muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14541, Karar No: 2016/12783, Tarih: 24.10.2016

Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Ücretin mevcut delillerle şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi mümkün bulunmayan kimi durumlarda, yapılan iş, hizmet süresi ve diğer belirleyici özellikler belirtilmek suretiyle ilgili meslek örgütlerinden sorulmak suretiyle de belirlenebilir. Meslek örgütlerince bildirilen ücret miktarları tarafları ve mahkemeyi bağlayıcı nitelikte olmayıp, diğer bilgi ve belgelerle de desteklenmeleri gerekir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür. 506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Yerel mahkemece, her ne kadar hizmet tespitine yönelik kurulan hüküm usul ve yasaya uygun bulunsa da, tespitine karar verilen sürede davacının aldığı aylığın tespitinde, yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip, değerlendirildikten

sonra, sonucuna göre karar verilmeli…”gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmakla, bozma ilamı gerekçesindeki açıklamalar gözetildiğinde, Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmediğinden talebin on gün içinde Yargıtay .... Kuruluna iletilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebepten ötürü Yargıtay incelemesine konu olan karar, eski hükümde direnmeye ilişkin olup direnme Dairemizce yerinde görülmediğinden ve bu durumda kararın inceleme yeri Yargıtay .... olduğundan dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 24.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/657, Karar No: 2018/6317, Tarih: 15.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/657 E.  ,  2018/6317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 2015/486-2016/333 tarih ve sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalının 23.10.2008 tarihinde %50 hisse ile dava dışı ... San. Tur. Tic. Ltd. Şti.'yi kurduklarını, ortakların sermayenin 1/4'ünü şirketin kuruluşunun tescil ve ilanından itibaren üç ay içinde, diğer kalan kısmını ise 31.08.2010 tarihine kadar ödeyeceğini taahhüt etmesine rağmen davalının bu yükümlülükleri yerine getirmediğini, şirket kuruluş aşamasında davalının ödemesi gereken zorunlu masraf ve giderleri müvekkilinin ödediğini, davalının sermayenin 1/4'üne isabet eden sermaye koyma borcunu yerine getirmemesi nedeniyle mahkeme kararıyla şirketin fesih ve tasfiyesine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini ileri sürerek, müvekkilince kuruluş aşamasında yapılan harcamaların 8.108,00 TL'lik kısmının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; şirketin kuruluş aşamasında yapılan harcamaların şirket ortaklarının hissesi oranında yapıldığını, bu durumun 25.10.2008 tarihli 2 numaralı ortaklar kurulu kararıyla imza altına alındığını, davacının davaya dayanak yaptığı harcama listesinin hem ortak harcanan rakamları hem de tasfiyeden sonraki dönemlerde müvekkili ile ilgisi olmayan harcama kalemlerini kapsadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; 25.10.2008 tarihli ortaklar kurulu kararının tarafların kabulünde olduğu, harcamaların davacının cari hesabından yapılmış olduğu, şirketin kuruluşundan itibaren yapılan harcamaların 11.540,94 TL olduğu, sermaye payı ödemesinin 9.750,00 TL olduğu, kalan 1.790,94 TL'nin ortaklar kurulu kararı gereği sermaye payı taahhüt ödemesi olması gerektiği, harcamaların %50 olarak dağılımı yapıldığında her bir ortak için 5.770,47 TL sermaye taahhüt hesabının bulunduğu, şirketin kuruluşu sırasında yapılan harcamaların şirket defterlerine kaydedildiği, ortaklar kurulu kararına göre şirketin kuruluş öncesi ve kuruluş giderlerinin şirket ortaklarının hisseleri oranında harcandığı, bu sebeple davacının sermaye koyma borcunu davalıdan isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 15/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10312, Karar No: 2013/1627, Tarih: 05.02.2013

**6. Hukuk Dairesi         2012/10312 E.  ,  2013/1627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tazminat

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, tarla niteliğindeki taşınmazların 2005 yılında kullanımına ilişkin 1.800 TL haksız işgal tazminatı ya da kira bedeli olarak tahsiline ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, dava dilekçesinde, davacıların dava konusu edilen taşınmazlara elbirliği halinde malik olduklarını, davalının ise davacıların uzaktan akrabası olup, 2005 yılında davacılara haksız işgal tazminatı ya da kira bedeli ödeyeceğini söyleyerek, söz konusu taşınmazlara buğday, ayçiçeği, çeltik vb. ürünler ektiğini, ancak kullanım bedellerini ödemediğini belirterek, 2005 yılı için 1.800 TL haksız işgal tazminatı ya da kira bedelinin tahsilini talep etmiştir. Davalı, taraflar arasında kira sözleşmesi bulunmadığını, dava konusu edilen taşınmazlardan bir kısmını davacılardan ...'nun beyanı üzerine ektiğini, zira adı geçen davacıyla ortak hayvancılık yaptıklarını, bir kısım taşınmazların boş kalmaması, değerlendirilmesi, hayvanlara ot ve yem olarak kullanmalarını söylemesi üzerine bu yerlerin ekildiğini savunmuştur.

Taraflar arasında yazılı kira sözleşmesi bulunmamaktadır. Davalı, taraflar arasındaki kira kira ilişkisine karşı çıkmakla birlikte davalının bir kısım taşınmazlarda 2005 yılı itibariyle ekim yaparak tasarrufta bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Davadaki uyuşmazlık, davalının bu tasarrufunun hangi hukuki nedene dayandığı, kiracı mı haksız işgalci mi olduğu noktasındadır. Her ne kadar mahkemece taraflar arasındaki akdi ilişkinin varlığının kanıtlandığından söz edilerek bilirkişilere hesaplattırılan kira bedelinin tahsiline karar verilmiş ise de, davalı yanca kira sözleşmesine karşı çıkıldığından kira ilişkisinin varlığını, başlangıç tarihini, süresini, aylık kira miktarını, ödeme biçimini kanıtlama yükümlülüğü davacı kiralayanlara, kira parasının ödendiğini ispat külfeti de davalı kiracıya aittir.

Dosya kapsamı ve mevcut deliller davalının taşınmazlarda kiracı olduğunu kanıtlamaya yeterli değildir. Bu durumda, öncelikle davacıdan kira ilişkisi, süresi, kira miktarı, ödeme biçimi konusundaki delillerinin, varsa davalıdan karşı delillerinin sorulup toplanması, davalının taşınmazlarda kiracı mı, haksız işgalci mi olduğunun belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Dosya kapsamı ve mevcut deliller davalının taşınmazlarda kiracı olduğunu kanıtlamaya yeterli değildir. Bu durumda, öncelikle davacıdan kira ilişkisi, süresi, kira miktarı, ödeme biçimi konusundaki delillerinin, varsa davalıdan karşı delillerinin sorulup toplanması, davalının taşınmazlarda kiracı mı, haksız işgalci mi olduğunun belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle-rle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 05.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1434, Karar No: 2019/1028, Tarih: 11.03.2019

**15. Hukuk Dairesi         2017/1434 E.  ,  2019/1028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili ile davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemiyle açılmış olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacı vekili, müvekkili şirketin ... Şeker Fabrikası sahasına yapılacak büyükbaş hayvan yemi fabrikasının tesisi için gerekli malzemelerin sağlanması ve montajı ile devreye alınması için 25.05.2007 tarihli sözleşmenin imzalandığını, sözleşme göre... Ltd. Şti.’nin gerekli malzeme ve ekipmanları temin edeceğini ve davalı şirketin ise montaj hizmetlerini yerine getireceğini, sözleşmenin 8. maddesine göre teslimin montajla birlikte projenin anahtar teslim süresinin de 2008 yılı Şubat ayı olduğunu, davalı ile yapılan görüşmeler sonrasında sürenin iki kez uzatıldığını, buna karşın davalı firmanın 24.07.2008 tarihinde işi bırakarak sahayı terk ettiğini, bunun üzerine ... Sulh Hukuk Mahkemesi kanalıyla tespit yaptırdıklarını, müvekkilinin yem üretimi ve satışı yapılamaması nedeniyle, aylık 806.400,00 TL’den 6 ay için 4.838.400,00 TL kâr kaybına uğradığını, davalıya 25.05.2007 tarihinde hakedişi karşılığı 727.020 USD ödeme yapıldığını, geriye kalan 173.000 USD daha ödeme yapılacağını, kalan işlerin yapımı için dava dışı ... şirketi ile 220.000 USD sözleşme akdedildiğini, ayrıca müvekkilinin ek masraflar yaptığını, bu nedenlerle kâr kaybı için 10.000,00 TL, cezai şarttan 2.000,00 TL, işin kalan kısmının başka bir firmaya yaptırılmasından uğranılan zarar 2.000,00 TL, ek masraflar için 5.000,00 TL, davalı şirketin ödemeden kaçındığı fatura bedellerinden 1.000,00 TL, olmak üzere fazlaya ilişkin hakları saklı 20.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket yetkilisi, 18.02.2010 tarihli oturumda, sözleşmeyi kabul etmediklerini, 25.05.2007 tarihi itibariyle şirket yetkilisinin kendisi olduğunu, imzanın tarafına ait olmadığını, ticaret sicilindeki ünvanıyla farklılık olduğunu bildirmiş, 27.01.2011 tarihli oturumda ise, yazılı sözleşmenin söz konusu olmadığını, belirtilen iş konusunda ... şirketi ile sözleşme yaptığını, ancak dava dilekçesinde belirtilen cezai şartlar ve diğer istemler hususunda bir anlaşmalarının bulunmadığını, şirketin başladığı işi yarım bıraktığını kabul ettiğini, bunun sebebinin ... şirketinden yapılan masrafların karşılığının alınamadığını savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısa kararla bağlı kalınarak 3.000,00 TL üzerinden kabulüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısa kararla bağlı kalınarak 3.000,00 TL üzerinden kabulüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ve alınan bilirkişi raporları hükme elverişli olmayıp, eksik araştırmayla karar verilemez. Taraflar arasında imzalandığı tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı BK'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen “eser” sözleşmesi ilişkisi kurulmuştur. Davalı şirket yetkilisi sözleşme ilişkisini reddetmiş ise de, 27.01.2011 tarihli oturumda, dava konusu iş yarım bıraktıklarını kabul ettiklerini, bunun sebebinin dava dışı şirket olduğunu bildirmiş ve sözleşme ilişkisi kabul edilmiştir. Ayrıca davalı şirket yetkilisi kararı temyiz ederken akdî ilişkiye yönelik bir inkârı bulunmamaktadır. Bu haliyle sözleşme ilişkisinin varlığı kabul edilmiştir. Esasında mahkemenin kabulü de bu yöndedir. Bu durumda taraflar arasındaki uyuşmazlığın mülga 818 sayılı BK'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi hükümlerine göre incelenmesi zorunludur. Ne var ki, mahkemece alınan bilirkişi raporları hüküm tesisine elverişli değildir. Uyuşmazlıkta teknik inceleme de zorunlu olduğu halde alınan raporlarda tespit dosyasında alınan rapor haricinde teknik bilirkişi mevcut değildir. Bu nedenlerle bu raporlara dayanılarak karar verilemez.

Bu nedenlerle mahkemece yapılacak iş, büyük merkezlerin üniversitelerinden makine ve elektrik bölümlerinden seçilecek konusunda uzman akademik kariyere sahip bilirkişi kurulu vasıtasıyla mahallinde keşfen inceleme yapılmak suretiyle ve tespit dosyasındaki bulgular da gözetilip davacının istek kalemleri değerlendirilerek her bir istek kalemi hakkında araştırma ve inceleme yapılmalı ve alınacak raporlara itirazlar karşılanarak ek rapor alınıp, değerlendirme yapılmalı ve hüküm kurulmalıdır.

Eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gibi, mahkemece davalı şirket vekille temsil olunmadığı halde lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 11.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3695, Karar No: 2012/200, Tarih: 23.01.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/3695 E.  ,  2012/200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/37674

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NOSU : 15/07/2010, 2009/225 (E) ve 2010/174 (K)

SUÇ : Kasten insan öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılanların duruşmalı inceleme isteme yetkisi bulunmadığından, katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-a-) Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; baba-oğul olup aynı öldürme suçunun failleri olarak yargılanan ve aralarında menfaat çatışması bulunan sanıklar S.. A.. ile M.. A..'nın ayrı ayrı müdafiiler tarafından temsil edilmeleri gerekirken, aynı müdafii tarafından temsil edilmeleri suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 38 ve 5271 sayılı CMK.nun 152 maddelerine aykırı davranılması,

b-) Sanık Mehmet'e ait nüfus ve sabıka kayıtları getirtilmeden yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması,

Usule aykırı olup sanıklar müdafii, katılanlar vekili ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ceza miktarına ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık Suat'ın tahliye istemlerinin reddine, 23/01/2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2505, Karar No: 2019/8693, Tarih: 22.05.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/2505 E.  ,  2019/8693 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143/1, 35/1-2, 116/4, 31/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 24 gün ve 5 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi uyarınca 3 yıl denetime tâbi tutulmasına dair...5. Çocuk Mahkemesinin 12/05/2010 tarihli ve 2009/535 esas, 2010/270 sayılı kararının 15/06/2010 tarihinde kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde 09/01/2013 suç tarihli kasıtlı suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanması ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 35/1-2, 116/4, 31/2, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 740,00 Türk lirası ve 3.000,00 Türk lirası adlî para cezaları cezalandırılmasına dair...2. Çocuk Mahkemesinin 15/05/2018 tarihli ve 2018/200 esas, 2018/226 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 18/04/2019 gün ve 94660652-105-35-2760-2019-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03/05/2019 gün ve 2019/43974 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlâl suçunu 17/08/2009 tarihinde işlediği, bu tarih itibariyle 12-15 yaş gruba aralığında bulunduğu ve hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 15/06/2010 tarihinden denetim süresi içerisinde yeniden suç işlediği 09/01/2013 tarihine kadar dava zamanaşımı süresinin 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince duracağı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/2, 66/1-e maddeleri uyarınca dava zamanaşımının 4 yıl, anılan Kanun'un 66/2, 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereğince olağanüstü dava zamanaşımı süresinin ise 6 yıl olduğu dikkate alındığında, suç tarihi olan 17/08/2009 gününden hükmün açıklanmasına ilişkin kararın verildiği 15/05/2018 tarihine kadar bu sürelerin ziyadesiyle geçtiği ve suça sürüklenen çocuk hakkında dava zamanaşımının dolduğu gözetilmeden, davanın düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen...5. Çocuk Mahkemesinin 20/03/2014 tarihli ve 2013/1099 esas, 2014/367 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 20.02.2018 tarih ve 2016/13744 Esas - 2018/2339 Karar sayılı i lamı ile bozulması üzerine , suça sürüklenen çocuğun müdafiisinin

./.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen...5. Çocuk Mahkemesinin 20/03/2014 tarihli ve 2013/1099 esas, 2014/367 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 20.02.2018 tarih ve 2016/13744 Esas - 2018/2339 Karar sayılı i lamı ile bozulması üzerine , suça sürüklenen çocuğun müdafiisinin

./.

bulunduğu ve müdafiilik görevi sona ermediği halde...2. Çocuk Mahkemesinin 15/05/2018 tarihli ve 2018/200 esas, 2018/226 karar sayılı kararının suça sürüklenen müdafii yerine suça sürüklenen çocuğa tebliğe çıkarıldığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk müdafiine gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğ edilmemesi nedeniyle hükmün kesinleşmediği, kesinleşmemiş karara karşı kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacağından suça sürüklenen çocuk ... müdafiine gerekçeli kararın usulüne uygun tebliği ile hükmün kesinleşmesi halinde yeniden kanun yararına bozma yoluna gidilmesi mümkün olup, henüz kesinleşmemiş olan karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 22/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5567, Karar No: 2018/11022, Tarih: 15.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/5567 E.  ,  2018/11022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma - Ziynet Eşyalarının İadesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davalı-davacı vekiline ait vekaletname genel vekaletname olup boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletname de bu hususta özel yetkiyi gerektirir. (HMK m. 74) O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davalı vekiline süre verilmesi bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın asıla "'vekilin özel vekaletname sunmadığı, yetkisiz vekilin kararı temyiz ettiği, gerekçeli kararın kendisine tebliğden itibaren yasal sürede kararı temyiz etmediği ya da yapılan işlemleri kabul ettiğini bildirmediği takdirde yetkisiz vekilin temyiz itirazlarının incelenmeyeceği" ihtarını içerecek şekilde usule uygun tebliği sağlanılıp yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 15.10.2018 (Pzt.)