muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20386, Karar No: 2017/25314, Tarih: 21.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/20386 E.  ,  2017/25314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 01.06.2011-03.08.2014 tarihleri arasında döner ustası olarak kesintisiz çalıştığını, ancak sigorta bildirimlerinin eksik yapıldığını, iş akdine haklı neden gösterilmeksizin son verildiğini, davacının günlük çalışmasının 07.00-21.00 saatleri arasında gerçekleştiğini, beyan ederek davalıdan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili alacaklarını talep etmiştir.Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının işyerinde kısa süreli olarak çalıştığını, bu çalışmalarında bir süre çalışıp para kazanınca işi bıraktığını, ancak parası bitip ihtiyacı olunca da tekrar yalvar yakar işe alındığını, davacının iş akdinin sonlandırılması ile ilgili olarak ileri sürdüğü hususların tamamen mesnetsiz ve haksız olduğunu, davacının hiçbir hak ve alacağının bulunmadığını, davacının uzun süreli bir çalışmasının olmadığını, fazla mesai yapmadığını, işe izinsiz ve mazeretsiz olarak gelmediğini, davacının iş akdinin feshedilmesine kendi kusuru ile neden olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapılıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.Somut olayda davacı döner ustası olarak davalı işyerinde çalışmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre; 07:00-19.00 saatleri arasında çalıştığı, günlük 3 saat haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Ancak davacı tanıklarından ...; ... beyanında, 2 usta olduğu için vardiyalı çalışma yapıldığını, davacının 18:00 de işten çıktığını davacının tek çalıştığı dönemlerde ise akşam 20.00:21.00'e kadar çalıştığını ifade etmiş, ancak tek başına ne kadar süreyle çalıştığını belirtmemiştir. Yine diğer tanık ... davacı ile 2.5 ay gibi bir süre çalıştığı, diğer davacı tanığı ... ise sabah 8:00 ile 18:00-19:00 arası çalıştıklarını beyan etmiştir. Davacı tanığı ...'ın beyanı ile davalı tanık beyanları dikkate alındığında, davacının 08:00 ile 18:00 arası çalıştığının kabulü ile önceki hükümdeki takdiri indirimi ile birlikte karar altına alınması dosya içeriğine daha uygun düşecektir. Karar bu yönüyle hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 21/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13983, Karar No: 2015/11752, Tarih: 24.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/13983 E.  ,  2015/11752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, bir kısım işçilik hak ve alacakları yerine getirilmeyen davacının iş aktini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Her iki davalılar vekili, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, sübut bulduğu gerekçesi ile hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde her iki davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hükme esas alınan bilirkişi raporunda göz önüne alınan ücretsiz izin süreleri dışında, davacının hizmet dökümünde de primi 30 günün altıda ödenmiş bir kısım aylar mevcuttur. Hizmet dökümünde aylık 30 günün altıda yapılmış bulunan prim ödenmeleri taraflardan sorulup, primlerin eksik ödendiği dönemler belirtilerek SGK’ndan eksik prim ödemelerine esas belgeler getirtilip, bu günlerin yıllık izin, mazeret izni gibi ücretsiz izin haricinde bir izin olup olmadığı dosyadaki diğer belgeler ışığında irdelenerek, bu günlerin hesaba esas hizmet süresinden düşülüp düşülmeyeceğinin denetime elverişli şekilde belirlenmemesi hatalıdır.

3- Davacının iş akti 01/10/2009 tarihinde feshedilmiştir. Dosyada, davalı işyerinde 2008 yılından sonra servis sosyal yardımı yapıldığı ispatlanamadığından, hesaba esas giydirilmiş brüt ücrete servis ücretinin eklenmesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9995, Karar No: 2019/4743, Tarih: 08.05.2019

**8. Hukuk Dairesi         2017/9995 E.  ,  2019/4743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, davalılar adına tapuda kayıtlı bulunan, 1670 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan yerin, tapu kaydının iptali ile el atmanın önlenmesi ve yıkımına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın hak düşürücü süreden reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 tarihli ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: "Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer Kamu Tüzel Kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen geçici l0.maddesinde ise; “Bu Kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazine'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, Yerel Mahkeme karar tarihinden sonra Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 tarihli ve 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3. maddesiyle 3402 sayılı Yasa’ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan “Hâkim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33. maddesinde yer alan “Hâkim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında Anayasanın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.03.1969 tarihli ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda mahkemece verilen kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

O halde; iddia ve savunma çerçevesinde taraf delillerinin eksiksiz toplanmak suretiyle incelenerek değerlendirilmesi ve davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 08.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1133, Karar No: 2021/10611, Tarih: 15.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/1133 E.  ,  2021/10611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

...

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Boyun solda kulak sayvanının 8 cm aşağısından isabet eden 1 adet mermi çekirdeği ile yaralanan maktulün ölümünün; Adli Tıp Kurumu 1. Adli Tıp İhtisas Kurulu’nun 10.09.2014 tarihli raporuna göre ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı boyun omuru kırığı ile birlikte medulla spinalis yaralanması ve bunlara bağlı gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğu, atış mesafesi konusunda rapor düzenlenebilmesi için istenilen maktule ait elbiseler ve tabancanın bulunamadığı,

Tabancayı kullandığı belirtilen kişinin ağır yaralı vaziyette hastaneye götürülmüş olması ve bu haliyle tabancayı taşımasının mümkün olmaması, olay mahallinde sanık ve tanık ...'ten başkasının da bulunmaması sebebiyle tabancayı başkasının yok etme imkânının bulunmadığı, tanık ...'in soruşturma aşamasında verdiği ve samimi görülen ifadesi bir bütün olarak değerlendirildiğinde; sanığın eylem sonrası telaşla suçtan kurtulma gayesiyle bir takım girişimleri olduğu, savunmaya ../..

S/2

itibar edildiğinde dahi silahı elinden almaya çalışırken koluna vurması üzerine silahın patlayıp çıkan merminin duvara çarpıp geri dönerek maktulün boynundan girmesi sonucu oluşan suçta TCK'nin 27/1. maddesinin uygulanabilirliğinin tartışılmaksızın suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 15/06/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2022/6823, Karar No: 2022/6714, Tarih: 12.10.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/6823 E.  ,  2022/6714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç Tarihleri : 25/08/2013, 25/08/2014

677 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından, görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 09.02.2022 tarihli tevdii kararı uyarınca, katılan ...’e gerekçeli kararın sanığın ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçeleri ile birlikte yöntemine uygun olarak tebliğ edildiği ve adı geçenin temyiz isteminde bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede:

A) 677 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

Hüküm bir bütün olup bölünemeyeceğinden, sanığa hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezası kesin nitelikte olmamasına rağmen hüküm fıkrasının kanun yolu kısmında adli para cezasının kesin olduğunun belirtilmesinin ve 450 TL adli para cezasına yönelik temyiz isteminin reddine dair 07.12.2015 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek, hükmün bir bütün olarak incelenmesinde:

Şikayet dilekçesi ile dosyada mevcut diğer delillere göre; 25.08.2013 olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığına yazılmaması, mahallinde ilavesi mümkün noksanlık olarak kabul edilmiştir.

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Bu sebeple sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, 3. fıkraya aykırılık oluşturacak şekilde, TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğuna, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverilme tarihine kadar”, diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliği de bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusuru bulunmadığı ve ağır engelli olduğu halde cezalandırılmasının isabetsiz olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştiri dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B) Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz istemine gelince;

B) Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz istemine gelince;

Sanık hakkında beraat kararı verilmesi nedeniyle CMK'nın 232/2-c. madde, fıkra ve bendi gereğince suçun işlendiği tarihin gerekçeli karar başlığına yazılması zorunluluğu bulunmamasına rağmen şikayet dilekçesi ile dosyada mevcut diğer delillere göre 25.08.2014 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığına “2014” şeklinde eksik yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışlığı olarak değerlendirilmiştir.

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Özel hayat; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip bir alet kullanılması gerekmeyip, bir özel hayat olayının çıplak gözle seyredilmesi ya da özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice dinlenilmesi yeterlidir.

TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip bir alet kullanılması gerekmeyip, bir özel hayat olayının çıplak gözle seyredilmesi ya da özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice dinlenilmesi yeterlidir.

TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesinde; bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi eylemi düzenlenmiştir. Kaydedilen görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmez; özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi, bu düzenlemenin uygulanması için yeterlidir. Özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır; başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, failin kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur.

TCK'nın 134. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşabilmesi için, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, ilgilisinin rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması gerekir. İfşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişi anlaşılmalı, en azından anlaşılabilir olmalı ya da açıklanmalıdır. Bu suç, birinci fıkradan bağımsız ayrı bir suçtur.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; şikayetçi ...’in, psikolojik rahatsızlığının manevi tedavisi için tavsiye olarak, annesi ve annesinin dayısıyla beraber “cinci hoca” olarak bilinen sanık ...’in evine gittikleri 2013 yılında, sanığın, sözde tedavi işlemleri esnasındaki mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte konuşmalarının ve davranışlarının da yer aldığı özel yaşam alanına ilişkin görüntüsünü, 08.03 ve 17.53 dakika uzunluğunda 2 adet video olarak kaydettikten yaklaşık bir yıl sonra, söz konusu videoları, “Musallat olan ...’in Kadına Söylettikleri” başlığıyla reklam malzemesi olarak ... isimli video paylaşım sitesinde yayımladığı iddiasıyla TCK’nın 134/2. madde ve fıkrası gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmasına rağmen TCK’nın 134. maddesinde iki fıkra halinde birbirinden bağımsız birden fazla suç düzenlendiği dikkate alınmadan, mağdura ait görüntülerin gizlice kayda alınmaması nedeniyle sanığa yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığına dair yetersiz gerekçelerle sanık hakkında görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.10.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8311, Karar No: 2024/34, Tarih: 08.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8311 E.  ,  2024/34 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/43 Esas, 2023/344 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.09.2022 Tarihli ve 2022/329 Esas, 2020/695 Karar ... Kararı

Davalının dava açıldığı tarihteki yerleşim yeri adresinin İstanbul olduğu, davalı tarafça da süresi içinde yetki itirazında bulunulduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 30. Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.04.2023 Tarihli ve 2023/43 Esas, 2023/344 Karar ... Kararı

Somut davada davacı tarafın haksız fiil hükümlerine dayandığı, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 16 ncı maddesine göre haksız fiilden kaynaklanan davalarda zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkili olduğu ve davacı tarafın adresinin Konya olup davacı tarafın davasını yetkili mahkemede açtığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı aracın ayıplı olduğu iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 ... Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 ... Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

" Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir."

3.6100 ... Kanun’un “Sözleşmeden ... davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesinin şöyledir: "Sözleşmeden ... davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir."

4. 6098 ... Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 ... Kanun) “İfa yeri” başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir:

“Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir. Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.”

C. Değerlendirme