muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10997, Karar No: 2013/6778, Tarih: 29.03.2013

Davalıya ait işyerinde davacının çalışma şartları tam anlaşılamamaktadır. Davacının devamsızlığının olup olmadığının saptanabilmesi açısından, davacının çalışma düzeni, merkez ile irtibatını ne zaman veya hangi aralıklarla yapması gerektiği, belli bir iş programı olup olmadığı gibi konular önem arz etmektedir. Öte yandan, davacı, araç anahtarı-büronun anahtarları ve cep telefonunun kendisinden alınmakla çalışamaz duruma getirildiğini iddia etmesine karşın; davalı taraf ise, davacının şirkete ait eşyaları kendi isteği ile davalı şirkete teslim ettiğini savunmuş, ancak bu husus da yeterince açıklığa kavuşmamıştır. Oysa, 6100 sayılı Hukuk Muhakemleri Kanunu'nun 31. maddesi gereğince, hakim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir. Mahkemece, davacının işyerindeki çalışma şartları ile davacının şirkete ait araç ve gereçleri kendisinin mi teslim ettiği, yoksa davalı tarafından mı alındığı hususlarının taraf tanıkları yeniden dinlenilerek, taraflardan açıklama yapılması istenilerek aydınlatılması ve sonucuna göre tüm deliller yeniden değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9838, Karar No: 2017/2067, Tarih: 20.03.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/9838 E.  ,  2017/2067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bu değişikliğe göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, bilinen veya gösterilen adresine yapılacaktır. Buna göre, ilk defa bildirilen adresin muhatabın (davalının) adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresİ olması arasında fark yoktur. Her iki adres de Tebligat Kanununun 10/1. maddesi kapsamında bilinen adrestir. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi de nazara alınarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkarılacaktır.

Kanunun 21/2. maddesine ve Yönetmeliğin 16/2 ile 79. maddelerine göre çıkarılacak tebligatların, açık mavi renkli zarflarla yapılacağı belirtilerek bu usulün hemen başvurulacak bir yol olmadığı, istisnai olarak ve belirli şartların oluşması halinde başvurulacak bir tebligat şekli olduğuna da işaret edilmektedir.

İlk defa bildirilen adres, adres kayıt sistemindeki adres olsa dahi, tebliğ evrakının Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması, Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Yönetmeliğin 29 ve 30. maddelerince muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Somut olaya gelince; davalı ...’e çıkarılan gerekçeli karar tebligatının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalının bilinen en son adresine tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür.

Bu durumda mahkemece, adı geçen davalıya gerekçeli kararın yukarıda belirtilen ilkelere göre tebliği ile yasal temyiz süresinin beklenilmesi ve temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 20.03.2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2440, Karar No: 2014/16497, Tarih: 22.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/2440 E.  ,  2014/16497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2012/1171-2013/426

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı davalı işyerinde 28.9.2008-1.11.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin herhangi bir gerekçe gösterilmeden sona erdirildiğini beyan ederek işe iadesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar tarafından davaya cevap verilmemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece feshin haklı veya geçerli olduğunun ispatlanmadığı gerekçesiyle davacının işe iadesine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Mahkemece davalı Bakanlık vekilinin temyiz talebinin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmişse de, gerekçeli kararın vekil yerine Bakanlığa tebliğ edildiği bunun usul ve yasaya aykırı olduğundan temyizin süresinde olduğu kabulüyle mahkemenin 2012/1171 Esas, 2013/426 Esas sayılı 01.10.2013 tarihli ek kararının ortadan kaldırılmasına;

2- Somut olayda davacı iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek yalnızca davalı şirkete karşı 06.11.2012 harç tarihli dilekçesiyle işe iade davası açmış, ardından yargılama sırasında davacı vekilinin 22.02.2013 havale tarihli dilekçesiyle davalı şirket ile davalı Bakanlık arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olduğu, bu nedenle taraflar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğu gerekçesiyle davalı Bakanlığın davaya dahil edilmesi konusunda dilekçe verdiği ve davalı Bakanlığın davaya dahil edildiği görülmektedir. Hukukumuzda istisna teşkil eden bazı durumlarda uygulamada dahili dava dilekçesi ile davaya dahil edilme uygulaması söz konusu olmakla birlikte yargılamaya konu olayda davalı ile dahili davalı arasında zorunlu bir dava arkadaşlığından söz edilemez. Zira davalı ile dahili davalı arasındaki ilişki yalnızca kendilerini ilgilendirmekte olup işe iade davası, işçinin hizmet edimi ile yükümlü olduğu işverenine karşı açılacaktır. Davanın alt işverene karşı açılması halinde asıl işverenin davaya dahil edilmesi zorunluluğu bulunmamaktadır.

Aksi durumda ise yani davanın alt işverene değil de asıl işverene karşı açılması halinde işe iade davalarında dava şartı olan 1 aylık hak düşürücü süre nedeniyle davacının davasını alt işverene teşmil etmek suretiyle davaya dahil ettirilerek yargılamaya devam edileceğinin de kabulü gerekir.

Aksi durumda ise yani davanın alt işverene değil de asıl işverene karşı açılması halinde işe iade davalarında dava şartı olan 1 aylık hak düşürücü süre nedeniyle davacının davasını alt işverene teşmil etmek suretiyle davaya dahil ettirilerek yargılamaya devam edileceğinin de kabulü gerekir.

Mahkemece feshin haklı veya geçerli olduğunun ispatlanmadığı gerekçesiyle davacının işe iadesine karar verilmesi doğru olmakla birlikte, hükmün infazında tereddüt oluşturacak şekilde hangi işverenliğin işe iadeden sorumlu olduğu açık ve net olarak belirtilmemiştir. Buna göre dahili davalı Bakanlığın dahili dava dilekçesi ile davaya dahil edilmesi usule aykırı olduğundan Bakanlık aleyhine açılan davanın reddine, davacının davalı şirketteki işine iadesine ve işe iadenin mali haklarından davalı şirketin sorumlu tutulmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA

2.Dahili davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının; dahili dava dilekçesi ile davaya dahil edilmesi usule aykırı olduğundan DAVANIN REDDİNE,

3.Davalı alt işveren E.. Nakliyat ve Temizlik Dekorasyon Hizmetleri Yangın Söndürme Cihazları ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti tarafından gerçekleştirilen feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının adı geçen işverenin işyerine İŞE İADESİNE,

4.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı alt işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminattan E... Nakliyat ve Temizlik Dekorasyon Hizmetleri Yangın Söndürme Cihazları ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti sorumlu olmak kaydı ile davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

5.Davacı işçinin işe iadesi için davalı alt işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalı E.. Nakliyat ve Temizlik Dekorasyon Hizmetleri Yangın Söndürme Cihazları ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti tahsilinin GEREKTİĞİNE,

6. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

7. Davacının yaptığı 48.00 TL yargılama giderinin davalı E.. Nakliyat ve Temizlik Dekorasyon Hizmetleri Yangın Söndürme Cihazları ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti’nden tahsili ile davacıya verilmesine, adı geçen davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalı E.. Nakliyat ve Temizlik Dekorasyon Hizmetleri Yangın Söndürme Cihazları ve Gıda San. Dış Tic. Ltd. Şti’nden alınarak davacıya verilmesine,

9. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak dahili davalı Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’na verilmesine,

Kesin olarak oybirliği ile 22.05.2014 günü karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23929, Karar No: 2020/8640, Tarih: 22.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/23929 E.  ,  2020/8640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01/03/2009-18/07/2014 tarihleri arasında servis şoförü olarak 1.500,00 TL ücretle çalıştığı, fazla çalışma yaptığı halde ücretinin ödenmediği, istifaya zorlandığı, asgari geçim indirimi ödenmediği, ... akdinin işverence haksız feshedildiği iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, agi, fazla çalışma ücreti, ikramiye ve sair alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda ... yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, ... yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut uyuşmazlıkta; davacı fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil çalışması yaptığını iddia etmiş, delil olarak tanık deliline dayanmıştır. Davacı tanığı ... davalı işyerinde 2011 yılı Kasım ayı ile 2012 yılı Kasım ayları arasında davacı ile birlikte çalıştığını beyan etmiş, diğer davacı tanığı ... ise davacı ile 2 yıl birlikte çalıştığını beyan etmiş ancak hangi tarihler arasında birlikte çalıştığını beyan etmemiştir. Davacı tanıklarının davalı işyerinde davacı ile birlikte çalışma süresi en çok 3 yıl olabileceği halde tüm çalışma dönemi için davacı tanık beyanları esas alınarak hesaplama yapılması hatalıdır.

Mahkemece, gerektiğinde davacı tanıkları tekrar dinlenmek suretiyle tanıkların davacı ile hangi tarihler arasında birlikte çalıştığı tespit edilmeli, tanıkların davacı ile birlikte çalıştıkları süreler için tanık beyanları esas alınarak fazla çalışma ücreti ile genel tatil ve hafta tatili alacakları hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece belirtilen husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/09/2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4034, Karar No: 2012/4391, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/4034 E.  ,  2012/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçlarından sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.05.2010 gün ve 2010/11 Esas, 2010/158 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiin temyiz dilekçesinin içeriğine göre vekâlet ücreti ile ilgili olarak yapılan incelemede;

24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına hazine aleyhine maktu vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan "sanık yararına 2.000,00 TL maktu vekalet ücreti tayini ile hazineden alınarak sanığa verilmesine" denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/889, Karar No: 2019/3528, Tarih: 18.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/889 E.  ,  2019/3528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Düzeltilerek onama

Yerel mahkemece hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, o yer Cumhuriyet Savcısının ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nun 168/1. maddesi 31/3. maddesinden önce uygulanmaş ise de; netice hapis ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 142/1-b, 143, 168/1, 31/3, 62/1. maddeleri ile belirlenen "5 ay 27 gün " hapis cezasının, yine aynı Yasa'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 177 gün karşılığı olarak 3.540 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken 157 gün karşılığı olarak 3.140 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından cezanın hesaplanmasına ilişkin bölüme, TCK'nun 142/1-b, 143, 168/1, 31/3, 62/1. maddeleri ile belirlenen "5 ay 27 gün " hapis cezasının, TCK'nun 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca "3.140 TL" adli para cezası olarak belirlenen sonuç cezanın "3.540 TL" adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6100, Karar No: 2024/9218, Tarih: 09.07.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6100 E.  ,  2024/9218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2022/163 E., 2023/137 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ayancık Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.03.2013 tarihli ve 2012/33 Esas, 2013/30 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan beraat kararı verilmiştir

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 26.04.2018 tarihli ve 2016/3303 Esas, 2018/3989 Karar sayılı kararı ile kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3.Ayancık Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.01.2020 tarihli ve 2018/146 Esas, 2020/2 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

4. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 16.05.2022 tarihli ve 2020/2107 Esas, 2022/8487 Karar sayılı kararı ile kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5.Ayancık Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2023 tarihli ve 2022/163 Esas, 2023/137 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, zamanaşımı süresinin dikkate alınmadığına, lehe hususların uygulanmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 367 nci maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olarak verildiği, mütalaaya uygun açılan kamu davası sonucunda sahte fatura düzenleme ve kullanma suçundan karar verilerek hüküm karıştırılmış ise de, zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin b fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin, suç tarihinden tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği, bu nedenle kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ayancık Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2023 tarihli ve 2022/163 Esas, 2023/137 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.07.2024 tarihinde karar verildi.