muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16348, Karar No: 2022/10914, Tarih: 31.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/16348 E.  ,  2022/10914 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Olay tutanağında, sanığın üst aramasının arama kararına istinaden yapıldığının belirtildiği anlaşıldığından, suç tarihi ve olay yerini kapsayan bir önleme araması kararı olup olmadığı araştırılıp var ise aslı ya da onaylı örneği dosyaya konulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından,sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan"Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 31/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8948, Karar No: 2017/5261, Tarih: 16.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8948 E.  ,  2017/5261 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm :5237 sayılı TCK'nın 179/2-3. naddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken; 1,91 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında, kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, yetersiz gerekçe ile alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14505, Karar No: 2020/3398, Tarih: 02.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/14505 E.  ,  2020/3398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili , davacının 19.05.2010 tarihinden 01.07.2012 tarihine kadar "ayakçı" şifalıyla kesintisiz olarak çalıştığını, davacının maaşının sigorta kayıtlarında asgari ücret olarak görünse de esasen parça başı ücretle çalıştığını, davacının iş ilişkisinin davalı şirketçe 01.07.2012 tarihinde haksız ve usulsüz bir şekilde feshedildiğini, davacının hafta içi genellikle 08.30-19.00 saatleri arasında mesai yaptığını, siparişlerin yoğun olduğu Temmuz başından nisan ayına kadar ise Cumartesi ve Pazar günleri 08.30-17.00 saatleri arasında çalıştığını, yoğun olan bu dönemlerde Pazar günleri ayda bir kereye mahsus olarak çalışmadığını, davacının çalıştığı süre boyunca yıllık ücretli izin kullanmadığını, davacının dini bayramlar hariç resmi, tatil günleri de çalıştığını, iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla; 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 750,00 TL ihbar tazminatı, 750,00 TL fazla mesaî ücreti, 500,00 TL yıllık izin ücreti, 250,00 TL ulusal bayramlar ile genel tatil çalışma ücreti olmak üzere toplam 3.250,00 TL alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı ...'ın 19.05.2010 tarihinde davalı şirkette ayakçı olarak parça başı usulü çalışmaya başladığını, davacının bu çalışmasının 31,07.2012 tarihine kadar sürdüğünü, davacının iş akdinin 31.07.2012 tarihinde ihbar süresi gözetilerek fesih bildirimi yapılmak suretiyle feshedildiğini, davacının davalıyı ibra ettiğini, davacının aynı gün, yapılan tebliğ üzerine iş arama iznini toplu olarak kullanmak istediğine dair beyan verdiğini, dolayısıyla davacının davalı şirketten ihbar tazminatı talebinin haksız, ve dayanaksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının hizmet sözleşmesinin 19/05/2010-31/07/2012 tarihleri arasında 2 yıl 2 ay 13 gün ayakçı sıfatıyla kesintisiz olarak çalıştığı, net ücretinin 2.340,00 TL olduğu, taraflar arasındaki belirsiz süreli iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı sebep bildirilmeden feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, davacının ayrıca fazla mesai, yıllık izin ücreti ve genel tatil ücreti talebinin de bulunduğu, dinlenen tanık beyanlarında da davacının fazla mesai yaptığı, davacının yemin beyanı da göz önüne alınarak yıllık izin ücreti ve tanık beyanı da göz önüne alınarak davanın genel tatil ücretlerine hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ücret miktarına ilişkin taraflar arasında ihtilaf vardır.

Davacı dava dilekçesinde ücret miktarı belirtmeden parça başı ücretle çalıştığını beyan etmiştir. Davacının yaptığı işle aynı işi yapan fesih tarihleri benzer olup, aynı davalıya karşı açılan ve dosyaları dairemizin incelemesinden geçen emsal nitelikteki 2014/21603 esas ve 2014/404 karar ve 2016/15204 esas ve 2020/3397 karar sayılı dosyalarda ücretin ortalama net 1.850 TL olarak kabul edildiği anlaşılmıştır. Tanık beyanlarına göre parça başı ücretle çalıştığı kabul edilen davacının ücret ortalamasının aylık net 2.268.61 TL olduğunun kabulü ile karar verilmesi hatalıdır. Tüm hak ve alacaklar aylık net 1.850 TL. ücret üzerinden belirlenmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.03.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/420, Karar No: 2014/5043, Tarih: 18.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/420 E.  ,  2014/5043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu 55 ada 12 parsel sayılı taşınmazın 15.03.2012 olan değerlendirme ve somut emsal olarak incelenen ...Mah. 61 ada 1 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 19.08.2011 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

2-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen ...Mah. 61 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2012 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

3-Somut emsal alınarak incelenen ...Mah. 61 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 19.08.2011 tarihli satışına ilişkin alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren tapu kaydının ve satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

4-Davaya konu edilen taşınmazın üzerindeki şerhleri de gösterir biçimde takyidatlı tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16018, Karar No: 2020/4516, Tarih: 08.07.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/16018 E.  ,  2020/4516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki inançlı işleme dayalı araç mülkiyetinin davacı adına tescili, olmazsa bedelinin tazmini davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince; gerekçeli kararın davalı ...’e doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda usulsüz olarak tebliğ edilen davalıya, gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 08.07.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32962, Karar No: 2015/23551, Tarih: 30.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/32962 E.  ,  2015/23551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, asıl işveren olan davalı şirket bünyesinde temizlik işçisi olarak işe başladığını, işe başlarken 200,00 TL yol, 300,00 TL yemek yardımı yapılacağının belirtildiğini iddia ederek yol ve yemek ücretlerinin ödenmesini talep etmiştir.

Davalı ise husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının temizlik işçisi olarak haftanın 6 günü 07.00-19.00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı Yargıtay kararları doğrultusunda 1.5 saat ara dinlenme çıkarıldığında 10.5 saat çalıştığı, haftalık çalışmasının 6x10,5=63 saatte denk geldiği, haftalık yasal çalışma süresinin mahsubu ile 63-45=18 saat fazla mesai yaptığının kabulüyle hesaplama yapılmıştır. Ancak aynı işyerinde çalışan diğer temizlik işçilerinin hafta içi 07:00-19:00 ve cumartesi günü 07:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı böylelikle, hafta içi günde 12 saat çalışıp 1,5 saat ara dinlenmesi ile 10,5 saat, cumartesi günü ise 07.00-18.00 arasında 11 saat çalışıp 1,5 saat ara dinlenmesi ile 9,5 çalışarak haftalık 10,5x 5 = 52,5 + 9,5= 72- 45 = 17 saat fazla çalışma yaptığından hareketle fazla çalışma ücret alacak hesabı yapılmıştır. Davacının farklı mesaiye tabi tutulmasının gerektirecek bir durumun varlığı dosyadan anlaşılmadığına göre diğer işçiler gibi haftalık 17 saat üzerinden fazla mesai hesabının yapılması gerekirken yazılı şekilde 18 saat fazla çalışmanın hüküm altına alınması hatalıdır.

3- Davacının giyim yardımı alacağı olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı dava dilekçesinde davalının alt işverenlerle yaptığı ihale sözleşmesinde ve şartnamesinde hizmet elemanlarına yılda 2 defa giyim yardımı yapılması düzenlendiği halde bu yardımın ödenmediğinden bahisle giyim yardımı talep etmiştir. Mahkemece, emsal bir rapora göre hesaplama yaptırılıp alacak hüküm altına alınmıştır. Ancak dosyada giyim yardımı düzenlemesini içeren ne bir bireysel iş akdi ne de şartname-ihale evrakı bulunmamaktadır. Ayrıca bilirkişinin raporuna esas aldığı davada davacı işçinin feragati nedeniyle reddine karar verilmiş olup dosyamıza esas teşkil edecek alınacak bir karar dahi bulunmamaktadır. İspatlanamayan giyim yardımı talebinin reddi gerekirken hatalı gerekçe ile yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17011, Karar No: 2015/31047, Tarih: 09.11.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/17011 E.  ,  2015/31047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2011/387554

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/07/2011

NUMARASI : 2010/558 (E) ve 2011/461 (K)

SANIK : N.. B..

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Katılanın eşinin vefat ettiği, bu nedenle tekrar evlenmek istediği, daha önce tanıştığı ve görüştükleri soy ismini bilmediği Antalya ilinde ikamet eden ........... isimli bir bayanın aracılığı ile sanık ile tanıştığı, konuşup evlenmeye karar verdikleri, katılanın sanığa 04/05/2010 tarihinde kuyumcudan bir adet 22 ayar 22 gram altın bilezik ve nişan yüzüğü aldığı, sanığın bileziği deneme amaçlı koluna taktığı sonra geri bilezik kutusuna koyduğu resmi işlemlerin bitmediği için sanığın Antalya iline döndüğü, bilezik ve yüzüğün katılanda kaldığı, ertesi gün sanığın ........’a gelmediği ve evlenmekten vazgeçtiği, katılanın almış olduğu bileziği kuyumcuya bozdurmaya gittiğinde bileziğin sahte olduğunu anlaşıldığı, sanığın bileziği deneme amaçlı koluna taktığında el çabukluğu ile sahte bilezik ile değiştirdiğinin iddia edildiği olayda;

Sanığın bileziğe dokunmadığını, katılan ve kuyumcunun birlikte koluna takıp denediklerini ve kutuya koyduğunu savunması, katılanın .... isimli arkadaşının kendisini tanıştırdığını, sanığın kuyumcuda bileziği denediğini ve kutuya koyduğunu, ayrıldıktan sonra telefonla görüştüklerini ve evlenmekten vazgeçtiğini öğrendiğini, bileziği kuyumcuya götürdüğünde sahte olduğunun anlaşıldığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, adı geçen ...... isimli şahsın tespit edilerek olayla ilgili beyanının alınması, kuyumcu olan tanık ......’in deneme sırasında sanığın bileziği alıp almadığı, deneme amaçlı sanığın koluna bileziği kimin taktığı ve kutuya kimin koyduğu hususlarının sorularak, sanığın kuyumcuda bileziği deneme amaçlı aldığı sırada değiştirip değiştiremeyeceği hususları açıklığı kavuşturularak sonucuna sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

TCK’nın 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.