muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7936, Karar No: 2023/270, Tarih: 18.01.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Özetle; borçlunun şikayet dilekçesinde 103 davetiyesinin usulsüz tebliğ edildiğine yönelik bir iddiasının bulunmadığı, davacı borçlunun bu iddiayı ilk kez 18.06.2020 tarihli istinaf dilekçesinde dile getirdiği, bu haliyle davacı borçluya gönderilen ve 04.11.2019 tarihinde tebliğ edilen 103 davetiyesinin usulsüz tebliğ edildiğine yönelik usulüne uygun bir şikayetin bulunmadığının anlaşıldığı, borçlunun 103 davetiyesinin usulsüz tebliğine yönelik usulüne göre yapılmış bir şikayetinin bulunmaması, davacının yargılama aşamasında bu davetiyeden haberdar olduğu halde yeni bir şikayet yoluna başvurmaması karşısında davacının ödeme emri tebligatının usulsüzlüğünü en geç 04.11.2019 tarihinde öğrendiği, bu haliyle şikayetin süresinde olmadığı yönünde ilk derece mahkemesince yapılan tespitte ve varılan sonuçta usul ve yasaya aykırılık görülmediği ifade olundu.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; 103 davetiyesi tebliğinin de usule uygun yapılmadığı ve geçerli kabul edilmeyeceği, müvekkilin takipten 24.01.2020 tarihinde haberdar olduğu iddiaları ile Bölge Adliye mahkemesi kararının bozulmasını talep etti.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, usulsüz tebliğ şikayeti ve kambiyo takibinde borca itiraz ile takibin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Tebligat Kanunu 16. ve 20. maddeler ile sair ilgili mevzuat.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Davacı/borçlunun dava dilekçesinde açıkça 04.11.2019 tarihli ödeme emri tebliğinin usulsüzlüğü şikayetinde bulunduğu görülse de 04.11.2019 tarihli 103 Davetiyesi tebliğine dair şikayeti mevcut değildir. İşbu nedenle ödeme emri tebligatının usulsüzlüğünün en geç anılan tebliğ tarihinde öğrenildiğinin kabulü gerekecektir. Dava tarihi olan 24.01.2020 tarihi itibari ile yasal sürede şikayet hakkı kullanılmadığı görülmektedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26632, Karar No: 2022/2177, Tarih: 14.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26632 E.  ,  2022/2177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I)Sanık hakkında katılan ... ve müşteki ...’na karşı hırsızlık suçundan ve müşteki ...’a karşı konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık hakkında uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II)Sanık hakkında katılan ..., müşteki ..., ve müşteki ...’a karşı mala zarar verme suçundan ve müşteki ...'ya karşı hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkında müşteki ...'ya karşı 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 168/1 maddelerine göre belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 62/1. maddesi ile 1/6 indirilmesi ile cezanın 1yıl 4 ay 20 gün olarak belirlenmesi gerekirken 1 yıl 5 ay olarak hesaplanması suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında katılan ..., müşteki ..., müşteki ..., müşteki ...'ya karşı 5237 sayılı TCK'nın 151/1 maddesine göre belirlenen 4 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 62/1. maddesi ile 1/6 indirilmesi ile cezanın 3 ay 10 gün olarak belirlenmesi gerekirken 3 ay 15 gün olarak hesaplanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında müşteki ...'ya karşı hırsızlık suçundan kurulan hüküm fıkrasından ilgili kısmın çıkarılması ile yerine "hırsızlık suçundan sonuç cezanın 1yıl 4 ay 20 gün hapis cezası" olarak belirlenmesi, katılan ..., müşteki ..., müşteki ..., müşteki ...'ya karşı mala zarar verme suçundan kurulan hüküm fıkralarından ilgili kısmın çıkarılması ile yerine "mala zarar verme suçundan sonuç cezanın 3 ay 10 gün hapis cezası" olarak belirlenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III)Sanık hakkında müşteki ...’a karşı hırsızlık suçundan, katılan ..., müşteki ... ve müşteki ...'ya karşı konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkında müşteki ...'a karşı 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 168/1 maddelerine göre belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 62/1. maddesi ile 1/6 indirilmesi ile cezanın 1yıl 4 ay 20 gün olarak belirlenmesi gerekirken 1 yıl 5 ay olarak hesaplanması suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanığın, müşteki ...'ın apartmanının alt katında bulunan kömürlüğünden suça konu eşyaları çaldıktan sonra apartmandan çıkarken kolluk görevlileri tarafından yakalandığının anlaşılması karşısında, eylemi teşebbüs aşamasında kaldığından dolayı sanık hakkında TCK'nın 35 maddesi uyarınca indirim uygulanmaması suretiyle fazla ceza tayini,

3-Sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında, TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin suçun tamamlanmış olması halinde uygulanacağı gözetilmeden, sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezadan TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca indirim yapılması,

4-Katılan ..., müşteki ... ve müşteki ...'nın aynı apartmanın bodrum katında bulunan kömürlük ve depo olarak kullanılan bölümlerinden hırsızlık eylemi sebebiyle bir kez konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyeti gerektiği halde mahkeme tarafından mağdur sayısınca konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 14/02/2022 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY :

Temyize konu dosyamızda tartışılan hukuki sorun; üzerindeki numaralardan hangi daireye ait olduğu belli olan, konutun eklentisi niteliğinde olan kömürlüklerin konut dokunulmazlığını ihlal suçunun konusunu oluşturup oluşturamayacağı hususudur.

Konut dokunulmazlığının ihlâli suçu TCK’nın “Kişilere Karşı Suçlar” kısmının “Hürriyete Karşı Suçlar” bölümündeki 116. maddesinde;

1) Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

2) Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

1) Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

2) Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

3) Evlilik birliğinde aile bireylerinden ya da konutun veya işyerinin birden fazla kişi tarafından ortak kullanılması durumunda, bu kişilerden birinin rızası varsa, yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz. Ancak bunun için rıza açıklamasının meşru bir amaca yönelik olması gerekir.

4) Fiilin, cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle ya da gece vakti işlenmesi hâlinde, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.”şeklinde düzenlenmiş,

Madde gerekçesinde; “Madde, Anayasanın 21. maddesinde güvence altına alınan konut dokunulmazlığını ihlâl fiillerini suç olarak tanımlamaktadır. Konut dokunulmazlığının ihlâli, kişinin kendisine özgü barış ve sükûnunu ve yuvasındaki yaşamının sulh ve selametle cereyanı için var olması gerekli güvenlik duygusunun sarsılmasını ifade etmektedir. Bireylere karşı işlenen ve aynı zamanda onların muhtaç oldukları güvenlik ve sükûnu ihlâl eyleyen bu fiillerin, hürriyete karşı işlenen suçlar arasında bir suç olarak tanımlanması uygun görülmüştür.” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

Madde gerekçesinde de özenle vurgulandığı üzere konut dokunulmazlığının ihlâli ile mülkiyet ve zilyetlik hakkı değil kişi hürriyeti korunmaktadır. Kanunda mülkiyet ve zilyetliği koruyan başka hükümler bulunmakta olup bu suçla kişilerin konutlarındaki güvenlik duygusu, sükûn ve huzurlarının korunması amaçlanmaktadır.

Gelinen aşamada "konut" ve "eklenti" kavramları üzerinde de durulmalıdır.

Konut; kişilerin, devamlı veya geçici olarak yerleşmek ve barınmak amacıyla oturmalarına elverişli yerlerdir.

Suçun genel kast ile işlenmesi yeterli olup özel suç kastı aranmamıştır. Suçun oluşması için, sahibinin rızası olmadan girilen ya da rızasıyla girildikten sonra istendiği halde dışarı çıkılmayan bir konut veya eklentisi olmalıdır. Konut veya eklentinin bulunması suçun unsurlarından birisi ve adeta ön koşuludur.

Gelinen aşamada "konut" ve "eklenti" kavramları üzerinde de durulmalıdır.

Konut; kişilerin, devamlı veya geçici olarak yerleşmek ve barınmak amacıyla oturmalarına elverişli yerlerdir.

Suçun genel kast ile işlenmesi yeterli olup özel suç kastı aranmamıştır. Suçun oluşması için, sahibinin rızası olmadan girilen ya da rızasıyla girildikten sonra istendiği halde dışarı çıkılmayan bir konut veya eklentisi olmalıdır. Konut veya eklentinin bulunması suçun unsurlarından birisi ve adeta ön koşuludur.

Eklenti, Türk Dil Kurumu sözlüğünde; "herhangi bir yapıya göre ayrı bir işlevi bulunan bölümler veya yapılar, bir bütünü tamamlayan diğer küçük bölümler" şeklinde tanımlanmış olup öğretide de; "doğrudan doğruya veya dolaylı olarak konuta bağlı olup fiilen konutun kullanılmasına özgülenen veya onu tamamlayan, o yerin başkasına aidiyetini simgeleyen, engellerle dış dünyadan ayrı tutulmuş yer" (Durmuş Tezcan, Mustafa Ruhan Erdem, Murat R. Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 15. Baskı, Ankara, 2017, s. 528), "binaya doğrudan veya dolayısıyla bağlı olan ve binanın hizmetine tahsis edilen, onu tamamlayan mahaller" (Nur Centel, Hamide Zafer, Özlem Yenerer Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Cilt 1, 3. Baskı, İstanbul, 2016, s. 321), "konuta bitişik veya yakın olması şart olmayan, dış dünyadan belirli işaretlerle ayrılan ve rıza hilâfına girildiğinde konuttakilerin huzur ve sükûnunun bozulduğu yerler" (Veli Özer Özbek, Koray Doğan, Pınar Bacaksız, İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 12. Baskı, Ankara, 2017, s. 432) şeklindeki tanımlamalara yer verilmiştir.

Eklenti; konut veya benzeri yapıların kullanılış amaçlarından herhangi birini tamamlayan diğer yapılar veya yerlerdir. Diğer bir anlatımla, girilmesi konutta oturanların huzur ve güvenliğini bozabilecek, konuta bağlı veya çok yakın ek yapılar ya da yerlerdir. Avlu, ahır, bahçe, teras, samanlık, odunluk, kömürlük, balkon gibi yerler eklentidir.

Bir yerin eklenti sayılabilmesi için, bu yeri kullanan ve tasarruf edenlerin başkalarının izinsiz girmelerini istemediklerine ilişkin iradelerini açık veya ortülü biçimde açıklamaları gerekir. Eklenti veya konut sahipleri, bu yerlerin kendilerine ait olduğunu, izinsiz girilmesinden rahatsızlık duyacaklarını dış dünyaya yansıtmalıdırlar. Tahsis gayesinin bazı maddi engellerle belirtilmesi yeterlidir. Konut veya eklentisini dış dünyadan ayırıcı belirtiler, o yer sahibinin yaşama biçimi, mevcut olanakları, sosyal ve ekonomik durumu ile kültürel ile yöresel özelliklere, gelenek ve göreneklere göre farklılıklar gösterebilir. Bu husus olaysal olarak değerlendirilmeli, tayin ve takdir edilmelidir. Örneğin; bahçenin etrafına çekilen duvar, izinsiz girişi önleyecek bir engel olduğu gibi, kapı önüne yapılan sahanlık veya avluyu çevreleyen ve çit görevini yapan çiçeklik ya da sınıra açılan ark, asılan “girilmez” yazısı bu yere girmenin istenmediğini gösteren belirtilerdir.

Öte yandan konut dokunulmazlığını bozma suçu, kişi hürriyeti aleyhine işlenen suçlardandır. Bu suçun temel vasfı, kişi özgürlüğüne karşı işlenmiş olmasıdır. Korunan değer, mülkiyet, zilyetlik vs. tasarruf hakkı olmayıp, burada oturma nedeniyle kişi özgürlüğüdür. Yasa koyucu konutla birlikte, konutu korumada zaruri bulunan eklentiyi de ayrıca korumuş, eklentiye girenin de cezalandırılması gerektiğini kabul etmiştir. Bir yerin eklenti olup olmadığını belirlerken dikkat edilmesi gereken bir diğer hususta, o yere girilmekle kişi, huzur ve güvenliğinin bozulup bozulmayacağının, güvenlik duygusunun sarsılıp sarsılmayacağının tespitidir. Girilmesi veya girildikten sonra çıkılmaması konutta oturanların huzur ve sükununu bozmuş ise o yer eklenti kabul edilmelidir.

Apartman giriş kapısından sonraki koridorların, merdiven ve merdiven boşluklarının daire giriş kapısı ön kısımlarının apartmanda oturanlara ait ortak eklenti, hangi kat sahibine ait olduğunu gösterir (daire no’su gibi) muhkem kapısı ve özel kilidi bulunan odunluk veya kömürlük ise ilgili kat malikinin konutunun eklentisi olduğundan kuşku yoktur.

Somut olayda sanığın dört ayrı müştekinin oturdukları konutların eklentisi niteliğinde olan kömürlüklerine girilerek hırsızlık yapılması nedeniyle her bir müştekinin huzur ve sükununun ayrı ayrı bozulduğunun kabulü gerekmektedir. Kömürlükler/odunluklar her bir müştekinin ikametlerinin eklenti niteliğindeki birer parçasıdır. Sahiplerinin rızası dışında girilmesi durumunda her bir müştekinin mutlaka bu giriş nedeniyle rahatsızlık duyacağı huzur ve sükununun bozulacağı, güvenlik duygusunun sarsılacağı aşikardır. Öyle ki herhangi bir neden yokken ortak alanlara giren kişileri hiç kimsenin huzur ve sükunun bozuldu diye durup dururken dışarı atma yetkisi yokken, konut sahiplerinin eklenti niteliğinde olan kömürlüklerinde kendilerinin rızası dışında bulunan kişileri dışarı atma yetkisi bulunmaktadır. Dolayısıyla sahanlıklarda, ortak alanlarda bile kişilerin izinsiz bulunmaları halinde huzur ve sükun kavramının ihlal edildiği kabulü ile konut dokunulmazlığı ihlal suçundan cezalandırma kararları verilirken evleviyetle eklenti sayılan kömürlüklere girilmesi halinde de konut dokunulamazlığının ihlal edildiğinin, güvenlik duygusunun sarsılacağının kabulü gerekmektedir. Bu nedenle sanık hakkında ayrı ayrı dört kez konut dokunulmazlığını ihlal suçundan yerel mahkemece verilen kararlar onanmalıdır. Çoğunluğun dört kişinin kömürlüğünden hırsızlık yapan sanık hakkında tek konut dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurulması gerektiğine ilişkin bozma düşüncesine bu nedenle iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/21412, Karar No: 2017/2056, Tarih: 19.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/21412 E.  ,  2017/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecirimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava el atmanın önlenmesi, ecrimisil ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Davacı vekili, davalının, mülkiyeti ... Belediyesine ait olan 4370 parsel sayılı park olarak kullanılan taşınmaza bina eklentileri yapmak, ot ve saman yığmak suretiyle işgal ettiğini ve durumun tutanaklar ile sabit olduğunu, belediye tarafından 12/05/2011 tarih ve 4 nolu encümen kararının bu olay için alındığını ve davalıya tebliğ edilmesine rağmen davalının tecavüze son vermediğini ileri sürerek davalının müdahalesinin meni ile 5 yıllık ecrimisil bedeli 5.000,00TL'nin davalıdan tahsiline, davalının taşınmaza üzerine yapmış olduğu bina ve eklentilerinin kaline karar verilmesini istemiştir.

Yargılama sırasında davacı ...'nın kapatılması ve bütün hak ve alacaklarının ... İl Özel İdaresi'ne devredilmesi üzerine ... İl Özel İdaresi davaya davacı sıfatı ile dahil edilmiştir.

Davalı, okul yeri olarak İl Özel İdaresi'ne bağışlanan taşınmaz karşılığında ...'ın belediye başkanı bulunduğu sırada dava konusu edilen yerin 2 dekar olarak kendisine tahsis edildiğini ve tahsis doğrultusunda bu taşınmazı kullandığını, taşınmaz üzerindeki yapıları iyiniyetle yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalının 4370 parsel sayılı taşınmaza vaki müdahalesinin meni’ne, bilirkişi raporunda gösterilen kümesin ve bahçe duvarının kal’ine, ecrimisil davasının reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmelidir ki; ... Belediyesi Encümeninin 12.05.2011 tarih ve 4 karar numaralı kararı ile mülkiyeti Belediye’ye ait olan 4370 parsel sayılı taşınmaz üzerine davalı tarafından samanlık,yem deposu ve mandıranın yapıldığının,bu yapıların işgal ettikleri kısmın toplam 189,00 m2 olduğunun tespit edildiği,bu ruhsatsız yapıların 30 gün içinde yıkılması için davalıya süre verilmesine karar verildiği görülmekle ve bu karar tarihinden itibaren davalının kullanımının haklı olduğundan söz edilemeyeceği anlaşılmakla, el atmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalının temyiz itirazları yerinde değildir.Reddine.

Davacının temyiz itirazlarına gelince, ... Belediyesi Encümeninin 12.05.2011 tarihli kararından itibaren davalının kullanımının haksız olduğu anlaşıldığından ve bu noktadan sonra davalının iyiniyetli olduğundan bahsedilemeyeceğinden, ecrimisile de hükmedilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile ecrimisilin reddine karar verilmesi isabetli değildir.

Davacının temyiz itirazlarına gelince, ... Belediyesi Encümeninin 12.05.2011 tarihli kararından itibaren davalının kullanımının haksız olduğu anlaşıldığından ve bu noktadan sonra davalının iyiniyetli olduğundan bahsedilemeyeceğinden, ecrimisile de hükmedilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile ecrimisilin reddine karar verilmesi isabetli değildir.

Hal böyle olunca öncelikle Belediye Encümeninin 12.05.2011 tarihli kararının davalı ...’a tebliğ edildiği tarihin tespit edilerek, tebliğ tarihinden itibaren ecrimisile hükmedilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde ecrimisil talebinin reddedilmesi doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/689, Karar No: 2019/10524, Tarih: 02.07.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/689 E.  ,  2019/10524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükmün sanık müdafisi tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık müdafisinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 102/2. maddesi uyarınca temel hapis cezasının belirlenmesinin ardından, olay nedeniyle katılanın ruh sağlığının bozulmasından dolayı aynı Kanunun 102/5. maddesi ile ceza tespit edilip teselsül nedeniyle 102/2. maddeye göre tayin edilen temel ceza üzerinden 43/1. madde ile 1/4 oranında yapılan arttırım sonucunda bulunan 1 yıl 9 aylık cezanın 102/5. maddesi ile hükmedilen cezaya ilavesiyle sonuç ceza miktarının saptanması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılması sonuç cezaya etkili olmadığından, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunmasının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.