muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1172, Karar No: 2015/2498, Tarih: 06.11.2015

Taraflarca getirilme ilkesi, hâkimin soru sorma ve davayı aydınlatma ödevi (m. 31) çerçevesinde yumuşatılmıştır (Pekcanıtez Hakan, Atalay Oğuz, Özekes Muhammet, Medeni Usul Hukuku, 2011, 11.Bası, s. 248 vd).

6100 sayılı Kanun'un “hâkimin davayı aydınlatma görevi” başlıklı 31. maddesine göre, “hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu olduğu durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir.”

Hâkimin davayı aydınlatma ödevi olarak ifade edilen bu düzenleme ile doğru hüküm verebilmesi ve maddi gerçeğin bulunabilmesi amaçlanmıştır. Düzenlemede her ne kadar “açıklama yaptırabilir” denilmişse de, bunun, hâkimin davayı aydınlatması için bir “ödev” olduğunu kabul etmek gerekir. Çünkü davayı aydınlatma ödevi sayesinde hâkim, iddia ve savunmanın doğru ve tam olarak anlaşılmasını sağlayacak ve bu şekilde doğru olmayan bir kararın verilmesini önleyecektir (Pekcanıtez/Atalay/Özekes, age, s. 248 vd).

Görüldüğü üzere, hakimin davayı aydınlatma ödevine ilişkin 31. maddede, hakimin, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz ya da çelişkili gördüğü konular hakkında taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği, kanıt gösterilmesini isteyebileceği belirtilmiştir.

Bu aşamada, davanın dayanağını oluşturan fazla çalışma iddiasının ispat koşulları üzerinde de durulmasında yarar vardır:

Gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu, gerekse halen yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu’nda fazla çalışmanın ispatı ile ilgili olarak özel bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle fazla çalışmanın ispatı, genel hükümlere tabidir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca, “kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.”

Dolayısıyla fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, kural olarak, bu iddiasını ispat etmek zorundadır.

Fiili bir olgu söz konusu olduğundan, kural olarak, işçi, fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Bu kapsamda, iş davalarında sıklıkla başvurulan delillerden biri olan tanık beyanı, takdiri bir delildir, hâkimi bağlamaz ancak hâkim, tanık beyanını serbestçe takdir ederken sadece vicdani kanaati ile karar veremez. Tanık beyanları yönünde ya da aksine hüküm tesis edilmesi durumunda, tanık beyanının neden kabul edildiği ya da edilmediği açıklanmalıdır.

Belirtilmelidir ki, tanık beyanları arasında veya tanık beyanı ile diğer deliller arasında çelişki bulunduğu takdirde, sadece tanık sözlerine dayanılarak hüküm tesis edilmesi mümkün değildir.

Belirtilmelidir ki, tanık beyanları arasında veya tanık beyanı ile diğer deliller arasında çelişki bulunduğu takdirde, sadece tanık sözlerine dayanılarak hüküm tesis edilmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlık incelendiğinde, davacı işçi fazla çalışma ücreti alacağını kanıtlamak bakımından tanık anlatımlarına dayanmış olup, dinlenen ve birbiri ile tutarlı tanık anlatımlarına göre, fazla çalışma ücreti alacağı ortaya çıkmıştır. Mahkemece müzekkere ile istenilmesine rağmen, yargılama sırasında davalı taraf, tanık anlatımlarının aksini gösteren herhangi bir kayıt ve belge dosyaya sunmamıştır. Öte yandan, fazla çalışma ücreti alacağı tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri bir konudur. Bu nedenle hâkimin resen delil toplama yetkisinden de söz edilemez.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

SONUÇ: Davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, istek halinde alınması gereken 143,55 TL onama harcının peşin harçtan mahsup edilerek fazla alınan 125,35 TL harcın temyiz edene iadesine, 06.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3497, Karar No: 2016/2614, Tarih: 23.05.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/3497 E.  ,  2016/2614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Tüm sanıklar hakkında; Ayrı ayrı beraat.

1) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar hakkında maktül ...'yı birlikte olası kast altında öldürme suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan ...'ın sanıkların suçu birlikte işlediklerine, eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmünün incelenmesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; ... ve ... aileleri arasında arazi paylaşımı ve arsalardan birine ev yapımı hususunda anlaşmazlık bulunduğu ve bu nedenle zaman zaman tarrtışmaların yaşandığı, olay gününden önce sanıklardan ...'ın kendisine ait olduğunu düşündüğü arsaya ev yaptırmak için arazi snırlarını belirlemek üzere Kadastro memurlarını getirerek ölçüm yaptırdığı, sanıklardan ...'in bu nedenle Siahmet'le tartıştığı, tartışmaya diğer aile fertlerinin de katılması üzerine sanıklardan Behçet'in maktul ...'i aracı olması için çağırdığı, kavga esnasında maktül ...'nin tarafları ayırmak için araya girdiği esnada başına aldığı darbe nedeniyle hayatını kaybettiği anlaşılan olayda;

Katılanlar ... ve ...'ın ve taraflarla herhangi bir husumeti bulunmayan tanık ...'nın aşamalardaki istikrarlı beyanlarında sanık ...'in diğer sanık ...'e vurmak isterken maktulün araya girmesi nedeniyle elindeki kalas ile maktulün kafasına denk gelecek şekilde vurduğunu beyan etmeleri karşısında sanığın, açılan davanın niteliği itibariyle olası kast altında öldürme suçunun sübuta ermesi nedeniyle mahkumiyeti yerine yazılı şekilde yetersiz gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 23/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2811, Karar No: 2015/5232, Tarih: 07.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2811 E.  ,  2015/5232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/67826

MAHKEMESİ : Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2010

NUMARASI : 2009/343 (E) ve 2010/670 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, iddianame ile, mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçuna iştirak etmekten kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava ve yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği de gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak ''2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak'' suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/150, Karar No: 2007/218, Tarih: 01.02.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/150 E.  ,  2007/218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine ilişkin verilen hüküm davacılar ve davalı Hazine tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 101 ada 90, 216 parsel sayılı sırasıyla 199709.99 ve 36969.73 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ham toprak niteliğiyle davalı hazine adına tesbit edilmiştir. Askı ilan süresi içinde davacı ... irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece 90 parsel sayılı taşınmazda fen bilirkişisi raporunda (B) harfi ile gösterilen 7529.02 metrekarelik bölüm yönünden davanın kabulüne ve bu kısmın muris ... mirasçıları adına payları oranında tapuya tesciline, bu parselde kalan bölüm ile 216 nolu parsel hakkındaki davanın ise reddine karar verilmiş, hüküm 216 nolu parsele yönelik olarak davacılar, 90 nolu parselde (B) bölümü yönünden ise davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, 90 nolu parselin davacılar adına tesciline karar verilen ve krokisinde (B) ile gösterilen bölümünün devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olmayıp tarım arazisi olduğunun ve tesbit gününe kadar davacılar yararına 3402 sayılı Kadastro Yasasının 14. maddesinde öngörülen miras yoluyla gelen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı mülk edinme koşullarının gerçekleştiğinin, buna karşın 216 nolu parselin ise dava edilen bölümünün tarımsal amaçla kullanılmadığının içerisindeki otların biçilmesi suretiyle yararlanıldığının ve meyil itibariyle traktörle ekilip sürülmesi olanağının olmadığının ziraatçi bilirkişi raporunda açıkca vurgulanmasına ve kararda yazılı gerekçelere göre davalı hazine ve davacıların aşağıdaki bentlerin dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir. REDDİNE,

Ancak, 90 nolu parselin davacılar adına tescil edilen (B) ile işaretli 7529.02 metrekarelik kısmı dışında kalan bölümünün miktarının vede kim adına tesciline karar verildiğinin ve keza 216 nolu parsele yönelik davanın tümden reddine karar verilmesine karşın aynı şekilde taşınmazın kim adına tesciline karar verildiğinin hüküm yerinde gösterilmeyerek infazda duraksama yaratılmış olması doğru olmadığı gibi, 216 nolu parsele yönelik davanın tümden, 90 nolu parsele yönelik davanında kısmen reddine karar verilmesine karşın iki keşif giderinin tümünün davalı hazineden tahsiline karar verilmiş olması da doğru değildir.

Davacılar ile davalı Hazine’nin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine 1.2.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10178, Karar No: 2024/14678, Tarih: 06.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10178 E.  ,  2024/14678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı asıl tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 10.04.1998 tarihinde davalı ... İnşaat Elektrik Üretim AŞ (... Şirketi) bünyesinde işçi olarak çalışmaya başladığını ve ardından 21.03.2003 tarihinde diğer davalı ... (Belediye) nezdinde kadroya geçtiğini, iş sözleşmesinin 10.10.2019 tarihinde emeklilik nedeniyle sona erdiğini ve davalı ... tarafından kıdem tazminatı ödemesi yapılırken diğer davalı ... Şirketinde geçen hizmet süresinin dikkate alınmadığını, sendika üyesi olan davacının kapsamında olduğu toplu iş sözleşmesinin "Sözleşmenin Güvencesi" başlıklı 6 ncı maddesinde düzenlenen eşit davranma yükümlülüğüne aykırı hareket edilerek farklı oranlarda ücret artışları uygulandığını ve davacıya eksik ödeme yapıldığını, yapılan ödemelerin hangi oran üzerinden, hangi kalem bakımından ve kime ne şekilde yapılacağı konusunda büyük bir belirsizlik bulunduğunu, davalı Belediyenin işbu toplu iş sözleşmesi ve anılan madde gereğince hem çalışmakta olan hem de iş sözleşmesi feshedilen işçilere yaptığı ödemeler nedeniyle eşit davranma yükümlülüğüne aykırı davrandığını ileri sürerek bu sebeple oluşan ücret farkı alacağı ile fark kıdem tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalıştığı, davalılar nezdindeki toplam hizmet süresinin toplam 20 yıl, 2 ay, 28 gün olduğu, iş sözleşmesinin davacının emekliliğe hak kazanması sebebiyle sona erdiği, bilirkişi raporunda hesaplanan kıdem tazminatı tutarı ile ödenen alacak tutarı arasında 1.571,74 TL fark bulunduğu, toplu iş sözleşmesinin "Direksiyon Primi ve Sorumluluk Zammı" başlıklı 47 nci maddesinde, toplu iş sözleşmesi uyarınca fark ücret ödemesi yapılabilecek hususların çerçevesinin çizildiği, bu maddeye göre toplu iş sözleşmesi kapsamında çalışan şoför ve iş makinesi operatörlerinin direksiyon primine hak kazanabileceği, sorumluluk zammı ödemelerinin ise büroda çalışan üniversite mezunu veyahut teknik elamana ödenebileceği, ek ücret aldığı beyan edilen işçilere bu madde gereğince ödeme yapılmış olduğu, davacı gibi parke işçisi olarak çalışanlara ise herhangi bir isim altında davacıdan farklı olarak ek ödeme yapıldığına yönelik bilgi ve belgeye rastlanılmadığı, buna göre fark ücret alacağı talebinin yerinde olmadığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davalı Belediyenin toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırı hareket ettiğini, davalı İdarece eşit davranma yükümlülüğüne aykırı hareket edilerek farklı oranlarda ücret artışları ve buna bağlı ödemeler yapıldığını, davalı işverence 28.03.2014 tarihli karar ile kimi işçilere toplu iş sözleşmesine aykırı biçimde ücret zammı uygulandığını, bu ücret zammı uygulamasından faydalanmayan işçilere de daha sonraki tarihlerde değişen miktarlarda ihtiyari arabuluculuk görüşmeleri adı altında ücret farkları ödendiğini; ancak müvekkiline hak ettiği biçimde ödenme yapılmadığını, ihtiyari arabuluculuk adı altında yapılan bu görüşmelerde kime ne oranda, hangi ad altında ödeme yapıldığı araştırılmadan eksik incelemeyle karar verildiğini, davacının ücret farkı alacağına hak kazandığını ve buna bağlı olarak kıdem tazminatı alacağının doğduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kural olarak eşit davranma borcuna aykırılığın ispat yükünün işçide olduğu; ancak işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksinin işveren tarafından ispatlanması gerektiği, somut olayda davacı; eşit davranma yükümlülüğüne aykırı hareket edilerek farklı oranlarda ücret artışları ve buna bağlı ödemelerin işçilere ödendiğini, davalı ... bünyesinde çalıştığı süre içerisinde bu ödemeleri alamayan işçilerin, iş sözleşmeleri feshedildikten sonra Belediye ile görüşerek fark ücret ödemeleri almaya devam ettiğini, yapılan ödemelerin hangi oran üzerinden yapıldığının belli olmadığını iddia ederek fark alacak talebinde bulunmuş ise de davalı işveren tarafından başka işçilere yapılan ödemelerin toplu iş sözleşmesinin ilgili maddeleri gereği yapılmış olup davacının eşitlik ilkesine aykırı davranıldığını kanıtlayamadığı, buna göre İlk Derece Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı asıl temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı asıl; istinaf başvurusundaki sebepleri tekrar etmiş ve inceleme sırasında resen gözetilmesi gereken diğer nedenlerle eksik incelemeyle karar verildiğini savunarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının eşit davranma borcuna aykırılık nedeniyle fark alacağa hak kazanıp kazanmadığı, bu bağlamda davacı tarafça bildirilen dava dışı işçilere ait bilgi ve belgelerin celbedilip celbedilmediği, davacının hukuki dinlenilme hakkının ihlal edilip edilmediği hususlarındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın (Anayasa) "Hak arama hürriyeti" başlıklı 36 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

"Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir."

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) "Hukuki dinlenilme hakkı" kenar başlıklı 27 nci maddesinin birinci fıkrası "Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler." düzenlemesini içermektedir.

3. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) "Hukuki dinlenilme hakkı" kenar başlıklı 27 nci maddesinin birinci fıkrası "Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler." düzenlemesini içermektedir.

3. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Davanın tarafları, müdâhiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup bu hak, yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir.

2. Mahkeme, iki tarafa eşit şekilde hukuki dinlenilme hakkı tanıyarak hükmünü vermelidir. Anayasa'nın 36 ncı maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsuru olan hukuki dinlenilme hakkı, adil yargılanma hakkı içinde teminat altına alınmıştır. Bu hakka, tarafın hâkime meramını anlatma hakkı ya da iddia ve savunma hakkı da denilmektedir.

3. Hukuki dinlenilme hakkı açıklamada bulunma hakkını ve dolayısıyla delil bildirme, bildirilen delillerin toplanmasını ve değerlendirilmesini de kapsar. Davanın taraflarının, usul hukuku hükümlerine aykırı olarak ispat hakkını kullanmalarının kısıtlanması, iddia ve savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur.

4. Somut uyuşmazlıkta davacı tarafça; davalı işverence, davacıyla aynı konumda olan işçilere eşit davranma borcuna aykırı olarak fazla tutarda ödeme yapıldığı ileri sürülerek fark ücret alacağı talebinde bulunulmuş olup 08.04.2022 tarihli beyan dilekçesinde de bu işçilerin isimleri bildirilmiştir. Diğer yandan İlk Derece Mahkemesince davalıya müzekkere yazılarak "davacı ile aynı ünvan, aynı meslek yılı kıdemine sahip diğer işçilere yapılan işçilik ödemelerine ilişkin bilgi ve belgelerin" sunulmasının istendiği, davalının 07.04.2021 tarihli cevabi yazısı ekinde dava dışı ... ait ödeme bilgilerini sunduğu; ancak bu işçinin görevi ve eğitim durumuna ilişkin herhangi bir bilgi ya da belge sunmadığı, dolayısıyla farklı ödeme yapılma nedeninin netleştirilmediği görülmektedir. Davacının bildirdiği deliller toplanmadan eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi, hukuki dinlenilme hakkının ihlali niteliğindedir.

5. Şu hâlde İlk Derece Mahkemesince; davacı tarafça isimleri bildirilen işçilerin, toplu iş sözleşmesinden yararlanma durumları ile eğitim düzeyleri, yaptıkları iş ve kıdemlerine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmek suretiyle davacının delilleri toplandıktan sonra sonucuna ve tüm dosya kapsamına göre bir karar verilmelidir. Belirtilen hususlar gözetilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

5. Şu hâlde İlk Derece Mahkemesince; davacı tarafça isimleri bildirilen işçilerin, toplu iş sözleşmesinden yararlanma durumları ile eğitim düzeyleri, yaptıkları iş ve kıdemlerine ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmek suretiyle davacının delilleri toplandıktan sonra sonucuna ve tüm dosya kapsamına göre bir karar verilmelidir. Belirtilen hususlar gözetilmeden, eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davacı asılın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1657, Karar No: 2010/2013, Tarih: 01.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/1657 E.  ,  2010/2013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın, eser sözleşmesi niteliğindeki vestiyer yüklük mutfak dolabı yapım işinden kaynaklanmış bulunmasına göre, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 1.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.