muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2579, Karar No: 2009/581, Tarih: 26.01.2009

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır. Ancak Yasada belirtilen kayıtların bulunmaması istemin tümüyle reddine karar verilmesini gerektirmez. Prim kesintilerinin yapıldığı yollar  itibariyle 2926 sayılı Yasa  tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespitine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda davacının teslim ettiği ürünlerden 1999, 2000, 2002, 2004, 2005 ve 2006 yıllarında prim kesintilerinin yapıldığı, 8.7.2007 tarihli tutanakta “davacının tarlasının bulunmadığı ancak mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemde E.Kasabası nüfusuna kayıtlı olan ve aynı yerde ikamet eden B.A.E.ve H.E.nın 1997, 1998, 1999, 2000 ve 2001 yıllarında 200-300 dönümlük tarlasını ektiği ve tarladan elde ettiği ürünü Niğde ili Bor ilçesi Şeker Fabrikasına verdiğinin” belirtilmesi ve müstahsil  bordrolarına göre de prim kesintilerinin davacı adına Bor Şeker Fabrikasınca gerçekleştirildiğinin açık olması karşısında kesintilerin mevcut olduğu yıllar esas alınarak  14.5.2002 tarihinden itibaren başlayan 506 sayılı Yasa’ya tabi sigortalılık süreleri ile 2002 yılından itibaren  yapılmaya başlayan prim kesintilerinin çakışması ve davacının  2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlarının bulunmaması nazara alınarak 1999 ve 2000 yıllarındaki prim  kesintilerine göre karar verilmesi gerektiği ortadadır.

Mahkemece 21.6.1999 tarihinde Kurum kayıtlarına geçen prim kesintisinin  hangi tarihte yapıldığı tespit edilerek takip eden aybaşından, 2000 yılındaki prim kesintisi itibariyle yıl sonu olan 31.12.2000 tarihine kadar olan sürede davacının 2926 sayılı Yasa’ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun  tespitine karar verilmesi gerekirken istemin tümüyle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek kurulan hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönü  amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya  iadesine,   26.01.2009  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5552, Karar No: 2018/13417, Tarih: 20.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/5552 E.  ,  2018/13417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 24.10.2007 tarihinde asıl işveren olan davalı T.C. ...'na bağlı ... ... Hastanesi'nde temizlik işlerinde çalıştırılmak üzere alt işveren işçisi olarak çalışmaya başladığını, bu çalışmasını 08.07.2013 tarihinde iş akdinin emeklilik sebebiyle sona erene kadar sürdürdüğünü, davalı işyerindeki temizlik işlerinin dönemsel olarak farklı şirketlere ihale edildiğini, tüm alt işverenlerin önceki işçi kadrosuyla hiçbir değişikliğe gitmeksizin çalışmaya devam ettiğini, müvekkilinin davalı Kurum tarafından her ne kadar taşeron işçisi olarak gösterilmiş olsa da tüm çalışması boyunca hastanenin kadrolu personeli olan hasta bakıcı ve sağlık personellerinin yapması gereken işlerde görevlendirildiğini, davalı Kurumun 5018 sayılı Yasa gereği kamu idaresi olduğunu, müvekkiline 6772 sayılı Yasaya göre ilave tediye alacaklarının ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, öncelikle husumet ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının hastanenin temizlik işlerini alan çeşitli şirketlerde çalışmış olduğunu, en son...Uluslararası Denetim Gözetim ve Teknik Hiz. Tic. Ltd. Şti.'nin davalının son işvereni olduğunu, davacının iddia ettiği gibi alt işveren ilişkisi olduğunu kabul etmediklerini, müvekkili idare ile davacının en son çalıştığı şirket arasında yapılan Temizlik Hizmet Alımına İlişkin Sözleşme ile bu sözleşmenin eklerinden teknik ve idari şartnamenin incelendiğinde, dava dilekçesinde iddia olunan idarenin asıl işveren olduğu hususunun gerçekleri yansıtmadığının açıkça görüldüğünü, müvekkili kurum ile davacı arasında herhangi bir iş akdinin yada akit kabul edilebilecek herhangi bir hukuki ilişkinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dosyaya sunulan Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü ... Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 24/07/2013 tarihli yazısı ile davacı ile benzer görev yapan Uludağ Üniversitesi Rektörlüğü işyerindeki işlemin muvazaalı sayıldığının tespit edildiği, davalı idare ile şirketler arasındaki asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu, davacının baştan itibaren davalı kurumun asıl işlerinde çalıştığının belirlendiği, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun hükümleri ve davalı T.C. Sağlık Bakanlığının bu yasa kapsamında bir kuruluş olması sebebiyle ilave tediye alacağına hak kazanmış olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2008/ 33977 E, 2008/ 28424 K.).

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı vekili, davalı T.C. ...’na ait ... ... Hastanesine yardımcı işlerden olan temizlik elemanı olarak alınan davacının temizlik işinde çalıştırılmayıp, başka işlerde çalıştırıldığını, dolayısıyla sözleşmenin muvazaalı olduğunu, T.C. ...’nın işçisi sayılması gereken davacıya ilave tediye ödenmesi gerektiğini iddia etmiştir. Davalı vekili, iddiayı kabul etmemiştir. Yerel Mahkeme, davacının hastanenin asıl işlerinde çalıştırıldığı gerekçesiyle davacının muvazaa iddiasını ve talebini kabul etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının çalıştığı ... ... ... Hastanesine ilişkin ... Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü’nün muvazaaya yönelik tespitinin olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının hastabakıcı olarak çalıştırıldığına ilişkin herhangi bir yazılı delil dosyada mevcut değildir. Davacı tanıkları da davacının temizliğin yanında eczaneden ilaç alıp getirme, hasta transferi, evrak getirip götürme gibi işler yaptığını beyan etmiştir. Bu delil durumuna göre, davacının ağırlıklı olarak hastanenin asıl işlerinde çalıştırıldığı sonucuna ulaşılamamaktadır.

Mahkemece yapılacak iş, tanıkları tekrar dinlemek ve davacının yaptığı işe ilişkin tüm hastane kayıtları getirtilmek suretiyle davacının hastanenin asıl işlerinde çalıştırılıp çalıştırılmadığını araştırmak ve sonucuna göre karar vermektir. Eksik araştırma ve inceleme ile davalı ile alt işverenler arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğundan bahisle ilave tediye ücretinin kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 20.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1275, Karar No: 2006/6837, Tarih: 22.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/1275 E.  ,  2006/6837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 01.12.2003

Nosu : 2006-1489

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan sözleşme uyarınca davalıya ait işyerinde yalnızca müvekkili şirkete ait meşrubatların satılması gerekmesine rağmen ,davalının işyerini kardeşine devrettiğini ve bu kişinin de başka firmaya ait ürünleri sattığının mahkeme kanalı ile tespit edildiğini bu nedenle müvekkilinin cezai şart ile iskonto bedeli talep hakkı doğduğunu belirterek bu bedelin faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı duruşma sırasında; davacının kendine düşen edimlerini yerine getirmediğini ayrıca işyerini bıraktığını bir başkasının çalıştırdığını öne sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda taraflar arasında 5.8.1997 tarihli (3) yıl süreli sözleşme imzalandığını davalının sözleşme şartlarına uymadığını mahkeme kanalı ile tespit edildiği bu nedenle davacının cezai şart talep etme hakkı doğduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 22.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/25981, Karar No: 2017/4619, Tarih: 24.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/25981 E.  ,  2017/4619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili Av. ...’ya ait vekaletname dosyada bulunmamaktadır. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletnamede bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davacı kadın vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın davacı kadın tarafa tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 24.04.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2008/991, Karar No: 2009/1169, Tarih: 03.03.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/991 E.  ,  2009/1169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-k.davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 192,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı-k.davalı ...’ten alınmasına, 03.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/741, Karar No: 2023/4984, Tarih: 22.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/741 E.  ,  2023/4984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2010/441 E., 2011/484 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 inci maddesi gereğince vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği gözetilmeden, ek kararın vekil yerine katılan kuruma tebliğ edilmesi nedeniyle, katılan vekilinin temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ İLE OLAY VE OLGULAR

1.Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet suçundan açılan davada Kemer 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2011 tarihli ve 2010/441 Esas, 2011/484 Karar sayılı kararı ile beraat kararı verildiği ve bu kararın Yargıtay incelemesinden geçerek onandığı anlaşılmıştır.

2.Katılan ... İdaresi vekili 19.03.2022 havale tarihli dilekçesi ile suça konu yerde bulunan sabit tesislerin müsaderesini talep etmiştir.

3.Mahkemece dava konusu yerde 13.04.2011 tarihinde keşif yapılmış ve bilirkişi raporlarında suça konu yerin boş, yabani otlarla kaplı, kullanımsız alan olduğu rapor edilmiştir. Mahkeme gözleminde de suça konu yerde yapı ve sabit tesis olmadığının gözlemlendiği belirtilmiştir.

4.Kemer 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2022 tarihli ek kararı ile müsadere talebinin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği, sanığın beraat etmesi müsadere hükmü verilmesine engel teşkil etmeyeceği, mahkemece re'sen tespit edilecek sebeplerle ek kararın kaldırılması gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE

1.Olay tutanağı, sanığın savunması, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından, suça konu yerin boş, kullanımsız olduğu ve üzerinde sabit tesis teşkil edecek bir yapı bulunmadığı anlaşıldığından, mahkemenin 29.06.2022 tarihli müsadere talebinin reddine ilişkin ek kararında, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

IV. KARAR

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kemer 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2022 tarihli ek kararında, katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz nedenleri ve dikkate alınan sair husular yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2023 tarihinde karar verildi.