muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1962, Karar No: 2020/2825, Tarih: 10.09.2020

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2020/1962 E.  ,  2020/2825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Didim (Yenihisar) Sulh Hukuk ve Boyabat Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., Didim (Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.07.2017 tarih ve 2017/204 E. - 2017/337 K. sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 01.11.2019 havale tarihli dilekçesi ile vasilik süresinin uzatılmasını talep etmiştir.

Didim (Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesince, 14.11.2019 tarihli ek karar ile kısıtlının mernis adresinin “... Mah.... 2. Sk. No:1 İç Kapı No:... .../...” olduğu gerekçesiyle yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Kısıtlının, Didim (Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.07.2017 tarih ve 2017/204 E. - 2017/337 K. sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı, vesayetin Didim (Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesince takip edildiği, kısıtlı ya da vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan ... (Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın Boyabat Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla vesayet dosyasının takibinde ve vasinin talebi ile ilgili karar vermekte Didim (Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Didim (Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4943, Karar No: 2020/3534, Tarih: 15.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/4943 E.  ,  2020/3534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY (Kapatılan) 50. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 15.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14624, Karar No: 2013/15658, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/14624 E.  ,  2013/15658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıya kaskolu aracın davacının idaresinde iken çift taraflı maddi hasarlı trafik kazası nedeniyle hasarlandığını, ancak davalının hasar bedelini ödemediğini belirterek, 26.072,80 TL hasar bedelinin avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigortalı aracın davacının eşi...yönetiminde iken hasarlandığını, bu şahsın kaza esnasında alkollü olduğunu, doğru ihbar yükümlülüğüne aykırılık nedeniyle hasarın teminat kapsamında bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; hasarın teminat dışı olduğu hususunun davalı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 25.889,14 TL tazminatın 19.07.2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mal sigortaları türünden olan Kasko Sigortası Genel Şartlarının teminat kapsamını belirleyen A.1.maddesine göre, gerek hareket, gerekse durma halinde iken sigortalının veya aracı kullananın iradesi dışında aracı ani ve harici etkiler neticesinde sabit veya hareketli bir cismin çarpması veya aracın böyle bir cisme çarpması, müsademesi, devrilmesi, düşmesi, yuvarlanması gibi kazalar ile 3. kişilerin kötü niyet ve muziplikle yaptıkları hareketler, aracın yanması,

çalınması veya çalınmaya teşebbüsü sonucu oluşan maddi zararların bu tür sigortanın teminatı kapsamında olduğu anlaşılmaktadır.

Kasko Sigortası Genel Şartları'nın A.5.maddesi ve TTK.'nun 1292. maddesi uyarınca, sigortalı, rizikonun gerçekleştiğine dair doğru ihbar mükellefiyetini kasten yerine getirmez veya iyiniyet kurallarına açıkça aykırı şekilde sigorta teminatı dışında kalan bir hususu sanki bu oluşan riziko teminat içinde imiş gibi ihbar ederse ispat külfeti yer değiştirip, oluşan rizikonun teminat içinde kaldığını ispat külfeti sigortalıya geçer.

Kasko Sigortası Genel Şartları'nın A.5.maddesi ve TTK.'nun 1292. maddesi uyarınca, sigortalı, rizikonun gerçekleştiğine dair doğru ihbar mükellefiyetini kasten yerine getirmez veya iyiniyet kurallarına açıkça aykırı şekilde sigorta teminatı dışında kalan bir hususu sanki bu oluşan riziko teminat içinde imiş gibi ihbar ederse ispat külfeti yer değiştirip, oluşan rizikonun teminat içinde kaldığını ispat külfeti sigortalıya geçer.

Somut olayda, sigortalı araç, 1886/1 Sokaktan Yalı Caddesine girdiği esnada, cadde üzerinde seyir halindeki karşı aracın ön kısmı ile aracın sol arka kısmına çarpması neticesi hasar görmüştür. Araç maliki ... ile karşı araç sürücüsü ... arasında anlaşmalı kaza tespit tutanağı tanzim edilmiş, buna göre sigortalı aracın davacı tarafından kullanıldığı beyanı imza altına alınmıştır. Ancak olayı gören dosyadaki tarafsız tanık ..., Antalya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2012/22841 sayılı soruşturma dosyasında, kazanın meydana geldiği yere yakın bir sitede güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, olaydan hemen sonra kaza yerine gittiğini, kazaya karışan her iki araçtan birer tane erkek şahsın çıktığını, kaza yerinde iki kişiden başka kimsenin bulunmadığını, bu şahısların aralarında bir süre konuştuktan sonra olay yerine bmw marka aracın sürücüsü olan kişinin eşinin geldiğini ve bu şahsın alkollü olduğunu beyan etmiş, tanık olarak dinlendiği duruşmada aynı şekilde beyanda bulunmuştur.

Kaza esnasında aracın davacı tarafından değil, olay anında alkollü olduğu anlaşılan ve davacının eşi olan...tarafından kullanıldığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla davacı sigortalının doğru ihbar yükümlülüğünü kasten yerine getirmediğinin anlaşılmasına göre, davalı ... üzerindeki ispat külfeti yer değiştirerek davacı tarafa geçtiğinin kabulü gerekmektedir. Bu durumda mahkemece davacıya kazanın münhasıran alkol etkisi ile meydana gelmediğini ispat edebilmesi için imkan verilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile sigortacıya ispat külfetini yükleyerek, davalının iddiasını ispat edemediğinden bahisle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 12.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24173, Karar No: 2024/2905, Tarih: 06.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/24173 E.  ,  2024/2905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1115 E., 2016/1019 K.

SUÇLAR : Hakaret, kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, tanıklar dinlenilmeyerek eksik inceleme yapıldığına, delillerin toplanmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olup bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, şikâyet tarihinden yaklaşık 10 gün kadar önce katılanın karşısına çıkarak" Benim % 95 raporlu arkadaşım var o seni öldürürürse ceza almayacak, sen o...pusun, köpeksin sokaklarda ömür boyu sürünceksin." diyerek hakaret ettiği, 01.06.2015 tarihinde de katılanın evinin yakınına gelerek ''Çocuk bana bakmasın o benim çocuğum değil.'' diyerek huzur ve sükununu bozduğu iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkemece sanığın mahkumiyetine yeterli, bilgi ve görgüye dayalı somut delil elde edilemediği gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Katılan vekilinin 25.05.2016 havale tarihli dilekçesi ile mazeret talebinde bulunmasına rağmen talebi hakkında bir karar verilmeyerek iddia ve delillerini sunma hakkının kısıtlanması,

2. Katılanın, çocuklarının tüm olayları gördüğünü belirtmesi karşısında; tanıkların usulünce duruşmaya çağrılarak dinlenilmeden veya hukuki dayanağı gösterilip dinlenilmesine gerek bulunmadığına dair bir karar da verilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/585, Karar No: 2012/1956, Tarih: 15.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/585 E.  ,  2012/1956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.09.2011 tarih ve 2011/507-2011/507 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz kararına itiraz eden borçlu vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz kararına itiraz eden vekili, ihtiyati haciz kararına konu çekin, çek vasfında bir belge olmadığını, üzerinde çek bedeli olarak yazı ile yazılması gereken bölüme yabancı dilde bedel yazıldığını, bu hususun 805 sayılı Türkçe Kullanılması Hakkındaki Kanunun 1. ve 4. maddelerine aykırı olduğunu, çekteki ciro silsilesinin tamam olmadığını, takip alacaklısı ile son cirantanın isimlerinin farklı olduğunu, bu nedenle takip yapanın yetkili hamil olmadığını, MÖHUK'un 32. maddesine göre takip alacaklısının yabancı olması nedeni ile teminat alınması gerektiğini, tüm bu nedenlerle İİK'nın 265. maddesinde sayılan ihtiyati haciz ve teminat şartlarının bulunmadığını ileri sürerek, ihtiyati haciz kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Alacaklı vekili, borçlu itirazlarının yerinde olmadığını, çekin unsurlarının bulunduğunu, bedelin yabancı dilde yazılmasının yasaya aykırı olmadığını, ciro silsilesinin kopuk olmadığını, son ciranta ile alacaklının aynı kişi olduğunu, ihtiyati haciz kararı verilirken teminat alındığını savunarak talebin reddini istemiştir.

Mahkemece, teminata ilişkin itirazın İİK'nın 259. maddesi uyarınca ihtiyati haciz tarihinde yürürlükte olan HUMK'un 96. maddesi dikkate alınarak 126.085,00 TL teminat alınmış olması nedeni ile geçerli kabul edilemeyeceği, diğer itirazların ise, İİK'nın 265. maddesinde belirtilen itiraz sebeplerinden olmadığı, İİK'nın 170/a maddesine göre şikayet yolu ile incelenmesi gerektiği, ayrıca TTK'daki çeke ilişkin hükümler doğrultusunda genel mahkemelerce esas yönünden açılacak davalarda değerlendirilebileceği gerekçesiyle ihtiyati haciz kararının kaldırılması talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz kararına itiraz eden vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati haciz kararına itiraz eden borçlu vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ihtiyati haciz kararına itiraz eden borçlu vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden borçlu ...'dan alınmasına, 15.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14617, Karar No: 2023/2033, Tarih: 06.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14617 E.  ,  2023/2033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. ... İş Mahkemesinin 11.02.2021 Tarihli ve 2020/262 Esas, 2021/35 Karar Sayılı Kararı

Davacının İzmir 1. İş Mahkemesi'nin 1997/247 Esas, 1999/368 Karar sayılı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasına ilişkin kararının dayanak gösterilerek kayıtların düzeltilmesine ilişkin başvurusu hakkında İzmir Konak Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından cevap verildiği bu nedenle İzmir İş Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İzmir 12. İş Mahkemesinin 27.01.2022 Tarihli ve 2021/103 Esas, 2022/24 Karar Sayılı Kararı

Davanın yasal dayanağının 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Kanunu'nun (5510 sayılı Kanun) geçici 7 nci maddesi gereğince 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu'nun (2962 sayılı Kanun) uygulanmasından doğduğu, 2962 sayılı Kanun'un kaynaklanan uyuşmazlıklarda anılan Kanun'da hüküm bulunmaması nedeniyle yetkili mahkemenin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na (6100 sayılı Kanun) ilişkin genel hükümlere göre belirlenmesi gerektiği, buna göre davanın kural olarak 6100 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi gereğince Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) Başkanlığı'nın bulunduğu Ankara'da veya 6100 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi gereğince işlemlerin yapıldığı şubenin bulunduğu yer olan ...'de görülmesi gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5510 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesi gereğince 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu (506 sayılı Kanun) uyarınca sigortalılık başlangıcının tespiti istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 7036 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun'un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Şubeler ve tüzel kişilerle ilgili davalarda yetki” başlıklı 14 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir.”