muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/880, Karar No: 2021/1153, Tarih: 05.10.2021

24. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) “Ayrımcılık Yasağı” başlıklı 14. maddesi de “Bu Sözleşme’de tanınan hak ve özgürlüklerden yararlanma, cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya diğer kanaatler, ulusal veya toplumsal köken, ulusal bir azınlığa aidiyet, servet, doğum başta olmak üzere herhangi başka bir duruma dayalı hiçbir ayrımcılık gözetilmeksizin sağlanmalıdır.” şeklinde düzenlenmiştir.

25. Kişisel ve Siyasal Haklar Uluslararası Sözleşmesi’nin 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, “Bu Sözleşmeye Taraf her Devlet, bu Sözleşmede tanınan hakları ırk, renk, cinsiyet, dil, din, siyasal veya diğer bir fikir, ulusal veya sosyal köken, mülkiyet, doğum veya diğer bir statü gibi herhangi bir nedenle ayrımcılık yapılmaksızın, kendi toprakları üzerinde bulunan ve egemenlik yetkisine tabi olan bütün bireyler için güvence altına almayı bu ve haklara saygı göstermeyi taahhüt eder.” düzenlemesi yer almaktadır.

26. Eşitlik ilkesine ilişkin ulusal ve uluslararası dayanaklara bu şekilde değindikten sonra “eşitlik” kavramını açıklamakta yarar bulunmaktadır. Eşitlik ilkesi, herkesin her durumda eşit olması anlamına gelmeyip, belirli kişiler veya durumlar için bu ilkeden ayrılınması ve kişiler arasında fark gözetilmesi mümkündür. Ancak eşit kabul edilen kişiler arasında her farklı muamelenin makul kabul edilmesi de mümkün değildir (Karan, Ulaş: Bireysel Başvuru Kararlarında Ayrımcılık Yasağı ve Eşitlik İlkesi, https://www.anayasa....tr/media/4440/8.pdf, s.236).

27. Anayasa Mahkemesi’ne (AYM) göre; salt “eşitlik” kavramı, herhangi bir nesnel ve makul dayanağı olmaksızın aynı durumdaki bireylere farklı muamelede bulunulmamasına ilişkin gerekliliği ifade etmektedir. Bu kavramın somutlaştığı Anayasa’nın 10. maddesi “dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle”; Sözleşme’nin 14. maddesi ise “cinsiyet, ırk, renk, dil, din, siyasal veya diğer kanaatler, ulusal veya toplumsal köken, ulusal bir azınlığa aidiyet, servet, doğum başta olmak üzere herhangi başka bir duruma” dayalı olan farklı muamele şekillerini yasaklamaktadır (Aziz Turhan: Başvuru No: 2012/1269, Karar Tarihi: 08.05.2014, § 38).

28. Eşitlik ilkesi, iş hukukunda işverenin işçileri arasında keyfi ayrım yapmasını ve belli nedenlere dayalı olarak ayrımcılık yapmasını yasaklayarak işvereni sınırlandırmaktadır. İş hukukunda işverenin eşit işlem yapma borcu, her işçiye aynı şekilde davranılması yani mutlak eşitlik anlamına gelmez. Önemli olan işverenin aynı niteliklere sahip, aynı ya da eşit değerdeki (benzer) işlerde çalışan işçiler arasında eşit davranmasıdır. Bir başka deyişle, eşit işlem yapma borcu, haklı nedenler olduğu oranda işçiler arasında farklı davranılmasına izin vermekte, hatta bunu gerektirmektedir. Dolayısıyla iş hukukunda da eşitlik ilkesi aynı veya benzer durumdaki işçiler arasında farklı işlem yapılmamasını amaçlamaktadır (Yıldız, s. 65).

29. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında; dil, ırk, cinsiyet, engellilik, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep ve benzeri sebeplere dayalı ayrımcılık yasaklanmıştır. Aynı hükmün 2. fıkrasında, sözleşme türü nedeniyle ayrımcılık yapılması, 3. fıkrasında da cinsiyet veya gebelik nedeniyle ayrımcılık yasaklanmıştır. 5. maddenin 2. fıkrasında düzenlenen sözleşme türü nedeniyle ayrımcılık, İş Kanunu’nun 12. maddesinde belirli ve belirsiz süreli iş sözleşmeleri, 13. maddesinde kısmi süreli ve tam süreli iş sözleşmeleri bakımından daha ayrıntılı biçimde vurgulanmıştır. Ayrıca 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesinde sendikal nedenle ayrım yapma yasağı öngörülmüştür.

30. Sözleşme türleri açısından ayrımcılık yasakları ayrık tutulursa, 4857 sayılı İş Kanunu’ndaki somut düzenlemelerin tamamı işçinin temel hak ve özgürlüklerine ilişkindir. Bunlardan cinsiyet ve gebelik, sendikal neden ve engellilik özel hükümlerle düzenlenmiş iken, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrası, Anayasanın 10. maddesinin iş ilişkisine uyarlanmış bir hâli olarak dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve benzeri sebeplere dayalı ayrımı yasaklamıştır.

31. Hükümde “ve benzeri sebepler” ifadesine yer verildiğinden, ayrım yasağı sadece sayılan hâllerle sınırlı olmayıp, benzer nedenlerle de işveren ayrım yasağını ihlâl edemeyecektir (Süzek, Sarper: İş Hukuku, 18. Bası, İstanbul 2019, s. 441; Çelik, Nuri /Caniklioğlu, Nurşen/Canbolat,Talat: İş Hukuku Dersleri, 32. Bası, İstanbul 2019, s. 415; Sur, Melda: İş İlişkisinde Eşitlik İlkesi ve Ayrımcılık Yasağı, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı:37, 2017, s. 40). Buradaki “ve benzeri sebepler” kişi temel hak ve özgürlükleri çerçevesinde değerlendirilmelidir (Yenisey, Kübra Doğan: Eşitlik İlkesi ve Ayırımcılık Yasağı, Çalışma ve Toplum Dergisi, 2006/4, s. 65). “Benzer sebepler” kavramı, işçinin değiştirmesi mümkün olmayan ve değiştirmesi kendisinden beklenemeyecek özellikleridir (Yıldız, s. 213).

32. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesi kural olarak işverenin ayrım yapma yasağını düzenlemekte, bütün hukuk düzenimizde geçerli olan Anayasanın 10. maddesi ise işverene hem ayrım yapma yasağını hem de genel anlamda eşit davranma borcunu yüklemektedir. Öte yandan, iş hukuku öğretisinde işverenin eşit davranma borcunun doğumu için bazı koşulların gerçekleşmesi gerektiği kabul edilmektedir. Bunlar, bu yükümlülüğün aynı işyerinde çalışan işçilere karşı olması (işyerinde birlik), karşılaştırılacak durumların aynı zaman dilimi içinde meydana gelmiş bulunması (zamanda birlik), bir karşılaştırma yapılmasına olanak tanıyan, birden fazla işçiyi ilgilendiren kolektif bir uygulamanın söz konusu olmasıdır (Süzek, s. 443).

33. İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı ise 4857 sayılı Kanun’un 5. maddesinin 6. fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre, işçi ihlâlin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

34. Somut olayda; davacı vekili davalılar arasındaki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu, bu nedenle müvekkilinin baştan beri davalı Belediyenin işçisi sayılması gerektiğini, muvazaa sebebiyle eşit davranma ilkesine aykırı tutuma maruz kaldığını ileri sürerek eşit davranma borcuna aykırılık tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

35. Mahkeme ve Özel Daire arasında davalılar arasında geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmadığı, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaa olduğu ve davacının baştan davalı Belediyenin işçisi kabul edilmesi gerektiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

36. Muvazaa olgusunun varlığı davacının baştan beri davalı Belediyenin işçisi sayılmasını gerekirse de, bu durumun İş Kanunu’nun 5. maddesinde belirtilen sebepler ve benzeri hâller kapsamında ayrım bulunmadığı açıktır.

37. Davacı işçi, İş Kanunu’nun 5. maddesi ve maddedeki hallere benzer diğer sebeplere dayalı bir ayrım yapıldığını da ileri sürüp ispat edemediğine göre salt asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olmasının İş Kanunu’nun 5. maddesi kapsamında değerlendirilmesine olanak bulunmamaktadır. O hâlde eşit işlem borcuna aykırılık tazminatı talebinin reddine karar verilmelidir.

38. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.09.2021 tarihli ve 2017/9(22)-3193 E., 2021/1025 K. sayılı kararda da yer verilmiştir.

39. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

40. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Davacı vekilinin temyiz isteminin hukukî yarar yokluğundan REDDİNE, (III-A)

2- Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, (III-B)

İstek hâlinde temyiz peşin harçlarının yatıranlara geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.10.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19170, Karar No: 2015/24974, Tarih: 21.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/19170 E.  ,  2015/24974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2012/210-2013/138

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 10.02.2015 günü aleyhine temyiz olunan davacı idare vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davalı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak, davacı idare vekilinin sözlü açıklamaları dinlenildikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1) Bilirkişi raporunda değerlendirmede esas alınan zeytinin değerlendirme yılı olan 2012 yılındaki dekar başına asgari ve azami verim miktarlarının İl/İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

2) 2012 yılı hasat döneminde zeytin bahçesindeki işlenmemiş zeytinin kg satış fiyatı ve aynı yılda dökümü yapılmış dekar başına üretim masraflarının (her bir masraf kalemi ayrı gösterilerek) ve verim miktarının Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Tarımsal Araştırma ve Politikalar Geliştirme Genel Müdürlüğü ile Tarımsal Ekonomi ve Politikalar Geliştirme Enstitüsü Müdürlüğünden (mevcut ise Artvin-Yusufeli'ndeki zeytinlikler içinde) araştırılarak,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5001, Karar No: 2024/6882, Tarih: 06.06.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/5001 E.  ,  2024/6882 K.**

**"İçtihat Metni"**

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan inceleme sırasında; Boyabat Sulh Ceza Hakimliğiyle İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Boyabat Sulh Ceza Hakimliğinin 04.04.2023 tarih ve 2023/297 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31568, Karar No: 2015/16619, Tarih: 27.10.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/31568 E.  ,  2015/16619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış,diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinde yaz saati uygulamasına göre, güneşin İzmir ilinde saat 06:02'de doğduğu, hırsızlık eyleminin saat 23:45 ile 05:30 saatleri arasında gerçekleştiği dikkate alınarak; hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık eyleminin gündüz vakti işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesince artırım yapılıp yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle; sanık hakkında TCK'nın 142/1-b, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca sonuç olarak 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına tümcelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II) Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış,diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinde yaz saati uygulamasına göre, güneşin İzmir ilinde saat 06:02'de doğduğu, konut dokunulmazlığını bozma eyleminin saat 23:45 ile 05:30 saatleri arasında gerçekleştiği dikkate alınarak; suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık eyleminin gündüz vakti işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken 5237 sayılı TCK'nın 116/1-4 maddesince temel ceza belirlenerek, sanık hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 27.10.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7271, Karar No: 2015/11761, Tarih: 15.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/7271 E.  ,  2015/11761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dairemizin, 04.06.2014 tarihli geri çevirme kararında; dahili davalı Hazine'ye gerekçeli kararın usulünce tebliğ edilmesi ve çekişme konusu 1 ve 211 parsel sayılı taşınmazlara revizyon gören 16.11.1953 tarih ve 16, 17 sıra numaralı tapu kayıtlarının tüm tesis ve tedavülleri ile birlikte getirtilmesi istenilmiştir. Ancak dosya içerisinde gerekçeli kararın Hazine'ye tebliğine ilişkin bir belge veya bilgi de bulunmadığı gibi getirtilen tapu kayıtları 20.10.1953 tarih ve 16, 17 sıra numaralı tapu kayıtlarıdır. Bu nedenle;

1- Gerekçeli karar Hazine'ye tebliğ edilmiş ise, tebliğ belgesinin eklenmesi veya kayıtlara dayanılarak tebliğ gününün açıklanması; tebliğ edilmemiş ise, kararın adı geçene 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

2- Çekişme konusu 1 ve 211 parsel sayılı taşınmazlara revizyon gören 16.11.1953 tarih ve 16, 17 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tüm tedavüllerinin (geldi-gitti kayıtları dahil) ve dayanaklarının getirtilerek dosyasına konulması, geri çevirme kararında sözü edilen eksikliğin titizlikle takip edilmesi, geri çevirme kararının tam olarak yerine getirilmemesinde ihmali ya da kusuru bulunanlar hakkında yasal sorumluluğun doğacağı hususunun unutulmaması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3438, Karar No: 2012/5353, Tarih: 21.09.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3438 E.  ,  2012/5353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı yüklenici vekili, davalı ile müvekkili arasında 20.04.2007 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin imzalandığını, buna göre ... İli, ... Mahallesi, 1789 ada, 9 parselde kayıtlı taşınmaz üzerine 25 daireli bir inşaat yapılacağının ve davalıya 10 daireli bir blok verileceğinin kararlaştırıldığını, davacının bağımsız bölümlerini tamamladığı halde davalının teslim almaktan kaçındığını, bu arada yapılması gereken tüm işlemleri tamamlayıp belediyeden geçici iskanın da alındığını, ancak davalının iskan ruhsatı alınması için kendi üzerine düşen gerekli girişimlerde bulunmadığını, çektikleri ihtarların sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, sözleşme gereği davacı payına düşen B ve C blokların tescilini talep etmiştir.

Davalı arsa sahibi vekili, öncelikle davacı yüklenici kooperatifin kendi edimlerini yerine getirerek bağımsız bölümleri teslim etmediğini, bu nedenle davacıya çektikleri ihtarların da bulunduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, davalı arsa sahibine ait taşınmaza 3 adet bloktan oluşan 25 daireli inşaat yapılacağı ve 10 daireli A bloğun tamamının davalı arsa sahibine verileceğinin kararlaştırıldığı, yerinde davalıya verilecek olan A bloğun 10 dairesinin halen kirada olduğu ve eksiklerin oranının %3,8 olduğu, eksik işler bedelinin ise 34.730,50 TL olup kullanıma engel teşkil etmediği, birlikte ifa kuralı gereğince, bu miktar davalı adına depo ettirildiğinden, kooperatifin tescil talebinin kabulüne, B ve C bloklardaki bağımsız bölümlerin davalı adına olan tapu kayıtlarının iptali ile davacı kooperatif adına tesciline, karar kesinleştiğinde depo edilen bedelin davalı arsa sahibine ödenmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 20.04.2007 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 10. maddesinde açıkça, davacı yüklenicinin bağımsız bölümlerinin tapularının, yüklenici tarafından kesin iskan raporu alındığında arsa sahibince devredileceği düzenlenmiştir. Bu husus dikkate alınmadan mahkemece yükleniciye ait tüm bağımsız bölümlerin tapusunun adına tescili yönünde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hüküm temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1789, Karar No: 2020/5141, Tarih: 04.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1789 E.  ,  2020/5141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekiye ait işyerinden televizyon çalınması olayında, sanığın parmak izinin, pencere iç yüzeyi ile televizyonun bulunduğu dolabın dış yüzeyinde tespit edildiği, sanığın, suça konu işyerine gittiğini, zaman zaman televizyonu da açıp kapadığını savunması karşısında, sanığın olay tarihinden önce müştekiye ait kahvehaneye müşteri olarak gidip gitmediği hususları araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumumun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 04/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9939, Karar No: 2007/10324, Tarih: 17.09.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/9939 E.  ,  2007/10324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Kapatıldı)

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.07.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 11.09.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapulu taşınmazın adi yazılı biçimdeki satım sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise ödenen satış bedelinin tahsili istemleriyle açılmıştır.

Davalı ödemede temerrüde düşen davacının istemde bulunamayacağını davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece mülkiyet aktarımına ilişkin davanın biçim koşuluna uyulmadığından, ikinci kademedeki satış bedelinin istirdatı isteminin ise zamanaşımı gerçekleştiğinden, reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Davacının dayanak yaptığı davalının da içerik ve imzasına itiraz yöneltmediği adi yazılı sözleşmede davalı tarafından «6 parselde kayıtlı binada yapılacak zemin kat iş yeri ve bir dairenin» davacıya satıldığı yazılıdır. Yine bu sözleşmede 11.08.1998 ve 23.08.1998’de davacıdan para alındığına dair kayıt vardır. Gerçekten mahkemenin de kabulünde olduğu üzere tapuda kayıtlı taşınmaz satımının Borçlar Kanunun 213. maddesi hükmünce resmi biçimde yapılması gerekir. Aynı yasanın 11/II maddesi uyarınca da geçerlik şartına uyulmadan yapılan sözleşmelere dayanılamaz. Ancak 30.09.1988 tarih 1987/2-1988/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı sonuç bölümünde açıklandığı üzere kat mülkiyetine tabi olarak yapımına başlanan bir taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin olarak geçerli bir sözleşme olmadan taraflar anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının uzun süre malik gibi kullanması durumunda satıcı tapuda devre yanaşmamışsa cebri tescil davasının kabul edilebileceği sonucuna ulaşıldığından burada anılan Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararının uygulama yeri olup olmadığı yönü üzerinde durulmalıdır. Kısaca söylemek gerekirse eldeki uyuşmazlıkta kat mülkiyeti kanununa tabi olarak yapımına başlanılan taşınmazdaki bağımsız bölüm satışı söz konusu olduğundan yasanın aradığı yönteme uygun biçimde sözleşme bulunmasa da taraflar arasındaki adi yazılı sözleşmeye değer tanımak gerekir.