muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2188, Karar No: 2016/3085, Tarih: 14.06.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/2188 E.  ,  2016/3085 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA)

Tehdit suçundan hükümlü .Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.06.2013 gün ve .esas, 2013/341 sayılı kararıyla mahkum olduğu 2 yıl 1 ay hapis cezasının infazı sırasında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına başlanmasını müteakip, adı geçen hükümlünün yükümlülüklerine uymadığı anlaşıldığından, aynı Kanunun 6-b fıkrası uyarınca, ilk ihlalden dolayı uyarılmasından sonraki ikinci ihlal tarihi olan 05.01.2015 tarihinden koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının infazı için kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine dair . Ağır Ceza Mahkemesi'nin 19.02.2015 tarihli ve 2015/167 değişik iş sayılı kararıyla ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre,

Hükümlü hakkında denetimli serbestlik uygulamasına başlanarak uyması gereken yükümlülüklerin kendisine tebliğinden sonra 19.12.2014 tarihli ikinci bireysel görüşmesine gelmeyerek ilk defa yükümlülük ihlalinde bulunduğu, bu konuda 23.12.2014 tarihinde yazılı olarak uyarıldığı ancak daha sonra da 05.01.2015 ve 13-14-15.01.2015 tarihlerinde imza atma yükümlülüğünü ihlal etmesi üzerine denetimli serbestlik dosyası kapatılarak bila infaz iade edildiği ve infaz hakimliğince hükümlünün ilk ihlalden dolayı uyarılmasından sonraki ikinci ihlal tarihi olan 05.01.2015 tarihinden koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının infazı için kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği anlaşılmış ise de hükümlünün 13.02.2015 günlü itiraz dilekçesinin ekinde sunduğu belgelerin incelenmesinde, imza atma yükümlülüğünü ihlal ettiği 05.01.2015 ve 13-14-15.01.2015 tarihlerinde sağlık mazeretinin bulunduğu anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 09/07/2015 gün ve 94660652-105-23-3100-2015-14641/46632 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak gönderilmekle, gereği görüşülüp, düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden, . Ağır Ceza Mahkemesi'nin 19.02.2015 tarihli ve . değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14/06/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4344, Karar No: 2014/4485, Tarih: 11.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/4344 E.  ,  2014/4485 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

K A R A R

Davalılardan ...’in yargılama esnasında 16/05/2012 tarihinde öldüğü anlaşılmakla gerekçeli kararın mirasçılarına tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/5941, Karar No: 2019/12192, Tarih: 18.12.2019

**17. Hukuk Dairesi         2018/5941 E.  ,  2019/12192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar ..., ..., ... aralarındaki dava hakkında Gaziantep 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 04.05.2015 gün ve 2008/395-2015/298 sayılı hükmün Dairenin 17.07.2018 gün ve 2016/8112-2018/7258 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalılar ... ve ... vekilleri tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 384,00'er TL para cezasının davalılar İsmail ve ...'ten alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 17,70 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen davalılar ... ve ...'ten alınmasına 18/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26718, Karar No: 2024/6697, Tarih: 29.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/26718 E.  ,  2024/6697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesinin, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile bölge adliye mahkemenin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği; somut olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan Mahkemenin 21.06.2016 tarihli ve 2015/398 (E) ve 2016/391 (K) sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın kesinleşmesinin akabinde suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediğinden Mahkemenin 21.11.2019 tarihli ve 2019/435 (E) ve 2019/472 (K) sayılı kararıyla hükmün açıklanarak suça sürüklenen çocuğun mahkûmiyetine karar verildiği, Mahkemenin 21.11.2019 tarihli hüküm açıklamasına ilişkin bu kararının suça sürüklenen ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 14.10.2022 tarihli ve 2021/1980 E 2022/2240 K sayılı kararıyla Mahkemenin 21.11.2019 tarihli hükmünün bozulmasına karar verildiği, anılan bozma kararı üzerine dosya ilk derece mahkemesine intikal edince işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçuna ilişkin dosyanın Mahkemenin (suça sürüklenen çocukların hırsızlık suçundan Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 06.04.2021 tarihli bozma kararı sonrasındaki) 2021/402 E. sayılı dosyası ile birleştirilerek 04.05.2023 tarihli karar ile hüküm verildiği dikkate alındığında, iş yeri dokunulmazlığın ihlâli suçundan verilen hüküm bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilmiş bulunması nedeniyle kanun yolu incelemesinin istinaf olduğu anlaşılmakla, istinaf talebinin merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline isteme aykırı olarak İADESİNE,

2) Suça sürüklenen çocuklar ... ile ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

2) Suça sürüklenen çocuklar ... ile ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 196/2. maddesine aykırı şekilde istinabe suretiyle savunmasının alınması nedeni ile hakkındaki önceki hüküm bozulan suça sürüklenen çocuğun, (yakalandığı yer olan Pozantı Asliye Ceza Mahkemesindeki 21.02.2023 tarihli ifadesinde her ne kadar 5271 sayılı CMK'nın 147. maddesindeki hakları hatırlatılmış olsa bile anılan Mahkemedeki savunması istinabe yasağı nedeniyle hükme esas alınamayacağından) bozma sonrasındaki yargılamanın Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesindeki 23.11.2022 tarihli 2. celsesinde suça sürüklenen çocuğa (bozma kararında belirtilen) savunması alınmadan önce usulüne uygun şekilde kimlik tespiti yapılmadan ve 5271 sayılı CMK'nın 147. maddesindeki hakları hatırlatılmadan suça sürüklenen çocuk hakkında yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 147, 191 ve 226. maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13113, Karar No: 2017/5964, Tarih: 17.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13113 E.  ,  2017/5964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 18/12/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız şikayet ve haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/07/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Davalı ...’ın temyiz itirazları bakımından;

Dava, haksız şikayet ve haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; köy imamı olduğunu, davalılardan ...’ın ise aynı köyde bakkal işlettiğini, bakkala gelen ekmeklerde eksilme olması üzerine, davalılardan ...’ın haksız ve kasıtlı olarak kendisini hırsızlıkla suçlamak suretiyle savcılığa şikayet ettiğini, yapılan soruşturma sonucunda hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek kişilik haklarının saldırıya uğraması nedeniyle manevi tazminat talep etmiştir.

Davalılardan ..., davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ... tarafından yasal şikayet hakkının haksız olarak kullanıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “Temel Haklar ve Hürriyetlerin Niteliği” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmış, 25. maddesinde, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı belirtilmiş, BK’nın 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Dosyasının incelenmesinde; davalı ...’ın işlettiği köy bakkalına her gün erken saatte ekmek ve simit geldiği, bir süre sonra simitlerden bir tane eksik çıkmaya başlaması üzerine davalı ...’ın bu durumdan şüphelenerek önce gözcülük yaptığı daha sonra da bakkala güvenlik kamerası taktırdığı, davacının her gün ekmek dolabından bir tane simit almasına ilişkin görüntünün kamera kayıtlarına yansıdığı, gün içinde de herhangi bir ödeme yapmadığı gerekçesiyle savcılığa şikayet dilekçesi verdiği, soruşturma sonucunda ekmek dolabının ekmek ve simitler erken saatte geldiği için kilitli tutulmadığı, köy halkının dolaptan ekmek veya simit alması halinde aynı gün ya da ertesi gün bakkala ödeme yaptığı, bu durumun köyde teamül haline geldiği, ekmek dolabının açık tutulmasının davalı ... yönünden örtülü rıza kabul edilerek davacının dolaptan simit almasının hırsızlık suçundaki çalma eylemini oluşturmayacağı gerekçesiyle davacı hakkında kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararın verildiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda, davalı ...’ın, davacı hakkındaki şikayetinin hak arama özgürlüğü kapsamında kaldığı kabul edilerek, istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, şikayet hakkını hukuka aykırı şekilde kullandığından bahisle kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Davalı ...’ın temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız şikayet ve haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2- Davalı ...’ın temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız şikayet ve haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; köy imamı olduğunu, davalılardan ...’ın ise aynı köyde bakkal işlettiğini, bakkala gelen ekmeklerde eksilme olması üzerine, davalılardan ...’ın kendisini hırsızlık suçu nedeniyle savcılığa şikayet ettiğini, bu olay sonrası köy kahvesinde oturduğu bir sırada davalı ...’ın eşi olan diğer davalı ...'ın kendisine herkesin duyacağı şekilde “seni terbiyesiz, seni edepsiz” şeklinde sözler söylediğini, bu sözlerden dolayı davalı ...’ın ceza mahkemesinde yargılanarak mahkum olduğunu belirterek kişilik haklarının ihlal edilmesi nedeniyle manevi tazminat talep etmiştir.

Davalılardan ..., davaya konu sözleri hakaret kastıyla söylemediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı ...’ın hakaret eyleminden dolayı hakkında ceza yargılaması yapıldığı ve yargılama sonunda mahkum olarak hakaret sözünün sabit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, ... 1. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2013/810 esas, 2013/1338 sayılı kararı ve mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde, davalı ...’ın davacıya söylediği iddia olunan sözlerin hakaret niteliğinde olmadığı, değer yargısı niteliğinde olduğu değerlendirilerek davanın tümden reddi gerekirken, kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) ve (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15383, Karar No: 2023/4292, Tarih: 12.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/15383 E.  ,  2023/4292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2015/68 E., 2020/6

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında, ... ili Zara ilçesi Bulakbaşı Köyü çalışma alanında bulunan 1205 ve 1218 parsel sayılı sırasıyla 3.800 ve 7.300 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalıların murisi ... adına tespit edilmiştir.

2. İtirazı Kadastro Komisyonunca reddedilen davacı ... dava dilekçesinde; çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiğini ve terekenin mirasçılar arasında taksim edilmediğini ileri sürerek, taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ve müşterek muris ... mirasçıları adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ...; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.10.2012 tarihli ve 2004/41 Esas, 2012/29 Karar sayılı kararı ile davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 17.10.2012 tarihli ve 2004/41 Esas, 2012/29 Karar sayılı kararına karşı, davacı temyiz isteminde bulunmuştur.

II. CEVAP

Davalı ...; davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.10.2012 tarihli ve 2004/41 Esas, 2012/29 Karar sayılı kararı ile davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 17.10.2012 tarihli ve 2004/41 Esas, 2012/29 Karar sayılı kararına karşı, davacı temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 07.05.2013 tarihli ve 2013/3787 Esas, 2013/4982 Karar sayılı kararıyla; "taraflar arasındaki ihtilafın, çekişmeli taşınmazların öncesinin müşterek muris ...'e ait olup olmadığı ve ...'e ait ise ölümünden sonra terekesinin taksim edilip edilmediği noktalarında toplandığı ancak, Mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm kurmak için yeterli bulunmadığı belirtilerek; öncelikle taraflardan iddia ve savunmaları doğrultusunda zilyetlik tanıklarının olup olmadığının sorulması, müşterek muris ... ya da mirasçıları adına tespit edilen taşınmazların bulunup bulunmadığının araştırılması, bundan sonra mahallinde yöreyi iyi bilen ve olabildiğince yaşlı kişiler arasından seçilmiş üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, tespit bilirkişileri ve bildirmeleri halinde taraf tanıklarının katılımı ile yeniden yapılacak keşifte dinlenecek bilirkişi ve tanıklardan çekişmeli taşınmazların öncesinin kime ait bulunduğu, tarafların müşterek murisi ...'e ait olup olmadığı, tespit tutanağında yer alan "irsen intikal" açıklamasının ne anlama geldiği, taşınmazın öncesi ...'e ait ise, ölümünden sonra mirasçıları arasında yöntemine uygun bir taksim yapılıp yapılmadığı hususlarında ayrıntılı bilgi alınması, bilirkişi ve tanık sözleri getirtilen komşu parsellere ait kadastro tutanakları ve varsa tespit dayanağı belgelerle denetlenmesi, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "taşınmazların bulunduğu köyde yapılan kadastro tespiti sırasında evveli bilinmeyen, satın almaya veya tapuya dayanmayan taşınmazların tutanaklarında irsen yazdığı, bu hususun tek başına taşınmazın kök muristen kaldığını ispatlamaya yetmeyeceği kaldı ki, taşınmazların kök muris ...'den intikal ettiği kabul edilse dahi her bir mirasçının terekeden payını aldıkları, terekeden intikal eden taşınmazlarda bağımsız olarak tasarrufta bulundukları, 1249, 2237 ve 2183 parsel sayılı taşınmazların müstakilen davacı adına tespit edildiği, taksimin kabulü için her bir bireye eşit miktarda taşınmaz isabet etmesinin gerekli olmadığı, yapılan keşif ve dosya arasına getirtilen tutanaklardan da usulüne uygun bir taksimin yapıldığı, taşınmazın tespit edilebilen en eski tarihten beri davalıların mülkiyetinde olduğu" gerekçesiyle davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiğini, davalıların satın aldıkları taşınmazların dava konusu taşınmazlar olmadığını açıklayarak, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çekişmeli taşınmazların tarafların müşterek murisinden intikal edip etmedikleri hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14 ve 17 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. İlk Derece Mahkemesince dava konusu "1218" parsel sayılı taşınmazın hüküm yerinde "1212" olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir, sonuca etkili olmayan maddi hata olarak kabul edilmiştir.

3. Değerlendirme

1. İlk Derece Mahkemesince dava konusu "1218" parsel sayılı taşınmazın hüküm yerinde "1212" olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir, sonuca etkili olmayan maddi hata olarak kabul edilmiştir.

2. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 210,55 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2023 tarihinde oybirliği ile karar verildi.