muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/709, Karar No: 2015/16289, Tarih: 11.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/709 E.  ,  2015/16289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı kararının Yargıtay Ceza Daireleri İşbölümü'nü düzenleyen II numaralı bölümün, Ortak Hükümler başlığının 2. bendinde, "istisnalar dışında, bu iş bölümüne dayalı olarak dairelerce dosya devri yapılamayacağı gibi her daire önceki iş bölümü gereğince kendisine gelmiş olan işler ile daha önce kendisine gelmiş olmakla bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdiği işlerden geri gelenlere bakmaya devam edecektir" hükmüne yer verilmiştir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Adana 1. Çocuk Mahkemesi'nin 19/02/2010 tarih 2009/376 Esas 2010/88 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hüküm, Yargıtay (9.) Ceza Dairesi'nin 12.11.2012 tarih, 2012/542 esas ve 2012/12505 karar sayılı kararı ile bozularak mahalline gönderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı kararı gereğince temyiz incelemesi Yüksek (9.) Ceza Dairesi'nin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daire'ye gönderilmesine, 11.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17140, Karar No: 2013/2268, Tarih: 07.02.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/17140 E.  ,  2013/2268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- O yer C. Savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Hırsızlık suçundan hükmolunan 26.05.2009 tarih ve 2008/56-2009/20 sayılı hükmü 1412 sayılı CMUK.nun 310/3. maddesinde öngörülen bir aylık yasal temyiz süresi geçtikten sonra 29.06.2009 tarihinde temyiz eden O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin aynı Kanunun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık müdafiinin ve Üst C. Savcısının temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a) Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesine uyduğu halde aynı yasanın 141/1 maddesinden hüküm kurulması,

b) 5237 sayılı TCK.nun 50/3. maddesi uyarınca yaşı küçük sanığın mahkûm edildiği kısa süreli hapis cezasının, aynı yasanın 50/1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

c) 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinin "malın değerinin azlığı" kavramının 5237 Sayılı Kanuna özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan eşyanın alınması durumunda suçun işleniş özelliği değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak suretiyle uygulanabileceği nazara alınarak suça konu gözlüğün değeri de belirlenerek, dava konusu olayda TCK.nun 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

d) Suça konu gözlüğün bir camı yerinden çıkmış olarak sanık tarafından katılanın bahçesine atılmış olması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve Üst C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 07/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4682, Karar No: 2014/7481, Tarih: 20.06.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/4682 E.  ,  2014/7481 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Hırsızlık, mala zarar verme

Hüküm : 1- TCK'nın 142/1-a, 143/1, 43/2, 35/1-2, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK'nın 152/1-a, 53, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 112 numaralı soyunma odasında bulunan mağdur ...'a ait dolaptaki şahsi eşyaları ile 103 numaralı odadaki hastaneye ait bilgisayar kasasını almaya teşebbüs eylemlerinin iki ayrı hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden; TCK'nın 142/1-a, 143/1. maddeleri uyarınca bir kez uygulama yapılıp, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9874, Karar No: 2010/663, Tarih: 27.01.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/9874 E.  ,  2010/663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalılarla ortak deshane kurmak konusunda anlaştıklarını, anlaşmaya uygun davalılara ödeme yaptığını, karşılığında davalılardan 14.07.1998 tanzim tarihli, 15.09.1998 vade tarihli 27.000 DM bedelli senet aldığını, davalıların anlaşmaya uymadıkları gibi senet bedelini de vadesinde ödemediklerini, davalılar aleyhine icra takibi başlatmasına rağmen bononun zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile takibin iptal edildiğini ileri sürerek davalılarca ödenmeyen senet bedeli alacağı olan 7951,00 YTLnin faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, yetki itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini dilemişlerdir.

Mahkemece, genel yetki kuralı gereğince davalının ikametgahının ... olduğu belirtilerek yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki dava zamanaşımına uğramış bonodan doğan alacak davasıdır.Kural olarak HUMK 9.maddesi gereği her dava açıldığı tarihteki davalının ikametgahı mahkemesinde açılmalıdır. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı ya da vekilinin dava tarihinde da bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir 2009/9874-2010/663

düzenlemedir. Öte yandan yine aynı kanunun 22. maddesinde tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri belirtilmiştir. Tarafların sözleşmede yetkili mahkemeyi kararlaştırmış olmaları, HUMK.nun 9. maddesi uyarınca genel yetkili olan ve 10. maddedeki kural gereğince özel yetkili bulunan mahkemelerin yetkilerini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı)Somut olayda davacı ile davalılar arasındaki 15.09.1998 vade tarihli davaya dayanak gösterilen senette de H.U.M.K nun 22.maddesine göre yetkili mahkeme nin ... Mahkemeleri olduğu kararlaştırılmış olduğu gibi BK 73/1.maddesi gereğince aksi kararlaştırılmış olmadıkça para borcu alacaklının ikametgahinde ödenir. Yani sözleşmenin ifa yeri Osmaniyedir. Alacaklı davacının ikametgahıda Osmaniyedir. Bu yetki sözleşmesi ve HUMK 10 ve BK 73/1 maddeleri gereği ... mahkemeleri davaya bakmaya yetkilidir. Öyle olunca mahkemece işin esasına girilip sonucu hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 27.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7936, Karar No: 2008/8318, Tarih: 23.12.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/7936 E.  ,  2008/8318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında kooperatif eski yöneticilerinin neden oldukları zararların tazminine ilişkin tazminat davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden ... vs. vekili Avukat ... ile aleyhine temyiz istenilen ... Konut Koop. Denetçileri vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar vekili, müvekkili kooperatifin eski yöneticileri olan davalıların, genel kurul kararına aykırı olarak bir binanın tamir ve bakımı işinde kooperatifi 36.828,20-YTL zarara uğrattığını ileri sürerek, bu meblağın temerrüt faiziyle davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalılar vekili, eksiklik ve hataların yüklenici firmaya tamamlattırılmasını talep ettikleri sırada yönetimin değiştiğini, yeni yönetimin bundan vazgeçerek yapılanları yıktırdığını, müvekkillerinin gerekli özeni gösterdiklerini savunarak, davanın reddini istemişlerdir. Mahkemece, davalıların kooperatifi zarara uğrattıkları gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 37.979,79-YTL'nin temerrüt faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava kooperatif eski yöneticilerine karşı tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davalıların kooperatif genel kurulunda alınan karara aykırı davrandıkları gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; davacı kooperatifçe de kabul edildiği üzere, kararın gerekçesinde belirtilen genel kurul kararının, yapılan işten önce 2004 yılında değil, işten sonra 2005 yılında alındığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu nedenle, mahkeme kararın gerekçesi doğru değildir. Diğer yandan, mahkemece hükme esas alınmayan bilirkişi raporunda, davalı yöneticilerin hatalı ve eksik imalat nedeniyle yüklenici ile muaraza çıkardıkları, bu nedenle sorumlu tutulamayacakları belirtilmiş ise de; esasen bu görüş de doğru değildir. Bu dava kapsamında davalı yöneticiler, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 98. maddesi yollaması ile TTK’nun 336. maddesi gereğince, aldıkları kararlar ile yaptıkları işlerde kusursuz olduklarını ispat etmedikçe müteselsilen sorumludurlar. Yönetim kurulu üyeleri görevlerini ifaları sırasında bir zarar oluşmuşsa, bu zararın üyelerin kusurlu eylemi sonucu meydana geldiğinin kabulü gerekecektir. Başka bir deyişle, Türk Ticaret Kanunu, yönetim kurulu üyeleri için kusur esasına dayanan bir sorumluluk öngörmüş ve yönetim kurulu üyeleri aleyhine kusur karinesi kabul etmiştir. (...-Ticari İşletme ve Şirketler-s. 1941, 1942, 1999) Bu açıklamalar çerçevesinde somut olaya döndüğümüzde; esasen davalı yöneticilerin genel kurul iradesine aykırı olarak yaptıkları bir işlem bulunmadığından, mahkeme kararının gerekçesi doğru değildir. Mahkemece, 22.2.2004 tarihli genel kurulda yönetim kuruluna verilen yetkinin yapılan işi kapsayıp kapsamadığı, ayrıca sözleşmenin feshedilmesinde davalıların ya da yüklenicinin hangisinin kusurlu olduğu, tamir ve eksikliklerin neden giderilmediği hususlarında, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 550.00 YTL vekalet ücretinin temyiz eden davacılardan alınarak duruşmada kendilerini vekille temsil ettiren davalılara verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 23.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5497, Karar No: 2014/4874, Tarih: 28.04.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/5497 E.  ,  2014/4874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYADİN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/01/2013

NUMARASI : 2007/81-2013/16

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu H. Köyü çalışma alanında bulunan 136 ada 117 parsel sayılı 1.177.754,67 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kamu orta malı olarak kışlak vasfıyla sınırlandırılarak özel siciline kaydedilmiştir. Davacı A.. A.. ve arkadaşları, vergi kaydı, satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak iptal ve adlarına tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişme konusu 136 ada 117 sayılı parselin tapu kaydının iptali ile taşınmazın çayır vasfıyla 1/3'er paylarla davacılar A.. A.. ile Y.. Y.. ve F.. A.. mirasçıları adına veraset ilamındaki payları oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı H.. H.. temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 255/1 nolu vergi kaydının dava konusu taşınmazı da kapsadığı, komşu parsellerin dava konusu yeri doğru olarak Bekir komu olarak okuduğu, sınırlarının sabit ve genişletilmeye müsait olmadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de Mahkemenin kabulü dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Kadastro tespiti sırasında 1937 tarih 255/1 tahrir nolu ve 190 hektar (1900000 m2) yüzölçümlü ve gayrisabit hudutlu vergi kaydı uygulanarak 120 ada 71, 122 ada 85 ve 136 ada 114 parsel sayılı parseller altında ve toplam 3.077.754,66 metrekare olarak kayıt malikleri zilyetleri adına tespit ve tescil edilmiş, dava konusu taşınmaz ise kayıt miktar fazlası olarak dava konusu 136 ada 177 parsel altında ve 1.177.754,67 metrekare yüzölçümü ile kamu orta malı olarak kışlak vasfıyla tespit edilmiştir. Kayıt miktarından çok fazla olarak zilyetleri adına tespit edildiği ve kesinleştiği anlaşılmaktadır. Dava konusu taşınmaz ile aynı kaydın uygulandığı diğer parsellerin etrafındaki komşu parseller incelendiğinde batıda 136 ada 113 sayılı parsel mera vasfıyla orta malı olarak tespit edilmiş, hükmen de şahsın açtığı dava sonunda kayıt miktarı şahsa tescil edilerek miktar fazlasının meradan elde edildiği kabul edilerek kalanının mera vasfında olduğu tespit edilmiştir. Kuzeyde bulunan 122 ada 109 sayılı parsel hükmen vergi kaydı miktarı şahıslara verilmiş, kayıt fazlası mera olarak sınırlandırılarak kesinleşmiştir. Güneyden komşu 136 ada 115 sayılı parsel hükmen kayıt miktarı şahıslar adına miktar fazlası kışlakiye vasfıyla sınırlandırılarak kesinleşmiştir. Yine güneyden komşu 122 ada 86 ve 73 sayılı parseller hükmen kışlak vasfıyla sınırlandırılarak kesinleşmiştir. Tespite dayanak vergi kaydı gayrisabit hudutlu olduğu miktarı ile geçerli bulunduğu kayıt miktarı 1900000 metrekare olduğu halde kayıt malikleri adına 3.077.754,66 metrekare yer verilip kesinleşmiştir. Taşınmazların kamu orta malı taşınmazlara sınır olması nedeniyle kayıt miktar fazlasının zilyetlikle kazanılması mümkün bulunmamaktadır. Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeler ile davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19926, Karar No: 2014/11054, Tarih: 28.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/19926 E.  ,  2014/11054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 02.03.2012 tarihli temyiz istemi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda, 12.02.2014 gün ve 2013/16212, 2014/3759 sayılı ilam ile mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca reddine, hırsızlık suçundan kurulan hükmün onanmasına karar verilip, temyiz kapsamında olduğu halde iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan herhangi bir karar verilmediği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.05.2013 günlü tebliğnamesi ile yeniden gönderilen dosya üzerinde, iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Yaşı büyük sanıklar hakkında ... 7.Asliye Ceza Mahkemesinde sürdürülen yargılamanın sonucu beklenmeden, aşamalarda diğer iki sanıkla birlikte iş yerine girdiklerini belirten suça sürüklenen çocuk hakkında, atılı suçun birden fazla kişi ile işlendiğinin anlaşılamadığı gerekçesiyle TCK.nun 119/1-c maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3880, Karar No: 2021/19387, Tarih: 14.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3880 E.  ,  2021/19387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça konu eşyanın kilitli olan dolap içerisinden alındığı olayda, eylemin TCK'nın 142/2-h maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 14.12.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20069, Karar No: 2021/3185, Tarih: 22.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/20069 E.  ,  2021/3185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sair temyiz itirazlarının reddine;Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça konu olayda müştekinin evinden bir adet flaş belleğin çalındığının anlaşılması karşısında; çalınan flaş belleğin değeri belirlenerek suça

sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocukların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19333, Karar No: 2016/14689, Tarih: 20.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/19333 E.  ,  2016/14689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacı işçinin iş akdinin davalı tarafça haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, yıllık izinleri kullandırılmadığı gibi karşılığı olan ücretlerin de ödenmediğini, fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatillerde çalışmasına rağmen karşılığı olan ücretlerin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı özetle; davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacak taleplerinin reddine, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile ücret alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içerisinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacı işçinin hesaplamaya esas ücretinin hesabı konusunda uyuşmazlık söz konusudur.