muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1502, Karar No: 2020/753, Tarih: 13.10.2020

23. Tüm bu açıklamalar ve ortaya konulan yasal düzenlemeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının, davalının işyerini 01.09.1996 tarihli kira sözleşmesi ile kiraladığı ve bu işyerinde ayakkabı satışı yaptığı, davalı tarafından davacı aleyhine 80.652,96TL kira farkı alacağı için Kartal 4. İcra Müdürlüğünün 2009/843 E. sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığı, icra takibinin kesinleştirilmesi üzerine davacının işyerinde 46.900,00TL değerindeki ayakkabıların haczettirilip muhafaza altına alındığı, davacının Kartal 3. İcra Hukuk Mahkemesinin 2009/133 E., 2010/219 K. sayılı dosyası ile yaptığı şikayet talebi üzerine mahkemece, ödeme emrinin usulsüz tebliğ edildiği tespit edilerek icra dosyasında yapılan tüm işlemlerin geçersiz sayılmasına karar verildiği, ayrıca ayakkabıların satışı ile ilgili ihalenin feshi davasında da ihalenin feshine karar verildiği, böylelikle haksız olarak haczedilen ve muhafaza altına alınan ayakkabıların yedieminde kaldığı anlaşılmaktadır.

24. Yediemin deposundaki ayakkabıların teslim alınması için yediemin ücreti ödenmesi gerekmekte olup, davalı alacaklının başvurusu ile davacının ayakkabılarının haksız bir şekilde haczedilip muhafaza altına alınarak yediemine teslim edildiği ve icra mahkemesince, yapılan haciz ve muhafaza işlemlerinin geçersiz sayılmasına karar verildiği göz önüne alındığında, hukuka aykırı olarak haczedilen malları teslim alması için davacının yediemin ücreti ödemesi beklenemeyeceğinden, yediemin ücretini ödeyerek ayakkabıları teslim alma yükümlülüğü davacıya ait değildir. Yediemindeki malları davacı borçluya teslim etme yükümlülüğü malları hukuka aykırı olarak haczettiren davalıya aittir. Böylelikle zarar verici olay meydana gelmeseydi, zarar gören hangi durumda bulunacaksa o durumun yeniden kurulması sağlanmış olacaktır. Bu nedenle ayakkabıları teslim almayarak zararın artmasında davacının müterafik (ortak) kusuru bulunmamaktadır ve haksız haciz nedeniyle oluşan zarar miktarından BK’nın 43 ve 44. maddeleri gereğince uygun miktarda indirim yapılmasına gerek yoktur.

25. Hâl böyle olunca, yerel mahkemenin yukarıda açıklanan hususlara değinen direnme kararı yerindedir.

26. O hâlde, usul ve yasaya uygun olan direnme kararının onanması gerekir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı (2.462,15TL) harcın temyiz edenden alınmasına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Geçici 3.” maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1431, Karar No: 2013/5764, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/1431 E.  ,  2013/5764 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.10.2012 gün ve 2011/28 Esas, 2012/240 Karar sayılı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden re'sen de temyize tâbi hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın cinsel istismar eylemlerini mağdurenin 7 yaşından suç tarihine kadar olan altı yıllık süre içerisinde birçok kez gerçekleştirmesi nedeniyle, TCK.nın 43. maddesi ile artırım yapılırken suç çokluğundan alt sınırdan uzaklaşmamak suretiyle eksik ceza tayini ve sanığın öz kızına karşı gerçekleştirdiği eylemleri nedeni ile hakkında TCK.nın 53/5. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tâbi hükümlerin ONANMASINA, 09.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/820, Karar No: 2024/3840, Tarih: 03.06.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/820 E.  ,  2024/3840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1882 E., 2023/1205 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/34 E., 2021/317 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece (Silifke 2. Asliye Hukuk) Mahkemesince, konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mersin ili Silifke ilçesi Çadırlı Mahallesi çalışma alanında 1989 yılında yapılan arazi kadastro çalışmaları sonucunda, 1223, 1263, 1264, 1267, 1268, 1269 ve 1600 parsel sayılı taşınmazlar davalı adına tespit edildikten sonra, 2008 yılında yapılan orman kadastrosu sonucunda diğer taşınmazların tamamı ile 1264 parsel sayılı taşınmazın 1.405,00 m2’lik kısmı orman sınırları içine alınmış ve davalının orman sınırlandırmasına yaptığı itiraz Silifke Kadastro Mahkemesinin 2008/29 Esas, 2011/42 Karar sayılı ve 04.06.2012 kesinleşme tarihli kararı ile reddedilmiştir.

Davacı ... İdaresi vekili dava dilekçesinde; Mersin ili Silifke ilçesi ... Mahallesinde kain 1223, 1263, 1267, 1268, 1269 ve 1600 parsel sayılı taşınmazların tamamı ile 1264 parsel sayılı taşınmazın 1.405,00 m2'lik kısmının kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığını ileri sürerek, tapu kayıtlarının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; " ... yargılama sırasında mahkemenin 2019/82 Esas, 2021/321 Karar sayılı kararı ile dava konusu taşınmazların tamamının orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verildiği ve bu nedenle davanın konusuz kaldığı " gerekçesiyle, davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hükme karşı davacı ... İdaresi vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmiş ise de, bu karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Şöyle ki; yargılama sırasında İlk Derece Mahkemesince dosyaya kazandırılan ve temyiz incelemesinde re'sen UYAP sistemi üzerinden temin edilen tapu kayıtlarına göre, dava konusu taşınmazların tapuda davalı adına kayıtlı oldukları anlaşılmakta olup, bu durum karşısında İlk Derece Mahkemesince, işin esasına girilerek tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde toplanacak tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, konusuz kaldığı gerekçesiyle davanın reddedilmiş olması doğru görülmemiş ve bu nedenle davacı ... İdaresi vekilinin istinaf isteğinin esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1031, Karar No: 2010/2452, Tarih: 27.04.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/1031 E.  ,  2010/2452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş bedelinin tahsili istemiyle açılmış; mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 2.140,00 TL alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalıya ait ... Kasabasında bulunan taşınmazda davacı tarafından bir adet kuyu açılması için yanlar arasında akdî ilişki kurulduğu çekişmesizdir. Yanlar arasındaki akdî ilişki, hukuksal niteliğince BK'nın 355. maddesinde tanımlandığı üzere, bir eser sözleşmesidir. Davacı yüklenici; davalı ise iş sahibidir.

Davada; açılan kuyunun metre birim fiyatının (25,00 TL) olduğu dava dilekçesinde açıklanmış ve kuyu açma bedeli ile kılıf borusu ücretinin hesabında da aynı miktardaki birim fiyat esas alınarak hakedildiği ileri sürülen iş bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece, yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu sunulan 10.07.2009 tarihli bilirkişi kurulu raporunda ise; işin yapıldığı zamandaki kuyu açma işinin ve muhafaza borusunun serbest piyasa rayiçlerine göre metresinin (30,00 TL) olduğu esas alınarak toplam 2.100,00 TL bedel hesaplanmıştır. Sondaj çakılı işinin bedelinin de (40,00 TL) olduğu tespit edilmiş ve toplam 2.140,00 TL iş bedelinin yüklenici davacı tarafından hakedildiğini bildiren bilirkişi kurulu raporu mahkemece hükme dayanak alınarak 2.140,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Oysa, HUMK'nın 74. maddesi hükmü gereğince mahkemece, istekten fazlaya hüküm verilemez. Bu nedenle 35 metre kuyu açma ve 35 metre muhafaza borusu bedeli, metresi 25,00 TL üzerinden hesaplandığında, toplam 1.750,00 TL olmaktadır. 40,00 TL sondaj çakılının ilavesi ile de davacının hakettiği istenebilir toplam iş bedelinin tutarının 1.790,00 TL olduğu ortaya çıkmaktadır.

İşin yapılarak iş sahibine teslim ve onun tarafından kabul ve yapılan iş bedelinin hakedildiğini ve istenebilir olduğunu yüklenici; iş bedelinin tamamen ya da kısmen ödenmiş olduğunu veya istenebilir olmadığını iş sahibi, yasal delillerle kanıtlamakla ödevlidir. Yukarıda açıklandığı üzere, davacı yüklenicinin 1.790,00 TL tutarındaki iş bedelini hakettiği ve alacağın istenebilir olduğu anlaşılmaktadır. Ancak, davalı cevap dilekçesinde “yasal deliller” kapsamında “yemin” deliline dayanmış olduğu halde yaptığı ödemelere ilişkin savunmasının kanıtlanmasına yönelik olarak davacıya yemin önerme hakkının bulunduğu mahkemece, davalıya hatırlatılmamıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş; davacı yüklenicinin hakettiği iş bedelinin 1.790,00 TL olduğunun kabulü ile davalıya iş bedelinin ödemesine yönelik savunmasını kanıtlayabilmesi için davacıya yemin önerme hakkının bulunduğunun hatırlatılması ve yemin önerilmesi ile ilgili yargılama işlemi yapılarak ödemelerin kanıtlanması durumunda hakedilen iş bedelinden mahsubunun yapılması ve varılacak sonuca göre bir karar verilmesinden ibaret olmalıdır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte belirtilen nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan sebeplerle diğer temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 27.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4000, Karar No: 2023/5054, Tarih: 13.04.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/4000 E.  ,  2023/5054 K.**

**"İçtihat Metni"**

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu (5395 sayılı Kanun) uyarınca tedbir istemi üzerine yapılan inceleme sırasında İzmir 5. Çocuk Mahkemesiyle Erzurum Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20/06/1960 tarihli ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbir uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; İzmir 5. Çocuk Mahkemesiyle Erzurum Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21, 22 ve 23 üncü maddeleri gereğince Yargıtay 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE,

Dosyanın ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE, 13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20889, Karar No: 2014/7421, Tarih: 21.04.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/20889 E.  ,  2014/7421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi raporunda değerlendirmeye alınan buğday, buğday samanı, yeşil biber, patlıcan, taze fasülye ve domatese ait 2012 ve 2013 yıllarına ilişkin kuru ve sulu arazide dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların 2013 yılı itibariyle yaş ve cinslerine göre rayiç fiyatlarının, gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

3-Davaya konu taşınmazın kamulaştırıldığına dair kamulaştırma evrakı ile kıymet taktir raporu ve ilgili tüm evrakın onaylı suretinin davacı idareden,

4-Mahkemece tesbit edilen kamulaştırma bedelinin davalı adına bankaya bloke edildiğine dair dekontun ilgili bankadan,

Getirtilip dosyaya konulmasından,

5-Davacı vekili tarafından ödenmesi gereken temyiz karar harcının (maktu) ve temyiz yoluna başvurma harcının alındığına dair belge dosyasında bulunmamaktadır. Temyiz eden davacı vekilinden temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcı alınmışsa buna ait belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25152, Karar No: 2014/4864, Tarih: 28.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/25152 E.  ,  2014/4864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 20/08/2013

Numarası : 2012/404-2013/375

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde şoför olarak çalışırken fazla mesai ve diğer ücret alacaklarının ödenmediği ve bu alacakların ödenmesini istemesi üzerine iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sona erdirildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının, alt işveren işçisi olduğunu iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı olarak sona erdirildiğini ve hiçbir alacağının olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin fazla mesai alacaklarını istemesi üzerine işveren tarafından kovulmak suretiyle haksız olarak sona erdirildiği gerekçesiyle davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer alacak taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, her ne kadar davacı, fazla mesai ücretinin ödenmesi ve hafta tatili kullanma talebi üzerine işveren tarafından kovulmak suretiyle iş akdinin feshedildiğini iddia etmiş ise; dinlenilen davacı tanıkları bu yönde beyanda bulunmamışlar, davalı davacının işe gelmediğine ilişkin (6,7,8,9).1.2011 tarihlerinde devamsızlık tutanakları tutup sonrasında çekmiş olduğu devamsızlığının mazeretini soran ihtarnameye davacı tarafından cevap da verilmemiştir. Dinlenen tutanak tanıkları devamsızlığı doğrulamışlardır. Dosya kapsamına göre iş akdinin işe gelmemek suretiyle eylemli olarak davacı tarafından feshedildiği kabul edilmelidir. Ancak, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi işçi açısından haklı fesih nedenidir. Bu nedenle davacının iş akdini haklı nedenle sona erdirdiği kabulü ile kıdem tazminatının verilmesi ancak ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece olaya uymayan gerekçe ile yazılı şekilde ihbar tazminatının da kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

3-Davacı hafta sonların da çalıştığını iddia ederek alacak talebinde bulunmuş ise de; davacı tanıklarının bu konuda beyanda bulunmamaları ve davalı tanıklarının da hafta tatilinde çalışılmadığını bildirmeleri karşısında davacının hafta tatili alacağı talebinin ispat edilemediğinden reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

3-Davacı hafta sonların da çalıştığını iddia ederek alacak talebinde bulunmuş ise de; davacı tanıklarının bu konuda beyanda bulunmamaları ve davalı tanıklarının da hafta tatilinde çalışılmadığını bildirmeleri karşısında davacının hafta tatili alacağı talebinin ispat edilemediğinden reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davalıya iadesine, 28/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/477, Karar No: 2010/4317, Tarih: 09.06.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/477 E.  ,  2010/4317 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i kasten öldürmekten sanıklar ... ile ...'in yapılan yargılanmaları sonunda: beraatlerine ilişkin (...) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05/05/2008 gün ve 399/207 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi müdahil vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Oluşa, dosya kapsamındaki delillere ve mahkemenin gerekçesine göre, sanık ...'ın iş ortağı olan maktul ...'ten alacaklı olduğu, sanık ...'ın yeğeni sanık ...'ın da maktül ...'ten bir araç kiraladığı ve Batman ilinde aracı çaldırdığı, bu nedenle maktul ... ile ... arasında aracın kendisinin teslimi veya parasının ödenmesi hususunda anlaşmazlıkları bulunduğu sabittir. Maktul ...'in sanık ...'dan alacağını alamadığı için akrabası olan sanık ...'a borcunu ödemediği ve olay günü bu konuları görüşmek ve aralarındaki hukuki anlaşmazlığı gidermek üzere sanıklar ..., ..., ... ve sanık ...'ın arkadaşı ...'nin maktul ...'in işyerinde biraraya geldikleri, maktul ...'in, karşı taraf topluluğa küfürler ettiği, ilk silah çıkartan olarak sanık ...'ı vurduğu anlaşılmakla, ani gelişen olayda sanıklar ... ve ...’ın, hakkındaki ağır tahrik altında kasten öldürme suçundan verilen mahkumiyet hükmü kesinleşen tefrikli sanık ...’ın suçuna yardım etme iradelerinin kesin olarak ortaya konulamaması karşısında, mahkemenin sanıkların mahkumiyetleri için yeterli ve gerekli delilin elde edilemediğine ilişkin takdirinde isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki sanıkların cezalandırılması gerektiği yönündeki düşünceye ve sanık ... hakkında görevliye direnme suçundan usulünce açılmış bir dava bulunmadığından, bu suçtan ek savunma verilerek cezalandırılması gerektiğine yönelen (2) nolu düşünceye iştirak olunmamıştır.

2) Sanıklar ... ve ... hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe ... nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, müdahil ... vekilinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle verilen hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 09/06/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9045, Karar No: 2022/6637, Tarih: 23.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9045 E.  ,  2022/6637 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA 9. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanu'nun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,