muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5990, Karar No: 2024/389, Tarih: 17.01.2024

2. Davacı-karşı davalı CNK Ltd. Şti. vekilinin karşı davaya yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; 6762 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesi uyarınca, aldatıcı hareket ve hüsnüniyet kaidelerine aykırı suretlerle iktisadi rekabetin her türlü suistimali haksız rekabet olarak tanımlanmıştır. Aynı Kanun'un 57 nci maddesinin birinci fıkrasında "...başkalarını veya onların emtiasını, iş mahsullerini, faaliyetlerini yahut ticari işlerini yanlış, yanıltıcı veya lüzumsuz yere incitici beyanlarla kötülemek..." fiilleri haksız rekabet olarak sayılmıştır.

3.Bölge Adliye Mahkemesince, karşı davalı CNK Ltd. Şti.'nin, sigorta şirketlerine keşide ettiği ihtarlar ile karşı davacının faaliyetleri hakkında 6762 sayılı Kanun'un 57 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen haksız rekabet fiilini işlediğinden bahisle karşı davada maddi ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak davacı-karşı davalı CNK Ltd. Şti.'nin sigorta şirketlerine gönderdiği 07.07.2005 tarihli ihtarnamelerin içeriği incelendiğinde; davalı-karşı davacı Al Servis Destek Hizmetleri A.Ş.'nin emtiasını, iş mahsullerini, faaliyetlerini yahut ticari işlerini, hizmetlerini yanlış, yanıltıcı veya lüzumsuz yere incitici beyanlarla kötülemeye dair ibarelerin bulunmadığı, aksine CNK Ltd. Şti. ile Al Servis Destek Hizmetleri A.Ş. arasındaki hukuki ilişkinin durumunu izaha yönelik ibareler içerdiği bu nedenle de haksız rekabet yaratmadığının kabulü gerekir. Bu itibarla Bölge Adliye Mahkemesince karşı davalı CNK Ltd. Şti.'nin eyleminin haksız rekabet teşkil etmediği kabul edilerek, neticesine göre karar vermek gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, karşı davaya ilişkin kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı-karşı davalı CNK Ltd. Şti. vekilinin asıl davaya yönelik tüm temyizlerinin, davalı-karşı davacı Al Servis Destek Hizmetleri A.Ş. vekilinin asıl davanın zamanaşımına uğradığına yönelik temyiz itirazları ve karşı davaya yönelik tüm temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 2 ve 3 no.lu bentte açıklanan sebeplerle karşı dava yönünden BOZULMASINA,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı-karşı davacıdan alınarak davacı-karşı davalıya verilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5534, Karar No: 2008/10597, Tarih: 23.09.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/5534 E.  ,  2008/10597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 17.09.2001 gününde verilen dilekçe ile muarazanın önlenmesi istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.07.2007 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 23.09.2008 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Av. ... n ile karşı taraftan davacı vekili Av. ... ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı ..., 07.08.1951 tarihli ... İl İdare Kurulu kararı ile belirlenen sınırlardan ... noktasının taraf köyler arasında muarazaya neden olduğunu, davalı köyün bu bölümdeki hak iddiası suretiyle çıkardığı muarazanın giderilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... Tüzel Kişiliği temyiz etmiştir.

Taraflar arasında dava konusu yapılan bölümlerin orman olduğu yönünde bir çekişme yoktur. Dava, çekişme konusu ormanlardan yararlanmaya yönelik olarak açılmıştır. Hal böyle olunca; uyuşmazlığın 6831 sayılı Kanununun değişik 37 ve 40. maddeler çerçevesinde incelenerek değerlendirilmesi gerekir.

Gerçekten; 6831 sayılı Orman Kanununun 37. maddesi hükmü «Devlet ormanlarından çıkartılacak, tomruk, tel direk, maden direk, sanayi odunu, kağıtlık odun, lif-yonga odunu, sırk, çubuk, yakacak odun, reçine, sığla

Gerçekten; 6831 sayılı Orman Kanununun 37. maddesi hükmü «Devlet ormanlarından çıkartılacak, tomruk, tel direk, maden direk, sanayi odunu, kağıtlık odun, lif-yonga odunu, sırk, çubuk, yakacak odun, reçine, sığla

yağı, çıra ve şimşir gibi yıllık üretim programına alınmış orman ürünlerinin dışındaki her nevi orman ve artıklarını tayin olunacak mıntıka ve süreler içinde toplayıp çıkarmaları için öncelik sırasına göre 40. maddede belirlenen orman köylülerini kalkındırma kooperatiflerine veya iş yerindeki veya civarındaki köylülere ilanen duyurulmak suretiyle ve tarife bedelini ödemeleri şartıyla izin verilir. Bu yerlerdeki halkın veya kooperatiflerin bu işe istekli olmadıklarını veya iş güçlerinin yeterli bulunmamasının tespit ve teshiki halinde bu ürün ve artıkları diğer isteklilerce toplanıp çıkarılmasına aynı şartlarla izin verilebilir veya orman idaresince istihsal olunup satılınabilir…» şeklindedir. Diğer taraftan yasanın 40. maddesi de «Devlet ormanlarında ağaçlama, bakım, imar, yol yapımı, kesme, toplama, taşıma, imal gibi orman işleri; işyerinin ve işyerinde çalışacakların hangi mülki hudut ve orman teşkilatı hudutları içersinde kaldığına bakılmaksızın, öncelikle işyerinde veya civarındaki orman köylerini kalkındırma kooperatiflerine ve işyerindeki köylülere veya iş yeri civarındaki orman işlerinde çalışan köylülere, işyerine olan mesafeleri ile işgüçleri dikkate alınarak gördürülür. Yapılacak işe yukarıda belirtilen kooperatiflerin ve köylülerin işgüçlerinin yeterli bulunmaması veya işe ehil olmamaları veya aşırı fiyat istemeleri veya işin dağıtım veya yapılması ile ilgili konularda çözülmesi mümkün olmayan ihtilaflar çıkarmaları gibi hallerde bu gibi işler işyerine civar olmayan orman köylülerini kalkındırma kooperatiflerine veya köylülere yaptırılabileceği gibi taahhüt yolu ile de yaptırılabilir…..» hükmünü taşımaktadır. Yasanın yukarıya alınan her iki hükmü birlikte değerlendirildiğinde 6831 sayılı yasa hükümleri uyarınca yaptırılacak istihsal ve nakliyat sahasının hangi köy mülki hudutları dahilinde kaldığının önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan; kanun koyucu istihsal faaliyetlerinde istihsal sahasında veya civarındaki orman köyleri kalkındırma kooperatiflerine, ardından o sahadaki köylülere veya işyeri civarındaki orman işlerinde çalışan köylülere öncelik tanımıştır. Fakat istihsal sahalarındaki işlerin kime verileceği yetkisi ise kanuna göre uygulamayı yapacak Orman İşletme Müdürlüğü’dür. Başka bir anlatımla, bu gibi davalarda Orman İşletme Müdürlüğünün yaptığı tercih önem kazanmaktadır.

Somut olayda; açıklandığı üzere istihsal sahalarındaki işlerin kime verileceği ve yapılacak uygulamada yetkili mercii Orman İşletmesi olduğundan, davacı köyün ayrıca eldeki tespit davasını açmasında hukuki yararı bulunmamaktadır. Davanın, hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddi yerine çekişmenin esası incelenerek hükme bağlandığından kararın bozulması gerekmiştir.

Somut olayda; açıklandığı üzere istihsal sahalarındaki işlerin kime verileceği ve yapılacak uygulamada yetkili mercii Orman İşletmesi olduğundan, davacı köyün ayrıca eldeki tespit davasını açmasında hukuki yararı bulunmamaktadır. Davanın, hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddi yerine çekişmenin esası incelenerek hükme bağlandığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 550,00 YTL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 23.09.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/412, Karar No: 2014/13824, Tarih: 09.07.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/412 E.  ,  2014/13824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Strateji Geliştirme Başkanlığının 04.12.2013 tarih ve 73001 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere... Elektirik Dağıtım A.Ş.'nin 15.08.2008 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 04.06.2012 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, açıklanan bu gerekçelerle; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru bulunan beraat hükmünün istem gibi ONANMASINA, 09.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

S.T
Yargıtay — Esas No: 2019/4284, Karar No: 2019/5988, Tarih: 30.05.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/4284 E.  ,  2019/5988 K.**

**"İçtihat Metni"**

Erişimin engellenmesi talebi üzerine yapılan yargılama sırasında; ...4. Sulh Ceza Hakimliğiyle ... 3. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine, ...4. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye ve talep edenin başvuru tarihinde ...adresinde ikamet etmesine göre, yerinde görülmeyen ... 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 01/02/2019 gün ve 2019/621 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 30/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13004, Karar No: 2010/625, Tarih: 27.01.2010

**1. Hukuk Dairesi         2009/13004 E.  ,  2010/625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANAMUR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2008

Taraflar arasında görülen davada;Davacılar, maliki oldukları 179 ada 11 sayılı parseli davalıların işgal ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil istemişlerdir.Davalılar, taşınmazı kiracı sıfatıyla kullandıklarını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, taraflar arasında sözlü kira anlaşması bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .. ... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacılar ve dava dışı N.adına paylı biçimde kayıtlı bulunan 11 parsel sayılı taşınmazın davalılar tarafından kullanıldığı sabittir.

Davacılar, kullanımın haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığını ileri sürerek, eldeki davayı açmışlar; davalılar ise, taşınmazı davacılardan İ.'den olan alacakları karşılığında sözlü anlaşma ile kiraladıklarını savunmuşlardır.

Hemen belirtmek gerekir ki, paylı mülkiyet üzere olan taşınmazlarla ilgili kira sozleşmelerinin hukuken geçerli olabilmesi için Türk Medeni Kanununun 691. maddesi hükmü ve 6.5.1955 tarih 12/18 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince pay ve paydaş çoğunluğunca gerçekleştirilmesi zorunludur.

Somut olayda, Yasa'da aranan pay ve paydaş çoğunluğu gerçekleşmediği gibi, çoğunun başka şehirde oturdukları tanıklarca ifade edilen davacı İ. dışındaki paydaşların anılan anlaşmaya Borçlar Kanununun 38.maddesi uyarınca muvafakat gösterdikleri de yeterli delillerle kanıtlanabilmiş değildir.

Hal böyle olunca, taraflar arasında geçerli bir kira ilişkisi bulunmadığı gözetilerek el atmanın önlenmesine ve belirlenecek ecrimisile karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddedilmesi isabetsizdir.

Davacıların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 27.1.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17081, Karar No: 2008/2249, Tarih: 14.02.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/17081 E.  ,  2008/2249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 1953 yılında seri bazda yapılan orman kadastrosuna ilişkin düzenlenen ve çekişmeli parselin bulunduğu yeri tüm çevresiyle birlikte gösteren 1/10.000 ölçekli orman kadastro haritası getirtildikten sonra; dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek;dosya içerisinde bulunan Orman İşletme Şefi vekili ... ... tarafından düzenlenen 1/10.000 ölçekli orman kadastro haritası üzerinde de taşınmazın yeri gösterilerek, kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 14/02/2008 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/30224, Karar No: 2012/42042, Tarih: 10.12.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/30224 E.  ,  2012/42042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, genel tatil, yıllık izin alacaklarının davalı işverenlerden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın iş ortaklığını oluşturan şirketler yönünden husumetten reddine, davalı Üniversite yönünden ise kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı rektörlük emrinde güvenlik işçisi olarak çalışmaya başladığını, rektörlük tarafından değişik şirketlerden ihale yönetimi ile hizmet satın aldığını, iş akdinin işverenler tarafından haksız yere feshedildiğini belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen yıllık ücretli izin, faza mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenlerden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı rektörlük vekili, idarenin değişik şirketlerden hizmet satın aldığını davacıyı çalıştıranın şirketler olduğunu kendilerine husumetin yöneltilemeyeceğini beyan ederken, davalılar iş ortaklığını oluşturan şirketler vekili ise, husumet itirazında bulunarak, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan hesap raporuna itibar edilerek, davacıyı davalı doğan sosyal hizmet şirketinin çalıştırmadığı, davalı üniversitenin güvenlik hizmetini alt işverenler vasıtası ile temin ettiği, iş yasasının 2 ve 6. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, davalı üniversitenin alt işverenlerle birlikte işçilik alacaklarından müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu, davacının iş sözleşmesinin ihale bitimi nedeni ile feshedildiği, davacının kullanmadığı izinleri bulunduğu, fazla mesai ve genel tatillerde çalıştığı gerekçesi ile davanın iş ortaklığını oluşturan şirketler yönünden husumetten reddine, davalı Üniversite yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı asıl işveren üniversite vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1. Her ne kadar hüküm fıkrasında ortak girişim olarak davalı işyerinde temizlik işini alan davalı şirketlerden biri hakkında husumetten nedeni ile davanın reddi şeklinde hüküm kurulmuş ise de, davacının güvenlik hizmetinde davalı ortak girişimi oluşturan şirket işçisi olarak çalışmadığı, davalı şirketlerin işverenlik sıfatı olmadığı anlaşıldığından sonuç itibari ile husumetten ret kararı verilmesi isabetlidir.

2. Davalı temyiz eden üniversite yönünden ise;

a) Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davalı temyiz eden üniversite yönünden ise;

a) Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

b) Davacının davalı üniversitede güvenlik hizmetinde günlük üçlü vardiya sistemi ile çalıştığı uyuşmazlık dışıdır. Üçlü vardiya sisteminde 8 saat çalışan davacının ara dinlenmede çalışıp çalışmadığı tespit edilmeden, ara dinlenme süresinde çalıştığı varsayılarak ara dinleneme süresi kadar fazla mesai ücret alacağı hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Hükme esas bilirkişi raporunda, bilirkişi ara dinlenme sözkonusu olduğunda fazla mesai yapılmayacağını belirlemiştir. Ara dinlenmede çalıştıldığına dair de dosyada herhangi bir delil bulunmamaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta davacının üçlü vardiya sisteminde 8 saatlik çalışma esasında ara dinlenmede çalışıldığına dair somut delil bulunmadığına göre çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için yarım saat ara dinlenme yaptığının kabulü gerekir. Davacının fazla mesai ücret alacağının reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.