muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1822, Karar No: 2022/2998, Tarih: 08.03.2022

5271 sayılı CMK'nın 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

Kanunyoluna başvurma hakkı, AİHS, Anayasa ve kanunlarımız ile güvence altına alınan hak arama özgürlüğünün, adil yargılanma ile iddia ve savunma haklarının en önemli alt başlıklarından biridir. Bu hak, aynı zamanda erişim hakkı kapsamında da mütalaa edilmektedir.

Öte yandan ceza yargılamasına egemen olan en önemli ilkelerden birisi, “Silahların Eşitliği İlkesi”dir.

Nihayet ceza yargılamasında kıyas ve yorum mümkündür. Ancak, "İstisnai Kuralların Genişletici Yorumlanmaması İlkesi" de ceza yargılamasına egemen olan ilkelerdendir.

Bu itibarla, 1412 sayılı CMUK döneminde temyiz süresi ve başlangıcı konusunda kural olarak; sanık ve katılan bakımından kararın tefhim veya tebliğinden itibaren bir haftadır. Aynı şekilde duruşma savcısı açısından da kararın tebliğinden itibaren bir haftalık temyiz süresi geçerlidir. Buna karşılık duruşmalarda hazır bulunmayan Cumhuriyet Savcılarına tanınan bir (1) aylık veya otuz (30) gün sürenin ise istisnaî bir düzenleme olduğu göz önüne alınarak yeni dönemde, istisnaî kuralın genişletici bir yorumla kıyasen uygulanamaması gerekir.

Dairemize göre, görüldü savcısının o yer ya da mülhakat asliye ceza mahkemesi kararlarını temyiz etme süresi ve başlangıcı konusunda, 01.06.2005 tarihinden itibaren bugüne kadar yasal bir boşluk yoktur.

Kanun koyucu zikredilen hak ve özgürlükler ile “Silahların Eşitliği” ilkesinin gereği olarak, 5271 sayılı CMK ile savcı yani iddia makamı da dahil olmak üzere, temyize hakkı olan herkese, eşit bir temyiz süresi belirlemiştir :

7035 sayılı Kanun’un yürürlük tarihi olan 05.08.2017 tarihine kadar bu süre bir hafta(yedi gün), bu tarihten itibaren ise; on beş (15) gün ...

469 sayılı Kanun'un 5/2 ve 825 sayılı Kanun'un 28/2. maddelerini kaldırmak suretiyle de; geçici bir süreyle sınırlı olarak uygulanması söz konusu olan 1412 sayılı CMUK dönemine ait kuralın istisnalarının uygulama alanını bilinçli bir şekilde daraltmıştır.

Buna göre, 7035 sayılı Kanun değişikliğinden önce taraflar açısından öngörülen temyiz süresi ile görüldü savcısının temyiz süresi aynı olup, 1412 sayılı CMUK m. 310/1 ve 5271 sayılı CMK m. 291'de ifade edilen kavram farklı olsa da bir hafta, yani yedi gündür.

Zira, 5235 sayılı Kanun’un 20/1-1 ve CMK’nın 260/2. maddeleri uyarınca yokluklarında verilen asliye ya da tek hakimli çocuk ceza mahkemesi kararlarını o yer ve/veya ağır ceza savcısının, kısaca ifade etmek gerekirse görüldü savcısının temyize hakkı bulunduğunda da kuşku bulunmamaktadır.

Zira, 5235 sayılı Kanun’un 20/1-1 ve CMK’nın 260/2. maddeleri uyarınca yokluklarında verilen asliye ya da tek hakimli çocuk ceza mahkemesi kararlarını o yer ve/veya ağır ceza savcısının, kısaca ifade etmek gerekirse görüldü savcısının temyize hakkı bulunduğunda da kuşku bulunmamaktadır.

CMK’nın 38. maddesi 01.06.2005'ten beri yürürlüktedir. Bu maddeye göre süreyi tebliğden başlatmak kaydıyla, istinaf mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihine kadar yürürlükte olduğunda kuşku bulunmayan ve temyiz süresinde asıl kuralı belirleyen CMUK'un 310/1. maddesi uyarınca görüldü savcısı açısından da, tıpkı duruşmada hazır bulunan savcı gibi bir haftalık temyiz süresinin geçerli olduğu görüşü, adalete, hakkaniyete ve ceza yargılamasında geçerli olan ilkelere daha uygundur.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, UYAP üzerinden yapılan araştırma sonucunda ...(Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/01/2016 gün 2015/419 E. 2016/79 K. sayılı kararının 02.02.2016 tarihinde Hakim tarafından imzalanarak, görüldü savcısı ekranına gönderildiği, o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından 17.02.2016 tarihinde temyiz dilekçesi gönderildiğinin anlaşılması karşısında, CMUK'un 310/1. maddesindeki bir haftalık temyiz süresi geçtikten yapılan temyiz itirazının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince reddine dair Dairemizin anılan kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.02.2022 gün ve İtiraz-15-2016/149065 sayılı itiraz istemi yerinde görülmemiş olduğundan itirazın reddi ile 5271 sayılı CMK’nın 308/2. fıkrası uyarınca Dairemizin 25/01/2022 gün ve 2021/5271 esas, 2022/691 karar sayılı red kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 08/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5256, Karar No: 2017/11895, Tarih: 01.11.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/5256 E.  ,  2017/11895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suçun geceden sayılan zaman dilimi olan 18.30'da işlendiği olayda, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapılmaması, aleyhe temyiz olmadığından; kasıtlı suçtan hapis cezası ile mahkum olan sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinde belirtilen güvenlik tedbirine hükmedilmemesi ise infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'un temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 01.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2800, Karar No: 2015/6178, Tarih: 16.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/2800 E.  ,  2015/6178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ... Köyü 1213 ve 1669 parsel sayılı taşınmazların bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece alınan bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması; iklim şartları, arazinin toprak ve topografik yapısı ve bölgesindeki konumu, (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vd.) dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) sulu tarım arazilerinde kapitalizasyon faizi oranının %5, kuru tarım arazilerinde ise %6 alınması suretiyle bedel belirlenmesi gerekir.

Buna göre; mahkemece, öncelikle dava konusu taşınmazın sulu ya da kuru niteliği tespit edilerek dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede ekilmesi mutad olup, taşınmazın sulu veya kuru tarım arazisi niteliğine göre münavebeye alınacak ürünlerin neler olduğu ve bu ürünlerin 2011 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi ve üretim gideri ile kg başına ortalama satış fiyatları gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorulup bu verilere uygun olarak değerlendirme yapılması gerekirken mahkemece, dava konusu taşınmazı kuru tarım arazisi olarak değerlendirerek tek ürün kuru ot (fiğ) üzerinden hesaplama yapan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınarak karar verilmiş olması,

2-Davalı ...'nün harçtan muaf olduğu dikkate alınmadan harcın davalı idareden tahsiline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Davalı ...'nün harçtan muaf olduğu dikkate alınmadan harcın davalı idareden tahsiline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 16.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15943, Karar No: 2014/27896, Tarih: 15.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/15943 E.  ,  2014/27896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/403-2013/90

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, Kırıkkale Belediye Başkanlığında 1986 yılında beri işçi olarak çalışmakta iken kanuni düzenleme sonucunda İl Milli Eğitim Müdürlüğüne gönderildiğini ve bir süre sonra emekli olduğunu, davacının sendika üyesi olup Toplu İş Sözleşmesinden yararlandırıldığını, davacının Kırıkkale Belediyesinde çalıştığı dönemde yıllık izinlerinin çoğunun kullandırılmadığını belirterek yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, açılan davayı kabul etmediklerini, taleplerin zamanaşımına uğradığını, 6111 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu gereğince davacının belediye başkanlığı nezdindeki çalışmalarından kurumun sorumlu tutulamayacağını, buna rağmen davacıya 21.10.2011 tarihinde 5.277,34 TL yıllık izin ücreti ödendiğini, davanın konusuz kaldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının hak kazandığı yıllık izin sürelerinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

1-Davacı yıllık izin alacağı talebinde bulunmuştur. Dosya kapsamından davacının 1986 yılından 10.01.2008 tarihine kadar geçici işçi olarak Kırıkkale belediyesinde çalıştığı, bu tarihte kadroya atandığı anlaşılmaktadır. Davacının yıllık izin alacağının hesaplanmasında geçici işçi olarak çalıştığı dönemde çalışılan fiili süreler toplanmalı ve toplama göre hakettiği yıllık izin süresinin belirlenmesi gereklidir.

2-Kabule görede davalı kurum harçtan muaf olmasına rağmen mahkemece aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5584, Karar No: 2009/984, Tarih: 12.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5584 E.  ,  2009/984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın işyerinin temizlik ve günlük işlerini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 12.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7292, Karar No: 2023/495, Tarih: 25.01.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/7292 E.  ,  2023/495 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan Reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 5. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/88 E., 2020/370 K.

Taraflar arasındaki şikayet davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı alacaklı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı 3. kişi şikayetçi vekili dava dilekçesinde; davalı alacaklı tarafından yürütülen icra takibinden müvekkili şirkete gönderilen İİK 89/1 haciz ihbarnamesine karşı süresi içerisinde itiraz ettiklerini, alacaklı tarafından İİK 89/4 gereği gerçeğe aykırı beyana dayalı olarak müvekkili hakkında tazminat talebinde bulunulduğunu, işbu davanın derdest olduğunu, müvekkili şirkete gönderilen haciz ihbarnamesinin tümden geçersiz olduğunu, şekil şartına uyulmaksızın gönderilen haciz ihbarnamesine karşı süresiz şikayet yoluna gidilebileceğini, haciz ihbarnamesinde “doğması muhtemel tüm alacaklar” denildiğini, müstakbel alacaklar için haciz ihbarnamesi gönderilebilmesi için üçüncü kişi ile borçlu arasında süregelen bir hukuki ilişkinin varlığı ve bu ilişki nedeniyle borçluya ödenecek ve devamlılık gösteren bir alacağın bulunmasının gerektiğini, ayrıca üç borçlu için tek haciz ihbarnamesi gönderildiğini bunun hüküm ve sonuç doğurmayacağını belirterek söz konusu takipten müvekkili adına gönderilen haciz ihbarnamesinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı alacaklı vekili cevap dilekçesinde; davacının her borçlu için ayrı ayrı haciz ihbarnamesi gönderilmesi gerektiği yönündeki iddiasının usul ekonomi ve icra hukukuyla bir ilgisinin bulunmadığını, yargı üzerindeki yükün artmasına neden olacağını, davacının bu husus yönünde süresiz şikayet hakkının bulunduğuna ilişkin iddiasının da yasal dayanağı bulunmadığını, davacı tarafça haciz ihbarnamesine muttali olunduğu kabul edilmiş ve haciz ihbarnamesine cevap verildiği beyan edilmişken iş bu davanın tamamen kötü niyetli olarak açıldığını belli olduğunu, davacının haciz ihbarnamesine yönelik verdiği cevabın tüm borçlular yönünden verildiğini belirterek iyi niyet kurallarına aykırılık teşkil eden davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu' nun 12.02.2019 tarih ve 2017/12-369 Esas 2019/130 Karar sayılı ilamında doğrultusunda davacının hukuki yararının bulunduğu, İcra ve İflas Kanunu'nun 89. maddesi ile İcra ve İflas Kanunu Yönetmeliği'nin 42, 43 ve 44. maddelerinde birinci, ikinci ve üçüncü haciz ihbarnamelerinin ihtiva etmesi gereken hususların açıkça belirtildiği, öte yandan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi'nin 06.02.2020 tarih ve 2018/1278 Esas 2020/126 Karar sayılı; "İİK'nın 89. maddesi hükmü ve anılan Yönetmelikteki açık düzenlemeler karşısında, yazılı şekil şartlarını içermeyen birinci, ikinci ve üçüncü haciz ihbarnamelerinin geçersiz olacağı tereddüde yer vermeyecek kadar açıktır. Bu husus kamu düzeniyle ilgili olduğundan, üçüncü kişinin süresiz şikayet hakkı bulunmaktadır." yönünde kararı doğrultusunda 89/1 haciz ihbarnamesinin şekil şartlarına uymaması halinde yapılacak şikayet süreye tabi olmadığı bu nedenle davanın süre yönünden reddine karar verilmediği, Yargıtay 12. Hukuk Dairesi'nin 20.01.2020 tarih ve 2019/560 Esas 2020/390 Karar sayılı kararı ile onanmasına hükmedilen ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi'nin 2018/1302 Esas 2018/1521 Karar sayılı kararına göre; birden fazla borçlu aleyhine tek bir haciz ihbarnamesi gönderilmesi de haciz ihbarnamesinin şeklen usule aykırı olmasına neden olduğunu, açıklamalar doğrultusunda birden fazla borçlu aleyhine tek bir haciz ihbarnamesi gönderilmesinin usul ve yasaya aykırı olacağı, yasal şekil şartlarını taşımayan haciz ihbarnamesinin iptaline karar vermek gerektiği gerekçeleri ile davanın kabulü ile; ... 5. İcra Dairesinin 2019/3170 Esas sayılı takip dosyasından davacıya gönderilen İİK 89/1 haciz ihbarnamesinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı alacaklı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı alacaklı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı alacaklı vekili; mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, alacaklı tarafından her bir borçlu yönünden ayrı ayrı haciz ihbarnamesi gönderilmesinin yargı üzerindeki yükün daha da arttırılmasından ve aşırı şekilcilikten başka birşey olmadığını, davacının haciz ihbarnamesinin her bir borçlu yönünden ayrı ayrı gönderilmesi gerektiği hususunda ve bunun süresiz şikayet hakkına sahip olunduğunu yasal dayanağı bulunmadığını, haciz ihbarnamesi her bir borçlu yönünden ayrı ayrı gönderilmemişse de bu hususun 3. kişinin haklarını ihlal eder mahiyette olmayıp olumsuz bir sonuç doğurmadığını, üçüncü kişinin şikayet hakkını ihlal etmediğini ve netice bakımından hiçbir farklılık meydana gelmediğini, davacının haciz ihbarnamesine vermiş olduğu cevabın tüm borçlular yönünden verilmiş olduğunu, davacıya verilen şikayet hakkının kötüye kullanıldığını ve iyi niyet kurallarına aykırılık teşkil ettiğini belirterek kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İİK'nın 89. maddesi hükmü ve anılan yönetmelikteki açık düzenlemeler karşısında, yazılı şekil şartlarını içermeyen birinci, ikinci ve üçüncü haciz ihbarnamelerinin geçersiz olacağı, bu husus kamu düzeniyle ilgili olduğundan, üçüncü kişinin süresiz şikayet hakkı bulunduğu, bu nedenle şikayetin esasının incelendiği, İcra ve İflas Kanunu Yönetmeliği'nin birinci haciz ihbarnamesi başlıklı 42. maddesine göre haciz ihbarnamesinde borçlunun ve vekilinin kimlik bilgileri ile adresleri bulunmak zorunda olduğu, Yasa ve yönetmelik hükmüne göre her tüzel ve gerçek kişi borçlu için ayrı ayrı 1. haciz ihbarnamesi düzenlenmesi gerektiği (Benzer karar Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 1999/16451 esas 1999/17817 karar, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi' nin 2018/1302 Esas 2018/1521 sayılı kararının onanmasına ilişkin Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 20.01.2020 tarih ve 2019/560 esas 2020/390 karar), somut olayda, 3 borçlu için tek bir 1. haciz ihbarnamesi gönderilmesinin hatalı olduğu, mahkemece şikayetin kabulü ile haciz ihbarnamesinin iptaline dair verilen kararda hukuka aykırı yön bulunmadığı gerekçeleri ile davalının alacaklının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı alacaklı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı alacaklı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı alacaklı vekili dayanak yapılan kararın HMK ve İİK/Yönetmelikten önce mevcut mevzuata göre verilmiş olup, güncel olmadığı, itiraza uğradığı için, hüküm ve sonuç doğurma ihtimali kalmayan haciz ihbarnamesinin ayrıca iptalinde hukuki yarar olmadığı, "usul ekonomisi" ilkesi gereği, her bir borçlu için ayrı haciz ihbarnamesi gönderilmesinin pratik ve ekonomik bir yanı bulunmadığı, İcra ve İflas Kanunu veya Yönetmeliğinde, her bir borçlu için ayrı ayrı gönderileceğine dair bir hüküm bulunmadığı, Yargıtay 12. HD 2014/2049 - 4490 K. sayılı kararında haciz ihbarnamelerinin aynı zarfta gönderilmesini "usul ve dava ekonomisi" açısından uygun bulunduğu, süresiz şikayet hakkı söz konusu olmadığı hususlarını ileri sürere kararının bozulmasını, şikayetin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3. kişiye gönderilen İİK'nın 89/1. maddesine göre düzenlenen haciz ihbarnamesinin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İcra ve İflas Kanunu'nun 89. maddesi ile İcra ve İflas Kanunu Yönetmeliği'nin 42, 43 ve 44. maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı alacaklı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13390, Karar No: 2012/1549, Tarih: 18.01.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/13390 E.  ,  2012/1549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1-) Katılanın ... tehlike geçirecek şekilde yaralanmış olması nedeni ile sanığa verilen cezanın ayrıca T.C.K.'nun 87/3. maddesi uyarınca da artırılamayacağının gözetilmemesi,

2-) Gerekçeli kararda suçun işlendiği yer ve zaman dilimi, yine tutuklu kaldığı tarih ve süre ile halen tutuklu olup olmadığı hususları gösterilmeyerek C.M.K.'nun 232/1-c-d maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.