muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1618, Karar No: 2011/10906, Tarih: 26.09.2011

İnternet bankacılığı sistemleri, hemen herkes tarafından da bilindiği üzere, iki taraflı bir yapıya ilişkin olup, bankanın kullanıcının bilgisayarına kadar uzanan ve fakat orada sonlanan bir çizgi biçimindeki sistemi korumak amacıyla almış olduğu güvenlik önlemlerinin, mudinin kendi egemenlik sahasında kalan ve bankanın müdahalesine açık olmayan bilgisayar sistemine ve bu sistemde kayıtlı kişisel bilgilerinin korunmasına da teşmil edilebilmesi teknik olarak mümkün olmadığı gibi arzulanan bir durum da değildir. Bu durumda, sisteme dahil olan her iki yanın da kendi sorumluluk alanlarında yeterli güvenlik önlemlerini almaları halinde sistemin sorunsuz işleyeceği, kötüniyetli üçüncü kişilerin sisteme her iki uçtan da girmelerine olanak bulamayacakları söylenmelidir. Kişisel verilerin sisteme dahil olan tarafların hangisinden elde olunduğunun saptanması teknik bir konu olup HUMK’nun 275. maddesi uyarınca doğrudan taraflara ait sistemler üzerinde yapılacak bilirkişi incelemesi suretiyle anlaşılabilecektir. Mahkemece bu çerçevede bir inceleme yapılmış değil ise de, dosya üzerinde alınan iki ayrı raporda da davacının kişisel verilerini korumakta gerekli özeni göstermediği, usulsüz işlemlerde kullanılan şifrenin banka sisteminden elde olunmasının pratik olarak mümkün bulunmadığı belirlemesine yer verilmiştir. Bu durumda, fiili bir karinenin varlığının söz konusu olduğu ve bu fiili karinenin ise ispat yükü üzerinde olan davalı banka lehine, davacının ise aleyhine sonuç doğuracak nitelikte olmakla, aksini ispatlamanın bu kez davacıya düşeceğinin kabulüyle davacının kişisel verilerinin ele geçirilmesinde herhangi bir kusuru bulunmadığını ispatlaması gerektiği, aksi takdirde kişisel verilerini korumakta gerekli özeni göstermeyen davacının meydana gelen olayda müterafik kusurlu olduğunun kabulüyle hükmedilecek tutardan belirlenecek

kusur oranı çerçevesinde indirime gidilmesi gerekmektedir. Şu halde, davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile belirtilen biçimde araştırma yapılmak ve sonucuna göre bir karar verilmek üzere davanın reddine ilişkin yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekirken, davacının kusurlu olduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle kararın bozulması kanımca doğru olmamıştır. Bu nedenle Dairemiz çoğunluğunca benimsenen bozma gerekçesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/17093, Karar No: 2012/16232, Tarih: 27.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/17093 E.  ,  2012/16232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Sahte fatura kullanmak suçu nedeniyle; zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırılmasına

Defter ve belgeleri gizlemek suçu nedeniyle; mahkumiyet

2000 takvim yılında sahte fatura kullanılması nedeniyle kurumlar vergisi kaybına sebebiyet verildiğinin tespit olunması karşısında, sahte fatura kullanmak suçu bakımından suç tarihinin 01.05.2001 olup, gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin 01.05.2001 olarak mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

1-Katılan vekilinin "2000 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2000 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasadaki cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanığın "defter ve belgeleri gizlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "defter ve belgeleri gizlemek'' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 14.02.2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince isteme aykırı olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1611, Karar No: 2025/2373, Tarih: 14.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2025/1611 E.  ,  2025/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1545 Esas, 2024/1403 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/351 E., 2024/339 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; davalı şirketin araç ile ev eşyalarını taşıdığını, ancak kaza yapılması nedeniyle eşyalarının hasar gördüğünü, hasar bedelinin tahsili için icra takibi başlatıldığını, davalı tarafından takibe haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile maddi ve manevi zararlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafından davalı aleyhine açılan davanın işlemden kaldırıldığı (başvuruya bırakıldığı) 20.02.2024 tarihinden itibaren üç aylık yasal süre içerisinde yenilenmediği gerekçesiyle davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 150. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının kendini duruşmada temsil ettirmediği veya mazeret bildiriminde bulunmadığı, HMK'nın 150. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, alınmadığı anlaşılan 615,40 TL temyiz ilam harcı ile 3.033,70 TL temyiz başvuru harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,14.04.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11708, Karar No: 2009/10675, Tarih: 07.07.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/11708 E.  ,  2009/10675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ölüm aylığından tahakkuk ettirilen sosyal destek ödemesinden dolayı borcunun olmadığının tesbitine ihtiyari tedbir oranının durdurulması ile kesintilerin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı vekili, 1479 sayılı Yasa kapsamında kurumdan yaşlılık aylığı ve Ocak 2003 tarihli düzenleme ile Sosyal Destek Ödemesi alan davacının müteveffa eşi Osman Arpat’dan aldığı ölüm aylığına da kurumun hatalı işlemi sonucu Sosyal Destek Ödemesi tahakkuk ettirildiğini,daha sonra birden fazla Sosyal Destek Ödemesi alınamayacağından bahisle yersiz ödenen miktarın talep edildiğini belirterek, kurumun hatalı işlemi ile ödediği miktarla borçlu bulunmadığının tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece sebepsiz zenginleşmede iade ile sorumlu Tutulabilmek için kötüniyet gerektiğine davacının kötü niyetli olmadığına dayanılarak davanın kabulüne,davacının yersiz yapılan ödeme nedeni ile kurumu yanıltacak hareketi bulunmadığı, günümüz ekonomik koşullarında yaşlılık aylıklarını tüketerek kıtı kıtına geçinen kimselerden olduğu gerekçesi ile kuruma borcu bulunmadığının tesbitine karar verilmiştir.

Davacının kurumdan yaşlılık aylığı ve Sosyal Destek Ödemesi ve ölüm aylığı ile birlikte ikinci bir Sosyal Destek Ödemesi aldığı tartışma konusu değildir. Uyuşmazlık konusu olan, davacının iade ile yükümlü tutulup tutulamayacağı konusudur.

Sebepsiz Zenginleşmeyi düzenleyen Borçlar Kanununun 61 maddesinde “Haklı bir sebep olmaksızın aharın zararına mal iktisap eden kimse,onu iadeye mecburdur. Hususiyle muteber olmayan veya tahakkuk etmemiş bir sebebe yahut vucudu nihayet bulmuş olan bir sebebe müsteniden ahzolunan şeyin iadesi lazımdır” hükmünü içermekte olup sebepsiz zenginleşme için kötüniyet koşulu aranmamıştır.

BK.nun 63. maddesinde, haksız olarak bir şeyi iktisap eden kimsenin onun istirdadı zamanında elinden çıkmış olduğu miktar nisbetinde red ve iade ile mükellef olmadığı, ancak o şeyi elinde bulunduran kişinin kötü niyetle elden çıkarması ya da elden çıkarırken sonradan iade edeceğini biliyor ise geri vermek zorunda olduğu bildirilmiştir. Kendisine ödeme yapılan kimse bu ödemeden dolayı bir yarar sağlamışsa, bunu elinden çıkmış bir sarfiyat olarak düşünmemek gerekir. Buradaki elden çıkmış olma sözleri yararlanma dışındaki durumları ifade eder. Davalı almış olduğu paranın yararlanma dışında elinden çıkmış olduğunu isbat edememiştir. Hal böyle olunca, dava konusu edilen yersiz ödenen aylık miktarını iade ile mükelleftir.

Kaldı ki, Borçlar Kanunu, iade borcunun kapsamını, zenginleşmenin iyi veya kötü niyetli olmasına göre farklı çözüm getirmiştir. Haksız zenginleşen, zenginleşmeyi kötü niyetle elden çıkarmış ise iade zamanında mevcut olan zenginleşmeyi değil elden çıkardığı zenginleşmenin tamamını iade ile yükümlendirilmiştir. Zenginleşmenin iyiniyetli sayılıp sayılmayacağı MK.nun 3. maddesi hükmüne göre belirlenecektir Haksız zenginleşen elde ettiği yararın geçerli bir sebebe dayanmadığını iade ile yükümlü olduğunu biliyor veya bilebilecek durumda ise iyiniyetli sayılmayacaktır. Bu bağlamda, kural olarak zenginleşenin kötü niyetli olduğunu iddia eden iade alacaklısı bu iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür. Ancak, olayın özellikleri zenginleşmenin iyiniyetle olmadığını açıkça gösteriyor ise bu iddia ispat edilmiş sayılmalıdır. HGK 16.06.1987 gün ve 1987/68-618 sayılı kararı da aynı yöndedir.

Davacı yaşlılık ve ölüm maaşı ile birlikte birden fazla aldığı Sosyal Destek Ödemesini iade ile yükümlü olduğunu bilebilecek durumdadır. Öte yandan günümüz ekonomik koşullarında kurumdan iki aylığı aynı anda alan bir şahısın kıtı kıtına geçınen bir kimse olduğunu da kabul etmek mümkün bulunmamaktadır.

Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,07.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4446, Karar No: 2016/2448, Tarih: 19.04.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/4446 E.  ,  2016/2448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... gelmiş, davalı taraftan gelen olmadığından, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, tarafların, davacıya verilecek 60/100 taşınmaz pay devrinin sözleşmeden itibaren bir ay içinde yapılacağı konusunda anlaştıklarını, müvekkilinin kurumlara başvuru ve proje çizdirme için harcamada bulunduğunu, ancak bir aylık müddetin geçmesine rağmen taşınmaz hisse devrinin yapılmadığını, bunun üzerine gönderilen ihtarnameye karşı sözleşmenin feshedildiğinin bildirildiğini ileri sürerek, sözleşmenin feshi nedeniyle yapılan masraflar ile kâr kaybına ilişkin alacak isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı yüklenicinin davalı arsa sahibine hiçbir güvence vermeden tapu devrini talep etmesinin haklı olmadığı, arsa sahibinin, sözleşmedeki yükümlülüklerini yerine getirdiği, davacı yüklenicinin edimlerini yerine getirmediği, davacının yaptığı masraf ile yoksun kaldığı kârı isteyemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 13.05.2011 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 14. maddesinde açık olarak "müteahhite ait hissenin ferağı, sözleşme tarihinden 1 ay içerisinde verilecektir." hükmü ile ilk sayfanın 5. paragrafının son cümlesinde de arsa sahibince taşınmazın 60/100 hissesinin devredileceği yazılıdır.

Sözleşmenin düzenlenmesinden 1 aylık sürenin sonunda olmak üzere, davacı yüklenici tarafından 21.06.2011 tarihli ihtar ile tapu devrinin yapılması davalıya ihtar edilmiştir. Davalı arsa maliki ise aynı tarihli cevabi ihtarında tapu devrini gerçekleştirmeyeceğini açık olarak bildirmiştir. Bu durumda sözleşme gereği edimini yerine getirmeyen arsa maliki kusurlu olduğundan, davacının tazminat taleplerinin incelenmesi gerekirken, mahkemece, sözleşme hükümlerine yazılı şekilde anlam yüklenerek davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12124, Karar No: 2013/20786, Tarih: 26.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/12124 E.  ,  2013/20786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının reddine dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 26.11.2013 günü temyiz eden davacı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davalı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz ile ilgili olarak, kesin hüküm bulunduğundan bahisle, dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1997 yılında kesinleşen 1/1000 ölçekli imar planında kentsel rekreasyon alanı olarak ayrılan dava konusu taşınmaz ile ilgili olarak, davacı tarafından ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesine açılıp 2012/131 esas saylı dosya üzerinden görülen davada, taşınmaza fiilen el atılmamakla beraber, imar planında kamu hizmetine özgülenmiş olması nedeniyle mülkiyet hakkının kısıtlandığından bahisle tazminat talebinde bulunulmuş, mahkemece idari yargının görevli olduğuna dair verilen karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

İşbu davada ise; imar planında kentsel rekreasyon alanı olarak ayrılan dava konusu taşınmaz ile ilgili olarak imar planında tahsis edildiği amaç nedeniyle mülkiyet hakkının kısıtlandığı gibi, taşınmaza fiili el atmanın da gerçekleştiği ileri sürülerek, tazminat talebinde bulunulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere; gerek davacının bu davada yeni bir maddi vakıa olarak fiili el atma olgusuna dayanmış olması, gerekse aynı taşınmazın başka bir paydaşı tarafından ... 8. Asliye Hukuk Mahkemesine açılıp 2012/119 esas sayılı dosya üzerinden görülen davada yapılan keşif sonrası alınan fen bilirkişi raporunda taşınmaz

üzerinde hafriyat çalışmalarının olduğu ve arazinin iş makinesi ile düzeltildiği dikkate alındığında, ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/131-2012/216 sayılı dosyasını bu dava yönünden HMK'nun 303/1. maddesi anlamında kesin hüküm oluşturmayacağı açık olup, mahkemenin kabulü doğru değildir.

üzerinde hafriyat çalışmalarının olduğu ve arazinin iş makinesi ile düzeltildiği dikkate alındığında, ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/131-2012/216 sayılı dosyasını bu dava yönünden HMK'nun 303/1. maddesi anlamında kesin hüküm oluşturmayacağı açık olup, mahkemenin kabulü doğru değildir.

Bu durumda; mahkemece refakat resen alınacak bilirkişi kurulu eşliğinde mahallinde keşif yapılarak, dava konusu taşınmaza davalı idare tarafından fiilen el atılıp atılmadığı el atıldı ise kimin tarafından el atıldığı belirlenip, fiili el koyma olgusunun varlığının tespit edilmesi halinde işin esasına girilerek davanın kabulüne, fiilen el atılmadığının belirlenmesi halinde ise; 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan 6487 sayılı Yasanın 21. maddesindeki hükümler ile Anayasa Mahkemesi'nin 25.09.2013 gün ve 2013/93-2013/101 sayılı ilamındaki yorumlar da gözetilerek davanın idari yargıda görülmesi gerektiği gözetilip davanın görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, yasal olmayan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 990,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 26.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26379, Karar No: 2013/23523, Tarih: 11.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/26379 E.  ,  2013/23523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.10.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 11.10.2013 günü temyiz eden davalı A.K.vekili Av. Ü. A. ve karşı taraf davalı Ç. K.vekili Av. M. N.Y.geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanmanın eki niteliğinde bulunan maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174) isteklerinin kabul veya reddi halinde taraflar lehine ayrıca vekalet ücreti takdir edilmeyeceğinin tabii bulunmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple yoksulluk nafakası yönünden BOZULMASINA, bozma sebebine göre yoksulluk nafakasının her yıl artışına dair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 990 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.10.2013 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2021/22409, Karar No: 2021/16572, Tarih: 07.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/22409 E.  ,  2021/16572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM :Katılan Gümrük İdaresi vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, sanık Nurullah Kırboğa müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının düzeltilerek sanığın beraatine

Bölge Adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 286/2-g maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen on yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlarla ilgili beraat kararlarına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık Nurullah Kırboğa hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosyaya celbedilen yurda giriş çıkış kayıtlarına göre yurda giriş ve çıkışları oldukça sık olan sanık ... tarafından yurda sokulmak üzere iken yakalanan 50'şer gramlık paketler halinde 185 paket bandrole tabi Drum ibareli tütün ile 8'er adetlik 400 paket sigarillo cinsi eşyanın ticari miktar ve mahiyette olup kişisel kullanım miktarının üzerinde olduğu, eylemin sübuta erdiği gözetilerek sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı CMK'nun 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.