muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/204, Karar No: 2022/744, Tarih: 29.11.2022

.10.1984 tarihli ve 103-293 sayılı kararında da aynı sonuca varılmıştır. Haziran 1929 tarihli ve 26-20 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında ise; ‘mülkiyet aleyhine işlenen suçlara gelince: duçarı taarruz ve tecavüz olan şahsın aynı veya müteaddit olması, müteselsil suçu tayinde mikyas olmayacağında ittifak edilmiştir. Kastı cürminin vahdetini tayinde, taarruz edilen eşhasın taaddüdü ve ne de ayniyeti haizi tesir değildir. Bilfarz bir hizmetçi muhtelif günlerde bir kısmı ev sahibine ve bir kısmı da eve gelen misafirlere ait bulunan bir eşyayı sirkat ettiği surette, taarruz edilen eşhasın taaddüdüne rağmen müteselsil suç vücuda gelebilir.’ denilmektedir...” şeklindeki gerekçelere dayalı olarak sanığın müteselsil şekilde hırsızlık suçunu işlediği sonucuna ulaşmıştır.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir çözüme kavuşturulabilmesi bakımından 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen “tek bir fiil” ifadesi ile kast edilen hususun ne olduğu üzerinde ayrıca durulmalıdır.

Doğal anlamda gerçekleştirilen her bedensel eylem ayrı bir hareketi oluşturmakta ise de, hukuki anlamda hareketin tek olması ile ifade edilmek istenen husus, doğal anlamda birden fazla hareket bulunsa dahi, bu hareketlerin, hukuki nedenlerden dolayı değerlendirmede birlik oluşturması suretiyle tek hareket olarak kabulüdür. Diğer bir anlatımla, doğal anlamda fiilin tek olduğu her hâlde hukuki anlamda da fiilin tek olduğu söylenebilirse de, doğal anlamda fiilin çok olduğu her hâlde hukuki anlamda da fiilin çok olduğu her zaman söylenemeyecektir. Bazen bir hareketler kümesi, hukuki açıdan tek bir fiil olarak kabul edilecektir. Bu hâlde suç tipinin birden fazla hareketle ihlâl edilebilir olması hareketin hukuken tekliğini etkilemeyecek, doğal hareketler hukuken tek kabul edilecektir. Buna göre Kanun'un 43. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen “tek bir fiil” ifadesi ile kastedilen fiil ya da hareketin doğal anlamda değil hukuki anlamda tek olmasıdır. Bir kısım suçların işlenmesi sırasında doğal olarak birden fazla hareket yapılmakta ise de, ortaya konulan bu davranışlar suçun kanuni tanımında yer alan hukuksal anlamdaki “tek bir fiili” oluşturmaktadır. Örneğin; failin mağduru birden fazla yumruk ve tekme vurmak suretiyle yaralaması, yalan tanıklık yapan failin birden fazla beyanda bulunması, kasten öldürme fiilinin herbiri tek başına öldürücü nitelikte beş bıçak darbesi ile işlenmesi gibi. Failin mağdura birden fazla yumruk vurması suretiyle yaralaması durumunda, failin birden fazla hareketi olmasına rağmen kastı bir kişiyi yaralamaya yönelik olduğundan ortada tek fiil ve neticesi itibarıyla tek suç vardır. Bazı suç tiplerinde ise, kanundaki tanımda belirtilen birbirinin alternatifi olan birden fazla hareketin gerçekleştirilmesiyle suç işlenebilmektedir. Öğretide "seçimlik hareketli suçlar" olarak isimlendirilen bu suç tiplerinde, sayılan seçimlik hareketlerin herhangi birisinin gerçekleştirilmesi suçun oluşumu açısından yeterlidir. Belirtilen seçimlik hareketlerden birkaçının ya da tamamının yapılması hâlinde de birden fazla suç değil, tek suç oluşacaktır. Ancak seçimlik hareketli suçtan söz edebilmek için kanunda sayılan seçimlik hareketlerin aynı konuya ilişkin olması gerekmektedir (İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 11. Bası, ..., 2015, s.169; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, ... Yayınevi, 8. Bası, ..., 2015, s.114.). Doktrinde bir kısım yazarlarca, şayet bir olayın parçalarını teşkil eden çeşitli hareketler tek bir iradi karara dayanıyorsa, tarafsız bir gözlemcinin nazarında bu hareketler yer ve zaman bakımından tek bir fiil olarak nitelendirilebilecek kadar birbiriyle sıkı bir bağlantı içinde bulunuyorsa bu hareketlerin "tek bir fiil"i oluşturduğu söylenebilecektir. Buna göre, mal varlığına yönelik hukuki menfaatlerin ihlâli söz konusu ise suçun konusunu oluşturan mal varlığı değerlerinin sahibi olan kişi sayısı, fiil sayısını belirlemede herhangi bir önem taşımayacaktır

. Buna göre, mal varlığına yönelik hukuki menfaatlerin ihlâli söz konusu ise suçun konusunu oluşturan mal varlığı değerlerinin sahibi olan kişi sayısı, fiil sayısını belirlemede herhangi bir önem taşımayacaktır. Yeter ki, tek bir iradi kararla, aralarında mekan ve zaman birliği bulunan hareketlerin tekrarlanması ve tekrarlanan hareketlerin objektif bakış açısıyla bir bütün olarak değerlendirilmesi mümkün olabilsin (Neslihan Göktürk, Fikri İçtima, ... Yayınevi, ..., 2013, s.104 vd).

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda bazı suçlarda özel olarak aynı neviden fikri içtima hükmüne yer verilmiştir. Örneğin; belirsiz sayıda kişilerin sağlığını bozmak amacıyla ve bu amacı gerçekleştirmeye elverişli olacak surette, radyasyona tabi tutulması hâlinde, radyasyon yayma suçunun temel şekline nazaran daha ağır ceza öngörülmüştür. (TCK 172/2) Bu suçlar için özel bir aynı neviden fikri içtima kuralı öngörülmüş olduğundan, ayrıca TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca cezanın arttırılması yoluna gidilmeyecektir.

Aynı neviden fikri içtimadan söz edilebilmesi için;

1- Hareket ya da fiilin hukuki anlamda tek olması,

2- Birden fazla suçun işlenmiş olması,

3- İşlenen birden fazla suçun "aynı suç" olması,

4- Bu suçların mağdurlarının farklı olması gerekmektedir.

Bu dört şartın birlikte gerçekleşmesi durumunda, faile tek ceza verilecek, ancak bu ceza artırılacaktır. Örneğin; bir sözle birden çok kişiye karşı cinsel tacizde bulunulması, bir mektupla birden çok kişiye hakaret edilmesi, bir odada bulunan çok sayıda kişinin üzerine kapının kilitlenmesi suretiyle hürriyetlerinden yoksun kılınmaları hallerinde aynı neviden fikri içtima söz konusu olup, TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca uygulama yapılması gerekmektedir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.11.2013 tarihli ve 7-535, 15.04.2014 tarihli ve 282-192, 22.04.2014 tarihli ve 5-204 ve 06.06.2017 tarihli ve 566-317; 14.11.2019 tarihli ve 98-661 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, hukuki anlamda tek olarak kabul edilemeyecek fiil ile birden fazla mağdura karşı hırsızlık suçunun işlenmesi hâlinde TCK'nın 43/2. maddesinde düzenlenen aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı, mağdur sayısınca hırsızlık suçunun oluşacağı sonucuna ulaşılmış olmakla birlikte, Ceza Genel Kurulunun 04.07.2022 tarihli ve 202-512 sayılı kararı başta olmak üzere sonraki bir çok kararında da açıklandığı üzere, bir suç işleme kararının icrası kapsamında, başka bir ifadeyle, tek bir iradi karara dayalı olarak aynı yer ve zaman birliği içinde birbirleriyle bağlantılı bulunan ve kendi aralarında bir bütün olarak değerlendirilebilecek hareketlerin, birden fazla fiil ya da birden fazla suçun varlığına rağmen hukuki anlamda tek bir fiili oluşturduğu, sanığın, eşyanın farklı kişilere ait olduğunu bilmesinin ya da somut olayın özelliğine göre bilebilecek durumda olmasının fiilin tekliği üzerinde etkili olmadığı, bu yöndeki kabulün, ceza ... sistemine de uygun olduğu kabul edilmelidir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’ün 22.10.2015 tarihinde gündüz bir vakitte ... Devlet Hastanesi Acil Servisinde bulunan personel soyunma odalarının olduğu bölüme yöneldiği, önce erkek soyunma odasına girerek kilidi bulunan dolapları zorlamak suretiyle açıp mağdur ...’un dolabından 93 TL; mağdur ...’un dolabından 160 TL’yi çalarak buradan ayrıldığı, daha sonra kadın soyunma odasına girip buradaki dolapları da zorlamak suretiyle açarak mağdur ...’ün dolabından 120 TL, mağdur ... ...’in dolabından ise 10 TL çalarak hastaneden ayrıldığı anlaşılan olayda; sanığın, önce erkek soyunma odasına girip tek bir iradi karara bağlı olarak aynı zaman ve mekan birliği içinde ve birbirini takip eden ardışık hareketlerle mağdurlar ... ve ...’a ait dolapları açarak her iki dolaptan da para çalıp buradan ayrılması; daha sonra kadın soyunma odasına geçerek yine tek bir iradi karara bağlı olarak aynı zaman ve mekan birliği içinde ve birbirini takip eden ardışık hareketlerle mağdurlar ... ve ...’e ait dolapları karıştırıp paraları çalması şeklindeki eylemlerinin, her bir soyunma odasında gerçekleşen hırsızlık suçu bakımından hukuki anlamda tek bir fiili oluşturduğu, sanık, dolapların ve içindeki eşyanın farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda ise de, her bir soyunma odasındaki mağdur sayısının birden fazla olmasının, sanığın tekrarlanan hareketleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde fiilin tekliğini etkilemediği, sonuç olarak, sanığın farklı soyunma odalarından gerçekleştirdiği hırsızlık suçunda, mekan farklılığı nedeniyle iki ayrı fiilin meydana geldiği kabul edilerek sanık hakkında TCK'nın 43/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 43/1. maddesi gereğince iki ayrı hırsızlık suçundan uygulama yapılmasına ilişkin Özel Daire kararında isabetsizlik bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...; "Daha önce Ceza Genel Kurulunun 2018/301 esas sayılı dosyasındaki karşı oy yazımızda ayrıntılarıyla belirttiğimiz üzere;

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...; "Daha önce Ceza Genel Kurulunun 2018/301 esas sayılı dosyasındaki karşı oy yazımızda ayrıntılarıyla belirttiğimiz üzere;

Sanığın ... Devlet Hastanesi içinde bulunan erkek ve kadınlara ait soyunma odalarındaki dolapları açıp karıştırarak mağdurlara ait paraları ve kimlik kartlarını çaldığı hırsızlık eyleminde, doğal anlamda tek bir fiilden veya hukuki teklikten bahsedilemeyeceği, olayın tümüyle TCK’nın 21/1. maddesindeki kast kavramının 'bilme unsuru' üzerinden ele alınması gerektiği, bu bağlamda sanığın bir suç işleme kararıyla değil, aksine her bir mağdura ait paraların ve kimlik kartlarının bu mağdurlara ait olduğunu bilerek ve her mağdura karşı oluşturduğu yeni ve bağımsız suç kararı altında atılı suçları işlediği, buna göre TCK’nın 43/2. maddesindeki zincirleme suç koşullarının oluşmadığı ve sanığın işlediği hırsızlık fiillerinin mağdur sayısınca oluştuğunun kabulünün gerektiği, öte yandan Yargıtay’ın uzun yıllardır istikrarlı şekilde sürdürdüğü 'ayrı suç' uygulamasına tümüyle tezat nitelikteki bu kararla hukuki güvenlik ve istikrar ilkesinin zedelenmiş olacağı, dosyanın Ceza Genel Kurulundaki görüşmesi sırasında dile getirilen 'mağdur sayısınca suç oluştuğunun kabulü halinde işlenen fiile göre verilen cezanın orantısız olacağı' yönündeki görüşün ise suç ihdas etme ve ceza belirleme yetkisine sahip yasama organının takdirine ilişkin bir durum olup, kanunları uygulamakla yükümlü bulunan yargı makamlarının bu kaygı altında karar vermesinin beklenemeyeceği, bu yönüyle Yerel Mahkemenin kabul ve uygulamasının isabetli olduğu ve sanık hakkında kurulan hükümlerin onanması gerektiği," açıklamasıyla,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; Benzer gerekçelere dayalı olarak itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.11.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17847, Karar No: 2014/7308, Tarih: 15.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/17847 E.  ,  2014/7308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/134742

MAHKEMESİ : İzmir 21. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2012

NUMARASI : 2010/746 (E) ve 2012/174 (K)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 06.07.2010 tarih, 2010/36371-7892 sayılı iddianamesi ile Ü.. Hurda ve Metal San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olan sanığın, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlediği tespit olunan 7 ayrı mükellef tarafından düzenlenen sahte faturaları kullandığı iddia olunarak İzmir 25.Asliye Ceza Mahkemesine açılan 2010/422 esas sayılı davada 12.10.2011 tarih ve 2011/507 karar sayılı mahkumiyet hükmü kurulduğu, Dairemizin 2012/24196 esasında kayıtlı olan dava dosyası ile bu dava dosyasının birlikte incelenmesinde; her iki davanın dayanağı olan vergi suçu ve vergi inceleme raporları ile suça konu sahte faturaları düzenleyen mükelleflerin ayrı olması nedeniyle, davanın mükerrer olmadığı, eylemlerin 2005 takvim yılında zincirleme biçimde işlenen sahte fatura kullanmak suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3924, Karar No: 2006/5088, Tarih: 01.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/3924 E.  ,  2006/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 5.11.1990 gününde verilen dilekçe ile mera iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 16.2.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 348 ada 1, 347 ada 1, 332 ada 1 ve 2 parseller ile 286 ada 6 parsellerin öncesinin mera olduğu iddiasıyla tapu iptali istemiyle açılmıştır.

Mahkemece, dava reddedilmiş hükmü davacı Hazine temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre Hazinenin 332 ada 1 ve 2 ile 286 ada 6 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında 348 ada 1 ve 347 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar öncesinin mera olduğu ve bu parsellerin kesinleşen imar planı kapsamında kaldığı hususunda bir uyuşmazlıkta yoktur. Belediye tarafından verilen yanıta göre her iki parselde Belediye imar hudutları dahilindedir. Gerçekten 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmünce Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planı içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili Belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Mahkemece 348 ada 1, ve 347 ada 1 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin uyuşmazlığın söz konusu geçici 3. madde çerçevesinde değerlendirilerek giderilmesi gerekir. Oysa bu hususta yapılan inceleme ve araştırma yeterli değildir. Öncelikle yetkili mercii olan Belediyeden 348 ada 1 ve 347 1 parsellerin imar planı kapsamına hangi tarihte alındığı ve imar planının hangi tarihte kesinleştiği sorulmalıdır. Bundan sonra yapılacak keşifte anılan parsellerin ne olarak kullanıldığı özellikle yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı boş bir arazi ise mera olarak kullanımının teknik açıdan mümkün olup olmadığı saptanmalı böylelikle bütün deliller toplandıktan sonra 348 ada 1 ve 347 ada 1 parsellere ilişkin istem değerlendirilerek sonucu dairesinde hüküm kurulmalıdır. Değinilen hususların göz ardı edilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının 332 ada 1 ve 2, 286 ada 6 parsele yönelik temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2. bent uyarınca BOZULMASINA, 1.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2734, Karar No: 2018/13130, Tarih: 20.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/2734 E.  ,  2018/13130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davacı kadın vekili Av. ...'e ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletname de bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m.74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davacı kadın vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise, gerekçeli kararın asıla "vekilinin özel vekaletname sunmadığı, yetkisiz vekilin kararı temyiz ettiği, gerekçeli kararın kendisine tebliğinden itibaren yasal sürede kararı temyiz etmediği ya da yapılan işlemleri kabul ettiğini bildirmediği takdirde yetkisiz vekilin temyiz itirazlarının incelenemeyeceği" ihtarını içerecek şekilde usule uygun tebliği sağlanılıp, yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 20.11.2018(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/33910, Karar No: 2013/7096, Tarih: 19.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/33910 E.  ,  2013/7096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıkların, suç tarihinde geceden sayılan zaman dilimi içerisinde katılan kuruma ait hizmet binalarının bulunduğu bahçeye girdiklerinin anlaşılması karşısında, haklarında 5237 Sayılı TCK.nın 116/2-4. maddesi gereği zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanıklar ... ve ...'un temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 19.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2975, Karar No: 2020/14209, Tarih: 28.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/2975 E.  ,  2020/14209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit ve 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a muhalefet suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'nın, anılan Kanun'un 15/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-1. cümle, 29/1, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2 kez 3 ay 10 gün hapis ve 260,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/11/2019 tarihli ve 2019/33 esas, 2019/411 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2020 tarihli ve 2020/4 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2020 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuğa hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul edip etmediği hususunun sorulmadan hakkında verilen mahkumiyet kararı hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğinden bahisle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, 07/11/2019 tarihli oturumda da suça sürüklenen çocuğa, mahkumiyeti halinde 5271 sayılı Kanunun 231. maddesinin uygulanmasını kabul edip etmediği hususunun sorulduğu ve suça sürüklenen çocuğun da kabul etttiğine ilişkin beyanda bulunduğu gözetilmeden, itirazın bu nedenle reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesinin uygulanabilmesi için gereken şartlara, maddenin 6. fıkrasının c bendine 22/07/2010 tarihli 6008 sayılı Kanunun 7. maddesiyle “Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez.” şartı eklenmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; 07/11/2019 tarihli duruşmada suça sürüklenen çocuk ... ...'ya hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını isteyip istemediğinin sorulduğu, suça sürüklenen çocuğun da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul ettiğini beyan ettiği, mahkemece 07/11/2019 tarih ve 2019/33 Esas 2019/411 sayılı karar ile, tehdit ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin itirazı üzerine Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesince 16/01/2020 tarihli ve 2020/4 değişik iş sayılı karar ile "suça sürüklenen çocuğa hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesinin uygulanmasını kabul edip etmediğinin sorulmaması" gerekçesiyle suça sürüklenen çocuk müdafiinin itirazın kabulü ile Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/11/2019 tarih, 2019/33 Esas ve 2019/411 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuğa, mahkumiyeti halinde 5271 sayılı Kanunun 231. maddesinin uygulanmasını kabul edip etmediği hususunun sorulduğu ve suça sürüklenen çocuğun da kabul etttiğine ilişkin beyanda bulunması karşısında, itiraz merciince itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, kanuni olmayan gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Erzurum 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2020 tarihli ve 2020/4 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7658, Karar No: 2010/7588, Tarih: 27.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/7658 E.  ,  2010/7588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, kadastro esnasında tespit harici bırakılan yerin tescili istemine ilişkindir.

Davanın açıklanan bu niteliğine göre, verilen hükmün temyiz inceleme görevi 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve ilgili Başkanlar Kurulu Kararı uyarınca Yüksek (8). Hukuk Dairesine ait bulunduğundan dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına SUNULMASINA, 27.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.