlanan sonuçlardan birisi, temerrüt faizi ödeme yükümlülüğüdür. Temerrüt faizi borçlunun para borcunu zamanında ödememesi ve temerrüde düşmesi üzerine kanun gereği kendiliğinden işlemeye başlayan ve temerrüdün devamı müddetince varlığını sürdüren bir karşılık olması itibariyle, zamanında ifa etmeme olgusuyla doğrudan bir bağlantı içindedir. Temerrüt faizi belirtilen temel amaca hizmet etmenin yanı sıra, pratik başka amaçlara da yöneliktir. Alacaklının bir zarara uğrayıp uğramadığı veya zararın temerrüt faiz oranından daha düşük olup olmadığı tartışmalarına meydan verilmeksizin, borçlunun faiz ödemeye peşinen zorlanması yargı organlarını büyük bir yükten kurtarmakta ayrıca, borçluyu zamanında ödemede bulunmaya sevk etmektedir.

Temerrüt faizi, muhtemel zararların giderilmesi amacıyla doğrudan doğruya yasa koyucu tarafından öngörülmüş bir karşılık olup, talep edilebilmesi için gerçekten bir zarar görülmüş olması gerekli değildir. Bu konuda borçluya bir ispat hakkı da tanınmış olmadığı gibi, borçlunun temerrüde düşmekte kusurlu olması da şart değildir. Tanımlanan bu özellikleri ile öğretide de hâkim olan görüş temerrüt faizinin, alacaklının aksi iddia olunmayan farazi zararının asgari oranda giderilmesine yönelik maktu ve götürü bir tazminat niteliği taşıdığı yönündedir. Temerrüt faizinin fonksiyonu ve bu faizi öngören yasal düzenlemenin amacı göz önüne alındığında tazminat nitelemesine varılabilir (Bkz.Dr.N. B.., age.).

Bu bağlamda, son olarak faiz kavramının ele alınması ve özelliklerinin irdelenmesi de yararlı olacaktır. Faiz para borcunun fer’i niteliğindedir (BK. Md.113/2 ve 131). Dolayısıyla, faizin varlığı için ilk şart bir para borcunun varlığıdır. Asıl borca bağlı olarak doğar ve asıl borcun her hangi bir nedenle sona ermesi halinde de asıl alacak ile birlikte sona erer. Doğmuş faizin asıl alacakla birlikte sona ermemesi için saklı tutulması yâda halin icabından saklı tutulduğunun anlaşılması gerekir. Zamana bağlı olarak işler, yasa ya da taraflarca saptanmış belirli bir oranın anaparaya uygulanması ile saptanır. Bu özellikleri gözetilerek faiz; “alacaklının nakdinden bir süre için yoksun kalması nedeni ile, nakdin kullanılması olanağını borçluya bırakması karşılığında elde ettiği, miktarı kanun yada hukuki işlem ile belirlenmiş, para borçları açısından özel olarak düzenlenen, tahsil için zararın ve kusurun varlığı şart olmayan bir tür tazminat, bir medeni semere” olarak tanımlanmaktadır. Bu tanım, faizin genel tanımı olup, faizin türlerine göre çeşitli eklemelerle değişiklik gösterebilmektedir (M.. H.., Borçlar ve Ticaret Kanunu Bakımından Para Borçlarında Faiz Kavramı).

Görüldüğü üzere, para borçlarında borçlunun borcunu vadesinde ödememesi halinde yasal faizden ayrık olarak uygulanan ve borçlu tarafından ödemek zorunda bırakılan ilave paranın aslında bir faiz olduğunda kuşku yoktur.

Tüm bu açıklamalar ışığında, davamıza konu gecikme zammı da bir faiz olup, faize ilişkin düzenlemelerin somut uyuşmazlığa tatbiki gerekir. Nitekim HGK’nun 16.06.2004 gün ve 2004/19-357 E, 2004/360 K. sayılı ilamında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Belirtilen durum karşısında, mahkemenin bu yöne ilişkin direnme kararı yerinde ise de; uyuşmazlığın Hukuk Genel Kurulu’na geldiği aşamada, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu yürürlüğe girmiş olup, Türk Borçlar Kanunu’nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunu’nun (6101 SY) 7. maddesinde aynen “ Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlâka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76., faize ilişkin 88., temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138. maddesi, görülmekte olan davalarda da uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 88. maddesindeki “Faiz ödeme borcunda uygulanacak yıllık faiz oranı, sözleşmede kararlaştırılmamışsa faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre belirlenir. Sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık faiz oranı, birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde elli fazlasını aşamaz.” hükmünü içermesinin yanı sıra, temerrüt faizine ilişkin 120. maddesinde de aynen; “Uygulanacak yıllık temerrüt faizi oranı, sözleşmede kararlaştırılmamışsa, faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre belirlenir. Sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık temerrüt faizi oranı, birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamaz. Akdî faiz oranı kararlaştırılmakla birlikte sözleşmede temerrüt faizi kararlaştırılmamışsa ve yıllık akdî faiz oranı da birinci fıkrada belirtilen faiz oranından fazla ise, temerrüt faizi oranı hakkında akdî faiz oranı geçerli olur.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Tüm bunların yanı sıra, yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 9. maddesi de “Ticari işlerde; kanuni, anapara ile temerrüt faizi hakkında, ilgili mevzuat hükümleri uygulanır.” hükmünü getirmesini karşısında, somut uyuşmazlığın çözümünde karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan ve halen devam eden davalarda da uygulanması gereken hükümler içeren mevzuat hükümlerinin somut olay bakımından da yerel mahkemece değerlendirilmesi gerekmektedir.

O halde, mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, uygulanacak gecikme zammı oranı bakımından bir değerlendirme ve araştırma yapılmak üzere direnme kararının değişik bu gerekçeyle bozulması gerekir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının, yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı kanunun 440. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 12.09.2012 gününde oyçokluğu ile karar verildi.