muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6121, Karar No: 2019/1745, Tarih: 04.03.2019

Mahkemece; aldırılan kök ve ek bilirkişi raporları ile davacının sonradan katıldığı törenlerde taktığı ziynetlerin düğünde kendisine takılan ziynetler olmadığının belirlendiği, davacı tarafça bir kısım takılarının kayınvalidesinde durduğu ve düğünlerde takması için verildiğinin bildirildiği gerekçe gösterilerek; davalı ... hakkındaki davanın reddine, davalı ... hakkındaki davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 24.04.2018 tarihli 2016/12122 Esas- 2018/4369 Karar sayılı ilamı ile; "davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, davada, davacıya düğünde takılan ziynetlerin bir ay kadar sonra davalı eş tarafından bozdurulduğu ileri sürülmüş ise de; davacının sonradan katıldığı törenlerde ziynetlerin bir bölümünü taktığı 09.04.2015 tarihli ek bilirkişi raporuyla belirlenmiştir. Bu belirleme üzerine davacı asil 17.12.2015 tarihli celsede; tüm ziynetlerin bozdurulmadığını, törenlerde taktığı ziynetlerin kaynanası tarafından muhafaza edildiğini, bu nedenle evden ayrıldığı sırada yanında götürme imkanı bulamadığını bildirmek suretiyle iddiasını değiştirmiştir. Davalılar, iddianın değiştirmesine açıkça muvafakat etmemiştir(HMK. md 141). Bu durumda, mahkemece; davacının bozdurulmadığını kabul ettiği 1 adet 14 ayar fantezi set takımı, 1 adet 14 ayar mini set takımı, 2 adet 10'ar gram 14 ayar künye, 1 adet bayan kol saati ve 1 adet 14 ayar alyans yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bilirkişi raporunun ve davacı asilin beyanının yanılgılı değerlendirilmesi suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bundan ayrı, HMK'nun 26. Maddesinde hüküm altına alınan taleple bağlılık ilkesine aykırı olarak, dava dilekçesinde yer almayan 6 adet yarım altın, 1 adet cumhuriyet altını ve 1 adet künye yönünden de davanın kabulüne karar verilmiş olması da doğru görülmemiştir. " gerekçesi ile bozulmuştur.

Dairemiz kararına karşı davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi talebinde bulunulmuştur.

1-)Dairemizin 24.04.2018 tarihli 2016/12122 Esas- 2018/4369 Karar sayılı bozma ilamında bir isabetsizlik görülmediğinden, davalılar vekilinin sair karar düzeltme taleplerinin reddine karar verilmiştir.

2-) Davacı, ziynetlerinin düğünden bir ay kadar sonra rızası hilafına eşi olan davalı ... tarafından bozdurulduğunu, elde edilen paranın ise kayınbabası olan diğer davalı ... adına ev alınmasında kullanıldığını ileri sürerek davalılardan talepte bulunmuş, mahkemece davalı ... yönünden davanın husumetten reddedildiği anlaşılmakatdır.

Bu durumda mahkemece, red sebebi farklı olan davalılar lehine AAÜT'nin 3/2 maddesi uyarınca her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunması gerekirken, tek vekalet ücreti takdiri doğru görülmemiş,bu hususun temyiz sebebi olarak ileri sürülmesine karşın zuhulen bozma ilamına yazılmadığı bu defa yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığından bozma ilamına ilave edilmesine karar verilmiştir.

Bu durumda mahkemece, red sebebi farklı olan davalılar lehine AAÜT'nin 3/2 maddesi uyarınca her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunması gerekirken, tek vekalet ücreti takdiri doğru görülmemiş,bu hususun temyiz sebebi olarak ileri sürülmesine karşın zuhulen bozma ilamına yazılmadığı bu defa yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığından bozma ilamına ilave edilmesine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte yazılı gerekçeler ile davalılar vekilinin sair karar düzeltme taleplerinin reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin vekalet ücretine ilişkin karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 24.04.2018 tarihli 2016/12122 Esas- 2018/4369 Karar sayılı bozma kararına üçüncü bent olarak ilave edilmesine, hükmün önceki bozma kararımız doğrultusunda ve ilaveli olarak davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13229, Karar No: 2015/12334, Tarih: 02.07.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/13229 E.  ,  2015/12334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 10. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/05/2014

NUMARASI : 2013/450-2014/1143

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili olan davacının su abonesi olmak için davalı idareye başvurduğunda kendisinden kanal katılım ve şebeke hisse bedeli adı altında toplam 4.172 TL tahsilat yapıldığını,bu tahsilatın haksız olduğunu beyan ederek, fazla ödenen miktarın iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, Belediye Gelirleri Kanununun 87 ve 88.maddeleri ile ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi uyarınca idarece sunulan hizmet karşılığı ilk malikten ferdi abonelik sırasında alınan bedel olduğunu, müvekkili idarenin davacı tarafa ait bağımsız bölümün yer aldığı taşınmazın faydalanmakta olduğu su şebekesi ve kanal hatlarını inşa ettiğini, bu nedenle ilk malik olan davacıdan davaya konu edilen altyapı hizmet bedellerinin yasa gereği tahsil edildiğini beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; benimsenen bilirkişi raporuna göre, 4.011 TL’nin iadesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi nedeniyle, davacının; davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

01/07/1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87. maddesi “Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır.

a- Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhî ve fennî şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

a- Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhî ve fennî şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununa dayalı olarak çıkarılan ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi ise “2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine A.. M..nce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir” düzenlemesini içermektedir.

Yine 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30. maddesinin 3. fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanununun 30/3. maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Somut olayda, her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Somut olayda, her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Öyle ise mahkemece; bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7276, Karar No: 2024/15982, Tarih: 28.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/7276 E.  ,  2024/15982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/601 E., 2020/192 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesi 26.09.2017 tarih, 2016/62 Esas - 2017/312 sayılı Kararı

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : 5271 sayılı CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Sanık müdafiinin temyiz talebinin kapsamına göre vekalet ücreti ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına dair gerekçelerin karar yerinde dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli biçimde gösterildiği anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz isteminde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca dosyanın Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Vekalet ücreti, avukatın müvekkiline karşı üstlendiği savunma görevinin yerine getirilmesi sonucu hak kazandığı değerdir. Kuşkusuz bu ücret, müvekkil ile avukat arasında gerçekleşen sözleşme ilişkisinden kaynaklanır. Sunulan bu avukatlık hizmeti; dava dışı bir danışmanlık, mütalaa veya idari bir başvuru gibi pek çok hukuki temsil işlemi olabileceği gibi, somut olayda olduğu gibi bir ceza yargılamasının tarafı olan müvekkiline yargı organları önünde temsil veya savunma hizmeti sunulması şeklinde de gerçekleşebilir. Yargı yoluyla kişilerin haklarını savunmak ve hakkın ortaya çıkarılmasını sağlamak amacıyla avukatlar tarafından sunulan hukuki yardımla birlikte, yargılama süreci lehine sonuçlanan taraflar için kendilerini bir vekil ile temsil ettirmeleri halinde gerek hukuk gerekse ceza davasında haksız çıkan taraf aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi gereklidir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Yargılama Giderleri" başlıklı 324. ve devamı maddelerinde de "tarifesine göre ödenmesi gereken avukatlık ücretleri" yargılama giderleri arasında sayılmıştır. Ayrıca mahkemelerce verilecek hüküm ve kararlarda yargılama giderlerinin ve kimlere yükletileceğinin gösterilmesi gerektiği de aynı Kanunda gösterilmiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Yargılama Giderleri" başlıklı 324. ve devamı maddelerinde de "tarifesine göre ödenmesi gereken avukatlık ücretleri" yargılama giderleri arasında sayılmıştır. Ayrıca mahkemelerce verilecek hüküm ve kararlarda yargılama giderlerinin ve kimlere yükletileceğinin gösterilmesi gerektiği de aynı Kanunda gösterilmiştir.

CMK'nin "beraat veya ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi halinde gider" başlıklı 327. maddesi gereği; "...kişi, sadece kendi kusurundan kaynaklı giderleri ödemeye mahkum edilir, ...bu kişinin önceden ödemek zorunda olduğu giderler, Devlet Hazinesince üstlenilir..." şeklindedir. Maddeye göre, ceza yargılamasında sanık hakkında beraat kararı verilmesi ve kendisini vekille temsil ettirmesi halinde sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ve bu ücretin haksız yargılamaya sebebiyet veren Devlet Hazinesince ödenmesi gerektiği konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır.

Ceza yargılamasında ilk derece mahkemelerince verilen hükümlere karşı başvurulacak olağan kanun yollarından birisi olan istinaf, temyiz kanun yolundan farklı özellikler içermektedir.

İstinaf kanun yoluna ilişkin hükümler, CMK'nin 272 ila 285. maddeleri arasında düzenlenmekte olup, bölge adliye mahkemesi dosyayı ve dosyayla birlikte sunulmuş olan delilleri inceledikten sonra, ilk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığını, delillerde veya işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığını, ispat bakımından değerlendirmenin yerinde olduğunu saptadığı takdirde istinaf başvurusunun esastan reddine, hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine, ilk derece mahkemesinin kararında CMK'nin 289/1. maddesi "g ve h" bentleri hariç diğer bentlerinde belirtilen bir hukuka aykırılık nedeninin bulunması halinde hükmün bozulmasına, diğer hallerde gerekli tedbirleri aldıktan sonra davanın yeniden görülmesi ve duruşma yapılmasından sonra, bölge adliye mahkemesi istinaf başvurusunu esastan reddi veya ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurması olanaklıdır.

Diyarbakır 8. Ağır Ceza Mahkemesinin mahkumiyete ilişkin kararına karşı istinaf ve temyiz kanun yollarına başvurulması ve Yargıtay tarafından verilen bozma kararı üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince yapılan yargılama sonucunda sanığın beraatine karar verilmiştir. Sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş farklılığının nedeni ise; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi tarafından yapılan duruşma sonucunda beraatine karar verilen sanık lehine hem ilk derece yargılaması hem de istinaf kanun yolu yargılaması için ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi konusundadır.

Sanık kendisini bir vekil ile temsil ettirdiği ilk derece ceza mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda hakkında verilen "mahkumiyete ilişkin" hüküm aleyhine istinaf kanun yoluna başvurulmasını üzerine, ilgili ilk derece ceza mahkemesi kararlarını inceleyen bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin, CMK'nın 280. maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verip yapmış olduğu yargılama neticesinde sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı vermesi halinde, yalnızca istinaf kanun yolu yargılaması için değil, aslında ilk derece mahkemesince sanık hakkında hukuka uygun ve doğru karar verilmiş olsa idi lehine hükmedilmesi muhakkak olan vekalet ücretine de ayrıca hükmetmesi gerekli olacaktır.

Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince ilk derece mahkemesince görevlendirilen müdafi veya vekilin bölge adliye mahkemelerinde görülen duruşmalı davalar katılması halinde yeniden ücret ödenmesinin mümkün olup olmadığı hususunda Türkiye Barolar Birliği tarafından, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünden görüş sorulması üzerine, verilen 24.01.2017 günlü yanıt yazıda;

“Müdaf'i veya vekil, soruşturma evresinde ifade alma ve sorguya, kovuşturma evresinde ise bir oturuma katılmakla Tarifede belirlenen meblağı almaya hak kazanır. Müdafi veya vekil ilk defa ilk derece mahkemesinde görevlendirilerek bir oturuma katılmış ve daha sonra istinaf aşamasında da duruşmaya katılmış ise Tarifede ilk derece mahkemeleri ye bölge adliye mahkemeleri için belirlenen ücreti ayrı ayrı alacak, ancak ilk defa istinaf duruşmasında görevlendirilmiş ise Tarifede bölge adliye mahkemeleri için öngörülen ücreti almaya hak kazanacaktır.” şeklinde görüş bildirilmiştir.

İstinaf kanun yolu incelemesi usulü ile ilk derece mahkemelerinin yargılama usullerinin farklılıklar içermesi, yargılama sırasında kendisini vekil ile temsil ettiren ve yargılama sonucu haklı çıkan taraf lehine avukatlık asgari ücret tarifesinin karar tarihindeki düzenlemesi uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesinin zorunlu olması karşısında; yerel mahkeme hükmünün hukuka aykırı olduğunu belirleyerek mahkumiyet hükmünün kaldırılmasına ve sanığın beraatine karar veren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yalnızca istinaf kanun yolu yargılaması için değil, ilk derece mahkemesi tarafından aslında doğru ve hukuka uygun tespit yapılıp sanığın beraatine karar verilseydi hükmedilmesi gerekecek olan vekalet ücretine de hükmetmesi yerinde ve doğru bir uygulama olacak iken, sanık lehine yalnızca istinaf kanun yolu yargılaması için vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini benimseyen sayın çoğunluğun görüşüne iştirak olunmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2008/23725, Karar No: 2012/13851, Tarih: 03.07.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/23725 E.  ,  2012/13851 K.**

* YAĞMA

* HIRSIZLIK

* KESINTISIZ TAKIP

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 497

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 149

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 148

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 142

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 35

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: SANIĞIN YAKINICININ ZEMİN KATTAKİ EVİNE, ÇOCUK ODASININ CAMINI KIRMAK SURETİYLE HIRSIZLIK AMACIYLA GİRDİĞİ, YAKINICININ KENDİSİNİ FARK ETMESİNDEN ÖNCE SALONDA BULDUĞU VALİZİN İÇERİSİNE SANDIKTAKİ EL İŞİ ÇEYİZ EŞYASINI DOLDURUP ÇOCUK ODASINA KOYDUĞU, BANYO YAPIP TIRAŞ OLDUĞU, BU ESNADA EVE GELEN YAKINICIYA BIÇAKLA SALDIRDIĞI, ÇEYİZ EŞYASINI KOYDUĞU VALİZİ DE ALARAK KIRDIĞI CAMDAN DIŞARI ÇIKTIĞI, KENDİSİNİ KESİNTİSİZ TAKİP EDEN YAKINANLA BAHÇEDE TEKRAR BOĞUŞTUKLARI VE YAKINICININ SA­NIĞI YAKALAYIP POLİSE TESLİM ETTİĞİ OLAYDA; SABİT KABUL EDİLEN EYLEMİN GEREK 765 SAYILI TCK, GEREKSE 5237 SAYILI TCK’DA BİR BÜTÜN OLARAK YAĞMA SUÇUNU OLUŞTURDUĞU GÖZETİLMELİDİR.

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre sanığın olay günü belirlenemeyen bir zaman diliminde yakınıcının zemin kattaki evine çocuk odasının camını kırmak suretiyle hırsızlık amacıyla girdiği, yakınıcının eve gelip kendisini fark etmeden önce salonda bulduğu valizin içerisine sandıktaki el işi çeyiz eşyasını dol­durduğu, çocuk odasına koyduğu, banyo yapıp tıraş olduğu, bu esnada yakınıcının eve geldiği ve ona bıçakla saldırdığı, çeyiz eşyasını koyduğu valizi de alarak kırdığı camdan dışarı çıktığı, kendisini kesintisiz takip eden yakınanla bahçede tekrar boğuştukları ve yakınıcının sanığı yakalayıp polise teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin gerek 765 sayılı TCK, ge­rekse 5237 sayılı TCK’da bir bütün olarak yağma suçunu oluşturduğu göze­tilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık Mehmet sa­vunmanının temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri in­celenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı (BOZULMASINA), 03.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2596, Karar No: 2017/6890, Tarih: 18.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/2596 E.  ,  2017/6890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçinin suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, adıgeçene bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 18/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9080, Karar No: 2014/11182, Tarih: 19.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/9080 E.  ,  2014/11182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/9080

Karar No : 2014/11182

Tebliğname No : KYB - 2014/282839

Görevi yaptırmamak için direnme ve kasten yaralama suçlarından sanık B.. K..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 265/1, 265/3, 86/2 (iki kez) ve 86/3-a (iki kez) maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay hapis ve 12 ay hapis (iki kez) cezaları ile cezalandırılmasına dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2013 tarihli ve 2013/104 Esas, 2013/380 sayılı Kararının;

Dosya kapsamına göre, suç tarihi itibari ile 18 yaşından büyük olan sanık hakkında açık yargılamaya başlandıktan sonra 02/07/2013 tarihli son duruşmada herhangi bir gerekçe gösterilmeden kapalı yargılama yapılarak karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanununun 182/1. maddesine aykırı davranılmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 16/07/2014 gün ve 94660652-105-57-5489-2014/14608/49012 sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Boyabat Asliye Ceza Mahkemesince verilen 02/07/2013 gün ve 2013/104 Esas, 2013/380 Karar sayılı kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mahkemesince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.