muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/16508, Karar No: 2020/6619, Tarih: 29.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16508 E.  ,  2020/6619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, üst işvereni davalı şirket alt işvereni iş yerinin güvenliğini sağlayan ... Güvenlik, ... Güvenlik ve ... Güvenlik şirketinin ihale il aldığı işte güvenlik görevlisi olarak 15/03/2008 - 01/12/2013 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, son ücretinin 930,00 TL olduğunu, alt işverenlerin değişmesine rağmen üst işverenin aynı olduğunu, iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ; öncelikle zamanaşımı definde bulunduklarını, ... Serbest Bölgesi'nin yapı itibariyle devlete ait olduğunu, idaresinin T.C. Ekonomi Bakanlığı'na bağlı olduğunu, davacının davalı şirketin işçisi olmadığını, davalı işinin ihale ile alan alt işveren güvenlik şirketinin işçisi olduğunu, davalı şirketin güvenlik şirketleriyle imzaladığı tüm güvenlik sözleşmelerinin feshettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, Davacının, davalı ... tarafından güvenlik işinin ihale edildiği alt işveren işçisi olarak 27/10/2008 - 29/11/2013 döneminde 5 yıl 1 ay 3 gün çalıştığı, davacının iş sözleşmesinin davacı tarafça ücret alacağının bulunması sebebiyle haklı sebeple sona erdirildiği, 4857 sayılı Kanun'un 24. Maddesine göre istifası haklı sebebe dayanmakta olup davacının kıdem tazminatına hak kazanacağı, ihbar tazminatını isteyemeyeceği, kayda dayanmayan alacaklardan hastalık ve mazeret gibi sebeplerle hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda bilirkişi 08.03.2016 tarihli raporunda davacının hak ettiği ödenmemiş kıdem tazminatını doğru şekilde 3.386.77 TL olarak hesaplamasına rağmen raporun sonuç kısmına sehven 5791.78 TL yazılmış, mahkemece de bu hata gözden kaçırılarak kıdem tazminatı 3386.77 TL yerine 5791.78 TL olarak hüküm altına alınmıştır. Karar bu yönüyle hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2055, Karar No: 2009/6255, Tarih: 09.06.2009

18. Hukuk Dairesi 2009/2055 E., 2009/6255 K.

**18. Hukuk Dairesi 2009/2055 E., 2009/6255 K.**

**- NÜFUS KAYITLARININ DÜZELTİLMESİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, dava dilekçesinde babasının nüfus kütüğünde " L " olan anne adının " Ş " olarak değiştirilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, dava dilekçesinde nüfus kütüğünde babası K..'in annesi olarak gözüken L..'nin gerçek adının Ş.. olduğunu ileri sürerek bu yanlışlığın düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden özellikle yersel yazıma ilişkin esas defterinin fotokopisi içeriğinden, Bursa İli Gemlik İlçesi A.. köyü hane: 51, Cilt:25 sayfa 77'de kaydı bulunan davacının babasının annesi L..'ye ait dört sıra numaralı kayıtta L..'nin adının önce Ş.. olarak yazılıp tek çizgi ile iptal edildiği böylece K..'in annesinin adı ile ilgili olarak bir tereddüt yaratıldığı nüfus kaydına göre de L..'nin (Ş..'nin) 27.08.1982 günü öldüğü anlaşılmaktadır.

Nüfus kayıtlarının düzeltilmesi davaları kişiye sıkı sıkıya bağlı haklara ilişkin bulunan davalardan oldukları gerçeği dikkate alınarak bunların, bizzat kaydının düzeltilmesi istenen kişi tarafından açılması gerektiği Yargıtay uygulamalarında kabul edilmekte ise de, çoğun içinde azında bulunduğu kuralı uyarınca düzeltme isteminin aynı zamanda tespiti de içeriğinden davacının, salt düzeltme isteminde bulunması, tespit kararı verilmesine engel oluşturmaz. Açıklanan duruma ve tüm dosya içeriğine göre davacının iddiası kanıtlanmış bulunduğundan ölü olan babaannesinin nüfus kütüğünde L.. olan adının Ş.. olduğunun tespitine karar vermek gerekirken doğrudan doğruya kaydın düzeltilmesi şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26752, Karar No: 2012/38333, Tarih: 17.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/26752 E.  ,  2012/38333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İşkence

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların işkence oluşturan eylemleri birden fazla mağdura karşı gerçekleştirmelerine karşın, mağdur sayısı yerine haklarında tek suçtan hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suç tarihinde 21. Jandarma Sınır Tugay Komutanlığı Disiplin Ceza ve Tutukevinde infaz koruma görevlisi olarak görev yapan sanıkların, 2005 yılının Aralık ayı içerisinde, katılan ... ve mağdurlar ... ile ...'e yönelik, sigara yedirme, ranzaların altında süründürme, soyulup şortla elbise dolabına sokma, hakaret edip tokat atma, sırf iş yaptırmak amaçlı kömür taşıtma gibi zalimane, gayri insani ve haysiyet kırıcı muamelelerde bulunarak işkence suçunu işlediklerinin sanıkların kısmi ikrarları, katılan ve mağdurlar ile tanıkların ifadeleri ve tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık ... müdafiinin ve sanık ...'nin, suçun sabit olmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin (ONANMASINA), 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2843, Karar No: 2007/3259, Tarih: 27.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2843 E.  ,  2007/3259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2. maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7847, Karar No: 2012/7938, Tarih: 05.07.2012

**5. Ceza Dairesi         2012/7847 E.  ,  2012/7938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ün yapılan yargılanması sırasında; İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/03/2012 gün ve 2012/220 E. 2012/162 K. sayılı kararıyla Boyabat Asliye Ceza ve Ağır Ceza Mahkemeleri arasında dolaylı da olsa daha önceden görev uyuşmazlığı çıktığı gerekçesiyle durma kararı verilerek dosya dairemize gönderilmiş ise de; ortada çözümü gereken İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesiyle İstanbul 40. Asliye Ceza Mahkemeleri arasında bir görev uyuşmazlığı bulunmadığından, incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE 05/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27599, Karar No: 2013/24744, Tarih: 15.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/27599 E.  ,  2013/24744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının ... sözleşmesinin haklı sebep olmadan davalı işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... A. Ş. vekili, davacının davalı şirkette çalışmaya başlamadan önce ... Özel Eğitim ve ... Hizmetler A. Ş. bünyesinde temizlik ve güvenlik işleri yapan ... şirketinde çalışmaya başladığını, daha sonra davalı şirketin ... Özel Eğitim A.Ş.'nin temizlik işlerini yapmaya başlaması ile birlikte, davacının 01.01.2010 - 20.01.2010 tarihleri arasında evrak takipçisi olarak asgari ücret ile çalışmaya başladığını, davalı şirketten başka bir ... alanında çalışmak istediğini beyan ederek işten kendi isteği ile ayrıldığını, 24.04.2010 tarihinde işten kendi isteği ile ayrıldığını, tüm alacaklarını aldığı ve yıllık ücretli izinlerini kullandığı hususunda ibraname imzaladığını, davalı şirketin çalıştığı ... Özel Eğitim A.Ş.'nin resmi daire niteliğinde olduğunu, resmi - dini tatillerde ve yılbaşı günlerinde çalışılmadığını, bu nedenle fazla çalışmada yapılmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

İhbar olunan ... Özel Eğitim A.Ş. vekili davalı şirketin temizlik ve yemek hizmet alımı ile ilgili olarak önce ... .... Ltd. ile bir süre çalıştığını, bu şirketle yapılan sözleşmenin bir süre sonra feshedildiğini, daha sonra davalı ... A.Ş. ile aynı konuda sözleşme akdedildiğini, temizlik ve yemek hizmetinin bu şirkete bırakıldığını, yapılan sözleşme içeriklerinde, işçilere ait tüm ödemeler ile işçilik haklarından kaynaklanan tüm sorumluluğun hizmet veren şirketlere ait olduğunu, davalı şirketin herhangi bir sorumluluğunun olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının ... sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının ... sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosya içeriğine göre davacının şirkete verdiği dilekçe ile 24.04.2010 tarihinde istifa ederek ayrıldığı aynı günde istifa nedeni ile ayrılışının yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı ... sözleşmesinin 21.04.2010 tarihinde davalı işveren tarafından feshedildiğini iddia etmiş ise de davacı ... sözleşmesinin feshedildiğini iddia ettiği tarihten sonra davalı işverene verdiği dilekçede işyerinden kendi isteğiyle ayrıldığını belirtmiştir. Ancak, davacının 21.04.2010 tarihinde ... sözleşmesinin davalı tarafından feshedildiği ispatlanamamış olmasına göre davacının işyerinden istifa nedeni ile ayrıldığının kabulü gerekir. Bu itibarla istifa ederek işyerinden ayrılan davacının kıdem tazminatına hak kazanmadığı gözetilmeden kıdem tazminatı isteğinin reddi yerine hüküm altına alınması hatalıdır.

3-Davacı işyerinde çalışma işyerinde fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatillerde çalıştığı halde bu çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının ödenmediği iddiasıyla fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti isteğinde bulunmuştur. Mahkemece davacı tanığının beyanlarına göre hesaplanan tutardan % 30 oranda hakkaniyet indirimi yapılarak fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacakları hüküm altına alınmıştır. Dosyaya ibraz edilen bir kısım davacının imzasını taşıyan hesap pusulalarında bazı aylarda fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücretleri tahakkuk ettirilmiştir. Hesap raporunda tahakkuk olan aylar dışlanmış, sadece bir davacı tanığının beyanlarına göre hesaplanmıştır. Hesaplamada beyanı esas alınan davacı tanığı davacı ile 3-4 yıl birlikte çalıştığını beyan etmiş ise de davacı ile birlikte çalıştığı dönem için kesin ve ayrıntılı beyanda bulunmamıştır. Böyle olunca davacının fazla mesai tahakkuku olmayan dönemlerde fazla çalışma ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığı usulüne uygun olarak ispatlandığı kabul edilemez. Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret isteklerinin reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetli olmamıştır.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.11.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21493, Karar No: 2014/20296, Tarih: 20.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/21493 E.  ,  2014/20296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde kararın davalı (kadın)'a tebliğine ilişkin tebliğ mazbatası bulunmamaktadır. Kararın davalıya tebliğine ilişkin mazbatanın dosya içerisine konulması, tebliğe ilişkin mazbatanın bulunamaması halinde, kararın tebliğ tarihinin ...'ten sorularak alınacak cevabın dosyaya eklenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.20.10.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/198, Karar No: 2021/2, Tarih: 28.01.2021

**Ceza Genel Kurulu         2020/198 E.  ,  2021/2 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 498-763

Sanık ...'ın elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, değişen suç vasfına göre karşılıksız yararlanma suçundan sanığın, TCK'nın 163/3, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ertelemeye ilişkin Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 25.04.2013 tarihli ve 410-290 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 03.07.2017 tarih ve 3835-7844 sayı ile;

"02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki Kanun'un Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikâyetçi kurumun zararını tazmin etmesi hâlinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği hususu gözetilerek, sanığın kurum zararını giderip gidermediği sorulup gidermediğinin tespiti hâlinde, sanığa 'bilirkişi tarafından hesaplanan 966.17 TL değerindeki tüketim bedeline ilişkin zarar miktarını gidermesi durumunda 6352 sayılı Kanun'un Geçici 2/2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine' dair bildirimde bulunularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesince 29.11.2018 tarih ve 498-763 sayı ile, sanığın önceki hüküm gibi TCK'nın 163/3, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ertelemeye karar verilmiş, bu hükme yönelik katılan vekilinin temyiz talebi üzerine Yerel Mahkemece 25.01.2019 tarihli ve aynı sayılı ek karar ile temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Bu ek kararın da katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 13.01.2020 tarih ve 2005-493 sayı ile, katılan vekilinin temyiz dilekçesini 15 günlük süre içerisinde vermesi nedeniyle temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek ek kararın kaldırılmasına ve hükmün vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 05.02.2020 tarih ve 28107 sayı ile;

Bu ek kararın da katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 13.01.2020 tarih ve 2005-493 sayı ile, katılan vekilinin temyiz dilekçesini 15 günlük süre içerisinde vermesi nedeniyle temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek ek kararın kaldırılmasına ve hükmün vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 05.02.2020 tarih ve 28107 sayı ile;

"...7035 sayılı Kanun ile CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yapılarak 05.08.2017 tarihinden sonra verilen kararlar yönünden temyiz süresi 15 güne çıkarılmış ise de, 26.09.2014 tarihli ve 5235 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca 'Resmî Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere 305 ila 326. maddelerinin uygulanacağına dair hüküm ve 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesindeki temyiz süresinin bir hafta olduğuna dair hüküm gözetildiğinde 11. günde katılan vekili tarafından yapılan temyiz itirazının reddine karar verilmesi yasal zorunluluktur. Zira, inceleme konusu dosya daha önce temyiz denetiminden geçmiştir ve dolayısıyla tekrar temyiz edildiğinde Yargıtay denetimine tabi olup 05.08.2017 tarihinde temyiz süresinin 15 güne çıkarılmasına dair hükme tabi değildir. Ayrıca, tefhim edilen kararda katılan vekilinin temyiz süresinde, başvuru yeri ve şekli konusunda yanıltılması da söz konusu değildir. Bu sebeplerle, katılan vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekir." düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 16.03.2020 tarih ve 4832-4115 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen 25.04.2013 tarihli mahkûmiyet hükmünün, sanığın temyizi üzerine Özel Dairenin 03.07.2017 tarihli ilamı ile bozulması sonrasında, bozmaya uyan Yerel Mahkemece 29.11.2018 tarihinde sanığın mahkûmiyetine karar verildiği, yoklukta verilen hükmün 20.12.2018 tarihinde tebliği üzerine bu kez katılan vekili tarafından 31.12.2018 tarihinde temyiz edildiği anlaşılan dosyada; temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310 ve 311. maddeleri uyarınca "bir hafta" mı, yoksa 05.08.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin 1. fıkrası uyarınca "on beş" gün mü olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;