muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2108, Karar No: 2007/2607, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2108 E.  ,  2007/2607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.01.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2. maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5369, Karar No: 2020/481, Tarih: 05.02.2020

**20. Hukuk Dairesi         2019/5369 E.  ,  2020/481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 29/05/2019 gün ve 2018/6731 E. - 2019/3783 K. sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı Hazine vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür.

Dairemiz kararı bu konulara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve kanuna da uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 476.95.-TL para cezasının düzeltme isteyenden alınmasına 05/02/2020 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı vekili aracılığı ile açmış olduğu davada ...köyü" 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 2906,12 m²'lik kısmının tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilerek Hazine adına tescil edildiğini, iptal kararıyla müvekkilin mülkiyet hakkına müdahale edildiğini ve Devlet tarafından bedeli ödenmeksizin mülkiyet hakkının ortadan kaldırıldığını ileri sürerek, harca esas değer olarak 500 TL gösterip, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile belirlenecek maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiş, 07/01/2016 tarihinde

harcını yatırdığı ıslah dilekçesi ile ise 159.801,18 TL'nin değerlendirme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile 159.801,18 TL maddi tazminatın 25/04/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemiz tarafından bu hükmün onanması üzerine Hazine vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur. Sayın çoğunluğun karar düzeltme isteminin reddine ilişkin kararına iştirak edemiyorum. Şöyle ki:

Dava, tapusu iptal edilen davacının TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

Dava, tapusu iptal edilen davacının TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

Dava konusu taşınmaz 2005 yılında yapılan kadastro tespiti sırasında 8254,32 metrekare olarak zilyedlikle davacı adına tespit edilmiş ve itiraz edilmeyerek kesinleşmiştir. Hazine kadastro tespitinden sonra bu tapu kapsamı içinde yer alan 39 cilt 17 sırada kayıtlı 2906,12 metrekare miktarlı mütegayip kişilerden kalan tapusunun olduğunu, bu tapunun kadastro çalışmalarında uygulanmadığını bildirerek kadastro öncesi sebebe ilişkin olarak tapu kaydını ibraz ederek belirtilen miktarlı olarak tapunun iptal edilmesini istemiş ve Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesince Hazinenin talebi kabul edilerek davacının tapusu kapsamında kalan 2906,12 metrekare kısım ifraz edilerek Hazine adına fındıklık olarak tescil edilmiştir.

Davacı her ne kadar tapusunun Hazine tarafından açılan dava sonucunda iptal edilmesi nedeniyle TMK 1007. maddesi kapsamında tazminat istemiş ve bu yönde karar verilmiş ise de bu verilen karar ve Dairemizin onama kararı yerinde değildir. Burada Hazine kamu malı niteliğinde olduğu için davacının tapusunu iptal ettirmemiş, tamamen özel hukuk kapsamında özel mülkiyetine konu bir tapuya dayanarak kadastro öncesi sebeplere dayanarak 3402 sayılı Kanunun 12/3 maddesindeki hakkını kullanarak dava açmıştır. Mütegayip kişilerden kalan taşınmazlar 3402 sayılı Kadastro Kanununun 18/2. maddesi gereğince zamanaşımı yoluyla iktisabı mümkün olmayan taşınmazlardan kabul edilmekte ise de, aynı Kanunun 16. maddesinde sayılan kamu malları arasında yer almamaktadır. Uygulamada da bu tür gayrimenkuller Hazinenin özel mülkü olarak kabul edilmekte, kadastro öncesi sebeplere dayanarak 10 yıl içinde tapu iptal tescil davası açılabileceği kabul edilmektedir. Kamu mallarından farklı olarak mütegayip kişilerden kalan taşınmazlar için Hazineye süreye bağlı olmaksızın tapu iptal tescil davası açma hakkı tanınmamaktadır.

Bu açıklamalardan da anlaşılacağı üzere Hazine özel mülkü için kadastro çalışmaları sırasında uygulanmayan tapuya dayalı olarak Kadastro Kanunun 12/3 maddesinin vermiş olduğu dava açma yetkisini kullanarak tapuyu iptal ettirmiştir. Bu durum kadastro uygulaması ve tapunun oluşumu içerisinde yer alan kanunun öngördüğü doğal bir süreçtir. Nasıl ki gerçek bir kişinin diğer bir gerçek kişiye kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren kadastro öncesi sebebe dayanarak 10 yıl içinde tapu iptal davası açması sonucunda tapusu iptal edilen kişiye TMK'nın 1007. madde gereğince tazminat ödenmemekte ise, burada da aynı durum söz konusu olduğundan tazminata konu olması mümkün değildir. Bir tarafın Hazine olması bu yeri kamu malı niteliğine getirmez. Bu yerin kanun gereği Hazineye kalmış olması da bu taşınmazı özel mülk niteliğinden çıkarmaz. Bu nedenle TMK'nın 1007. maddesi kapsamına girmeyen bir durum için davacıya tazminat verilmesi yönündeki karar ve onama kararımız maddi hataya dayandığı anlaşıldığından karar düzeltme isteğinin kabulü yerine reddine karar verilmesinin yerinde olmadığı kanaatinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.05/02/2020
Yargıtay — Esas No: 2021/7706, Karar No: 2023/5836, Tarih: 03.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/7706 E.  ,  2023/5836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/192 E., 2015/98 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının 01.10.2013 tarihli, 2013/6366 Esas sayılı

iddianamesiyle, çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.05.2014 tarihli, 2013/1283 Esas, 2014/757 Karar sayılı kararı ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından Ağır Ceza Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.

3. Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.05.2015 tarihli, 2014/192 Esas, 2015/98 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Mahkemenin yeteri kadar araştırma ve inceleme yapmadığına, ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin raporun mevcut olduğuna, Mahkemede ifadesinin sağlıklı şekilde alınmadığından soruşturma aşamasındaki beyanlarına göre sanığın cezalandırılması gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer sebeplere yöneliktir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği

Mağdurenin soruşturma aşamasındaki beyanlarında olayları daha net anlatabildiği, Mahkemede alınan ifadesinde annesi olduğundan beyanlarını rahatça ifade edemediği, cinsel suçlarda genelde tanık olmasının pek mümkün olmadığı, olayın ananesine anlatması üzerine ortaya çıktığı, mağdurenin aldırılan raporunda ruh sağlığının bozulduğu belirtilmesine rağmen sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken beraat kararı verildiği ile dilekçesinde belirttiği diğer sebeplere yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın erkek arkadaşı olan sanığın intikal tarihinden yaklaşık 1-2 ay kadar önce sekiz yaşındaki mağdureyi araba ile dolaştırdığı sırada pantolonunun üzerinden bacaklarını ellediği, mağdureye 10 TL verdiği, "Bu olanları annene söyleme" dediği, mağdurenin parayı sanığa doğru fırlattığı, sanığın katılana ait evine ziyaret için geldiğinde tuvaletten çıkan mağdurenin elbiseleri üzerinden bacaklarını ve kollarını ellediği,daha sonra araba ile gezdirdiği sırada sanığın mağdurenin bacaklarına dokunduğu, daha sonra katılanın evine ziyaret için tekrar geldiğinde mağdureye "Hadi seninle annenin yatak odasına gidelim" dediği, mağdurenin bu olayları anneannesi olan tanığa anlatması neticesinde soruşturma işlemlerine başlanıldığı iddiasıyla açılan kamu davasının yapılan yargılamasında, sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği, yaşı küçük mağdurenin aşamalarda birbiriyle çelişen beyanlarda bulunduğu ve sanık ile annesinin kavga ettikten sonra polise gelip şikayette bulunduklarını belirttiği, tanığın görgüye dayalı bilgisi olmadığı ve tanığın mağdurenin kendisine yaşanılan olayları anlattığını beyan ettiği, katılanın da somut olaya ilişkin görgüye dayalı bir bilgisinin olmaması nedenleriyle sanığın cezalandırılmasına yeterli delil mevcut olmadığından bahisle hakkında beraat kararları verildiği anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşıldığından, kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.05.2015 tarihli, 2014/192 Esas, 2015/98 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ile katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekili ile katılan vekilinin temyiz isteklerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9660, Karar No: 2013/14116, Tarih: 27.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/9660 E.  ,  2013/14116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

Hüküm : Davaların REDDİ

Davacıların tazminat taleplerinin reddine ilişkin hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Haklarında Irza geçmeye teşebbüs,Gasp,Hürriyeti tahdit ve Saldırgan sarhoşluk suçları nedeniyle Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 12.07.2004 tarihli ve 2004/17 Esas - 2004/47 Karar sayılı hükmü ile davacı ... hakkında 17 yıl 13 ay 15 gün ağır hapis ve 371,100 TL hafif para cezası, davacı ... hakkında ise 18 yıl 19 ay ağır hapis ve 371,100 TL hafif para cezasına hükmedildiği, davacıların kesinleşen ceza hükümleri nedeniyle hükümlü olarak cezaevinde bulundukları sırada 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 7. maddesi gereğince yapılan uyarlama yargılamasında ise Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 10.06.2005 tarihli ve 2004/17 Esas - 2004/47 Karar sayılı ek kararı ile davacı ... hakkında 8 yıl 7 ay 3 gün hapis cezası, davacı ... hakkında ise 9 yıl 8 ay 7 gün hapis cezasına hükmedildiğinin anlaşılması karşısında 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanunda belirtilen şartların gerçekleşmediği bu nedenle davacıların uğradıklarını iddia ettikleri maddi ve manevi zararlarla ilgili olarak bu kanuna göre tazminat istenemeyecek olduğunun gözetilmesi suretiyle davaların reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak, ONANMASINA, 27.05.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15848, Karar No: 2016/8121, Tarih: 21.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/15848 E.  ,  2016/8121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, manevi tazminat talebinin reddi, maddi tazminat ve yoksulluk nafakası miktarları yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, maddi tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece; 20.03.2014 tarihli oturumda, tarafların duruşmaya katılmaması ve mazerette bildirmemeleri üzerine Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150. maddesi gereğince her iki dava yönünden yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, davacı-karşı davalı taraf 04.04.2014 tarihinde davasını yenilemiştir. Davalı-karşı davacı taraf ise üç aylık yasal süre içerisinde davasını yenilememiştir. O halde Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150/5 maddesi gereğince davalı-karşı davacının davasının açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davalı-karşı davacı erkeğin dışarıda arkadaşlarıyla zaman geçirip evinin geçimine katkıda bulunmadığı, eşini ve evini ihmal ettiği, sık sık alkol alıp eşini evden kovduğu, anlaşılmaktadır. Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedebilmek için, tazminat talep eden tarafın kusursuz veya diğer tarafa göre daha az kusurlu olması yanında; boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarını zedelemiş olması da gereklidir (TMK m. 174/2). Yukarıda belirtildiği gibi davalı-karşı davacının belirlenen kusurları davacı-karşı davalı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları davacı-karşı davalı kadın yararına gerçekleşmiştir. Öyleyse, davacı-karşı davalı kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı diamda kalan bölümlerinin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın .... yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran ....geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.04.2016 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2023/2218, Karar No: 2024/4917, Tarih: 11.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/2218 E.  ,  2024/4917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/474 Esas, 2023/53 Karar

HÜKÜM : Davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki haksız rekabetin tespiti, men-i ve ref-i davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... ve ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin Silivri bölgesinde gerçekleştireceği Maskoop Silivri Orta Ölçekli Oto Sanayi Sitesi Projesi adlı büyük projenin sahibi olduğunu, projenin gerçekleşmesi için 2015 yılından beri faaliyette bulunduğunu, MASKOOP markasını, Türk Patent Kurumu'nun 37.sınıfında 2016/01898 hizmet numarası ile tescil ettirdiğini, davalılar tarafından Faceboook ve Twitter üzerinden müvekkili kooperatifin tescilli marka ve ismini kullanarak hesap açıldığını, bu hesaplardan kamuoyunu yanlış bilgilendirecek ve müvekkilinin marka imajına ve gerçekleştirdiği projeye zarar verecek nitelikte, kooperatif üyelerini olumsuz yönde etkileyecek ve kooperatiften çıkmalarını teşvik edecek şekilde paylaşımlarda bulunduklarının tespit edildiğini, davalılardan ... ve ...'ın eski yönetim kurulu üyesi olduklarını, görevlerini ihmal etmeleri ve yerine getirmemeleri nedeni ile yönetim kurulu görevinden ihraç edildiklerini, ihraç kararının kendilerine noter vasıtası ile bildirildiğini, diğer davalıların ise müvekkili kooperatifin gerçekleştirdiği projenin başında birlikte çalışılan kişiler olduklarını, kendilerinin kooperatife karşı eylemlerinden dolayı ilişiklerinin kesildiğini ve haklarında suç duyurusunda bulunulduğunu, davalıların ihraç edilmelerini sindiremeyerek marka hakkı müvekkiline ait olan MASKOOP markasını izinsiz kullandıklarını, hesaplarda davalılar tarafından yapılan gerçek dışı paylaşımların haksız rekabete sebebiyet verdiğini, müvekkilinin marka hakkını hukuka aykırı şekilde kullanarak marka imajına zarar verdiklerini ve haksız rekabete sebebiyet verdiklerini ileri sürerek https://www.facebook.com/mmaskoop/ ve https://twitter.com/mmaskoop site hesaplarının erişime engellenmesine, müvekkili kooperatifin markasının diğer tüm mecralarda davalılar tarafından kullanımının yasaklanmasına, davalıların müvekkili kooperatife ait markaya tecavüz ettiğinin ve haksız rekabet gerçekleştirdiklerinin tespitine, men'ine, önlenmesine ve durdurulmasına, dava sonunda verilecek hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar ayrı ayrı cevap dilekçelerinde, dava konusu hesaplar ile bir ilgilerinin olmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI