muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17519, Karar No: 2016/6220, Tarih: 11.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/17519 E.  ,  2016/6220 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 02/07/2014

NUMARASI : 2013/136-2014/370

DAVACI : ...

DAVALI : ...

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili aleyhine .... sayılı dosyasından faturaya dayalı icra takibine geçildiğini, alacağın konusunu oluşturan faturaların sahte olduğunu, faturalara ilişkin ticari bir ilişkilerinin olmadığını, faturaya konu malların müvekkiline teslim edilmediğini, böyle bir borcun bulunmadığını ileri sürerek takip dayanağı sahte faturalar nedeni ile müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine, icra tehdidi altında müvekkilden tahsil edilen paranın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, takibin iptaline, kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı yana belirli aralıklarla içecek satışı yaptığnı, müvekkilinin yaptığı satışlara dair düzenlediği faturaları malların teslimi esnasında davacının çalışanı olan Murat Tek isimli şahsa imza karşılğı teslim edildiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı yana belirli aralıklarla içecek satışı yaptığnı, müvekkilinin yaptığı satışlara dair düzenlediği faturaları malların teslimi esnasında davacının çalışanı olan Murat Tek isimli şahsa imza karşılğı teslim edildiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın fatura alacağından kaynaklı icra takibine karşı açılmış menfi tespit davası olması nedeniyle ispat külfetinin davalı alacaklı tarafta olduğu, tarafların birbirlerinin ve kendilerinin ticari defterlerine dayanmış olmaları nedeniyle davaya konu edilen 443267 nolu 3.098,68 TL bedelli 29/09/2010 tarihli fatura ile 443292 nolu 4887,86 TL bedelli 09/11/2010 tarihli faturalar yönünden davacının 31/12/2010 tarihi itibariyle davalının ticari defterlerindeki kayıtlar doğrultusunda, bu iki fatura bedeli toplamı 7.986,54 TL tahsilatın defter kayıtlarında işlenmiş olması sebebiyle borcunun bulunmadığı, davaya konu 18/05/2011 düzenleme tarihli 2.946,17 TL bedelli ve yine 27/05/2011 tarihli 3.022,48 TL bedelli faturaların davalının ticari defterlerinde alacak kaydı olarak işlendiği ve faturaların altında Murat Tek isimli kişi tarafından açık olarak kesilmiş faturaların ve malların tebliğ alındığının görüldüğü, fatura düzenleme tarihleri de dikkate alındığında davacının Kemer 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/428 Esas sayılı dosyasındaki ikrarı doğrultusunda Murat Tek isimli çalışanın davacının faturalarının düzenlendiği tarihte yanında bulunduğu ve davacının adı geçen iki adet fatura nedeniyle borçlu olduğunun davalı alacaklı tarafından ispatlandığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 09/11/2010 tarih 4.887,86 TL ve 29/09/2010 tarih 3.098,68 TL olmak üzere toplam 7.986,54 TL bedelli faturalar yönünden davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, reddedilen 5.968,65 TL bedelin % 40'ı oranında tazminatın davacıdan alınarak davalıya verilmesine, davacının kötüniyet tazminatı talebinin yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, 11/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16981, Karar No: 2020/4279, Tarih: 01.07.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/16981 E.  ,  2020/4279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

1-Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan ..., ..., ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

2-Dava konusu 4 parsel sayılı taşımazda ...(... oğlu)’nun mirasçılarını gösterir mirasçılık belgesinin temin edilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 01.07.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1256, Karar No: 2023/17700, Tarih: 02.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/1256 E.  ,  2023/17700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SUÇ : Hakaret

Şüpheli hakkında hakaret suçundan ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02.11.2020 tarihli, 2020/115629 Soruşturma ve 2020/80823 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 05.01.2021 tarihli ve 2020/5640 Değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2021 tarih ve KYB-2021/68974 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Şikayetçinin, 16/07/2020 tarihli dilekçesi ile güvenlik görevlisi olarak çalıştığı kurumda şüpheli ...'in de müdür vekili olarak görev yaptığı, aralarında meydana gelen olaylar nedeniyle şüphelinin kendisi hakkında çalışmış olduğu idare nezdinde yeşil reçeteli ilaç kullandığı yönünde beyanda bulunduğu, aynı zamanda farklı bir tarihte aralarında yaşanan tartışma esnasında kendisine "Saygısız, köpek." şeklinde söz söylemek suretiyle hakaret ettiğini belirterek şikayetçi olması üzerine, başlatılan soruşturma neticesinde, "buna dair kamera görüntülerini delil olarak ileri sürdüğü, dosya içinde bulunan ve irdelenmiş kamera görüntüleri içeriğinde ve çözümünde ...'in hakaret suçunu işlediğine dair herhangi bir ses kaydı bulunmadığı, esasen ...'ın şikayetinde de kamera kaydının ses kaydı yapmadığını belirttiği" gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; soruşturma kapsamında şüphelinin beyanına başvurulmadığı, öncelikle şüphelinin ifadesinin alınması gerektiği, şüphelinin şikayete konu hakaret suçunu işleyip işlemediğinin tespiti amacıyla kamera görüntülerinde yer alan şahısların tanık olarak dinlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 160 ıncı maddesinin birinci fıkrasında, Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." ikinci fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170 inci maddesinin ikinci fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." 172 nci maddesinin birinci fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki“Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinde ise;

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki“Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinde ise;

(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O Yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır.

Bir fiilin işlendiği haberinin alınması üzerine, suçu takibe yetkili makamlar tarafından derhal hazırlık soruşturmasına başlanmasını ifade eden ilkeye "araştırma mecburiyeti ilkesi"; hazırlık soruşturmasının neticesinde fiilin takibini gerektirecek hususlarda fiilin ve failin belli olması, yeterli emareler teşkil edecek vakıaların bulunması, başka bir ifade ile şüphelerin ciddi olduğunun tespit edilmesi ve dava şartlarının gerçekleşmiş olması durumunda, yetkili makam tarafından kamu davasının açılmasını ifade eden ilkeye ise "kamu davasını açma mecburiyeti ilkesi" denilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13 üncü maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; şikayetçinin şikayet dilekçesinde şüphelinin kendisine saygısız, köpek şeklinde sözlerle hakaret ettiğini iddia edip şikayetçi olduğunu belirtmesi ve buna ilişkin kamera görüntülerini ibraz ettiğinin anlaşılması karşısında, şüphelinin savunmasının alınması ve kamera görüntülerinde yer alan kişilerin kimlik bilgilerinin tespitiyle tanık sıfatıyla dinlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu nedenle itiraz merciince etkin soruşturma yapılmadığı dikkate alınarak, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi, Kanuna aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 05.01.2021 tarihli ve 2020/5640 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 05.01.2021 tarihli ve 2020/5640 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19095, Karar No: 2022/3831, Tarih: 25.04.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/19095 E.  ,  2022/3831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve şantaj eylemleri bütün halinde çocuğun cinsel istismarı kabul edilerek bu suç ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahukiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, tanık ifadeleri, savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle haksız menfaat temini için mağdureye mesajlar göndermek suretiyle şantaj suçunu işlediği gözetilerek mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19672, Karar No: 2019/3248, Tarih: 14.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/19672 E.  ,  2019/3248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : TESPİT

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ...'nda Temizlik İşleri Müdürlüğü bünyesinde temizlik görevlisi olarak işe başladığını, sigorta primlerinin ihale alan şirketler tarafından yatırıldığını, davalı Belediyenin asıl işveren, diğer davalıların alt işveren olduğunu, iş akdinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı ve davalılar Sağnak Temizlik Ltd. Şti. İle ... vekilleri ile Zal Temizlik Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Öncelikle, bilirkişi raporu, davalılardan Sağnak şirketi vekilinin hazır olmadığı 31.3.2015 tarihli 3.celsede dosyaya sunulmuş olup, Mahkemece ara karar ile raporun hazır olmayan tarafa tebliğine karar verilmiş, duruşma günü olarak da 02.04.2015 günü bildirilmiştir. Davalı Sağnak şirketi vekili 01.04.2015 günü sunduğu mazeret dilekçesi ile mazeretinin kabulüne karar verilerek, tarafına henüz ulaşan bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi sunmak için süre verilmesini talep etmiş ise de, Mahkemece davalının bu talebi dikkate alınmaksızın hüküm tesis edilmiştir. Rapora karşı diyecekleri sorulmadan hüküm kurulması, davalının savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olup, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Aynı ispat kuralları ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı için de geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı konusunda hesap yapılırken davacı tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Ancak davacı tanıklarının davalı işveren aleyhine açmış oldukları davalarının bulunduğu ve işveren ile aralarında husumetin olduğu anlaşılmaktadır. Yan deliller ile desteklenmedikçe salt husumetli tanık beyanları ile fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının kanıtlanması mümkün değildir. Dosya içeriğine göre, işverenle husumetli durumda bulunan tanıkların beyanlarını destekler mahiyette başkaca bir bilgi, ve belge de bulunmamaktadır. Davalı tanıkları ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olduğunda karşılığının ödendiğini beyan etmiş olup işçinin bordrolarındna çalışma yapılan ulusal bayram ve genel tatil günlerinin belirtildiği ve karşılığının ödendiği görülmekle ödenenden daha fazla alacağın varlığının ispatlanamadığı sonucuna ulaşılmıştır. Davalı tanık beyanlarından fazla çalışma yapıldığı sonucuna da varılamamaktadır. Bu itibarla, Mahkemece yöntemince ispatlanamayan fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı taleplerinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4-Taraflar arasında yıllık izin ücreti alacağının hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Yasa'nın 53.maddesindeki düzenlemeye göre, işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi hizmet süresine göre belirlenecek olup; bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden, beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden, onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden az yıllık izin kullandırılmayacağı belirtilmiştir.

Davacının 25.10.2007- 18.06.2014 tarihleri arasında 6 yıl 7 ay 25 günlük hizmet süresinin olduğunun anlaşılması karşısında, davacının ilk 5 yıl için 14 gün üzerinden (5 yıl\*14 gün) 70 gün, 1 yıl için de 20 gün üzerinden (1 yıl\*20 gün) 20 gün ve toplamda 90 gün yıllık izin hakkına sahip olduğu kabul edilmeli iken, davacının 110 gün izin ücretine hak kazandığının kabul edilmeside isabetli olmamıştır.

Davacının 25.10.2007- 18.06.2014 tarihleri arasında 6 yıl 7 ay 25 günlük hizmet süresinin olduğunun anlaşılması karşısında, davacının ilk 5 yıl için 14 gün üzerinden (5 yıl\*14 gün) 70 gün, 1 yıl için de 20 gün üzerinden (1 yıl\*20 gün) 20 gün ve toplamda 90 gün yıllık izin hakkına sahip olduğu kabul edilmeli iken, davacının 110 gün izin ücretine hak kazandığının kabul edilmeside isabetli olmamıştır.

5-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Yargılama Giderlerinin Kapsamı” başlıklı 323. maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendinde, vekalet ücretinin vekille takip edilen davalarda takdir edileceği belirtilmiştir. Davalılardan Zal Temizlik...Şirketinin vekilinin olmadığı anlaşılmakla, lehine vekalet ücreti verilmesi hatalı olmuştur.

6-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesinin ikinci fıkrasına göre “Müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur.”

Somut olayda, birden fazla davalıya karşı açılan eldeki davada, davalılar yönünden kısmen ret sebebi ortaktır. Belirtilen hüküm gereğince davalılar lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 14.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.