muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6877, Karar No: 2011/2311, Tarih: 15.04.2011

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

I) Olay:

Tasarlayarak adam öldürme suçundan 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a, 29, 31/3-son, 62 maddeleri gereğince 10 yıl hapis cezasına hükümlü 18 yaşından küçük sanık O. D.’ın bu cezasının infazı sırasında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 107/5 maddesi gereğince infaz aşamasında geçen 1 günün 2 gün sayılması yönündeki talebinin reddine dair Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 08/03/2010 gün 2008/107-175 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazında Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 13/04/2010 gün 2010/499 D.iş sayılı kararıyla reddine karar verilmiştir.Bu karara karşı Niğde C.Savcısı (41025)’nın Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne kanun yararına bozma talebinde bulunmasıyla Yüksek Bakanlığın bu yolda 5237 sayılı TCK.nun 7/3 maddesindeki “hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç, infaz rejimine ilişkin hükümler derhal uygulanır.” hükmü nazara alındığında 5275 sayılı Yasanın 107/5 fıkrasının 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki halinde yer alan “koşullu salıverme süresinin hesaplanmasında hükümlünün 18 yaşını dolduruncaya kadar infaz kurumunda geçirdiği 1 gün 2 gün olarak dikkate alınır.” hükmünün suç tarihi itibariyle hükümlü lehine olarak uygulanması gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi talebiyle Yargıtay C.Başsavcılığının yazılarıyla Dairemize gönderilmiştir.

II)Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Hükümlü O.D.’ın 10 yıllık hapis cezasının infazı sırasında infaz kurumunda 18 yaşını dolduruncaya kadar geçirdiği 1 günün 2 gün olarak dikkate alınıp alınmayacağı uyuşmazlık konusudur.

III) Hukuksal değerlendirme;

Hükümlü O. D. tasarlayarak adam öldürme suçundan hüküm giymiş, bunun infazı sırasında suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşılmıştır.Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı TCK.nun 7/3 maddesinde hapis cezasının ertelenmesi koşullu salıverme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç infaz rejimine ilişkin hükümler derhal uygulanır.” Hükmü nazara alındığında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 107/5 fıkrasının 19/12/2006 tarihinde yapılan ve yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunla değişik hükme göre 18 yaş sınırı 15 yaşa indirilmiştir.Ancak, olayımızda hükümlünün suç tarihinde 18 yaşından küçük olması ve o tarihteki yasa gereğince infaz kurumunda 18 yaşını dolduruncaya kadar geçireceği 1 günün 2 gün olarak sayılması gerektiği yasa gereği olmakla vaki itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi doğru değildir.

IV) Sonuç ve karar:

IV) Sonuç ve karar:

Bu nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 13/04/2010 tarih, 2010/499 D.İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 13/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4009, Karar No: 2023/3169, Tarih: 05.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/4009 E.  ,  2023/3169 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/997 E., 2022/1103 K.

DAVA TARİHİ : 09.02.2022

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/118 E., 2022/308 K.

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın şikayetçi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikayetçi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. ŞİKAYET

Şikayetçi vekili şikayet dilekçesinde; müvekkilinin ilama dayalı nafaka alacağının yasaya göre imtiyazlı olduğunu, buna rağmen sıra cetvelinde müvekkiline pay ayrılmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

II. CEVAP

Şikayet olunan vekili cevap dilekçesinde; şikayetçinin nafaka alacaklarının imtiyazlı olmadığını savunarak, şikayetin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile birikmiş nafaka alacağının boşanmayı takip eden bir yıldan sonra takibe konulması nedeniyle müştekinin İİK 100 ve devamı maddeleri uyarınca ilk kesin haciz dosyasına takipsiz iştirak hakkını yitirdiği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Şikayetçi vekili istinaf başvuru dilekçesinde; İİK’nın 101/3 üncü maddesi hüküm uyarınca, ilama dayalı nafaka alacağının bir yıllık süreyle bağlı olmaksızın ilk kesin hacze iştirak edebileceğini, mahkemece bu hususun gözardı edildiğini ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesinin usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına ve İİK’nın 100/2 nci maddesi hükmü uyarınca ilk hacze iştirak koşullarının oluşmamış bulunmasına göre şikayetçi tarafın istinaf itirazları yerinde görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili temyiz başvuru dilekçesinde; istinaf başvuru dilekçesinde dile getirdiği hususları temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, haciz sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikayetçi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Şikayetçi vekili temyiz başvuru dilekçesinde; istinaf başvuru dilekçesinde dile getirdiği hususları temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, haciz sıra cetvelinde sıraya ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile İcra ve İflas Kanununun 100/1-2 ve 101 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup şikayetçi vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci

fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/581, Karar No: 2020/1204, Tarih: 10.03.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/581 E.  ,  2020/1204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

01.04.1998 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmuş olan sağır ve dilsiz mağdur ...'ın işaret dili tercümanı... huzurunda ve velisi ...'ın 06.04.2016 tarihli beyanlarında şikayetçi olmadıklarını belirttikleri, aynı oturumda hazır bulunan mağdur vekili ...'in de "Beyanlara aynen katılıyoruz, bu aşamada ilave edeceğimiz bir husus yoktur" şeklinde beyanda bulunduğu, yargılama süresince davaya katılma talebinde bulunmadığı anlaşılmakla;

5271 sayılı CMK’nin 237 ve devamı maddelerine göre usulen mahkemeye başvurulup katılan sıfatı alınarak temyiz yetkisinin kazanılmamış olmaları nedeniyle, zorunlu olarak atanan mağdur ... vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnamedeki görüşe uygun olarak REDDİNE, 10.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23883, Karar No: 2015/1047, Tarih: 28.01.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/23883 E.  ,  2015/1047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2010

NUMARASI : 2009/393-2010/724

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 14/3. maddesi uyarınca kamulaştırma davalarında paydaşlar arasında zorunlu dava arkadaşlığı yoktur.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 5219 sayılı Kanunla değişik HUMK’nun 427.maddesi uyarınca, 1.430,00-TL'den az olan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin hükümler kesindir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10926, Karar No: 2015/10657, Tarih: 17.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/10926 E.  ,  2015/10657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/175916

MAHKEMESİ : Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17.04.2012

NUMARASI : 2011/131 Esas, 2012/144 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafiin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarı da nazara alınıp 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanata ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adı geçen mağdureyle ilgili olarak Samsun 19 Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi bünyesinde oluşturulan ve psikiyatri, çocuk cerrahi, kadın hastalıkları ve doğum, üroloji, radyoloji ve bir adli tıp uzmanından oluşan heyetçe suç tarihinden yaklaşık onbir ay sonra düzenlenen 07.02.2012 günlü raporda “mağdura başka türlü adlandırılamayan anksiyete bozukluğu” tanısının konulduğu ve “maruz kaldığı bildirilen cinsel saldırı nedeni ile ruh sağlığının bozulduğunun” bildirilmesi karşısında, olayın oluş şekli de nazara alınarak raporun hüküm kurmaya elverişli olmaması nedeniyle mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek anılan olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Uygulamaya göre de;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59 ,60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/791, Karar No: 2014/9864, Tarih: 22.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/791 E.  ,  2014/9864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacı vekilinin 07.12.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle gözaltına alındığını, yapılan soruşturma sonunda üzerine atılı suçtan hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.05.2012 tarih, 2012/462 Soruşturma - 2012/76 Karar sayılı kararı ile davacı hakkında Suç işlemek amacıyla örgüt kurmak suçu nedeniyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ancak bununla birlikte davacının üzerine atılı diğer suçlar nedeniyle cezalandırılması talebiyle açılan ceza davasının Adana 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/41 Esas sayılı dosyasında derdest olduğunun anlaşılması karşısında dava şartının gerçekleşmemesi nedeniyle davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 22.04.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11122, Karar No: 2013/17903, Tarih: 28.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/11122 E.  ,  2013/17903 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

5393 sayılı Belediye Yasası'nın 15/son maddesine göre, belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile Belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczolunamaz. Ayrıca 277 sayılı Kanun'un 1. maddesine göre, 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyelere kamu hizmetini ifa etmesi için verilmekte olan paylar, belediye vergi ve resmi hükmünde olup, bu paraların da haczi caiz değildir.

Borçlu hakkında başlatılan ilamlı takipte, borçlunun ....... Genel Müdürlüğü'ndeki alacaklarına haciz konulması yönünde 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilmiş, ...... Genel Müdürlüğü, müzekkere cevabında, tahakkuk eden "Çevre Temizlik Vergisi payı alacağı"na haciz konulduğu bildirmiştir. Borçlu vergi niteliğinde olan bu alacağa haciz konulamayacağını ileri sürerek haczin kaldırılmasını İcra Mahkemesi'nden talep etmiştir.

Söz konusu alacaklar, 89/1 haciz ihbarnamesi gönderilen ......... tarafından çevre ve temizlik vergisi payı olarak nitelendirilmiş ise de, yapılan şikayet üzerine haciz konulan paraların gerçek niteliği Mahkemece gerektiğinde yerinde uzman bilirkişi aracılığı ile denetlenerek belirlenmelidir. Eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

........
Yargıtay — Esas No: 2013/544, Karar No: 2014/315, Tarih: 12.03.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/544 E.  ,  2014/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2012

NUMARASI : 2012/139-2012/453

Taraflar arasındaki “haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nce asıl ve birleşen davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair verilen 04.05.2010 gün ve 2005/503 E., 2010/164 K. sayılı kararın incelenmesi davacılar vekili ile davalı K.. B.. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesi'nin 31/01/2012 gün ve 2010/13834 E.-2012/1174 K. sayılı ilamı ile;

(…1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı K.. B..nın tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince:

a) Dava, trafik kazası nedeni ile yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davalı KARBEL’e yönelik istem husumet nedeniyle reddedilmiş; diğer davalı K.. B..’na yönelik istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ile davalı K.. B.. tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalı sürücünün kusuru ile meydana gelen trafik kazasında davacı T.. Ç..’ın ağır biçimde yaralanması nedeni ile diğer davalılar araç maliki ve davalı sürücünün istihdam edeni ile birlikte müştereken ve müteselsilen ödetilmek üzere uğradıkları maddi ve manevi zararın tazminini istemişlerdir.

Davalılar ise usul ve esas yönden davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davalı .... Ltd Şti yönünden istemin pasif husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiş, diğer davalı Konak Belediyesi Başkanlığı yönünden ise ıslah edilen maddi tazminat tutarının zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile reddedilmiştir.

Dava konusu trafik kazası 06.05.2004 günü meydana gelmiş, davacı T.. Ç.., 09.07.2004 günü fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak maddi ve manevi tazminat davası açmıştır. Davacının maruz kaldığı yaralanmadan dolayı uğradığı maddi tazminat tutarının bilirkişi tarafından hesaplanmasından sonra istem 05.06.2008 günü ıslah yolu ile artırılmıştır.

Borçlar Yasası'nın 60/1. maddesi gereğince haksız eylem sonucu uğranılan zararın ödetilmesi amacıyla açılan davanın, zarar görenin zararı ve zarar vereni öğrendiği tarihten itibaren bir yılda zamanaşımına uğrayacağı kabul edilmektedir. 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 109. maddesinde ise Borçlar Kanununun 60. maddesindeki genel kural olan bir yıllık zamanaşımı süresinden farklı olarak iki yıllık zamanaşımı süresi belirlenmiştir. Borçlar Yasası 60/2. fıkrası ve Karayolları Trafik Yasası'nın 109. maddesi hükümlerinde paralel bir düzenlemeye gidilerek eylemin suç teşkil etmesi durumunda olayda uzamış ceza zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür.

Somut olaya gelince; davacının taksirle yaralanmasına neden olmak eylemi nedeni ile davalı sürücü hakkında 765 sayılı TCK'nın 459/2 maddesi uyarınca verilen cezanın zamanaşımı süresi aynı yasanın 102. maddesine göre beş yıldır. Şu durumda, olay gününden itibaren ıslah gününe kadar uzamış beş yıllık zamanaşımı süresinin dolmamış bulunduğu gözetilmeden ıslah edilen bölümün araç maliki olarak malen sorumlu bulunan davalı K.. B.. yönünden zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiş olması doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

b-Dosya kapsamından davalılardan KARBEL Ltd Şti’nin sigortalı işçisi olan diğer davalı İ.. E..’in kullandığı, davalı K.. B..’na ait aracın davacı T.. Ç..’a çarparak ağır biçimde yaralanmasına neden olduğu anlaşılmaktadır. Davalı ..... Ltd. Şti. Borçlar Yasası'nın 55. maddesi uyarınca adam çalıştıranın sorumluluğu nedeni ile diğer davalılar ile birlikte davacıya karşı doğan zarardan dayanışmalı olarak sorumludur.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, davalılardan KARBEL Ltd. Şti. hakkındaki istemin husumet yönünden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir...)

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda kısmen direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini; birleşen dava ise, manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Asıl davada davacı T.. Ç.. vekili özetle, müvekkilinin trafik kazası sonucu yaralanmasına neden olan davalı-sürücü İ.. E.. ile olay nedeniyle sorumlu olan davalı-istihdam eden ..... Ltd. Şti. ve davalı-işleten K.. B..’ndan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 500 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı T.. Ç.. vekili, 05.06.2008 tarihli ıslah dilekçesiyle, dava değerini maddi tazminat yönüyle 88.767,45 TL arttırmak suretiyle 89.267,45 TL'ye çıkarmıştır.

Birleşen davada ise, asıl davanın davacısının eş ve çocukları tarafından aynı olay nedeniyle duyulan manevi zarar nedeniyle toplam 25.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsili talep ve dava edilmiştir.

Davalılar; asıl ve birleşen davada, ayrı ayrı açılan davanın reddini dilemişler; davalı K.. B.. vekili, asıl davada ıslah edilen maddi tazminat miktarının zamanaşımına uğradığını da belirterek, zamanaşımı def’ini ileri sürmüştür.