muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2014, Karar No: 2010/6282, Tarih: 25.10.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2014 E.  ,  2010/6282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede çalışma yapan 53 numaralı Toprak Tevzi Komisyonunun 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 numaralı belirtmelik parsellerinin bulunduğu bölgeye ait dağıtım haritası ile dağıtım cetvellerinin, dağıtım sonucu tapu kaydı oluşmuşsa tapu kayıtlarının dairesinden getirtilerek dosyasına konulması,

2- ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.9.1971 tarih ve 1966/25-1971/67; 29.6.1972 tarih ve 1966/3-1972/2; 3.11.2004 tarih 2004/355-397 Esas ve Karar sayılı dava dosyalarının Mahkemesinden getirtilerek dosyasına konulması,

3- 12.10.1961 tarih 3 ve 4, 12.12.1964 tarih 1, 25.11.1971 tarih 2, 25.7.1972 tarih 6 ve 7, 15.02.1980 tarih 8 ve 9 sayılı tapu kayıtlarının tesis ve ifrazen intikallerine esas tüm oluşum belgelerinin ilgili ilam örnekleri ve özellikle haritalarının getirtilerek dosya içine konulması,

4- 12.10.1961 tarih 3 ve 4 sayılı tapu kayıtlarının tüm tedavül kayıtlarından ifrazen oluşan hava alanı kamulaştırmasına ilişkin tüm belgeler ile özellikle kamulaştırma haritasının getirtilerek dosya içine konulması,

5- 12.10.1961 tarih 3 ve 4 ; 24.2.2005 tarih 3 sayılı tapu kayıtları ve tüm tedavülleri ile 1937 tarihli 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 ve 14 tahrir numaralı vergi kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında herhangi bir taşınmaza uygulanıp uygulanmadığı Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanarak; uygulanmışlarsa uygulandıkları taşınmaza ait onaylı kadastro tutanağı örneklerinin ve kadastro tespitleri kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının getirtilerek dosyasına konulması,

6- Dava konusu taşınmaz ile aynı tapu kaydının uygulandığı 124 ada 8 ila 27; 126 ada 1, ve 2 sayılı taşınmazlarla ilgili tespitlerin kesinleşip kesinleşmediği Kadastro Müdürlüğünden araştırılarak, kesinleşmiş taşınmazlara ait kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları ile varsa kesinleşmelerine esas onaylı ilam örneklerinin Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10474, Karar No: 2014/8492, Tarih: 29.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/10474 E.  ,  2014/8492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında "Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Hasılat Paylaşımı Şeklinde Arsa Payı Karşılığı Yapım Sözleşmesi" bulunmakta olup, uyuşmazlık asıl davada; davalının (arsa sahibi) sözleşmeden kaynaklanan yükümlülüklerini yerine getirmemesi nedeniyle davacı (yüklenici) tarafından yapılan imalatların bedeli ile mahrum kalınan karın tahsili istemine, karşılık davada ise, davacının (yüklenici) sözleşmedeki edimini yerine getirmemesi nedeniyle davalının (arsa sahibi) munzam zararının tahsili istemine ilişkindir. Yerel Mahkemece uyuşmazlığın açıklanan bu niteliği ve taraflar arasındaki eser sözleşmesi hükümleri değerlendirilmek suretiyle hüküm tesis edilmiştir.

6110 sayılı Kanunun 8.maddesiyle değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14/1-a maddesi "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme esas alınır." hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan madde hükmü ve mahkemenin nitelendirmesi birlikte değerlendirildiğinde uyuşmazlık; Arsa, arsa payı ya da kat karşılığı inşaat sözleşmelerinden kaynaklanmakta olup, Dairemizin görevi alanı içine sadece Adi Ortaklıktan doğan davaların temyiz incelemesinin girdiği, oysa yerel mahkemenin nitelendirmesine göre Adi Ortaklıktan kaynaklanan bir uyuşmazlığın bulunmadığı, bu nedenlerle hükmün temyiz incelemesi görevi; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı İş Bölümü Kararı uyarınca, Yargıtay 23. Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 23. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7925, Karar No: 2019/16999, Tarih: 25.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/7925 E.  ,  2019/16999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetler

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Katılanların aşamalarda sanığın akıl sağlığının yerinde olmadığını düşündüklerini söylemeleri, Elbistan Devlet Hastanesince düzenlenen 14.01.2015 tarihli raporda sanıkda paranoid eğilim olduğunu ve tanısal değerlendirme için ruh sağlığı hastanesine sevkinin uygun olduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastası olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan, tıp fakültesi psikiyatri ana bilim dalı başkanlığından ya da tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2) Sanığa verilen kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nin 51. maddesi gereğince ertelendiği halde TCK'nin 53/4. maddesine aykırı olarak TCK'nin 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1591, Karar No: 2018/7450, Tarih: 06.12.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/1591 E.  ,  2018/7450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

... sonucu ... İlçesi Yapracık Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 65, 309, 113 ada 62, 119 ada 51, 83, 87, 106, 126 ada 2 ve 135 ada 2 parsel sayılı 2.795.06, 7.181.69, 9.333.08, 1.710.27, 1562.83, 17.310.53, 7.474.22, 13.489.30 ve 589.27 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ..., 101 ada 310, 119 ada 52, 90, 123 ada 29, 126 ada 38 ve 135 ada 1 parsel sayılı 7.025.14, 5.101.65, 15.141.80, 20.718.82, 6.719.55 ve 574.27 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ..., 101 ada 631, 632 ve 113 ada 35 parsel sayılı 1.590.28, 3.243.60 ve 7.545.23 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar Ömer ve ... adına irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar ... ve ..., çekişmeli taşınmazların müşterek ...ten intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edilmediği iddiasına dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı taraf, çekişmeli taşınmazların müşterek kök ......’den intikal ettiğini ve mirasçılar arasında terekesinin taksim edilmediğini ileri sürmüştür. Davalı taraf ise dava konusu taşınmazların tamamının kök ...ten intikal etmediğini üçüncü kişilerden satın alma yoluyla edindiğini, kök ...ten intikal eden taşınmazlarda ise davacıların paylarını kendisine devrettiğini savunmuştur. Mahkemece, taşınmazların öncesinin ......’e ait olduğu ve davacıların paylarını davalılara devrettiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişmeli taşınmazların hangilerinin müşterek ......’den geldiği,...’den intikal eden taşınmazların mirasçılar arasında yöntemince paylaşılıp paylaşılmadığı ve davacılara ait payın davalılara hibe edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır. Ne var ki mahkemece bu husus yeterince açıklığa kavuşturulmamış, mahallinde yapılan keşifte beyanına başvurulan mahalli bilirkişi ve tanıkların soyut nitelikteki beyanları ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Hal böyle olunca, doğru sonuca varılabilmesi için, mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları huzuruyla taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşifte yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazların hangilerinin ......’den intikal ettiği, terekeye dahil taşınmazların tüm mirasçıların katılımı ile paylaşılıp paylaşılmadığı ve paylaşılmış ise paylaşımın ne zaman yapıldığı, çekişmeli taşınmazların paylaşıma konu olup olmadığı, çekişmeli taşınmazlarda davacı tarafın payının bulunup bulunmadığı, payı var ise davalı tarafa hibe edilip edilmediği, taşınmazları kimin ne zamandan beri ne şekilde kullandığı maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, tanık beyanları ile yerel bilirkişilerin beyanları çeliştiği takdirde yüzleştirme yapılarak çelişki giderilmeye çalışılmalı, taksime dair beyanlar dosyaya getirtilecek olan ...e ait taşınmazların tutanakları ile denetlenmeli, davacıların imzasını taşıyan ve miras paylarının davalı tarafa hibe edildiğini içeren tarihsiz belge de dikkate alınarak, toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 06.12.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/143, Karar No: 2013/137, Tarih: 09.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/6-143 E.  ,  2013/137 K.**

* NİTELİKLİ YAĞMA SUÇU

* ETKİN PİŞMANLIK

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 168

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 149

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli yağma suçundan sanık K. Yakıştır'ın 5237 sayılı TCK’nun 149/1-a-c ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 21.12.2010 gün ve 589-600 sayılı hükmün sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 13.03.2012 gün ve 9684-4475 sayı ile;

"...Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yakınanın Cumhuriyet Başsavcılığında 08.11.2010 günü alınan beyanında sanığın zararını karşıladığını söylemesi karşısında, 5237 sayılı TCK’nun 168/1-3. maddesiyle uygulama yapılmaması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 18.05.2012  gün ve 125083 sayı ile;

"Sanığın yağma fiilini işlediği sabittir. Kolluk tarafından alınan beyanında mağdurun, yağma konusu şeyi kendisine teslim ettiğine dair bilgisinin olmadığı, mağdurun, 08.11.2010 tarihli dilekçesi ile bu kez yağma fiilinde bulunan kişiyi tanımadığını Cumhuriyet savcılığına bildirdiği, aynı gün Cumhuriyet savcılığınca alınan beyanında, bu kez zararının karşılandığını da bildirdiği, duruşma aşamasında ve sanığın beyanının alındığı 21.12.2010 tarihli oturumda ise, parasını halen alamadığını, mağduriyetinin giderilmediğini bildirdiği, çelişki üzerine, şikayetçi olmadığını bildiren mağdurun bu konuda ısrar ettiği, önceki beyanlarını reddettiği, şikayetçi olunmadığını içeren bu beyana karşı söz verilen sanığın da, bu beyanlara bir diyeceğinin olmadığını belirttiği belgelerle sabittir.

Dosya kapsamı ele alındığında, mağdurun, muhtemelen dış etkiler nedeniyle şikayetten vazgeçme dilekçesi yazdığı ve fakat bu dilekçesinde mağduriyetinin giderildiğine dair beyanda bulunmadığı, Mahkeme huzurunda alınan ve sanık tarafından herhangi bir itirazla karşılanmayan beyan ile de mağduriyetinin giderilmediği ısrarla vurgulanmıştır. Bu kapsamda sanık hakkında TCK'nun 168. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik yoktur. Aksi halde, aynı anda verilen beyanın, şikayetten vazgeçme kısmı kabul edilecek, ancak mağduriyetin giderilmediğine dair kısım kabul edilmeyecektir. Şikayetçi olmayan mağdurun, ısrarla mağduriyetinin giderilmediği yönündeki bu beyanlarının samimi olduğu açık olup, mahkemece de bu vicdani kanı ile TCK'nun 168. maddesi uygulanmamıştır. O halde yerel mahkeme kararı onanmalıdır" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca dosyanın gönderildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesince 19.11.2012 gün ve16936-22036 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca dosyanın gönderildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesince 19.11.2012 gün ve16936-22036 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Eylemin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibarıyla da herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168/3. maddesi kapsamında etkin pişmanlık hükmünün uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Mağdur K. Özdemir'in olay günü kollukta; sanık K.’nin kendisini darp ederek üç kişiyle birlikte bıçak tehdidi ile cebinden 50 Lirayı alan kişi olduğunu belirttiği ve beş kişi arasından sanığı teşhis ettiği,

08.11.2010 tarihinde savcılığa verdiği dilekçede; olay günü kendisini darp eden kişinin sanık Kemal olmadığını, vuran kişiyi göremediğini, bu nedenle sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini belirttiği,

Aynı gün savcılıkta, kendisini darp ederek parasını yağmalayan kişinin sanık Kemal olduğunu, daha önceden arkadaşlıklarının olması nedeniyle şikayetten vazgeçtiğini, herhangi bir zararının olmadığını, zararının karşılandığını söylediği,

Mahkemede ise, daha önceden tanımadığı üç kişinin kendisini darp edip, bıçak tehdidi ile parasını aldıklarını, sanık Kemal’in olay yerinde olmadığını, şikayetinden vazgeçtiğini, ancak parasını halen geri alamadığını dile getirdiği,

Mahkeme ifadesi ile önceki ifadeleri arasındaki çelişki sorulduğunda, kolluk ve savcılıktaki ifadelerinin doğru olmadığını, sanık K.’nin olay yerinde bulunmadığını beyan ettiği,

Sanık K.'nin tüm aşamalarda; üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği, suça konu 50 Liranın mağdura iade edilip edilmediği konusunda herhangi bir açıklamada bulunmadığı, Özel Daireye hitaben yazdığı 25.02.2013 günlü dilekçede; "Müştekinin alındı dediği 50 TL yüksek bir meblağ değildir. Yüksek mahkemeniz bir fırsat daha verirse bu suçu işlemediğim halde ödemeye hazırım" açıklamasına yer verdiği,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 08.07.2005 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanunun 20. maddesiyle değiştirilmiş bulunan 168. maddesi;

"(1) Hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, hileli iflâs, taksirli iflâs ve karşılıksız yararlanma suçları tamamlandıktan sonra ve fakat bu nedenle hakkında kovuşturma başlamadan önce, failin, azmettirenin veya yardım edenin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilir.

"(1) Hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, hileli iflâs, taksirli iflâs ve karşılıksız yararlanma suçları tamamlandıktan sonra ve fakat bu nedenle hakkında kovuşturma başlamadan önce, failin, azmettirenin veya yardım edenin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilir.

(2) Etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra ve fakat hüküm verilmezden önce gösterilmesi halinde, verilecek cezanın yarısına kadarı indirilir.

(3) Yağma suçundan dolayı etkin pişmanlık gösteren kişiye verilecek cezanın, birinci fıkraya giren hallerde yarısına, ikinci fıkraya giren hallerde üçte birine kadarı indirilir.

(4) Kısmen geri verme veya tazmin halinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için, ayrıca mağdurun rızası aranır" şeklindedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.05.2008 gün ve 127-147 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere; 5237 sayılı TCK’nun 168. maddesinde yer alan "etkin pişmanlık" hükmünün uygulanabilmesi için, maddede sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi halinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir.

Anılan madde bu düzenleniş şekliyle, 765 sayılı TCK’nun 523. maddesinden oldukça farklıdır. 29.06.1955 gün ve 10-16 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.11.1997 gün ve 248-288 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da açıklandığı gibi, 765 sayılı TCK’nun 523. maddesi, "iade ve tazmin esasına" dayalı bir düzenleme iken, 5237 sayılı TCK’nun 168. maddesi tazminden çok "pişmanlık" esasına dayanmaktadır.

Öğretide hakim olan görüşe göre de; 5237 sayılı TCK’nun 168. maddesinin, 765 sayılı TCK’nun 523. maddesinden farklı olarak tazminden çok pişmanlık esasına dayandığı kabul edilmektedir. (Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Prof. Dr. Durmuş Tezcan, Doç. Dr. Mustafa Ruhan Erdem, Yrd. Doç. Dr. R. Murat Önok, 4. baskı, s.520-523; 5237 sayılı Yasa Kapsamında Ceza Hukuku Özel Hükümleri 1, Sedat Bakıcı, Ankara-2008, s.934 vd.; Hırsızlık Suçları, Erdal Noyan, Ankara-2007, s.396 vd.; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu Yorumu, Ali Parlar, Muzaffer Hatipoğlu, Ankara-Şubat 2007, c.2, s.1318 vd.)

Kanun koyucunun da 5237 sayılı TCK’nun 168. maddesinde, "tek başına iade ve tazmine" değil, "pişmanlık sonucu olan iade ve tazmine" önem verdiği madde ile ilgili Meclis Komisyonunda yapılan görüşmelerde kullanılan ifadelerden açıkça anlaşılmaktadır (TC Adalet Bakanlığı Yayın İşleri Dairesi Başkanlığı, Tutanaklarla Türk Ceza Kanunu, Ankara-Şubat/2005, s.616).

Kanun koyucunun da 5237 sayılı TCK’nun 168. maddesinde, "tek başına iade ve tazmine" değil, "pişmanlık sonucu olan iade ve tazmine" önem verdiği madde ile ilgili Meclis Komisyonunda yapılan görüşmelerde kullanılan ifadelerden açıkça anlaşılmaktadır (TC Adalet Bakanlığı Yayın İşleri Dairesi Başkanlığı, Tutanaklarla Türk Ceza Kanunu, Ankara-Şubat/2005, s.616).

Bu açıklamaların sonucu olarak; iade ve tazminin cebri icra yoluyla gerçekleştirilmesi, zararın failin rızası hilafına veya ondan habersiz olarak üçüncü kişilerce giderilmesi, failin yakalanmamak için kaçarken atması sonucu eşyanın ele geçirilmesi, kaçarken yakalanan failin üzerinde ele geçmesi gibi hallerde failin gerçek anlamda pişmanlığından söz edilemeyeceğinden, 5237 sayılı TCK’nun 168. maddesinin uygulanma şartları oluşmayacaktır. Buna karşın, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun uğradığı zararın aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi şartı yerine getirilirken duyulan pişmanlığın mutlaka sözle ifade edilmesi zorunluluğu bulunmayıp, söz ve/veya davranışlar yoluyla da ifade edilmesi olayın özelliğine göre mümkün olabilecektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdur K.  Özdemir 08.11.2010 günü Cumhuriyet savcılığında verdiği ifadesinde  zararının giderildiğini belirtmiş ise de; mahkemede zararının giderilmediğini açıkça belirtmiş olması karşısında, savcılıktaki anlatımının daha önceden tanıdığını söylediği sanığı korumaya yönelik bir anlatım olduğu, zararı karşılanmamış olmasına rağmen bu şekilde anlatımda bulunduğu anlaşılmaktadır. Nitekim tüm aşamalarda suçlamayı reddeden ve zararı karşıladığı yönünde herhangi bir savunmada bulunmayan sanık Kemal Özel Daireye hitaben gönderdiği dilekçesinde, "Müştekinin alındı dediği 50 lira yüksek bir meblağ değildir. Yüksek mahkemeniz bir fırsat daha verirse bu suçu işlemediğim halde ödemeye hazırım"açıklamasına yer vermek suretiyle, zararın ödenmediği ve mağdurun zararının giderilmediği yönündeki mahkeme anlatımını doğrulamıştır.

Bu nedenle; mağdurun zararının giderilmediğinden bahisle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168. maddesinde düzenlenmiş olan etkin pişmanlık hükümlerini uygulamayan yerel mahkeme kararı kanuna uygun olup, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin Özel Daire kararı isabetsizdir.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, usul ve kanuna uygun olan yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Genel Kurul Üyesi; Özel Daire bozma kararının isabetli olduğu ve itirazın reddi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının  KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.03.2012 gün ve 9684-4475 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Genel Kurul Üyesi; Özel Daire bozma kararının isabetli olduğu ve itirazın reddi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının  KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.03.2012 gün ve 9684-4475 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Usul ve kanuna uygun bulunan Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.12.2010 gün ve 589-600 sayılı hükmünün ONANMASINA,

4-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.