muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11982, Karar No: 2013/13098, Tarih: 30.04.2013

**4. Ceza Dairesi         2013/11982 E.  ,  2013/13098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İmar Kanununun 5. maddesi uyarınca binanın "kendi başına kullanılabilen, üstü örtülü ve insanların içine girebilecekleri ve insanların oturma, çalışma eğlenme veya dinlenmelerine veya ibadet etmelerine yarayan, hayvanların ve eşyaların korunmasına yarayan yapılar" olarak tanımlanması ve bilirkişi raporu ile dolgu suretiyle yapılan iskele, otopark, beton ... ve plajın bina vasfında olmadığı gözetilmeden ve plaj içinde yapılan ... katlı baraka niteliğinde olduğunu belirtilen yapının bina niteliğinde bulunup bulunmadığı konusunda bilirkişiden ek rapor alınıp, bina vasfında olmadığının saptanması durumunda, 3621 sayılı Kıyı Kanununun 15. maddesinin 4. fıkrasında tanımlanan suçu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2046, Karar No: 2022/12776, Tarih: 27.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/2046 E.  ,  2022/12776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 6830 sayılı Kanun’un 17 nci maddesi uyarınca tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; kamulaştırma tarihinde malik olan davalılardan ... ile diğer davalılar murisleri ..., ... ve ...’e anneleri ...’ten intikal eden ve davanın konusunu oluşturan paylar için çıkartılan noter tebligatlarından ... adına çıkartılanın 20.01.1976 tarihinde “birlikte bulunduğu yeğeni ...” imzasına (7 Ocak 1976 tarihli 711 yevmiye nolu), ... adına çıkartılanın 20.01.1976 tarihinden “kardeşi ...” imzasına, (7 Ocak 707 yevmiye nolu), ... adına çıkartılanın 17.01.1976 tarihinde “birlikte oturduğu eşi ...” imzasına (7 Ocak 1976 tarihli 708 yevmiye nolu), ... adına çıkartılanın ise 17.01.1976 tarihinde “birlikte oturduğu ehil oğlu ...” imzasına (7 Ocak 1976 tarihli 709 yevmiye nolu) tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Tebligatın yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 16 ncı maddesi “Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan aile efradından veya hizmetçilerinden birine yapılır.” şeklinde düzenlenmiş olup, bu maddeye göre tebligatın üzerinde muhatabın adreste bulunmama nedeninin yazılması gerekli olup, kamulaştırma tarihinde malik olan davalılardan ... ile diğer davalılar murisleri ..., ... ve ...’e anneleri ...’ten intikal eden ve davanın konusunu oluşturan paylar için çıkartılan tebligatlarda, muhatapların adreste bulunmama nedeninin tebligatların üzerine yazılmadığı anlaşıldığından, adı geçenlere yapılan tebligatlar geçersiz olup, adı geçen davalı ile davalılar murislerinden intikal eden paylar yönünden davanın reddine karar verilmesinde sonucu itibarıyla bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece verilen ilk karar davalı ... ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiş olup, Dairemizin uyulmasına karar verilen 20.06.2019 tarih ve 2019/883 Esas, 2019/12158 Karar sayılı bozma kararında, kararı temyiz eden davalı ...’e hem kendi hissesi hem de kamulaştırmadan önce vefat eden annesi ...’ten intikal eden payı için ayrı ayrı çıkartılan noter tebligatlarının 20.01.1976 tarihinde “kendisine” usule uygun olarak tebliğ edildiği (7 Ocak 1976 tarihli, 644 ve 710 yevmiye numaralı noter tebligatları) anlaşıldığından adı geçen davalı yönünden davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği belirtildiği halde, bozma kararı sonrasında davacı idarenin usulü kazanılmış hakkı gözetilerek adı geçen davalı yönünden davanın kabulüne, diğer davalılar yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiği halde, davanın tümüyle reddine ilişkin hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7404, Karar No: 2019/5875, Tarih: 25.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/7404 E.  ,  2019/5875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu; ayrıca davalılardan ...’a Tebligat Kanununun 21/1. maddesi uyarınca yapılan tebligatın “komşu ismi yazılmaksızın” tebliğ edildiği ve usulsüz olduğu görülmüştür. Bu nedenle adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 25.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9781, Karar No: 2023/10218, Tarih: 14.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/9781 E.  ,  2023/10218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/202 E., 2016/658 K.

SUÇ : 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 30. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli ve 2015/202 Esas, 2016/658 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu olan 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme eylemleri için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü; sahte fatura düzenleme suçları yönünden suç tarihlerinin en aleyhe kabulle 31.12.2009 ve 31.12.2010 tarihleri olduğu gözetilerek, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürelerin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

2. Sanıkların yargılama konusu 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme eylemleri için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, sahte fatura düzenleme suçları yönünden suç tarihlerinin en aleyhe kabulle 31.12.2011 ve 31.12.2012 tarihleri olduğu gözetilerek, 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın sorgusunun yapıldığı 10.06.2015 tarihi olduğu ve bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 30. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli ve 2015/202 Esas, 2016/658 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7461, Karar No: 2014/19111, Tarih: 30.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/7461 E.  ,  2014/19111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düziçi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2011

NUMARASI : 2010/481-2011/245

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 31.10.2013 gün ve 2013/17948 Esas - 2013/17993 Karar sayılı ilama karşı davacı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Düziçi Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/314-2002/322 sayılı kararı ile dava konusu 1024 ada 76 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi Y.T. tarafından düzenlenen krokide (B) harfi ile gösterilen kısmının tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verildiği ve gerekçeli kararda kanalın dava konusu yerin doğusundan geçtiğinin belirtildiği,

Dosyamız içinde mevcut, fen bilirkişi Mustafa Sarıbıyık tarafından düzenlenen rapora ekli krokide (B) harfi ile gösterilen yerden zeminde kanal geçtiğinin tespit edildiği,

Ancak; Dairemizin 13.05.2013 tarih ve 2013/5735-9455 sayılı geri çevirme kararı üzerine Kadastro Müdürlüğünün 28.06.2013 tarihli yazısına ekli krokide (B) harfli kısmın, fen bilirkişi Mustafa Sarıbıyık tarafından düzenlenen rapora ekli krokide gösterilen yerden farklı şekilde işaretlendiği anlaşıldığından;

Düziçi Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/314-2002/322 sayılı kararı ile tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilen yer ile zeminde kanal geçirilmiş olan kısmın aynı yer olup olmadığının açıkça belirlenip, Kadastro Müdürlüğünce gönderilen krokideki çelişkinin giderilmesi için fen bilirkişisinden ek rapor alınarak,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9369, Karar No: 2019/10257, Tarih: 10.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/9369 E.  ,  2019/10257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanın askerde olduğu esnada yapılan tebliğatın usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından katılanın temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan Cumhuriyet Savcısının suçun sabit olduğuna, katılanın karardan haberdar olmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4239, Karar No: 2019/5209, Tarih: 17.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/4239 E.  ,  2019/5209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Salihli İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, Kurum kayıtlarında kesinti listelerinde ... olarak görünen kişinin müvekkili... TC Nolu ... olduğunun tespiti ile 19.06.1995 yılındaki ilk Bağ-Kur prim kesintisini takip eden ay başından başlanmak üzere 01.08.2007 tescil tarihine kadar geçen süredeki 2926 sayılı yasa kapsamında geçen Kurumun zorunlu tarım sigortalılığının tespiti ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı Kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17228, Karar No: 2014/1320, Tarih: 04.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/17228 E.  ,  2014/1320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/47016

MAHKEMESİ : Bakırköy 25. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2008

NUMARASI : 2007/2243 (E) ve 2008/606 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın, olay günü gece sayılan saat 03:00 sularında T.. Mahallesi Z.. Sokak No:.. sayılı yerin önünde park halinde bulunan yakınana ait kapıları kilitli 2004 model Palio Vans marka otomobilin sağlam ve orijinal nitelikteki sağ ön kapı camına taşla vurup kırarak, içinden 150 TL değerindeki oto teybi ve kumandasını yerinden söküp çaldığı, aynı mahalledeki L.. Sokak No:.. sayılı yerdeki boş kulübenin arkasına saklayıp hakimiyet alanına geçirdiği, ihbar üzerine olay yerine gelen polis ekibinin çevrede yaptığı araştırma sonucunda ihbarda verilen eşgal bilgilerine göre sanığı .m... sokak üzerinde yakaladığı, sanığa sorulunca suça konu oto teybi ve kumandasını sakladığı yeri söyleyip göstererek iadeyi sağladığı olayda;

1-) Sanığın hırsızlık eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesine uymasına karşın, 491/2. maddesiyle uygulama yapılması,

2-) Koşulları oluştuğu halde sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinin uygulanmaması,

3-) 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522/1 (pek hafif), 523/2, 59/2, 36, 40. maddeleriyle 5237 sayılı TCK'nın 142/l-b, 143, 168/1, 62, 53, 54, 63; 151/1, 62. maddeleri uyarınca mala zarar verme suçu yönünden uzlaşma hükümleri de değerlendirilerek, her iki Yasaya göre ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, uygulanan yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı saptanıp, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenerek hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. B.. savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince ceza süresi bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 04.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11483, Karar No: 2013/8791, Tarih: 11.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2011/11483 E.  ,  2013/8791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3621 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hükümlülük, hak yoksunluğu, diğer sanıklar hakkında hükümlülük, erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

3621 sayılı Yasa'nın 15. maddesinin 08/02/2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişmeden önce sanıkların eylemleri için idari para cezasını öngördüğü ve sanıkların lehine olduğu gözetilmeksizin sanıklar hakkında 5728 sayılı Yasa'nın 466.maddesi ile değişik Kıyı Kanunu'nun 15/4-5 fıkraları gereği mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın ve bir kısım sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesi uyarınca mahkemece idari yaptırım kararı verilebilecek ise de idari para cezasının miktarına göre aynı Yasanın 20/2-c maddesinde yazılı soruşturma zamanaşımının dolmuş olması karşısında ilgili kişilere İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 11.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14875, Karar No: 2019/1486, Tarih: 04.02.2019

**7. Ceza Dairesi         2017/14875 E.  ,  2019/1486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihinde Dubai Havalimanı'ndan Antalya Havalimanına İstanbul aktarmalı olarak gelen sanık ...'ın elindeki çantada yapılan aramada 3 adet kol saatı, 5 adet pırlanta taş, 1 adet gümüş ve 81 adet altın takı ele geçirildiği olayda; sanıkların savunmalarında ele geçen eşyanın tamir için İstanbul'a gönderilen ürünler olduğu, bu ürünlerin İstanbul Atatürk Havaalimanı iç hatlar terminalinde Kalite Kuyumculuk yetkilisinden teslim alındığının beyan edilmesi karşısında;

Kalite Kuyumculuk yetkilisinin tespit edilip dinlenmesi, Kalite Kuyumculuk adına ibraz edilen 23/05/2015 tarihli sevk irsaliyesinin şirket defterinde kaydının bulunup bulunmadığı ve suça konu 3 adet kol saatı, 5 adet pırlanta taş, 1 adet gümüş ve 81 adet altın takı üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak kullanılmış olup olmadıkları, işçiliği itibarıyla Türkiye'de imal edilip edilmediğini tespit edilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.