muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3420, Karar No: 2014/4984, Tarih: 18.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/3420 E.  ,  2014/4984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın 06.12.2011 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi 524 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 03.07.2007 olan satış tarihi itibarıyla İmar Yasası gereğince düzenleme görmüş imar parselleri olup olmadığı, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar ve tapu müdürlüğünden,

2-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 524 ada 3 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2011 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

3-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 524 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 03.07.2007 tarihli satışına ilişkin (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) tapu kaydının ve satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

4-Dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların yaş ve cinsleri itibariyle 2011 yılına ait rayiç değerlerini gösterir listenin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9263, Karar No: 2015/5791, Tarih: 07.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/9263 E.  ,  2015/5791 K.**

* TEDBİRSİZLİK VE DİKKATSIZLİK SONUCU YARALAMA NEDENİYLE MADDİ TAZMİNAT

* ZARARIN VARLIĞI VE KANITLANMASININ DAVACIDAN BEKLENEMEMESİ DURUMUNDA HAKİMİN TAKDİRİ

* ZARARIN HAKİM TARAFINDAN TAKDİRİ

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 42

**"İçtihat Metni"**

Davacı H.. Y.. vekili Avukat İlhami tarafından, davalı M.. A.. aleyhine 09/01/2003 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu yaralama nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin bir bölümünün kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının sahibi ve işletmecisi olduğu dükkana su içmek amacıyla girdiğinde davalı tarafından asma kata yerleştirilen çuval balyalarının kafasına düşmesi sonucu boynunun kırıldığını, tüm tedavi masraflarının kendisi ve ailesi tarafından karşılandığını, olay nedeniyle çalışamadığını, maddi ve manevi olarak sıkıntılar çektiğini belirterek uğradığı maddi ve manevi zararların ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının uğradığını iddia ettiği maddi zararının hesaplanması için gerekli bilirkişi ücretinin yatırılmaması nedeni ile maddi tazminat yönünden ispat edilmeyen davanın reddine, manevi tazminat isteminin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, davacının maddi zarar tutarının belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yapıldığı, ancak itiraz edilmesi üzerine ikinci bir bilirkişi incelemesi yapılmasına karar verildiği, davacının ikinci bilirkişi incelemesi için gerekli masrafı yatırmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi gereğince, zararın varlığını ve tutarını kanıtlamak zorunda olan davacının, zararın gerçek tutarını kanıtlamakta zorlandığı veya kanıtlanmasının davacıdan beklenemeyeceği durumlarda yargıç, işlerin olağan gidişi ve zarar görenin aldığı önlemleri gözeterek zarar tutarını kendiliğinden belirler. Diğer yandan, yaralanma nedeniyle tedavi gideri yapılması, iş göremez durumda kalınması yaşamın olağan akışına uygun olup tüm giderlerin belgelenmesi de beklenemez.

Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi gereğince, zararın varlığını ve tutarını kanıtlamak zorunda olan davacının, zararın gerçek tutarını kanıtlamakta zorlandığı veya kanıtlanmasının davacıdan beklenemeyeceği durumlarda yargıç, işlerin olağan gidişi ve zarar görenin aldığı önlemleri gözeterek zarar tutarını kendiliğinden belirler. Diğer yandan, yaralanma nedeniyle tedavi gideri yapılması, iş göremez durumda kalınması yaşamın olağan akışına uygun olup tüm giderlerin belgelenmesi de beklenemez.

Şu durumda, davacının maddi tazminat istemi hakkında Borçlar Kanunu'nun 42. maddesi uyarınca bir karar verilmesi gerekirken istemin reddi doğru olmayıp kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA; davacının öteki temyiz itirazlarının (1) sayılı bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8841, Karar No: 2022/9094, Tarih: 21.11.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/8841 E.  ,  2022/9094 K.**

**"İçtihat Metni"**

D U R U Ş M A T A L E P L İ

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1673 E., 2018/1841 K.

SUÇ : Olası kastla öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.12.2018 tarihli ve 2018/1673 Esas, 2018/1841 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın, kamu davasına katılan sıfatı ile taraf olan, hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan ve kendisini bir vekille de temsil ettirmeyen ...'ın dava dosyasında bilinen en son adresine tebliğe çıkarıldığı ancak tebligat mazbatası üzerinde yapılan inceleme neticesinde bahse konu tebliğ mazbatasının; "Gösterilen adreste bina kentsel dönüşüm nedeniyle yıkılmış olup mesken olma özelliğini yitirdiğinden Evrak tebliği mümkün değildir. Evrak merciine İADE." gerekçesiyle adresin tebligata elverişli olmadığı sebebiyle iade edildiği hâlde gerekçeli kararın, adı geçen katılana 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) diğer hükümlerine göre tebliğ yoluna gidilmediği anlaşılmıştır.

Şöyle ki 7201 sayılı Kanun'un "Bilinen adreste tebligat" başlıklı 10 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkralarına göre;

"Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

(Ek fıkra: 11/1/2011-6099/3 md.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

Mezkûr hüküm gereği yapılan inceleme neticesinde;

Adı geçen katılanın dava dosyasında bilinen en son adresinin; "Dumlupınar Mah. Mehmetçik Sok. No: 50 İç Kapı No: 10 Kadıköy İstanbul" olduğu ve gerekçeli kararın öncelikle bu adres esas alınarak tebliğe çıkarıldığı ancak bu şekilde düzenlenen tanzim evrakının, adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması nedeniyle iade edildiği belirlenmiştir. Katılanın Merkezi Adres Kayıt Sisteminde (MERNİS) kayıtlı adresinin dava dosyasında bilinen adresten farklı olduğu ve katılanın bu kayda göre ... adresinde oturduğu belirlenmiştir.

7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği adı geçen katılanın bilinen en son adresi esas alınarak 21 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca tebligat çıkarılıp söz konusu tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca MERNİS adresi esas alınarak tebliğ yoluna gidilmesi gerekmektedir.

7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği adı geçen katılanın bilinen en son adresi esas alınarak 21 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca tebligat çıkarılıp söz konusu tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca MERNİS adresi esas alınarak tebliğ yoluna gidilmesi gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere; 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereği gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği, muhatabın bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi veya MERNİS adresinin bilinen adresten farklı olması hâlinde MERNİS adresine “MERNİS” şerhi düşülerek 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat çıkartılması gerekmektedir.

Ancak, inceleme konusu gerekçeli kararın, katılan ... adına sadece dava dosyasında bilinen en son adresi esas alınarak tebliği yoluna gidildiği, bu evrakın tebliğ imkânsızlığı sebebiyle iade edilmesine rağmen tebligat mazbatası üzerine MERNİS kaydı düşülmek suretiyle MERNİS adresine tebliği yoluna gidilmediği belirlenmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca, usûlüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin hükümler barındıran Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS), Türk hukuk sisteminin bir parçasıdır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) içtihadî değerlendirmeleri ile kapsamı belirlenen AİHS’in “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesi, bazı zımnî hakları da bünyesinde barındırır. Bu haklar arasında “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” ve “gerekçeli karar hakkı” yer alır. (Fahri Gökçen Taner, Ceza Muhakemesi Hukukunda Adil Yargılanma Hakkı Bağlamında Çelişme ve Silahların Eşitliği, 2. Baskı, ..., 2021, s.52)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre olağan kanun yolları, yargılama sürecinin bir parçasıdır. (Dallos/Macaristan, B. No: 29082/95, 01.03.2001) Bu nedenle AİHM, AİHS’in 6 ncı maddesi ile öngörülen adil yargılanma hakkının yargılamayı bir bütün olarak kapsadığını kabul eder. (... Kück/Almanya, B. No: 35968/97, 12.06.2003, §§ 46-47; Khamidov/Rusya, B. No: 72118/01, 15.11.2007, § 170)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre olağan kanun yolları, yargılama sürecinin bir parçasıdır. (Dallos/Macaristan, B. No: 29082/95, 01.03.2001) Bu nedenle AİHM, AİHS’in 6 ncı maddesi ile öngörülen adil yargılanma hakkının yargılamayı bir bütün olarak kapsadığını kabul eder. (... Kück/Almanya, B. No: 35968/97, 12.06.2003, §§ 46-47; Khamidov/Rusya, B. No: 72118/01, 15.11.2007, § 170)

Ayrıca AİHM, Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No. 12945/87, 16.12.1992 kararında, ilgilisinin gerekçeden haberdar edilmemesinin AİHS’in 6 ıncı maddesi kapsamında gerekçeli karar hakkının ihlâli olduğunu açıkça ifade etmiştir. Söz konusu karara göre; “Gerekçeli karar, dinlendiklerini taraflara göstermek ve böylece kendi taraflarındaki kararın daha istekle kabul edilmesine katkıda bulunmak amacına hizmet eder. ... Gerekçeli karar, bir başvuru sahibinin mevcut herhangi bir temyiz hakkını yararlı bir şekilde kullanmasını sağlamak için önemlidir.” Aynı kararda, gerekçeli kararın taraflara süresinde tebliğ edilmesi zorunluluğu da vurgulanmıştır. Aksi hâlde taraflar kanun yolu mercilerine başvuru konusunda hak kaybı yaşarlar ki bu durum sadece gerekçeli karar hakıkının değil, AİHM tarafından, AİHS’in 6 ncı maddesi kapsamında bulundukları belirlenen “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” gibi hakların da ihlâli anlamına gelir.

Nitekim AİHM, gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi hususunda, gerekçeli karar hakkının yanı sıra özellikle mahkemeye erişim hakkı üzerinde durmuştur. AİHM, her ne kadar AİHS’in 6 ncı maddesi ile mahkemeye erişim hakkı açıkça düzenlenmemiş ise de söz konusu hakkın hukukun temel prensibi olduğunu, mahkemeye erişim hakkı bulunmaksızın adil, alenî bir yargılamadan söz edilemeyeceğini ve adil yargılanma hakkının içerdiği güvencelerden yararlanmanın olanaksız hâle geleceğini vurgular. (Golder/Birleşik Krallık, B. No: 4451/70, 21/2/1975, § 35) Mahkemeye erişim hakkı sadece ilk derece mahkemesine dava açma hakkını değil, kanun yollarına etkili bir şekilde başvurma hakkını da içerir. AİHM, mahkemeye etkili erişim hakkını hukukun üstünlüğü ilkesinin temel unsurlarından biri olarak kabul etmekte ve mahkemeye etkili erişim hakkının, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak isteyen kişilerin mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirdiğini ifade etmektedir. Bu sebeple hukukî belirsizliklerin ya da uygulamadaki belirsizliklerin tarafların mahkemeye erişimine zarar verdiği durumlarda bu hakkın ihlâl edildiğine karar verilmektedir. (Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23/1/2003, § 34) O hâlde davanın taraflarına gerekçeli kararın usûlüne uygun olarak bildirilmesi suretiyle tarafların, bu gerekçeye göre ayrıntılı itiraz/istinaf/temyiz nedenlerini bildirerek kanun yoluna etkili bir şekilde başvurma haklarının kamu gücüyle ihlâl edilmemesi, herkesin sahip olduğu adil yargılanma hakkına uygun davranılması zorunludur.

Keza Anayasa Mahkemesi de ... Eşlik, B. No: 2014/15969, 21.06.2017, § 48; Metin Duran, B. No: 2018/33546, 28.01.2021 kararlarında gerekçeli kararın ilgilisine tebliğ edilmemesi nedeniyle mahkemeye etkili erişim hakkının ihlâl edildiğine hükmetmiştir.

Mevcut açıklamalar ışığında, inceleme konusu gerekçeli kararın adı geçen katılana usûlüne uygun şekilde tebliği ile tebliğ ve tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 21.11.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6959, Karar No: 2007/13091, Tarih: 02.10.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/6959 E.  ,  2007/13091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Amasya A.H.

TARİHİ :14.2.2007
Yargıtay — Esas No: 2008/20558, Karar No: 2009/109, Tarih: 19.01.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/20558 E.  ,  2009/109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk kesinti tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı oldugunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının, 01.09.1994-31.12.1997 , 01.06.2000-31.12.2000 , 01.10.2002-01.03.2007 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 01.09.1994-31.12.1997 , 01.06.2000-31.12.2000 , 01.10.2002-01.03.2007 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür.

Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 05.09.2002 tarihinde Sındırgı Ziraat Odasına kayıt olduğu, davacıdan ilk prim kesintisinin 10.08.1994 tarihinde Tekel Müdürlüğünce yapıldığı,ayrıca 1995,1996,1997,26.05.2000 yıllarında da tarım ... prim kesintisi yapıldığı 1998,1999,2001,2002,2003,2004,2005,2006,2007 yıllarında tarım ... kesintisi yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının tarım ... sigortalılık başlangıcının 01.09.1994 olarak kabulü ile 01.09.1994-31.12.1997 tarihleri arasında ve 01.06.2000-31.12.2000 tarihleri arasında davacının tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine ilişkin hüküm yerinde ise de,bu dönemler dışında tevkifat kesintisine ilişkin belgenin dosyada bulunmadığı ve tarımsal faaliyetin kanıtlanmadığı 01.10.2002-01.03.2007 tarihleri arasına yönelik istemin kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.paragrafının silinerek, yerine, “Davanın kısmen kabulü ile, davacının ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 10.08.1994 tarihini takip eden aybaşı olan 01.09.1994 ile 31.12.1997 tarihleri arasında ve 01.06.2000-31.12.2000 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında ... tarım sigortalı sayılması gerektiğinin tespitine” tarih ve sözcüklerinin yazılmasına,hüküm fıkrasına,“ 500,00YTL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı kuruma verilmesine” rakam ve sözcüklerinin bir bend olarak eklenmesine, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 19.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5960, Karar No: 2013/174, Tarih: 17.01.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/5960 E.  ,  2013/174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında ticari ilişki bulunduğunu, davalının müvekkilinden aldığı mal bedellerini ödememesi üzerine borcun taksitle ödenmesi hususunda 20.08.2009 tarihinde protokol yapıldığını, davalı hakkında icra takipleri başlatıldığını, davalının mal varlığını azaltmak amacıyla yapmış olduğu tasarrufların iptali istemi ile 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/198 Esas sayılı dosyasında dava açtıklarını, davalının borca batık olduğunu ileri sürerek, borçlu şirketin borca batık durumda olması nedeniyle iflasına karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının alacağını .... Şti'ne temlik ettiğini, tasarruf yetkisinin bulunmadığını, davacı tarafından yürütülen takiplerin iptali istemi ile icra hukuk mahkemelerinde dava açtıklarını, davalının ticari faaliyetlerine devam ettiğini, ödemelerini yerine getirdiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının ödemelerini tatil ettiği, menkul ve gayrimenkul mevcudunun bulunmadığı, hakkında açılan icra takiplerinin semeresiz kaldığı, bir kısmının aciz vesikasına bağlandığı, şirketin stoklarında 127.783,58 TL'lik mal mevcudunun bulunduğu, kayıtlı sermayesinin 200.000,00 TL olduğu, öz sermayesinin -346.088,88 TL olduğu, şirketin sermayesinin tamamını kaybettiği, mal varlığının borçlarını karşılayamaz durumda olduğu, İİK'nın 177/2. maddesine göre ödemelerin tatil edilmesinin doğrudan iflas sebebi olarak kabul edildiği, davalının ödemelerini tatil ettiğinin bilirkişi incelemesi sonucu saptanmış olması gerekçesi ile davanın kabulüne, davalı şirketin iflasına karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı taraf İİK'nın 179. maddesine dayanarak davalı şirketin borca batık olması sebebine dayalı iflas talebinde bulunmuştur. Mahkemece, davalı şirketin ödemelerini tatil ettiği, davacı tarafından yapılan bazı takiplerde takiplerin aciz vesikasına bağlandığı üzerinde durularak İİK'nın 177/2. maddesi gereğince davalı şirketin ödemelerini tatil etmesi nedeniyle iflasına karar verilmiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporunda şirketin mal varlığının olmadığı, öz sermayesinin –346.088,88 TL olduğu bildirilmiş olmakla birlikte davalının temyiz itirazları arasında yer alan şirket alacaklarının tam olarak araştırılmadığı, öz sermayesinin –346.088,88 TL olmadığı yönündeki davalı vekilinin itirazları da gözetildiğinde ve iflas