muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4840, Karar No: 2013/3796, Tarih: 04.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/4840 E.  ,  2013/3796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/09/2010 gününde verilen dilekçe ile alacak ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava haksız eyleme dayalı manevi tazminat ve ziynet ve çeyiz eşyalarının iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyadır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi herzaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğu karine olarak kabul edilmelidir. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını ispat yükü altındadır. Dinlenen tanıklardan ...'ın davacının babasının evine döndüğü esnada takı setinin üzerinde olduğunu söylemesi bu karineyi doğrulamaktadır. Davacı tarafın dinletmiş olduğu tanık beyanları bu karinenin aksini ispatlayacak mahiyette değildir. Tarafların tanık ve diğer delilleri yeniden değerlendirilerek, gerek duyulması halinde tanıkları yeniden dinleyerek, davacının müşterek konuttan ayrılış şekli ve zamanı yeniden araştırılmalıdır. Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek davacının müşterek konuttan ayrıldığı esnada ziynet eşyalarını alma fırsatının olup olmadığı konusu değerlendirilerek takı seti dışındaki ziynet eşyaları yönünden bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine

ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15522, Karar No: 2017/4393, Tarih: 23.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/15522 E.  ,  2017/4393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, asıl ve birleşen davada, 27.05.2011 tarihli iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masrafların fazlaya ilişkin hakkı saklı tutularak şimdilik 27.976,55 TL'sının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan tahsilini talep etmiş olup, Mahkemece, davalı ...'e %30, ...'ya %40, sigortalıya %30 kusur veren rapora itibar edilerek, davalı ...'nın üçüncü kişi olduğu kanaati ile karar verilmiş ise de, verilen karar eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalıdır.

1-5510 sayılı Kanunun 12. maddesinde, 4/1-(a) maddesine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşların işveren, işveren adına ve hesabına, işin veya görülen hizmetin bütününün yönetim görevini yapan kimsenin işveren vekili olduğu, bu Kanunda geçen işveren deyiminin, işveren vekilini de kapsadığı, işveren vekilinin, bu Kanunda belirtilen yükümlülüklerinden dolayı işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu açıklanmıştır.

Diğer taraftan, söz konusu Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği hüküm altına alınmıştır.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 21. maddeye göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, 818 sayılı Borçlar Kanununun 50. ve 51. maddeleri (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 818 sayılı Kanunun 146. maddesine (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında tüm dosya içeriğine göre, davalı ...'nın da sanık olarak yargılandığı ceza dosyasında davalı ...'in alınan beyanında işyerini davalı ...'nın yönettiğini bildirdiği, hükme esas alınan kusur raporunda da işveren adına işi yürüten sıfatıyla davalı ...'ya kusur atfedildiği anlaşılmakla, davalı ...'in işveren, işveren adına ve hesabına, işin veya görülen hizmetin bütününün yönetim görevini yapan davalı ...'nın işveren vekili olduğu gözetilerek, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrası uyarınca davalıların sorumlulukları saptanarak elde edilecek sonuca göre, taleple bağlılık ilkesi de gözetilerek, hüküm kurulması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve hatalı hesap yöntemi ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Sigortalıda oluşan % 31,00 meslekte kazanma gücü kaybı oranı bakımından kontrol kaydı bulunmasına, giderek bu durumun gerek rücu alacağı, gerekse ilk peşin değeri oluşturan miktara doğrudan etkili bulunması karşısında, Mahkemece, kontrol muayene kaydının sonucu araştırılarak, meslekte kazanma gücü kaybı oranında değişiklik olup olmadığı, değişiklik olması halinde en başından itibaren mi, yoksa azalma kaydıyla mı değiştiği ve gelirin kesilip kesilmediği ile Kurumca yapılan fiili ödeme olup olmadığı hususu Kurumdan sorularak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcınan istek halinde davalılara iadesine, 23.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/760, Karar No: 2015/1077, Tarih: 16.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/760 E.  ,  2015/1077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, tehdit, kasten yaralama

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçu yönünden uyarlama talebinin kabulü ile çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine ve diğer atılı suçlarla ilgili uyarlama talebinin reddi ile mevcut hükümlerin aynen infazına

Mahalli mahkemece verilen 12.09.2014 tarihli Ek Karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 17.05.2011 gün ve 2011/3-66 Esas, 2011/96 sayılı Kararında açıklandığı üzere, cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunun 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe girmesinden sonra bu değişiklikler nedeniyle verilen lehe kanunun belirlenmesine ilişkin kararların 5275 sayılı Kanunun 98. maddesi kapsamında verilen kararlardan olduğu, aynı Kanunun 101/3. maddesine göre de itiraza tâbi olup temyizinin mümkün bulunmadığı ve hükümlünün ek karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı CMK.nın 264. maddesi uyarınca itiraz mahiyetinde kabul edilerek mahallinde CMK.nın 264. maddesi uyarınca itiraz

mahiyetinde kabul edilerek mahallinde merciince değerlendirilmesi gerektiği anlaşıldığından, itiraz merciince karar verilmesi için incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19239, Karar No: 2018/19666, Tarih: 05.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/19239 E.  ,  2018/19666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan T.C. ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı T.C. Milli Savunma Bakanlığının asıl işveren olarak ihale ettiği ... Sıhhiye Eğitim Tugay Komutanlığının yemek üretim ve dağıtım işinde en son alt işveren diğer davalı nezdinde çalıştığını, davalılar arasında asıl-alt işverenlik ilişkisinin bulunduğunu, müvekkilinin davalılar tarafından işten çıkartıldığını ancak almaya hak kazandığı tazminat ve kullanılmayan yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. ... vekili, davacının diğer davalının işçisi olduğunu, diğer davalı ile müvekkili kurum arasında asıl-alt işverenlik ilişkinin bulunmadığını, müvekkiline husumet düşmediğini ve müvekkili kurumun talep edilen alacaklardan sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ... davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ile bilirkişi raporuna ve iş akdinin işverence haklı fesih koşulları bulunmadan feshedildiği, gerekçesine dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı T.C. ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. ... vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının ihbar tazminatı almaya hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25’inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17’nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26’ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14’üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut uyuşmazlıkta, dosyadaki bilgi ve belgeler ve özellikle davacı tanığı Selim’in anlatımlarından, iş akdinin ücretlerin zamanında ödenmemesi, sürekli geciktirilmesi sebebiyle davacı işçi tarafından sonlandırıldığı anlaşılmaktadır. Davacı açısından açıklanan husus haklı fesih nedeni olduğundan, davacı lehine kıdem tazminatına hükmedilmesi doğru ise de, haklı nedenle dahi olsa iş akdini fesheden tarafın ihbar tazminatı talep edemeyeceği gözetilerek ihbar tazminatı talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, 05/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4332, Karar No: 2024/8704, Tarih: 18.11.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/4332 E.  ,  2024/8704 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/1650 Esas, 2023/1205 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Susurluk Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.09.2022 Tarihli ve 2022/651 Esas, 2022/609 Karar Sayılı Kararı

Davalı şirketin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yerinin Okmeydanı/İstanbul olduğu, bu şekilde genel yetkili mahkemenin İstanbul mahkemeleri olduğu, yine taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmelerinde tarafların davacı şirket ile davalı şirket olduğu, tarafların tacirler veya kamu tüzel kişileri tanımlamasına uyduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 17 nci maddesine göre yetki sözleşmesi düzenleyebileceği, tarafların dava dilekçesi ekindeki kira sözleşmelerinde anlaşmazlıkların çözümünde tüm İstanbul mahkemeleri ile İstanbul icra dairelerini yetkili kıldıkları ve davanın sadece sözleşmeyle belirlenen İstanbul mahkemelerinde açılabileceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.07.2023 Tarihli ve 2022/1650 Esas, 2023/1205 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda yetki ilk itirazlardan olup davalı tarafından yetki itirazında bulunulmadığından davanın görüldüğü mahkemenin yetkili hale geleceği, kesin yetki durumu olan yetki sözleşmesi incelendiğinde ise tarafların tüm İstanbul mahkemelerini yetkili kıldığı anlaşılmış olup, yetki sözleşmesinin geçerli olması için yetkili mahkemenin açıkça belirtilmesi gerektiğinden tüm İstanbul mahkemeleri şeklinde yetkili mahkeme belirlenemeyeceğinden geçersiz yetki sözleşmesine göre mahkemenin yetkili bulunması usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, kira sözleşmesinin ve sözleşmedeki hükümlerin geçersizliğinin tespiti istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Kanunu'un 21 inci ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki sözleşmesi” başlıklı 17 nci maddesi şöyledir:

“Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.”

3. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki sözleşmesinin geçerlilik şartları” başlıklı 18 inci maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“(1) Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri konular ile kesin yetki hâllerinde, yetki sözleşmesi yapılamaz.

3. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki sözleşmesinin geçerlilik şartları” başlıklı 18 inci maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“(1) Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri konular ile kesin yetki hâllerinde, yetki sözleşmesi yapılamaz.

(2) Yetki sözleşmesinin geçerli olabilmesi için yazılı olarak yapılması, uyuşmazlığın kaynaklandığı hukuki ilişkinin belirli veya belirlenebilir olması ve yetkili kılınan mahkeme veya mahkemelerin gösterilmesi şarttır.

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesinin dördüncü fıkrası şöyledir:

“Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından taraflar arasındaki uyuşmazlıkta kesin yetki durumu bulunmadığı ve davalı tarafça cevap dilekçesi ile birlikte yetki itirazında bulunulmadığı anlaşılmaktadır. Taraflar arasındaki sözleşmede yetkili mahkeme belirlenmiş olsa dahi yetki itirazı, bir ilk itiraz olarak ileri sürülebilir; mahkeme yetkisizliğini kendiliğinden (re'sen) nazara alamaz. Bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı Susurluk Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Susurluk Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19263, Karar No: 2010/16857, Tarih: 28.12.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/19263 E.  ,  2010/16857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi ve davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Orman Yönetimi tarafından dosyaya gönderilen orman tahdit haritası ile bilirkişiler tarafından çizilen kroki birbirine benzememektedir. Bu nedenle, dosyanın keşifte görev alan orman ve ... bilirkişilere verilerek,

1) Keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası, kesinleşen orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine ablike edilerek düzenlenecek bu haritalarda komşu ve yakın komşu parsellerin birlikte gösterilmesi,

2) Yine değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınıp dava dosyası içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 28/12/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5543, Karar No: 2011/2535, Tarih: 28.04.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/5543 E.  ,  2011/2535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

KARAR

Taraflar arasında görülen tapu iptal ve tescil davasında; davalılardan ...’ın bir vekille temsil edildiğine dair dosya arasında bir vekaletname olmadığı halde hüküm başlığında Av. ... tarafından temsil edilen davalılar ... ve müşterekleri arasında gösterilmesi nedeniyle adı geçen kişiye hükmün Av. ... aracılığı ile tebliğ yoluna gidildiği dolayısı ile ...’a hükmün usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır.

Bundan ayrı, yargılama sırasında davalılardan ... ve ... adına İstiklal Mahallesi Esnafi sokak No: 37/2 Eskişehir adresine çıkarılan dava dilekçesinin tebliğine ilişkin tebligat parçalarındaki bilgiye göre; adreste bulunmamaları nedeniyle Tebligat Kanununun 21. maddesi uyarınca tebliğ edildiği ancak mahkemece bu tebligatların adı geçen kişilerin adreste bulunmama nedenlerinin yazılı olmaması karşısında usulsüz olduklarından bahisle 25.11.2008 günlü oturum gereğince yeniden tebliğ edilmesi yoluna gidildiği ve ikinci kez aynı adrese çıkarılan tebligatların adı geçen kişilerin adresten ayrılmış olmaları ve yeni adreslerinin bilinmediği gerekçesiyle Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, daha sonra hükmün de aynı adrese tebliğe çıkarıldığı ve davalı ...’ya Tebligat Kanununun 35. maddesi, davalı ...’ya da Tebligat Kanununun 21. maddesi uyarınca tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Adı geçen bu davalılara ait olduğu kabul edilen “İstiklal Mahallesi Esnafi sokak no 37/2 Eskişehir” adresinde ve yargılama sırasında usulüne uygun şekilde yapılmış geçerli bir tebligat bulunmadığına göre; hükmün adı geçen bu kişilere Tebligat Kanununun 35 maddesine göre usulüne uygun şekilde tebliğ edildiğinden söz edilemez.

Bu nedenlerle; hüküm yeniden davalılardan ..., ... ve ...’ya usulüne uygun şekilde tebliğ olunması, temyiz süresinin beklenilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın yerel mahkemeye GÖNDERİLMESİNE, 28.4.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.