muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/360, Karar No: 2021/294, Tarih: 22.06.2021

Diğer taraftan, 7035 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin birinci fıkrası ile; “Bu Kanunla, 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesi ile 6100 sayılı Kanun'un 361. maddesinde temyiz sürelerine ilişkin olarak yapılan değişiklikler, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte ve sonrasında verilen kararlar hakkında uygulanır.” hükmü öngörülmüş olup 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunan kanun koyucunun bilinçli bir tercih göstererek bu yönde bir düzenlemeye yer vermemesi dikkate alındığında, istinaf öncesi veya sonrası ayrımı yapılmaksızın 05.08.2017 tarihinden sonra verilen tüm kararların on beş günlük temyiz süresine tabi olduğu sonucuna ulaşılması da mümkün görünmemektedir.

Öte yandan, ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 04.06.1984 tarihli ve 2-196 sayılı kararında yer verildiği üzere, ilgili kişinin yüzüne karşı verilen bir hükme yönelik yasal temyiz süresi, tefhimle birlikte başlamakta olup sonradan yapılan karar tebliği, temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır. Ancak, tefhim ile birlikte temyiz süresinin işlemeye başlaması için kanun yolu bildiriminin Kanun'un öngördüğü şekilde ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde yapılması gerekmektedir. Anayasanın 40/2. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca gerek yüze karşı, gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça belirtilmesi zorunludur. Yanılgılı bildirim nedeniyle temyiz hakkının etkin kullanılmasının engellendiği hâllerde temyiz isteminde bulunan bu yanılgısından faydalanması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Örneğin, yasal temyiz süresi yedi gün olduğu hâlde Yerel Mahkemece, kanun yolu süresinin on beş gün şeklinde hatalı olarak gösterildiği durumlarda temyiz edenin yedinci günden sonra verdiği dilekçesinin kabul edilerek temyiz incelemesi yapılması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın, hırsızlık suçundan cezalandırılmasına ilişkin 13.01.2015 tarihli ve 776-43 sayılı hükmün sanık tarafından bir haftalık yasal süresi içinde temyiz edildiği,

Temyiz aşamasında 05.08.2017 tarihli ve 30145 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "yedi" ibaresinin "on beş" şeklinde değiştirilerek temyiz süresinin on beş güne çıkarıldığı,

Sanığın temyiz talebi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 18.12.2018 tarih ve 6366-18435 sayı ile bozulmasının ardından devam olunan yargılama sonucunda, bozmaya uyan Yerel Mahkemece, 03.07.2019 tarihli kısa kararın hazır bulunan sanığa tefhim edildiği,

Sanığın temyiz talebi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 18.12.2018 tarih ve 6366-18435 sayı ile bozulmasının ardından devam olunan yargılama sonucunda, bozmaya uyan Yerel Mahkemece, 03.07.2019 tarihli kısa kararın hazır bulunan sanığa tefhim edildiği,

Kanun yolu bildiriminde “Sanığın yüzüne karşı verilen kararın tefhim tarihinden itibaren 7 gün içinde mahkememize veya mahkememize gönderilmek üzere en yakın Asliye Ceza Mahkemesine verilecek dilekçe veya tutanağa geçirilmek koşuluyla zabıt kâtibine beyanda bulunmak suretiyle Yargıtay İlgili Ceza Dairesine temyiz yolu açık olmak üzere" şeklinde açıklamalara yer verildiği,

Sanığın, bulunduğu Ceza İnfaz Kurumundan gönderdiği 12.07.2019 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu olayda;

Sanığın, bulunduğu Ceza İnfaz Kurumundan gönderdiği 12.07.2019 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu olayda;

Ceza muhakemesi sistemimizde hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna oluşu, hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasanın 36. maddesinde düzenlenen "Hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının gözetilmesi gerekliliği, Sözleşmeye ilişkin Ek 7 numaralı Protokolünün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğuna ilişkin düzenlemeler birlikte dikkate alındığında, kamu davasının asli bir süjesi olan sanığın, adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olduğunda herhangi bir tereddüt bulunmamakla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ayrıca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alan kanun koyucu, 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yaparak 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilen kararlar bakımından temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkarmış ise de, 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunduğu hâlde bilinçli bir şekilde bu yönde bir düzenlemeye yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, incelemeye konu son karar tarihi 03.07.2019 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle sanığın, yüzüne karşı tefhim edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik dokuzuncu günde gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 04.06.2020 tarihli ve 987-4952 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanığın, Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin 03.07.2019 tarihli ve 82-515 sayılı kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5745, Karar No: 2013/7809, Tarih: 02.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/5745 E.  ,  2013/7809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için yapılan takipte itirazın iptali ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile itirazın 9.548 TL üzerinden iptaline ve tahliyeye karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1.Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Alacağa ilişkin temyizine gelince;

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı ile davalı arasında 1.7.2006 başlangıç tarihli bir yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğunu,aylık kira parasının 200 TL olarak kararlaştırıldığını ve kira parasının yıllık Tefe- Tüfe ortalaması oranında artışının düzenlendiğini, kira parasının 1.7.2009'da başlayan dönemde 2.817 TL, 1.7.2010'da başlayan dönemde 3.271 TL 1.7.2011'de başlayan dönemde 3.532 TL oduğunu ve bu yıllar kira parasının davalı tarafından ödenmediğini belirterek toplam 9.620 TL'nin tahsili için takip yaptığını,aralarında kombi ve dolap tamiri hususnda bir mutakabat olmadığını belirterek haksız itirazın iptaline ve tahliyeye karar verilmesini talep etmiştir. Davalı ise kira borcu olmadığını, 2009 yılı kirasını davacının hesabına yatırdığını, doğalgaz tesisatı nedeni ile demirbaş gideri için harcama yaptığını ve bunun kiradan mahsup edilmesi konusunda davacı ile anlaştıklarını böylece 2010 ve 2011 yılı kirasının da ödenmiş olduğunu yine kiraya verenin onayı ile mutfak dolabı taktırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Taraflar arasında 1.7.2006 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı doğalgaz tesisatına ilişkin ödemelerin kira bedelinden takas mahsubu talebinde bulunmuştur. Dosya içerisindeki tapu kaydından kiraya verilen yerin kat mülkiyetine tabi arsa paylı 2.kat, 12 nolu bağımsız bölüm mesken olduğu görülmektedir. Davalının sunduğu belgelerden ve bilirkişi raporundan 24/11/2009 tarihde doğalgaz abonelik sözleşmesinin davalı kiracı adına yapıldığı, davalının 23/11/2009, 25/11/2009 tarihlerinde doğalgaz tesisatı ve doğalgaz hattı tesisi için faturalı harcamalar yaptığı anlaşılmaktadır. BK.nun 249/1.maddesi hükmüne kira sürekli bir sözleşme olduğundan, sözleşmenin kurulmasından önce mevcut olan veya sözleşmenin devamı sırasında kiracının bir kusuru olmaksızın ortaya çıkan ayıplar kiraya verenin tekeffülü

altındadır. BK.nu m.251/2 uyarınca da bizzat kiracının bazı koşulların varlığı halinde kiraya veren hesabına bu giderleri yapmaya izinli olduğu kabul edilmiştir. Araştırma ve incelemenin buna göre yapılıp davalının yaptığı giderlerin zorunlu gider kapsamında kalıp kalmadığı tespit edilip sonucuna göre alacak hesabı yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün tahliyeye ilişkin kısmının ONANMASINA 2. bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile alacağa ilişkin kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1512, Karar No: 2021/2159, Tarih: 25.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2018/1512 E.  ,  2021/2159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanun’un 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçinin 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde dava konusu edilen materyaller yönünden hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz etmediği (şikayetçinin hak sahibi olduğunu 21.03.2014 tarihinde öğrenmesine rağmen, dava konusu materyaller ile ilgili olarak 6 aylık kanuni şikayet süresi geçtikten sonra 19.01.2015 tarihinde hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri vekili aracılığıyla ibraz ettiği) anlaşılmakla, davaya katılma ve temyiz hakkı bulunmayan şikayetçi vekilinin temyiz inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 25.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23547, Karar No: 2021/18114, Tarih: 24.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/23547 E.  ,  2021/18114 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf isteminin esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ve müdafiinin temyiz isteminin suçun nitelendirmesinde hataya düşüldüğü, alt sınırdan uzaklaşarak fazla cezaya hükmedildiği, lehe olan yasa maddelerinin sanık lehine uygulanmadığı, sanığın beraatine ve hükmün bozulmasına karar verilmesine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın annesi olan müştekinin evine gelip anne ve babası tarafından kullanılan bastonları alarak müştekiyi darp edip basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralayıp 50 TL istediği olayda, suç tarihi, 12.04.2021, suç konusu 50 Türk lirasıdır. Müşteki, sanığın annesidir. Suç tarihinde sanık 27 yaşında, işsiz, madde bağımlısı olması nedeniyle tedaviye muhtaç bir gençtir. Bütün bu hususlar paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 1.Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmesine, 24/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2489, Karar No: 2011/14679, Tarih: 31.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/2489 E.  ,  2011/14679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/12/2009 tarih ve 2007/619-2009/809 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin Avcılar/İstanbul adresinde bulunan dairesini yer kayma riski de dahil olmak üzere davalı sigorta şirketi nezdinde 29.03.2005 tarihinde sigortalattığını, konutun bulunduğu bölgenin 28.06.2005 tarihinde Bakanlar Kurulu kararıyla "Afete Maruz Bölge" ilan edildiğini ve evin boşattırıldığını, rizikonun gerçekleşmesine rağmen sigorta şirketini ödeme yapmamasının haksız olduğunu ileri sürerek, şimdilik 38.000,00 TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalı dairenin bulunduğu sokakta riskin başlamış olması nedeniyle hasarın poliçe kapsamı dışında kaldığını, rizikonun gerçekleşmesinden sonra yapılan sigorta sözleşmelerinin geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taşınmazın bulunduğu bölgenin afete maruz bölge olarak ilan edildiği, bu durumun davacılarca bilinmesine rağmen rizikonun gerçekleştiğinin gizlendiğinden poliçenin hükümsüz hale geldiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, yer kayması teminatı içerir konut sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere mahkemece, sigorta poliçesine konu meskenin bulunduğu alanın afete maruz bölge ilanının davacılarca bilindiği halde poliçe tanzimi esnasında bu durum gizlendiğinden poliçenin hükümsüz olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, mahkemenin bu gerekçesinin aksine poliçenin tanzim tarihinin 29.03.2005 olmasına karşın “afete maruz bölge” ilanı Bakanlar Kurulu’nun 28.06.2005 tarihli kararıyla yapılmıştır.

Bu itibarla, rizikonun gerçekleştiğinin poliçe tanzimi esnasında sigortalı tarafından bilinerek gizlendiğine ilişkin deliler açıklanıp tartışılmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi yerinde görülmediğinden kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 31/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14669, Karar No: 2021/1775, Tarih: 09.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/14669 E.  ,  2021/1775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı, danışmanlık tedbiri uygulanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkındaki ceza verilmesine yer olmadığına ve danışmanlık tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın itiraz değil temyiz yasa yoluna bağlı olması nedeniyle itiraz mercii Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2016 gün ve 2016/63 D. iş sayılı kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında Bursa Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 16/06/2015 tarihli raporda, suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını kavradığı ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğunun belirtildiği, suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporunda ise "...suça sürüklenen çocuğun bilişsel yeterliliğe sahip olduğu ve zihinsel bir engelinin olmadığı gözlemlense de çocuğun bu olaya mahsus olmak üzere davranışlarının kısa ve uzun süreli sonuçlarını o an kestiremediği dosya konusu olayın toplumsal ve hukuki anlam ve sonuçları bakımından ciddiyetinin yeterince farkında olmadığı düşünülmektedir.” yönünde kanaat bildirildiği anlaşılmakla; her iki rapor arasında oluşan çelişkinin giderilmesi bakımından Adli Tıp Kurumunun ilgili İhtisas Dairesi veya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibariyle üzerine atılı hırsızlık fiillinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde önemli derecede azalma olup olmadığı konusunda rapor alınarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.