muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3997, Karar No: 2020/7182, Tarih: 02.06.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/3997 E.  ,  2020/7182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında; dava konusu 6636 kg çaya ilişkin olarak daha evvel hakkında Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma yürütülerek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, söz konusu çayın bahsi geçen soruşturma kapsamında kendisine iade edilen çaylardan olduğunu, suçlamaları kabul etmediğini belirttiği, sanığın savunmasında bahsi geçen Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2012/954 soruşturma, 2013/57 karar sayılı soruşturma evrakının mahkemesince dosya arasına alınmış olduğu, soruşturma dosyasının incelenmesinde; 05/11/2012 tarihinde ele geçen 15.783 kg çay için sanık ... ve bir diğer şüpheli Lütfü Sari hakkında başlatılan soruşturmada 6111 sayılı Kanundan yararlanılmış olması nedeniyle kaçakçılık suçunun unsurunun oluşmayacağından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, anılan kararın 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan doğrudan doğruya zarar gören ve karara itiraz hakkı bulunan Gümrük İdaresi yerine Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü'ne tebliğ edilerek, suçtan zarar görmeyen Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü temsilcisinin itirazının Zile Ağır Ceza Mahkemesi'nin 26/03/2013 tarih ve 2013/231 d. İş sayılı kararı ile reddi suretiyle usulsüz kesinleştirilerek çayların 04/04/2013 tarihinde iadesinin gerçekleştirilmiş olduğunun anlaşıldığı,

5271 sayılı CMK'nun 172/2. maddesinde kişilerin hukuk güvenliğini öne alan "Kovuşturmaya yer olmadığına karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hakimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz'' düzenlemesi ve YCGK'nın 23/06/2015 tarih ve 2013/7-700E., 2015/241 K. sayılı ilamında başka benzer bir olayın tartışılması sırasında ise yeni delili, "kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan önce mevcut olan, ancak ele geçirilemeyen, dosyada bulunan ancak Cumhuriyet Savcısı tarafından görülmeyen ve değerlendirilmeyen delil, yeni delildir." şeklinde tanımlanması nazara alındığında daha önceden dosyada olmayan veya değerlendirilemeyen yeni bir delil olmadığı müddetçe verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararlarının hukuk güvenliği açısından kaldırılmasının mümkün olamayacağı,

Dava konusu kaçak çayların 6111 sayılı Yasa hükümlerinden istifade suretiyle kayıt altına alınmasının, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarını ortadan kaldırmayacağı ancak ortada usulüne uygun olarak açılmış bir kamu davasının bulunup bulunmadığının tespitinin gerektiği, buna göre davaya konu yakalanan çayların 05/11/2012 tarihli olayda ele geçen çaylardan olup olmadığı hususunda tarafsız ve konusunda uzman bilirkişiden rapor alındıktan sonra, aynı olduğunun tespit edilmesi halinde kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın suçtan zarar gören Gümrük İdaresi'ne tebliğinin sağlanması için Reşadiye Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulup neticesine göre karar verilmesi yerine eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7207, Karar No: 2024/3374, Tarih: 12.03.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/7207 E.  ,  2024/3374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/705 E., 2022/662 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Batman Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.07.2020 tarihli iddianamesi ile; suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

B. Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.11.2020 tarihli ve 2020/423 Esas, 2020/546 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

C. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 20.04.2022 tarihli ve 2021/705 Esas, 2022/662 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusu yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemleri

Suçun unsurlarının oluşmadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği, kabul anlamına gelmemekle birlikte etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemleri

Suçun unsurlarının oluşmadığı, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği, kabul anlamına gelmemekle birlikte etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Mağdur ...'nın amcası temyiz dışı mağdur ...'nın ... isimli iş yerinde çalıştığı, olay günü gündüz vakti mağdur ...'un iş yerine ait bisiklet ile servisten döndüğü sırada suça sürüklenen çocuk ...'ın mağduru durdurarak kontörünün olup olmadığını sorduğu, mağdurun "Yok" demesi üzerine suça sürüklenen çocuğun kuru sıkı tabanca göstererek mağduru itip bisikletinden düşürdüğü, bisikleti ve mağdur ...'un Huawei marka cep telefonunu alarak olay yerinden kaçtığı, ardından mağdur ...'un dükkana dönüp olayı amcası temyiz dışı mağdur ...'a anlattığı ve mağdurların çevrede yaptıkları araştırmada suça sürüklenen çocuğu bulamadıkları, iş yerine döndüklerinde suça sürüklenen çocuğu iş yerinin önünden geçerken görerek peşinden koştukları, suça sürüklenen çocuğun kuru sıkı tabancayla ateş ederek mağdur ... ve temyiz dışı mağdur ...'ı basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte yaraladığı, ancak temyiz dışı mağdur ...'ın suça sürüklenen çocuğu yakalayarak suça konu bisiklet ve cep telefonunun geri aldığı anlaşılmıştır.

2. Mağdur ... ve temyiz dışı mağdur ...'nın aşamalardaki beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Suça sürüklenen çocuk savunmalarında "olay günü ...'dan mahalleden arkadaşım olan ...'ı aramak için telefon istedim. ... telefonunu vermedi bana küfür etti. ...'la tartışmaya başladık. ...'ı yere iterek cep telefonunu ve bisikletini aldım. Yaklaşık 20 dakika sonra bisiklet ve telefonu geri götürmek için kebapçının önüne gittim. Kebapçının önündeyken 4-5 kişi üzerime atladı. Kendimi korumak için yanımda bulunan silahla havaya ateş ettim. Silah kuru sıkıdır. ...'dan olayın başında telefonu ve bisikleti alırken silah yanımda değildi. Bahse konu silahı ... ve ...'a doğrultarak sıkmadım." demek suretiyle üzerine atılı suçlamaya ilişkin tevil yollu ikrarda bulunmuştur.

4. Kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar dava dosyasında bulunmaktadır.

5. Mağdur ... ve temyiz dışı mağdur ...'nın yaralanmalarına ilişkin kesin doktor raporları dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

4. Kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar dava dosyasında bulunmaktadır.

5. Mağdur ... ve temyiz dışı mağdur ...'nın yaralanmalarına ilişkin kesin doktor raporları dava dosyasında bulunmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 148 ve 149 uncu maddelerinde yer alan düzenlemeye göre, bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit ederek veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır.

Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Olay ve Olgular başlığı altında "A bendi 1. paragrafında" izah edildiği şekilde gerçekleşen suça sürüklenen çocuğun eyleminin nitelikli yağma suçunu oluşturduğu, mağdur ... ve temyiz dışı mağdur ...'nın olayın sıcaklığyla alınan birbirleriyle tutarlı beyanları, suça sürüklenen çocuğun tevil yollu ikrar içeren savunması, kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar ve mağdur ... ve temyiz dışı mağdur ...'nın yaralanmalarına ilişkin kesin doktor raporları ile anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 20.04.2022 tarihli ve 2021/705 Esas, 2022/662 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile re'sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8025, Karar No: 2020/1017, Tarih: 26.02.2020

**20. Hukuk Dairesi         2017/8025 E.  ,  2020/1017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine, Orman Yönetimi ve ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Temyize konu taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan ve keşif sırasında uygulandığı belirtilen 1956 tarihli hava fotoğrafı ve bu fotoğraftan üretilen memleket haritaları, 1984 tarihli hava fotoğrafları ve bu hava fotoğraflarından üretilen memleket haritaları ile 1956-1984 tarihleri arasında düzenlenen tüm memleket haritaları ve dayanağı hava fotoğrafları bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulduktan sonra, dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek dosya kapsamında yer alan tüm hava fotoğrafları ve memleket haritaları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın o tarihlerde hava fotoğraflarında ne şekilde gözüktüğü, niteliğinin ne olduğu, üzerinde varsa bulunan bitki örtüsü, ağaçların cinsi, yaşı, sayısı, dağılımı, kapalılık oranı ile kullanımın olup olmadığı var ise şekli, mülkiyet sınırının belirgin olarak görülüp görülmediği, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı hususların detaylı olarak açıklandığı ek rapor alınarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 26/02/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15985, Karar No: 2015/19947, Tarih: 10.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/15985 E.  ,  2015/19947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2015

NUMARASI : 2010/1043-2015/627

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 10/08/1979 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının sigorta başlangıç tarihinin 10.08.1979 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın ispat edilemediği gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının doğum tarihinin 13.11.1963 olduğu, davalı yanında 10.08.1979 tarihinde işe başladığını bildiren 24.09.1979 varide tarihli işe giriş bildirgesi bulunduğu, yapılan bilirkişi incelemesi sonucu hazırlanan raporda; işe giriş bildirgesindeki imzanın davacıya ait olduğunun bildirildiği, davacının sigortalı çalışmalarının 01.10.1985 tarihinde başladığı, dosya içerisinde davalı işyerine ait dönem bordroları ve ücret bordrolarının bulunmadığı, sadece davacı tanıklarının dinlenildiği ve davacının çalışmasını doğruladıkları anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3. Maddesinin II/B bendine göre “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

Davada tespiti istenen tarihte 05.07.1977 tarihinde yürürlüğe giren 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası yürürlükte olup 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlükte değildir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 2089 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir. Davada tespiti istenen dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir iş yeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği, 5.maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği, 16.maddesinde ise işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20.maddesinde sözleşmenin bir örneğinin mahalli Çıraklık Eğitimi Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

./..

./..

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Öte yandan 506 sayılı Yasa'nın 11/12/1981 tarihli 2564 sayılı Yasa ile değiştirilen 60/G maddesinde 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edileceği, Geçici 54. maddesinde ise 01/04/1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60/G maddesinin uygulanmayacağı bildirilmiştir.

506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesinde bu tür hizmet tesbiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; davalı işyerine ait dönem ve ücret bordroları dosya arasına alınmadan, dönem bordrolarında isimleri bulunan bordro tanıkları ile komşu işyeri tanıkları dinlenilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Somut olayda; davalı işyerine ait dönem ve ücret bordroları dosya arasına alınmadan, dönem bordrolarında isimleri bulunan bordro tanıkları ile komşu işyeri tanıkları dinlenilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davalı işyerinin 506 sayılı Yasa kapsamında olduğu tarihler ile ihtilaflı dönemde müfettiş tahkikatı olup olmadığını davalı kurumdan sormak, işyeri bilgilerini istemek, davacının sigorta sicil numarasının hangi yılın serilerinden olduğunu sormak, davalı işyerine ait dönem ve ücret bordroları getirtilerek bu belgelerden tespit edilecek bordro tanıklarını dinlemek, ayrıca bu tanıkların adresleri tespit edilemediği ya da beyanları ile yetinilmediği takdirde, davalı Kurum'dan bilgi alınarak veya emniyet ve muhtarlık yoluyla yaptırılacak araştırma sonucu iş yerine komşu veya yakın işyerlerinden belirlenen çalışanların ve işyeri sahiplerinin davacının 10.08.1979 tarihinde çalışması olup olmadığı, var ise çırak olarak mı çalıştığı hususlarında beyanlarına başvurmak, davacının ihtilaflı tarihte öğrenci olup olmadığını araştırmak, davacının çalışmasının ispatlanması durumunda işin niteliği gereği çırak olup olmadığını değerlendirmek, böylece tüm deliller birlikte değerlendirilip 506 sayılı Yasa' nın 60/G maddesini de dikkate almak suretiyle sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine

10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3560, Karar No: 2014/23383, Tarih: 11.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/3560 E.  ,  2014/23383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın bir başka suçtan hükümlü olarak ceza infaz kurumunda bulunduğu sırada, yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın eski ikamet adresine tebliğe çıkarıldığı, sanığın ceza infaz kurumuna bildirdiği adresine tebligat yapılmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 11/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.