muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/48600, Karar No: 2013/10963, Tarih: 03.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/48600 E.  ,  2013/10963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, bayram alacağı, izin ücreti, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekili ile davalılar ..., .... Temizlik Şirketi ve ....Temizlik şirketi vekillerinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hakkındaki dava husumet yokluğu nedeni ile reddedilen ve vekille temsil edilen davalı ... lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasına 13 numaralı bent olarak “ Davalı ... hakkındaki dava husumet yokluğu nedeni ile reddedildiğinden karar tarihindeki AAÜT. uyarınca hesaplanan 1.000,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalı ...’na verilmesine“ bendinin eklenmesine, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin 7.15 TL'sinin davacıya, arta kalanın davalılara yükletilmesine, 03.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6410, Karar No: 2021/4397, Tarih: 26.05.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/6410 E.  ,  2021/4397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizleme, sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Sanık ...’a yüklenen defter ve belgeleri gizleme suçunda suç tarihinin, sanığa ibraz için verilen 15 günlük sürenin bitimini izleyen tarih olduğundan; sanığa 18.03.2009 tarihinde tebligat yapıldığı ve bu sanık yönünden suç tarihinin 03.04.2009 olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanıklardan ...’a yüklenen 2005 - 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçu ile defter ve belge gizleme suçlarının, sanık ...’a yüklenen 2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarının Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... müdafii ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE , 26.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9921, Karar No: 2021/2116, Tarih: 01.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/9921 E.  ,  2021/2116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Çaykara Cumhuriyet Başsavcılığının 27/02/2020 tarihli ve 2020/46 soruşturma, 2020/11 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Çaykara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/04/2020 tarihli ve 2020/2135 soruşturma, 2020/195 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Çaykara Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinin 04/05/2020 tarihli ve 2020/227 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16/09/2020 gün ve 94660652-105-61-9390-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2020 gün ve 2020/83286 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 26/11/2018 tarihli ve 2018/7341 esas, 2018/8480 karar sayılı ilâmında "....Dairemizin 15.10.2018 tarih ve 2018/5833-6672 sayılı ilamı ile istikrar kazanmış daha birçok kararında da belirtildiği üzere, menfaat konusu paranın çekildiği yerde dolandırıcılık suçu tamamlanacağından yetkili yerin de bu doğrultuda belirlenmesi gerektiği...." şeklinde belirtildiği üzere, suç yerinin paranın çekildiği veya menfaatin temin edildiğiyer olacağı,

Somut soruşturma dosyasına konu olayda, çiftçi olan müştekinin ot almak için şüpheliyi aradığı, şüphelinin belirtmiş olduğu hesaba ayrı zamanlarda gönderdiği 5.000,00 ve 4.000,00 Türk lirası olmak üzere toplamda 9.000,00 Türk lirasının Ziraat Bankası Karakoyunlu/Iğdır adresinde bulunan ATM'den çekildiğinin anlaşılması karşısında, haksız menfaatin temin edildiği yerin Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Şüpheli tarafından haksız menfaatin temin edildiği yerin Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinin 04/05/2020 tarihli ve 2020/227 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 01/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19769, Karar No: 2010/9313, Tarih: 14.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/19769 E.  ,  2010/9313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Yakınana ait işyerinin kapı kilidini kırarak içeri girip hırsızlık yapan sanığın eyleminin,hırsızlık suçunun yanı sıra 5237 sayılı TCK'nın 151/1.maddesinde tanımlanan mala zarar vermek ve aynı Yasanın 116/2-4.maddesinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozmak suçlarını da oluşturduğu halde, mala zarar vermek suçundan uygulama yapılmaması ve yerinde olmayan gerekçe ile iş yeri dokunulmazlığını bozmak suçunun oluşmadığını kabul etmek; 5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının,765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle,daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak,yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden,bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara,gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1657, Karar No: 2019/538, Tarih: 31.01.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/1657 E.  ,  2019/538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre; uyuşturucu bağımlısı olup olay günü ikamet ettiği eve gelen sanığın, mağdureden para istediği, aldığı olumsuz yanıt üzerine mağdureyi öldürmekle tehdit ettiği olayda; sanığın sübut bulan nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan mahkumiyeti yerine, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 31.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1780, Karar No: 2015/18678, Tarih: 01.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1780 E.  ,  2015/18678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık...müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık...müdafii ve katılanlar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ...'ın müdürlüğünü, sanık...'ün ise teknik nezaretçiliğini, sanık ...'ında ... marka .. kepçenin operatörlüğünü yaptığı kum ocağında, iş makinesinin yağlama işini yapan 1995 doğumlu ölen ...'in, olay günü kepçenin kova kısmına çıkıp yağlama yaptığı esnada, sanık ...'ın öleni fark etmeyerek, bir anda kepçenin kova kısmını kaldırması sonucu, öleni sıkıştırıp, akabinde kova kısmını yere indirdiği esnada, ölenin sıkıştığı yerden kurtularak, yüksekten düşüp öldüğü olayda, 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca 26 Aralık 2012 tarihli Resmi Gazete'de İş Sağlığı ve Güvenliğine İlişkin İşyeri Tehlike Sınıfları Tebliği ekinde yayımlanan Tebliğler listesinde çok tehlikeli işler sınıfına giren kum ocağında 18 yaşından küçük olan ölenin çalıştırılmaması gerekirken çalıştırılması nedeniyle bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu, tayin olunan cezada bu nedenle TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurularak, sanıklar hakkında eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1097, Karar No: 2015/1655, Tarih: 23.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/1097 E.  ,  2015/1655 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .., mağdur .. yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, meşru savunmaya yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Sanığın, mağdurun göğüs bölgesine her biri toraksa nafiz olan iki bıçak darbesi vurarak solda hemotoraksa ve yaşamsal tehlike geçirmesine sebebiyet verecek şekilde yaraladığı olayda, suçta kullanılan aletin cinsi, hedef alınan vücut bölgesi, darbe sayısı ve şiddeti, yaraların yerleri ve niteliği birlikte dikkate alındığında sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve sanık hakkında mağdur .. kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek, yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

2- 1/4 ile 3/4 oranları arasında cezadan indirim öngören TCK.nun 29. maddesinin uygulaması sırasında, mağdur .. sanığa yönelen hakaret, tehdit ve bıçakla yaralama eylemleri nedeniyle cezadan asgari orana yakın indirim yapılması yerine, tahrikin düzeyinin belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde 1/4 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

3- "Belli Haklardan Yoksun Kılma" hükümlerini düzenleyen TCK.nun 53. maddesinin uygulanması sırasında, aynı maddenin "c" bendinde belirtilen hakların sanığın kendi alt soyları yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, diğerleri yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı itibari ile kazanılmış hakkı saklı kalmak üzere tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 23/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/283, Karar No: 2010/461, Tarih: 18.01.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/283 E.  ,  2010/461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.02.2008 tarih ve 2007/283 - 2008/33 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirketin sağlık alanında 1995 yılından beri faaliyette bulunduğunu ve “...Hastanesi” adını kullanmakta iken 07.12.1999 tarihinde isim değişikliğine giderek hastanenin adının “Yeni Umut Hastanesi” olarak değiştirilip faaliyetine devam ettiğini, müvekkil şirketin faaliyet tarihi ve hastanesinin ismini kullanım tarihinin davalının faaliyet tarihinden önce olduğunu, müvekkili şirketin bu ismi çok önceden kullanarak ve reklamını yaparak tanınır ve bilinir hale getirdiğini, davalının “UMUT HASTANESİ” ismini kullanarak müvekkiline ait isme tecavüz ettiğini ve iltibasa yol açtığını, dolayısıyla “Yeni Umut Hastanesi’ isminin gerçek hak sahibi olduğunu ileri sürerek, “Yeni Umut Hastanesi” isminin gerçek sahibinin müvekkili şirket olduğunun tespitini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin “umut hastanesi” markasını 11.05.1998 tarihinden beri kullandığını, davacı şirketin müvekkili şirketin markasını “Yeni Umut Hastanesi” olarak ve aynı hizmet sektöründe tescilsiz olarak kullanmakta olduğunu, davacı şirketin haksız kullanımı nedeniyle maddi ve manevi zarara uğradığını, müvekkiline ait Umut Hastanesi markasının davacı tarafça haksız kullanımının tespiti ve men’i için açılan davanın derdest olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, 19.02.2008 tarihli oturumunda davacı vekili beyanları ve davacı tarafın dava dilekçesindeki taleplerine göre davaya bakmanın mahkemenin görevine girmediği, tarafların ticari şirket olmaları nedeni ile uyuşmazlığa bakmanın ticaret mahkemesinin görevine girdiği gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, hükmün kesinleşmesine müteakip talep halinde dosyanın Nöbetçi Kadıköy Ticaret Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava, davacı şirketin işlettiği hastanede kullandığı "YENİ UMUT HASTANESİ" isminin gerçek hak sahibinin davacı olduğunun tespiti istemine ilişkindir. Davacı vekili, müvekkili şirketin işlettiği hastanenin adını "Yeni Umut Hastanesi" olarak değiştirip 1999 yılından beri faaliyetine devam ettiğini, müvekkil şirketin faaliyet tarihi ve hastanesinin ismini kullanım tarihinin davalının faaliyet tarihinden önce olduğunu, davalının "UMUT HASTANESİ" ismini kullanarak müvekkiline ait isme tecavüz ettiğini ve iltibasa yol açtığını ileri sürerek, "Yeni Umut Hastanesi" isminin gerçek sahibinin müvekkili şirket olduğunun tespitini talep etmiştir. Davalı vekili ise savunmasında, müvekkili adına 11.05.1998 tarihinden beri tescilli "UMUT HASTANESİ" ibareli markasına dayanmıştır. Bu nedenle davaya ihtisas mahkemesi olan Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nde bakılması gerekirken görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 18.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24981, Karar No: 2014/15931, Tarih: 05.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/24981 E.  ,  2014/15931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/176243

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2012

NUMARASI : 2011/710 (E) ve 2012/234 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın aşamalarda, olay günü tedavi için geldiği hastaneden, tedavisi bittikten sonra 18.00 sıralarında ayrıldığını, ancak kendisine ait cep telefonunu kaldığı odadaki yastığın altında unuttuğunu, akşam 22.00 sıralarında fark edip aradığında telefonun kapalı olduğunu, odayı boşaltırken temizlik görevlilerinin gelerek odayı yeni hastaya hazırladıklarını beyan etmesi ve imei numarası üzerine yapılan araştırmada katılanın telefon ile en son olay günü 17.43'te konuşma yaptığının, o hastanede temizlik görevlisi olarak görev yapan sanık S.. A..'un ise aynı gün 18.20'de telefonu kullanmaya başladığının ve bir gün kullandıktan sonra kocası olan diğer sanık Z.. A..'un kullanmaya başladığının anlaşılması karşısında, sanık Zafer'in savunmasına göre, katılanın en son kullandığı süreden 40 dakika sonra telefonu çöpte bularak tamir ettirip kullanmasının mümkün olmaması nedeniyle sanık S. A. üzerine atılı olan hırsızlık suçunu, sanık Z. A. ise 5237 sayılı TCK.nun 165. maddesinde düzenlenen suç eşyasının bilerek kabul edilmesi suçunu işledikleri gözetilmeden, yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 05/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4258, Karar No: 2012/7771, Tarih: 17.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2011/4258 E.  ,  2012/7771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Erdemli Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14/12/2009 tarihli ve 2009/4231 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın sürenin geçirilmesi sebebiyle reddine ilişkin TARSUS Ağır Ceza Mahkemesinin 01/02/2010 tarihli ve 2010/192 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 20.01.2011 gün ve 2010/902/5122 sayılı kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.03.2011 gün ve KYB/2011/62974 sayılı ihbar yazısı ile infaz dosyası 29.03.2011 tarihinde Dairemize gönderilmekle incelendi:

Anılan Yazıda;

(Tüm dosya kapsamına göre; müşteki ... vekili Avukat ... , anılan ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara karşı 29/12/2009 tarihli dilekçesi ile itiraz etmesi ve söz konusu ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın adı geçen müştekiye 06/01/2010 tarihinde tebliğ edilmesi karşısında, mahkemece sehven anılan Cumhuriyet başsavcılığınca aynı soruşturma dosya- sında diğer şüpheli ... ile ilgili olarak verilen 01/12/2009 tarihli ve 2009/4231 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına yönelik kararın tebliğine ilişkin 08/12/2009 tarihli tebligat dikkate alınmak suretiyle, itirazın süresinde olduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş olduğundan bahisle 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması) Dairemizden istenilmiştir.

TÜ R K M İ L L E T İ A D I N A

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden kabulü ile Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2010 gün 2010/192 Değişik iş esas sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nun 309/4-a maddesi gereğince BOZULMASINA, yerel Mahkemece kanun yararına bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere dosyanın mahalline gönderilmesine, 17.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9277, Karar No: 2021/8070, Tarih: 07.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9277 E.  ,  2021/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açıldığı ve hüküm kurulduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Temel ceza belirlenirken uygulama maddesinin 213 sayılı Kanun'un 359/b yerine 359/b-1 olarak gösterilmesi Mahkemece düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş; aynı takvim yılında farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenleme fiilinin zincirleme suç oluşturacağı ve sanık hakkında TCK’nin 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 07.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.