muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4483, Karar No: 2014/11162, Tarih: 26.05.2014

. maddesine aykırı olduğundan bahisle yapılan görev değişikliğine rıza göstermediğini beyan ettiği; oysa anılan yasa maddesindeki değişikliğin işçinin göreviyle ilgili "esaslı değişiklik" hallerini düzenlediği; işverenin vereceği talimatlarla, Anayasa ve kanunların emredici hükümleri ile toplu ve bireysel iş sözleşmeleri hükümlerine aykırı olmamak üzere, işin yürütümü ve işçilerin işyerindeki davranışlarını düzenleyebilmesinin yönetim hakkı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği; iş koşullarında değişikliğin, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgili olduğu, iş koşullarındaki değişikliklerin geçerli nedene dayanması halinde, ayrıca iş şartlarında esaslı değişiklik yoksa veya işçi aleyhine bir durum oluşmuyor ise, işverenin yönetim hakkının sınırlandırılmasının da gerekmediğ, davacı işverenliğin yönetim hakkı kapsamında, işyeri çalışma düzeni gereğince davacının özlük haklarında bir eksiltme yapmadan, çalışma koşullarında bir ağırlaşmaya neden olmayacak şekilde görev yerini değiştirdiği; bu değişikliğin davacı açısından çalışma koşullarında esaslı bir değişikliğe neden olmamasına rağmen geçerli bir gerekçe sunulmaksızın kabul edilmemesinin İş Kanununun 22. maddesi kapsamında değerlendirilmesinin mümkün bulunmadığı; bu halde verilen görevi ısrarla yerine getirmeyen davacının iş akdinin feshinin işveren yönünden İş Kanunun madde 25/II-h uyarınca haklı neden oluşturduğu; davacının görev yeri değişikliğine ilişkin kararın mobbing kapsamında değerlendirilmesine imkan bulunmadığı, davacının hakarete maruz kaldığına dair iddiasına dayanak olarak gösterdiği Düzce 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/267 E sayılı dosyasındaki suç tarihinin 19/03/2013 olduğu, suç tarihinin 22/02/2013 tarihli görev yeri değişikliği kararından sonraki bir tarih olduğu ve 21/03/2013 tarihli fesih kararından ise 2 gün öncesinde olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, davacının fesih tarihi öncesinde çalıştığı entari bölümündeki işi ile yeni görevlerdirildiği imteks bölümündeki işin karşılaştırılması yapılmamış, somut olarak davacının iş şartlarında aleyhe değişiklik yapılıp yapılmadığı, bu değişikliğin işçi aleyhine değişiklik yaratıp yaratmadığı araştırılmamıştır. Başka bir anlatımla mahkeme kabulü eksik incelemeye dayandırılmıştır. Bu itibarla mahalinde içlerinde hukukçu bilirkişi de olmak üzere tekstil alanında uzman bilirkişiler katılımı ile keşif yapılmalı, davacının fesih tarihi öncesinde çalıştığı bölümdeki iş ortamı, yaptığı iş ve benzeri unsurlar ile yeni atandığı bölümdeki iş ve çalışma koşulları karşılaştırılmalı, bu değişikliğin aleyhe bir durum yaratıp yaratmadığı tespit edilmeli, gerekirse taraf tanıklarının yeniden beyanları alınmalı ve toplanmış deliller toplanacak delilller ile birlikte değerlendirilerek çıkacak sonuca göre karar verilmelidir. Yukarıda özetlenen maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.05./2014 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6204, Karar No: 2008/12364, Tarih: 14.07.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/6204 E.  ,  2008/12364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tokat 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2008

Davacı,  01.05.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01.05.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 01.05.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 26.04.2004 tarihinden itibaren  Pancar ekicileri Kooperatifine üye olduğu, Ziraat Odasına ve Tarım Kredi Kooperatifine ve üyeliğinin bulunmadığı, sattığı ürün bedellerinden ilk prim  kesintisinin 20.04.1995 tarihinde yapıldığı, sonraki yıllarda; 1998 yılında ürün bedellerinden prim kesintisinin yapıldığı  başkaca kesintinin bulunmadığı, 2002,2003 ve 2004 yıllarında ürün tesliminin bulunduğu görülmektedir.

Mahkemece kesintinin  bulunduğu, 01.05.1995-31.12.1995 ve 01.05.1998-31.12.1998  tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise de  1998 yılındaki kesintiden sonra tarımsal faaliyete ara verildiği  ve yeniden kesinti yapılmadığı anlaşılmasına rağmen, Kooperatif kaydı bulunduğu gerekçesiyle,  prim kesintisinin bulunmadığı  2002,2003,2004,2005,2006 ve 2007 yılları yönünden 2926 sayılı yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanmadığı halde bu yılların kabul edilmesi yasaya uygun değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16478, Karar No: 2020/7211, Tarih: 14.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/16478 E.  ,  2020/7211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

A) Sanıklar ... ve ... hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

213 sayılı VUK'nin 139/2. maddesinde öngörülen ve incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birinin varlığı önceden saptanmadan, faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanıklara ait defter ve belgelerin ibrazı için iş yeri adresinde yapılan tebligatın hukuken geçersiz olduğu, bu sebeple yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşılmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden sonucu itibarıyla doğru olan beraat hükümlerinin ONANMASINA,

B) Sanıklar hakkında “ 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında “ 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davalarında; sanıkların savunmalarında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmeleri karşısında;

Maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1- Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2- Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3- Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükelleflerin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükümleri kurulması,

Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olup, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 25.12.2008 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına 2008 olarak eksik yazılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükümleri kurulması,

Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olup, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle suç tarihinin 25.12.2008 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına 2008 olarak eksik yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 14.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5783, Karar No: 2007/9774, Tarih: 15.11.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5783 E.  ,  2007/9774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksa da bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca –taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre- münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri Tarım Müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması ilkesi benimsenmiştir.

Yukarıda açıklanan Yasa maddesi ve Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, öncelikle bilirkişi kurulunca münavebeye alınacak ürünlerin değerlendirme tarihi (2006 yılı) itibariyle sulu ve kuru arazilerde yetişen ürünlerin dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri cetvellerinin Tarım Müdürlüğünden getirtilip bunların değerlendirmeye alınması suretiyle net gelirin bulunması, iklim şartları, arazinin toprak ve topografik yapısı ve bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vd.) dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) sulu tarım arazilerinde kapitalizasyon faizi oranının % 5, kuru tarım arazilerinde ise %6 alınması suretiyle bedel belirlenmelidir.

Somut olayda dava konusu taşınmazın sulu veya kuru niteliği belirlenmeden ve Tarım müdürlüğünden 2005 yılına ait genel nitelikteki verilerin getirtilmesi suretiyle bu verilerin değerlendirilmiş olması, taşınmazın kapitalizasyon faiz oranının da sulu ve kuru tarım arazileri için saptanan kapitalizasyon faiz oranından da farklı olarak %4 alınması,

Somut olayda dava konusu taşınmazın sulu veya kuru niteliği belirlenmeden ve Tarım müdürlüğünden 2005 yılına ait genel nitelikteki verilerin getirtilmesi suretiyle bu verilerin değerlendirilmiş olması, taşınmazın kapitalizasyon faiz oranının da sulu ve kuru tarım arazileri için saptanan kapitalizasyon faiz oranından da farklı olarak %4 alınması,

2-Kabule göre de, dosyada mevcut İl Tarım Müdürlüğünün 31.1.2006 ve 27.1.2006 onay tarihli cetvellerinde dekar başına ortalama verimleri kuru soğan için 2000 kg, pırasa için 2750 kg, buğday için 550 kg olarak bildirildiği halde, bilirkişi raporlarında sırasıyla 3000 kg kuru soğan, 4000 kg pırasa ve 500 kg. buğday üzerinden değerlendirme yapılmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, öncelikle dava konusu taşınmazın niteliği (kuru-sulu) belirlenerek bu niteliğine göre yetiştirilen ürünlere ait değerlendirme (2006 yılı) Tarım İl Müdürlüğü verileri getirilmeli ve bilirkişi kurullarından bu verilerin ortalama değerlerini ifade eden değerlerinin esas alındığı rapor alınmalı, taşınmaz sulu ise %5, kuru ise %6 kapitalizasyon faizi uygulanması suretiyle taşınmazın değeri tespit edilmeli, raporların bozmaya uygunluğu denetlendikten sonra oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 15.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15607, Karar No: 2021/16685, Tarih: 13.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/15607 E.  ,  2021/16685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

27/05/2008 (Sanık ... hk.)

2007/293 (E) ve 2008/571 (K) (Sanık ... hk.)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan mahkemenin 27/05/2008 tarihli ve 2007/293 Esas, 2008/571 Karar sayılı kararına yönelik olarak sanık ...’ın 27/05/2020 tarihli ve devamında sunduğu dilekçelerindeki anlatımlarından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 27/05/2020 tarihli, 2007/293 Esas, 2008/571 Karar sayılı ek kararı ve devamında aynı mahiyette verilen ek kararlarının kaldırılmasına karar verilerek; sanık ...’ın yüzüne karşı verilen 27/05/2008 tarihli kararda yasa yolu başvuru süresinin başlayacağı zamanla ilgili olarak kararın “tebliğden veya tefhimden itibaren 7 gün içerisinde” denilerek ve kararın “İTİRAZI KABİL” olmak üzere verildiği belirtilerek sanığın yanıltıldığı anlaşıldığından, sanık ...’ın öğrenme üzerine sunduğu 27/05/2020 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanıklara iddianame ve ekleri okunmadan, okunmuşsa bu husus tutanağa geçirilmeden sanıkların savunmalarının alınması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 191/3-b. maddesine aykırı davranılması,

1- Sanıklara iddianame ve ekleri okunmadan, okunmuşsa bu husus tutanağa geçirilmeden sanıkların savunmalarının alınması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 191/3-b. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanıkların suç tarihinde, mağdurun ikametinden 1 adet laptop bilgisayar ve çok sayıda kol saati, gümüş ve imitasyon takı eşyalarını çaldıkları, mağdurun müracaatından sonra kolluk görevlilerince aynı gece sanıkların yolda görülerek yakalandıkları, sanıkların yere attığı poşette ve üst aramalarında, mağdurun ikametinden çalınan kol saatleri ve takı eşyalarının ele geçirildiği, 1 adet laptop bilgisayarın ise sanıklar tarafından saklandığı sanık ...’a ait ev gösterilerek mağdura iadesinin sağlandığının anlaşıldığı olayda, 1 adet laptop bilgisayar dışındaki eşyaların iadesinin rızai olmadığı, sadece 1 adet laptop bilgisayarın sanıkların yer göstermesi ile iadesinin sağlandığı nazara alınarak, soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmî iade nedeniyle mağdurdan, sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığının sorulması, mağdurun indirim yapılmasına rıza göstermemesi halinde ise etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı; mağdurun indirim yapılmasına rıza göstermesi halinde ise, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. hükümlerinin uygulanması ve etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştiği kabul edildiğinden indirim oranının 1/2 oranından daha fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiş bulunmasına göre, aynı Kanun'un 53/4. maddesi uyarınca sanık hakkında aynı Kanun'un 53/1. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde ceza miktarı yönünden 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 13/10/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3310, Karar No: 2014/7781, Tarih: 03.12.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3310 E.  ,  2014/7781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2013/519-2013/567

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı işçi Sinan Yıldırım'ın müvekkili belediyenin temizlik işlerini yapan davalı yüklenici firmada çalıştığını, iş akdinin feshi üzerine bakiye işçilik alacaklarının tahsili amacıyla müvekkili belediyeye karşı açtığı davada İzmir 9. İş Mahkemesi'nin 19.12.2001 tarih ve 15 E, 917 K sayılı ilamıyla alacaklarının hüküm altına alındığını, müvekkilinin, 134,50 TL temyiz gideri ve 6.415,09 TL anılan ilama dayalı olarak başlatılan icra takibinde yapılan ödeme olmak üzere toplam 6.549,59 TL ödeme yapmak zorunda kaldığını, davalı müflis şirketin bu ödemenin 1.836,06 TL'sinden sorumlu olduğunu ileri sürerek, bu meblağın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dosya üzerinden yapılan incelemede, iflastan sonra masaya giren hak ve alacaklara ilişkin olarak dava açılamayacağı, hak iddiasında olanların İİK'nın 292. maddesi gereğince taleplerini masaya yazdırmaları gerektiği, talepleri kabul edilmez ise İİK'nın 235. maddesi gereğince iflasa karar verilen yerdeki ticaret mahmesinde sıra cetveline itiraz davası açılabilecekleri, Müflis Ö.-E. Gıd. Tem. Turz. Güv. Hiz. İnş. San. Ve Tic. Ltd. Şti. hakkında Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce iflas kararı verildiği anlaşıldığından, davaya bakma görevinin ticaret mahkemesinde olduğu gerekçesiyle, 6100 Sayılı HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri uyarınca dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine, karar kesinleştiğinde süresi içerisinde başvurulması halinde dosyanın görevli İzmir Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, dava dışı işçiye ödenen işçilik alacaklarının rücuen tahsili istemine ilişkindir.

İflas tarihinden sonra doğan bir alacağın masa borcu olup olmadığı yönündeki inceleme, alacağın dayandığı hukuksal ilişkiye göre genel hükümler doğrultusunda genel mahkemelerce tespit edilecektir. (İflas Hukukunda Sıra Cetveli Prosedürü ve Sıra Cetveline Karşı Müraacat Yolları, Öztek Selçuk, yayımlanmamış doçentlik tezi, s. 37) Dairemizin 02.02.2012 tarih ve 2011/4952 E, 2012/680 K sayılı ilamı da bu yöndedir. İİK'nda masa borçları için İİK'nın 235/1. maddesindeki gibi kayıt kabul ve 154/3. maddesindeki gibi iflas davaları için Ticaret Mahkemelerinin görevli olduğu yolundaki açık bir düzenleme bulunmadığından bu mahkemenin HMK'nın 2. maddesine göre Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunun kabulü gerekir.