muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26540, Karar No: 2015/1587, Tarih: 30.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/26540 E.  ,  2015/1587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılıp, Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının REDDİNE;

2) 5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır. İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin, anılan Yasada, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı sonucu olarak davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi olduğu belirgindir.

Kurum zararlarından olan sigortalı yada haksahiplerine bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri; gelecekte ödenecek gelirlerin, yaş, kesilme ihtimali ve Kurumca belirlenecek iskonto oranı dikkate alınarak hesaplanan tutarını ifade etmekte olup; yukarıda belirtilen 26. madde, iş kazası ve meslek hastalığı nedeniyle yapılan ödemeler yanında, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin, maddenin öngördüğü koşullara bağlı olarak, işveren ya da üçüncü kişilerden tazmini olanağını öngörmüştür.

Mahkemece uyulan Dairemiz bozma ilamında, "bağlanan ölüm gelirinin 506 sayılı Kanunun 92. maddesine göre ilk peşin sermaye değer miktarı araştırılıp belirlendikten sonra karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamı sonrasında, 92. maddenin uygulanmadığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece uyulan Dairemiz bozma ilamında, "bağlanan ölüm gelirinin 506 sayılı Kanunun 92. maddesine göre ilk peşin sermaye değer miktarı araştırılıp belirlendikten sonra karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamı sonrasında, 92. maddenin uygulanmadığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarih 197/2-520 Esas, 1988/89 Karar sayılı kararında, yargıtayca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata nedeni olarak açıklanmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kökleşmiş içtihatları maddi hataya dayanan bozma ya da onama ilamının usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı yönündedir (Yargıtay HGK17.012007gün 2007/9-13 Esas 2007/17 Karar ve Yargıtay HGK 25.06.2008 gün 2008/11-448 Esas, 2008/454 Karar).

Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957 /13 Esas, 1959 Karar ve 09.05.1960 gün 1960/21 Esas, 1960/9 Karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay'ca maddi hata sonucunda verilen bir karara mahkemece uyulsa dahi usuli kazanılmış hak oluşmaz.

Somut olayda da, ilk peşin değerli gelir tablosunda 92. madde gereğince mahsup yapılmış olması nedeniyle hüküm maddi hataya dayalı olarak 92. maddenin araştırılması gerektiğinden bahisle bozulmuş ise de, yargılama sırasında kazalının vefat ettiği anlaşılmış olmasına göre, kazalıya yapılan ödemeler fiili ödemeye dönüştüğünden, ilk peşin değerli gelir ile fiili ödemeler karşılaştırıldığında, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarının kusur karşılığından düşük ise, o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmeli; aksine fiili ödeme miktarının kusur karşılığı, ilk peşin değerin kusur karşılığından düşük ise o taktirde de fiili ödeme miktarı esas alınmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 30.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15198, Karar No: 2013/20208, Tarih: 27.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/15198 E.  ,  2013/20208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar’ bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz’ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığınca dairemize gönderilen 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı cevabi yazıda belirtildiği üzere Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 11.02.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 22.04.2010 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26743, Karar No: 2016/341, Tarih: 12.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/26743 E.  ,  2016/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Sivas 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2012/198-2014/231

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai, yıllık izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş ve davalı K. Pazarlama Ltd. Şti. duruşma talebinde bulunmuş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan alt işveren K. Pazarlama Ltd. Şti.'ne bağlı olarak asıl işveren Ç.. A..'de temizlik işçisi olarak işe başladığını, iş sözleşmesinin işverence sonlandırıldığını beyan ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline, karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar cevabının özeti:

Davalı K. Pazarlama Ltd. Şti. vekili, alacak talepleri yönünden zamanaşımı itirazlarının olduğunu beyan ederek müvekkili şirket yönünden davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Ç.. A.. vekili, husumet itirazında bulunduklarını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Dosyaya sunulan nöbet çizelgelerinden cumartesi günleri vezne bölümünün çalıştığı anlaşılmakta ise de temizlik görevlilerinin de çalıştıkları ispatlanamamıştır. Buna göre,davalı işyerinde temizlik görevlisi olarak çalışan davacının haftanın beş günü 07:30-18:00 saatleri arasında birbuçuk saat ara dinlenme ile günlük dokuz saat mesai yapmak suretiyle haftalık kırkbeş saat çalıştığının kabulü dosya içeriğine uygun düşmektedir. Buna göre, fazla çalışma alacağı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7936, Karar No: 2023/270, Tarih: 18.01.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/7936 E.  ,  2023/270 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki ödeme emrine yönelik usulsüz tebligat şikayetine ilişkin ödeme emrinin öğrenme tarihinin düzeltilmesi ve takibin iptali konulu davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın ve şikayetin reddine ve takip durmamış olduğundan davacı-borçlu aleyhine tazminata hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde;

1.İcra dosyasından müvekkile yapılan ödeme emri tebligatının usulsüz olduğu, 04.11.2019 tarihinde yeğeni Murat Karabıçak'a tebliğ edildiği, fakat icra dosyasından müvekkile tebligat yapılmaksızın haciz işlemleri yapıldığı,

2.Müvekkilin takip ve hacizlerden 24.01.2020 tarihinde haberdar olduğu, tebligatın, gerçek veya tüzel kişinin bilinen en son adresinde yapılması gerekir. Burada kastedilen kişinin oturduğu veya çalıştığı yer olduğu, muhatap adresinde bulunmadığı takdirde, onun yerine tebligatı kabule yetkili kişilere yapılacağı, muhatabın konut adresinde süreklilik arzedecek şekilde birlikte oturan aile halkından biri veya varsa birlikte oturduğu hizmetçi tebligatı almaya yetkili kişilerden olduğu, somut olayda ise tebliğ yapılan kişinin sürekli birlikte oturan aile halkından biri olmadığı, kendisinin başka bir adreste ikamet ettiği, bu nedenle de yapılan tebligatın usulsüz olduğu,

3.Bono keşidecisi asıl borçlu yönünden takibin iptaline karar verildiği, Tirebolu İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2019/30 E. 2019/26 K. sayılı kararıyla Selçuk Abonoz yönünden takibin iptaline karar verildiği, karar hakkında davalı tarafça yapılan istinaf talebinin de reddedildiği ve kararın kesinleştiği, fakat söz konusu karara rağmen davalı tarafça takip işlemlerine devam edildiği, bono keşidecisine yönelik takip iptal edilirken kefile yönelik takip işlemlerinin devam edildiği,

4.Takip konusu bononun teminat senedi niteliğinde olduğu, takibe konu bono, arka yüzünde de görüleceği üzere 14.03.2019 tarihli havale karşılığında teminat olarak verildiğinin görüleceği,

5.Teminat için alındığı bu sekilde anlasılan bono, senedin ilk hamili olan lehtarın elinde kaldığı sürece kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takip yapılamayacağı, yapılan takibin İİK'nın 170/a maddesi gereğince iptali gerektiği,

6.Tüm muhasebe kayıtları da incelendiğinde bu durum açıklığa kavuşacağı talepleri ile gelerek,

5.Teminat için alındığı bu sekilde anlasılan bono, senedin ilk hamili olan lehtarın elinde kaldığı sürece kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile takip yapılamayacağı, yapılan takibin İİK'nın 170/a maddesi gereğince iptali gerektiği,

6.Tüm muhasebe kayıtları da incelendiğinde bu durum açıklığa kavuşacağı talepleri ile gelerek,

7.Öncelikle ve ivedilikle takip ve yapılacak haciz işlemleri nedeniyle müvekkilin telafisi güç ve imkansız zararları oluşmaması için takibin yargılama sonucuna kadar durdurulmasını, yapılan usulsüz tebliğ nedeni ile ödeme emrinin tebliği tarihinin öğrenme tarihi olan 24.01.2020 tarihi olarak düzeltilmesini ve belirtilen nedenlerle açılan takibin iptalini, alacaklının en az %20 kötü niyet tazminatına mahkum edilmesini talep etti.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; borçluya yapılan tebligat usul ve yasaya uygun olduğu, Tirebolu İcra Müdürlüğü’nün 2019/545 esas sayılı dosyasından gönderilen ödeme emri davacı borçlunun ikamet ettiği ... Mah. ... 1 Sk. No:14 İç Kapı No: 4 ... adresine 23.08.2019 tarihinde yapıldığı, ödeme emrinin davacı borçlunun tebliğ saatinde çarşıda olması nedeniyle muhatap yerine muhatapla aynı konutta ikamet ettiğini beyan eden yeğeni ... ’a tebliğ edildiği, ayrıca davacı borçlunun taşınmazlarına haciz konulduğu ve kendisinin sürekli ikamet ettiği ... Mah. ... 1 Sk. No:14 İç Kapı No: 4 ... adresine 04.11.2019 tarihinde 103 davet kağıdı gönderildiği, 103 davet kağıdı davacı borçlunun tebliğ saatinde çarşıda olması nedeniyle muhatap yerine muhatapla aynı konutta ikamet ettiğini beyan eden yeğeni Murat Karapıçak’a tebliğ edildiği ve sair iddialar ile davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın ve şikayetin reddine ve takip durmamış olduğundan davacı-borçlu aleyhine tazminata hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Özetle;

1. Davacı borçluya ödeme emrinin 23.08.2019 tarihinde tebliğ edildiği, tebliğ mazbatasına "muhatabın tebliğ anında adresinde bulunmaması, çarşıda olması nedeniyle aynı konutta ikamet ettiğini beyan eden görünüşe göre 18 yaşını bitirmiş babası Yusuf Karapıçak imzasına tebliğ edildi" şerhi düşüldüğü,

2. Borçluya yapılan bu tebligatın (şeklen) Tebligat Kanunu'nun 16. ve 20. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliği'nin 25. maddesi uyarınca usulüne uygun olduğu, ancak Kolluk araştırmasına göre kendisine tebligat yapılan Yusuf Karapıçak'ın tebliğ yapılan tarihte muhatap ile aynı adreste oturmadığı tespit edildiği, bu bakımdan ödeme emrinin muhataba tebliği usulsüz olduğu,

2. Borçluya yapılan bu tebligatın (şeklen) Tebligat Kanunu'nun 16. ve 20. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliği'nin 25. maddesi uyarınca usulüne uygun olduğu, ancak Kolluk araştırmasına göre kendisine tebligat yapılan Yusuf Karapıçak'ın tebliğ yapılan tarihte muhatap ile aynı adreste oturmadığı tespit edildiği, bu bakımdan ödeme emrinin muhataba tebliği usulsüz olduğu,

3. Ancak her ne kadar ödeme emrinin tebliği bu haliyle usulsüz olsa da davacı borçluya 04.11.2019 tarihinde 103 davetiyesi tebliğ edildiği ve dava dilekçesinde 103 davetiyesine ilişkin usulsüz tebligat şikayetinin bulunmadığı, bu hususun Samsun BAM. 4.HD'nin 2020/698 E, 2020/750 K sayılı kaldırma ilamı ile de tespit edildiği, bu durumda borçlunun ödeme emrinden en geç 103 davetiye tebliği ile haberdar olduğunun kabul edileceği (İstanbul BAM 21.HD. E.: 2021/113 , K: 2021/1727 Karar; ... Bam 8. HD E: 2020/1140 K: 2021/803) Ödeme emrinden haberdar olunma tarihi en geç 103 davetiyesinin tebliğ tarihi olan 04.11.2019 tarihi olduğuna göre 04.11.2019 tarihinden usulsüz tebligat şikayeti tarihi olan (dava tarihi) 24.01.2020 tarihine kadar yasal şikayet süresi olan (7) günlük süre geçmiş bulunduğundan süresinde yapılmayan şikayetin ve davanın reddine karar vermek gerektiği ifade olunmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu 103 davetiyesinin öğrenme tarihi olarak kabul edilebilmesi için tebligatın usulüne uygun olarak yapılması gerektiğini, usulsüz tebligatın öğrenme tarihi olarak kabul edilebilmesinin mümkün olmadığını, Tebligat Kanununun 32. maddesine göre tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılacağının düzenlendiğini, muhatabın beyan ettiği tarihin tebliğ tarihi addolunacağını, Tebligat Kanununun 53. maddesine göre de tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile muhatap tebliği öğrenmiş ise geçerli olacağının, aksi taktirde tebliğin yapılmamış sayılacağının, muhatabın tebliği öğrendiği tarihin tebliğ tarihi olarak kabul edileceğinin düzenlendiğini, tebliğin usulüne aykırı yapılmış olması halinde muhatabın tebliği öğrendiğinin ve bunun tarihinin iddia ve ispatının mümkün olmadığını beyan ederek istinaf başvurusunda bulundukları görülmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.