muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/214, Karar No: 2023/2758, Tarih: 30.05.2023

2.Davalı erkek temyiz başvuru dilekçesinde özetle; nafaka ve tazminatlar yönünden kaldırılması gerektiğini, gelirinin geçimine yetmediğini belirterek nafaka ve tazminatlar yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, baba ile ortak çocuklar arasında kurulan kişisel ilişki, nafakalar ve tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddenin birinci ve ikinci fıkraları, 175 ... maddesi, 182 nci maddesi, 323 üncü maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 ... maddesi.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekili ve davalı erkek tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkeğin, davacı kadın yararına hükmedilen tazminatlara yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davacı kadının vekilinin tüm, davalı erkeğin diğer hususlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.05.2023 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14630, Karar No: 2006/13959, Tarih: 04.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/14630 E.  ,  2006/13959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Çorum İş Mahkemesi

Tarih               : 12.6.2006

Davacı, ilk Bağ-Kur primi kesintisi yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar  verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  sattığı ürün bedelinden tevkifat yolu ile ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takibeden  aybaşından  itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  sattığı ürün bedelinden tevkifat yolu ile ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takibeden  aybaşından  itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine  göre  kayıt  ve  tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının Ziraat Odası  kaydının bulunmadığı  Tarım Kredi Kooperatifi ortağı olmadığı,  üzerine kayıtlı zirai arazisinin olmadığı, Ziraat Bankasından kredi almadığı, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 26.1.1995 tarihinde yapılıp  diğer yıllarda  prim kesintisinin bulunmadığı   görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu  1.2.1995-31.12.1995  tarihleri arasındaki dönem yönünden  verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunmadığı  1.1.1996-27.3.2006 tarihleri arasındaki dönem  yönünden 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı   ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında  kanıtlanamadığı halde bu yılların soyut tanık beyanı ve muhtarlık bildirimine  dayalı olarak kabul edilmesi   yasaya uygun değildir .

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 4.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3330, Karar No: 2019/5215, Tarih: 18.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3330 E.  ,  2019/5215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde, müştekinin çalıştığı fırına girerek personelin eşyalarının bulunduğu ofisin içindeki dolaptan müştekinin cüzdanını çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık dava zamanaşımı süresinin 29/01/2015 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8083, Karar No: 2016/10677, Tarih: 26.09.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/8083 E.  ,  2016/10677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli Merkez İlçesi ... Mahallesi 55 ada 16 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 26.03.2012 gününden önce taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay .....17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Davaya konu taşınmaz ile emsal taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu 55 ada 16 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 26.03.2012, 2825 ada 15 parsel sayılı taşınmazın ise 26.06.2009 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu 55 ada 16 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen 2825 ada 15 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2012 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 2825 ada 15 parsel sayılı taşınmazın 26.06.2009 tarihli satışına ilişkin (alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösterir) tapu kaydı ve akit tablosunun ilgili tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10836, Karar No: 2022/14010, Tarih: 17.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/10836 E.  ,  2022/14010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Ayıplı araç satışı nedeniyle alacak talebine ilişkin olarak açılan davada, Isparta 4. Asliye Hukuk ile Şuhut Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ayıplı araç satışı nedeniyle bedel iadesi istemine ilişkindir.

Isparta 4. Asliye Hukuk Mahkemesince, davalı tarafın süresinde yetki itirazında bulunduğu, davalının adresinin “..... Şuhut/Afyonkarahisar” olduğu, dava konusu araç satış sözleşmenin taraflar arasında İzmir 16. Noterliğinde imzalandığı, genel yetki kuralları gereğince davalının adresine göre davada Şuhut Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Şuhut Asliye Hukuk Mahkemesince ise, dava konusu talebin satış sözleşmesinden kaynaklı para alacağına ilişkin olduğu, Türk Borçlar Kanunu'nun 89. maddesi gereğince para borcu alacaklıya götürülerek ödenmesi gereken borçlardan olduğundan, davacının yerleşim yeri mahkemesinin de yetkili olduğu, davacının yerleşim yerinin Isparta olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanun'un 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK'nın 73.(6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı)

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Somut olayda, davanın, Isparta 4. Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı, davacının yerleşim yerinin; “..... ...Merkez/Isparta” olduğu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89. maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkili olup davacı tercih hakkını bu yönde kullandığından, uyuşmazlığın Isparta 4. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Isparta 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1199, Karar No: 2013/4090, Tarih: 21.03.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/1199 E.  ,  2013/4090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 2009 yılı içerisinde ... Endüstriyel Tem.Org.Tur.İnş.Paz.San ve Tic.A.Ş. şirketi üzerinden ihale ile çalıştırılmaktayken 2009 Ağustos ayından itibaren ücretlerinin haber ve onayı olmadan düşürüldüğünü, 01.01.2010 tarihinden itibaren de Marmara Tem.Hizm.Gıda Bilg. Reklam ve Org. San. ve Tic.Ltd.Şti. üzerinden sigortalı gösterilerek çalıştırılmaya devam edildiğini ve ücretlerinin düşük gösterildiğini, ücretin düşürülmesi ile ilgili 08.09.2009 tarihinde sözlü başvuruda bulunduğunu, ...'nın 32 numaralı genelgesinin gerekçe gösterildiğini, işçilerin onayı olmaksızın 08.09.2009 tarihli sözleşme gereği ücretlerin asgari ücrete düşürüldüğünü ve yol paralarının ise 78,00 TL tutarındaki İETT biletine düşürüldüğünü belirterek ücret ve yol ücreti fark alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Bakanlık, ihale makamı olduklarını, davacının ücretlerini ihtirazı kayıt koymaksızın aldığını,

./...

2013/1199-4090 S.2

davanın alt işverenlere ihbar edilmesi gerektiğini, ihbar olunan Marmara Temizlik Şirketi ise imzalanan sözleşmede ücretin belirli olduğunu, işçinin ücretinin Bakanlığın yayınladığı genelgeye göre değişebildiğini, davacının ihtirazı kayıt koymaksızın ücretlerini aldığını belirterek davanın reddini istemiş, ... San. A.Ş. ise usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmamış ve cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının Temmuz 2009’a ait ücret bordrosunun tetkikinde, brüt ücretinin 999,00 TL, yol ücretinin ise 139,66 TL olduğunun anlaşıldığı, Ağustos 2009 ayından itibaren ise, davacının brüt ücretinin asgari ücrete düşürüldüğü ve bordrolarda yol ücretinin tahakkuk ettirilmediğinin anlaşıldığı, bu işlemin 4857 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca çalışma şartlarında esaslı bir değişiklik olduğu, davacı tarafından kabul edilmeyen bu değişiklik neticesinde, davacının ücret ve sosyal haklar açısından hak ettiği fark alacaklarını talep etme hakkına sahip olacağı, esaslı değişiklik nedeniyle fesih hakkını kullanmayan davacının kötü niyetinden bahsedilemeyeceği, davacı tarafından ihtirazı kayıt ileri sürülmeksizin kabul edilen ücretlere ilişkin fark alacağı talep etmesinin iyi niyet kuralına aykırılık teşkil etmeyeceği belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı Yasa'nın 22. maddesinde işverenin iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabileceği, bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişikliklerin işçiyi bağlamayacağı bildirilmiştir.

İşverenin ücret ödeme borcu temel çalışma koşullarından biridir. Çalışma koşullarında değişiklik konusunda işçinin rızasının yazılı olarak alınması yasa gereğidir. Aynı zamanda işverene değişiklik teklifinin de yazılı olarak yapılması gerekir.

İşçinin yazılı olarak rızası alınmadan ücrette aleyhe olarak değişiklik yapılması halinde işçinin iş akdini feshetmemiş olması bu aleyhe değişikliği kabul ettiği anlamını taşımaz.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ücretinin ...’nın 12.05.2009

./...

2013/1199-4090 S.3

tarihli genelgesi uyarınca 2009 yılı Ağustos ayı itibariyle 1.026,00 TL den asgari ücrete, yol ücretinin ise 139,00 TL‘den 78,00 TL’ye indirildiği ve bu durumun 2009 yılı bordroları ile de sabit olduğu, ve davacının bu tarihten itibaren hep asgari ücretle çalıştığının kabulü ile ücret ve yol ücret farkı alacağı hesaplaması yapılmıştır. Ancak ihbar olunan Marmara Temizlik Şirketi dosyaya bordo sunmamış, ücretin tespitine delil olabilecek taraflar arasında imzalanan sözleşmeyi ve işten çıkış bildirgesini sunmuştur, Buna göre davacı sözleşmede Marmara Temizlik Şirketi'nde 798,00 TL ücretle çalışmaya başlamış ve işten çıkış bildirgesinde ise ücretinin 829,00 TL olduğu bildirilmiştir. 2011 yılı için ise davacının hangi şirkette çalıştığı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Davacı işçinin 2009 yılı Ağustos ayı itibariyle devam eden aylarda asgari ücretle çalıştığı kabul edilmişse de davacının ilk ücretinin düşürüldüğü anda bile asgari ücretin 34,00 TL üzerinde bir ücretin ödendiği, ayrıca davacının sözleşmesin de Marmara Temizlik Şirketinde 798,00 TL ücretle çalışmaya başladığı ve işten çıkış bildirgesinde ise ücretinin 829,00 TL olduğu saptanmıştır. Hal böyle olunca davacının almış olduğu ücretlerin Ağustos 2009 tarihinden itibaren asgari ücrete düşürüldüğünün kabulüyle alması gereken ücretle aradaki farkın hüküm altına alınması hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; Davacının aylar itibariyle aldığı ücret tespiti yapılırken asgari ücretin artış oranı, sözleşmesin de kabul ettiği ve işten çıkış bildirgesinde belirtilen ücreti de dikkate alınarak bu doğrultuda bilirkişiden yeniden bir rapor aldırılıp sonuca gidilmesidir.

Mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması isabetsiz olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 21.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17742, Karar No: 2013/18203, Tarih: 03.07.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/17742 E.  ,  2013/18203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2010/114713

MAHKEMESİ : Ilgın Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2009

NUMARASI : 2008/285 (E) ve 2009/283 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hırsızlık suçundan sanık Akgül Çalır hakkında Ilgın Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2009 tarih 2008/285-2009/283 Sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine, dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda; 10.04.2013 gün, 2012/22711, 2013/7627 sayılı ilam ile;

‘‘Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK.nun 62.maddesi uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası yerine 13 ay 10 gün hapis cezası tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından, daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceğinden, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığından tebliğnamedeki bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Geçmişinde olumsuzluk bulunmayan ve suç işlemeyi alışkanlık haline getirdiğine ilişkin dosyaya yansıyan bir bilgi ve belgesi olmayan sanık hakkında hükmolunan cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken, 5237 sayılı TCK.nun 51.maddesi gereğince sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatın oluşup oluşmadığı hususunu irdeleyen yasal ve yeterli gerekçeye dayandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesinin 1.fıkrasının ‘a,b,c,d’ bentlerindeki haklardan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, 5237 sayılı TCK.nun 53/1-c maddesinde belirtilen velayet hakkından vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin ise aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri yönünden koşullu salıvermeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde söz konusu maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- Katılan lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanıklardan eşit olarak tahsiline karar verilmesi gerekirken müteselsilen tahsiline hükmedilmesi’’ nedeniyle hükmün Bozulmasına karar verilip, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.05.2013 gün, 2011/114713 sayılı itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 05.07.2012 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 Sayılı Yasanın 99.maddesi ile 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308.maddesine eklenen 3.fıkrası uyarınca yapılan incelemede;