muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5290, Karar No: 2021/1688, Tarih: 11.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/5290 E.  ,  2021/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete çevrilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

I-7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan ...’ya yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı görülmüştür.Adı geçen davalının adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

II-UYAP üzerinden yapılan incelemede dava konusu 175 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının imar nedeniyle kapatıldığı anlaşıldığından dava konusu taşnmazın güncel tapu kaydının ilgili tapu müdürlüğünden getirtilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 11.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/42194, Karar No: 2013/29399, Tarih: 18.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/42194 E.  ,  2013/29399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan TC. ...Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede diğer davalılar işçisi olarak çalışırken emeklilik nedeniyle akdi feshettiğini belirterek, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti ve yıllık izin ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirketler vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı Bakanlık ile davalılar ... Şirketi, ... Temizlik Şirketi temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... ile davalılar ... Şirketi ile ... Temizlik Şirketi vekillerinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 392 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesi uyarınca davalı ... harçtan muaf olmasına rağmen yargılama giderine harç katılarak davalı Bakanlığın harca mahkûm edilmesi,

Davacının yaşlılık aylığı tahsis talebi, işverene 03.05.2010 gününde tebliğ edilmekle kıdem tazminatı faizinin bu tarih yerine fesih tarihi olan 30.04.2010’dan başlatılması hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Yasanın geçici 3/1 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Kararının hüküm kısmının ikinci ve yedinci paragraflarının çıkartılarak yerine;

“10.194,39 TL kıdem tazminatının 03.05.2010 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca bir yıllık mevduata fiilen uygulanan en yüksek mevduat faizi oranında faiziyle birlikte (davalılar ... Şirketi ve ... Temizlik Şirketi ve ... Şirketinin davacıyı kendi yanlarında çalıştırdıkları dönem ve ücretle sınırlı olmak üzere) davalılardan müteselsilen alınıp davacıya verilmesine,

F) Sonuç:

Kararının hüküm kısmının ikinci ve yedinci paragraflarının çıkartılarak yerine;

“10.194,39 TL kıdem tazminatının 03.05.2010 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca bir yıllık mevduata fiilen uygulanan en yüksek mevduat faizi oranında faiziyle birlikte (davalılar ... Şirketi ve ... Temizlik Şirketi ve ... Şirketinin davacıyı kendi yanlarında çalıştırdıkları dönem ve ücretle sınırlı olmak üzere) davalılardan müteselsilen alınıp davacıya verilmesine,

"Davacının yaptığı harçlar hariç 216.00 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken-müteselsilen, 17.15 TL harç masrafının ... dışındaki davalılardan müştereken-müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine" paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davalılar ... Ltd. Şti. ve ... Tem. Ltd. Şti Adi Oraklığı ile ... Tem. Teks. Gıda ve Day. Tük. San. Tic. Ltd. Şti.'ne yükletilmesine, 18.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32980, Karar No: 2014/26294, Tarih: 11.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/32980 E.  ,  2014/26294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORLU 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/06/2012

NUMARASI : 2011/246-2012/465

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili,müvekkilinin iş sözleşmesinin fazla çalışma ücreti ödenmediği ve son yıllık izni kullandırılmadığı için kendisi tarafından 02.04.2010 tarihli noter ihtarnamesi ile feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01.04.2010, 02.04.2010, 03.04.2010 tarihlerinde mazeret bildirmeksizin ve izin almaksızın işe gelmediğini, iş sözleşmesinin 05.04.2010 tarihli noter ihtarnamesi ile 4857 Sayılı Yasanın 25/II-g maddesi gereğince feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, hizmet akdinin davacı tarafından fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğinden bahisle feshedildiği, gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, fazla çalışma hesabı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56‑45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda, fazla çalışma hesabının yukarıda belirtilen ilke kararımıza aykırı olarak haftalık yerine günlük olarak hesaplanması hatalıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenmesinin süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Somut olayda, fazla çalışma hesabının yukarıda belirtilen ilke kararımıza aykırı olarak haftalık yerine günlük olarak hesaplanması hatalıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenmesinin süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, günlük 7,5 saati aşan çalışma düzeninde ara dinlenmenin 1 saat yerine 0,5 saat olarak düşülmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10289, Karar No: 2021/10799, Tarih: 24.11.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/10289 E.  ,  2021/10799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

Katılan vekilinin 03.12.2015 tarihli temyiz dilekçesinde , gerekçeli kararın 19.01.2015 tarihinde katılana bizzat tebliğ edildiğini gösteren tebligat parçasındaki imzanın katılana ait olmadığını belirttiği, bu tebligat parçasındaki imzanın, katılanın şikayet dilekçesindeki ve ifade tutanaklarındaki imzası ile örtüşmediği ve katılanın 08.10.2014 tarihinde gerekçeli kararın tebliğ edildiği ... Mahallesi İşlek Sokak No 1/8 ... ... sayılı adresten taşınarak ... Paşa Mahallesi ... Sokak no 18/14 ... ... sayılı adrese kayıt yaptırdığı hususları da dikkate alındığında; katılan vekilinin öğrenme üzerine hükmü yasal süresinde temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “özel belgede sahtecilik ” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 03.03.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 24.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15891, Karar No: 2016/16585, Tarih: 06.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/15891 E.  ,  2016/16585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, verimliliği teşvik primi, yabancı dil primi ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 06.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3832, Karar No: 2007/5604, Tarih: 01.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3832 E.  ,  2007/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman ve genel arazi kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... KÖYÜ 106 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, 365922,49 m2 yüzölçümü ve orman niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. ... ... VE ARKADAŞLARI kadastro komisyonuna 5304 Sayılı Yasa çerçevesinde ilan askıya çıkmadan 19-20.04.2006 tarihli dilekçeler ile başvurarak, 106 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içindeki bir kısım yerlerin kendilerine ait olduğu iddiasıyla itiraz etmişlerdir. Kadastro komisyonu; 09.05.2006 tarihli kadastro komisyon tutanağı ile, komisyon üyesi Orman Mühendis... ... itiraz edenlerin yerlerinin ormandan açıldığı ve memleket haritasında bu kısımların yeşil renkli orman olduğu sebebiyle itirazların reddi gerektiği yolunda muhalefet şerhi koyarak itirazların kabulüne, 106 ada 1 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünün iptal edilerek 35482.40 m2 yüzölçümü ile orman niteliğinde Hazine adına tesciline oyçokluğu ile karar verilerek ilan edilmiş, ilan süresi içinde davacı ..., orman sınır noktaları hatalı tespit edildiğinden sınırlandırmanın eksik ve hatalı yapıldığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman ve genel arazi kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece davanın kapsamının belirlenmesinde hataya düşülmüştür. Şöyle ki; her ne kadar, davacı ... Yönetimince dava dilekçesinde davaya konu yer olarak, 106 ada 1 parsel sayılı taşınmaz gösterilmiş ise de, kadastro komisyonuna yaptığı itirazlar gözetildiğinde, dava açma iradesinin, komisyon kararından önce orman niteliği ile tespiti yapılmış olan 106 ada 1 parsel sayılı taşınmazın yüzölçümünde olması gerektiği halde, komisyonca orman sayılmayarak orman dışı bırakılan taşınmazlara yönelik olduğu anlaşılmış olup, anılan taşınmazlar hakkında Orman Yönetiminin dava açmakta hukuki yararı bulunduğu açıktır.

Bu duruma göre; yerel mahkemece, dava konusu taşınmazın, kadastro tutanağı düzenlenen veya tutanak düzenlenmeyerek tampon bölgede bırakılan bölümleri tespit edilmeksizin davacı ... Yönetiminin bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilemez.

Bu duruma göre; yerel mahkemece, dava konusu taşınmazın, kadastro tutanağı düzenlenen veya tutanak düzenlenmeyerek tampon bölgede bırakılan bölümleri tespit edilmeksizin davacı ... Yönetiminin bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilemez.

Yine dosya kapsamından, çekişmeli parsel hakkında Kadastro Mahkemesinin 2006/11, 12, 13, 14 ve 15 Esas sayılı dava dosyalarının bulunduğu anlaşılmış olup, biri hakkında verilecek kararın diğer davaları da etkileyeceğinden, davaya konu parsel hakkında açılan tüm davaların tek dosyada görülüp sonuçlandırılması zorunlu olduğunun gözetilmemesi doğru değildir.

3402 Sayılı Kadastro Yasası hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu; 3402 Sayılı Yasanın 4/3. maddesi 5304 Sayılı Yasa ile değiştirilmeden önce bu madde hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunda, kadastro çalışma alanı sınırlarında orman bulunduğu takdirde; durum çalışmaya başlamadan iki ay önce Orman Genel Müdürlüğüne bildirilmekte ve Orman Genel Müdürlüğü tarafından bu yerde bulunan ormanların sınırlaması ve orman sınırı dışına çıkarma işlemleri 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre orman kadastro komisyonlarınca tespit ve haritasına işaretlenerek tutanaklarıyla birlikte kadastro ekiplerine teslim edilmekte ve bu yerlerin ölçü ve harita işlemleri orman kadastro komisyonunun düzenlediği harita ve tutanaklar esas alınarak kadastro ekiplerince ikmal edilmekte, eğer iki ay içinde orman kadastro komisyonları orman sınırını belirlemezse, kadastro alanı sınırları arazi kadastro ekipleri tarafından belirlenerek, çalışmalar yürütülmekte ve arazi kadastro ekiplerince bu şekilde tespit ve ilan edilen yerlerde orman kadastro işlemleri de ikmal edilmiş sayılmakta ve yasanın 9. maddesine göre yapılan itirazlar aynı yasanın 10. maddesi hükmüne göre komisyonlar tarafından incelendikten sonra ister orman kadastro komisyonları tarafından, isterse arazi kadastro ekipleri tarafından belirlenen orman parsellerine ait tespit tutanakları ile aynı çalışma alanında bulunan diğer taşınmazların kadastro tutanaklarına göre yapılan tespitlere dayanılarak, düzenlenen askı cetvelleri ile pafta örnekleri 30 gün süre ile ilan edilmekte ve askı ilan süresi içinde itiraz edilmeyen tespit tutanakları kesinleştirilerek aynı Yasanın 12. maddesi gereğince tapuya tesil edilmekte, askı ilan süresi içinde kadastro mahkemelerinde dava açılan parsellerle ilgili uyuşmazlıklar 3402 Sayılı Yasanın 25, 26, 27, 28, 29 ve 30. madde hükümlerine göre karara bağlanmakta, daha önce orman kadastrosu kesinleşmiş yerlerde bu sınırlara aynen uyularak bu ormanlar hakkında aynı Yasanın 22/4. maddesi hükmü uyarınca işlem yapılmakta idi.