muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2644, Karar No: 2019/5636, Tarih: 21.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2644 E.  ,  2019/5636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07/04/2015 gün ve 2014/833- 2015/98 sayılı kararında da belirtildiği üzere suça sürüklenen çocukların 23/06/2013 tarihli Görgü Tespit Tutanağına ve şikayetçi beyanına göre sokak içinde açık alana şikayetçinin direksiyon kilidiyle kitleyerek park etmiş olduğu motosikleti çalması şeklindeki eyleminin; 5231 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-b maddesi gereğince uygulama yapılması, her iki bentte öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden ve şikayetçinin kolluktaki ifadesinde; motosikletini saat 21.00 sıralarında sokak içinde açık alana direksiyon kilidiyle kitleyerek park etmiş olduğunu ve aynı gün saat 23.00 sıralarında motosikletinin çalındığını farkettiğini beyan ettiği ve suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alınarak UYAP'tan alınan çizelgeye göre gece vaktinin saat 20.58'de başladığının anlaşılması karşısında; eyleminin gece gerçekleştirildiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmolunan cezada TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere,gerekçeye,hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 21/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/653, Karar No: 2019/1140, Tarih: 13.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/653 E.  ,  2019/1140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirttiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 19.11.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle oluşan Kurum zararının davalı işveren vakıf ve 3. kişi olarak davalı ...’dan müştereken ve müteselsilen tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 21.maddesidir.

Mahkemece anılan yasanın 21/4 maddesine aykırı şekilde davanın kabulüne davaya ve talebe konu 62507,77 TL ilk peşin değerli gelirin gelir bağlama onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ; davalı vakıf 5510 sayılı yasanın 21/1. Maddesi uyarınca tamamından, davalı ... 31235,88 TL sinden 21/4. Madde uyarınca müştereken ve mütelselsilen sorumlu olacak şekilde alınarak davacı kuruma verilmesine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı kurum vekilinin ve ... vekilinin tüm, davalı işveren vakıf vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Dolayısıyla yukarıda belirtilen hususlar doğrultusunda hesaplama yapıldığında, işveren şirketin peşin sermaye değerli gelir yönünden müteselsil sorumluluğu

60.275,34 TL kadar olduğu anlaşılmıştır. Davalı işverenin somut olaydaki sorumluluğu yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak özellikle değinilen 4. fıkra hükmü çerçevesinde belirlenmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Dolayısıyla yukarıda belirtilen hususlar doğrultusunda hesaplama yapıldığında, işveren şirketin peşin sermaye değerli gelir yönünden müteselsil sorumluluğu

60.275,34 TL kadar olduğu anlaşılmıştır. Davalı işverenin somut olaydaki sorumluluğu yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak özellikle değinilen 4. fıkra hükmü çerçevesinde belirlenmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının tamamen silinmesi ile yerine;

“Davanın KISMEN KABULÜNE,

-60.275,34 TL peşin sermaye değerli gelirin gelir bağlama onay tarihinden (davalı ... için peşin sermaye değerli gelir yönünden 31235,88 TL müştereken ve müteselsilen sorumluluk sınırı olmak üzere)itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

-Daha önce harç alınmadığından alınması gereken 4117,40 TL harcın davalılardan tahsiline,

-Davacı tarafından yapılan 1685,00 TL yargılama giderinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

-Karar tarihinde yürürlükte bulunan ve avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca ölçümlenen 6.946,92 TL nispi vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

- Karar tarihinde yürürlükte bulunan ve avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca ölçümlenen 1.800 TL nispi vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine

-Davacı tarafından yatırılan ve kullanılmayarak artan gider avansı miktarının karar kesinleştiğinde talep halinde davacıya iadesine,” ibarelerinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'na iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ...'dan alınmasına, 13.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11071, Karar No: 2018/5175, Tarih: 13.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/11071 E.  ,  2018/5175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 04.01.2003-22.10.2013 tarihleri arasında, davalı ... Genel Müdürlüğü'ne bağlı işyerlerinde alt işverenler nezdinde, son olarak da davalı şirkette temizlik görevlisi olarak kesintisiz çalıştığını, emekliliğe hak kazanmış olması sebebiyle, iş sözleşmesini, 1475 sayılı Kanunun 14/1-4 maddesine dayanarak feshettiğini, ancak davalı alt işverenin bu müracaatını işleme koymadığını,... 12. Noterliğinden davalı işveren Güven Ltd. Şti.'yi muhatap alarak keşide etmiş olduğu 31.10.2013 tarih ve 18760 yevmiye sayılı ihtarname ile iş sözleşmesini 22.10.2013 tarihi itibariyle feshettiğini bildirdiğini, ancak davalı işverenin kıdem tazminatı alacağı ile kullandırılmamış olan yıllık ücretli izin alacaklarını ödemediğini, davalı ... Genel Müdürlüğü'nün asıl işveren sıfatıyla sorumluluğunun bulunduğunu iddia ederek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla, kıdem tazminatı, yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... İşletmeleri Genel Müdürlüğü vekili; davacının idarelerinde temizlik işleri ihalesini alan firmalarda temizlik işçisi olarak çalıştığını, davacının taleplerinden müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını, davanın bu şirketlere ihbarının gerekeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci

Mahkemece; toplanan deliller ve düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1-Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Hükme dayanak bilirkişi raporunda brüt hesaplanan alacaklar nete çevrilmiş, davacı taleplerini net rakamlara göre ıslah etmiştir.

Mahkemece bu rakamlar hüküm altına alınmış, hesap bilirkişisi yıllık izin ücret alacağından yerinde olmayan gerekçeyle sosyal güvenlik kurumu kesintisi ve işsizlik primi kesintisini yapmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş yıllık izin ücretinin nete çevrilmesi sırasında gelir vergisi ile damga vergisinin yanı sıra sosyal güvenlik primi ve işsizlik primi kesintisini yapıp sonuca gitmektir.Bu açıdan hatalı raporla sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Mahkemece bu rakamlar hüküm altına alınmış, hesap bilirkişisi yıllık izin ücret alacağından yerinde olmayan gerekçeyle sosyal güvenlik kurumu kesintisi ve işsizlik primi kesintisini yapmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş yıllık izin ücretinin nete çevrilmesi sırasında gelir vergisi ile damga vergisinin yanı sıra sosyal güvenlik primi ve işsizlik primi kesintisini yapıp sonuca gitmektir.Bu açıdan hatalı raporla sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14174, Karar No: 2020/13266, Tarih: 19.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/14174 E.  ,  2020/13266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 141/1 ve 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamında bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, hırsızlık suçundan verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılırken uygulama maddesinin TCK'nın 145. maddesi yerine 148. maddesi olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 19/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2475, Karar No: 2019/670, Tarih: 07.02.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2475 E.  ,  2019/670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan iş verene ait işyerinde 21/06/1990-20/05/2009 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 21/06/1990-20/05/2009 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti ile prime esas gerçek ücretinin tespiti istemine ilişkindir.Mahkemece, bozma ilamına uyulup, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı işverence davacı adına düzenlenen 01/08/1990 tarihli işe giriş bildirgesi ile 01/08/1990-30/05/2009 tarihleri arasındaki çalışmalarının kısmen asgari ücret üzerinden bildirildiği, davacının işçilik alacakları için açtığı davada, davacının en son 2.600,00 TL ücret aldığı kabul edilerek alacaklarına hükmolunduğu ancak davanın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, dinlenen bordro tanıklarının çalışmayı doğruladıkları, davacı adına davalı işveren tarafından 2007 ve 2008 yıllarında banka aracılığı ile haftada 600 TL ücret gönderildiği ancak ücrete ilişkin olup olmadığı hususunda bir açıklamanın yapılmadığı, ücret araştırmasının yapıdığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; hizmet tespiti yönünden kurulan hüküm yerindedir. Uyuşmazlık ise dava konusu dönemde, davacının gerçek ücretinin tespiti hususunda toplanmaktadır.

Somut olayda; hizmet tespiti yönünden kurulan hüküm yerindedir. Uyuşmazlık ise dava konusu dönemde, davacının gerçek ücretinin tespiti hususunda toplanmaktadır.

Davanın niteliği gereği çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık, ücretin ispatında bu denli serbestlik söz konusu değildir. Ücretin ispatında HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı HMK m. 200) yazılı sınırları aşan, ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. ( Hukuk Genel Kurulunun 25.04.2018 gün 2015/21-1656 E., 2018/944 K.; 22.03.2017 gün ve 2014/10-2384 E. 2017/522 K. sayılı kararları da aynı doğrultudadır.) Ücret miktarı HUMK’nın 288. (HMK m.200) maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için veya bu miktar üzerinde olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgelerin bulunması hâlinde tanık dinletilmesi mümkündür

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HMK m. 200 maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması hâlinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.Hâl böyle olunca, ücret miktarı HMK’nın Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200. maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkün olduğundan, buna göre araştırma yapılması gerekmektedir.Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; tanık beyanları ve emsal ücret araştırmasına belirtilen miktara göre, Kurum kayıtlarında gözüken ücretinin aksinin eşdeğer yazılı delille ispatlanamaması nedeniyle ücret yönünden davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ :Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07/02/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10270, Karar No: 2010/910, Tarih: 01.02.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/10270 E.  ,  2010/910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, imalat sanayinde faaliyet gösteren işletmelere faaliyet konusuna göre çeşitli destekler verdiklerini, bunlardan birinin de bilişim desteği olduğunu, KOSGEB Destekleri Uygulama Yönergesinde belirtilen şartların yerine getirilmesi halinde işletmelere Bilgisayar Yazılım Desteği verdiklerini, mevzuat gereği davalı ...Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti’nin yararlanıcı işletme, davalı ...…A.Ş nin tedarikçi işletme olduğunu, davalı ...Tekstil…. Ltd.Şti’nin destekten yararlanmak için kendilerine başvurduğunu, aralarında düzenlenen sözleşme kapsamında bu davalıya 18.394,96- YTL Bilgisayar Yazılım Desteği verdiklerini, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı müfettişlerinin yaptığı teftiş sırasında davalıların parayı almak amacıyla aralarında muvazaalı olarak sözleşme yapılıp fatura düzenlendiğinin tespit edildiğini, haksız ve usulsüz destek alındığını ileri sürerek, 18.394,96- YTL destek bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti, yasal süresi geçtikten sonra yetki itirazında bulunmuş, davanın esastan da reddini dilemiş, davalı ... ….A.Ş. ise yetki itirazında bulunarak ikametgahı itibariyle ... Asliye Ticaret Mahkemesinin yetkili olduğunu belirtmiştir.

Mahkemece, yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın yetkili ... Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK.nun 9.maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı ya da vekilinin dava tarihinde orada bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Öte yandan yine aynı kanunun 22. maddesinde tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri belirtilmiştir. Ayrıca HUMK 10 ve BK 73.maddesi uyarınca para alacağı aksı kararlaştırılmadıkça alacaklının ikametgahinda ödeneceğinden davaya bakmaya alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Tarafların sözleşmede yetkili mahkemeyi kararlaştırmış olmaları, HUMK.nun 9.maddesi uyarınca genel yetkili olan ve 10. maddedeki kural gereğince özel yetkili bulunan mahkemelerin yetkilerini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı)

Somut olayda, davacı ile davalı ...Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti arasındaki 29.09.2004 tarihli sözleşmenin 8.maddesi uyarınca ... Mahkemeleri’nin yetkili olduğu kararlaştırılmıştır. Bu yetki sözleşmesi uyarınca HUMK 10 ve BK 73 maddesi uyarınca davanın konusu para alacağına ilişkin olduğundan alacaklının bulunduğu yer mahkemesi olan ... Mahkemeleri davaya bakmaya yetkilidir. Davalı ...…..A.Ş. ile davacı arasında bir sözleşme bulunmamakta ise de, davacı bu davalı hakkında haksız fiile dayanarak talepte bulunmaktadır. Davalılar arasında el ve işbirliği yapıldığı iddiasının olduğu ve davaların birlikte görülmesinin gerektiği gözetilerek mahkemece işin esasına girilip sonucu hakkında hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 1.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19758, Karar No: 2013/7325, Tarih: 04.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/19758 E.  ,  2013/7325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, banka zararının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, bankanın bir mudisinin bankamatik kartının kendisine teslim edilmesine karşın hesabından usulsüz para çekilmesi üzerine açtığı dava sonucunda zararının karşılandığını, bu olayla ilgili olarak yapılan müfettiş soruşturması sunucu düzenlenen rapor üzerine davalının mali mesuliyetine karar verildiğini, bankamatik kartlarının tesliminden ve kullanıma açılmasından davalının sorumlu olduğunu belirterek banka zararının tahsilini istemiştir.

Davalı işçi, taraf olmadığı bir davada verilen karar gereğince yapılan ödemenin kendisinden istenemeyeceğini, çalıntı (kayıp) olayının gerçekleştiği tarihlerde başka görevlilerle birlikte çalıştıklarını ve banka kartı işlemlerini yaptıklarını, kredi kartı taahhütnamesinin dolaptan çalınmasının kusurunun tek bir çalışana yüklenemeyeceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bankamatik kartının banka görevlileri tarafından kullanıma açıldığı, yapılan soruşturma sonunda bankamatik kartının kim yada kimler tarafından ele geçirildiğinin tespit edilmediği, olay öncesinde günlük işlemler sırasında kredi kartı taahhütnamelerinin muhafazası için çelik kasa tahsis edildiği ancak taahhütnamelerin muhafaza ettiği dolapların anahtarının bulunmadığı, olay sonrasında dolapların kilit altına alındığı bu sebeple, olayda davalının kusurlu olduğu somut bir delil ile ispat edilmediği, ceza davasında davalının beratine karar verildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.