muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/173, Karar No: 2022/796, Tarih: 13.12.2022

Yerleşmiş uygulamalar ve öğretideki baskın görüşlere göre ortaya konulan ilkeler göz önünde bulundurulduğunda; hile, maddi olmayan yollarla karşısındakini aldatan, hataya düşüren, düzen, dolap, oyun, entrika ve bunun gibi her türlü eylem olarak kabul edilebilir. Bu eylemler bir gösteriş biçiminde olabileceği gibi, gizli davranışlar olarak da ortaya çıkabilir. Gösterişte, fail sahip bulunmadığı imkânlara ve sıfata sahip olduğunu bildirmekte, gizli davranışta ise kendi durum veya sıfatını gizlemektedir. Ancak sadece yalan söylemek, dolandırıcılık suçunun hile unsurunun gerçekleşmesi bakımından yeterli değildir. Kanun koyucu yalanı belirli bir takım şekiller altında yapıldığı ve kamu düzenini bozacak nitelikte bulunduğu hallerde cezalandırmaktadır. Böyle olunca hukuki işlemlerde, sözleşmelerde bir kişi mücerret yalan söyleyerek diğerini aldatmış bulunuyorsa bu basit şekildeki aldatma, dolandırıcılık suçunun oluşumuna yetmeyecektir. Yapılan yalan açıklamaların dolandırıcılık suçunun hileli davranış unsurunu oluşturabilmesi için, bu açıklamaların doğruluğunu kabul ettirebilecek, böylece muhatabın inceleme eğilimini etkisiz bırakabilecek yoğunluk ve güçte olması ve gerektiğinde yalana bir takım dış hareketlerin eklenmiş bulunması gerekir.

Failin davranışlarının hileli olup olmadığının belirlenmesi noktasında öğretide şu görüşlere de yer verilmiştir: "Hangi hareketin aldatmaya elverişli olduğu somut olaya göre ve mağdurun içinde bulunduğu duruma göre belirlenmelidir. Bu konuda önceden bir kriter oluşturmak olanaklı değildir." (Veli Özer Özbek/Koray Doğan/Pınar Bacaksız, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 15. Baskı, Ankara 2020, s. 717.), "Hileli davranışın anlamı birtakım sahte, suni hareketler ile gerçeğin çarpıtılması, gizlenmesi ve saklanmasıdır." (Doğan Soyaslan, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Yetkin Yayınevi, 13. Baskı, Ankara 2020, s. 439.), "Hilenin, mağduru hataya sürükleyecek nitelikte olması yeterlidir; ortalama bir insanı hataya sürükleyecek nitelikte olması aranmaz. Bu nedenle, davranışın hile teşkil edip etmediği muhataba ve olaya göre değerlendirilmelidir." (Centel/Zafer/Çakmut, s. 509.).

Esasen, hangi davranışların hileli olup olmadığı konusunda genel bir kural koymak oldukça zor olmakla birlikte, bu konuda olaysal olarak değerlendirme yapılmalı, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Esasen, hangi davranışların hileli olup olmadığı konusunda genel bir kural koymak oldukça zor olmakla birlikte, bu konuda olaysal olarak değerlendirme yapılmalı, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...'nın emlakçı olduğu ve oğlu olan sanık ... ile birlikte çalıştıkları, katılan ...'in yurt dışında yaşadığı ve adına taşınmaz alım satımı yapabilmesi için annesi olan katılan ...'e vekâletname verdiği, katılan ...'in Mersin ili, Toroslar ilçesi, Çavuşlu köyünde 27.02.2013 tarihinde satın almış olduğu bir arsaya alıcı çıktığını sanık ...'in katılan ...'e ilettiği, katılan ...'in kabul etmesi üzerine sanık ...'in arsa üzerine satılık tabelası koyduğu, tanık ...'in sanık ...'e ulaşarak yaptıkları pazarlık neticesinde arsanın 50.000 TL tutarında çek ve 225.000 TL nakit olmak üzere 275.000 TL karşılığında satılması hususunda anlaştıkları, tanık ...'nin ayrıca sanık ...'e 4.000 TL komisyon verdiği, tanık ...'nin 50.000 TL tutarındaki çekin arkasına arsa için verildiğini yazıp çeki sanık ...'e teslim ettiği, tanık ...'nin 150.000 TL tutarındaki kredi başvurusunun onaylanması üzerine katılan Selvi, sanıklar ve tanık ...'nin birlikte tapu müdürlüğüne gittikleri, resmî işlemlerin tamamlandığı ve arsanın tapusunu tanık ...'nin üzerine aldığı, ardından aynı gün yine birlikte İşbankası Toroslar Şubesine gittikleri, burada tanık ...'nin kredi olarak ve hesabından çektiği toplam 225.000 TL'yi katılan ...'e verdiği, bu sırada sanık ...'in katılan ...'e 50.000 TL'lik çekin kendisinde olduğunu söyledikten sonra sanık ...'a kredi çekeceklerini, paraya ihtiyacı olduğunu, almış olduğu 225.000 TL'yi sanık ...'ın hesabına yatırmasını istediği, Pazartesi günü sanık ...'ın hesabından parayı çekip vereceğini söylediği, katılan ...'in de kabul edip parayı sanık ...'e verdiği, sanık ...'ın da parayı babasından alıp kendi hesabına yatırdığı, ertesi gün sanık ...'ın 25.000 TL, 04.11.2013 tarihinde ise toplam 199.800 TL çektiği ancak sanıkların parayı katılana vermedikleri şeklinde gerçekleşen olayda;

Sanıklar ile katılanların uzun süredir birbirlerini tanıdıkları, sanık ...'in daha önce de birkaç defa katılanlar adına taşınmaz alım satımı yaptığı, inceleme konusu olayda tanık ...'ye satılan arsanın satış işlemlerinin usulüne ve katılan ...'in adına hareket eden katılan ...'in rızasına uygun bir şekilde tamamlandığı, katılan ...'in arsa bedelinin bir kısmının çek ile yapılmasına ve çekin sanık ...'de kalmasına da herhangi bir itirazının bulunmadığı, sanık ...'e teslim edilen çek tutarı olan 50.000 TL ve bankada tanık ... tarafından katılan ...'e teslim edilen 225.000 TL nakit para ile arsa bedelinin tamamının katılan ...'e ödendiği, bu sırada henüz daha bankada iken sanık ...'in kredi talebinde bulunduğunu söylediği oğlu sanık ...'a yardımcı olması mahiyetinde katılan ...'den borç olmak üzere nakit 225.000 TL'yi vermesini istediği, katılan ...'in de bu isteği kabul edip parayı sanık ...'e teslim ettiği dikkate alındığında; sanıkların katılan ...'e yönelik hileli herhangi bir hareketlerinin bulunmadığı, bu hâliyle taraflar arasında borç olarak verilen paranın iade edilmemesinden kaynaklanan hukuki nitelikte bir anlaşmazlık olduğu ve sanıklara atılı dolandırıcılık suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yerel Mahkemenin sanıkların atılı suçtan beraatlerine ilişkin direnme gerekçesinin isabetli olduğuna, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2021 tarihli ve 256-39 sayılı sanıklara atılı dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmadığına ilişkin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Usul ve kanuna uygun bulunan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu beraat hükümlerinin ONANMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 13.12.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11833, Karar No: 2013/16524, Tarih: 25.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/11833 E.  ,  2013/16524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 12. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.09.2012 tarih ve 2012/793-2012/793 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati tedbir isteyen-davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati tedbir isteyen davacı vekili, davalı ... ile müvekkili arasında, bu davalıya ait otobüsün müvekkilinin ünvanı altında taşıma yapması konusunda taşıt sözleşmesi imzalandığını, otobüsün diğer davalıların murisi ... tarafından sevk ve idaresi sırasında meydana gelen tek taraflı trafik kazası sonucu maddi hasarlı, ölümlü ve yaralamalı trafik kazası meydana geldiğini, müvekkilinin kaza sebebiyle ölüm ve yaralanmalarla ilgili olarak bir takım ödemeler yaptığını ve yapılmaya devam edildiğini, kaza sebebiyle ticari itibarının sarsıldığını ileri sürerek şimdilik 10.000 TL maddi, 70.000 TL de manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiş, tazminat taleplerinin tahsilinin imkansız hale gelmemesi için davalıların tek malvarlığı olan otobüs üzerine ve otobüsün kasko sigorta poliçesi ve karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi kapsamında davalılara ödeme yapılmaması konusunda ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tensip zaptı ile, daha önce İzmir 8 Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından araç üzerine ve kasko sigorta poliçesi kapsamında davalı ...'e ödeme yapılmaması hususunda verilen ihtiyati tedbir kararının devamına, araçın karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi limiti dahilinde ödeme yapılmaması, yönünde ferdi kaza ölüm bedeli üzerine ihtiyati tedbir konulmasına karar verilmiştir.

Karşı taraf/davalı vekili, davanın reddini savunmuş, davacının uğradığı bir zarar olmadığını zira kaza sebebiyle yolcuların uğradığı tüm zararların sigorta teminatı kapsamında olduğunu, ihtiyati tedbir kararı nedeniyle kasko sigortasından ödeme yapılmadığını, bu nedenle aracın kredi borçlarını ödeyemediklerini, mağdur olduklarını ileri sürerek de ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Karşı taraf/davalı vekili, davanın reddini savunmuş, davacının uğradığı bir zarar olmadığını zira kaza sebebiyle yolcuların uğradığı tüm zararların sigorta teminatı kapsamında olduğunu, ihtiyati tedbir kararı nedeniyle kasko sigortasından ödeme yapılmadığını, bu nedenle aracın kredi borçlarını ödeyemediklerini, mağdur olduklarını ileri sürerek de ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece 07/12/2012 tarihli celse ara kararı ile, davanın maddi-manevi tazminat davası olduğunu, ihtiyati tedbir konulan aracın ve sigorta poliçesi teminatlarının dava konusu olmadığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasına karar verilmiş, ihtiyati tedbir isteyen davacı, ihtiyati tedbir kararının kaldrılmasına itiraz etmiş ve yeniden ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep etmiş, mahkemece dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle davacının ihtiyati tedbir kararının kaldırılması kararına itirazının ve yeniden ihtiyati tedbir konulması talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati tedbir isteyen davacı vekili temyiz etmiştir.

1- İhtiyati tedbir isteyen/davacı vekilinin, mahkemenin ihtiyati tedbirin kaldırılması yönündeki kararına itirazının reddine ilişkin kararı yönünden yapılan temyiz incelemesinde; 6100 sayılı HMK'nın 396. maddesinde durum ve koşulların değişmesi nedeniyle tedbirin kaldırılmasının istenebileceği ve itiraza ilişkin 394. maddenin 3. ve 4. fıkrasının kıyas yoluyla uygulanacağı belirlenmiştir. İtiraza ilişkin olarak kıyas yoluyla uygulanacağı belirtilen fıkralar arasında 394. maddenin 5. fıkrasının yer almaması ve kanun yolunun da bu fıkrada düzenlenmiş bulunması nedeniyle, durum ve koşulların değişmesi sebebiyle ihtiyati tedbir kararının kaldırılması talebinin mahkemece kabulü kararına itiraz üzerine, itirazın reddi kararına karşı temyiz yolu açık bulunmamaktadır. Bu itibarla, ihtiyati tedbir isteyen davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- İhtiyati tedbir isteyen/davacı vekilinin, mahkemenin yeniden ihtiyati tedbir kararı verilmesi talebinin reddi kararı yönünden yapılan temyiz incelenmesinde; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati tedbir isteyen davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle, ihtiyati tedbir isteyen/davacı vekilinin, mahkemenin ihtiyati tedbirin kaldırılmasına itiraz üzerine verdiği karar yönünden temyiz isteminin REDDİNE, 2 no'lu bentte açıklanan nedenlerle, ihtiyati tedbir isteyen/davacı vekilinin, mahkemenin yeniden tedbir kararı verilmesi talebinin reddi kararı yönünden tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7659, Karar No: 2018/7607, Tarih: 08.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7659 E.  ,  2018/7607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, Nusaybin Asliye (İş) Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanunun Yetki İtirazının İleri Sürülmesi başlıklı 19. maddesinde, "Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz. Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir." denilmektedir.

6100 sayılı HMK’nın 127. maddesinde, cevap dilekçesini verme süresinin, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki hafta olduğu, 116/1-a maddesinde kesin yetki kuralının bulunmadığı hallerde yetki itirazının ilk itirazlar içinde sayıldığı ve 117/1.maddesinde de ilk itirazların hepsinin cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorunda olduğu belirtilmiştir.

İncelenen dosyada, yetki itirazı olmaksızın, dosya üzerinden ve resen kısa kararda ...Asliye (İş) Mahkemesinin, gerekçeli kararda Nusaybin Asliye (İş) Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmıştır. Eldeki davanın niteliği gereği kesin yetkinin söz konusu olmadığı, davalıya dava dilekçesinin tebliğ edilmediği ve davalı tarafından yetki itirazında bulunulmadığı görülmektedir. Mahkemece davalıya dava dilekçesinin tebliği ve yetki itirazında bulunulması hali de değerlendirilerek duruşma açılmak suretiyle, karar verilmesi gerekirken re'sen yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2281, Karar No: 2020/13540, Tarih: 24.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2281 E.  ,  2020/13540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun, ... Devlet Hastanesindeki odada bulunan mağdura ait cep telefonunu çalması şeklindeki eyleminin suç tarihi itibariyle TCK'nın 142/1-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bu hususu içeren bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, suça sürüklenen çocuğun kamera kayıtlarından tespiti üzerine yakalanması sonucu üzerinin aranmasıyla suça konu telefonun ele geçirildiği anlaşılmakla koşulları oluşmadığı halde TCK’nın 168. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

... Devlet Hastanesindeki hasta odasının suçun işlendiği saat 14.32 sıralarında fiilen açık olup olmadığı ve hasta kabul edip etmediği, suça konu cep telefonunun çalındığı odanın açık bir rızaya gerek duyulmadan herkesin girebileceği bir yer olup olmadığının tereddüde mahal bırakmayacak şekilde tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2765, Karar No: 2020/13162, Tarih: 20.10.2020

**19. Ceza Dairesi         2016/2765 E.  ,  2020/13162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanuna 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçi MÜYAP Meslek Birliği vekilinin dava konusu materyaller ile ilgili olarak 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli belgeleri ibraz etmediği, şikayetçi ... Meslek Birliği tarafından ise hak sahipliğine ilişkin herhangi bir belge sunulmadığı anlaşılmakla, davaya katılma ve temyiz hakkı bulunmayan şikayetçiler vekilinin temyiz inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince tebliğnameye kısmen uygun olarak REDDİNE, 20/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10446, Karar No: 2015/706, Tarih: 28.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/10446 E.  ,  2015/706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Irza geçme ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve kabule göre, sanığın 2005 yılında mağdureye yönelik ırza geçme eylemini cebir kullanmak suretiyle işlediği ve mağdurenin bu olay nedeniyle Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 26.03.2012 tarihli raporuna göre ruh sağlığının bozulmuş olduğunun belirtilmesi karşısında, lehe kanun hükümleri tespit edilirken 765 sayılı TCK.nın 414/2 ve 418. maddeleri ile 5237 sayılı TCK.nın 103/4. maddesinin uygulama dışı bırakılması,

Sanığın 2008 yılında evde yalnız kaldıkları esnada, yatağında uyumakta olan mağdurenin yanına gidip sarılarak üzerini çıkartmaya çalışırken, mağdurenin kendisine karşı koyup durumu babasına anlatacağını söylemesi üzerine bıraktığının mahkemece kabul edilmesi karşısında, nitelikli cinsel istismarın icrai hareketlerinden ciddi bir engel olmaksızın vazgeçen sanığın eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna teşebbüs niteliğinde olmadığı, mağdurenin 18.06.2010 tarihli kolluk ve 30.11.2010 tarihli celsede alınan beyanlarında sanığın vücuduna temas ettiğine dair anlatımının bulunmaması yalnızca 07.07.2010 tarihli Cumhuriyet Savcılığında alınan ifadesinde sanığın kendisine

sarıldığını söylediği gözetilip mağdurenin mahkemece tanık sıfatıyla yeniden dinlenerek sanığın 2008 yılında gerçekleştirdiği eyleminde vücuduna temasta bulunup bulunmadığı sorulup beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesinin ardından tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 28.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7108, Karar No: 2008/9801, Tarih: 08.05.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/7108 E.  ,  2008/9801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küre İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

HGK'nun 09.04.2008 tarih ve 2008/12-310 E. sayılı kararı gereğince Dairemizin yeniden oluşan görüşü nedeniyle doğrudan gelir desteğinin haczinin mümkün bulunmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 13.10 YTL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 0.90 YTL harcın temyiz edenden alınmasına, 08/05/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9174, Karar No: 2019/1500, Tarih: 14.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9174 E.  ,  2019/1500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçundan açılan kamu davasında; sanığın, defter ve belgelerin aralarında boşanma davası olan eşinin ikamet ettiği evde kaldığını, bunları istemesine rağmen defter ve belgelerin kendisine verilmediğini ve bu nedenle ibraz edemediğini savunması karşısında; sanığın boşandığı eşi ...'ın tanık olarak dinlenmesi; boşanma davasına ilişkin dosyanın getirtilip incelenmesi, sonucuna göre sanığın suç kastının ve buna bağlı olarak hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 14.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.