muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/429, Karar No: 2018/6633, Tarih: 17.12.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/429 E.  ,  2018/6633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabûlüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, icra takibine konu çek üzerindeki imzanın şirketi temsile yetkili müdüre ait olmadığı iddiasıyla davacının borçlu olmadığının tespitine, takip miktarının %20’sinden aşağı olmamak üzere kötü niyeti tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ciro yolu ile çeki alan davalının iyiniyetli hamil olarak takip konusu çekin davacının imzasını taşıyıp taşımadığını bilme zorunluluğunun olmadığı, davacı ile davalı arasında iki ciranta daha bulunduğu, kambiyo senetlerinde imzaların istiklali ilkesinin geçerli olduğu, davacının ticari defterlerinin incelenmesi gerektiği savunmasıyla davanın reddi ile davacının alacağın %40 oranında tazminata mahkûmiyetine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, tetkik konusu çekin arka yüzüne basılı şirket kaşesi üzerinde atılı imzanın davacı şirket yetkilisine ait olmadığı tespit edildiğinden davanın kabûlüne, davalı dava konusu çeki ciro yoluyla ele geçirdiği için çekteki imzanın davacıya ait olmadığını bilemeyeceğinden davacının kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili 01.03.2016 tarihli celseden önce vekillikten çekilmiş bu husus davacı asile meşruhatlı tebligatla bildirilmiş ve davacı 01.03.2016 tarihli celseye katılmamıştır. Herhangi bir mazeret de bildirmemiştir. Davalı vekili, aynı celse, davacı davayı takip etmediğinden kendilerinin de takip etmeyeceğini bildirmiş, mahkemece, davacıya çıkarılan tebligat parçası döndükten sonra 01.03.2016 tarihli celsede dosyanın işlemden kaldırılmasına gerek olup olmadığına karar verileceği şeklinde ara kararı verilmiş ancak bu celseyi takip eden 28.04.2016 tarihli celsede bu husus üzerinde durulmadan işin esası hakkında karar verilmiştir. Mahkemece dava dosyasının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 150. maddesi gereği 01.03.2016 tarihi itibarı ile işlemden kaldırılması ve yenilendiği takdirde yargılamaya devam edilmesi gerekirken bu usûl kuralına uyulmaması doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Kabûle göre de grafolojik inceleme için davacı şirket yetkilisinin medar-ı tatbik imza örnekleri getirtilmeden sadece huzurda alınan imza örnekleri ile inceleme yaptırılması ve buna dayalı alınan rapora itibar edilerek karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 17/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12948, Karar No: 2013/24338, Tarih: 04.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/12948 E.  ,  2013/24338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Kapatılan Kartal 5. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, ... İlk Öğretim Okulunun soyunma odasındaki dolabından mağdura ait parayı çalma eyleminde 5237 sayılı TCK' nın 142/1-a maddesinde tanımlanan suça uyduğu gözetilmeden aynı maddenin (b) bendi ile de uygulama yapılması, alt sınırdan hüküm kurulmuş olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından; adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas hükümlülüklerinin en ağırı olan Şişli 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2007 gün 2006/461 Esas ve 2007/602 karar sayılı mahkumiyet hükmüne konu hapis cezasının tekerrür uygulamasına esas alınmaması ve sanığın okulunun soyunma odasında kilitli olmayan dolapta bulunan mağdura ait çantadan 50 YTL aldıktan sonra, tanık ...'ın odasında hırsızlık yapmaya kalkıştığı iddiası ile yakalandığı ve izlemede kesinti oluştuğunun anlaşılması karşısında; suçun tamamlandığı düşünülmeden, kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek hırsızlık suçundan eksik cezaya hükmedilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin (a),(b),(c),(d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendinde yazılı “kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölüm çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin (a),(b),(c),(d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar; (c) bendinde yazılı “kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezalarından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11194, Karar No: 2019/451, Tarih: 22.01.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/11194 E.  ,  2019/451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 24.12.2012 tarihinde davalıdan dava konusu otomobili satın almış olduğunu, aracı satın aldıktan sonra araçta değişik zamanlarda meydana gelen arızalar nedeniyle servise başvurduğunu, ancak çözüm üretilerek ayıbın giderilemediğini, aracın bu haliyle ayıplı olduğunu ileri sürerek ayıplı ürünün ayıpsız misli ile değişimine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile davaya konu olan ... plaka sayılı aracın ayıpsız misli ile değiştirilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalıdan satın aldığı araçta üretim hatası bulunduğunu belirterek, aracın misli ile değişimi talebiyle bu davayı açmıştır. Dosyadaki bilirkişi raporundan araçta üretim hatası olduğu anlaşılmış olup, Mahkemece dava kabul edilmiştir. Davalı tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporuna vaki itirazda da ileri sürüldüğü üzere ve bu bilirkişi raporu içerisinde “..inceleme esnasında var olan hasar 20.06.2015 tarihinde başka bir aracın arkadan çarpması ile gerçekleşmiş ...” ifadesinden ve bilirkişi raporuna ekli dava konusu araca ait keşif esnasında alınmış fotoğraflardan da anlaşıldığı üzere dava konusu araç davacı tüketici kullanımındayken kaza geçirmiş olup, bu kaza nedeniyle oluşacak değer kaybı araç ayıplı da olsa ürünün satıcısına yüklenemez. O halde, Mahkemece, aracın geçirdiği bu kaza nedeniyle uğradığı değer kaybı bilirkişi raporu ile saptanmalı, eğer davacı araç tamir ettirdiyse sadece bu değer kaybının, tamir ettirmediyse tamir bedeli ve aracın değer kaybının davalıya ödenmesi şartıyla, davanın kabulüne karar verilmelidir.

2-Bozma nedenine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8077, Karar No: 2013/15461, Tarih: 25.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8077 E.  ,  2013/15461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı firmada Mayıs 1976 Şubat 2007 tarihleri arasında belirsiz süreli iş akdi ile çalışırken sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini belirterek işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının 15.10.1996-31.7.2001 tarihleri arasında sürekli giriş çıkış yaparak çalıştığını, emekli olduktan sonra 1.2.2002-30.4.2004 tarihleri arasında destek primi ödenerek yeniden çalışmaya başladığını, 30.4.2004 tarihinde kendi isteğiyle ayrıldığını ve bir daha çalışmadığını, asgari ücret ödendiğini ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ... başına 70,00 TL ücret aldığı kabul edilen davacının almaya hak kazandığı alacak miktarları belirlenmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, ... ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından ve özellikle ilgili meslek odasından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda; davacı ücret konusunda beyanda bulunmamış, davalı ise davacının asgari ücretle çalıştığını belirtmiştir. Davacı tanığı ... ... davacının ... başına 70-80 TL ücret aldığını, diğer davacı tanığı ... ... Aydoğdular ise ... başına 80-100 TL ücret aldığını beyan etmiştir. Mahkemece, emsal ücret araştırması yapmadan davacının ... başı 70,00 TL ücret aldığı kabulüyle sonuca gidilmiştir. Mahkemece, Şanlıurfa'da faaliyet gösteren ilgili meslek odasından şehirlerarası otobüs seyahat firmasında şoför olarak çalışan bir işçiye ödenecek ücretin ... başına maktu ücret şeklinde belirlenip belirlenmediği, şayet ... başına maktu ücret şeklinde ödeme yapılıyorsa davacının meslekte ve davalı işyerindeki kıdemi, çalıştığı süreler bildirilmek suretiyle ... başına ödenen ücretin ne olabileceği sorularak ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının ücretini belirleyip hakettiği işçilik alacaklarını bu ücrete göre hesaplattırılarak bir karar verilmesi gerekirken bu yönler gözetilmeden hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 25.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11726, Karar No: 2022/15232, Tarih: 30.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/11726 E.  ,  2022/15232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

No :

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 3.Hukuk Dairesince davacı Kurum vekilinin istinaf isteminin esastan reddine, davalılar vekillerinin istinaf isteminin kısmen kabulü ile ilk derece mahkeme kararı kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum ile davalılardan .... San. Tur. Tic. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 2018/4990 E. 2020/567 K. 03.02.2020 günlü kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Anılan kararın,taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 04/01/2012 tarihinde meydana gelen trafik - iş kazası neticesinde vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelirden oluşan Kurum zararının 5510 sayılı Kanunun 21. ve 23. maddeleri uyarınca, davalılardan müştereken ve müteselsilen rücuan tahsilini talep etmiştir.

Davacı Kurum, 04/01/2012 tarihinde meydana gelen trafik - iş kazası neticesinde vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelirden oluşan Kurum zararının 5510 sayılı Kanunun 21. ve 23. maddeleri uyarınca, davalılardan müştereken ve müteselsilen rücuan tahsilini talep etmiştir.

Bozma sonrası hükme esas alınan kusur bilirkişi raporunda, davalıların ve kazaya karışan araç sürücülerinin kusurlarının olmadığı, % 100 kaçınılmazlık durumunun olduğu tespit edildiği belirtilerek hüküm kurulmuşsa da kusur belirlemesi olayın oluşuna uygun değildir. Aracın lastiğinin patlaması nedeniyle sürücünün araç hakimiyetini kaybetmiş olabileceği şeklinde yapılan değerlendirme yerinde değildir. Zira tek başına araç lastiğinin patlaması kusursuzluk hali oluşturmaz. Kazanın ocak ayında meydana geldiği,havanın yağışlı ve sisli olduğu belirgin olup öte yandan kazaya ilişkin ceza dosyasında 12. Ceza Dairesinin onama kararında da belirtildiği üzere, lastiğin çarpışmadan önce patladığına dair bir delilin bulunmadığı belirtilmekle bu yönde bir maddi olgu kesinleşmesi mevcut değildir. Bu nedenle, lastiğin çarpışma öncesinde patlayıp patlamadığı, patlamışsa bile kazanın bundan kaynaklanıp kaynaklanmadığı konusu üzerinde titizlikle durulmalıdır. Sürücünün kullandığı kamyonetin özellikleri, hangi şeritte seyrettiği,hızı ve otoyolda karşı şeride geçmeyi önleyecek hem kendi şeridinde hem de karşı şeritteki bariyer dayanım özellikleri göz önüne alınarak tespit edilmeli, sürücünün yol ve hava koşullarına göre gitmesi gereken hızın üzerinde seyretmesi halinde direksiyon hakimiyetini kuramayacağı ve bu nedenle kusurlu olacağı hususu da dikkate alınarak lastik patladıktan sonra fren veya direksiyonla kazayı önlemeye yönelik bir manevraya başvurmasının da kazayı önleyebilecek bir husus olduğu da göz önünde bulundurularak İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak hüküm kurulmalıdır.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kabulü ile davanın kısmen kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6790, Karar No: 2010/9390, Tarih: 24.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/6790 E.  ,  2010/9390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Mahallesinde bulunan konutunun su aboneliğinin tesisi için davalıya müracaatta bulunduğunu, davalının abonelik için kanal katılım payı şebeke hissesi bedeli ödenmesini istediğini, bu talebin yasal dayanağının olmadığını belirterek, davalı tarafça abonelik tesisini kanal katılım payı ve şebeke hissesi bedeli ödenmesi koşuluna bağlayarak çıkarılan haksız muarazanın meni ile ödediği bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya ait meskenin olduğu yere kanalizasyon hizmeti getirdiğini, Belediye Gelirleri Kanunu 87 ve 88.maddeleri ve ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince davacının kanal katılım payı ödemesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının iskan izni alınmış binadan daire satın aldığını, kanalizasyon ve su bağlantısı yapılmayan binaya iskan izni verilmeyeceği, iskan izni alınan binadaki kanalizasyon hizmeti için katılım payının önceden ödenmiş olması gerektiği, davacıdan yeniden katılım payı istenemeyeceği gerekçesiyle 1.640TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

A)Kanalizasyon tesisi yapılması,

B)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır. " düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.

2010/6790-9390

ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi "2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. Ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.