muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/23500, Karar No: 2020/8875, Tarih: 08.09.2020

**(Kapatılan)18. Ceza Dairesi         2019/23500 E.  ,  2020/8875 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 125/3-a, 125/4, 43/1-2 ve 62. maddeleri uyarınca (2 kez) 1 yıl 2 ay 27 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 11/09/2012 tarihli ve 2011/73 esas, 2012/117 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; “Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 11/09/2012 tarihli kararının düzeltilerek sanığın söz konusu Kanun'un 125/1, 125/3-a, 125/4, 43/1-2 ve 62. maddeleri uyarınca (2 kez) 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin anılan Mahkemenin 16/11/2012 tarihli ve 2011/73 esas, 2012/117 sayılı ek kararını müteakip, dosyanın yeniden ele alınarak "16/11/2012 tarih ve 2011/73 esas, 2012/117 sayılı ilamının 8. maddesindeki "hapis cezasının TCK’nin 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimi uyarınca çektirilmesine, cezanın infazından sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına", kısmının iptaline dair söz konusu Mahkemenin 24/12/2012 tarihli ve 2011/73 esas, 2012/117 sayılı ek kararı ile düzeltme yoluna gidilmiş ise de, mahkemece tavzihine karar verilen bu hata “maddî yanılgı” ya da “yazım hatası” olarak değerlendirilip tavzih yoluyla düzeltilemeyeceğinden, söz konusu ek kararın yok hükmünde olduğu ve hukukî değerinin bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre,

1- Sanığın sabıka kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan karara ilişkin suçu işlendiği tarihte 18 yaşından küçük olduğu cihetle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58/5. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme gereğince, söz konusu kararın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesinde,

Dosya kapsamına göre,

1- Sanığın sabıka kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan karara ilişkin suçu işlendiği tarihte 18 yaşından küçük olduğu cihetle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 58/5. maddesinde yer alan “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme gereğince, söz konusu kararın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesinde,

2- Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/60 esas sayılı dosyası kapsamında sanık ...’ın yargılamasının yapıldığı, 15/09/2010 tarihinde Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinde yapılan duruşmada gıyabında verilen mahkumiyet hükmünün sanığın yüzüne okunduğu, ayrıca yakalanmakla mahkemeye getirilen sanığın yüzüne karşı tutuklandığı hususunun da bildirildiği, bu esnada sanığın mahkeme heyetine hakaret içerikli sözler söylediği, bahse konu eylem nedeniyle yapılan soruşturma sırasında 21/09/2010 günü sanık ...’ın cezaevinden Cumhuriyet Başsavcılığına çağrıldığı ve duruşma salonunda mahkeme heyetine yönelik sözleri nedeni ile şüpheli sıfatı ile ifadesinin alındığı, polis memurları İlyas Bayrı ve Şenduran Kale’nin ifadelerinde belirtilen ve mahkeme heyetine yönelik olarak söylendiği iddia edilen “şerefsizler” şeklinde bir söz söyleyip söylemediği hususunun ...’a sorulduğu, ...’ın da bu soruya “o anda onlara şerefsiz demedim, ancak şimdi diyorum şerefsizler diyorum, çünkü yapmadığım suçtan incelemeden bana ceza veriyorlar” şeklinde cevap verdiği, bu sözlerin ifade sırasında hazır bulunan Uzman Jandarma Çavuş..., Jandarma Erler... ve ... ile zabıt katibi ... tarafından da duyulduğu, bu suretle sanığın, eylemler arasındaki zaman aralığı göz önüne alındığında, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda mağdurlara karşı aynı suçları birden fazla işlediğinin anlaşılması karşısında, hakaret suçundan bir kez hüküm kurulduktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesi tatbik edilip, akabinde tekrar 43/1. maddesi uyarınca artırım yapılması yerine, iki ayrı mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde,

3- Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası verildiği, suçun alenen işlenmesi nedeniyle 1/6 oranında artırım yapılarak 1 yıl 2 ay hapis cezasına mahkum edildiği, ayrıca suçun zincirleme şekilde işlenmesi nedeniyle aynı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca cezanın 1/4 oranında artırılmasıyla 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği, sonrasında anılan Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası yerine 1 yıl 2 ay 27 gün hapis cezası belirlenerek sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesinde,

4- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/1. maddesinde "Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır." hükmünün yer alması karşısında, somut olayda sanığa atılı suçun 15/09/2010 tarihinde işlendiği, tekerrüre esas alınan Boyabat Sulh Ceza Mahkemesinin 15/12/2010 tarihli ve 2010/407 esas, 2010/491 sayılı (kesinleşme tarihi 04/03/2011), Boyabat Sulh Ceza Mahkemesinin 21/01/2011 tarihli ve 2010/178 esas, 2011/14 sayılı (kesinleşme tarihi 08/03/2011), Boyabat Sulh Ceza Mahkemesinin 06/06/2008 tarihli ve 2008/3 esas, 2008/279 sayılı (kesinleşme tarihi 28/03/2012) ve Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 15/09/2010 tarihli ve 2009/60 esas, 2010/55 sayılı (kesinleşme tarihi 09/02/2012) ilamlarının suç tarihinden sonra kesinleştiği anlaşılmakla, anılan ilamların tekerrüre esas alınmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasında, isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 11/09/2012 tarihli kararının, hükümlüye tebliğ edildiği ve temyiz edilmeksizin kesinleştiği, mahkemenin temyize tabi olup yasa yoluna başvurulmaksızın kesinleşen kararını düzelterek tekerrüre ilişkin yeniden karar veremeyeceği bu nedenle sonradan verilen 16/11/2012 ve 24/12/2012 tarihli ek kararlarının yok hükmünde olduğu ve hukukî değerlerinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay’ca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak, Yargıtay Ceza Dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtay’ca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Buna göre hâkim veya mahkemece verilen karar veya hükümlerin kanun yararına bozma konusu yapılabilmesi için istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmesi gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nın 35. Maddesi: “(1) İlgili tarafın yüzüne karşı verilen karar kendisine açıklanır ve isterse kararın bir örneği de verilir. (2) Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hâkim veya mahkeme kararları hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur. (3) İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır.” hükmünü içermektedir.

5271 sayılı CMK'nın 35. Maddesi: “(1) İlgili tarafın yüzüne karşı verilen karar kendisine açıklanır ve isterse kararın bir örneği de verilir. (2) Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hâkim veya mahkeme kararları hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur. (3) İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır.” hükmünü içermektedir.

İnceleme konusu somut olayda; 11/09/2012 tarihli kararın sanığın yokluğunda verildiği, başka suçtan cezaevinde hükümlü olan sanığa 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesine uygun olarak “Okunup anlatılmak suretiyle” tebliğ edilmesi gerekirken sadece “okudum/tebliğ ettim” şeklinde yapılan tebligatın usulsüz olduğu, ayrıca sanığa 18/08/2011 tarihli karar ile atanan vasiye de tebligat yapılmadığı anlaşıldığından kanun yararına bozma konusu yapılan hükmün, sanık ...’a usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiş olması nedeniyle henüz kesinleşmediği anlaşılmakla, bu aşamada kanun yararına bozma yoluyla incelenmesi olanaklı görülmemiştir.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünceler hükmün henüz kesinleşmemiş olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Dosyanın, kanun yolu bildiriminin başvuru mercii, süresi ve yöntemi açısından şerhli davetiye ile sanık ... ve vasisine bildirilip, tebligat eksikliğinin ikmali ile süresinde başvuruda bulunulması halinde temyiz incelemesi için Yargıtay’a gönderilmesini, aksi takdirde usulünce kesinleştirme işlemi yapılarak, bu aşamadan sonra kanun yararına bozma isteminde bulunulmasını teminen mahkemesine iadesine, 08/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6145, Karar No: 2019/11414, Tarih: 13.11.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/6145 E.  ,  2019/11414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davacı erkek vekili Av. ...'a ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletname de bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m.74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davacı erkek vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise, gerekçeli kararın asıla tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 13.11.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/22150, Karar No: 2013/6828, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/22150 E.  ,  2013/6828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bedelsiz senedi kullanma suçunun oluşabilmesi için;sanığın elinde borçlusunca bedelinin tamamı yada kısmen ödenmiş bir senet olmalı ve bunu kısmen veya tamamen ödenmemiş gibi tahsile sokması veya bir başkasına devretmesi gerekmektedir. Borcun bir bölümü ödenmiş ve geri kalan miktar için elinde tuttuğu senedi, tümü veya kalandan fazla miktarı için kullanan sanığın fiili de bedelsiz senedi kullanma suçunu oluşturacaktır.

Katılanın, 12/09/2007 tarihinde, mobilya işi yapan sanıktan koltuk takımı satın aldığı, satış bedelinin 1700 TL olup 17 taksitle aylık 100 TL'den ödenmesi konusunda taraflar arasında anlaşma yapıldığı, ancak katılanın bu anlaşma uyarınca ödemelerde aksamalar yapması nedeniyle 25/01/2007 tarihinde yeniden bir ödeme planı yapıldığı, yargılama devam ederken ödemelerin devam ettiği, katılanın beyanının aksine taraflar arasında bir tek senedin düzenlendiği, sanığın, ...,... Şubesi'nden başka bir nedenle kredi talebinde bulunurken, borçlusunun katılan olduğu senedi teminat olarak bankaya verdiği, senedin vadesinin 19/12/2007 olup bankanın senet bedelinin ödenmesi yönünden ...'a, vadeden önce uyarı mahiyetinde ihbarname gönderdiği, ancak senedin vadesi gelmeden 18/12/2007 tarihinde sanık tarafından bedeli bankaya ödenerek senedin geri alındığı, bu nedenle senedin tahsil aşamasına gelmediği, sanığın, kredi kullandığı bankaya müşteri senedini teminat olarak bıraktığı ve bu yöndeki savunmalarını doğrular şeklinde senet bedelini vadesi gelmeden bankaya ödeyerek senedi geri aldığı dikkate alınarak tahsile konulmayan senetle ilgili olarak suçun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla, mahkemenin bu gerekçeyle verdiği beraat kararında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 15/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24725, Karar No: 2012/5882, Tarih: 20.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/24725 E.  ,  2012/5882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Köy muhtarı olan sanığın, mağduru yaralamasının muhtarlık görevi ile ilgili olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

Olay tarihinde köy muhtarı olan sanığın, sulama kanallarında bakım ve onarım yapılacağından, sulama kanallarının kullanılmaması yönünde köylüye bildirimde bulunduğu, mağdurun da bu durumdan haberi olduğu halde tarlasına giden sulama vanasını açtığı, bunun üzerine sanığın mağduru yaraladığı, mahkamece kabulün de bu yönde olduğu, köy muhtarı olan sanığın mağdur üzerinde kamu görevinden kaynaklanan nüfuzunu kullanmamasına rağmen sanığa verilen cezadan TCK.'nun 86/3-d maddesi uyarınca artırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verild
Yargıtay — Esas No: 2006/19003, Karar No: 2006/16620, Tarih: 26.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/19003 E.  ,  2006/16620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2006

Davacı, ilk Bağ-Kur primi kesintisi yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece davacının 01.11.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur  sigortalısı olduğunun  tesbitine karar verilmiştir.

2-Davacı ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece davacının 01.11.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur  sigortalısı olduğunun  tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının Ziraat Odası kaydının başlangıç tarihinin belli olmadığı, Tarım Kredi Kooperatif kaydının olmadığı, Pancar Ekicileri  Kooperatifi kaydının araştırılmadığı,  zirai arazisinin bulunduğu,  davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 20.10.1994 tarihinde bankaya yatırıldığı, 1995,1996,1997,1998,2002 ve 2005 yıllarında da kesintilerin yapıldığı, başkaca prim kesintisinin bulunmadığı, 01.01.1995-30.04.1998 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği,1998 ile 2006 yılları arasında 113 gün dönemsel SSK’lı çalışmasının olduğu  görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 1994,2002 ve 2005 yılları  yönünden verilen tespit kararı yerinde ise de; prim kesintisinin bulunmadığı 1999,2000,2001,2003,2004 ve 2006  yılları arasındaki dönemde  2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde yazılı tarımda kendi adına ve hesabına çalışmanın yasal karinesi olan kayıt ve belgelerin bulunup bulunmadığı araştırılmamış, ayrıca davalı kurumca davacı 01.01.1995-30.04.1998 tarihleri arasında  kayıt ve tescil edilip bu tarihler arasında ihtilaf çıkarılmadığı halde, bu tarihleri de kapsar şekilde tespit kararı verilmiş olması, yine davacının  1998 ile 2006 yılları arasında 113 gün çakışan dönemsel 506 sayılı yasaya tabi  sigortalılığının bulunup bu çakışmanın dışlanması gerekirken dikkate alınmaması  usul ve yasaya uygun değildir.

Yapılacak iş davacıya ihtilaf konusu dönemde ürün satışı yaptığı kişi,kurum ve kuruluşları açıklattırmak bu kişi,kurum ve kuruluşlardan ürün bedelinden prim kesintisi yapılıp yapılmadığını sormak,yapılmış ise belgelerini getirtmek ve kesintinin bulunduğu yıllar için Tarım Bağ-Kur.sigortalılığın tespitine  karar vermek,kesinti bulunmayan yıllar için davacının ürün teslim edip etmediği, Ziraat Odası ve Pancar Ekicileri Kooperatifi ile başkaca zirai amaçlı kooperatif kaydının bulunup bulunmadığının araştırılarak,bulunması halinde kayıt tarihlerini gösteren belgeleri getirtmek ve varsa zirai amaçlı banka  kredisi kullanıp kullanmadığının araştırılıp gerekirse,ihtilaflı dönemde görev yapan muhtar ve azaların isimlerini tespit ederek tanık olarak beyanlarına başvurmak ve tüm deliller bir arada değerlendirilerek sonuca gitmektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular  gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,26.12.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17661, Karar No: 2014/12553, Tarih: 29.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/17661 E.  ,  2014/12553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/07/2013

NUMARASI : 2012/261-2013/594

Davacı C.. Ü.. vekili Avukat R.. İ.. A... tarafından, davalı M.. T.. aleyhine 11/09/2012 gününde verilen dilekçe ile tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24/07/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, taşınır mülkiyetinin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ceza soruşturması kapsamında verilen bir elkoyma kararı gereğince evinin yanında bulunan arı kovanlarına el konarak davalıya teslim edildiğini, ancak hakkında takipsizlik kararı verildiğini belirterek, zilyedi olduğu arı kovanlarının mülkiyetinin kendisine ait olduğunun tespitini istemiştir.

Davalı, arı kovanlarının kendisine ait olduğunu belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ceza dosyası içeriğine göre davacının iddiasını ispatladığı benimsenerek, istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya incelendiğinde; davalıya ait arı kovanlarının çalınması üzerine dava dışı şahıslar hakkında hırsızlık suçundan soruşturma başlatıldığı ve haklarında kamu davası açıldığı, davacı hakkında ise "cürüm eşyasını satın almak" suçundan başlatılan soruşturmada delil yetersizliğinden takipsizlik kararı verildiği, soruşturma dosyasında bulunan bilirkişi raporuyla arı kovanlarının davalıya ait olduğunun kesin olarak teşhis edildiği, bir kısım şüpheli ve tanık anlatımlarıyla bu teşhisin doğrulandığı, mahkemece verilen elkoyma kararı üzerine davacının zilyetliğinde bulunan arı kovanlarına el konarak davalıya teslim edildiği anlaşılmaktadır.

Şu halde, arı kovanlarının mülkiyetinin davacıya ait olduğu yeterli delillerle ispat edilememiştir. Davacı hakkında verilen takipsizlik kararı da bu sonucu değiştirmez. Mahkemece, istemin reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde kabul kararı verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.