muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7459, Karar No: 2012/10412, Tarih: 10.07.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/7459 E.  ,  2012/10412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Önceki geri çevirme kararımız uyarınca davalılar “..., ... ve ...'ın” nüfus kayıtlarının olmadığı bildirilmiş ise de,geri çevirme kararının gerekleri bu kez titizlikle yerine getirilerek adı geçen davalıların tapu kaydındaki ya da mirasçılık belgelerindeki kimlik bilgileri ile öncelikle nüfus müdürlüğünden nüfus kayıtları, TC. kimlik numaraları ve adres kayıt sistemindeki adresleri titizlikle belirlenmelidir.

11.01.2011 tarihinde kabul edilen 6099 sayılı Kanun ile adres kayıt sistemi esas alınarak 7201 sayılı Tebligat Kanununda bazı değişiklikler yapılmıştır. 6099 sayılı Yasanın 9.maddesi ile değiştirilen 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35/2 fıkrası uyarınca "Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır." Bu düzenleme uyarınca davalılar ..., ... ve ...'ın adres kayıt sistemindeki adresi araştırılmalı, tespit edildiği takdirde hükmün öncelikle bu adreste tebliği, tespit edilemediği takdirde ise Yasa maddesinde belirtildiği şekilde işlem yapıldıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5381, Karar No: 2019/6685, Tarih: 18.11.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/5381 E.  ,  2019/6685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri kapsayan tespit tarihinden 15 - 20 yıl önce çekilmiş stereoskopik hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları ile keşifte uygulanan 1965 ve 1992 tarihli memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı ve 1960 tarihinden sonra çekilmiş memleket haritası ve hava fotoğrafı var ise bunların da bulunduğu yerden getirtilerek dosya içerisine konulduktan sonra, dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek dosya kapsamında yer alan tüm hava fotoğrafları ve memleket haritaları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazların o tarihlerde hava fotoğraflarında ne şekilde gözüktüğü, niteliğinin ne olduğu, üzerinde varsa bulunan bitki örtüsü, ağaçların cinsi, yaşı, sayısı, dağılımı, kapalılık oranı ile kullanımın olup olmadığı var ise şekli, mülkiyet sınırının belirgin olarak görülüp görülmediği, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı hususlarının detaylı olarak açıklandığı ek rapor alınarak dosyasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 18/11/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9251, Karar No: 2010/3630, Tarih: 05.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/9251 E.  ,  2010/3630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hükmün,765 sayılı ve 5237 sayılı Yasaların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve her iki Yasaya göre, uygulanan yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı saptanıp, sonuç cezalar karşılaştırılarak, sanık yararına olan yasanın belirlenip hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde uygulama yapılması,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının,765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden,bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 51.maddesi gereğince erteli adli (ağır) para cezasının aynen infazına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan,hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son.maddesinin gözetilmesine, 05.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4146, Karar No: 2018/6053, Tarih: 18.12.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/4146 E.  ,  2018/6053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAKARYA 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Beraat k onama: Sanık ... hakkında

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar kesinleşinceye kadar uygulanacak, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesinde yer alan "Yargıtay, süresi içinde temyiz dilekçesinin verilmediğini veya beyanının yapıldığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını görürse, temyiz isteğini reddeder, görmezse incelemesini yapar." hükmü gereğince öncelikle temyiz isteminin süresinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmekte olup sanığın 23/02/2018 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden vazgeçtiği bu nedenle dosyanın incelenmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği yönündeki tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

CMK'nın 216. maddesine 25/08/2017 tarih 694 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 148. maddesi ile eklenen "Bu aşamada zorunlu müdafiin hazır bulunmaması hükmün açıklanmasına engel teşkil etmez" hükmü gereğince mazeret bildiren sanık müdafiinin hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 13/10/2017 tarihli celsede bulunmamasının temyiz süresinin işlemeye başlamasına engel olmayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yüzüne karşı 13/10/2017 tarihinde usûlune uygun şekilde tefhim edilen kararın, CMUK'nın 310/1. maddesinde belirtilen bir haftalık kanuni temyiz süresinden sonra 29/11/2017 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

B) Sanık ... hakkında verilen beraat kararının incelenmesinde:

Temyizin kapsamının, beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmemesine yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

1136 sayılı Kanun’un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak; bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun‘un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün 2. fıkrasından sonra gelmek üzere; “Sanığın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre 3.960 TL vekalet ücretinin hazineden alınarak sanığa verilmesine,” fıkrasının eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

18/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/1168, Karar No: 2022/4475, Tarih: 06.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1168 E.  ,  2022/4475 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 29.09.2021 tarihli ve 2021/1204 Esas, 2021/800 Karar sayılı kararının, sanık ve müdafii ile katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın, kamu davasına katılan sıfatı ile taraf olan ve hükmü temyize hak ve yetkileri bulunan ... ve ... adlarına tebliğe çıkarıldığı ancak tebligat mazbataları üzerinde yapılan incelemeler neticesinde tebliğ işlemlerinin 7201 sayılı Tebligat Kanunu (7201 sayılı Kanun) hükümlerine uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Dava dosyasında adı geçen katılanlar adına çıkarılan tebligatların farklı nedenlerle usûlsüz olduğu dikkate alınarak her iki katılana çıkarlan tebligatlar ayrı ayrı incelenmelidir.

A. Katılan ... Yönünden

Adı geçen katılana çıkarılan tebligat mazbatasına; “Muhatabın o anda evde olmaması sebebiyle muhatap yerine muhatap ile birlikte aynı konutta ve sürekli oturduğunu beyan eden, görünüşe göre ... olan kayınpederi ...’a teslim edilmiştir.” şeklinde şerh düşüldüğü; ancak, 7201 sayılı Kanun’un “Teblig mazbatası” başlıklı 23 üncü maddesinin yedinci fıkrasının ilgili bölümünde belirtilen; “21 inci maddedeki durumun tahaddüsü halinde bu hususlara mütaallik muamelenin yapıldığını, adreste bulunmama ... Sebebi,” şeklindeki hususun tebligat mazbatasında belirtilmediği, bu itibarla adı geçen katılan adına çıkartılan tebligatın usûlüne uygun olmadığı belirlenmiştir.

B. Katılan ... Yönünden

1. 7201 sayılı Kanun'un "Bilinen adreste tebligat" başlıklı 10 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkralarına göre;

"Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

(Ek fıkra: 11/1/2011-6099/3 md.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

2. Mezkûr hüküm gereği yapılan inceleme neticesinde; adı geçen katılanın, dava dosyasında bilinen en son adresinin; "... Mahallesi Gürsel Caddesi No: 45 İç Kapı No: 3 Kurtalan/Siirt" olduğu, gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilen adresin ise adı geçen katılanın adres kayıt sistemindeki (MERNİS) adresi olan "Kapıkaya Küme Evleri No: 13 Kapıkaya Kurtalan/Siirt" olduğu belirlenmiştir.

2. Mezkûr hüküm gereği yapılan inceleme neticesinde; adı geçen katılanın, dava dosyasında bilinen en son adresinin; "... Mahallesi Gürsel Caddesi No: 45 İç Kapı No: 3 Kurtalan/Siirt" olduğu, gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilen adresin ise adı geçen katılanın adres kayıt sistemindeki (MERNİS) adresi olan "Kapıkaya Küme Evleri No: 13 Kapıkaya Kurtalan/Siirt" olduğu belirlenmiştir.

3. 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin birinci fıkrası fıkrası gereği, katılan ...'in öncelikle bilinen en son adresi esas alınarak aynı Kanun’un, "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca tebligat çıkarılıp söz konusu tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca MERNİS adresi esas alınarak gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilmesi gerektiği belirlenmiştir.

4. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere; 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat yönünden iki aşamalı bir yöntem benimsenmekle, muhatabın bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi durumunda ve MERNİS adresinin bilinen adresten farklı olması hâlinde MERNİS adresine “MERNİS” şerhi düşülerek 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat çıkartılması gerekmektedir. Oysa adı geçen katılana, öncelikle bilinen adresi esas alınarak tebliğ yoluna gidilmeksizin doğrudan MERNİS adresi esas alınarak ve tebligat mazbatası üzerine “MERNİS” şerhi de düşülmeksizin tebliğ yoluna gidildiği saptanmıştır.

Gerekçeli kararın, kanun yoluna başvuru hakkı bulunanlara tebliğ edilmemesinin ya da usûlsüz tebliğ edilmesinin neticeleri incelendiğinde; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca, usûlüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin hükümler barındıran Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS), Türk hukuk sisteminin bir parçasıdır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) içtihadî değerlendirmeleri ile kapsamı belirlenen AİHS’in “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesi, bazı zımnî hakları da bünyesinde barındırır. Bu haklar arasında “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” ve “gerekçeli karar hakkı” yer alır. (Fahri Gökçen Taner, Ceza Muhakemesi Hukukunda Adil Yargılanma Hakkı Bağlamında Çelişme ve Silahların Eşitliği, 2. Baskı, ..., 2021, s.52)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre olağan kanun yolları, yargılama sürecinin bir parçasıdır. (Dallos/Macaristan, B. No: 29082/95, 01.03.2001) Bu nedenle AİHM, AİHS’in 6 ncı maddesi ile öngörülen adil yargılanma hakkının yargılamayı bir bütün olarak kapsadığını kabul eder. (... Kück/Almanya, B. No: 35968/97, 12.06.2003, §§ 46-47; Khamidov/Rusya, B. No: 72118/01, 15.11.2007, § 170)

Ayrıca AİHM, Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No. 12945/87, 16.12.1992 kararında, ilgilisinin gerekçeden haberdar edilmemesinin AİHS’in 6 ıncı maddesi kapsamında gerekçeli karar hakkının ihlâli olduğunu açıkça ifade etmiştir. Söz konusu karara göre; “Gerekçeli karar, dinlendiklerini taraflara göstermek ve böylece kendi taraflarındaki kararın daha istekle kabul edilmesine katkıda bulunmak amacına hizmet eder. ... Gerekçeli karar, bir başvuru sahibinin mevcut herhangi bir temyiz hakkını yararlı bir şekilde kullanmasını sağlamak için önemlidir.” Aynı kararda, gerekçeli kararın taraflara süresinde tebliğ edilmesi zorunluluğu da vurgulanmıştır. Aksi hâlde taraflar kanun yolu mercilerine başvuru konusunda hak kaybı yaşarlar ki bu durum sadece gerekçeli karar hakıkının değil, AİHM tarafından, AİHS’in 6 ncı maddesi kapsamında bulundukları belirlenen “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” gibi hakların da ihlâli anlamına gelir.

Nitekim AİHM, gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi hususunda, gerekçeli karar hakkının yanı sıra özellikle mahkemeye erişim hakkı üzerinde durmuştur. AİHM, her ne kadar AİHS’in 6 ncı maddesi ile mahkemeye erişim hakkı açıkça düzenlenmemiş ise de söz konusu hakkın hukukun temel prensibi olduğunu, mahkemeye erişim hakkı bulunmaksızın adil, alenî bir yargılamadan söz edilemeyeceğini ve adil yargılanma hakkının içerdiği güvencelerden yararlanmanın olanaksız hâle geleceğini vurgular. (Golder/Birleşik Krallık, B. No: 4451/70, 21/2/1975, § 35) Mahkemeye erişim hakkı sadece ilk derece mahkemesine dava açma hakkını değil, kanun yollarına etkili bir şekilde başvurma hakkını da içerir. AİHM, mahkemeye etkili erişim hakkını hukukun üstünlüğü ilkesinin temel unsurlarından biri olarak kabul etmekte ve mahkemeye etkili erişim hakkının, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak isteyen kişilerin mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirdiğini ifade etmektedir. Bu sebeple hukukî belirsizliklerin ya da uygulamadaki belirsizliklerin tarafların mahkemeye erişimine zarar verdiği durumlarda bu hakkın ihlâl edildiğine karar verilmektedir. (Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23/1/2003, § 34) O hâlde davanın taraflarına gerekçeli kararın usûlüne uygun olarak bildirilmesi suretiyle tarafların, bu gerekçeye göre ayrıntılı itiraz/istinaf/temyiz nedenlerini bildirerek kanun yoluna etkili bir şekilde başvurma haklarının kamu gücüyle ihlâl edilmemesi, herkesin sahip olduğu adil yargılanma hakkına uygun davranılması zorunludur.

Keza Anayasa Mahkemesi de Ayşe Eşlik, B. No: 2014/15969, 21.06.2017, § 48; Metin Duran, B. No: 2018/33546, 28.01.2021 kararlarında gerekçeli kararın ilgilisine tebliğ edilmemesi nedeniyle mahkemeye etkili erişim hakkının ihlâl edildiğine hükmetmiştir.

Mevcut açıklamalar ışığında, inceleme konusu gerekçeli kararın adı geçen katılanlara usûlüne uygun şekilde tebliği ile tebliğ ve tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmeleri durumunda temyiz dilekçelerinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 06.06.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1533, Karar No: 2013/10049, Tarih: 17.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/1533 E.  ,  2013/10049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, miras bırakanı Halil'in kadastro öncesi tapulu taşınmazında yaptığı temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunun hükmen belirlendiğini, anılan tapulu yerin kadastro çalışmaları sırasında 2524 ile 2529 sayılı parseller olarak davalılar adına tespit edildiğini, ancak hükmen tescile ilişkin dava dosyasında 2524 ve 2526 sayılı parseller ile 2527 sayılı parselin bir kısmının ve bu parselin ifrazından oluşan 48 adet parselin çoğunun üçüncü kişilere satıldığını ileri sürüp, anılan taşınmazlar bakımından tazminat; 2529 sayılı parselin ise kesinleşmiş ilama rağmen davalı ... tarafından 430/2400 payının davalı ...'e satış suretiyle temlik edildiğinden bahisle miras payı oranında tapu iptali ve tescil olmazsa tazminat isteklerinde bulunmuştur.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır

Davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece “....Çekişme konusu 2529 parsel sayılı taşınmazın davalı ...'ye temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu kesinleşen Antalya 4.Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.12.1997 tarih ve 916-1130 sayılı kararı ile belirlenmiş olup, taşınmaz kaydında şerh bulunmasına rağmen davalı ...'nin diğer davalı ...'e yapmış olduğu pay temlikinin danışıklı olduğu ve davalı ...'in ... Medeni Kanununun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı gözetilmek suretiyle hüküm kurulmuş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığından anılan taşınmazla ilgili davalı ...'nin temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.Dava konusu 2527 parsel sayılı taşınmazla ilgili tazminat davası bakımından ise; anılan taşınmazın miras bırakan Halil tarafından davalı ...'ya terekeden mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olarak temlik edildiği yukarıda belirtilen mahkeme kararı ile sabittir. Ancak, anılan davanın devamı sırasında davalı ...'in bir kısım paylarını 3.kişilere temlik ettiği ve bilahare taşınmazın ifrazen çok sayıda parsele ayrıldığı, oluşan ifraz parsellerinden bir kısmının da yine davalı ... tarafından ahara devredildiği ve Antalya 4.Asliye Hukuk Mahkemesince de, İbrahim üzerinde kalan parsellerle ilgili olarak pay oranında iptal ve tescile karar verildiği görülmüş; bunların dışındaki üçüncü kişilere geçen ve eldeki davaya konu teşkil eden taşınmazların davacı adına tescili yapılamadığından, işbu davada da tazminat isteğinde bulunulmuştur.

Mahkemece, tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiş olması kural olarak doğrudur. Ancak, hükme esas alınan bilirkişi raporunun yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Mahkemece, tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiş olması kural olarak doğrudur. Ancak, hükme esas alınan bilirkişi raporunun yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; taşınmazların eldeki davanın açılış tarihi itibariyle niteliği olan "arsa" vasfı gözönüne alınarak tazminat miktarının belirlenmesi ve talep de gözetilmek suretiyle davacının miras payına göre tazminata hükmedilmesi gerekirken, hükme esas alınamayacak bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmiş olması doğru değildir” gerekçesiyle bozulmuş olup, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davacı ...'in Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.12.1997 tarih ve 1997/916 E. 1997/1130 K. sayılı dosyasında müdahil olarak yer aldığı ve kararın 2. fıkrasının 2. bendine göre (yapılan ekleme ile) adına tapu kaydı iptal ve tescile karar verildiği; bilindiği üzere, fer'i müdahilin leh ya da aleyhine karar verilemeyeceği, ancak asli müdahilin leh veya aleyhine karar verilmesinin mümkün olduğu, buradan da eldeki davanın davacısı Halil'in o dosyada asli müdahil olarak yer aldığı anlaşıldığından verilen kararın eldeki dosya açısından bağlayıcı olduğu ayrıca usul ve yasaya uygun şekilde emsal karşılaştırma yöntemine göre alınan bilirkişi raporuna göre karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.