muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8337, Karar No: 2021/11835, Tarih: 01.12.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/8337 E.  ,  2021/11835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında Maçka Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacılar vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... İli ... İlçesi ... Köyü ... Mevkii 129 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, 31.08.2006 tarihinde orman vasfı ile Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacılar ... ve diğerleri vekili, dava konusu taşınmazın, 27.08.1938 tarihli ve 114 numaralı tahrir kaydına göre 50 ar büyüklüğü ile meyvelik olarak, vekil edenlerinin murisi Cemal Kahraman adına kayıtlı olduğunu ancak sözkonusu taşınmazın orman vasfı ile davalı ... Genel Müdürlüğü adına tespit ve tecil edildiğini, tahrir kaydına göre, taşınmazın etrafında orman bulunsa da taşınmaz alanının meyvelik olduğunu, öncesi taşlık ve açık alan olan taşınmazın vekil edenlerinin murisi tarafından imar ve ihya edilerek çayır ve meyvelik haline getirildiğini, ancak davalı tarafından kullanım engellendiğinden yer yer ağaçlar büyüdüğünü, imar ve ihyadan itibaren yaklaşık 80 yıldır kültür arazisi olarak kullanıldığını, vekil edenlerinin ve murislerinin bu araziyi otlarını biçmek, meyvelerini hasat etmek ve üzerinde bulunan yapılarda besledikleri hayvanlarını otlatmak için kullandıklarını, dava konusu alan kıraç ve işe yaramaz durumdayken, vekil edenlerinin murislerinin, meyve dikmek, taş ve molozlarını temizlemek suretiyle taşınmazı imar ve ihya ettiklerini açıklayarak, dava konusu taşınmazın, tahrir kaydında belirtilen miktarının davalı adına olan tapu kaydının iptali ile vekil edenlerinin veraset ilamındaki hisseleri oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Yargılama sonunda mahkemece; dava konusu alanın, ormanlık olan 129 ada 1 parsel nolu taşınmaz ile çevrili olduğu, halen yürürlükte bulunan 6831 sayılı Yasa gereğince orman içi açıklık niteliğinde olan taşınmazlar için oluşturulan vergi ve tapu kayıtlarına itibar edilemeyeceği gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacılar vekili Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararını temyiz etmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

Dava, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 31,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 27,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 01.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2431, Karar No: 2020/3516, Tarih: 01.07.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/2431 E.  ,  2020/3516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Bölge adliye mahkemesi kararı ve davalı erkeğin temyiz dilekçesinin davacı kadına tebliğinde; Barış mah.1031 sk. No: 3, iç kapı no:9 Kayapınar/ Diyarbakır adresine Tebligat Kanunu 21/1. maddesine göre tebliğe çıkarıldığı, belediye tarafından sokak numaraları değiştirildiği bu şekilde adres ve şahıs bulunamadığı gerekçesiyle bila tebliğ iade edildiği, bunun üzerine bölge adliye mahkemesi kararının aynı adrese Tebligat Kanunu 21/ 2. maddesine göre tebliğe çıkarıldığı ve yine aynı gerekçe ile tebligatın bila tebliğ iade edildiği, davalı erkeğin temyiz dilekçesinin ise Tebligat Kanunu 21/2. maddesine göre tebliğe hiç çıkarılmadığı anlaşılmaktadır. Daha sonra ise; bölge adliye mahkemesi kararı ve davalı erkeğin temyiz dilekçesinin, mahkemece davacı kadının adres kayıt sistemindeki adresi araştırılmadan, değişen sokak numarası belirlenmeksizin, Tebligat Kanunu 35. maddesine göre Barış mah. 1030/1 sk. No: 3, iç kapı no:9 Kayapınar/ Diyarbakır adresine tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu şekilde yapılan tebligat usulsuzdur. Bölge adliye mahkemesi kararı ve davalı erkeğin temyiz dilekçesinin öncelikle, davacı kadının adres kayıt sistemindeki adresinin tespiti için gerekli araştırma yapılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğe çıkarılması, tebliğ edilememesi halinde, Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebliğ yoluna gidilmesi gerekmektedir. O halde davacı tarafa, bölge adliye mahkemesi kararı ve davalı erkeğin temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliği sağlanıp yasal süresi de beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın bölge adliye mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 01.07.2020 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2014/818, Karar No: 2014/797, Tarih: 06.02.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/818 E.  ,  2014/797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2013

NUMARASI : 2013/24-2013/64

- K A R A R -

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih ve 2013/1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14. maddesini değiştiren 6110 sayılı Yasa'nın 8. maddesinde, daireler arası iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesine göre, uyuşmazlığın satım sözleşmesinden kaynaklanmasına ve davalının tacir olmamasına göre hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17312, Karar No: 2012/1257, Tarih: 19.01.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/17312 E.  ,  2012/1257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 4.517 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığı cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili 16.02.2010 tarihli dilekçesinde; davalıya askerlik görevini ifa esnasında, görev yapmadığı sürelerde yersiz maaş ödemeleri nedeniyle iki kez ödeme mektubu çıkartılarak borcun ödenmesi talep edildiği halde yersiz ödenen maaşların iade edilmediğini belirterek, 4.517 TL nin her bir ödeme için ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.Yargılama esnasında davacı vekili; davalının kuruma 29.03.2011 tarihinde 4.584.75 TL ödemede bulunduğunu, ancak o tarih itibariyle alacaklarının 5.168.08 TL olduğu, dolayısıyla 583.33 TL alacaklarının kaldığını, ödeme yapılan kısım için davanın konusuz kaldığını, ancak ödenmeyen 583.33 TL yönünden davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir. Mahkemece; davacı kurumun 4.517 TL asıl alacak için ödeme tarihlerinden itibaren faiz talep ettiği, faizin asıl alacağa bağlı fer'i nitelikli alacak olduğu, asıl borç ödenmekle dava konusunun ortadan kalktığı, bu aşamadan sonra faiz alacağı için ayrıca dava açmak gerektiği gerekçe gösterilerek, asıl alacak yargılama aşamasında ödendiğinden konusu kalmayan alacak davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.Hükmü, davacı vekili temyiz etmektedir.BK. 84/1.maddesine göre; borçlu, faiz ve masrafları tediyede gecikmiş değilse, kısmen icra eylediği ödemeyi re'sülmale mahsup edebilir. Davacı, eldeki davayı açıp faiz talep etmekle faiz yönünden ihtirazi kayıt konulmuş sayılır.Bu nedenle mahkemece; ödemenin yapıldığı tarihe kadar davacının talepte haklı olduğu faiz miktarının saptanması, BK'nun 84. maddesi uyarınca alacaklının yapılan tediyeyi öncelikle faiz alacağından mahsup edebileceğinin gözönünde tutulması, bu belirlemeler çerçevesinde bilirkişiden Yargıtay denetimine uygun şekilde rapor alınarak davacının kalan alacak miktarı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5970, Karar No: 2024/3440, Tarih: 29.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/5970 E.  ,  2024/3440 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/210 E., 2021/249 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin yüzüne karşı 02.07.2021 tarihinde verilen kararı,1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 24.09.2021 tarihinde temyiz eden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin reddine dair mahkemenin 01.10.2021 tarihli ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddi ile temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 29.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6478, Karar No: 2014/10364, Tarih: 02.06.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/6478 E.  ,  2014/10364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 45. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2012/165-2013/297

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan sözleşmeye istinaden davalıya verilen kredi kartına ilişkin borcun vadesinde ödenmediğini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacı bankaya olan 13.000,00 TL kredi kartı borcuna karşılık 5.795,00 TL ödeme yapmış olması nedeniyle bakiye borcunun 7.205,00 TL olduğunu, borcunu taksitler halinde ödemek istediğini belirtmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; davalının kredi kartı karşılığında kullanmış olduğu ve yapılandırdığı toplam borcunun 13.000,00 TL olduğu, davalı tarafından yapılan ödemelerin mahsubundan sonra kalan ana para borcunun 01/11/2011 tarihi itibariyle 7.411,20 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı bankadan alınıp kullanılan kredi kartı borcundan kaynaklanmaktadır.

Kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi mi yoksa asliye hukuk mahkemesi mi olduğu hususu tartışmalıdır. Özellikle, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 5. maddesinde 6335 sayılı yasayla yapılan değişiklik uyarınca 01.07.2012 tarihinden itibaren asliye ticaret mahkemeleri ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki, iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisi haline dönüştürüldükten sonra bu konudaki tartışmalar yoğunlaşmıştır.

Bu noktada, kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkemenin belirlenmesinde, konuya ilişkin yasal düzenlemeler hakkında kısa bir açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

Türkiye’de kredi kartları ile ilgili ilk yasal düzenleme 14.03.2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4822 sayılı yasa ile 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’a “Kredi Kartları” kenar başlıklı 10/A maddesi eklenmek suretiyle yapılmıştır. Böylece kredi kartları 4077 sayılı TKHK kapsamına alınmıştır. 4077 sayılı yasanın “Tüketici Mahkemeleri” başlıklı 23. maddesinde, davayı açanın sıfatına bakılmaksızın bu kanundan doğan uyuşmazlıkların tüketici mahkemelerinde görüleceği hükme bağlanmıştır.

01.03.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 44. maddesinde ise, 4077 sayılı yasadaki düzenlemeden farklı olarak davayı açanın sıfatına göre değişen bir görev düzenlemesine gidilmiştir.

5464 sayılı BKKKK’nun 44/1. maddesine göre: ”Bu kanunun uygulanmasıyla ilgili uyuşmazlıklarda kart hamilinin tüketici olması halinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 22. ve 23. maddeleri hükümleri uygulanır.” Belirtilen yasal düzenleme ile tüketici sıfatını haiz kart hamilleri tarafından kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) aleyhine kredi kartı uyuşmazlığı nedeniyle açılacak davalarda tüketici mahkemeleri görevli kılınmıştır. Bu konuda uygulama birliği bulunduğundan tartışma da yaşanmamıştır.

Tartışma, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesindeki görev düzenlemesi ile ilgili olarak karşımıza çıkmıştır. Tartışmaların konusunu iki farklı görüş oluşturmaktadır. Bir görüşe göre; banka kredi kartı sözleşmeleri 6102 sayılı TTK’nun 4/1-f maddesinde düzenlenen bankacılık işlemlerinden olup mutlak ticari davalardan sayıldığından kredi kartı uyuşmazlıkları nedeniyle kart çıkaran kuruluşlarca(bankalarca) kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. Diğer bir görüşe göre; 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde, 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıfta bulunulmuş olup, HMK’nun 447/2 maddesi uyarınca “1086 sayılı HUMK’na yapılan yollamaların, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılacağı”, HMK’nun 2. maddesinde ise “Dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın mal varlığına ilişkin davalarda görevli mahkemenin aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemesi” olduğunun hükme bağlandığı, ticari davaların usul kanunlarında değil, Türk Ticaret Kanunu’nda düzenlendiği gözetildiğinde kart çıkaran kuruluşlarca tüketici sıfatını haiz kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 07.02.2007 tarih ve 2007/19-50 E,2007/50 K sayılı kararında, bankalarca kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda ticaret mahkemelerinin değil genel mahkemelerin, somut olayda dava değerine göre asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğunu açıkça belirtmiş ve ikinci görüşü benimsemiştir.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Tekrar etmek gerekirse, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde “1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine” atıf yapılmıştır. 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’un göreve ilişkin hükümleri anılan kanunun 1-8. maddelerinde düzenlenmiştir. HUMK’un 8/1. maddesine göre mal varlığına ilişkin davalar yönünden görevli mahkeme dava değerine göre belirlenmekte ve yasada öngörülen ve her yıl yeniden değerleme oranına göre arttırılan değeri geçmeyen davalar sulh hukuk mahkemelerinde, belirli değerin üzerindeki davalar ise asliye hukuk mahkemelerinde görülmekteydi. Ayrıca, o dönemde yürürlükte olan TTK’nun 5. maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olduğundan süresinde iş bölümü itirazı olmadıkça hakim, görevsiz olduğunu gerekçe göstererek res'en gönderme kararı verememekteydi. Hakimin iş bölümü itirazına rağmen davaya devam edip uyuşmazlık hakkında esastan karar vermesi ise tek başına bozma sebebi sayılmamaktaydı. (6762 sayılı TTK madde 5).

Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK’nun geçici 1. maddesindeki “Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmü de gözetildiğinde, 01.10.2011 tarihinden önceki uyuşmazlıklarda, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 1-8. maddeleri uyarınca dava tarihindeki dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu belirlenecek, ancak 6762 sayılı TTK’nun 5. maddesindeki iş bölümü itirazı ile ilgili hüküm de görevin tespitinde gözetilecektir. Buradan hareketle, 01.10.2011 tarihinden önce bankalar tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalarda genel mahkemeler (dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemeleri) görevli olmakla birlikte, dava asliye ticaret mahkemesine açılmış ve süresinde iş bölümü itirazında bulunulmamış ise davaya asliye ticaret mahkemesinde bakılacak, ancak süresinde iş bölümü itirazında bulunulmuş ise dosyanın genel görevli(sulh veya asliye hukuk) mahkemesine gönderilmesine karar verilecektir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK, dava değerine göre görev belirlemenin uygulamada birçok sorun yarattığı, bu ayrımın pratik olmadığı ve ihtiyaçlara da tam olarak cevap vermediği gerekçeleriyle miktar ayrımı yapılmaksızın kanunlarda belirtilen istisnalar dışında mal varlığına ilişkin davalarda asliye hukuk mahkemelerini asıl mahkeme haline getirmiştir. Buna göre, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak mal varlığına ilişkin davalarda HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı yasayla değişiklik yapılarak asliye ticaret mahkemesiyle asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı kanunla 6102 sayılı kanuna eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı yasanın 44/2 maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin (6762 sayılı TTK’nun 5.) 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Gerçekten 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde; “Bu kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu,12'inci,24'üncü,25'inci,26'ıncı ve 44'üncü maddesi hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nun 4/1-6 (6102 sayılı TTK'nun 4/1-f) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon,fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına asliye ticaret mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum,kuruluş, ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece res’en gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Kuşkusuz, 28.11.2013 tarihli ve 28835 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve yayımı tarihinden itibaren 6 ay sonra yürürlüğe girmiş olan 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra oluşacak banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-j,4/3,73/1,83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan görev hükümleri karşısında somut olay bakımından davanın Asliye Hukuk Mahkemesinin görevine girdiği düşünülmeksizin işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.