muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23500, Karar No: 2013/2563, Tarih: 06.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/23500 E.  ,  2013/2563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı kardeşi ile ortağı oldukları ... Oto Ltd. Şt.ni tasfiye ederek 12.09.1998 tarihli protokol düzenlediklerini, protokol gereğince şirketi tüm alacak ve borçlarıyla davalıya devrettiğini, buna karşılık davalının kendisine 6.000,00 TL ödeme yapması gerekirken 300,00 TL dışında herhangi bir ödeme yapmadığı gibi, ödeme yapmaması durumunda tarafına vermesi gereken daireyi de vermediğini ileri sürerek, ödenmeyen 5.700,00 TL nın Ekim 1998'den itibaren işlemiş faizi ile birlikte toplamının 25.100,00 TL olduğunu, 25.100,00 TL nın 14.07.2005'ten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dairemizin 04.11.2008 tarih ve 2008/5659 Esas, 2008/12988 Karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda davanın kısmen kabulüne, 19.400,00 TL nın ihtarnamenin tebliği tarihi olan 19.07.2005'ten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacının temyizi yönünden; mahkemece, davacı tarafından davalıya çekilen ihtarnamede alacak miktarının faiziyle birlikte 19.400,00 TL olarak belirtildiği, ancak alacağın 25.100,00 TL ne şekilde yükseldiği yönünde herhangi bir delil ibraz edilmediği, asıl alacakla ilgili iradenin 19.400,00 TL olarak belirlendiği gerekçesiyle 19.400,00 TL üzerinden davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır. Oysa ki davacı dava açarken asıl alacağın 5.700,00 TL olduğunu, faiziyle birlikte asıl alacağın ulaştığı miktarın 25.100,00 TL olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış, davalıya keşide ettiği ihtarnamede de aynı hususları belirterek talepte bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda sadece 01.10.1998-14.07.2005 tarihleri arasındaki kademeli yasal faiz oranı 19.835,97 TL olarak belirlendiği halde asıl alacak miktarı göz ardı edilmiştir. Hal böyle olunca mahkemece, davacının asıl alacak ile birlikte faiz talebinin 25.100,00 TL olduğu da dikkate alınarak, asıl alacak ile birlikte 01.10.1998-14.07.2005 tarihleri arasında işlemiş faiz oranına hükmedilmesi gerekirken aksine düşüncelerle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bomzayı gerektirir.

2-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bent dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bent dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

3-Mahkemece, bilirkişi raporunda hesaplanan faiz oranı asıl alacak olarak değerlendirilmiş ve hesaplanan bu miktarın ihtarnamenin tebliği tarihi olan 19.07.2005'ten itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bu durumda faize faiz yürütülmesine karar verilmiş olunmaktadır ki, bu husus BK'nun 104/son maddesinde düzenlenen 'faize faiz yürütülemez' hükmüne aykırıdır. Hal böyle olunca mahkemece, belirlenecek olan asıl alacak ve işlemiş faizden sadece asıl alacak miktarı üzerinden faiz yürütülmesi gerekirken yazılı şekilde faize faiz yürütecek şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 1 nolu bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 2 nolu bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 3 nolu bent gereğince temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16859, Karar No: 2022/12877, Tarih: 07.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/16859 E.  ,  2022/12877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SİVEREK 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen

TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 07/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8823, Karar No: 2014/19866, Tarih: 11.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/8823 E.  ,  2014/19866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/176944

MAHKEMESİ : İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/09/2008

NUMARASI : 2006/53 (E) ve 2008/190 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/05/2014 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre; mağdur E.. Y..’ın 02.05.2006 günü polis merkezinde alınan ifadesinde, “İçerisinde çalıştığı şirkete ait 2000 TL para bulunan çantası elinde olduğu halde yolda yürürken, ismini polis merkezinde öğrendiği M.. İ..’nun arkasından yaklaşıp iki eli ile sırtına vurması ile yere düştüğünü, elinde tuttuğu çantayı almak isteyen Mustafa’nın sıkı sıkı tuttuğu çantayı çekiştirmeye başladığını, alamayacağını anlayınca bu defa yere düştüğü esnada belindeki kılıftan fırlayan cep telefonunu almak istediğini, ancak Mustafa’dan evvel davranıp telefonu bulunduğu yerden alarak koşmaya başladığını, bu defa V.. A..’un arkasından geldiğini, bir süre sonra takip etmeyi bıraktığını” beyan ettiği; yakınanın yolda gördüğü sanıkları teşhis etmesi üzerine sanıkların yakalandıkları; sanık V.. A..’un aşamalarda alınan ifadelerinde, “Su almak için camiye giderken aynı mahallede oturmaları nedeni ile tanıdığı C.. Y..’in yakınanın cep telefonunu almaya çalıştığını, ancak alamadığını, bunun üzerine kaçtığını” belirttiği; sanık M.. İ.. ifadesinde, “Volkan’ın evinde oturduğu esnada polislerin gelip kendisini yakaladığını” söylediğinin anlaşılması karşısında;

1) Sanık M.. İ..’nun eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 149/1-c maddesinde düzenlenen yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması,

2) Yağma suçuna doğrudan iştirak ettiği anlaşılan sanık V.. A..’un mahkumiyeti yerine, kanıtların değerlendirilmesinde ve takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. İ.. savunmanı ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/875, Karar No: 2006/1702, Tarih: 06.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/875 E.  ,  2006/1702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporları hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca –taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre- münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması ilkesi benimsenmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan Yasa maddesi ve Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, öncelikle bilirkişi kurullarınca münavebeye alınmış bulunan ürünlerin değerlendirme tarihi (2005 yılı) itibariyle dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri cetvellerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulları raporunun bu verilere uygunluğunun denetlenmesi bu resmi verilere uygun düşmeyen hususların varlığının saptanması durumunda bunun giderilmesi için bilirkişi kurullarından ek rapor alınması gerekirken 2004 yılı verilerine göre belirlenen değere kamu sabit sermaye yatırım deflatörleri sayısı uygulanmak suretiyle 2005 yılı değerlerine ulaşan bilirkişi raporlarına dayalı olarak hüküm kurulmuş olması,

2-Dava dilekçesinde davacı idarece kamulaştırma yoluyla irtifak hakkı tesis edilen dava konusu taşınmazın tespit edilecek olan irtifak hakkı bedeli karşılığında tapuya tescili istenildiğine göre mahkemece irtifak hakkının davacı idare lehine tapuya tescili yerine salt bu hakkın tesisine biçiminde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde İlçe Tarım Müdürlüğünden 2005 yılına ait resmi veri cetveli getirtilerek bilirkişi kurullarından bu verilere uygunluk sağlayan ek raporlar alınmalı ve kazanılmış hak ilkesi de dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde İlçe Tarım Müdürlüğünden 2005 yılına ait resmi veri cetveli getirtilerek bilirkişi kurullarından bu verilere uygunluk sağlayan ek raporlar alınmalı ve kazanılmış hak ilkesi de dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 06.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2080, Karar No: 2007/2579, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2080 E.  ,  2007/2579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.03.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2. maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7663, Karar No: 2017/517, Tarih: 18.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/7663 E.  ,  2017/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-Sanığa ... Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce 19.12.2012 tarihinde gönderilen çağrı yazısının, sanığın yurt dışında bulunduğundan bahisle bila tebliğ olarak iade edildiği, bunun üzerine çağrı yazısının Tebligat Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca sanığın kayıtlı adresine gönderildiği, tebliğ memurunca bizzat sanığa tebliğ edilemediğinden 01.12.2012 tarihinde muhtara teslim edildiği, sanığın bu tarihi de kapsayan 27.05.2012-26.12.2012 tarihleri arasında yurt dışında bulunduğunun dosyada mevcut Emniyet Müdürlüğünün 21.04.2014 tarihli cevabi yazısından anlaşılması karşısında, sanığın yurt dışına çalışmaya gittiğine, çağrı kağıdından haberdar olmadığına, dönünce de askerlik görevini yapmaya başladığına ilişkin aşamalarda değişmeyen savunmalarının aksine, çağrıdan haberdar olduğuna ve tedbiri isteyerek ihlal ettiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu ortaya konulup tartışılmadan, sanığın mazeretinin hangi sebeple kabul edilmediği gösterilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 18.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23232, Karar No: 2013/10324, Tarih: 11.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/23232 E.  ,  2013/10324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Edremit 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :21.6.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/17485, Karar No: 2014/7820, Tarih: 26.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/17485 E.  ,  2014/7820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak sure- tiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan C.Savcısının, sübuta yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, ancak:

Suça konu sahte paranın TCK.nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verildikten sonra 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 17. maddesi uyarınca çıkarılan Sahte Banknotların İncelenmesi ve Değerlendirilmesinde Uyulacak Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 16. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere T.C. Merkez Bankasına gönderilmesine karar verilmesiy- le yetinilmesi gerekirken, T.C. Merkez Bankasına "imha edilmek üzere" gönderilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, suça konu sahte paranın 5237 sayılı TCK.nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine ve Merkez Ban- kasına gönderilmesine ilişkin bölümden “imha edilmek üzere” ibaresinin çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 26.03.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.