muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3428, Karar No: 2019/12905, Tarih: 10.06.2019

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, T.C Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulunca yapılan teftiş sonucunda düzenlenen 07/07/2011 tarih ve 2011/62 sayılı rapor ve gerekse de bu raporun iptali talebiyle açılan davada, ... İş Mahkemesi'nin 2011/156 esas sayılı davasında verilen ret kararına göre, davacının çalıştığı davalı ... Araştırma Hastanesi ile temizlik işlerinin verildiği müteahhit firma arasında düzenlenen hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğu, davacının başlangıçtan itibaren davalı ... Üniversitesinin işçisi sayılması gerektiği, davalı Üniversitede kadrolu olarak çalışan işçilere ilave tediye ödemesi yapıldığı ancak davacı ve davacı gibi müteahhitle çalışan işçilere bu ödemenin yapılmadığını, davacı başlangıçtan itibaren .... Üniversitesi Araştırma Hastanesinin işçisi sayıldığından ve davalıya ait işyeri 6772 sayılı yasa kapsamında olan bir işyeri olduğundan davacının ilave tediye alacağına hak kazandığı, Bölge Çalışma Müdürlüğüne bağlı iş müfettişi tarafından gerekli tespit 2011 yılında yapıldığı, bu tarihte ... Üniversitesinde temizlik firması olan ...Ltd Şti faaliyette bulunduğu, davacı ise ilk işe girdiği tarihten, dava tarihine kadar olan dönemi talep ettiği, davacının işe girdiği tarihten dava tarihine kadar olan dönemdeki işi ve işyerinin hiç değişmediği, dolayısı ile davacı ilk işe girdiği tarihten dava tarihine kadar olan tüm dönemde davalı ... Üniversitesinin işçisi sayılması gerektiğinden, Bölge Çalışma Müdürlüğünün tespitinden önceki dönemden ve tespitten sonraki dönemden de davalı davacıya karşı ilave tediye ödemelerinden sorumlu bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2’nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2’nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanunu’nun 2’nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanunu’nun 2’nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanunu’nun 2’nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2’nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanunu’nun 5’inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2008/ 33977 E, 2008/ 28424 K.).

İş Kanunu’nun 3’üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesinden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davalı ... Üniversitesine ait araştırma hastanesinde alt işveren işçisi olarak ve temizlik elamanı olarak işe alındığını ancak hastanenin asıl işi olup alt işverene devri mümkün olmayan hastabakıcılık işinde çalıştırıldığını, görünürdeki asıl-alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğunu, muvazaa nedeniyle baştan itibaren asıl işveren davalı üniversitenin işçisi kabul edilmesi gerektiğini, bu itibarla da hak ettiği halde alamadığı ilave tediye alacağı bulunduğunu ileri sürmüş, davalı ise asıl-alt işverenlik ilişkisinin muvazaaya dayalı olduğu iddiasını reddederek savunma yapmıştır.

Davacı işçinin alt işveren dava dışı ... şirketi nezdindeki çalışmasının muvazaalı olduğu hususu iş müfettiş raporu ve bu rapora karşı açılan iptal davasının reddine ilişkin .... İş Mahkemesinin 2011/156 esas sayılı dava dosyası ile sabittir. Bilirkişi ise hesaplamasını alt işveren ... şirketinin ihale dönemi ile sınırlamamış, ... şirketinden önceki ve sonraki alt işverenler dönemleri içinde hesaplama yapmış, mahkemece de bu hesaba itibarla hüküm kurulmuştur. Ancak Mahkemece davacının dava dışı ... şirketinden önceki ve sonraki alt işveren şirketler nezdinde çalışırken de aynı şekilde temizlik işi için işe alındığı halde hasta bakıcılık yaptırıldığı, bir başka anlatımla muvazaanın tüm çalışma dönemine ilişkin olduğu yönündeki iddiası tam açıklığa kavuşturulmamıştır.

Mahkemece hem davacı hem davalı tarafın tanık olarak gösterdiği Sündüz Bilek dinlenmemiştir. Buna göre öncelikle tarafların ortak tanığı dinlenip, davacının temizlik elamanı olarak işe alındığı halde davalının asıl işi olan hasta bakıcılık işinde çalıştırıldığı yönündeki iddiasının dava dışı ... şirketinden önceki ve sonraki çalışma dönemine de sirayet edip etmediği, BÇM muvazaa tespitinin davacının çalıştığı işyerini kapsayıp kapsamadığı, bu tespitten sonra yeni ihaleyi alan alt işveren nezdinde temizlik işinde çalışsa bile önceki muvazaa tespiti nedeniyle asıl işveren işçisi olduğundan, tekrar alt işveren işçisi olarak haklarının kısıtlanıp kısıtlanmadığı, kısaca muvazaanın tüm çalışma dönemi için geçerli olup olmadığı tespit edilmeden, davacının işe girdiği tarihten dava tarihine kadar olan dönemdeki işi ve işyerinin hiç değişmediğinden muvazaanın tüm çalışma dönemini kapsadığı yönünde tarafların delilleri toplanmadan eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11484, Karar No: 2013/4542, Tarih: 21.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/11484 E.  ,  2013/4542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.03.2012
Yargıtay — Esas No: 2016/18810, Karar No: 2020/7762, Tarih: 25.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/18810 E.  ,  2020/7762 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

1) Davalılardan ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu,

2)Borçlu davalılar ... ve ...’ı yargılamada temsil etmek üzere kayyum olarak ,.....li) atandığı halde gerekçeli kararın kayyuma değil de borçlu davalılara yapıldığı ve usulsüz olduğu,

1) Davalılardan ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu,

2)Borçlu davalılar ... ve ...’ı yargılamada temsil etmek üzere kayyum olarak ,.....li) atandığı halde gerekçeli kararın kayyuma değil de borçlu davalılara yapıldığı ve usulsüz olduğu,

Bu nedenle adı geçen davalılar ile borçlu davalılar kayyumu Serra Yılmaz’a (kimlik numarası özellikle kontrol edilerek...778 Tc’li olana) 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 25.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2666, Karar No: 2011/2464, Tarih: 25.04.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/2666 E.  ,  2011/2464 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. ile davalılar ... vs. arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 20.04.2010 gün ve 131-157 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yüklenici şirket ile arsa sahipleri arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, dava dışı yükleniciye arsa sahiplerince temlik olunan pay kaydına göre yükleniciden satın alınan pay kayıtlarının, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin, geriye etkili sonuç doğurur şekilde feshi sonucu iptâli sebebiyle, arsa sahipleri davalıların haksız zenginleştikleri ileri sürülerek açılmış ve mahkemece de uyuşmazlık “haksız iktisap” olarak nitelendirilmiştir. Bu hukuksal nedenle, yerel mahkemece verilen kararın temyiz incelemesi görevi Yargıtay Yüksek 3. Hukuk Dairesi'ne ait olmasına karşın; anılan Daire'ce de görevsizlik kararı verildiğinden, gereğinin takdiri için dava dosyasının Yargıtay Yüksek Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu'na gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle dava dosyanın Yargıtay Yüksek Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 25.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1586, Karar No: 2020/3555, Tarih: 11.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/1586 E.  ,  2020/3555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esasdan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin borca batık durumda olduğunu, iyileştirme projesi kapsamında erteleme kararı verilmesi halinde borca batıklıktan çıkabileceğini ileri sürerek, müvekkili şirketin iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesini talep ve dava etmiştir.

Müdahiller vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece; iddia, savunma, kayyım raporları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacı şirket ortağının 1.353.637,51TL sermaye taahhüt borcu bulunduğu, bu taahhüdünü yerine getirdiğinde şirketin borca batıklık durumunun ortadan kalkacağı bu durumda iflas ve iflas erteleme koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince davacı şirket ortaklarının ödenmemiş sermaye borcu bulunduğu, sermaye koyma borcunu tam olarak yerine getirmeyen şirketin iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı kabul edilemeyeceği, sermaye borcu ödendiğinde borca batıklıktan kurtulacağı anlaşılan davacı şirketin bu aşamada borca batıklığından da gerçek anlamda söz edilemeyeceğinden ilk derece mahkemesinin kararında bir isabetsizlik bulunmadığından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 11.11.2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5905, Karar No: 2020/1265, Tarih: 13.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/5905 E.  ,  2020/1265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesinde:

Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, temyiz dışı diğer sanık ... ve annesi ...'ın sahibi oldukları şirkete müdür olarak atandığını, ancak kendisinin sadece şirket çalışanlarını organize ettiğini, bunun dışında para alışverişi ve fatura kesimi ile ...'ın ilgilendiğini, kendisinin hiçbir şekilde sahte fatura tanzim etmediğini savunmuş ise de; yapılan incelemede, şirketin bina inşaatı faaliyeti ile iştigal etmek üzere 02.02.2007 tarihinde mükellefiyet tesis ettirmesi, açılış yoklaması haricinde adresinde bulunmaması, bilinen adreslerin kapalı ve boş olduğunun tespit edilmesi üzerine mükellefiyetin 23.09.2008 tarihi itibariyle resen terkin edilmesi, işyerinin 90 m² olup muhtelif büro malzemelerinin bulunması, Ba ve Bs beyanlarını vermemesi, şirket adına 4000 adet fatura bastırılması, mükellefler tarafından şirketten 2008 yılında 30.432.267 TL tutarında mal ve hizmet satın alındığının beyan edilmesi, ancak şirketin bu kapasitede mal ve hizmet satışı yapabilecek ticari kapasite ve yeterliliğinin bulunmaması, dosya kapsamından sanığın savunmasında ifade ettiği gibi çalışanlarını organize edebileceği gerçek anlamıyla ticari faaliyet gösteren bir şirketin varlığının bulunmaması, dolayısıyla şirket müdürü olan sanığın şirketin adına sahte fatura düzenlendiğinden haberdar olmamasının mümkün olmaması ve UYAP üzerinden yapılan araştırmada, sanık hakkında yetkilisi olduğu başka mükellefiyetler ile ilgili aynı dönemlerde yüksek tutarlarda sahte fatura düzenlemek suçundan verilmiş mahkumiyet kararlarının bulunduğunun anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip, sanığın atılı suçu işlediği yönünde vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, sonuç ceza miktarı itibariyle erteleme kapsamında kalmayan ve bu nedenle de hapis cezası ertelenmeyen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilirken 53/3. maddesi nazara alınarak uygulama yapılması isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da dikkate alınarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller, gerekçeli kararda gösterilip, tartışılarak, yüklenen suçun sübutu kabul, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı nedenlerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesine gelince;

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun 213 sayılı VUK’nin 359/b-1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

13.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5057, Karar No: 2006/6994, Tarih: 19.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/5057 E.  ,  2006/6994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

İncelenmesine gerek görülen 122 ada 9 parsel sayılı taşınmazın kayıt maliklerinden ...’a ait mirasçılık belgesi ya da ilgililerden alınacak bilgiye göre mirasçılarını gösterir aile nüfus kayıt tablosu ile aynı ada 8 parsel kayıt maliki ... Basri ...’a ait mirasçılık belgesi veya aile nüfus kayıt tablosu sağlanarak, birlikte gönderilmek üzere dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 19.6.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.