muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/364, Karar No: 2018/4623, Tarih: 24.04.2018

**7. Ceza Dairesi         2016/364 E.  ,  2018/4623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- ... vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Sanıkların eyleminin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibariyle 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen ... davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı gözetilerek hazine vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Suçtan doğrudan zarar gören ve davadan haberdar edilmeyen ... vekilinin ele geçen kaçak eşyalar yönüyle temyize hakkı olduğu gözetilerek o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebi ile birlikte yapılan incelemede;

1-Olay tarihinde kaçak sigara satışı yapıldığına yönelik ihbar üzerine sanık ...'in işletmekte olduğu tekel bayisinde yapılan aramada, işyerinin içerisinde sanık ...'a ait 22 paket ve ön tarafında bulunan dolapta sanık ...'e ait bandrolsüz ve kaçak 250 paket sigaranın ele geçirildiği olayda, suça konu eşyanın ele geçirildiği yerin tekel ürünleri satılan bir dükkan olması da göz önüne alınarak, ele geçirilen dava konusu eşyanın ticari mahiyette olduğu, eylemin 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi kapsamında bulunduğu anlaşılmakla, sanıkların bu suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

2- Suçtan doğrudan zarar gören ve davaya katılma hakkı bulunan ...’nun davadan haberdar edilmeyerek CMK.nun 234 ve devamı maddelerine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının ve suçtan zarar gören ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18235, Karar No: 2014/7436, Tarih: 05.03.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/18235 E.  ,  2014/7436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/143941

MAHKEMESİ : Antalya 6. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/06/2011

NUMARASI : 2011/25 (E) ve 2011/721 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kişilerin özel yaşamlarının ve haberleşmenin gizliliği ilkelerinin 20, 22. maddelerinde güvence altına alındığı Anayasanın 38/6. maddesinde, kanuna aykırı olarak elde edilen bulguların delil olarak kabul edilemeyeceği ifade edilmiş, tarafı olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesinde özel yaşamın gizliliği korunmuş, 6. maddesinde ise adil yargılanma hakkı düzenlenmiş ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin içtihatlarında, özel yaşamın gizliliği ilkesine aykırı olarak elde edilen hukuka aykırı delillerin anılan sözleşme hükümlerine aykırılık teşkil edeceği kabul edilmiştir. (bkz. 6. madde yönünden 12.7.1988 tarihli Shenk-İsviçre kararı, prg. 30-48; Dr. Sibel İnceoğlu, Adil Yargılanma Hakkı, 3.B. 2008, s. 291; 8. madde yönünden 26. 4. 1985 tarihli Malone-İngiltere ve 24.4.1990 tarihli Fransa-Kruslin/Huoin kararı vd., Prof.Dr. Durmuş Tezcan-M.R.Erdem-O.Sancaktar, Türkiye’nin İnsan Hakları Sorunu, 2004, s. 387) 5271 sayılı CMK'nın 206/2-a ve 217/2. maddelerinde ise yasa ve hukuka aykırı delillerin hükme esas alınamayacağı açıklanmıştır.

1412 sayılı CMUK'nın 18.11.1992 tarihli ve 3842 sayılı Kanun ile değişik 254/2. maddesinde de, “soruşturma ve kovuşturma organlarının hukuka aykırı şekilde elde ettikleri delillerin hükme esas alınamayacağı” belirtilmiştir. Anılan Kanun döneminde özel kişilerin elde ettiği deliller hakkında Anayasa Mahkemesinin 22.6.2001 tarihli ve 1999/2 esas, SPK 2001/2 sayılı kararında (RG. 5.1.2002 Mük. Sayı 24631) şu saptamalar yapılmıştır: "1412 sayılı CMK'nın 254/2. maddesinde yasaklanan deliller hukuka aykırı şekilde elde edilen delillerdir. Hukuka aykırılıktan kasıt ise, tüm pozitif hukuk kuralları ile birlikte hukukun kabul edilmiş evrensel ilkelerine aykırılıktır. Bu anlamıyla yasadışılıktan daha geniş bir içeriğe sahiptir. …Anayasal haklara ağır bir müdahale söz konusu ise, özel kişiler tarafından hukuka aykırı bir şekilde elde edilen delillerin de delil yasakları kapsamına girmesi gerekir. Çünkü delil yasaklarının asıl amacı, temel insan hak ve özgürlüklerini korumaktır. …Buna aksi bir görüşü savunmak, özel kişilere bireylerin temel hak ve özgürlüklerini ihlal etme imkanı verir ki, bu bir hukuk devletinde kabul edilemez. …insan hakları çiğnenerek elde edilen delillerin mahkemeler tarafından dikkate alınması CMUK 254/2 hükmü nedeniyle mümkün değildir.

Özel konuşmaları kaydedilen kişilerin en temel hakları ihlal edilmiştir. Çünkü Anayasanın 20. maddesinde özel hayatın gizliliğine dokunulamaz, 22. maddesinde ise haberleşmenin gizliliği esastır’ kuralı yer almaktadır. Bu yol açılacak olursa, hukuk devletinin temel kurallarından birisi olan ve varlığını Anayasanın 2. maddesindeki "hukuk devleti" ilkesinden alan delil yasaklarına ilişkin hüküm tüm etkisini yitirecektir. Usul hukukumuzdaki ilkelerden olan dürüst işlem ilkesi’ de bu şekilde elde edilen bir delilin kullanılmasına olanak vermez. İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil/dürüst yargılanma hakkı, kişilerin hukuk devletinin kuralları çerçevesinde yargılanmalarını öngörür. Bu kurala aykırılık, adil ve dürüst işlem ilkesini ihlal edecektir.”

Açıklanan kanuni düzenlemeler ve yargısal içtihatlar karşısında, yalnızca hukuka ve yöntemine uygun biçimde kaydedilmesi durumunda kişilerin ses ve görüntü kayıtlarının delil niteliği bulunacak, buna karşın bir kişinin yaptığı görüşmenin gizlice kaydedilmesi hukuka aykırı olup, TCK'nın 133/2. maddesinde öngörülen kişiler arasındaki aleni olmayan görüşmenin kayıt edilmesi suçunu oluşturacağından, delil olarak değerlendirilmesi mümkün olmayacaktır. Bununla birlikte Dairemizce benimsenen YCGK'nın 21.05.2013 tarih ve 2012/5 esas 2013/248 sayılı kararında da belirtildiği üzere, kişinin kendisine karşı işlenmekte olan bir suçla ilgili olarak, ani gelişen durumlarda karşı tarafla yaptığı konuşmaları kayda almasının hukuka uygun olduğunun, TCK'nın 25 ve 26/1. maddeleri uyarınca kabulü zorunludur. Aksi takdirde kanıtların kaybolması ve bir daha elde edilememesi söz konusu olabilecektir.

Somut olayda, katılanın, tesadüfen yapılan bir telefon araması üzerine, başkaca şekilde ispatlanması mümkün olmayan bir hal içerisinde iken iddiaya konu hakaret ve tehdit sözlerini içeren görüşmeyi kayda aldığının anlaşılması karşısında, bu kayıttaki sözlerin sanığa ait olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan A.. S..'nün temyiz nedenleri yerinden görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4255, Karar No: 2021/2136, Tarih: 02.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/4255 E.  ,  2021/2136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 22/6, 62, 53/1-a-b-c-d-e. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerinin sanık hakkında taksirle öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin cezanın fazla olduğuna ilişkin ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya kapsamına göre, ölen ...’in evinin önünde taksiden indiği, hemen öncesinde evin karşısına yanaşarak yol kenarında çalışır vaziyette bekleme yapmakta olan koyu renkli aracı görerek, bu araca doğru gittiği, araç sürücüsünün ...’in kendisine yaklaşması üzerine geri manevra yaparak bulunduğu sokaktan çıkmak istediği, ...’in de koşarak onu takip ettiği, bağrışma sesleri üzerine ...’in oğlu olan sanığın aynı sokakta bulunan kayın validesine ait evden çıkarak babasının gittiği istikamete doğru baktığı, olay günü daha erken saatlerde babasının evindeki mutfak çekmecesinden almış olduğu babasına ait kuru sıkıdan bozma 9 mm çaplı ruhsatsız tabancayı belinden çıkarıp havaya bir el ateş ettiği, sonra çıktığı binanın kapı boşluğuna geri döndüğü, ardından tekrar sokağa çıkarak bu defa iki el daha havaya ateş edip yine kapıya geri döndüğü, babası ...’in biraz sonra geri dönerek sanığa doğru yürümeye başladığı, bu sırada sanığın silahı babası ...’e doğrultarak ateş ettiği, ...’in merminin sağ gözüne isabet etmesi üzerine öne doğru yere düştüğü, hastaneye kaldırılarak tedavi altına alındığı, ancak meydana gelen ateşli silah yaralanması sonucu ertesi gün hayatını kaybettiği olayda, olaya ilişkin mobese kamerası görüntüleri ve 31/12/2014 tarihli bilirkişi raporundaki sanığın ateş ettiği yer ile ölenin bulunduğu yer arasının koşar şekilde on dört adımla gidilebildiğine ilişkin tespit de dikkate alındığında, sanığın babası olan ölene hedef gözeterek ateş ettiği anlaşılmakla, sanığın eyleminin TCK’nın 82/1-d. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK’nın 85/1, 22/3. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

1-Sanık hakkında TCK'nın 85/1, 22/3. maddeleri uyarınca belirlenen 6 yıl hapis cezasında, TCK'nın 22/6. maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılırken, hesap hatası sonucu 3 yıl hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken 4 yıl hapis cezasına, yine bu cezadan da TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken hesap hatası sonucu 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi ve halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2612, Karar No: 2009/4642, Tarih: 11.09.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/2612 E.  ,  2009/4642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı kooperatif ile davalı ...... vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık Borçlar Kanunu’nun 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Davacı kooperatif yüklenici, davalı ... ... arsa sahibidir. Yanlar arasında noterde düzenleme şeklinde yapılan 08.01.1993 tarihli “gayrimenkul mal satış vaadi-daire ve dükkan karşılığı arsa devri ve inşaat sözleşmesi” ile bu sözleşmeye ek olarak 12.10.1993 tarihinde noterde yapılan “düzenleme şeklinde ek sözleşme” uyuşmazlık konusu değildir.

Davacı yüklenici kooperatif eldeki temyize konu davada, “taraflar arasında yapılan inşaat sözleşmesi gereği 991 ada 8 nolu parselde yapılmış olan inşaatın sözleşme gereği %35 oranında davalıya ait dairelerinin hükmen belirlenmesini, kat irtifakı tesisiyle hükmen tesbit edilen bu bağımsız bölümlerin taraflar adına tesciline karar verilmesini” istemiştir.

Mahkemece asıl ve ek sözleşme uyarınca davalı ... ...’ın 15,75 adet bağımsız bölüme hak kazandığı kabul edilerek davacı kooperatifin davadaki istemleri hakkında hüküm kurulmuş, mahkemece verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasındaki 08.01.1993 tarih ve 821 yevmiye nolu kat karşılığı inşaat sözleşmesiyle, davalı arsa sahibine ait Eskişehir İli, Akarbaşı Mahallesi, Kızılyer mevkiinde kain 991 ada 2 parsel sayılı arsa üzerine davacı yüklenici kooperatif tarafından imar yönetmeliğinin müsaade ettiği oranda 32 daire yapılması, arsa sahibi davalıya 9 adet daire ve 100 m2 alana sahip 3 adet dükkan verilmesi (m.1), arsa sahibinin proje taslağı hazırlandıktansonra beğeneceği dairenin bulunduğu bölümden zemin kat 3 dükkan olmak kaydı ile 7 daire alması, geri kalan 2 daireyi kooperatif yönetim kurulunun dilediği yerden vermesi (m.3), dairelerin 4 blok üzerine yapılması, plan projesi ve ruhsatı alındıktan sonra 991 ada 2 parsel 3425,50 m2’lik yere yapılacak binalardan %35 oranında mal sahibinin daire alması (m.4), arsanın ruhsatı alındıktan sonra yeniden hesaplama yapılarak mal sahibinin protokole ek olarak binaların yapımının kapladığı alan ve kat adedi kadar anlaştığı yüzde miktarı kadar daire alması (m.6) kararlaştırılmıştır.

Bu sözleşmenin imzalanmasından sonra arsa sahibi ile yüklenici kooperatif 12.10.1993 tarihinde yeniden bir araya gelerek noterde 30765 yevmiye nolu “düzenleme şeklinde ek sözleşme” imzalamışlardır. Ek sözleşmede “Eskişehir İli, Akarbaşı Mahallesi 991 ada 1 parselin 2 parsel ile şüyulandırılan kısmından ...hissesi oranında %35 oranında daire alacaktır” hükmüne yer verilmiştir.

Bu sözleşmenin imzalanmasından sonra arsa sahibi ile yüklenici kooperatif 12.10.1993 tarihinde yeniden bir araya gelerek noterde 30765 yevmiye nolu “düzenleme şeklinde ek sözleşme” imzalamışlardır. Ek sözleşmede “Eskişehir İli, Akarbaşı Mahallesi 991 ada 1 parselin 2 parsel ile şüyulandırılan kısmından ...hissesi oranında %35 oranında daire alacaktır” hükmüne yer verilmiştir.

Taraflar arasında asıl ve ek sözleşmenin imzalanmasından sonra davalı ... ...’a ait 3425,50 m2’lik 991 ada 2 parselin 712 m2’lik kısmı Hasan Polatkan Caddesinde kaldığı için, İmar Yasasının 18. maddesi gereğince yapılan uygulamaya tabi tutularak parselin 712 m2’lik kısmının 249 m2’lik bölümü katılım payı (düzenleme ortaklık payı) olarak kesilmiş, kalan kısmı için de davalıya 2783 ada 1 parselden 45/6153 hisse (45m2), 2741 ada 5 parselden de 418/2767 hisse (418 m2) olmak üzere başka bölgedeki 2 adet parselden pay verilmiştir. Yine davalının parselinden 1302,50 m2’lik kısım da yol ve park alanı olarak belediye tarafından ayrılmış, böylece 1411 m2 alana düşen davalıya ait 2 parsel ile 06.10.2004 tarihli dahili dava dilekçesi ile davaya dahil edilen Ahmet Necati Yarar ve ...’ın müştereken maliki oldukları 383 m2 alana sahip 991 ada 1 parsel 08.11.1993 tarihinde tevhit edilerek tevhit sonrası oluşan 8 parsel sayılı taşınmaz 1794 m2 olarak tapuya tescil edilmiştir. Dosyaya getirtilen tapu kayıtları kapsamından, tevhit işleminden sonra oluşan 8 parsel sayılı taşınmazda davalı ... ...’ın 1411/1794, dahili davalılardan ...’ın 128/1794, ...’ın 255/1794 pay sahibi oldukları, taşınmazda kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulmadığı görülmektedir.

Davacı yüklenici kooperatif, 991 ada 1 ve 2 parselin tevhit edilmesinden önce dahili davalılar ... ve ...’ın maliki oldukları 991 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerine 8 katlı 1 blok halinde 24 daireli bina yapılmasının ve dahili davalılara 6 adet daire verilmesinin kararlaştırıldığı 08.09.1993 tarihli adi yazılı “Kat Karşılığı İnşaat Yapım Sözleşmesini” dahili davalılarla imzalamıştır. Tevhit sonucu oluşan 8 parsel sayılı taşınmaz üzerine inşaat yapımı için 22.12.1993 tarihinde yapı ruhsatı alınmış ve davacı kooperatif tarafından 45 adet daire ve 3 adet dükkan olmak üzere 48 bağımsız bölümden oluşan iki blok halinde bina yapılmış, yargılama sırasında 16.05.2007 tarihinde binalara Odunpazarı Belediye Başkanlığı tarafından “yapı kullanma izin belgesi” verilmiştir.

Yanlar arasındaki uyuşmazlık davalı arsa sahibi Mihriye ...’a asıl ve ek sözleşme uyarınca kaç adet daire verilmesi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Yanlar arasındaki uyuşmazlık davalı arsa sahibi Mihriye ...’a asıl ve ek sözleşme uyarınca kaç adet daire verilmesi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Davacı kooperatif ile davalı arsa sahibi ...arasında asıl sözleşmeden sonra yapılan 12.10.1993 tarihli düzenleme şeklinde ek sözleşmenin yukarıda yazılı hükmü dikkate alındığında; tevhit sonucu oluşan 991 ada 8 parsel sayılı taşınmaz üzerine yapılan 45 adet daireden davalı arsa sahibinin parseldeki hissesi olan 1411/1794 hisse üzerinden %35 oranına göre yapılan hesaplama sonucu bulunan (45 adet daire X 1411/1794 X %35 = 12,38) 12,38 adet daireyi almaya hak kazandığının kabulü gerekir. Davalı arsa sahibine daha önce 9 adet daire teslim edildiğinden, davalının bu dava kapsamında talep edebileceği daire sayısı 3,38 adettir. Nevar ki; davalının 08.01.1993 tarihli asıl ve 12.10.1993 tarihli ek sözleşmelere konu olan 991 ada 2 parsel sayılı taşınmazında yapılan şüyulandırma ve imar işlemleri sonucu davalı ... ...’a 2783 ada 1 parselde 45 m2 2741 ada 5 parselde ise 418 m2 olmak üzere toplam 463 m2 arsa tahsis edildiği dosyada mübrez Odunpazarı Belediye Başkanlığının 20.04.2000 tarihli yazısı ile Tapu Sicil Müdürlüğü yazılarından anlaşıldığından, bu arsalar nedeniyle davalı ... ...’ın hak kazanacağı daire adedinin de konusunda uzman bilirkişiler aracılığıyla belirlenerek 3,38 adet daireden mahsubunun yapılması, yapılacak mahsup sonucu daire kalırsa, kalan daire adedi yönünden, mahkemenin, arsa sahibi davalıya verilecek daireleri (davalı sözleşme uyarınca daire seçim hakkını kullanmış olduğundan daire seçimi davalıya bırakılmayarak) sözleşme gereğince kooperatife kalan daireler içinden hakkaniyete uygun olarak belirlemesi, küsuratlı daire kaldığı taktirde arsa sahibinin bedel talep edebileceğinin de gözetilmesi gerekir.

Öte yandan, davacı yüklenici kooperatif ile dahili davalılar arasında yapılan 09.08.1993 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca dahili davalılara verilen 6 adet daireden, 4 adedi dahili davalı ... tarafından gayrimenkul satış vaadi sözleşmeleri ile üçüncü kişilere satılmış, üçüncü kişiler..., ..... tarafından Eskişehir 2.Asliye Hukuk Mahkemesinde 1999/897 esasına kayıtlı olarak ..., ... ve ...aleyhine açılan davada satış vaadi sözleşmelerine dayalı olarak tapu iptâli ve tescil isteminde bulunulmuş, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. Kesinleşen bu davada 09.10.2006 tarihli bilirkişi raporuna ek olarak düzenlenen kat irtifakına esas bağımsız bölüm listesinde yazılı arsa payları esas alınarak dava açan üçüncü kişiler adına tapu iptâli ve tescil kararı verilmiştir. Eldeki temyize konu davada alınan 19.07.2005 tarihli bilirkişi raporu eki kat irtifakına esas bağımsız bölüm listesi ile 1999/897 esas sayılı davada alınan liste arasında farklılık olduğu, bağımsız bölümlere tahsis edilen arsa paylarının farklı olduğu görülmektedir.

Bu durumda, Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1999/897 Esas sayısına kayıtlı olarak görülüp sonuçlanan dava dosyasında alınan 09.10.2006 tarihli bilirkişi raporuna ek olarak düzenlenen kat irtifakına esas bağımsız bölüm listesi de nazara alınarak, kooperatif tarafından iki blok halinde yapılan binalardaki her bir bağımsız bölüme düşecek arsa payı yerinde keşif de yapılmak suretiyle konusunda uzman bilirkişilere hesaplattırılarak, gerekirse 1999/897 E. sayılı dava dosyasında davacı olan..., ....nün de taraf olmaları sağlanarak kat irtifakına esas bağımsız bölüm listesinin düzenlenmesi ve sonucuna göre davacı kooperatifin tapu iptâli ve tescil talebiyle ilgili olarak hüküm kurulması gerekirken, tüm bu yönler gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Kabul şekli açısından da;

Arsa sahibi ...yararına hüküm fıkrasının 4. bendinde, arsa sahibinin 67.500,00 TL alacaklı olduğunun kabulüyle bu miktarın mahkeme veznesine davacı tarafından bloke (depo) edilmesine karar verilmesi yanında, hükmün 12 numaralı bendinde ise bu miktarın arsa sahibine belediyece verilen iki adet parselin değerinden mahsubuna karar verilmek suretiyle çelişkili hüküm oluşturulması da bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı kooperatif ile davalı ... (...)’a geri verilmesine, 11.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2762, Karar No: 2015/6512, Tarih: 06.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/2762 E.  ,  2015/6512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davacının açmış olduğu davada eksik gider avansının verilen süreye rağmen yatırılmadığı görülmekle davanın HMK 114/1-g ve 115 maddeleri gereğince dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı kurum, 20.07.2011 tarihli iş kazası sonucu yaralanan sigortaya yapılan sosyal sigorta yardımlarından oluşan kurum zararının rücuan tazminini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi ve dosya gidiş dönüş ücreti olmak üzere toplam 550 TL’ nin mahkeme veznesine yatırılmasına karar verildiği, ancak gerekli masrafın davacı tarafça yatırılmadığı, bu kez 11.12.2014 tarihli celsede davacı tarafa gerekli masrafı yatırmak üzere 2 hafta kesin süre verildiği, verilen kesin süre içerisinde gerekli masrafın yatırılmadığı takdirde davanın HMK 114/1-g ve 115 maddeleri gereğince dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddolunacağının ihtar edildiği, buna rağmen 25.12.2014 tarihli celsede de davacı tarafça gerekli masrafın yatırılmadığı anlaşılmakla, davanın HMK 114/1-g ve 115 maddeleri gereğince dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmiştir.