muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1260, Karar No: 2018/17343, Tarih: 15.10.2018

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün gerekçesinin düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 15.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15061, Karar No: 2012/19123, Tarih: 12.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/15061 E.  ,  2012/19123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının, dava dışı bankadan aldığı kredi borcuna kefil olduğunu, borcun ödenmemesi üzerine başlatılan icra takibi üzerine faizleri ile birlikte toplam 2.434,36 TL kredi borcunu ödemek zorunda kaldığını, ... olduğu miktarın davalıdan rücuen tahsili için takip başlattığını, ancak takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, %40 icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ikametgah adresinin ... olması nedeniyle davada yetkili mahkemenin ... Mahkemeleri olduğunu savunarak, davanın öncelikle yetkisizlik, kabul edilmediği takdirde ise esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, “davalının, icra takibinde ... İcra Müdürlüğünün yetkili olduğunu belirterek icra dairesinin yetkisine itiraz ettiği, takip konusu alacağın kefalet nedeniyle rücuen alacak olması nedeniyle takibin davalının ikametgahı olan ... İcra Müdürlüğünde yapılması gerektiği, takibin yapıldığı ... İcra Müdürlüğünün yetkili olmadığı” belirtilerek, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalı gerçek ya da tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin

bir düzenlemedir. Davacı, davasını özel veya genel yetkili mahkemelerden herhangi birinde açabilir. Borçlar Kanununun 73. maddesine göre, sözleşmeden doğan para borcu, sözleşmede aksi kararlaştırılmamışsa, alacaklının ödeme zamanındaki ikametgahında ödeneceğinden alacaklı, bu para borcunun ödenmesi için yetkili olan kendi ikametgahında da takip ve dava açabilir.

bir düzenlemedir. Davacı, davasını özel veya genel yetkili mahkemelerden herhangi birinde açabilir. Borçlar Kanununun 73. maddesine göre, sözleşmeden doğan para borcu, sözleşmede aksi kararlaştırılmamışsa, alacaklının ödeme zamanındaki ikametgahında ödeneceğinden alacaklı, bu para borcunun ödenmesi için yetkili olan kendi ikametgahında da takip ve dava açabilir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; dava, kredi borcuna kefalet nedeniyle ödenen bedelin rücuen tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece yetkili icra müdürlüğünün davalının ikametgahının bulunduğu ... İcra Müdürlüğü olduğu gerekçesiyle takibin yetkili icra müdürlüğünde yapılmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmişse de, davacı kefil ile davalı asıl borçlu arasında sözleşme ilişkisi mevcut olup, ... bu davada sözleşmeye ilişkin yetki kurallarının uygulanması gerektiği açıktır. Dava konusu talep, sözleşmeye dayalı para alacağının tahsili istemine ilişkin olup, Borçlar Kanununun 73. maddesi gereğince, alacaklı bu para borcunun ödenmesi için, kendi ikametgahında takip başlatabileceğinden, davacının ikametgahının bulunduğu ... İcra Müdürlüğü de takipte yetkilidir. O halde takip, yetkili İcra müdürlüğünde yapılmış olduğundan, mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir..

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15073, Karar No: 2014/303, Tarih: 14.01.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/15073 E.  ,  2014/303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza somut emsal alınarak incelenen ....Mahallesi 236 ada 39 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 11.10.2007 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığı, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

2-Somut emsal alınarak incelenen ....Mahallesi 236 ada 39 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2012 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

3-Somut emsal alınarak incelenen ....Mahallesi 236 ada 39 parsel sayılı taşınmazın 11.10.2007 tarihli satışına ilişkin alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren tapu kaydının ve satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/439, Karar No: 2022/236, Tarih: 01.03.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2019/439 E.  ,  2022/236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 4. Aile Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı dava dilekçesinde; davalı ile 15.05.2014 tarihinde evlendiklerini, ancak bugüne kadar evlilikte gereken uyumun sağlanamadığını, ortak hayatın çekilmez hâle geldiğini, davalının da boşanmayı kabul ettiğini ileri sürerek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 166/3. maddesi uyarınca anlaşmalı şekilde boşanmalarına karar verilmesini talep etmiş, dilekçe eşlerin ortak imzası ile birlikte mahkemeye sunulmuştur.

5. Davacı vekili 29.12.2014 tarihinde taraflar arasında anlaşma sağlanamadığı gerekçesiyle çekişmeli boşanmaya ilişkin olarak verdiği dava dilekçesinde; her ne kadar dava anlaşmalı boşanma davası olarak açılmış ise de davalının tavırlarından dolayı davaya çekişmeli olarak devam etme zorunluluğu doğduğunu, tarafların üç ay süren kısa bir arkadaşlık sonrasında evlendiğini, davalının eşine bağımsız konut temin etmediğini, sorumsuz davranışlar sergilediğini, sürekli borçlandığını, borçlarını ödeyebilmek için eşine baskı uygulayarak 10.000TL ve 20.000TL tutarında krediler çektirdiğini, müvekkilinin kredi kartlarına el koyarak bu kartlardan da para çektiğini, borçları ödememekle tehdit ettiğini ileri sürerek tarafların boşanmalarına, davacı yararına 500TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 50.000TL maddi ve 50.000TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

6. Davalı cevap dilekçesi sunmamış; 20.03.2015 tarihli duruşmada eşini çok sevdiğini, boşanmak istemediğini, dava ile ilgili tanık dinletmeyeceğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Ankara 4. Aile Hukuk Mahkemesinin 10.06.2015 tarihli ve 2014/1486 E., 2015/783 K. sayılı kararı ile; tarafların 16.05.2014 tarihinde evlendikleri, ortak çocuklarının bulunmadığı, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin eşine bağımsız konut temin etmediği, ailesi ile görüştürmeme yönünde baskı uyguladığı, eşine kredi çektirdiği ve ödemediği, böylece eşinin güven duygusunu zedelediği ve kusurlu olduğu gerekçesi ile tarafların boşanmasına, kadın yararına 250TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 5.000TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

9. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 13.02.2017 tarihli ve 2015/22341 E., 2017/1348 K. sayılı kararı ile;

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

9. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 13.02.2017 tarihli ve 2015/22341 E., 2017/1348 K. sayılı kararı ile;

“...Davacı kadın Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesine dayalı olarak anlaşmalı boşanma talebiyle dava açmıştır. Davacı kadın 29.12.2014 tarihinde sunduğu dilekçe ile davaya çekişmeli boşanma davası olarak devam edilmesini talep etmiştir. (TMK m. 166/1-2). Bu durumda mahkemece, taraflara iddia ve savunmalarının dayanağı bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini içeren beyanları ile iddia ve savunmalarının dayanağı olarak ileri sürdükleri her bir vakıanın ispatını sağlayacak delillerini sunmak ve dilekçelerin karşılıklı verilmesini sağlamak üzere süre verilip, ön inceleme yapılarak tahkikata geçildikten sonra usulüne uygun şekilde gösterilen deliller toplanmak suretiyle gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, dilekçeler aşaması tamamlanmadan tahkikat yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir,..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

10. Ankara 4. Aile Mahkemesinin 15.09.2017 tarihli ve 2017/1200 E., 2017/1541 K. sayılı kararı ile; eşlerin 03.11.2014 tarihli ortak imzalı dilekçe ile anlaşmalı olarak boşanmaya karar verilmesini istedikleri, buna uygun olarak 06.11.2014 tarihli tensip tutanağının düzenlenerek taraflara gönderildiği, davacının 29.12.2014 tarihli dilekçesi üzerine bu kez 14.01.2015 tarihli ön inceleme tensip tutanağının düzenlenerek taraflara gönderildiği, davacı ve davalının 20.03.2015 tarihli duruşmada hazır bulundukları, davalının sadece boşanmak istemediğini beyan ettiği, 29.12.2014 tarihli dilekçenin kendisine tebliğ edilmemiş olmasını bir usul sorunu hâline getirmediği gibi herhangi bir delile dayanmayacağını açıkladığı, boşanma davalarının niteliği itibari ile tanık deliliyle kanıtlanabilen bir dava türü olduğu, anlaşmalı boşanma davası olarak açılan davadan sonra verilen dilekçe ile tanık deliline dayanıldığı, davacının tanıklarını celsede hazır ettiği, davalının yapılan tüm bu işlemlere karşı çıkmadığı, tahkikata geçilmesi hususunda bir savunmada bulunmadığı, bu aşamadan sonra başa dönülerek dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasının tamamlanmasının yargılama ekonomisine bir fayda sağlamayacağı değerlendirilerek davacı tanıklarının dinlendiği ve tahkikata geçildiği, 10.06.2015 tarihli ikinci celsesinin tahkikat oturumu olarak yapıldığı ve gelen sosyal inceleme raporu uyarınca karar verildiği, usul hükümlerinin uyulması gerekli olan yasal hükümler olduğu ancak iş yoğunluğu ve yargılama ekonomisi dikkate alındığında en başa dönmenin somut olaya uygun düşmediği, ne var ki bozma öncesi verilen kararda kadın yararına “5.000TL manevi tazminat ödenmesine” karar verilmişse de gerçekte bunun “5.000TL maddi tazminat ödenmesine” karar verildiği, bu durumun hüküm kısmına ve gerekçeye kalem hatası olarak yansıdığı, zira eldeki davada kadının kişilik haklarını zedeler nitelikte erkek eşten kaynaklanan kusurlu bir davranışın bulunmadığı gerekçesiyle tarafların boşanmalarına ve kadın yararına 5.000TL maddi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; eldeki davada, dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşaması tamamlanmadan ön inceleme aşamasına geçilmiş olması karşısında; tarafların 20.03.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında alınan beyanları dikkate alındığında yargılamanın usul hükümlerine uygun yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

11. Direnme kararı yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; eldeki davada, dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşaması tamamlanmadan ön inceleme aşamasına geçilmiş olması karşısında; tarafların 20.03.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında alınan beyanları dikkate alındığında yargılamanın usul hükümlerine uygun yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

13. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce; mahkemece direnme öncesi verilen kararda davacı yararına TMK’nın 174. maddesinin 2. fıkrası uyarınca manevi tazminat ödenmesine karar verildiği hâlde Özel Daire bozma kararından sonra direnmeye yönelik kısa kararda yine manevi tazminat ödenmesine, gerekçeli kararda ise “kalem hatası” gerekçe gösterilmek suretiyle gerçekleşen olaylara göre davacının kişilik haklarına yapılan bir saldırının bulunmaması nedeniyle hükmedilen tazminatın gerçekte “maddi tazminat” olduğuna ilişkin karar verilmesi karşısında, direnme adı altında verilen kararın usul hükümlerine uygun olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

IV. GEREKÇE

14. Bilindiği üzere, mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümler, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

15. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 294. maddesinin 3. bendinde ise “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir. Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hâl, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar, hükmün hedefine ulaşılmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

16. Öte yandan, direnme kararları yapıları gereği, kanunun hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı Yargıtay dairesinin denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak, gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu bir yerel mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna, dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden, o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorunda olduğu gibi, direnilen ve uyulan kısımları da kalem kalem net ve birbirine uygun bir biçimde içermelidir.

17. Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.05.2014 tarihli ve 2013/4-1121 E., 2014/626 K.; 14.10.2020 tarihli ve 2017/2-2708 E., 2020/768 K.; 25.11.2020 tarihli ve 2017/2-2298 E., 2020/946 K.; 19.10.2021 tarihli ve 2017/2-3068 E. 2021/1259 K. sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

17. Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.05.2014 tarihli ve 2013/4-1121 E., 2014/626 K.; 14.10.2020 tarihli ve 2017/2-2708 E., 2020/768 K.; 25.11.2020 tarihli ve 2017/2-2298 E., 2020/946 K.; 19.10.2021 tarihli ve 2017/2-3068 E. 2021/1259 K. sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

18. Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya gelince, yerel mahkemece bozulan ilk kararda “Geçimsizlikteki kocanın kusur durumu tarafların sosyal içtimai yapıları hakkaniyet ilkeleri göz önüne alınmakla kadın yararına TMK’nın 174/2. Maddesi gereğince 5.000,00TL manevi tazminat ödenmesine” karar verilmesine, direnmeye ilişkin kısa kararda da “5.000,00TL manevi tazminat ödenmesine” karar verilmesine karşın gerekçeli kararda; kadın yararına hükmedilen tazminatın gerçekte maddi tazminat olduğu, hata ile manevi tazminat olarak yazıldığı, somut olayda erkek eşten kaynaklı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde kusurlu bir davranışın tespit edilmediği gerekçesiyle “kadın yararına 5.000TL maddi tazminat ödenmesine” karar verilmiştir. Dolayısıyla bozulan ilk karar, direnmeye ilişkin kısa karar ve gerekçeli karar arasında tazminatın niteliği hususunda çelişki oluşturulmuştur.

19. O hâlde; bozulan ilk karar ile direnme kararı arasında farklılık bulunduğundan yerel mahkemece usule uygun direnme hükmü kurulması için, işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin kararın usulden bozulması gerekmiştir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle direnme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.03.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5871, Karar No: 2013/10132, Tarih: 13.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/5871 E.  ,  2013/10132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanılması nedeniyle kurumlar vergisi kaybına sebebiyet verildiğinin tespit olunması karşısında, suç tarihinin 01.05.2004 olup, gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin 01.05.2004 olarak mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 01.05.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1959, Karar No: 2023/4119, Tarih: 20.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/1959 E.  ,  2023/4119 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2022/457 E., 2022/664 K.

DAVA TARİHİ : 10.08.2021

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı hastanede çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken ... ... sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını, yine ikramiye ve ilave tediyelerinin de eksik ödendiğini iddia ederek ödenmeyen ücret farkı, ilave tediye farkı ve ikramiye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu kararı ile yürürlüğe konulan toplu ... sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.12.2021 tarihli kararıyla; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 30.03.2022 tarihli kararıyla; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı kanaatine varılarak davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı