muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12072, Karar No: 2023/21871, Tarih: 03.10.2023

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13 üncü maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; şüpheli hakkında şikayetçinin, şüphelinin oturduğu daireyi projeye aykırı olacak ve binanın ortak alanlarına taşacak şekilde büyüttüğü iddiasıyla şikayette bulunduğu, bahse konu bağımsız bölüme ilave yapıldığı, ancak kim tarafından yapıldığının tespit edilemediği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığın dair karar ve karara yönelik itirazın reddine karar verilmiş ise de; şüphelinin beyanında bağımsız bölümde tuvalet ve mutfak tadilatı yaptığını belirtmesi, Belediye Başkanlığının 22.11.2021 tarihli yazısında suça konu bağımsız bölüme ilave alan yapıldığı, maliğe aykırılıkların giderilmesi konusunda tebliğ yapıldığının belirtilmesi karşısında şüpheliye ait bağımsız bölümde keşif yapılarak tadilat yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise bu değişikliklerin, taşıyıcı unsuru etkileyen ve/veya inşaat alanını ve ruhsat eki projelerini değiştiren işlemler olup olmadığı, hangi tarihte yapıldığı hususlarında uzman bilirkişiden rapor alınması, çevrede oturan komşuların tanık sıfatıyla dinlenerek suça konu imara aykırı eylemin kim tarafından yapıldığının araştırılması gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği görülmektedir.

Bu nedenle itiraz merciince etkin soruşturma yapılmadığı dikkate alınarak, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi, Kanuna aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 9. Sulh Ceza Hâkimliğinin 11.03.2022 tarihli ve 2022/785 Değişik İş sayılı kararının, kısmen farklı gerekçeyle 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi gereğince oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19298, Karar No: 2017/24811, Tarih: 14.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/19298 E.  ,  2017/24811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, davalı işyerinde döner ustası olarak 25.11.2010-10.02.2011 tarihleri arasında çalıştığını,iş akdinin haksız ve bildirimsiz şekilde feshedildiğini beyanla, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik ücret alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davacının alacak iddialarının haksız olduğunu beyanla, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının ücret tutarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek meslek odası, TÜİK ile ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı akdin feshedildiği Şubat 2011 tarihinde, aylık ücretinin net 2.100,00-TL olduğunu iddia etmiş, davalı ise asgari ücret seviyesinde olduğunu ileri sürmüştür.Karara dayanak alınan bilirkişi raporunda, dosyaya Türkiye Otel, Lokanta, Eğlence Yerleri İşçileri Sendikası tarafından bildirilen 2014 tarihi itibariyle turizm iş kolunda çalışan döner ustasının alabileceği ücret tutarı dikkate alınarak, asgari ücrete oranı üzerinden davacının iş akdinin feshedildiği Şubat 2011 tarihinde alabileceği ücret belirlenerek hesaplamalar yapılmıştır. Davalının ücret tespit şekline yönelik somut itirazları dikkate alınarak, yukarıda belirtilen esaslar uyarınca yeniden yapılacak araştırmaya göre davacının ücretinin belirlenmesi için bozma kararı verilmesi gerekmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.11.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1327, Karar No: 2018/15099, Tarih: 05.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/1327 E.  ,  2018/15099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Mala zarar verme suçu yönünden kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.000 TL olan adli para cezasına ilişkin hükümler cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizleri mümkün bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden yapılan temyiz incelemesine gelince ise;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 05.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10328, Karar No: 2010/3607, Tarih: 29.03.2010

**9. Ceza Dairesi         2008/10328 E.  ,  2010/3607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 109/1-5, 51. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Gerekçeli karar başlığına suçun işlendiği yer ve zaman dilimi yazılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232/2-c. maddesine muhalefet edilmesi,

2- Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi taksirle yaralama suçunun bu suça dönüşemiyeceği de gözetilmeden ek savunma verilmek suretiyle söz konusu suçtan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeksizin hükmün öncelikle bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 29.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9566, Karar No: 2016/9636, Tarih: 15.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/9566 E.  ,  2016/9636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2, 53. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 2.400 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın yanında iki kişi ile birlikte katılanın evine gelerek elektrik kurumundan geldiklerini belirttikleri ve kontrol yapacaklarını söyledikleri, eve girerek prizleri kontrol kalemi ile kontrol edip evde kaçak olduğunu, 10.000 TL ceza keseceklerini söylediği, katılanın ödeme durumu olmadığını söylemesi üzerine 3-5 vermesi halinde ceza kesmeyeceklerini söylediği, bunun üzerine katılanın üzerinde bulunan 300 TL parayı sanığa verdiği, sanığın gitmesinin ardından katılanın dolandırıldığını anladığı, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği beyanlar, teşhis, tutanaklar ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulamasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15/11/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31609, Karar No: 2017/8851, Tarih: 03.10.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/31609 E.  ,  2017/8851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketten 4.000,00 TL bedelle, teşhir ürünü olan bir koltuk takımı aldığını, fakat üründe yırtık, sökük ve çizikler olduğunu, davalı şirkete durumu bildirdiği halde üründeki ayıbın giderilmediğini ileri sürerek ayıplı ürün bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ayıplı ürün bedelinin iadesine ilişkindir. Davacı ayıplı ürün bedelinin tahsilini istemiş, davalı ihbar sürelerine uyulmadığını savunmuştur. Mahkemece davanın kabulü ile ayıplı ürün bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Yargılama aşamasında mahkemece, teknik bilirkişiden rapor alınmış ve bilirkişi raporu benimsenmişse de 4077 sayılı Yasa hükümlerine göre açık ve gizli ayıpların süresinde yapılıp yapılmadığı tartışılmamış ve bu konuda yeterli gerekçe oluşturulmamıştır. O halde mahkemece açık ve gizli ayıp ihbarlarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda varılacak sonuca göre davacının seçimlik hakkının yerinde olup olmadığı sonucuna uygun ve gerektiğinde tarafların diğer delilleri değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29494, Karar No: 2019/2338, Tarih: 24.01.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/29494 E.  ,  2019/2338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde 15/08/2005 tarihinden 08/05/2014 tarihine kadar en son net 1.250 TL ücretle çalıştığını, iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacıya fesihten sonra tüm ödemelerin yapıldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Karar başlığında davalı olarak işveren gerçek kişi ... yerine tüzel kişiliği bulunmayan işyeri unvanı “...” yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Fazla çalışmaların, hafta tatilleri ile ulusal bayram ve genel tatillerde yapılan çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazla çalışmanın, hafta tatilleri ile ulusal bayram ve genel tatillerde yapılan çalışmaların tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma, hafta tatilleri ile ulusal bayram ve genel tatillerde yapılan çalışmaların ücretlerinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacının talep ettiği fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacak kalemlerine ilişkin iddiası, tanık beyanları ile kanıtlandığından hesaplanan miktarların karineye dayalı makul indirime tabi tutularak hüküm altına alınması gerekirken, takdiri indirim uygulanmadan karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Somut uyuşmazlıkta, davacının talep ettiği fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacak kalemlerine ilişkin iddiası, tanık beyanları ile kanıtlandığından hesaplanan miktarların karineye dayalı makul indirime tabi tutularak hüküm altına alınması gerekirken, takdiri indirim uygulanmadan karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4557, Karar No: 2023/7433, Tarih: 13.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/4557 E.  ,  2023/7433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/54 E., 2023/386 K.

HÜKÜM : Direnme-Ret

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis istekli asıl ve birleştirilen davada Mahkemece asıl ve birleştirilen davanın reddine ilişkin verilen kararın temyiz edilmesi üzerine karar Dairece bozulmuş, Mahkemece bozma kararına direnilerek asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, asıl ve birleştirilen davada davacılar ve dahili davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

Asıl davada davacılar, mirasbırakanları ...'ın eşi ...'tan intikal eden 836 ve 4262 parsel sayılı taşınmazların mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak davalıya temlik edildiğini ileri sürerek dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile payları oranında adlarına tesciline, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişler; aşamada davacı ...’nın ölümü üzerine mirasçıları davaya dahil olmuşlardır.

Birleştirilen davada davacılar, mirasbırakanları ...’ın 836 parsel sayılı taşınmazını mirasçılardan mal kaçırma amacıyla muvazaalı olarak satış suretiyle davalıya temlik ettiğini, mirasbırakanın alt soyu bulunmayıp kardeşi ...’ın 19.09.2006 tarihinde ölümü üzerine mirasçı olduklarını ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline olmadığı taktirde tenkisine karar verilmesini istemişler; aşamada davacılar ... ve ...’in ölümü üzerine mirasçıları davaya dahil olmuşlardır.

II. CEVAP

Asıl ve birleştirilen davada davalı; husumet itirazında bulunmuş, zamanaşımı süresi ve hak düşürücü sürenin geçtiğini, satışın muvazaalı olmadığını, davacıların saklı pay sahibi olmadıklarını, tenkis talebinde bulunamayacaklarını, her iki temlikin de gerçek satış olup bedelinin ödendiğini, davalının mirasbırakan ... ve eşi ...’ın tüm ihtiyaçları ile ilgilendiğini belirterek asıl ve birleştirilen davaların reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

1. Asıl davada Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.12.2014 tarih, 2011/269 Esas, 2014/1239 Karar sayılı kararıyla; mirasbırakan ...’ın dava konusu taşınmazlarda malik olmadığı, bu nedenle muris muvazaası iddiasıyla açılan tapu iptal tescil davasının dinlenemeyeceği, yeğenlerin saklı pay sahibi mirasçılardan olmadıkları, bu nedenle tenkis talebinde bulunamayacakları gerekçesiyle asıl davanın reddine karar verilmiştir.

2. Birleştirilen davada Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.01.2015 tarihli ve 2011/268 Esas, 2015/22 Karar sayılı kararıyla; mirasbırakanın iradesinin mirasçılardan mal kaçırmaya yönelik olmadığı, saklı pay sahibi olmayan davacıların tenkis isteğinde de bulunamayacakları gerekçesiyle birleştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

2. Birleştirilen davada Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.01.2015 tarihli ve 2011/268 Esas, 2015/22 Karar sayılı kararıyla; mirasbırakanın iradesinin mirasçılardan mal kaçırmaya yönelik olmadığı, saklı pay sahibi olmayan davacıların tenkis isteğinde de bulunamayacakları gerekçesiyle birleştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Temyiz Edenler

Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.12.2014 tarih, 2011/269 Esas, 2014/1239 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde asıl davada davacılar vekili; Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.01.2015 tarih, 2011/268 Esas, 2015/22 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde birleştirilen davada davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Bozma Kararları

1. Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.12.2014 tarih, 2011/269 Esas, 2014/1239 Karar sayılı davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairenin 04.12.2017 tarih, 2015/5860 Esas, 2017/7036 Karar sayılı kararı ile; davacıların, mirasbırakan ...'ın eşi ...'nin 836 parsel sayılı taşınmazın tamamını ve 837 parsel sayılı taşınmazın 1/2 payını davalıya temlikinin mirastan mal kaçırmak amacıyla muvazaalı olduğu iddiasının öncelikle değerlendirilmesi, olmazsa terditli istek olan tenkis iddiasının incelenmesi, 837 ve 839 parsel sayılı taşınmazların tevhidi sonucu oluşan 4262 sayılı parseldeki işlemin de gizli bağış niteliğinde olduğu iddiası yönünden mirasbırakan ...'ün ölüm tarihi dikkate alınarak yeğenleri davacıların tenkis davası açabilecekleri hususu dikkate alınarak inceleme ve değerlendirme yapılması gerektiği belirtilerek bozulmuş, bozma kararına karşı davacılar tarafından karar düzeltme kanun yoluna başvurulması üzerine, Dairenin 19.09.2018 tarihli, 2018/2406 Esas, 2018/12484 Karar sayılı kararı ile; mirasbırakan ...’ün ölüm tarihi ile dava tarihi birlikte ele alındığında ...’ün kardeş çocukları olan davacıların tenkis talep hakkının bulunmadığı, anılan bu hususun karar düzeltme isteği üzerine yapılan inceleme sonucu anlaşıldığı gerekçesi ile davacıların mirasbırakanı ...'ın eşi ...'nin 836 parsel sayılı taşınmazın tamamı ve 837 parsel sayılı taşınmazın 1/2 payını davalıya temlikinin mirastan mal kaçırma amacıyla muvazaalı olduğu iddiasının öncelikle değerlendirilmesi olmazsa terditli istek olan tenkis iddiasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir.

2. Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.01.2015 tarih, 2011/268 Esas, 2015/22 Karar sayılı davanın reddine ilişkin verilen karar, Dairenin 20.02.2018 tarihli, 2015/5831 Esas, 2018/1049 Karar sayılı kararı ile; çekişme konusu taşınmazın davalıya temlikinin mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla gerçekleştirildiği ve muvazaalı olduğu, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına karşı davalı tarafından karar düzeltme kanun yoluna başvurulması üzerine Dairenin 19.09.2018 tarih ve 2018/2402 Esas, 2018/12485 Karar sayılı kararı ile; Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/269 Esas sayılı dosyası içeriğinin de benzer mahiyette olduğu, HMK'nın 166 ncı maddesi gereğince davalar arasında bağlantı bulunduğu, Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/269 Esas sayılı davası ile eldeki davanın birleştirilerek görülmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle Dairenin bozma kararının ortadan kaldırılmasına, Mahkemece verilen kararın belirtilen nedenden ötürü bozulmasına karar verilmiştir.

3. Mahkemece yukarıda anılan bozma ilamlarına uyularak her iki dava birleştirilmiş, yapılan yargılama sonucunda 23.06.2021 tarih, 2019/28 Esas, 2021/375 Karar sayılı karar ile; muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı, saklı pay sahibi olmayan davacıların tenkis isteğinde bulunamayacakları gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Temyiz Edenler

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleştirilen davada davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Bozma Kararı

Dairenin 05.04.2022 tarih, 2022/1911 Esas, 2022/2803 Karar sayılı kararı ile; mirasbırakanın çekişme konusu kargir kahvehane vasıflı 836 parsel sayılı taşınmazı tapulama yolu ile 25.04.1972 tarihinde edindiği, kahvehane işletmeciliğine 01.01.1992 tarihinde başlayıp faaliyetini 31.03.1997 tarihinde terk ettiği, 05.08.1998 tarihinde işyeri kira gelirinden dolayı gayrimenkul sermaye iradı mükellefi olduğu ve bu mükellefiyetin ölüm tarihine kadar devam ettiği, emekli ve çocuksuz olan mirasbırakanın eşiyle 1/2’şer oranda paydaş olduğu zeytinlik vasıflı başkaca bir taşınmazının olduğu, tanık beyanlarına göre mirasbırakanın kahvehaneyi ölene kadar kullandığı, borcu olmadığı ve taşınmazını satmayı gerektirir bir ihtiyaç içinde de bulunmadığı, temlikin ölüm tarihinden kısa bir süre önce gerçekleştiği, mirasbırakanın eşi ...’ün de davalının kardeşine yapmış olduğu başka bir temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle iptaline karar verildiği ve söz konusu kararın kesinleştiği hususları gözetilerek asıl ve birleştirilen davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile karar bozulmuştur.

C. Direnme Kararı