muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3602, Karar No: 2018/2028, Tarih: 13.06.2018

Bu suçlarda, birden çok sanığın suça iştirak etmeleri nedeniyle birlikte görülmesi gereken bağlantılı davalarda (CMK. 8 m.), Dava zamanaşımı tehlikesinin söz konusu olduğu hallerde, örgütsel suçlarda yöneticiler hakkında TCK’nın 220/5 maddesinin uygulanması gerektiği durumda, şüphelilerin bir kısmı yakalanmamış veya kaçak olsalar da dava açılabileceği gözetilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, somut olayda;

FETÖ/PDY isimli silahlı terör örgütünün yönetici kadrosundan olduğu, örgütle iltisaklı olduğu gerekçesiyle kapatılan ... Sanayi ve İşadamları derneğinin yönetim kurulu üyesi olması, yine örgütle irtibatlı olduğu iddia edilen dershane ve eğitim kurumlarını bünyesinde barındırıan ... Özel Eğitim ve Dershancilik A.Ş.’nin ortağı ve yönetim kurulu başkanı olması, örgütün yurtiçi ve yurtdışı etkinliklerine katılması, Bank Asya’ya toplu para yatırması, esnaf mütevelli heyetinde yer alması hakkında soruşturma bulunan örgüt mensuplarıyla irtibat halinde olduğuna dair dava açılabilecek düzeyde delil bulunduğu anlaşılan şüpheli hakkında; savunma alınmaksızın kamu davası açılabilecek ise de; yukarda açıklanan gerekçeler doğrultusunda hakkında yakalama müzekkerisi düzenlendikten sonra makul süre aranmadan, CMK 247 ve müteakip maddeleri gereğince “kaçaklık” kararı da verilmemiş olan şüphelinin, mütemadi suçlarda, temadinin ancak yakalanma ile kesileceği yönündeki yerleşik içtihatlar doğrultusunda, yakalanmaması nedeniyle örgütsel faaliyetlerine devam eden şüpheli hakkında, iddianamenin iadesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

SONUÇ VE KARAR:

Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.08.2017 tarihli ve 2017/212 değişik iş sayılı kararı usul ve yasaya uygun olduğundan Kanun Yararına Bozma talebinin REDDİNE,

Usuli işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın CMK 309/4-a maddesi gereğince dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13672, Karar No: 2012/18560, Tarih: 11.09.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/13672 E.  ,  2012/18560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, müştekiye ait sokakta park halindeki aracın kapı kilidini taklit anahtar ya da sair aleti anahtar gibi kullanmak suretiyle kilit sistemine zarar vermeden açarak hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/2-d maddesine uyduğunun gözetilmeden aynı Yasanın 142/1-b maddesi ile hüküm verilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

2- 5377 sayılı Yasanın 2. maddesiyle 29.06.2005 tarihinde 5237 sayılı TCK'nın 7/3. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar yönünden, 5237 sayılı Yasanın lehe olduğu kabul edilerek yapılan uygulamalarda, aynı Yasanın 58. maddesinde düzenlenen mükerrirlere özgü infaz rejimi hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi ve “58. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3430, Karar No: 2025/1583, Tarih: 20.03.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/3430 E.  ,  2025/1583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2500 E., 2024/1450 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/421 E., 2023/429 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 132 ada 23 parselde kayıtlı 1 nolu bağımsız bölümde paydaş olduğunu, davalının taşınmazdaki 679/4080 payı 1.225.000,00 TL'ye satın aldığını belirterek davacının önalım hakkı kapsamında davalı adına kayıtlı hissesinin iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin dava konusu edilen taşınmazdaki ...ın payını trampa yoluyla edindiğini, davalının dava konusu payı ...plakalı araç ile trampa yapmak suretiyle edindiğini, tapu kaydında ve ekte sunulu araç satış sözleşmesinde görüleceği üzere tapuda işlem tarihi ile araç satış sözleşmesinin aynı anda gerçekleştiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 132 ada 23 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduğu ve dava dışı ...ın 679/4080 hissesini 07.06.2022 tarihinde davalı alıcıya devrettiği, her ne kadar davalı tarafından uyuşmazlığa konu taşınmazın devredildiği tarihte araç satışının da gerçekleştirildiği ve dolayısıyla akdin aslında trampa niteliğinde olduğu iddiasında bulunulmuşsa da tapu kayıtlarından anlaşıldığı üzere devir şeklinin satış niteliğinde olduğu, buna göre hukuki işlemin taraflarının kendi muvazaalarını akdin tarafı olmayan davacıya karşı ileri süremeyecekleri gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde:

1.Müvekkili şirketin dava konusu edilen taşınmazdaki ...a ait olan payı ...plakalı araç ile trampa yapmak suretiyle edindiğini, tapuda işlem tarihi ile araç satış sözleşmesinin aynı anda gerçekleştiğini, yapılan işlemin bir satış değil trampa olduğunu, önalım hakkının kullanılamayacağını, hukuk sisteminde asıl olanın tarafların gerçek iradesi olduğunu, bir muvazadan söz edilmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin kimsenin ön alım hakkını engelleme gibi bir kastı olmadığını,

1.Müvekkili şirketin dava konusu edilen taşınmazdaki ...a ait olan payı ...plakalı araç ile trampa yapmak suretiyle edindiğini, tapuda işlem tarihi ile araç satış sözleşmesinin aynı anda gerçekleştiğini, yapılan işlemin bir satış değil trampa olduğunu, önalım hakkının kullanılamayacağını, hukuk sisteminde asıl olanın tarafların gerçek iradesi olduğunu, bir muvazadan söz edilmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin kimsenin ön alım hakkını engelleme gibi bir kastı olmadığını,

2.Davayı kabul anlamına gelmemek kaydıyla; yerel mahkeme tarafından şufa bedeli ile tapu harç ve döner sermaye bedellerinin depo edilmesi için 10.08.2022 tarihinde açılmış olan işbu davada 13.04.2023 tarihli oturumda davacı tarafa bir sonraki celseye kadar süre verildiğini ve davacı tarafından bu bedelin bir sonraki celse olan 11.07.2023 tarihinden hemen önce depo edildiğini, bu kadar geç sürede depo edilmiş olmasının günümüz enflasyon oranları dikkate alındığında usul ve yasaya uygun olmayıp müvekkilinin mağduriyetine sebep olduğunu, bu sebeple dava tarihi ile depo tarihi arasındaki nemanın hesaplanarak davacının bunu da yatırması gerektiğini belirterek hükmü temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, ön alım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/434, Karar No: 2025/5356, Tarih: 25.03.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/434 E.  ,  2025/5356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/461 E., 2022/505 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocuğun neticeten 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, bozma sonrası suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 2 yıl 1 ay hapis cezasının CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasına "...5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının, 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1321, Karar No: 2011/6353, Tarih: 28.11.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1321 E.  ,  2011/6353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mal rejiminden alacak

... ile ... aralarındaki mal rejiminden alacak davasının karar verilmesine yer olmadığına dair ... Aile Mahkemesinden verilen 16.06.2010 gün ve 633/486 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, evlilik birliği içerisinde edinilen 101 ada 206 parselde kayıtlı arsa ile 2012 ada 10 parseldeki 1 katlı bina ve arsada yasal edinilmiş mallara katılma rejimi uyarınca tarafların eşit hakka sahip olduklarından fazlaya ilişkin haklarının saklı kalmak koşuluyla vekil edenine isabet eden 7000,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, tarafların Alman Mannheim Mahkemesinin kararı ile boşandıklarını, ne var ki tenfiz edilmediğinden hukuki sonuç doğurmayacağını, ayrıca anılan boşanma kararının 16.09.2003 tarihinde kesinleştiğinden 1 yıllık zamanaşımı süresinin de geçtiğini, kaldı ki dava konusu taşınmazların boşanma davasının açıldığı tarihten sonra edinildiğinden, davacı eşin herhangi bir hakkının da bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Alman Mahkemesi tarafından verilen boşanma kararı tanınmadıkça veya tenfiz edilmedikçe hükme dayanak yapılamayacağı, tarafların halen evli oldukları, dolayısıyla mal rejimi sona ermediği gerekçesiyle talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar, 08.07.1991 tarihinde evlenmiş, Mannheim Sulh (Aile) Hukuk Mahkemesinin 16.09.2003 tarihinde kesinleşen 7 B F 167/02 nolu kararı ile boşanmışlardır.

Dosya içerisinde bulunan taraflara ait nüfus aile kayıt tablosuna göre, davacı ... 403 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanununun 20.maddesi uyarınca 02.07.2003 gün ve 2003/1 sayılı karar ile (İçişleri Bakanlığı veya Bakanlar Kurulu kararı olabilir) izinle 29.03.2004 tarihinde Türk Vatandaşlığını kaybetmiştir. Davalı ... ise, aynı biçimde İçişleri Bakanlığının 08.03.2007 gün ve 2007/05 sayılı kararıyla ve izinle 11.07.2007 tarihinde Türk Vatandaşlığını kaybetmiştir. Her iki tarafın açıklanan vatandaşlıktan çıkma kararlarıyla Alman Vatandaşlığına geçtikleri anlaşılmaktadır. Tarafların eldeki davanın açıldığı 09.08.2008 tarihi itibariyle Türk Vatandaşı olmadıkları açık olup, ancak boşanmaya ilişkin yabancı mahkeme kararının kesinleştiği 16.09.2003 tarihinde her ikisinin Türk Vatandaşı oldukları görülmektedir.

Kural olarak, tarafların yabancı uyruklu olmaları halinde olayda 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması söz konusu olabilir. 5718 sayılı Kanunun 15.maddesinde; evlilik malları hakkında eşler evlenme anındaki mutat mesken veya milli hukuklarından birini açık olarak seçebilirler; böyle bir seçimin yapılmamış olması halinde evlilik malları hakkında eşlerin evlenme anındaki müşterek milli hukuku, bulunmaması halinde evlenme anındaki müşterek mutat mesken hukuku, bununda bulunmaması halinde Türk hukuku uygulanır. İkinci bendinde ise, malların tasfiyesinde, taşınmazlar için bulundukları ülke hukuku uygulanır, denilmektedir.

Aynı Kanunun 21/1.fıkrasında ise; taşınırlar ve taşınmazlar üzerindeki mülkiyet hakkı ve diğer ayni haklar, işlem anındaki malların bulunduğu ülke hukukuna tabidir, açıklamasına yer verilmiştir. 5718 sayılı Kanunun 50.maddesinde de; yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilamların Türkiye’de de icra olunabilmesi için yetkili Türk mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır, ibaresine yer verilmiştir.

Öte yandan, kararın tenfiz edilmesinde hukuki yararı bulunan herkes tenfiz isteminde bulunabilir. (5718 sayılı Kanunun m.52/1)

Saptanan ve açıklanan bu kanun hükümleri karşısında özellikle 5718 sayılı Kanunun 15.maddesinin kapsamı gözetilerek hangi ülke kanununun uygulanması gerektiğinin mahkemece, tartışılması gerekir. Anılan maddenin 1.fıkrasının ilk cümlesi uyarınca evlilik malları hakkında eşlerin evlenme anındaki mutat mesken hukuku mu uygulanacak ya da iki tarafın vatandaşı oldukları ülkenin milli hukukunun mu uygulanacağı konusunda bir duraksama söz konusudur. Olayın gelişimi ve 15.maddenin 1.fıkrasıyla 5901 sayılı Türk Vatandaşlığı Kanununun 28.maddesi de gözetildiğinde, öncelikle bu konuda taraflara hatırlatmada bulunulmakta yarar vardır. Vatandaşı oldukları ülkenin milli hukukunun uygulanmasını istemeleri halinde o ülke hukukunun mal rejiminin de uygulanacağı açıktır. Ülkelerin mal rejimleri arasında da farklılıklar bulunduğu bir gerçektir. Örneğin; Alman hukukunda mal rejimleri konusunda kazanç ortaklığı söz konusu olduğu halde, Türk hukukunda 01.01.2002 öncesi bakımından mal ayrılığı, 01.01.2002 sonrası açısından ise, yasal mal rejimi olarak kabul edilen edinilmiş mallara katılma rejimi söz konusudur. Bu bakımdan mal rejimlerinde uygulanacak ülkelerin hukuku ve hesaplama yöntemi tamamen birbirinden farklıdır. Zamanaşımı süreleri için de aynı durum söz konusudur.

Taraflar Türk vatandaşlığından çıkmış bulunduğundan nüfus kayıtları kapalı görülmektedir. Taraflar yabancı ülke vatandaşı olup, boşanma kararının kesinleşmesiyle nüfus kayıtlarına işlendiğine göre, kural olarak yabancı mahkemenin boşanmaya ilişkin kararının tenfiz edilmesinde mal rejimleri açısından pratik bir hukuki yararın olup olmadığı da tartışma konusudur. Türk mahkemelerinden Türk hukukuna göre verilecek mal rejimine ilişkin kararın infazı hiç şüphesiz mümkündür. Bu nedenle tenfiz kararının olup olmamasının sonuca etkisi pek görülmemektedir. Ancak, miras hukuku açısından durum farklıdır. Her şeye karşın, mahkemece mutlaka yabancı mahkeme kararının tenfizi istenilmekte ise, taraflara süre ve imkan tanınması, açılacak tenfiz davasının sonucunun beklenilmesi, tarafların yabancı ülke vatandaşı olması nedeniyle hangi ülke hukukunun mal rejiminde uygulanacağı konusunda tarafların yukarıda açıklanan 5718 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde görüşlerine başvurulması, 5718 sayılı Kanunun 1, 2 ve 5.maddelerinin de gözetilmesi, ondan sonra ortaya çıkacak durum karşısında mal rejimi davasının değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davada ön koşulun gerçekleşmediği gerekçesiyle bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulüyle yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla HUMK.428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine

28.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4698, Karar No: 2018/5672, Tarih: 05.12.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/4698 E.  ,  2018/5672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davada tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili ile birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı birleşen davada davalı vekili, davalılar ile müvekkili arasında 05.02.2010 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, müvekkilinin edimlerini yerine getirmesine rağmen sözleşme uyarınca almaya hak kazandıkları ..., ..., ... nolu dairelerin devrinin arsa sahipleri olan davalılar tarafından yapılmadığını ileri sürerek taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile müvekkili adına tescilini bu mümkün olmazsa fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik her daire için ayrı ayrı 100.000,00 TL olmak üzere 300.000,00 TL daire bedellerinin davalılardan tahsilini , her daire için 500,00 TL olmak üzere toplam ....500,00 TL maddi tazminat taleplerinin de davalılardan tahsilin talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, davalı ... ile arsa sahipleri arasında davaya konu arsa için arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, müvekkilinin davalı ... ile adi ortaklık sözleşmesi imzaladığını, bu sözleşmeye göre müvekkilinin ...’nın inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tüm hak ve borçlarına %50 oranında ortak olduğunu ancak davalı ...'nın sözleşmede belirtilen hiçbir sorumluluğu yerine getirmediğini, dava konusu taşınmazın ...,... ve ... nolu bağımsız bölümlerinin tapularının iptali ile müvekkili adına tescilin i talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili ve birleşen davada davacı vekili davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; asıl dava yönünden, yüklenici davacının üç adet dairenin devrinin isteyebilmesi için sözleşmenin .... ve .... maddeleri yerine getirmesi gerektiği ancak yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğinin anlaşıldığı, birleşen dava yönünden de davacının arsa payı karşılığı inşaat

sözleşmesinin tarafı olmadığı, dava tarihi itibariyle de taşınmazların arsa sahipleri adına kayıtlı olduğu anlaşıldığından asıl davada davacı birleşen davada davalı yükleniciye karşı talebinin yerinde olmayacağı, arsa sahipleri davalıların da adi ortaklık sözleşmesinde taraf olmadıklarının anlaşıldığı gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacı birleşen davada davalı vekili ile birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.