muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3115, Karar No: 2022/3812, Tarih: 21.03.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/3115 E.  ,  2022/3812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı ... adına Av. .... ile davalı..... vekili Av. ... arasındaki davada Akçaabat 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesi’nin miktar itibariyle kesin olan 13.01.2021 tarih, 2015/565 esas 2021/16 sayılı kararının hukuka aykırı olduğu iddiası ile kanun yararına bozulması, Adalet Bakanlığı'nın 02.03.2022 tarih ve 39152028-153.01-1543-2021-E. 517/8752 sayılı yazısı ile talep edilmiş olmakla,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 363. maddesindeki ;

"(1) (Değişik: 20/7/2017-7035/33 md.) İlk derece mahkemelerinin kesin olarak verdikleri kararlar ile istinaf incelemesinden geçmeden kesinleşmiş bulunan kararlarına ve bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla kesin olarak verdikleri kararlar ile yine bu sıfatla verdikleri ve temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşmiş bulunan kararlarına karşı, yürürlükteki hukuka aykırı bulunduğu ileri sürülerek Adalet Bakanlığı veya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına temyiz yoluna başvurulur.

(2) Temyiz talebi Yargıtayca yerinde görüldüğü takdirde, karar kanun yararına bozulur. Bu bozma, kararın hukuki sonuçlarını ortadan kaldırmaz.

(3) Bozma kararının bir örneği Adalet Bakanlığına gönderilir ve Bakanlıkça Resmî Gazetede yayımlanır." hükmü gereği dosyadaki tüm belgeler okunup dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait lokantada garson olarak çalıştığını, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek anılan alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı taraf davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, tanık anlatımları ile bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, kanun yararına bozulması için Adalet Bakanlığı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Kanun yararına temyize konu edilen ilk uyuşmazlık, tanıkların 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 240. maddesinde belirlenen kurallara uygun şekilde çağrılıp çağrılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Anayasa’nın 141/3. maddesinde “Davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması yargının görevidir” denilmek suretiyle davaların makul bir süre içerisinde bitirilmesi gerekliliği açıkça düzenlenmiştir. Davaların kısa zamanda sonuçlandırılması, adaletin bir an önce tecellisi için, taraflarca veya mahkemelerce yapılması gereken bir kısım adli işlemler sürelere bağlanmıştır. Bu sürelerin bazıları kanunda bizzat belirlenmiş iken bir kısmı da işin özelliğine, tarafların durumlarına göre belirlemesi için hâkime bırakmıştır. Kanuni süreler açıkça belirtilen ayrıcalıklar dışında kesindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 94 üncü maddesine göre, Kanunun belirlediği süre kesindir. Aynı maddenin (22/7/2020 tarih ve 7251 sayılı Kanunun ncı maddesi ile değişik) ikinci fıkrasında hâkimin tayin ettiği sürenin kesin olduğuna karar verebileceği ifade edilmiştir. Kesin süre içinde yapılması gereken işlemi, süresinde yapmayan tarafın, o işlemi yapma hakkı ortadan kalkar (m. 94/3).

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 240 ıncı maddesinde ise tanık gösterme usulü düzenlenmektedir. Tanık gösteren taraf, tanık dinletmek istediği vakıayı ve dinlenilmesi istenen tanıkların adı ve soyadı ile tebliğe elverişli adreslerini içeren listeyi mahkemeye sunar. Bu listede gösterilmemiş olan kimseler tanık olarak dinlenemez ve ikinci bir liste verilemez (m.240/2). Tanık listesinde adres gösterilmemiş veya gösterilen adreste tanık bulunamamışsa, tarafa adres göstermesi için, işin niteliğine uygun kesin süre verilir. Bu süre içinde adres gösterilmez veya gösterilen yeni adres de doğru değilse, bu tanığın dinlenilmesinden vazgeçilmiş sayılır (m.240/3). Hükmün madde gerekçesinde de ifade edildiği gibi, düzenlemenin amacı tanığın adresinin gösterilmemesi veya yanlış gösterilmesinden doğan gecikmelerin önlenmesidir.

Bu yasal düzenlemeler ışığında İlk Derece Mahkemesindeki yargılamanın safahati değerlendirilecek olursa; davacı vekilinin tanık isim ve adreslerini içeren tanık listesi sunduğu taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Mahkemece, 11.05.2016 tarihli celsede tanıklar adına çıkartılan davetiyelerin tebliğ edilmediği belirtilerek davacı tarafa, tanıkların adresini bildirmesi için bir sonraki celseye kadar süre verildiği, takip eden celsede taraf vekillerinin mazeret dilekçesi sunarak duruşmaya katılmadıkları anlaşılmaktadır. Davacı vekilinin 23.11.2016 tarihli celsede tanıklarını hazır edeceğini beyan etmesi üzerine, mahkemece tanıkların hazır edilmeleri halinde dinlenilmelerine veya adlarına davetiye çıkartılmasına karar verilmiştir. Her ne kadar 22.02.2017 tarihli celsede davacı tanıklarının ihzaren çağrılmalarına karar verilmiş ise de, bir sonraki celsede tanıklara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilemediği gerekçesiyle ihzar müzekkeresi yazılamadığı belirtilerek, taraf vekillerinin mazeret dilekçelerinin ayrı ayrı kabulü ile duruşma gün ve saatini uyaptan öğrenmelerine, ayrıca davacı vekiline tanıkların tebligata yarar açık ve kesin adreslerini sunması için iki haftalık süre verilmesine karar verilmiştir. Takip eden celsede de taraf vekillerinin mazeret dilekçelerinin kabulüne ve davacı tarafa tanıkların adreslerini sunması için süre verilmesine dair ara karar oluşturulmuştur. Davacı tanıklarından Y.U., 25.12.2017 tarihli celsede hazır edilmek suretiyle dinlenmiştir. Aynı duruşmada davalı vekili, diğer davacı tanığının dinlenmesine muvafakat etmediklerini açıkça beyan etmesine rağmen, mahkemece davacı vekiline tanığını hazır etmesi veya adresini bildirmesi için yeniden süre verilmiştir. Bu sürenin verilmesinden sonra davacının ikinci kez süre verilmesi talebi de kabul edilmiş, davacı tanığı 18.05.2018 tarihinde dinlenmiştir.

Açıklanan bu yargılama sürecine göre, Mahkemece tanıkların usulüne uygun olarak davet edilip dinlenmelerine ilişkin usul kurallarına uyulmadığı açıktır. 6100 sayılı Kanunda tanıkların davetiye ile çağrılacağı (m.243/1), ancak davetiye gönderilmeden taraflarca hazır bulundurulan tanığın da dinleneceği hükme bağlanmıştır (m 243/2). Somut olayda ise tanıklara gönderilen davetiyeler tebliğ edilememiş olup, davacı tarafa Kanunun 240 ıncı maddesinin üçüncü fıkrasına aykırı olarak tanıkların açık adreslerini bildirmesi için bir çok kez süre verilmiştir. Kanunda, tanık listesinde adres gösterilmemesi yahut gösterilen adreste tanık bulunamaması halinde tarafa adres göstermesi için, işin niteliğine uygun kesin süre verilmesi gerektiği emredilmektedir. Bu kurala uyulmamasının yaptırımı ise tanığın dinlenilmesinden vazgeçilmiş sayılacağıdır (m.240/2-3). Belirtmek gerekir ki; Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 240 ıncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan “kesin süre” ile aynı fıkranın ikinci cümlesinin Anayasa’nın 2 nci ve 36 ncı maddelerine aykırılığı gerekçesiyle açılan iptal davasında Anayasa Mahkemesince, “ ...‘Adil yargılanma hakkı’nın unsurları arasında önemli bir yer tutan 'silahların eşitliği' ilkesi, davanın tarafları arasında yargılama sırasında usul hükümleri yönünden eşit konumda bulunma, taraflardan birine dezavantaj, diğerine avantaj sağlayacak kurallara yer vermeme esasını içermekte, diğer bir deyişle davanın tarafları arasında hakkaniyete uygun bir dengenin varlığını gerekli kılmaktadır. Tanık adreslerinin taraflarca mahkemeye sunulması esasını, davanın her iki tarafı için de kabul eden itiraz konusu kural, adil yargılanma unsurları içinde yer alan 'makul süre içinde yargılanma' ve 'silahların eşitliği' ilkelerine, bu bağlamda Anayasa'nın 2. ve 36. maddelerine aykırı değildir.” gerekçesiyle itirazın reddine karar vermiştir (Anayasa Mahkemesi’nin 11.10.2012 tarih ve 2012/69 esas, 2012/149 karar sayılı kararı, R.G. Tarih-Sayı:13.02.2013-28558). Somut olayda davacı tarafa Kanunun açık hükmü gereğince “işin niteliğine uygun bir kesin süre” verilmesi ve süreye uyulmaması halinde tanıkların dinlenmesinden vazgeçilmiş sayılmasına karar verilmesi gerekirken, taraflarca hazırlama ve usul ekonomisi ilkelerini de ihlal edecek biçimde defalarca tanıkları hazır etmesi için süre verilmesi hukuka aykırıdır.

İkinci uyuşmazlık fazla çalışma ücretinin hesaplanmasında, fazla çalışma ücreti ödendiğine dair imzalı ücret bordrolarına değer verilip verilmeyeceği ile ilgilidir.

İkinci uyuşmazlık fazla çalışma ücretinin hesaplanmasında, fazla çalışma ücreti ödendiğine dair imzalı ücret bordrolarına değer verilip verilmeyeceği ile ilgilidir.

Mahkemece 27.10.2020 tarihli bilirkişi ek raporundaki hesaplamalara itibar edilerek fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık anlatımlarına göre davacının son brüt ücretinin 2.475,84 TL olduğu ve haftada 28 saat fazla çalışma yaptığı belirlenmiş, bu verilere göre hesaplama yapılmış ise de imzalı ücret bordrolarının dikkate alınmaması hatalı olmuştur. İşçinin gerçek ücretinin bordroda belirtilen miktardan daha yüksek olması mümkündür. Ancak bu halde dahi, imzalı bordrodaki fazla çalışma süresini aşacak şekilde fazla çalışma yapıldığı iddiası ancak yazılı bir delil ile ispatlanabilir. Böyle bir yazılı delilin bulunmaması halinde, bordrodaki fazla çalışma süresi ile bağlı kalınarak gerçek ücret ücret üzerinden fazla çalışma alacağı hesaplanmalı, bordrodaki ödeme miktarı mahsup edilerek sonuca gidilmelidir. Mahkemece bu ilke ve esaslar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup, kanun yararına temyiz isteğinin bu gerekçe ile de kabulü gerekmiştir.

SONUÇ:

Adalet Bakanlığı’nın kanun yararına temyiz istemi açıklanan gerekçe ile yerinde görülmekle Akçaabat 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesi’nin 13.01.2021 tarih, 2015/565 esas 2021/16 sayılı kararının sonuca etkili olmamak üzere BOZULMASINA, dosyanın mahkemesine iadesine, bozma kararının bir örneğinin 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 363. maddesinin 3. fıkrası gereğince Resmi Gazete’de yayınlanması için Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğü’ne gönderilmesine, 21.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24058, Karar No: 2014/7695, Tarih: 16.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/24058 E.  ,  2014/7695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/247299

MAHKEMESİ : Gölpazarı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2009

NUMARASI : 2008/111 (E) ve 2009/66 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan Emine’nin, evlerine misafirliğe gelen sanığın kolunda bilezikler gördüğü, bir süre oturup takı konusunda sohbet ettikleri, daha sonra sanığın su içmek için mutfağa gittiği, bir süre sonra yanında mağdurun küçük çocuğu ile gelip çocuğun pantolonunu giydirdiğini beyan edip evden ayrıldığını, takılarını sanığın eve misafir olarak geldiği günden bir gün önce kontrol ettiğinde yerinde olduklarını, sanığın gelip gittiği günden bir gün sonra kontrol ettiğinde yerinde göremediğini ve sanıktan şüphelendiğini beyan etmesi üzerine, başlatılan soruşturma neticesinde, sanığın ısrarla suçlamayı kabul etmediği gibi sanığın üzerinde ve evinde aynı gün yapılan aramada suça konu bir eşyanın bulunmadığı gibi sanığın suça konu takıları hırsızladığına ilişkin mağdurun kuşkusu haricinde bir kanıt olmadığının anlaşılması karşısında, katılanın soyut beyanından başka sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin kuşkudan uzak, hukuken geçerli, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtların neler olduğu duraksamaya yer vermeyecek biçimde karar yerinde gösterilmeden, “sanığın kolunda görüldüğü katılan ve tanık beyanlarıyla anlaşılan bilezikleri ne şekilde temin ettiğini ispat edemediği, mağdurun zararını ödeyeceğini beyan etmesine rağmen sonradan ödemediği” gibi gerekçelerle, kuşkudan sanık yararlanır ilkesi de göz ardı edilerek, beraati yerine, yazılı biçimde hükümlülük kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık N.. D.. savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/04/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6780, Karar No: 2007/9498, Tarih: 10.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/6780 E.  ,  2007/9498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Demirci İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 50. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken HUMK.nun 22. maddesi gereğince kamu düzeni ile ilgili bulunmayan hallerde taraflar yetkili mahkemeyi (icra dairesini) sözleşme ile  belirleyebilirler.

Somut olayda takip dayanağı bonoda özel yetkili yer bu hükümlere uygun olarak taraflarca tesbit edilmiştir.Ancak takip borçlularının ikametgahı olan genel yetkili yerde başlatılmıştır. Genel yetkili yerde ve sözleşilen yerde takip hakkı olan alacaklının tercihini genel yetkili yerde kullanmasında yasaya aykırılık yoktur.O halde borçlunun yetki itirazının reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3863, Karar No: 2014/18992, Tarih: 12.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/3863 E.  ,  2014/18992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de; elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere ... Elektirik Dağıtım A.Ş.'nin 30.10.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 03.11.2011 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, açıklanan bu gerekçelerle; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru bulunan beraat hükmünün istem gibi ONANMASINA, 12.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/692, Karar No: 2011/1580, Tarih: 24.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/692 E.  ,  2011/1580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı ve davacı 3.kişi vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Şavşat İcra Müdürlüğünün 2007/326 sayılı takip dosyasında, 31.3.2009 tarihinde haczedilen 17 adet büyükbaş hayvanın müvekkiline ait olduğunu, bakım için borçluya bırakıldığını ileri sürerek haczin kaldırılması ile kötüniyet tazminatı talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili haczin borçluya ödeme emri tebliğ edilen adreste, borçlu hazır iken yapıldığını, mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı lehine olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile Şavşat İcra Müdürlüğünün 2007/326 sayılı takip dosyasında 31.3.2009 tarihinde haczedilen hayvanların 6659 K, 4720 K ve 3075 küpe numaralı hayvanlar dışındaki hayvanlar üzerindeki haczin kaldırılmasına, tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili ve davacı 3.kişi vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı alacaklı vekilinin temyizine gelince;

Uyuşmazlık, 3.kişinin İİK.nunun 96 vd. maddelerine dayalı istihkak davasına ilişkindir.

Haciz, ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste, borçluya ait ahırda borçlunun huzuru ile gerçekleşmiştir. İİK.nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu, dolayısıyla alacaklı yararınadır. Bu durumda davacı 3.kişi haczedilen hayvanların borçlu elinde bulunmasını gerektiren hukuki ve fiili nedenleri açıklamak ve kanıtlamakla yükümlüdür. Her nekadar hayvanlara davacı adına baktığını ileri sürmüş, takipten ve ödeme emri tebliğinden sonraki bir tarihte düzenlendiği anlaşılan bakım sözleşmesine dayanmış ise de; bunlar yasal karinenin aksini ispata yeterli değildir.

Dava konusu hayvanlardan 69990, 138553, 138554, 138555, 138557, l47217, 147218, 147219, 147220 küpe numuralı hayvanların borcun doğum tarihinden önce borçluya ait işletmede doğdukları, takipten sonra 8.11.2008 tarihinde davacı 3.kişiye satıldıkları hayvan pasaportlarından anlaşılmaktadır. 147012, 147014, 393073, 193074 ve 193067 küpe numaralı hayvanlar ise borcun doğum tarihinden önce dava dışı...ın işletmesinde doğup 8.11.2008 tarihinde davacıya satılmışlardır. Bu durumda borçlunun işletmesinde doğup da takipten sonra davacı 3.kişiye satılan 69990, 138553, 138554, 138555, 138557, 147217, 147218, 147219 ve 147220 küpe numaralı hayvanlar yönünden istihkak iddiasının muvazaalı olduğu kabul edilerek davanın bu hayvanlar yönünden de reddedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 69990, 138553, 138554, 138555, 138557, 147217, 147218, 147219 ve 47220 küpe numaralı hayvanlar yönünden BOZULMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 2,80 TL. kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 24.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.