muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18499, Karar No: 2016/7453, Tarih: 20.06.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/18499 E.  ,  2016/7453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı olarak açılan miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 06/10/2008 tarihinde ölen mirasbırakanı ...'ın maliki olduğu 63 ve 70 parsel sayılı taşınmazlarını davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiğini yapılan işlemlerin mirasçılardan mal kaçırmak maksatlı, bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, temliklerin gerçek satış olduğunu, muvazaalı işlem yapılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delilerden; davacının dava dilekçesinde tanık deliline dayandığı, yargılamanın devamı sırasında 29/10/2010 tarihinde tanık listesini sunduğu, bu listede adı geçen tanıkların adreslerinin ... ülkesi olması nedeniyle mahkemece tanıkların dinlenilmeleri için ... aracılığı ile ... adli makamlarından istinabe talebinde bulunulduğu, ... dili ile yazılı tanık beyanlarını içeren tutanakların yine ... vasıtasıyla mahkemeye gönderildiği, mahkemece 19/09/2013 tarihli oturumda, davacı vekiline, davacı tanıklarının beyanlarını içeren evrakları tercüme ettirip dosyaya sunması için iki haftalık kesin süre verildiği ve bu süre içerisinde tercüme evraklarını sunmaması halinde davacı tanıklarının beyanlarını içeren evrakların delil olarak kabul edilmeyeceğinin ihtar edildiği, davacı vekilinin verilen kesin süre içerisinde tercüme evraklarını sunamaması sebebiyle ispat edilemeyen davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki; mahkemece, davacı tanıklarının beyanlarını içeren ... dili ile yazılı istinabe evraklarının Türkçe'ye tercüme edilmesi amacıyla takdir edilecek delil avansını yatırması için 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 324/1. maddesi uyarınca davacıya kesin süre verilmesi, delil avansının verilen kesin süre içerisinde yatırılması halinde mahkemece veyahut istinabe yoluyla atanacak yeminli tercüman aracılığıyla davacı tanıklarının beyanlarını içeren evrakların tercüme ettirilmesi aksi halde HUMK'un 324/2. Maddesi uyarınca işlem yapılması gerekirken tercüme yükümlülüğünün gerekmediği halde davacıya yüklenerek yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacı vekilinin temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8435, Karar No: 2019/14794, Tarih: 17.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/8435 E.  ,  2019/14794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ...’nun temyiz dilekçesinin sadece hakkındaki mahkumiyet hükümlerine ilişkin olması karşısında, temyiz kapsamının sanık ... hakkında tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın aşamalarda atılı suçlamayı inkar etmesi, diğer sanık ...’in sanık savunmasını destekleyen anlatımları, sanık ... ile katılanlar ..., ... ve mağdur ...’in komşu olmaları karşısında, katılan ...’un kovuşturma aşamasında alınan beyanında, kendisi gittiğinde sanık ... ve diğer sanık ...’in dışarıda kapının önünde beklediğini belirtmesi, savcı huzurunda alınan beyanında ise “... arabasını sokakta ikimizin evinin arasına çekmiş ve içerisinde beni bekliyordu. Önce sadece ... araçtan inip bunlarla ile konuşmak istedi fakat şahıslar küfür etmeye devam etti. Bende bu esnada evimizin bahçesine girip olayın yatışmasını bekledim. ...'un bunları ikna edeceği sırada ... ...'in bahçesinden getirdiği çapa ile bana saldırdığı esnada ... çapayı elinden alarak saldırmasına engel oldu.” şeklindeki anlatımı, diğer sanık ...’ın soruşturma aşamasında tespit edilen “Kavga olayı kapının önünde yaşandı” şeklindeki beyanı ve kovuşturma aşamasında “Evimizin önünde bize ...'u verin asacağız, keseceğiz şeklinde tehdit ediyor, sinkaflı küfürler ediyorlardı.” şeklinde beyanda bulunan katılan ...’nın savcı huzurunda alınan “Bu şahıslar bize ait evin demir bahçe kapısını açarak avluya girmişler. Avludan benim bulunduğum evin kapısına kadar girmişler. Ben kapıyı açıp onları o şekilde gördüm.... 'in elinde bıçak, ...'in elinde ise çapa vardı. İkisi de çok sarhoştu. Ben kendilerine ne yapmaya geldiniz, ne oldu, şeklinde sorsamda beni dinlemiyorlardı. Daha sonra ... evde yok dedim. Bunun üzerine avludan tam çıkacakları esnada ..., yanında ismini bilmediğim iki arkadaşı ile birlikte geldiler. Boğuşmaya başladılar.” şeklindeki anlatımları arasındaki çelişki giderilmeden, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenip hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanmaksızın ve mahallinde usule uygun keşif yapılarak, suç unsurları ile niteliğinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespitinden sonra, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Sanıklar ... ile ...’in, ...’un anne ve babası olan katılan ... ve İbrahim’in ikametine giderek dışarıdan “...’u istiyoruz, onu asacağız, keseceğiz” şeklinde bağırdıkları, telefonla kendisine haber verilen katılan ... olay yerine geldiğinde, sanıklar ... ve ...’in bu kez katılan ...’un yüzüne karşı tehditte bulunduklarının kabul edilmiş olması karşısında; sanığın tehdit eyleminin, hukuken bir bütün halinde katılan ...’a yönelik tek bir tehdit fiilini oluşturduğu gözetilmeden ve TCK'nın 106/2-c maddesinde düzenlenen ''birden fazla kişi tarafından birlikte tehdit'' suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle sanık ...’in eylemlerinin birbirinden ayrı, bağımsız tehdit suçlarını oluşturduğu kabul edilerek TCK’nın 106/1-1. cümlesi uyarınca ayrı ayrı iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

3- Kabule göre ise; TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanık ...’nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2119, Karar No: 2017/3118, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/2119 E.  ,  2017/3118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 24.09.2013 tarih 2012/272 Esas, 2013/476 Karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu ve suça konu eserlerle ilgili olarak şikayet bulunmasının da durumu değiştirmeyeceği cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında;

Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 22/10/2013 tarih ve 2013/252 Esas, 2013/530 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/33765,

Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 23/01/2014 tarih ve 2013/525 Esas, 2014/43 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/34818 esaslarında kayıtlı olan dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların birleştirilmesi, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle,sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 Esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 15.11.2016 tarih, 2016/462 Esas ve 2016/588 Karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10912, Karar No: 2011/13962, Tarih: 28.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10912 E.  ,  2011/13962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/11/2010

Taraflar arasında birleştirelerek görülen davada;

Davacı, arkadaşı olan ve kredi çekmek istediğini söyleyen davalı E. A.'e gönderdiği vekaletname kullanılmak suretiyle 2214 ada 48 parsel sayılı taşınmazının kendisini zararlandırmak kastı ile birlikte hareket eden diğer davalı E.S.'na devredildiğini, taşınmazın elinden hile ile alındığını, asıl dosyanın temyizi aşamasında tedbirin kalkmasını fırsat bilen davalıların taşınmazı birleşen dosyanın davalısı Y. T.a anlaşmalı olarak devrettiklerini, Y.'un taşınmazın çekişmeli olduğunu bildiğini ileri sürüp tapu kaydının iptali ile adına tescilini olmazsa bedelinin tahsilini istemiştir

Davalı E. A., davanın reddini savunmuş, davalı E.S. yanıt vermemiştir.

Birleşen dosyanın davalısı Y., tapu kaydına güvenerek taşınmazı iyiniyetle iktisap ettiğini, davaların tefriki gerektiğini bildirip davanın reddini savunmuştur.

Asıl dosyada, davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece "vekilin vekiledeni zararlandırmak suretiyle vekalet görevini kötüye kullandığı sonucuna varılmakla davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece bozmadan sonra birleştirilen davalı Y.hakkındaki davanın tefrikine, asıl dosya bakımından tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve davalı E. A. vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tapu iptal-tescil, olmazsa taşınmazın bedelinin tahsili isteğine ilişkin olup; mahkemece daha önceden kurulan kararın temyizi üzerine Dairece, "taşınmazın davalı E. S.'na temlikinde vekalet görevinin kötüye kullanıldığı bu sebeple davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle kararın bozulduğu ve davalı E.S. tarafından bu aşamada taşınmazı Y. T.a temlik ettiği, bunun üzerine davacı tarafından Y.T.aleyhine tapu iptal-tescil isteğiyle ayrıca açılan davanın eldeki dava ile birleştirildiği ve yargılamanın sürdürüldüğü, bozma kararı da gözetilerek mahkemece vekalet görevinin kötüye kullanılması olgusu benimsenerek vekil E. A.ve ondan edinen E. S. aleyhine tazminata hükmedildiği, Y.T. hakkındaki iptal-tescil davasının da tefrik edildiği, kararın davacı ve davalı E. A. tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, davanın devamı sırasında dava konusunun ahara temliki (devri) halinde ne gibi işlemlerin yapılması gerektiği HUMK'nun 186. md. Belirtilmiş ve 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı yasanın da 125. md. de duraksamaya yer bırakmayacak şekilde hangi usulü işleme tabi olacağı açıkça vurgulanmıştır.Bilindiği üzere; dava açıldıktan sonrada sınırlayıcı bir neden bulunmadığı takdirde dava konusu malın veya hakkın üçüncü kişilere devredilebilmesi tasarruf serbestisi kuralının bir gereği,hak sahibi veya malik olmanında doğal bir sonucudur.Usul Hukukumuzda da ayrık durumlar dışında dava konusu mal veya hakkın davanın devamı sırasında devredilebileceği kabul edilmiş HUMK.nun l86.maddesinde (6100 sayılı HMK'nın 125. Maddesinde) dava konusunun taraflarca üçüncü kişiye devir ve temliki halinde yapılacak usulü işlemler düzenlenmiştir.Söz konusu madde hükmüne göre iki taraftan biri dava konusunu (müddeabihi) bir başkasına temlik ettiği takdirde diğer taraf seçim hakkını kullanmakta dilerse temlik eden ile olan davasını takipten vazgeçerek davayı devralan kişiye yöneltmekte, dilerse davasına temlik eden kişi hakkında tazminat davası olarak devam edebilmektedir.

Kendiliğinden (resen) gözetilmesi zorunlu bulunan bu usul kuralına göre,mahkemece diğer yana seçimlik hakkı hatırlatılarak davaya hangi kişi hakkında devam edeceği sorulmalı,sonucuna göre işlem yapılmalıdır.

Bu durum karşısında somut olayda taşınmazı yargılama süreci içinde elde eden Y. T. hakkındaki davanın tefrikinin yasal olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, taşınmazı edinen Y. T.'ın ikinci el durumunda olduğu gözetilerek TMK'nın 1023 maddesinin koruyuculuğundan yararlanıp yararlanamayacağı üzerinde durulması, bu konuda tarafların gösterdikleri ve gösterecekleri delillerin toplanması, ondan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yangılı değerlendirmelerle ve eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün(6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.