muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/2952, Karar No: 2009/3345, Tarih: 04.06.2009

Davacı arsa sahibi ile davalılardan ... arasında 08.02.1996 tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmış, bu sözleşme gereği yüklenici arsa sahibine ait 6020

parsel sayılı taşınmaz üzerine 4 katlı bina yaparak 3. katta 1 daire ve 4. katın tamamında yer alan 2 dairenin anahtar teslimi olarak davacıya teslimini üstlenmiştir. Kat karşılığı inşaat sözleşmesi noterde düzenleme şeklinde yapılmadığından geçerli sayılamaz ise de, sözleşmenin yapıldığı 08.02.1996 tarihinde sözleşmeye konu 6020 parsel davalı yükleniciye tapuda devredildiğinden artık sözleşmenin geçersizliğinin ileri sürülmesi MK’nın 2. maddesinde düzenlenen iyiniyet kurallarına aykırıdır. Nevar ki, sözleşmeye konu taşınmaz imar planında ilköğretim okul yeri olarak gözüktüğünden ve daha önce arsa sahibinin imar planında değişiklik amacı ile açmış olduğu idari dava reddedilerek kesinleştiğinden sözleşmenin ifası imkansız durumdadır. Bu durumda davacı arsa sahibi ifası imkansız olan sözleşmeye dayalı olarak yükleniciye devrettiği, yüklenicinin de üzerinde inşaata başladıktan sonra davalı üçüncü kişilere intikâl ettirdiği tapunun tamamen iptâli ile adına tescilini isteyebileceğinden davacı arsa sahibinin sözleşme gereği kendisine ait olacak bağımsız bölümlere ait arsa payının iptâli bakımından açmış olduğu davanın reddine dair mahkeme kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan HUMK’nın 438/son maddesi uyarınca mahkeme kararının gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararının HUMK’nın 438/son maddesi uyarınca gerekçesi düzeltilmek suretiyle ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 04.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1079, Karar No: 2023/4194, Tarih: 06.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1079 E.  ,  2023/4194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/549 Esas, 2021/2178 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/305 E., 2019/6 K.

Taraflar arasındaki tecavüzün men'i ve tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı başvurusunun esastan reddine, davalı başvurusunun usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “Ali Baba ve Kırk Haramiler” ve “Beyaz Cehennem” filmlerinin yapımcısı ve telif hakkı sahibi olduğunu, söz konusu filmlerin müvekkilinden izin alınmaksızın 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 52 nci maddesine aykırı olarak davalıya ait "One Damla TV" logolu televizyon kanalında iki kez yayınlandığını, bu nedenle de müvekkilinin mali haklarına tecavüz edildiğini, söz konusu yayınlarla ilgili görüntü kayıtlarının davacı tarafından tespit edildiğini, yayınlanan filmlerin emsal bedellerinin 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi uyarınca üç katını talep edildiğini, söz konusu filmlerin her bir gösteriminin en az 5.000,00 TL olması gerektiğini, şimdilik 1.000,00 TL’nin filmlerin yayınlanma tarihinden itibaren bankaların uyguladığı en yüksek ticari faiz ile tahsiline ve tecavüzün men’ine karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili 12.04.2017 tarihli ıslah dilekçesi dava değerini 24.000,00 TL olarak ıslah etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait filmleri yayınlamadığını, davacının mali haklarını ellerinde tuttuğu sinema filmlerinin rayiç bedelinin 5.000,00 TL olduğu şeklindeki iddiasının yerinde olmadığını, davacının biçtiği rayiç bedelin piyasa koşullarıyla örtüşmediğini, ayrıca davacının 3 katı bedel talebinin hakkaniyetle bağdaşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait filmleri yayınlamadığını, davacının mali haklarını ellerinde tuttuğu sinema filmlerinin rayiç bedelinin 5.000,00 TL olduğu şeklindeki iddiasının yerinde olmadığını, davacının biçtiği rayiç bedelin piyasa koşullarıyla örtüşmediğini, ayrıca davacının 3 katı bedel talebinin hakkaniyetle bağdaşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile gösterimin delili olarak dosyaya sunulan USB bellek üzerinde yapılan ilk incelemede bilirkişiler tarafından TV kanalının logosunun göründüğü, ancak hangi tarihte ve saatte yayınlandıklarının tespit edilemediğinin belirtildiği, davalı tarafın davacı tarafça sunulan bu delili kabul etmeyerek görüntüde yer alan TV logosu üzerinde teknik olarak değişiklik yapılmış olabileceğini savunduğu, bu itirazlarının teknik bilirkişi tarafından incelenmesi için karar verilmişse de, USB bellek dosyada bulunmadığından ve davacı tarafından görüntüler dosyaya yeniden sunulmadığından inceleme yapılamadığı, davacının ne şekilde elde ettiğini kanıtlayamadığı USB bellek dışında dava konusu filmlerin davalıya ait TV kanalında izinsiz yayınlandığını kanıtlayacak başkaca delil sunulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili tarafından davanın açıldığı tarihte izinsiz yayınların kayıtlı olduğu CD'nin dosyaya sunulduğunu ilk olarak 09.03.2016 tarihli raporda, "Dosyada bulunan DVD DİSC üzerinde yapılan incelemede, dava konusu filmleri One Damla TV logolu kanalda yayınlandığı tespit edilmiştir" şeklinde, daha sonra 22.09.2017 tarihli raporda ise "Her ne kadar dava dosyasına sunulan dava konusu filmlerin USB incelemesinde (Damla Tv logosu) logolu kanalda yayınlandığının tespit edilse de yine dosyada sunulan tarih ve saatlerin bulunduğu TS'nin değiştirilebildiği görüşüne sayın heyetimiz de katılmaktadır. Ancak birinci şıktaki şirketin tescil kaydı ve One Damla Tv logosu tescil tarihleri ve RTÜK yayın lisansının tarih aralığı göz önüne alındığında buradaki çelişki ve iddiaların bir önem kazanmadığı" denilerek izinsiz yayınların davalı tarafın televizyon kanalında yayınlandığı ve hatta itirazlarının önem arz etmediğinin belirtildiğini, davalının yayınların başka frekanstan yayınlandığı iddiasının arkasından dosyanın tekrar bilirkişiye gönderilmesi şeklinde ara karar oluşturulmasının usul kuralları ile bağdaşmadığını, 22.09.2017 tarihli raporda "kayıtları alınan yayınların bu frekans üzerinden yapılıp yapılmadığının tespiti teknik olarak mümkün değildir" denildiğini, tazminat hesabında SESAM tarafından bildirilen rayiçler esas alınması gerektiğini, davalı tarafın 26.03.2016 tarihli rapora itiraz dilekçesinde tespitin bu şekilde yapılmasına itirazı bulunmamasına rağmen İlk Derece Mahkemesince iki kez daha rayiç bedel tespiti için rapor almasının yerinde olmadığını, akademisyen bilirkişilerin rayiç bedel konusunda bilgi sahibi olmadıklarını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulünü istemiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının hem tazminat hem de tecavüzün tespiti talebinde bulunmasına rağmen ayrı ayrı vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken tek vekâlet ücretine hükmedildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesinin vekalet ücretine ilişkin kısmının düzeltilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının hem tazminat hem de tecavüzün tespiti talebinde bulunmasına rağmen ayrı ayrı vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken tek vekâlet ücretine hükmedildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesinin vekalet ücretine ilişkin kısmının düzeltilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyaya sunulan delillerin yargılamanın devamı sırasında dosyada bulunamadığı, yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmak üzere davacıdan kayıtların tekrar ibraz edilmesinin istenildiği ancak ibraz edilemediği, kaydın hangi tarihte tespit edildiği ve kayıtlar üzerinde oynama, değiştirme yapılıp yapılmadığı konusunda inceleme yapılamadığı, davacı tarafça dava konusu filmlerin davalı kanalda izinsiz olarak yayınlandığı konusunda başkaca delil de sunulmadığı, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırılık görülmediği, davalı başvurusunun kesinlik sınırının altında kaldığı gerekçesiyle davacı vekilinin davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine davalı vekilinin istinaf başvurusunun usulden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve re’sen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istenmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının mali haklarına sahip olduğu filmlerin davalıya ait televizyon kanalında izinsiz gösterilmesi nedeniyle tecavüzün men'i ve tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi,

3. Değerlendirme

Dava, mali hakları davacıya ait filmlerin davalıya ait kanalda izinsiz olarak ikişer kez yayınlandığı iddiasıyla açılan tecavüzün men'i ve tazminat istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince davalının rapora itirazlarındaki savunması ve beyan dilekçesindeki savunmaları doğrultusunda teknik bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verildiği, dvd diskin yargılama sırasında dosyada bulunamadığı ve bu kayıtların davacı tarafından tekrar ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının dosyaya delil olarak bilirkişi incelemesine konu dvd diskleri sunduğu, Muhafaza yükümlülüğü Mahkemeye ait olan bu delillerin nerede olabileceği ve Mahkemece temin edilip edilemeyeceği araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi eksik incelemeye dayalı olup bozmayı gerektirmiştir. Öncelikle ilk alınan bilirkişi raporunda incelenen dvd disklerin bilirkişilerde kalmış olabileceği ihtimali de nazara alınarak bu hususun bilirkişilerden sorulması, ayrıca Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 255 inci maddesinde lüzumlu görülen belgelerin kasada saklanacağına dair düzenleme ve davacının dava dilekçesindeki bu yöndeki talebi de bulunduğu dikkate alınarak, Mahkeme yazı işleri müdürlüğündeki kasada ve muhafaza edilebilecek diğer yerlerde araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3122, Karar No: 2010/3769, Tarih: 05.04.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/3122 E.  ,  2010/3769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.09.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen 27.05.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalılardan ... zamanaşımı def’inde bulunmuş diğer davalılar yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece zamanaşımının gerçekleşmesi nedeniyle dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

İnanç sözleşmesi inananla inanılan arasında yapılan onların hak ve borçlarını belirleyen inançlı işlemin sona erme sebeplerini ve devredilen hakkın inanılan tarafından kullanma, yöneltilme ve inanana iade şartlarını içeren borçlandırıcı bir işlemdir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse zamanaşımı, kanunda belirtilmiş olan süresi içinde talep ve dava edilmemiş olan alacakların özüne dokunmamakla beraber “dava edilebilme vasfını kaybetmesi” sonucunu doğuran bir süre geçimidir. Borçlar Kanununun 128.maddesine göre “müruru zaman alacağın muaccel olduğu zamandan başlar alacağın muaccelliyeti bir ihbar vukuuna tabi ise müruru zaman bu haberin verilebileceği günden itibaren cereyan eder.” Görülüyor ki, kural zamanaşımı süresinin alacağın muaccel olduğu tarihten başlamasıdır. Alacağın muaccel olması ise ifa zamanının gelmiş, ifaya engel bir durumun kalmamış olması demektir.

Borçlar Kanununun 125. maddesi hükmü gereğince kanunda aksine düzenleme yoksa her dava 10 yıllık zamanaşımına tabidir. Borçlar Kanununda inanç sözleşmesinden kaynaklanan davalara uygulanacak özel zamanaşımı hükmü bulunmadığından bu tür davalara da 10 yıllık zamanaşımı süresi uygulanır. Burada önemli olan zamanaşımı süresinin hangi tarihte başlayacağının saptanmasıdır. Gerçekten yasanın 128. maddesi uyarınca zamanaşımı alacağın muaccel olduğu zamandan başlar ve alacağın muaccelliyeti bir ihbar vukuuna tabi ise zamanaşımının bu haberin verildiği günden başlatılması gerekir. Muaccel borçlar ya başlangıçtan beri “ifası süreye bağlanmamış” olan borçlardır ya da vadesi dolmuş yani borçlunun ifayı gerçekleştirmek, alacaklının da ifayı isteyebilmek durumuna girmiş oldukları borçlardır. İşte zamanaşımı bu andan itibaren başlar. Çünkü ifası süreye bağlanmamış borçların doğumu halinden itibaren muaccel olması asıldır.

Somut olaya gelince; yasada sözü edilen muaccelliyet ihbarı söz konusu değildir. Alacak bir sözleşmeye bağlandığından davacının dava açmasına neden olan hadise iradi ifanın yerine getirilmemiş olması, başka bir ifade ile ferağ umudunu yitirmesidir. Davacı ferağ umudunu yitirerek dava açma hakkını davanın açıldığı 12.9.2007 tarihinde kullandığından zamanaşımı davanın açıldığı tarihten itibaren başlar. Dava süresi içinde açıldığından mahkemece çekişmenin esası incelenerek bir hüküm kurulması yerine davanın zamanaşımı nedeniyle davanın reddi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 05.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/298, Karar No: 2017/1244, Tarih: 15.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/298 E.  ,  2017/1244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince verilen 28/06/2016 tarih 2016/311 esas, 2016/401 karar sayılı direnme kararına konu dava dosyası Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2016 tarih 2016/1342 esas, 2016/2043 karar sayılı gönderme kararıyla;

6763 sayılı Kanun’un 36. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307. maddesinde yapılan deşiklik ve ekleme ile yine 6763 sayılı Kanun’un 38. maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10. madde uyarınca yeniden incelenmek üzere dairemize gönderilmekle dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince verilen 14.05.2013 tarih 2013/135 esas, 2013/230 karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 esas, 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi'nin 23/05/2012 tarih 2011/472 Esas 2012/383 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/7855 Esasında, Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi'nin 01/10/2013 tarih 2011/472 Esas 2013/708 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/19748 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi'nin 22/05/2012 tarih 2012/4 Esas 2012/382 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/7853 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi'nin 26/12/2012 tarih 2012/319 Esas 2012/819 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/11948 Esasında kayıtlı olan dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek mümkün olanları birleştirilmesi, kesinleşmiş olanların ise suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 28/06/2016 tarih 2016/311 esas, 2016/401 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.