muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/355, Karar No: 2023/461, Tarih: 20.09.2023

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Eylemlerin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve dosya kapsamı itibarıyla bu kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda;

Hafif ile orta derece sınırında zekâ geriliği bulunan ve eylemlere karşı ruh sağlığı bakımından kendini savunamayacağı tespit edilen katılan mağdurenin amcasının oğlu olan ve kendisiyle aynı binada ikamet eden sanığın, farklı tarihlerde katılan mağdureyi sokaktan alarak binanın bodrumuna ve çatı katına götürdükten sonra kendisine yönelik nitelikli cinsel saldırı suçunu işlemesi, eylemlerin gerçekleştiği yerlerin aynı binanın farklı dairelerinde yaşayan sanık ve katılan mağdurenin ortak kullanımına tahsis edilmiş yerler olmasına rağmen sanığın bulunduğu yerden başka bir yere götürmek suretiyle katılan mağdureye nitelikli cinsel saldırıda bulunması, katılan mağdurenin kendiliğinden bu yerlerde bulunduğu esnada yanına gelen sanığın katılan mağdureye cinsel saldırıda bulunması gibi bir durumun söz konusu olmaması, kaldı ki sanığın, aşamalarda; çatı katının kendisi ve ailesi tarafından kullanıldığını, bu yerin yapımında maddi yardımda bulunmayan katılan mağdure ve ailesinin kullanımına müsaade etmeyerek anahtarın da kendisinde olduğunu açıkça ifade etmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde; kendi evinde televizyon izlemekte olan katılan mağdurenin yanına gelerek kardeşinin odasında katılan mağdureye cinsel saldırıda bulunan sanığın bu eyleminde cinsel saldırı suretiyle sınırlı olarak alıkonulma hâlinin söz konusu olması nedeniyle ayrıca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluşmadığında kuşku bulunmamakta ise de; sanığın bir suç işleme kararı kapsamında değişik tarihlerde sokaktan alarak binanın bodrumu ile çatı katına götürdüğü katılan mağdureye nitelikli cinsel saldırıda bulunmak suretiyle gerçekleşen eylemlerinde beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan katılan mağdureye yönelik cinsel amaçla zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun yasal unsurları itibarıyla oluştuğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün isabetli olmadığına ve sanık hakkındaki beraat hükmünün, bir suç işleme kararı kapsamında değişik tarihlerde binanın bodrumu ile çatı katına götürdüğü katılan mağdureye yönelik nitelikli cinsel saldırıda bulunduğu sabit olan sanığa atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.03.2016 tarih ve 99-93 sayılı direnme kararına konu beraat hükmünün, sanığa atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.09.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2170, Karar No: 2014/5310, Tarih: 17.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2170 E.  ,  2014/5310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Alaşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 23.03.2010 gün ve 2009/180 Esas, 2010/121 Karar sayılı hükmün mağdure vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 20.11.2013 gün ve 2011/22509 Esas, 2013/11887 Karar sayılı ilamı ile temyizin reddi yönündeki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2014 gün ve 2010/150301 sayılı itiraznamesi ile 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK.nın 308. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneklerine göre mağdurenin anne babasının evli olmadıkları ve soybağının babası ile tanıma suretiyle kurulduğu, 4721 sayılı TMK.nın 337/1. maddesine göre anne babanın evli olmaması halinde velâyet hakkının anneye ait olduğu, dosya kapsamına göre mağdurenin suç tarihi itibariyle 10 yaş 9 aylık olduğu, mağdurenin kovuşturma aşamasında beyanlarının tespit edildiği 12.06.2009 tarihli celsede ise 11 yaş 3 aylık olduğu, mağdurenin bu tarihte alınan duruşma beyanında, sanıktan şikâyetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini ifade ettiği, mağdureye yaşı nedeniyle atanan zorunlu vekilin de mağdurenin beyanlarını tekrar ettiğini ifade ederek davaya katılma talebinde bulunduğunun anlaşıldığı, ancak mağdurenin beyanlarının tespit edildiği tarihte 15 yaşından küçük olması nedeniyle şikâyete ve kamu davasına katılmaya ilişkin beyanlarının hukuken geçerli kabul edilemeyeceği, zira mağdurenin 15 yaşından küçük olması nedeniyle TMK.nın 339 ve devamı maddeleri uyarınca mağdurenin menfaatlerini korumakla yükümlü olup velayet hakkı kapsamında mağdure adına şikâyette bulunma ve kamu davasına katılma hususunda mağdurenin velisi konumundaki annesinin beyanda bulunmasının mümkün olduğu, ayrıca şikâyet ve kamu davasına katılma hususunda mağdure veya mağdureye yaşı nedeniyle atanan zorunlu vekilin iradesi ile mağdurenin velisinin beyanları arasında çatışma halinde velinin beyanlarına üstünlük tanınması gerektiği anlaşıldığından, suç tarihi itibarıyla nüfus kaydına göre 11 yaş içinde olan mağdurenin annesi ...'in 12.06.2009 tarihli duruşmada, sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi nedeniyle CMK.nın 261. maddesi gereğince avukatın vekilliğini üstlendiğini kişilerin açık arzusuna aykırı olmamak koşuluyla kanun yollarına başvurabileceği de dikkate alınarak mağdure vekilinin hükmü temyize hakkı bulunmadığından, temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddine dair Dairemizin 20.11.2013 gün ve 2011/22509 Esas, 2013/11887 Karar sayılı kararı usul ve kanuna uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden, CMK.nın 308/2 ve 3. maddesi uyarınca itirazın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay 1. Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy

CMK.nın “Mağdur İle Şikâyetçinin Hakları” başlıklı 234. maddesinin 2. fıkrasında “Mağdur, on sekiz yaşını doldurmamış, sağır veya dilsiz ya da meramını ifade edemeyecek derecede malul olur ve bir vekili de bulunmazsa, istemi aranmaksızın bir vekil görevlendirilir.” hükmüne yer verilmiştir. Yine aynı maddenin 1-b/5. maddesinde “vekili bulunmaması halinde, cinsel saldırı suçu ile alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlarda, baro tarafından kendisine avukat görevlendirilmesini isteme” hakkının da bulunduğu vurgulanmıştır.

Bu düzenleme ile ceza yargılamasında, CMK.nın 234/3. maddesindeki şartlarda istem halinde ya da zorunlu olarak bir vekil görevlendirileceği emredici bir norm haline getirilmiştir.

CMK 150/2'ye göre sanığa atanan zorunlu müdafii ile sanık arasında yasa yollarına başvurma konusunda irade çelişmesi olması halinde CMK.nın 266. maddesinde bir düzenleme bulunmaktadır. CMK.nın 266/3. maddesine göre, sanıklara atanan zorunlu müdafiler, müvekkilleri lehine yasa yollarına başvurur ve bu konuda sanık ile iradeleri çelişirse, yasa yollarına başvurma yönünden müdafiin iradesine üstünlük tanınmaktadır. Ancak, yasa yollarına başvurma konusunda, mağdurlara atanan zorunlu vekillerle mağdurların iradelerinin çelişmesi halinde hangisinin iradesine üstünlük tanınacağına ilişkin yasada herhangi bir düzenleme yoktur. Bu nedenle sorunun halli için kıyas yoluna başvurmakta hiçbir sakınca bulunmamaktadır. Zira kıyas yapılacak konu maddi ceza hukukuna ait bir konu olmayıp usul hukukuna ait bir konudur. Usul hukukunda ise kıyas mümkündür. Bu nedenle nasıl ki sanığa zorunlu müdafii ataması gerekli olan durumlarda zorunlu müdafiin temyizi sanığa rağmen geçerli ise, sanık haklarına kıyasen CMK.nın 234/2. maddesine göre atanan çocuk mağdurelere atanan zorunlu vekilin temyizi de küçük mağdureye rağmen geçerli sayılmalıdır. Esasen bu pozitif bir koruyuculuk sağlaması nedeniyle hükmün düzenleniş amacına da uygundur. Kaldı ki korunmanın ihtiyaç ve derecesine göre rızasının geçerli olmadığı 15 yaşından küçük mağdureler ve şikayete tabi olmayan suçlar için zorunlu vekilin temyizini geçerli saymanın gerekliliği daha fazladır.

Somut olayda, mağdureler 11 yaşındadır. Mağdurenin yasal temsilcisi olan katılan konumundaki annesi müşteki ...kovuşturma aşamasında sanıktan şikayetçi olmadığını beyan etmiştir. Sayın çoğunluk görüşü küçük çocuğun yasal temsilcisinin anne ve babası olduğu, ana-babada katılma ve temyiz haklarını kullanmadıkları için davaya katılma ve temyiz haklarının bulunmadığını, bu nedenle zorunlu vekilin de davaya katılma ve temyiz hakkının bulunmadığını kabul etmektedirler. Ancak, bu isabetli bir görüş değildir. Çünkü, çocuk mağdurenin yasal temsilcilerinin katılma hakkını kullanmamaları veya çıkan kararı temyiz etmemeleri kendileri için bağlayıcıdır. Yasa gereği CMK.nın 234. maddesine göre atanan zorunlu vekiller ana ve babanın değil korunmaya muhtaç çocukların zorunlu vekilleridir. CMK 266/3'de, CMK 150/2'ye göre atanan zorunlu sanık müdafiin temyiz iradesinin üstünlüğüne kıyasen, mağdureler için atanan zorunlu vekillerde, yasa yollarına başvurmayı temin edecek kadar ve bununla sınırlı olmak üzere davaya katılma ve çıkan kararı temyiz hakkını kullanabilirler. Zorunlu vekillerin bu hakkı küçük mağdurenin yanında ve onlara paralel olarak mevcuttur. Bu durum mümeyyiz küçüklerin veya yasal temsilcilerinin şahsa bağlı haklarının ve şikayet haklarının ellerinden alınması değildir. Zorunlu vekile tanınan yetki, şikayetin sonuç doğurduğu hakları kullanmak olmayıp sadece çıkan kararları, küçükler yararına temyiz merciin yargısal denetimine taşımaktır. Katılmanın kendilerine külfet getireceğini düşünen mağdureler kimi zaman bu haklarından feragat etmekte ve şikayetçi olmayabilmektedirler. Keza küçük çocuğun menfaatine uygun olmayan şekilde yasal temsilcileri çeşitli düşüncelerle bu hakları kullanmayabilmektedirler. Yasa koyucuda küçüklerin daha korumaya muhtaç olduklarını gözeterek yasal temsilciler yanında ve onlara paralel olarak pozitif koruyucu hükümler getirmektedir. Bu gibi durumlarda sanığa tanınan koruyucu hükümlerin kıyasen mağdur hakkında da uygulanması gerekir. Küçük veya akıl hastası mağdurelerin veya yasal temsilcilerinin, hukuku bilmemek veya değişik sosyal saik ve etkilerle katılma ve temyiz hakkını kullanmadığı durumlarda, onları korumak için atanan zorunlu vekillerin, çocuklar aleyhine çıkacak kararları, onların menfaatine olarak temyiz merciin önüne getiremeyeceklerini kabul edilirse, atanmalarının pratik bir faydası olmayacaktır. Nitekim olayımızda 11 yaşlarında olan mağdurenin cinsel istismara maruz kaldığı iddiaları ile ilgili sanık beraat etmiş, ancak zorunlu vekilin temyizi kabul edilmediği için, kararın doğru olup olmadığı üst yargı mercii önüne getirilememektedir. Yasanın zorunlu vekilliği getirmesindeki amaç bu olmasa gerektir.

Yukarı da açıklanan nedenlerle zorunlu vekilin bu durumlarda katılma ve temyiz yetkilerinin bulunduğu kanaatinde olduğumuzdan, zorunlu vekilin temyiz isteminin reddine ilişkin Dairemiz sayın çoğunluğunun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/14690, Karar No: 2012/2140, Tarih: 01.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14690 E.  ,  2012/2140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalıların ortak miras bırakanı adına kayıtla çekişmeli 301 ada, 32 sayılı parselin kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptali ve terkin isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece '...yürürlüğe giren 5841 sayılı yasa hükümleri gözetilerek, davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmesi, ayrıca davanın açıldığı tarih itibariyle davanın haklı olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre yargılama gideri ve avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulması...' gerekçesiyle iki kez bozulmuş, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamları doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava; tapu iptal, kayıt terkini isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece kurulan hükmün temyizi üzerine; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe gerin 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca hak düşürücü süreden dolayı davanın reddinin doğru olduğu, ancak dava konusu 301 ada, 32 parsel sayılı taşınmazın dayanağını teşkil eden kesin hükmün Silivri Sulh Hukuk Mahkemesi kararının (24.01.1957 tarih, 1955/208 Esas, 1957/3 sayılı) keşfen kapsamının belirlenmesi ve bu kapsamda kalan yerin tamamının veya bir kısmının 28.11.1997 tarih, 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca belirlenecek kıyı kenar çizgisine göre tarifi 3621 sayılı Yasanın 4. Maddesinde yapılan kıyıda kaldığıın anlaşılması halinde kesin hükmün, tarafı olan hazineyi bağlayacağı gözetilerek davalı tarafın yargılama giderlerinden sorumlu tutulmaması, yok eğer kesin hükmün kapsamı dışında kalan ve davalı tarafın mülkiyet kapsamı içindeki bir kısım yerin kıyıda kaldığının saptanması halinde ise yargılama giderlerinden davalının sorumlu tutulacağının gözetilmesi ve belirlenecek duruma göre bir karar verilmesi gerekçesiyle yargılama giderleri ve avukatlık ücreti yönünden bozulduğu görülmektedir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. Sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğrudur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. Sayılı kararı ile iptal edilmiş ve 23.7.2011 tarihinde de resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Öyleyse, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez ise de dava konusu taşınmaz Hazine'nin de tarafı olduğu kesin hüküm ile oluştuğu ve mahkemece Dairenin 03.03.2010 tarih 2010/1400 esas sayılı bozma ilamında belirtildiği şekilde yapılan uygulama sonucu taşınmazın tamamının anılan bu hüküm kapsamında kaldığı, kesin hükmün, tarafı olan hazineyi bağlayacağı gözetilerek davanın esastan da reddi gerekeceği ve yargılama giderlerinden davacı hazinenin sorumlu tutulacağı kuşkusuzdur.

O halde, mahkemenin ret kararı yukarıda açıklanan gerekçelerle yerinde olduğundan, davacı Hazinenin temyiz itirazlarının reddine, anılan gerekçe ile kararın ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 01.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6045, Karar No: 2010/4704, Tarih: 16.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/6045 E.  ,  2010/4704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Belge ile yalan şahadet

HÜKÜM : 765 Sayılı TCK'nun 355, 80, 59/ 2, 647 S.Y. 4, 5, 6. md. 1.065 YTL a.p.c., tecil

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinde yer alan “Ceza dairelerinin görevlerinin tayininde, davadaki tavsif esas alınır. Muhtelif suçlara ait davalarda en ağırını incelemeye yetkili daire görevlidir.” hükmü ile Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu’nun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere görevli dairelerin tayininde iddianamedeki tavsif esas alınmalıdır.

Buna göre, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 29.05.1995 gün ve 153/175, 29.05.1995 gün ve 154/176, 08.02.2000 gün ve 13/21, 22.02.2000 gün ve 33/33 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, olay tarihinde Kale ilçesi Üçdeğirmen Mahallesi muhtarı olan sanığın, 28 Mart 2004 Yerel seçimlerinde oy kullanmalarını temin için mahallesinde oturmadıkları halde bazı kişilere “Seçimle ilgili işlemlerde kullanılmak üzere özel ikametgah ilmuhaberi” düzenleyerek seçmen kütüğüne yazılmalarını sağladığından bahisle, suç ve iddianame tarihlerinde yürürlükte bulunan 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 142/1. maddesinde düzenlenen suç tavsif edilerek ve anılan maddenin 138.maddesi delaletiyle 765 sayılı TCK.nu hükümleri uyarınca yargılanması için dava açılmıştır.

Bu itibarla, iddianamedeki anlatıma, temyizlerin kapsamına ve Yargıtay Kanunun 14. maddesine göre temyiz inceleme görevinin Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67441, Karar No: 2013/11121, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67441 E.  ,  2013/11121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında “dolandırıcılık” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi,kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, katılanın çalıştığı lokantayı telefon ile aradığı, ... Pazarı isimli işyerine 4 adet yarım ekmek arası döner ve 4 adet kola getirilmesi, elinde bozuk para olmadığı için 100 TL vereceğini, bu nedenle 100 TL üstü de getirilmesini istediği, katılanın sanığın verdiği siparişleri ... pazarına götürdüğü, sanığın katılanın getirdiği eşyaları ve para üstü olarak 80 TL'yi aldığı, 100 TL'yi getireceğini söyleyip katılanın yanından ayrıldığı ve bir daha geri gelmediği olayda “dolandırıcılık” suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 13/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13400, Karar No: 2025/5087, Tarih: 15.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/13400 E.  ,  2025/5087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/167 Esas, 2024/243 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 07.05.2024 Tarihli ve 2023/404 Esas, 2024/313 Karar Sayılı Kararı

Tarar arasında satıma ilişkin sözleşmede davalı satıcının aracı teslim ettiği, alıcının da bedelini peşin ödeyerek aldığı belirtildiğinden sözleşmenin ifa yerinin Gazientep ili olduğu, davalının yerleşim yerinin de Gaziantep olduğu belirtilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 13.06.2024 Tarihli ve 2024/167 Esas, 2024/243 Karar Sayılı Kararı

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nu (6098 sayılı Kanun) 89 uncu maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcunun alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkili olup davacının tercih hakkını bu yönde kullandığı anlaşıldığından yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un 6 ncı, 10 uncu ve 115 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 89 uncu maddesi ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 50 nci maddesi

C. Değerlendirme

1. Bir davada, birden fazla yetkili mahkeme bulunması halinde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, yetkisiz bir mahkemede dava açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir. Yetki itirazının dinlenebilmesi için, davalı itirazında yetkili mahkemenin gösterilmesi zorunludur. Davacı, genel ve özel yetki kurallarına göre, kendisine verilen seçimlik hakkını yasaya uygun kullanmaz ise seçim hakkı davalıya geçer. Seçim hakkı kullanılırsa davalının bildirdiği yetkili mahkemeye dosyanın gönderilmesine karar verilir. Yetkisizlik kararında, yetki itirazında bildirilmemiş olan mahkemenin yetkili olduğuna karar verilemez.

2. 6100 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanun'un 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca 6098 Kanun'un 89 uncu maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

3. Somut olayda, davanın Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı, davacının yerleşim adres bilgisinin; “... Mahallesi 46212 sokak, No:6-26/01 .../Adana” olduğu, 6098 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkili olup davacı tercih hakkını bu yönde kullandığından, uyuşmazlığın Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,15.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.