muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33432, Karar No: 2013/40337, Tarih: 17.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/33432 E.  ,  2013/40337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemer İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/08/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Şikayetçinin ipotek borçlusu olduğu,ihalenin usulsüz olduğunu, tebligatların usulsüz olduğunu iddia ederek ihalenin feshini talep ettiği, mahkemece;  tebligatlarda ve ihalede usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği görülmüştür.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanun'un tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina başlıklı 21. maddesine, 6099 Sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında; "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır.

Söz konusu 7201 Sayılı Yasa'nın 10. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde, kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanun'a göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır.

7201 Sayılı Yasanın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, adresin, adres kayıt sistemindeki mernis adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir.

Ayrıca Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2.maddesinde "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır, ayrıca başkaca adres araştırması yapılmaz. 79. maddenin ikinci fıkrasına göre renkli bastırılan tebligat zarfında, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese tebligat yapılacağına dair meşruhata yer verilir" denilmiştir. Bu yönetmeliğe göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2.maddesi gereğince tebligat yapılabilmesi için, tebliği çıkaran mercice, tebligat çıkarılan adresin, muhatabın, adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair tebliğ evrakı üzerine kayıt düşülmesi zorunludur. Yani; tebligatı çıkaran merci tarafından adres kayıt sitemine ilişkin olarak şerh verilmeden dağıtıcı tarafından 2l/2.maddesine göre tebliğ işlemi yapılamaz.                                                                                    Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak  Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh  verilerek 21/2. madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır.

Somut olayda; ipotekli takip başlatıldığı, ipotek maliki borçlu B.Ö.'in adresi olarak '.....Mah. No...Kemer/Antalya'' yazıldığı, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki adresinin  ''...Mah. ...No:.. Kemer/Antalya'' olduğu, icra emrinin ve kıymet takdir raporunun adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki adresine TK.'nun 21/1.maddesi gereğince tebliğ edildiği, satış ilanı tebligatının '' (Mernis adresi)  ...Mah....Kemer'' yazılarak tebliğe çıkarıldığı, dağıtıcı tarafından ''adresin sürekli kapalı olduğu'' belirtilerek muhtara haber verildiği, 2 nolu haber kağıdı kapıya yapıştırılarak TK.'nun 21/2.maddesine göre 08.05.2013 tarihinde tebliğ işleminin tamamlanmış  olduğu, daha önce bu adrese veya muhatabın başka bir adresine çıkarılan  tebligatın  bila tebliğ döndüğüne ilişkin dairemize gönderilen dosya içerisinde bir tebligat parçasına rastlanmadığı, tebligat üzerinde çıkaran merci tarfından adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğu için tebigatın TK.'nun 21/2.maddesine göre yapılacağına ilişkin bir şerh bulunmadığı, şikayetçiye çıkarılan satış ilanı tebligatının bu haliyle TK.'nun 10/2 maddesine ve Tebligat Yönetmeliğinin 16/2. maddesine aykırı olduğu ve bu haliyle TK'nun 21/1 ve 21/2 maddelerine uygun bir tebligatın bulunmadığı satış ilanı tebligatının usulsüz olduğu  anlaşılmıştır.

İİK.nun 127. maddesi gereğince taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği borçluya tebliğ edilmelidir. Borçluya satış ilanının tebliğ edilmemiş olması veya usulsüz tebliğ edilmesi Dairemizin süreklilik arzeden içtihatlarına göre başlı başına ihalenin feshi sebebidir. O halde mahkemece şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken  takip hukukunda uygulama yeri bulunmayan TMK.nun 2. maddesi gereğince  şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1445, Karar No: 2020/2120, Tarih: 25.06.2020

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2020/1445 E.  ,  2020/2120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Dava, malın ayıplı olmasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkin olarak açılan davada İstanbul Anadolu 10. Aile ve Karaman 2. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taraflar arasında düzenlenen mehir senedinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Karaman 2. Aile Mahkemesince; HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının ikametgâhının bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davaların, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabileceği hüküm altına alınarak özel yetki kuralı düzenlenmiştir. Kesin yetki halleri dışında, bir dava için özel yetki kuralı bulunsa bile, davacının genel yetki ile özel yetki arasında bir seçim hakkı vardır. Davacı, davasını dilerse genel yetkili mahkemede, dilerse özel yetkili mahkemede açar. Taraflar arasında düzenlenen mehir senedi adlı belgede, cinsi ve miktarı yazılı olan eşyaların davacıya verildiği belirtilmiştir. Davalının ikametgahı bakımından Mahkememiz yetkili değildir. Davalının dava açıldığı tarihte ikametgahının İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 10. Aile Mahkemesince; Karaman Aile Mahkemesince davalıya TK'nın 21/1. maddesi mucibince tebligat çıkartılmış, 23/10/2018 tarihinde söz konusu adresten tebligat iade edilmiş, akabinde mahkemece dava dilekçesi ve tensip tutanağının TK'nın 21/2. maddesi mucibince usulüne uygun olarak 26/11/2018 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı, yasal süresi geçtikten sonra 19/12/2018 tarihinde cevap sunmuştur. İlk itirazlar, HMK'nın 117/1. maddesi mucibince cevap dilekçesinde sunulmak zorundadır ve bu sürede sunulmazsa dinlenmez. Kesin yetki olmayan hallerde de yetki itirazı ilk itirazdır ve davalı yasal süresi geçtikten sonra yetki itirazında bulunduğundan davalının yetki itirazı usulüne uygun değildir. Karaman Aile Mahkemeleri yetkili gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da

HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da

özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK'nın 73.(6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı) Az yukarıda anılan BK'nın 73. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi gereğince, para alacağının tahsili amacıyla açılan eldeki davada, Karaman 2. Aile Mahkemeleri de bu davaya bakmaya yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. Maddesi gereğince Karaman 2. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10367, Karar No: 2024/1773, Tarih: 19.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/10367 E.  ,  2024/1773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/4938 D.İş

KABAHAT : 1593 sayılı Kanun'a muhalefet

Kabahatli hakkında, 1593 sayılı Kanun'a muhalefet kabahatinden, 900,00 TL idarî para cezası uygulanmasına karar verilmiştir.

Kabahatli tarafından bu karara karşı başvuruda bulunulduğu, Kahramanmaraş 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 01.12.2021 tarihli ve 2021/4938 D.İş sayılı kararı ile başvurunun reddine karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 29.07.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.10.2022 tarihli ve KYB - 2022/111687 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2022 tarihli ve KYB - 2022/111687 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, somut olayda kabahatlinin .......... Mahallesi ..... Caddesi üzerinde sokağa çıkma yasağını ihlâl ettiği gerekçesiyle hakkında düzenlenen idarî yaptırım kararına karşı yapmış olduğu itiraz üzerine, Hâkimlikçe yapılan inceleme sonucunda ''kabahatlinin söz konusu ihlâli gerçekleştirmediğine dair soyut beyanı dışında delil elde edilemediği" gerekçesi ile 5326 sayılı

Kabahatler Kanununun 28. maddesinin 8/a bendi uyarınca itirazın reddine karar verilmiş ise de,

Kahramanmaraş İl Umumi Hıfzıssıhha Meclisinin 16/05/2021 tarihli ve 27 sayılı kararı ile İçişleri Bakanlığının 16/05/2021 tarihli ve 8160 sayılı Genelgesine istinaden kademeli normalleşme döneminde hafta içerisinde yer alan günlerde (Pazartesi, Salı, Çarşamba, Perşembe ve Cuma) 21.00-05.00 saatleri arasında, hafta sonları ise Cuma günleri saat 21.00'den başlayıp, Cumartesi ve Pazar günlerinin tamamını kapsayacak ve Pazartesi günleri saat 05:00'te tamamlanacak şekilde sokağa çıkma kısıtlaması uygulanmasına karar verildiği nazara alındığında,

Kabahatli hakkında idari para cezasının düzenlendiği 31/05/2021 tarihi saat: 15.00 sıralarında sokağa çıkma kısıtlaması olmadığı anlaşılmakla, idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Kahramanmaraş 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 01.12.2021 tarihli ve 2021/4938 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca, kabahatli hakkında 31.05.2021 tarihli ve 2021/3981 defter numaralı idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan idari para cezasının İPTALİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3146, Karar No: 2024/15307, Tarih: 26.11.2024

**4. Ceza Dairesi         2022/3146 E.  ,  2024/15307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Beraat

TEMYİZ EDENLER : Şikayetçi Kurumlar vekilleri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma, ret

Yapılan ön inceleme neticesinde,

Suçtan zarar görmeyen şikayetçi Kültür ve Turizm Bakanlığının hükmü temyiz hak ve yetkisi bulunmadığı,

Katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan doğrudan zarar gören şikâyetçi ... Valiliği Çevre Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğü'ne usulüne uygun davetiye çıkarılmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmuş ise de; 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyiz etme ... bulunduğu anlaşılmıştır.

A. Şikayetçi ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

...'nın suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma ... bulunmadığı halde, mahkemece Kanun'a aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün ...'na bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurma hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçi Kurum vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Şikayetçi ... Valiliği Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğü Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-d maddesinde yer verilen "… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun aynı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, şikayetçi Kurum vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca, Aliağa 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13360, Karar No: 2012/1371, Tarih: 30.01.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/13360 E.  ,  2012/1371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçlardan silinme koşulları oluşmayan hükümlülükleri bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK'nm 231/5-14. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin hatalı gösterilmesi ve suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmemesi yerinde düzeltilmesi ve tamamlanması olanaklı olarak kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eylemlerinin 142/1-b. maddesine uyan hırsızlığın yanında aynı Yasanın 116/2-4 maddesinde tanımlanan geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma ve 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğunun düşünülmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından,

TCK'nın 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki "hafif veya "pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği gözetilmeden yasal şartlar oluşmadığı halde TCK'nın 145.maddesine yanlış anlam verilerek cezadan indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından,

5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemiş ise de; hükümlülüğün yasal sonucu olup, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... müdafıinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17194, Karar No: 2013/15889, Tarih: 15.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/17194 E.  ,  2013/15889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mağdurun 21.10.2009 tarihli ifadesinde tartışma esnasında sanığa hakaret ettiğini beyan ettiği, sanığın da savunmasında bu hakaret nedeniyle mağduru bıçakla yaraladığını söylemesi karşısında, mağdurun sanığa yönelik hakaret söyleminin sanık yönünden haksız tahrik oluşturup oluşturmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15/4/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10465, Karar No: 2021/3184, Tarih: 20.05.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/10465 E.  ,  2021/3184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Sanık ... bakımından 18.10.2016

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 62, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri ve 3713 sayılı Kanunun 3/1, 5/1. maddeleri uygulanarak verilen mahkumiyet kararlarına yönelik istinaf başvurularının esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvuruların süresi, kararların niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Hükmedilen cezaların süresine göre koşulları bulunmadığından sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede,

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak

nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden yapılan incelemeye gelince,

Ceza Muhakemesi Hukukunda savunmanın ayrılmaz parçası olan “müdafilik” kavramı üzerinde durmak gerekecektir.

Müdafii; şüpheli veya sanığın ceza muhakemesinde savunmasını yapan avukatı ifade eder (CMK m. 2/1-c).

Müdafilik ihtiyari veya zorunlu olabilir. 1412 sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak isteğe bağlı/ihtiyari müdafilik sistemini benimsemiş, sınırlı hallerde ise kişilerin kendilerini yeterince savunamayacakları ve kamusal bir kurum olan savunmanın zaafa uğrayacağı kabulünden hareketle zorunlu müdafilik sistemini getirmiştir. 5271 sayılı CMK ise zorunlu müdafilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde genişletmiştir(C.G.K. 17.12.2009 t. 2008/1-172 E. 2009/26 K.).

Şüpheli veya sanık soruşturma ve kovuşturmanın her aşamasında bir veya birden fazla müdafiinin yardımından yararlanabilir. Müdafiyi kendisi ya da kanuni temsilcisi seçebilir. Müdafii seçebilecek durumda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafii görevlendirilir. Bu haller isteğe bağlı müdafiliktir. Kanunumuz bazı hallerde ise zorunlu müdafiliği benimsemiştir. Bu durum Ceza Genel Kurulunun gündemine birçok kez gelmiştir.