muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1628, Karar No: 2024/2773, Tarih: 24.04.2024

İlk Derece Mahkemesince, bozmaya uyma kararı verilerek yeniden yapılan yargılama neticesinde, keşifte uygulanan tapu kaydının 166 ada 199 parseli kapsamadığı anlaşıldığından zilyetlik ve taksim araştırması yapıldığı, alınan beyanlardan tarafların, dava konusu taşınmazın kök muris ... ...'den geldiği hususunda ihtilaflarının bulunmadığı, bununla birlikte dava konusu parseli kapsayan geçerli bir taksim olduğu hususunda da dinlenen tanık, mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişilerinin herhangi bir bilgilerinin olmadığı anlaşıldığından, taşınmazın kök muris ... ...'den kalan bir parsel olup, geçerli bir taksim görmediği anlaşıldığı gerekçeleri ile, davanın kısmen kabul, kısmen reddine, davacıların kök muris ... ...'den gelen hisseleri oranında davalarının kabulü ile buna göre 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 Sayılı Kanun) 30/2. maddesi gereği dava konusu Ordu ili Akkuş ilçesi ... mahallesinde kain 166 ada 199 parselin kadastro tespitinin iptali ile, parselin tamamı 60.480 hisse kabul edilerek; kök muris ... ... mirasçıları adına tesciline karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince, temyiz posta ve tebligat giderlerinin verilen kesin sürede yatırılmadığı gerekçesi ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş, ek karar ve asıl karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren mahkeme tarafından bir haftalık kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Muhtırada gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı yatırılma merci, süresi ve ilgili giderler kalem kalem belirtilmelidir.

Kadastro Mahkemesince, davacı vekiline gönderilen muhtırada, gider avansı miktarı belirlenmesine rağmen, belirlenen miktar kalem kalem belirtilmediğinden, muhtıranın usulüne uygun olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Bu itibarla; 10.01.2024 tarihli ek kararın kaldırılmasına ve davacı vekilinin temyiz talebinin incelenmesine karar verilmiştir.

Esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kadastro Mahkemesince, davacı vekiline gönderilen muhtırada, gider avansı miktarı belirlenmesine rağmen, belirlenen miktar kalem kalem belirtilmediğinden, muhtıranın usulüne uygun olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Bu itibarla; 10.01.2024 tarihli ek kararın kaldırılmasına ve davacı vekilinin temyiz talebinin incelenmesine karar verilmiştir.

Esasa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyulduktan sonra, alınan beyanlardan tarafların, dava konusu taşınmazın kök muris ... ...'den geldiği hususunda ihtilaflarının bulunmadığı, bununla birlikte dava konusu parseli kapsayan geçerli bir taksim olduğu hususunda da dinlenen tanık, mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişilerinin herhangi bir bilgilerinin olmadığı anlaşıldığından, taşınmazın kök muris ... ...'den kalan bir parsel olduğu ve geçerli bir taksim görmediğinin anlaşıldığı gerekçeleri ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 30/2. maddesi hükmü gereği kök muris ... ... verasetine göre taşınmazın tamamı kök muris ... ... mirasçıları adına hisseleri oranında tespit edilmesine karar verilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır.

Şöyle ki, Mahkemece, uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan inceleme sonrasında, dosya kapsamında yapılan tüm keşifler ve alınan beyanlara göre, mahkemenin ve tarafların da kabulünde olduğu üzere, dava konusu taşınmazın kök muris ... ...'den kaldığı sabit ise de, yine, alınan beyanlardan, taşınmazın, muris ... tarafından sağlığında herhangi bir şekilde davacı murisi ...'e temlik edilmediği gibi, gerek sağlığında gerekse, ölümünden sonra tüm mirasçılar arasında usulüne uygun şekilde taksim yapılmadığı ortadadır. O halde, bozma ilamı, karar düzeltme ilamı ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 30/2. maddesi uyarınca, taşınmazın muris ...'nin tüm mirasçıları adına değil, kök muris ... ... mirasçısı ...'nın miras payı olan 1/3 payın ...'ün tüm mirasçıları adına, kalan payların da talepte bulunmayan mirasçılar adına pay verilemeyeceği göz önünde bulundurularak, tespit maliki olan davalılar adına eşit olacak şekilde tesciline karar verilmesi gerekirken, taşınmazın tüm ... mirasçıları adına tesciline karar verilmesi doğru görülmemiştir. Açıklanan bu nedenlerle, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, HMK'nin Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile HUMK'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

İstek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13454, Karar No: 2020/328, Tarih: 08.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/13454 E.  ,  2020/328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 20/02/2015 tarihli temyiz dilekçesi ile sadece hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği gibi, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...’nin temyiz istemleri üzerine iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların itiraz merciince incelenerek karara bağlandığı, kararın suça sürüklenen çocuklar müdafiilerine tebliğ edildiği ve temyiz edilmediği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında temyiz kapsamının hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I- Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar ve sanıkların, suç tarihlerinde gece vakti haksız yere ellerinde bulundurdukları anahtar ile mağdurun iş yerine girerek iş yerinden suça konu tüfekleri çalmaları şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b. maddesi ile uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; sanıklar yönünden 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın, suç tarihlerinde gece vakti haksız yere elinde bulundurduğu anahtar ile mağdurun iş yerine girerek iş yerinden suça konu tüfekleri çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b. maddesi ile uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinin 12/02/2010 tarihli ve 2009/180 Esas, 2010/18 Karar sayılı kararına konu suçu işlediği sırada sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı, 5237 sayılı TCK'nın 58/5. maddesi hükmüne göre anılan karar nedeniyle sanığın mükerrir sayılamayacağı ve sanığın suç tarihi itibari ile de adli sicil kaydında tekerrüre esas mahiyette başkaca bir mahkumiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi gereğince sanık ... hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6971, Karar No: 2019/1630, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6971 E.  ,  2019/1630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Red

Bu dava dosyası ile Dairemizin 2018/2603 esasında kayıtlı dava dosyası, aralarındaki bağlantı nedeniyle birlikte incelenmiştir.

Temyize konu davanın dayanağını oluşturan 01.03.2013 tarihli iddianame ile sanıklar hakkında, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri, aynı dönemlere ait defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının 18.06.2012 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen defter ve belgeleri süresi içerisinde ibraz etmedikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı; mükerrer kabul edilen davanın dayanağını oluşturan 18.03.2013 tarihli iddianame ile sanıklar hakkında, 2007, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri, aynı dönemlere ait defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının 12.10.2012 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen defter ve belgelerin süresi içerisinde ibraz etmedikleri iddiasıyla kamu davası açıldığı; her iki davanın konusunun ve sanıklara yüklenen fiillerin farklı olması nedeniyle davanın mükerrer olmadığı dikkate alınıp, yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerekirken davanın reddi yönünde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talebi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, 19.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14719, Karar No: 2012/3601, Tarih: 29.03.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/14719 E.  ,  2012/3601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÜMÜŞHANE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılar adına tespit ve tescil edilen .. ada .parsel sayılı taşınmazın öteden beri hazineye ait olduğunu ve davalıların bir ilgisinin bulunmadığını, taşınmazın uzun süredir kullanılmadığını davalıların zilyetliğinin de olmadığını ileri sürerek; tapu iptali ve Hazine adına tescil istemiştir.

Davalı E.., yanıt vermemiş; diğer davalılar ise, çekişmeli taşınmazın 1.3.1926 tarihli miras bırakanları adına kayıtlı tapu kaydı kapsamında kalan yerlerden olduğunu, taşınmazı 30 yılı aşkın süredir nizasız ve fasılasız malik sıfatıyla imar ve ihya ederek kullandıklarını, iddiaların doğru olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı M.. K..  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu .. ada ..  parsel sayılı taşınmazın 21.10.2004 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında zilyetliğe dayalı olarak senetsizden davalılar adına tespitinin yapıldığı tutanakta Kadastro Mahkemesi’nin 2005/9 esas sayılı dosyasında davalı olduğundan bahisle tutanağın kesinleşmediği belirtilmişse de; 05.12.2006 tarihinde, Kadastro Mahkemesi’nin 2005/9 esas sayılı dosyasında dava konusu olmadığının bildirilmesi üzerine tespitin 6.9.2005 tarihi itibariyle kesinleştiğine dair şerh verildiği ve 15.12.2006 tarihinde davalılar adına paylı mülkiyet üzere tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesinin koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin ispatı davalı tarafa aittir.

Oysa mahkemece, zilyetlik konusunda davalı tarafın delilleri sorulup saptanmadan ve değerlendirilmeden, sadece tespit bilirkişilerinin bilgilerine başvurulmuş olmasının doğru olduğu söylenemez.

Öte yandan; her nekadar çayır niteliğindeki bir taşınmazın otunu biçmek suretiyle kullanılmış olmasının iktisaba elverişli nitelikte olduğu kabul edilmekte ise de, yılın belirli mevsimlerinde hayvan otlatmak suretiyle zilyet edinmenin iktisap sağlayacak nitelikte olmadığı da açıktır.

Ne var ki mahkemece anılan hususlar üzerinde durulmamıştır.

Hal böyle olunca; iddia ve savunma doğrultusunda taraf delillerinin toplanması, toplanan ve toplanacak olan delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Ne var ki mahkemece anılan hususlar üzerinde durulmamıştır.

Hal böyle olunca; iddia ve savunma doğrultusunda taraf delillerinin toplanması, toplanan ve toplanacak olan delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturmayla yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Davalı M.. K..’nın temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  29.03.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8898, Karar No: 2021/10576, Tarih: 26.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/8898 E.  ,  2021/10576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça konu cüzdan içinde 22 TL para ile 1 adet doların bulunduğu anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesi hükümlerinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12884, Karar No: 2013/11589, Tarih: 02.09.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/12884 E.  ,  2013/11589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, doğum esnasından uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Başkanlar Kurulu Kararı ve Yargıtay Yasasının 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek Yargıtay 4.Hukuk Dairesine aittir.

Bu nedenlerle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 02.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10267, Karar No: 2010/10588, Tarih: 01.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/10267 E.  ,  2010/10588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın, sıva, dolap ve doğrama işlerinin yapımını konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 01.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8786, Karar No: 2025/1551, Tarih: 10.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/8786 E.  ,  2025/1551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/1960 Esas, 2024/94 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Kuşadası Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.09.2022 Tarihli ve 2022/705 Esas, 2022/1359 Karar Sayılı Kararı

Davalı şirketin adresi İstanbul olduğundan yetkili mahkemenin İstanbul Anadolu Mahkemeleri olduğu, süresi içerisinde yetki itirazında bulunulduğu, kiralanan taşınmazın İzmir'de bulunan taşınmaz olduğu, her ne kadar kira sözleşmesinde Kuşadası mahkemelerinin yetkili olduğu belirtilmiş ise de, davacı tarafın tacir veya kamu tüzel kişisi olmadığı, bu nedenle yetki sözleşmesinin geçerli olmadığı anlaşıldığından yetki itirazının kabulü ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.01.2024 Tarihli ve 2022/1960 Esas, 2024/94 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda davalının icra dosyasına yaptığı yetki itirazında yalnızca yetkiye itiraz ettiği, yetkili icra dairesini göstermediği dolayısıyla usule uygun yapılmış bir yetki itirazı bulunmadığından icra müdürlüğünün yetkisi kesinleştiği, itirazın iptali davasını görme yetkisi bakımından ise takibin yapıldığı yer Kuşadası Sulh Hukuk Mahkemelerine ait olduğu, para borcunun alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde ifa edilmesi gerektiği dolayısıyla davanın Kuşadası Sulh Hukuk Mahkemesi'nde de açılabileceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, itirazın iptali ve tahliye davasında yetkili mahkemenin belirlenmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun'un 6 ıncı, 7 nci, 10 uncu, 17 nci ve 18 inci maddeleri

3. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 89 uncu maddesi

C. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesine göre bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanun'un 10 uncu maddesine göre ise sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca 6098 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesine göre para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

2. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

3. 6100 sayılı Kanun'un 17 nci maddesine göre tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.

4. Somut olayda, davacının alacağının tahsili için Kuşadası İcra Dairesinde takip başlatıldığı, davalının yetki itirazında bulunduğu ancak yetkili icra dairesini göstermediği, yapılan yetki itirazının usulüne uygun olmadığı, böylelikle icra dairesinin yetkisinin kesinleştiği anlaşılmaktadır. İcra dairesinin yetkisine itiraz edilmemesinin o yerdeki mahkemeyi itirazın iptali yönünden yetkili hale getirmezse de davalı tarafça süresi içinde yetki itirazında bulunularak yetkili mahkeme olarak İstanbul Anadolu Sulh Hukuk Mahkemeleri bildirilmiştir. Davacının Türkiye de sakin olduğu yerin Kuşadası/Aydın, sözleşmenin ifa yerinin de Buca/İzmir olduğu ve birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada davacı seçimlik hakkını, yerleşim yerinde dava açarak kullanmasının, genel yetki kuralına uygun olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın Kuşadası Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Kuşadası Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.