muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6447, Karar No: 2022/7784, Tarih: 13.10.2022

1)Davalı kiraya verenin, asıl davaya yönelik temyiz itirazları yönünden; 4/2/2011 Tarihli ve 27836 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak 1/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) “Temyiz edilemeyen kararlar” başlıklı 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi; “4 üncü maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar” hükmünü içermekte olup, açıklanan bu düzenleme ile kira ilişkisinden doğan ve aynı Kanunun 4 üncü maddesi uyarınca sulh hukuk mahkemesinde görülen davalarda verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı kabul edilmiştir.

Ne var ki, 5/8/2017 tarihli ve 30145 (Mükerrer) sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun’un 32 nci maddesi ile 6100 sayılı Kanunun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin başına; “Kira ilişkisinden doğan ve miktar veya değeri itibarıyla temyiz edilebilen alacak davaları hariç olmak üzere” ibaresi eklenerek; kira ilişkisinden doğan alacak davaları, malvarlığı davaları gibi telakki edilmiş ve istinaf kanun yolunda kesinleşme yahut temyiz kanun yoluna başvurabilme konusunda, alacağın miktar veya değerinin esas alınması ilkesi benimsenmiştir.

Yine 28/7/2020 tarihli ve 31199 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7251 sayılı Kanun’un 39 uncu maddesi ile 6100 sayılı Kanunun 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine; “temyiz edilebilen alacak davaları” ibaresinden sonra gelmek üzere “ile kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanlar” ibaresi eklenerek, kira ilişkisinden doğan diğer davalardan üç aylık kira tutarı temyiz sınırının üzerinde olanların temyize tabi olacağı hükme bağlanmıştır.

Öte yandan, 6763 sayılı Kanun ile 6100 sayılı Kanun'a eklenen Ek Madde 1; “200 üncü, 201 inci, 341 inci, 362 nci ve 369 uncu maddelerdeki parasal sınırlar her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların; o yıl için 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların on Türk lirasını aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

200 üncü ve 201 inci maddelerdeki parasal sınırların uygulanmasında hukuki işlemin yapıldığı, 341 inci, 362 nci ve 369 uncu maddelerdeki parasal sınırların uygulanmasında hükmün verildiği tarihteki miktar esas alınır.” hükmünü içermektedir.

200 üncü ve 201 inci maddelerdeki parasal sınırların uygulanmasında hukuki işlemin yapıldığı, 341 inci, 362 nci ve 369 uncu maddelerdeki parasal sınırların uygulanmasında hükmün verildiği tarihteki miktar esas alınır.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan bu kanun hükümleri uyarınca; temyiz edilen hükmün verildiği tarihte kesinlik sınırı 107.090 TL olup, uyuşmazlığa konu kira ilişkisinden doğan ve hükmedilen alacak tutarı, bu sınırın altındadır. Temyiz kabiliyeti olmayan kararların temyiz istemleri hakkında, 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Hal böyle olunca, davalı kiraya verenin asıl davaya yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Davacı kiraya verenin birleşen davaya yönelik temyiz itirazları yönünden;

Dava, sözleşmenin haksız feshi nedeniyle cezai şart ve tazminat istemine ilişkindir.

6098 sayılı TBK’nın 301. maddesinin ifadesi ile kiraya veren; kiralananı sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Kiraya veren bu borcu sadece fiili bir teslim ile ifa etmiş olmaz. Kiracı kiralananı hangi maksat için tutmuş ise kiraya veren o maksada elverişli bir tarzda teslim ile mükelleftir. Kiralananın ayıplı olarak teslimi nedeniyle kiralananın kullanılmasında imkansızlık veya derecesinde düşüklük meydana gelmiş ise bu durumda kiracının aynı Kanun'un 123. ve 125. maddeleri dairesinde hareket ederek mevcut ayıbı uygun bir sürede kiraya verene ihbar etmesi beklenir. Kiralananda mevcut açık nitelikteki bozukluklara karşın kiracının uzun bir süre kiralananı mevcut hali ile kullanması ve bu konuda uyuşmazlık çıkartmaması, kiracının kiralananı mevcut hali ile kabul ettiği şeklinde yorumlanabilir. Böylesi bir durumda kiraya veren ayıptan sorumlu tutulamaz.

Yine 6098 sayılı Kanun'un 305. maddesine göre; kiralananın önemli ayıplarla teslimi halinde kiracı, borçlunun temerrüdüne veya kiraya verenin kiralananın sonradan ayıplı hale gelmesinden doğan sorumluluğuna başvurabilir. Kiralanan sonradan ayıplı duruma gelirse kiracı, kiraya verenden ayıpların giderilmesini veya kira bedelinden ayıpla orantılı bir indirim yapılmasını ya da zararının giderilmesini isteyebilir. Önemli ayıp durumunda kiracının sözleşmeyi fesih hakkı saklıdır. Aynı Kanun'un 307. maddesine göre; kiracı, kiralananın kullanımını etkileyen ayıpların varlığı halinde, bu ayıpların giderilmesine kadar geçen süre için, kira bedelinden ayıba orantılı indirim isteyebilir.

Kiraya veren, sözleşmedeki amacı karşılamayan her türlü ayıptan sorumludur. Bununla birlikte, kiracı tacir ise, ticaretine ilişkin bütün faaliyetlerinde basiretli davranmak zorundadır [6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu (6762 sayılı TTK) m. 20/2, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (6102 sayılı TTK) m. 18/2]. Tacir, ticarî işletmesini ilgilendiren hususlarda sözleşme yaparken ve bu sözleşmeler gereğince meydana gelen borçlarını ifa ederken, bu yükümlülüğe uygun davranması gerekmektedir. Kiracı tacirse, onun basiretli davranma yükümlülüğünün, kiraya verenin sorumluluğuna etkisinin, tacir olmayanlara nazaran farklı değerlendirilmesi gerekecektir. 6762 sayılı TTK’nın 20/2. maddesi hükmünün göz ardı edilmesi mümkün değildir.

Basiretli davranma yükümlülüğü (6762 sayılı TTK m. 20/2), dürüstlük kuralının [4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK) m. 2] objektif ölçü getirilmiş özel bir biçimidir. Basiretli davranma yükümlülüğünün, objektif bir ölçü getirdiği kabul edildiğinden, tacir kiracının ayıbı ileri sürmesi güçleşmektedir (Üçer, Mehmet/ Meriç, Nedim: Kiracının Tacir Olması Durumunda Kiraya Verenin Ayıptan Sorumluluğunun Kapsamı, DÜHFD, Sayı 41, Yıl 2019, s. 407).

Kiracı tacirin basiretli davranma yükümlülüğünden kaynaklanan objektif özen ölçüsünün kapsam ve sınırları doğru bir şekilde belirlenmelidir. Tacir, normal kişilerin ileri sürebileceği savunmalardan yararlanamayacak ve haklarını kullanırken ve borçlarını ifa ederken, bazı hususları bilmediğini iddia edemeyecek ya da gerekli tüm özeni gösterseydi bile, farkına varamayacağını ileri süremeyecektir. Basiretli davranma yükümlülüğü, tacirin ticaretine ait bütün faaliyetlerine inhisar eder. Tacirin uzmanlığı, faaliyet alanına ilişkin olmalıdır. Örneğin bir fabrika işletmek üzere kira sözleşmesi yapan kiracı tacirin, kiraladığı yer ile ilgili basiretli tacir gibi davranması zorunludur.

Kiracının tacir olduğu kira sözleşmelerinde, şüphesiz kiraya verenin kiralanan yeri sözleşmedeki amaçlara uygun bir biçimde teslim etme ve sözleşme süresince öyle bulundurma sorumluluğunu ve yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz. Bununla birlikte, kiraya verenin sorumluluğu, kiracı tacirin kendi sorumluluklarından kaçınmasının bir yolu ve aracı olarak kullanılamaz. Başka bir ifadeyle, tacir basiretli davranmalı ve kiraya verenin Kanun’dan kaynaklanan ayıptan sorumluluğunu, kendi sorumluluklarından kurtuluş çaresi hâline dönüştürmemelidir. Ayrıca, kiralanan yerdeki özellikle hukukî ayıbın, tacirin faaliyet alanı ile ilgili olduğu durumlarda, tacir yine sorumlu tutulmalıdır. Özellikle kiralanandaki hukukî ayıbın tacirin faaliyet alanı içinde kaldığı durumlarda, basiretli davranma yükümlülüğü katı bir şekilde uygulanmalıdır.

Konuya ilişkin hüküm ve kuralların ortaya konulmasından sonra uyuşmazlığın çözümü için taraflar arasındaki sözleşme hükümlerinin de açıklanması gerekir.

Konuya ilişkin hüküm ve kuralların ortaya konulmasından sonra uyuşmazlığın çözümü için taraflar arasındaki sözleşme hükümlerinin de açıklanması gerekir.

Taraflar arasında uyuşmazlık bulunmayan 10/03/2016 başlangıç tarihli ve dört yıl süreli kira sözleşmesinde; kiralananın depo olarak kullanılacağı, Hususi şartların 1. maddesinde; "Kiracı taşınmazı amacı dışında kullanamaz,..",

5. maddesinde; " Mal sahibi iş bu sözleşmenin imzalanmasından itibaren en geç iki ay içerisinde kiralanan taşınmazı sözleşmeye uygun şekilde teslim etmeyi kabul ve taahhüt eder.

Sözleşmenin imzalanması ile taşınmazın kiracıya teslim edildiği tarih arasında kiracı taşınmazı her ne sebeple olursa olsun kiralamaktan vazgeçerse, mal sahibine doğan zarar ve ziyanına karşılık olarak 200.000TL cezai şart ödemeyi kabul ve taahhüt eder. ",

7. maddesinde; "Kiracı, kira kontrat süresinin bitmesinden önce sözleşmeyi mücbir sebepler dışında bir sebeple feshederse mal sahibine doğan zarar ve ziyanı için 200.000TL tazminat ödemeyi kabul ve taahhüt eder. "

15. maddesinde; " Kiracı sözleşme imza tarihinde kiralanan taşınmazı gezmiş, tüm aksam ve ayrıntılarını görmüş, kabul etmiş ve sorun olmadığını görerek bu haliyle kabul etmiştir. " , hususları kararlaştırılmıştır.

Yapılan açıklamalar ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde; sözleşmede açıkça depo olarak kullanılacağı belirtilen bu yer, davalı kiracıya teslim edilmiş ve kullanılmaya başlanmıştır.

Dosya içerisinde yer alan Şişli Belediye Başkanlığının 17/05/2016 tarihli yazısında; "... adresinde bulunan gıda satış ve depo faaliyet konulu iş yerine, depo ve antrepoların şehir dışında olması gerektiği ve mahalle sakinlerinin 14/03/2016 tarihli şikayetlerine istinaden ruhsat verilemeyeceği," belirtilmiş olup, bu husus sözleşmenin en başında taraflarca bilinebilecek niteliktedir. Bundan ayrı, davalı kiracı hem aynı il sınırları içinde birden fazla şubesi olduğunu belirtmesi hem de tacir olması nedeniyle basiretli tacir gibi hareket etmek zorundadır. Kaldı ki davalı, davacının iş yeri ruhsatı alacağını da ispat edememiştir. Bu durumda iş yerinin ruhsatının alınması yükümlülüğü davalı kiracıdadır. Davalı, kiralanan taşınmazın vasfını araştırmalı, ruhsat alıp alamayacağını tespit etmeli ve ondan sonra sözleşme yapmalıdır.

O halde ilk derece mahkemesince yapılacak iş; davalı kiracının tacir olduğu, basiretli tacir gibi davranması gerektiği ve iş yerin ruhsat alamamasında davacı kiraya verenin kusurunun bulunmadığı; anahtar teslimi ile sözleşmenin başladığı ve davalı tarafça akdin haksız olarak feshedildiği gözetilerek, işin esasını incelemek ve hasıl olacak sonuca göre karar vermek olmalıdır.

Hüküm, bu nedenle bozulmalıdır.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

Hüküm, bu nedenle bozulmalıdır.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı kiraya verenin asıl davaya yönelik temyiz dilekçesinin MİKTARDAN REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanunun 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesince birleşen davada verilen kararın davacı kiraya veren yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 13/10/2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluğun birleşen davaya yönelik bozma gerekçelerine aşağıdaki gerekçelerle iştirak edilmemiştir.

Zira, sözleşmede açıkça kiralananın depo olarak kullanılacağı kararlaştırılmış; ancak, anahtar tesliminden sonra, Şişli Belediye Başkanlığının yazılarından da anlaşılacağı üzere, depo ve antrepoların şehir dışında olması gerektiğinden, işletme ruhsatının verilmediği anlaşılmıştır.

TBK.nın 301. maddesi; "Kiraya veren, kiralananı kararlaştırılan tarihte, sözleşmede amaçlanan kullanıma elverişli bir durumda teslim etmek ve sözleşme süresince bu durumda bulundurmakla yükümlüdür. Bu hüküm konut ve çatılı işyeri kiralarında kiracı aleyhine değiştirilemez." hükmüne amirdir. Maddedeki bu emredici hükmün kiracı tacirler aleyhine olumsuz değerlendirilmesi sözkonusu olamaz. Davacı kiralayan (şehir dışında olması öngörülen) imar uygulamasına uygun olmayan kiralananı depo olarak sözleşme ile kiralamış, ancak teslim etme ve sözleşme süresince bu amaç doğrultusunda bulundurma edimini ifa edememiştir.

TBK.nın 126. maddesine göre de; "İfasına başlanmış sürekli edimli sözleşmelerde, borçlunun temerrüdü halinde alacaklı, ifa ve gecikme tazminatı isteyebileceği gibi, sözleşmeyi feshederek, sözleşmenin süresinden önce sona ermesi yüzünden uğradığı zararın giderilmesini de isteyebilir."

Davalı kiracının, yukarıdaki Kanun hükümleri gereği sözleşmeyi feshetmesi haklıdır. Mahkemenin kabulü de bu yönde olup, davacı kiralayanın sözleşmeye dayanarak cezai şart bedeli isteyemeyeceği kanaatinde olduğumdan, kararın onanması düşüncesindeyim. 13/10/2022
Yargıtay — Esas No: 2019/509, Karar No: 2022/528, Tarih: 12.04.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2019/509 E.  ,  2022/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : (Kapatılan) Yargıtay 14. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiştir.

2. Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili tarafından Kargı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/1395 E. sayılı dava dosyasında terekeye iade, mümkün olmazsa tenkis istemli açılan davanın 03.09.2014 tarihli duruşmasında mahkeme hâkimi ... tarafından taraf teşkili sağlanması bakımından dava dilekçesinde öncelikle terekeye iade talep edilmiş olduğundan muris ...’nın davacı ... davalılar dışındaki diğer mirasçıların davaya muvafakatlerinin veya terekeye temsilci atanması için dava açmak üzere davacı vekiline yetki ve bir sonraki celseye kadar süre verilmesi yönünde ilk kez ve kesin olmayan süre verildiğini, 25.11.2014 tarihli duruşmada ise verilen süre içinde taraf teşkili sağlanamadığından bahisle davanın reddedildiğini, temyiz üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 25.06.2018 tarih ve 2017/5086 E., 2018/4810 K. sayılı kararıyla verilen sürenin kesin olduğunun belirtilmediği ve usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle kararın bozulduğunu, mahkeme hâkiminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 94. maddesinin açık hükmüne ve yerleşmiş içtihatlara rağmen verdiği usulden ret kararı ile yargılamanın gereksiz yere dört yıl uzamasına neden olduğunu, bu sürede müvekkilinin psikolojik olarak yıprandığını, dosyanın takibi için Ankara’ya geliş-gidiş vs. masraflar yapıldığını, müvekkilinin maddi ve manevi olarak zarara uğradığını, yapılacak bilirkişi incelemesi ile zararın ortaya çıkacağını ileri sürerek 20.000TL manevi tazminat ile şimdilik 3.000TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... Hazinesi vekili cevap dilekçesinde; Kargı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/1395 E. sayılı dava dosyasında terekeye iade talep edildiğinden eldeki davada da davacının tek başına dava açma hakkı olup olmadığının araştırılması gerektiğini, davanın süresinde açılmadığını, zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, HMK’nın 46. maddesinde sınırlı olarak sayılan hâkimin hukukî sorumluluğunu gerektirecek nedenlerden hiçbirinin bulunmadığını, hâkimin özel amaç ile hareket etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. İhbar olunan; davanın iki yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğunu, davacının konu ettiği kararın 24.11.2014 tarihinde verildiğini, eldeki davanın ise zamanaşımı süresi geçtikten sonra 22.10.2018 tarihinde açıldığını, davacı tarafa taraf teşkilinin sağlanması için makul sürenin verildiğini, davacı vekilinin 25.11.2014 tarihli celseye katılmayarak mazeret bildirdiğini, mazeret dilekçesinde ara kararın neden yerine getirilemediğine dair açıklama yapılmadığı gibi yeni bir süre de istenmediğini, taleple bağlılık ilkesi gereğince ikinci kez süre verilemediğini, yargılamayı uzatmak ve tarafları zarara uğratmak şeklinde kasıtlı bir davranışının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Özel Daire Kararı:

7. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 09.04.2019 tarihli ve 2018/7 E., 2019/6 K. sayılı kararı ile;

“…Dava, hakimlerin hukuki sorumluluğunun hukuksal nedenine dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Hakimlerin hukuki sorumluluğu Hukuk Muhakemeleri Kanununun 46-49. maddelerinde düzenlenmiş bulunmaktadır. Kanunda gösterilen sorumluluk nedenleri, örnek niteliğinde olmayıp; sınırlı ve sayılı durumları ifade etmektedir.

Yargılaması devam eden bir davada hakimin verdiği ara kararlarının yanlış verildiğinin savunulması halinde kanun yolları düzenlenmiş bulunmaktadır. Kanunda belirtilen "kanun hükmüne aykırı hüküm verilmiş olması" kapsamında değildir.

Dava edilen talebin konusu, Hukuk Muhakemeleri Kanununda sınırlı sayıdaki sorumluluk gerektiren hususlardan olmadığı…” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

8. Özel Daire kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. GEREKÇE

9. Dava, HMK’nın 46. maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

10. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinde sorumluluk nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. HMK’nın 46. maddesinde “(1) Hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı aşağıdaki sebeplere dayanılarak Devlet aleyhine tazminat davası açılabilir:

a) Kayırma veya taraf tutma yahut taraflardan birine olan kin veya düşmanlık sebebiyle hukuka aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

b) Sağlanan veya vaat edilen bir menfaat sebebiyle kanuna aykırı bir hüküm veya karar verilmiş olması.

c) Farklı bir anlam yüklenemeyecek kadar açık ve kesin bir kanun hükmüne aykırı karar veya hüküm verilmiş olması.

ç) Duruşma tutanağında mevcut olmayan bir sebebe dayanılarak hüküm verilmiş olması.

d) Duruşma tutanakları ile hüküm veya kararların değiştirilmiş yahut tahrif edilmiş veya söylenmeyen bir sözün hüküm ya da karara etkili olacak şekilde söylenmiş gibi gösterilmiş ve buna dayanılarak hüküm verilmiş olması.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması” düzenlemesi bulunmaktadır.

11. Somut olayda, HMK'nın 46. maddesinde sınırlı sayıda belirtilen sorumluluk sebeplerinden hiçbiri bulunmadığından ve hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı tazminat şartları oluşmadığından Özel Dairece davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

e) Hakkın yerine getirilmesinden kaçınılmış olması” düzenlemesi bulunmaktadır.

11. Somut olayda, HMK'nın 46. maddesinde sınırlı sayıda belirtilen sorumluluk sebeplerinden hiçbiri bulunmadığından ve hâkimlerin yargılama faaliyetinden dolayı tazminat şartları oluşmadığından Özel Dairece davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

12. Hâl böyle olunca, yapılan açıklamalara, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, Daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

III. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, 12.04.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19768, Karar No: 2012/14405, Tarih: 30.05.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/19768 E.  ,  2012/14405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Manavgat 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.07.2011
Yargıtay — Esas No: 2011/13838, Karar No: 2013/3705, Tarih: 04.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/13838 E.  ,  2013/3705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum kayıtlarında yanlış yazılan bilgilerin nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesine, 6111 sayılı Yasadan faydalanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının ... kayıtlarındaki nüfus bilgilerinin düzeltilmesi ve 6111 sayılı Yasa'dan faydalandırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 07.04.2011 tarihinde ... sicil numarası ile tescili bulunduğunu bildirerek 6111 sayılı Yasa'dan yararlanmak için dilekçe verdiği, ancak ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü tarafından davacının talebinin, ... sicil numarasının ... oğlu, 1950 doğumlu, ...'a ait olduğu, sigorta kayıtları ile nüfus kayıtları uyuşmadığından bahisle reddedildiği, Ilgaz İlçe Nüfus Müdürlüğü tarafından .../Ilgaz/Hacıhasan Köyü nüfusuna kayıtlı, ... oğlu 1950 doğumlu ...'ın bulunduğunun bildirildiği, davacının ise ... oğlu, 02.06.1952 ... doğumlu, ... olduğu, davacının yaşadığı .../Yazıhan/... köyünde zabıta marifetiyle yapılan araştırma sonucu her iki kişinin aynı kişi olduğunun bildirildiği, davacı tanıklarının da davacı iddialarını doğruladıkları anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının davalı Kurum'a hitaben yazdığı dilekçede ... sicil numarası ile kayıtlı olduğunu bildirdiği, ancak Kurum tarafından bu sicil numarasının ... oğlu, 1950 doğumlu, ...'a ait olduğunun belirtildiği, dosyada mevcut ... sicil numarası ile yapılan sorgulama sonucu alınan tarım sigortalılığı belgesinde; ... ve ... oğlu, .../Ilgaz 02.06.1952 doğumlu, ... bilgilerinin yer aldığı, her ne kadar bilgilerin bir kısmı davacının kayıtları ile aynı ise de .../Ilgaz nüfusuna kayıtlı ... isimli bir kişinin bulunduğu anlaşılmakla; .../Ilgaz nüfusuna kayıtlı ... dinlenilmeden, 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığı ile davaya itirazı bulunup bulunmadığı sorulmadan, itirazı var ise verilecek kararın bu kişinin hak alanını da etkileyeceği göz ardı edilerek davaya dahil edilmeden ve .../Ilgaz/Hacıhasan Köyü muhtarı ile .../Yazıhan/... Köyü muhtarı dinlenilmeden, Kurum kayıtlarında ... sicil numarası ile kayıtlı bulunan kişinin davacı olduğu hiçbir tereddüte mahal bırakmayacak şekilde açık olarak ortaya konulmadan kayıtların düzeltilmesine ve davacının 6111 sayılı Yasa'dan faydalandırılmasına karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme, yanılgılı değerlendirme sonucu ... gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.