muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11171, Karar No: 2017/8616, Tarih: 23.05.2017

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinde iş sözleşmesi feshedilen işçinin, fesih bildirimi tebliği tarihinden itibaren 1 ay içerisinde işe iade davası açabileceği belirtilmiştir. İş sözleşmesinin önel verilerek feshi halinde, dava açma süresi önelin sona ereceği tarihte değil, işverenin fesih bildirimini tebliğ ettiği tarihten itibaren başlayacaktır.

Dosya içerisinde yer alan 30.06.2014 tarihli fesih bildiriminde, davacı işçinin iş sözleşmesinin 01.09.2014 tarihinde feshedileceği belirtilmiştir. İşe iade davası ise 29.09.2014 tarihinde açılmıştır.

Davacı asile söz konusu belge gösterilip beyanı alınmalı, ihbar önelinin hizmet süresi dikkate alındığında doğru kullandırılıp kullandırılmadığı ve davacıya ihbar tazminatı ödenip ödenmediği gibi hususlar araştırılarak, işe iade davasının yasanın öngördüğü 1 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılıp açılmadığı somut olarak belirlenmelidir.

Nitekim davalı ... Temizlik Şirketi tarafından da işe iade davasının süresinde açılmadığı savunulmakta olup, yerel mahkemece bu hususta herhangi bir araştırma yapılmadığı gibi gerekçe dahi oluşturulmaksızın karar verilmiştir. Esasen bu husus re'sen araştırılması gereken bir dava şartı olup, taraflarca ileri sürülmesine dahi gerek yoktur.

Davanın hak düşürücü sürede açıldığı anlaşılırsa, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesinde iş güvencesi kapsamında kalan işçinin işe iade davası açabileceği açıkça belirtilmiştir. Yani işçinin işe iade davası açabilmesi için fesih tarihi itibari ile işverenin aynı işkolundaki tüm işyerlerinde toplamda 30 veya daha fazla işçinin çalışıyor olması gerekmektedir.

Yerel mahkemece bu hususta da yeterli araştırma yapılmamış ve gerekçe dahi oluşturulmamıştır.

Mahkemece, davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesinin konusunun binek araç kiralama ve kullanma olduğu ve bunun yardımcı iş niteliğinde bulunduğu, davacının asıl işlerde çalıştığını ispat edemediği, alt işverenlerin değişse de asıl işverenin değişmemesinin ve talimatların TPAO'nın kadrolu elemanlarının vermesinin muvazaayı ortaya koymadığı gerekçeleri ile davalılar arasında alt-asıl işveren ilişkisi bulunduğu kabul edilmiştir.

Dosya içerisinde yer alan dönem bordrosundan fesih tarihinde davalı ... Temizlik Şirketine ait işyerinde çalışan sayısının otuzun altında olduğu anlaşılmaktadır. SGK kayıtlarından davacının davalılardan ... Temizlik Şirketi çalışanı olduğu anlaşılmakla birlikte davacı tarafça davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğu ileri sürülmüştür. Yerel mahkemece yukarıda belirtilen gerekçelerle davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olmadığı kabul edilmiştir.

Dosya içerisinde yer alan dönem bordrosundan fesih tarihinde davalı ... Temizlik Şirketine ait işyerinde çalışan sayısının otuzun altında olduğu anlaşılmaktadır. SGK kayıtlarından davacının davalılardan ... Temizlik Şirketi çalışanı olduğu anlaşılmakla birlikte davacı tarafça davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğu ileri sürülmüştür. Yerel mahkemece yukarıda belirtilen gerekçelerle davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olmadığı kabul edilmiştir.

Davacı vekili müvekkilinin, ilk önceleri makam şoförü olarak çalıştığı daha sonra ise kamyon şoförlüğü yaptığını ileri sürmüştür. Davacı tanıkları iddiayı doğrulamış ayrıca davalı ...nun kadrolu makam ve kamyon şoförlerininde olduğunu beyan etmişlerdir. Davalı ... Temizlik Şirketi tanığı ise davacının makam şoförlüğü yapmadığını işyerinde makam şoförü dışında kadrolu şoför olarak çalışanın da bulunmadığı ifade etmiştir.

Davacının makam şoförlüğü yapıp yapmadığı, davalılardan TPAO'nun kadrolu makam ve kamyon şoförleri bulunup bulunmadığı, hizmet alım sözleşmesi kapsamında çalıştırılan şoförler ile varsa kadrolu TPAO şoförlerinin aynı veya benzer işi yapıp yapmadıkları gibi hususlar yapılacak keşif sonrasında somut bir biçimde tespit edilmeli ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelerle birlikte bir değerlendirmeye tabi tutulduktan sonra davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı belirlenmelidir.

Davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olmadığı tespit edilir ise, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda davalı ... Temizlik Şirketi'nin tüm Türkiye çapındaki aynı işkolundaki işyerlerinde çalışan işçi sayısı SGK'dan sorulmalı, 30 veya daha fazla işçi çalıştığının tespiti halinde hak düşürücü süre de değerlendirilerek karar verilmelidir.

Davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaalı olduğunun tespiti halinde ise, fesih tarihi itibari ile her iki davalı nezdinde çalışan işçi sayısının 30 veya üzerinde olup olmadığı yine SGK'ndan araştırılmalı, 30 veya üzerinde olduğunun tespiti halinde, hak düşürücü süre değerlendirilerek davacının gerçekte davalı ...nın işçisi olduğu gözetilerek, TPAO nezdindeki işine iadesi ile işe iadenin mali sonuçlarından her iki davalının birlikte sorumluluğuna hükmedilmelidir.

Eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, 23/05/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15610, Karar No: 2015/4787, Tarih: 16.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/15610 E.  ,  2015/4787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava,yersiz ödendiği gerekçesi ile ölüm aylığının iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi........tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

05.04.2010 tarihli kurum müfettiş raporu ile, davalının eşi......'in aslen 17.06.2005 tarihinde vefat etmesine rağmen sigortalılık süresi ve askerlik borçlanması ile pirm gün sayısı kazanmak için ölümünden sonra yapılan sahte askerlik borçlanması nedeniyle kendisine ölüm aylığı bağlandığından bahisle davalı hakkında 01.05.2007-19.03.2010 tarihleri arasında yapılan ödemelerin tahsili için açılan ilk davanın kesinleştiği, buna göre aynı dönemlerdeki yersiz ödemelerden kalan bakiye tutarın iadesi için Kurum avukatınca eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece ilk davanın kesinleştiği gerekçesi ile davalı hakkında kurumca tutulan tahsis ve sigortalılık belgeleri getirtilmeksizin karar verildiği anlaşılmakta ise de, verilen kararın eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Dava dosyasından, ilk kararın taraflara tebliğ edilmediği, karar üzerinde kesinleşme şerhi var ise de, bu şerhin hatalı olduğu, bu nedenle kesinleşmiş karardan bahsedilmesinin mümkün olmadığı, buna göre ilk kararın taraflara tebliği sonrasında temyiz hakkı verilmek suretiyle kesinleştirilmesi sağlandıktan sonra, davacının taleplerinin incelenmesi gerekirken, yazılı şekilde ilk kararın kesinleştiğinin kabulü ile karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilerek, öncelikle davalı hakkında aylık bağlanma öncesi ve sonrasında ne gibi işlemlerin yapıldığının araştırılması, sonrasında ilk kararın kesinleşmediği gözetilmeli, diğer taraftan ceza davasının akibeti araştırılmak suretiyle yapılacak inceleme ile hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının davalıya iadesine 16.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5604, Karar No: 2019/5904, Tarih: 05.11.2019

**20. Ceza Dairesi         2017/5604 E.  ,  2019/5904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MARDİN 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

2-Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1-Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararına yönelik kanun yolu talebinin incelenmesinde:

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarihli ve 2011/785 esas ve 2012/101 karar sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

2-Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-) Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “29/12/2013” yerine “29/12/2013, 30/12/2013” olarak yazılması,

2-) Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suça konu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “29/12/2013” olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “29/12/2013” olarak yazılması,

2-Hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bölümünde yer alan "... 8 parça kuru otun" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce suç konusu maddeden alınan şahit numunenin" ibaresinin eklenmesi,

3-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10618, Karar No: 2021/711, Tarih: 01.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/10618 E.  ,  2021/711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili; müvekkili idarenin, dava konusu ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, 508 ada 23 parsel sayılı 15.206 m2’lik taşınmazın 1/2 paylı maliki olduğunu, 3,379 m2'lik kısmının davalı ... tarafından yol olarak kullanıldığını açıklayarak, 01.05.2008-31.04.2013 tarihleri arasında fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 93,056,00TL ecrimisil talep etmiştir.

Birleşen ... 19. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/358 Esas dosyasında davacı vekili; davalı idarenin kullandığı yol ile ilgili sonraki dönem olan 01.05.2013-11.06.2014 tarihleri arasında fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 29.000,00 TL ecrimisil talep etmiştir.

Davalı ... vekili; zamanaşımı itirazı olduğunu, davada her iki tarafın da idare olması nedeni ile davaya idare mahkemesinin bakması gerektiğini, usule uygun bir işgal tazminatı ihbarnamesi olmadığını, ihbarname gönderilmeden dava ikame edilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulüne; asıl dava dosyası yönünden; ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Sokağında kain 508 ada 23 parsel sayılı 15.206 m2 sahalı taşınmazın, 3,379 m2'lik kısmı için 01.05.2008-31.04.2013 tarihleri için 99.252,00 TL'nin dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, birleşen ... 19. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/358 Esas, 2014/359 Karar sayılı dosyası yönünden; ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Sokağında kain 508 ada 23 parsel sayılı 15.206 m2 sahalı taşınmazın, 3,379 m2'lik kısmı için 01.05.2013-31.06.2014 tarihleri için 29.200,00 TL'nin dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; ecrimisil talebine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin yerinde olmayan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Dava; ecrimisil talebine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin yerinde olmayan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, hak sahibinin hak sahibi olmayan zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarihli ve 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan ve kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir. (YHGK'nin 25.02.2004 tarihli ve 2004/1-120-96 sayılı kararı)

Hemen belirtilmelidir ki, ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık değerlendirmenin gerekçelerinin bilimsel verilere ve HMK'nın 266 vd. maddelerine uygun olarak açıklanması gereklidir.

Bu nedenle; özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira bedelleri araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilmeli, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayice göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilir.

25.05.1938 tarihli ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtayın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

25.05.1938 tarihli ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtayın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olayda, emsal araştırması yapılmamıştır. Arsa niteleğindeki dava konusu taşınmazın, benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira bedelleri araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilip, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılması gerekir. Ayrıca Mahkemece, asıl dava yönünden 01.05.2008-31.04.2013 tarihleri arasındaki dönem için ecrimisile karar verildiği, davacının da 01.05.2008- 31.04.2013 tarihine kadar olan dönem için ecrimisil talep ettiği, asıl davanın 28.06.2013 tarihinde açıldığı, davalı vekilinin süresinde zamanaşımı definde bulunduğu anlaşılmaktadır. O halde Mahkemece, 28.06.2008 tarihinden başlamak üzere taleple bağlılık kuralı gereği, 31.04.2013 tarihleri arasındaki dönem için hesaplanan ecrimisile hükmedilmesi gerekirken, zamanaşımı defi dikkate alınmadan fazla süre için hesaplanan ecrimisile hükmedilmesi hatalıdır. Ayrıca ecrimisil belirlenirken davacının tapu kaydındaki payı göz önüne alınarak hesaplama yapılması gerekir.

Birleşen dosya yönünden 03.11.2015 tarihli bilirkişi raporun da ecrimisil bedeli olarak 28.540,00 TL belirlemiş iken hükümde 29.200 TL'ye hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre de, dava dilekçesinde işgal tazminatının dönem sonlarından geçerli kademeli faiz talep edildiğinden infaza elverişle değildir. Her dönem için belirlenen alacak ve dönem sonu ayrı ayrı gösterilip faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sair itirazların 1. bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 01.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2698, Karar No: 2019/887, Tarih: 05.02.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/2698 E.  ,  2019/887 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil ile tazminat davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Somut olaya gelince;

1-Dairemizce inceleme konusu olan 2016/11353 Esas sayılı dava dosyası içerisindeki Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin mahalline iade kararından anlaşıldığı üzere ve anılan dosya içerisinde bulunan mirasçılık belgesine göre 4973 ada 11 parsel sayılı taşınmaz maliki ...'ün 05.02.1986 tarihinde öldüğü, mirasçılık belgesinde mirasçı olarak gösterilen ...'un da mirasçılık belgesi alındıktan sonra öldüğü anlaşıldığından tapu kayıt maliki ...'ün güncel mirasçılık belgesinin ilgilisinden temin edilmesi için,

2-Davalılar ..., ... ve ...'a gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, bilinen son adrese tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığından usulsüz olduğu anlaşılmakla, mahkemece adı geçen davalılara gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre tebliğ edildikten sonra temyiz süresi beklenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 05.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.