muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6009, Karar No: 2020/808, Tarih: 06.02.2020

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanun'un 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanun'un 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Eldeki davada, öncelikle hükme esas alınan hesap raporunda 5510 sayılı Yasa uyarınca gerçek zarar hesabı yapılarak peşin sermaye değerinin kusur karşılığına karar verilmiş ise de davaya konu peşin sermaye tutarının artışlarla beraber tümünün değil sadece ilk peşin sermeye değerli gelir ve varsa sosyal yardım zammı üzerinden hesaplanması gerekirken bu hususlara riayet edilmemesi isabetsizdir. Bunun yanında yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı şirketin olayda üçüncü kişi ile birlikte sorumlu olduğunun anlaşılması karşısında üçüncü kişinin sorumluluğun anılan 5510 sayılı Kanunun 21/4. maddesinde belirtilen esaslara göre belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 06.02.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2977, Karar No: 2018/2817, Tarih: 19.04.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/2977 E.  ,  2018/2817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat (ayrı ayrı)

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Erzurum ili ...ilçesinde arıcılık yapan sanıkların, arılarını il ve ilçe tarım Müdürlükleri'ne tespit ettirip, ürettikleri balı Bakanlık'tan gıda sicili ve gıda üretim izni almış işletmelere satarak, aldıkları fatura veya müstahsil makbuzlarını il ve ilçe müdürlüklerine vermek suretiyle bal desteği alabilecekken, ürettikleri balı gıda üretim izni olan işletmelere satmadıkları halde, Erzurum ili... Yetiştiriciler Birliği’ne kilogramı 60 kuruştan bal satmış gibi sahte fatura aldıkları ve bu faturalarla .... İlçe Tarım Müdürlüğü'ne müracaat edip bal desteği aldıklarının iddia edildiği somut olayda, sanıkların bal üreticisi olarak ...İlçe Tarım Müdürlüğü ve Erzurum .... Birliğine kayıtlı üretici oldukları ve fiilen arıcılıkla uğraştıklarının sabit olduğu, müstahsil makbuzlarının bal satılmadığı halde düzenlendiğinin sabit olmadığına ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanıkların atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeter nitelikte delil elde edilemediğinin mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanıkların şartları taşımadıkları halde bal desteği alarak atılı suçu işlediklerine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 19/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10258, Karar No: 2011/9286, Tarih: 29.06.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/10258 E.  ,  2011/9286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçlarından verilen kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre hükmlerin temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca sanıklar ... ve ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...'ın soruşturma evresindeki, aracını çocukların oyun alanına parketmemesi konusunda uyardığı katılan ....'nun, kendisine "ban Karadenizliyim, inat ettim mi yaparım, ben çekerim kardeşim" sözleriyle karşılık verdiğine ilişkin savunması karşısında; sanıklar hakkında haksız kışkırtma hükümlerinin uygulanma olanağının tartışılmaması,

2- Kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında, 5237 sayılı TCY.nın 53. maddesinin 4. fıkrası uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ve sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/102, Karar No: 2024/4163, Tarih: 04.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/102 E.  ,  2024/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/350 Esas, 2023/414 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.07.2022 Tarihli ve 2022/448 Esas, 2022/541 Karar Sayılı Kararı

Somut olayın incelenmesinde taraflar arasında 13.09.2020 tarihli ruhsat devrine ilişkin sözleşmenin imzalandığı, sözleşmede Afyonkarahisar mahkemelerinin yetkili kılındığı, tarafların tacir konumunda bulunmadığı, bu hali ile yetki sözleşmesinin geçersiz olduğu, sözleşmede ifa yerinin de açık bir şekilde düzenlenmediği, sözleşmenin para borcuna ilişkin olmadığı, davacının sözleşmeye konu ruhsatın devredilmemesinden kaynaklı olarak sözleşme sebebiyle ödediği bedeli sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde talep ettiği, somut olayda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin uygulama imkanının bulunmadığı, davanın genel yetkili mahkeme olan davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesi olduğu, davalılar vekili tarafından süresi içerisinde yetki itirazında bulunulduğu, davalıların davanın açıldığı tarihte ikametgah adresinin Rize olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş olup kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 29.12.2022 tarihli ve 2022/2078 Esas, 2022/1785 Karar sayılı kararıyla "davaya konu sözleşme adi yazılı şekilde yapılmakla geçersiz olduğu ve geçersiz sözleşmelere ilişkin ödenen bedelin de sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi talep edileceğinden, bu davalarda ve yapılacak takiplerde, sözleşmelerden doğan davalarda, sözleşmenin ifa edileceği yerin de yetkili olduğunu kabul eden 6100 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin uygulanmasının mümkün olmadığı, 6100 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi uyarınca, davalının takip tarihindeki yerleşim yerinin bulunduğu Rize yerine, ...cra Müdürlüğü nezdinde girişilen icra takibinin geçerli bir icra takibi olduğundan söz edilemeyeceği, bu durumda, ilk derece mahkemesince, yetkili icra dairesinde yapılmış geçerli bir takip olmadığından davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne; ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

B. Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.2023 Tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/325 Karar Sayılı Kararı

B. Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.2023 Tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/325 Karar Sayılı Kararı

Davacı vekili tarafından sunulan 29.04.2023 tarihli dilekçesi ile davanın tamamının ıslah edilerek sözleşme sebebiyle ödenen bedelin iadesi talebine ilişkin davaya devam ettiklerinin görüldüğü, somut olayın incelenmesinde taraflar arasında 13.09.2020 tarihli ruhsat devrine ilişkin sözleşmenin imzalandığı, davacının sözleşmenin para borcuna ilişkin olmadığı, davacının sözleşmeye konu ruhsatın devredilmemesinden kaynaklı olarak sözleşme sebebiyle ödediği bedeli sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde talep ettiği, taraflar arasında adi yazılı şekilde düzenlenen ruhsat devir sözleşmesinin, resmi şekil şartına uygun olarak düzenlenmemesi sebebiyle geçersiz olduğu, geçersiz sözleşme sebebiyle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığı, davanın genel yetkili mahkeme olan davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesi olduğu, davalılar vekili tarafından süresi içerisinde yetki itirazında bulunulduğu, davalının davanın açıldığı tarihte ikametgah adresinin Rize olarak belirtildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.09.2023 Tarihli ve 2023/350 Esas, 2023/414 Karar Sayılı Kararı

Davanın tamamen ıslah edilmesi halinde dava dilekçesi dahil, yapılmış olan bütün usul işlemleri yapılmamış sayılacağı, bu noktada, her ne kadar ilk davanın açıldığında davalı tarafça süresinde yetki itirazında bulunmuş olsa da bu itiraza ilişkin verilen yetkisizlik kararı Bölge Adliye Mahkemesinin kararıyla kaldırıldığı, 29.04.2023 tarihinde ise davacının davasını tamamen ıslah ederek yeni bir dava dilekçesi sunmuş olduğu, davanın türünün değiştirildiği, ıslahla sunulan dava dilekçesine karşı davalı tarafça süresinde yapılmış bir yetki itirazının bulunmadığı, davanın niteliği itibariyle kesin yetki kuralının da bulunmadığı, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi gereğince davanın ilk açıldığı mahkeme olan Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili hale geldiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, alacak istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun'un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

2. 6100 sayılı Kanun'un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun'un “Sözleşmeden doğan davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesi şöyledir:

“Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.

”

4. 6098 sayılı Kanun'un“İfa yeri” başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir:

“Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir. Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.”

5. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesi şöyledir:

“(1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir.

(2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

6. 6100 sayılı Kanun'un 179 uncu ve 180 inci maddeleri.

C. Değerlendirme

1. Bir davada, birden fazla yetkili mahkeme bulunması halinde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, yetkisiz bir mahkemede dava açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir. Yetki itirazının dinlenebilmesi için, davalı itirazında yetkili mahkemenin gösterilmesi zorunludur. Davacı, genel ve özel yetki kurallarına göre, kendisine verilen seçimlik hakkını yasaya uygun kullanmaz ise seçim hakkı davalıya geçer. Seçim hakkı kullanılırsa davalının bildirdiği yetkili mahkemeye dosyanın gönderilmesine karar verilir. Yetkisizlik kararında, yetki itirazında bildirilmemiş olan mahkemenin yetkili olduğuna karar verilemez.

2. Somut olayda, davanın Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı, davalı tarafın usulüne uygun süresinde yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmakla, uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı Afyonkarahisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Afyonkarahisar 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

04.04.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30492, Karar No: 2013/35667, Tarih: 21.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/30492 E.  ,  2013/35667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine. Ancak;

Tebligat kanununun 14. maddesine göre astsubaylar hariç olmak üzere erata yapılacak tebliğler, kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılır hükmü karşısında evraktan sorumlu mutemet uzman çavuşa yapılan tebligat geçersiz kabul edilerek yapılan incelemede,

CMK'nin 231/5 maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması halinde hükmün açıklanmasına karar verileceği hallerde, aynı maddenin 11. fıkrasında öngörülen 'kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir' hükmünün değerlendirilebilmesi için duruşma açılıp, sanık, katılan, vekil ve müdafileri davet edilerek sonucuna göre hüküm tesisi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde evrak üzerinden karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20261, Karar No: 2012/20037, Tarih: 17.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/20261 E.  ,  2012/20037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki abonelik sözleşmesinini tesisi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... ilçesi, ...... 725 ada 1 parselde kayıtlı meskenine su aboneliği için müracaat ettiğini, 6000 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istendiğini belirterek istenen kanal katılım bedelinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, ... tarafından dava konusu yere 2002 yılında kanalizasyon hattının yapıldığının ve iyileştirme çalışmasının yapılmadığının bildirildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

b)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi, iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır." düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su 2011/20261-2012/20037

tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.

Bu yasa maddesine dayalı olarak çıkarılan ... Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesinde de gerek yeni bir kanalizasyon tesisi yapılması ve gerekse mevcut tesisin ıslahı durumunda taşınmaz sahiplerinden katılma payı alınacağı öngörülmüş; bunun belli bir oranının inşaat ruhsatı alınma aşamasında avans olarak tahsil edileceği, bakiyesinin de su aboneliği aşamasında bina değeri esas alınmak ve %2 oranını geçememek üzere tahsil edileceği belirlenmiştir.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı tarafça yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı taktirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür.

Davacı, dairesine su abonesi olabilmek için 6.000,00 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istendiğini belirterek,bu bedelin iptaline karar verilmesi istemiyle eldeki davayı açmıştır.Mahkemece,...'nin cevabi yazısına göre,dava konusu yere 2002 yılında kanalizasyon hattının yapıldığının ve iyileştirme çalışmasının yapılmadığının bildirildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.Oysa aynı yerle ilgili olarak Dairemizin 2012/ 394 esas sayılı dosyasında mimar bilirkişi ... ... tarafından davacının 2.975,73 TL ödemesi gerektiği belirlenmiştir.O halde mahkemece gerektiğinde keşif de yapılmak suretiyle davacının ödemesi gereken miktarın tespiti hususunda bilirkişi incelemesi yapılarak, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 35,55 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 17.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15241, Karar No: 2014/11914, Tarih: 12.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15241 E.  ,  2014/11914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Katılan ... İdaresi adına hazine vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, Gümrük İdaresi adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

2-Sanığın temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.