muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/4140, Karar No: 2009/3023, Tarih: 25.05.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/4140 E.  ,  2009/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı-birleşen karşı davacılar vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı birleşen karşı davalılar vekili avukat ... ile davalı birleşen karşı davacılar vekili avukat ... .... Davacı ve birleşen karşı davalıların temyiz dilekçesinin süresi dışında, davalı ve birleşen karşı davacıların temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Arsa sahipleri tarafından açılan asıl ve birleşen 2006/222 Esas sayılı davalar arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin feshi, yükleniciler tarafından açılan birleşen 2006/487 Esas sayılı dosyadaki dava imalât bedelinin tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece arsa sahiplerince açılan asıl ve birleşen davanın kabulüne, yüklenici tarafından açılan davanın da kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Arsa sahipleri vekili 25.04.2008 tarihli dilekçesi ile katılma yoluyla temyiz isteminde bulunmuş ise de temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydı olmadığı gibi temyiz harcı da yatırılmadığı, bu arada temyiz süresi de geçmiş bulunduğundan davacı arsa sahiplerinin temyiz istemlerinin süre yönünden reddi gerekmiştir.

Yükleniciler vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yüklenicilerin birleşen 2006/487 Esas sayılı davada imalât bedelini talep etmiş olmaları nedeniyle fesih iradelerinin bu davanın açıldığı 12.12.2006 tarihi itibariyle birleştiğinin anlaşılmasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

Yükleniciler vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yüklenicilerin birleşen 2006/487 Esas sayılı davada imalât bedelini talep etmiş olmaları nedeniyle fesih iradelerinin bu davanın açıldığı 12.12.2006 tarihi itibariyle birleştiğinin anlaşılmasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3-Kat karşılığı inşaat sözleşmelerinin tapuda pay devrini de gerektirmesi sebebiyle tek taraflı irade beyanı ile feshi mümkün değil ise de yükleniciler birleşen 2006/487 Esas sayılı davada dava tarihine kadar gerçekleştirdikleri imalât bedelini talep ettiklerinden sözkonusu davanın açıldığı 12.12.2006 tarihi itibariyle fesih iradeleri birleşmiş ve sözleşmenin feshi hukuken bu tarihte gerçekleşmiştir. Dairemizin yerleşik içtihat ve uygulamalarına göre arsa sahiplerinin yararına olan imalât bedelinin fesih iradelerinin birleştiği tarih itibariyle mahalli piyasa rayiçlerine göre hesaplanıp sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre yüklenicilere ödenmesine karar verilmelidir. Eldeki davada az yukarıda açıklandığı gibi imalât bedeli 12.12.2006 dava tarihi itibariyle hesaplanması gerekirken fesih davasının açıldığı 06.10.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş yükleniciler tarafından dava dışı üçüncü kişilere satılıp arsa sahiplerince tapuda devredildiği anlaşılan 8 adet bağımsız bölümün bedeli belirlenmeden arsa payına göre hesaplama yapılarak mahsup işlemi yapılmıştır.

Mahkemece yapılması gereken iş; hükme esas raporu veren bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla 12.12.2006 tarihi itibariyle ruhsat ve projesi ile imara uygun ve arsa sahiplerinin yararına olan yükleniciler tarafından gerçekleştirilen imalâtların mahalli piyasa rayiçlerine göre (yüklenicilerin bozmadan önceki raporlarda kâr payı hariç hesaplamaya karşı çıkmaması da dikkate alınarak) hesaplattırılması, yine aynı tarih itibariyle yüklenicilere isabet etmekte olup onlar tarafından üçüncü kişilere satılan 8 adet bağımsız bölümün bedelinin tespit ettirilip kazanılmış haklar da gözetilerek hesaplanan imalât bedelinden düşülmek suretiyle davanın sonuçlandırılması olmalıdır.

Belirtilen hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Belirtilen hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bendde yazılı nedenlerle davacı-birleşen karşı davalı arsa sahiplerinin temyiz istemlerinin süre yönünden reddine, (2.) bent uyarınca davalı-birleşen karşı davacı yüklenicilerin diğer temyiz itirazlarının reddine, (3.) bent gereğince kabulü ile hükmün davalı ve birleşen karşı davacı yükleniciler yararına BOZULMASINA, 625,00 TL duruşma vekillik ücretinin davacı-birleşen dosya davalıları arsa sahiplerinden alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı-birleşen dosya davacısı yüklenicilere verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı ve birleşen karşı davacılara geri verilmesine, 25.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12079, Karar No: 2024/15213, Tarih: 25.11.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12079 E.  ,  2024/15213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

TEMYİZ EDENLER : Taraf vekilleri

İLK DERECE MAHKEMESİ : Batman 1. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 16.06.2022 tarihli kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 01.12.2022 tarihli kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin söz konusu kararının ortadan kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, 05.04.2024 tarihli kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar ile reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8265, Karar No: 2018/9245, Tarih: 12.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/8265 E.  ,  2018/9245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacılardan ...'ten alınmasına, 12.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2216, Karar No: 2015/1095, Tarih: 02.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/2216 E.  ,  2015/1095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA KONUSU : .... Merkez, ......... - ....... Mahallesinde bulunan 304, 311, 338, 339, 340, 360, 365, 366, 367, 368, 369, 370, 371, 372, 373, 374, 375, 376, 377, 378, 379, 380, 381, 382, 383, 384, 387, 388, 389, 395, 396, 397, 398, 400, 401, 402, 405, 406, 408, 409, 411, 415, 417, 420, 422, 423, 424, 425, 426, 446, 464, 465, 466, 1369, 2806, 2809 ve 2810 sayılı parseller ile orman tahdidine itiraza konu diğer parseller ile varsa Asliye Hukuk Mahkemesine açılan davaya konu diğer parseller

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve kadastro tesbitine itiraz davasından dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 07/06/2012 gün ve 2011/7927 - 2012/8712 sayılı ilâmıyla bozulmasına karar verilmiş, süresi içinde davacı-davalı ... .... mirasçıları ile arkadaşları vekilleri Av. ... ve Av. ..., ... mirasçıları ile arkadaşları vekili Av. ... ve ... ile davacı ... mirasçıları ve arkadaşları vekili Av. ... tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi 17/08/1984 tarihli Asliye Hukuk mahkemesine sunduğu dilekçe ve yine içerik olarak aynı olan kadastro mahkemesine sunduğu 23/11/1989 tarihli dilekçelerinde özetle: dava konusu sahanın ........ Köyü sınırları içinde olup, ilk orman sınırlamasının 1942 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapıldığını, ancak; 3116 sayılı Kanunun özel mülkiyete konu sahalar içinde kalan ormanları kapsamadığından davaya konu sahaların 1976 yılına kadar orman sınırlaması görmediği, 1971 yılında yapılan tapulama tespitlerine karşı idareleri tarafından 311, 312, 338, 339, 340, 379, 380, 381, 383, 1378, 1379, 1380, 1381, 1390, 1391, 1392, 1393, 1394, 1395, 1396, 1397, 1398, 1399, 1400, 1401, 1402, 1403, 1404, 1405, 1406, 1407, 1408, 1409, 1410, 1411, 1412, 1413, 1414, 1415, 1416, 1417, 1418, 1419, 1420 ve 1421 sayılı parseller için tespite itiraz davaları açıldığını, ayrıca, 1971/78 E. sayı ile 2800, 2801, 2802 ve 2804 sayılı parseller için .... Tapulama Mahkemesinde açılan tespite itiraz davası sonucu dava konusu parsellerin devlet ormanı olduğuna karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği, yörede mülkiyet anlaşmazlıkların çok karmaşık olması, sahadaki ormanların sürekli tahrip edilmesi ve ormanlık sahaların her gün biraz daha daraltılması üzerine 7 nolu Orman Kadastro Komisyonu görevlendirilerek ormanların sınırlandırılması istenildiğini, 7 nolu Orman Kadastro Komisyonuna bağlı 4 nolu ekip ....... yöresindeki ormanlık alanları 144 ve 181 nolu orman sınır noktalarıyla saptayarak "....... Devlet Ormanın sınırlarını 20.07.1976 gün ve 334 ile 35 nolu tutanakla belirlediğini, ekibin kararları komisyon tarafından ilân edildiğinde süresi içerisinde .... ... "Ormanlık sahaların dar tutulduğu" gerekçesiyle komisyona itiraz ettiğini, davalı gerçek kişilerin ise orman olarak belirlenen sahaların kendi özel

mülkleri olduğunu ve bu yerlerin ormanla ilişkisinin bulunmadığını ileri sürerek itiraz ettiklerini ve 7 nolu Orman Kadastro Komisyonu yaptığı inceleme sonucu şahısların itirazlarını kabul edip Orman İşletme Müdürlüğünün itirazını reddederek ekipçe orman olarak sınırlandırılan ....... Devlet Ormanının orman sayılmayan yer olduğuna karar verdiğini ve bu şekilde orman kadastro ekibinin kararını iptal ettiğini, orman kadastro komisyonunun bu kararının süresinde ilân edildiği, ancak, Orman İşletme Müdürlüğü 1 yıllık süre içerisinde tahdide itiraz davası açılmadığını, ancak, komisyonca iptal edilen davaya konu sahanın bugüne kadar tahrip edilmesine rağmen yer yer 01 ile 04 kapalılıkta çok bozuk baltalık orman vasfını koruduğunu, idareleri tarafından her ne kadar 7 nolu Orman Kadastro Komisyonunun 23.11.1976 gün ve 10 nolu kararına karşı 1 yıllık yasal süre içeresinde tahdide itiraz davası açılmamışsa da; Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin örneği ekli 08/03/1984 gün ve 1983/6342 E. - 1984/1633 K. sayılı ilâmından başlayarak verdiği tüm kararlarında, orman kadastrosunun kesinleşmesinden önce taşınmazın aynına ilişkin olarak açılmış bir dava var ise, bu davanın orman kadastrosuna peşinen yapılmış bir itiraz olarak kabulü ile orman kadastrosunun kesinleşmesinden önce açılmış olan davanın tahdide itiraz davası haline dönüşeceği görüşü savunulmakta ve artık 1 yıllık süre içerisinde komisyon kararına itiraz edilmemiş olmasının bir hak kaybına neden olmayacağının kabul edildiğini, Yargıtay’ın bu kararına göre esasen .... Tapulama Mahkemesinde 1390 ve 1421 nolu parseller için 1971/29 Esasında açmış oldukları tespite itiraz davası ile 311, 312, 338, 339, 340 nolu parseller için 1971/21 esas ve 379, 380, 381, 383 nolu parseller için 1971/2 E. sayıda kayıtlı ve devam etmekte olan davalarının tahdide itiraz davası haline dönüşmesi gerektiği, .... Tapulama Mahkemesinde açtıkları bu davaların BK 133/2. maddesi gereğince orman kadastrosuna itiraz için kanunla belirtilen hak düşürücü sürenin işlemesine engel olacağını ve dava açma haklarının doğduğunu, 1976 yılında 7/4 nolu Orman Kadastro Ekibi tarafından ekli krokide görüleceği üzere 144 ve 181 nolu O.S. noktaları ile “....... Devlet Ormanı” olarak sınırlandırılan sahanın bu günkü görünümü ile de 6831 sayılı Kanunun 1. maddesinde tarif edilen orman tanımına uymakta ve tam kapalı orman olma durumunu koruduğunu beyanla; 7 nolu Orman Kadastro Komisyonunun 23/11/1976 gün ve 10 nolu kararının iptali ile 7/4 nolu ekipçe 144/181 nolu OS noktalarıyla sınırlandırılan saha içinde kalan ve tapulama mahkemesince davaları devam eden parsel sahalarının devlet ormanı olduğuna karar verilmesini ve komisyon kararının bu şekilde düzeltilmesini talep etmiştir.

.... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 12/11/1984 tarih ve 1984/645 – 1984/739 sayılı kararı ile; kanunda öngörülen sürede dava açılmamasından ötürü orman tahdidi kesinleştiğinden ve .... Tapulama Mahkemesinde görülen davaların itiraz davasına dönüştüklerinden bahisle dosyalar gönderilmediğinden isteğin reddine karar verilmiş, temyiz üzerine Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 17/09/1985 tarih ve 1985/1737 - 547 sayılı kararı ile hüküm oy çokluğuyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “6831 sayılı Orman Kanununun 2896 sayılı Kanun ile değişik 7 ve 12. maddeleri orman kadastrosunun ne biçimde yapılacağı, itiraz davalarının usûl ve yöntemi hususunda düzenlemeler getirmiş, orman kadastro ekiplerince düzenlenen tutanaklara ve kadastro komisyonlarınca verilen kararlara karşı hak sahiplerinin 6831 sayılı Kanununun 11. maddesi uyarınca bir yıl ipinde görevli ve yetkili adliye mahkemelerinde dava açabilecekleri kabul edilmiştir. Ancak, 6831 sayılı Kanunda 766 ve 2613 sayılı kanunlarda olduğu gibi, orman kadastro işleminden diğer bir deyimle orman sınırlamasından önce açılmış olan davaların varlığı halinde bu davaların orman kadastrosuna da itiraz niteliğinde sayılıp sayılmayacağı hususunda açık bir hüküm getirilmemiştir. Yalnız, kadastrodan sonra ilgililerin itiraz ve davalarından söz edilmiştir. Böylece kanunda bir boşluk bulunmaktadır. 6831 sayılı Orman Kanunun 2. fasıla ilişkin genel gerekçeye bakıldığında orman kadastrosunun çözümlenmesi zorunluluğu olan çok yönlü bir problem niteliği taşıdığı görülür. kadastro komisyonlarının amacı; kanunlarda öngörülen esaslar içinde bir yerin orman olup olmadığını belirlemek, ikinci maddede yazılı olduğu gibi, koşulları varsa aslında orman olan bir yerin orman sınırı dışına çıkarabilmek her çeşit sınır anlaşmazlıklarını önlemek, belirli orman alanları üzerinde ormancılık faaliyetlerini verimli ve istikrarlı bir duruma getirmektedir. Amaç bu olduğuna göre orman kadastrosu sonucu doğacak itiraz ve davalara bakılacağı gibi, orman kadastrosundan önce açılmış bulunan davaların da çözüme ulaştırılması kanun koyucunun amacı olmaktadır. Bunun aksini düşünmek davalaşmada eşitlik ilkesini zedeleyeceği gibi kanunda bulunan bir boşluktan yararlanarak uyuşmazlığa çözüme ulaştırmaktan kaçınmak olacaktır. Zira; var olan uyuşmazlık orman kadastrosuna itiraz niteliğinde sayılmaması halinde bu davalaşma durumunu hiçe sayarak yok farzederek yeniden dava açmak gerekir demek olacaktır ki bu ilgiliye zorluk çıkartmaktır. Kamu düzeni ve yararının korunmasında kanunlar ilgililere zorluk çıkarmak için değil kolaylık için vardırlar. Daha önce açılmış davalarla orman kadastrosundan sonra yapılacak itirazlara bakacak olan mahkeme gene aynı genel mahkemedir. Bu itibarla orman kadastrosundan önce var olan davalarında orman kadastrosuna peşinen yapılmış bir itiraz olarak kabulü ve çözüme ulaştırılması zorunlu olmaktadır. Olaya kanunların uygulanışında gözetilen genel kurallarla yaklaşımda bulunulması halinde de sonuç aynıdır. Şöyle ki; yasada bir boşluk görüldüğünde izlenecek yol, Medenî Kanunun 1. maddesinde belirlenmiştir. Hâkim kanun koyucu gibi sorunu ele alacak, bilimsel görüşlerden, kazayi kararlardan yararlanacaktır. Açılmış olan davaların 766 ve 2613 sayılı kanunların uygulanmasında itiraz davasına dönüşeceği ve bu davalar çözümlenmedikçe tapulama ve kadastro tahdidinin kesinleşmeyeceği kabul edilmiştir

. Şöyle ki; yasada bir boşluk görüldüğünde izlenecek yol, Medenî Kanunun 1. maddesinde belirlenmiştir. Hâkim kanun koyucu gibi sorunu ele alacak, bilimsel görüşlerden, kazayi kararlardan yararlanacaktır. Açılmış olan davaların 766 ve 2613 sayılı kanunların uygulanmasında itiraz davasına dönüşeceği ve bu davalar çözümlenmedikçe tapulama ve kadastro tahdidinin kesinleşmeyeceği kabul edilmiştir. Keza, olaya mantıksal ve hukuksal açıdan da bakıldığında durum yine aynı olmaktadır. Zira orman kadastrosundan önce dava açmış bulunan tarafın, davasını sürdürdüğüne göre, dava sırasında aleyhinde yapılan orman tahdidini kabul ettiğinden de söz edilemez. Orman kadastrosuna başlamadan veya orman tahdidine itiraz süresi bitmeden önce açılmış olan diğer davaların da itiraz davasına dönüşmesi halinde, kadastro ekipleri ve komisyonun görev ve yetkilerini ortadan kaldıracağı da düşünülemez, zira; kadastro ekipleri ve komisyonlar kendi prosedürleri içinde tutanak düzenleyip karar verebilecek, kadastronun normal seyri değişmeyecektir. Var olan uyuşmazlıklar yetkili adliye mahkemelerince çözümlenecektir. Açıklanan tüm bu hususlar muvacehesinde olayımızda da orman kadastrosu yapılmadan önce orman idaresinin açtığı davaların orman kadastrosuna itiraz niteliğinde kabul edilmesi zorunlu olmaktadır. Bu durumda orman kadastrosunun kesinleştiğinden söz edilemez. Bu hukuksal açıklama karşısında davanın incelenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, orman kadastrosunun kesinleştiğinden ve .... Tapulama Mahkemesinde görülen davaların itiraz davasına dönüştüklerinden bahisle dosyalar gönderilmediğinden söz edilerek davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.” denilerek hüküm bozulmuştur.

Davalı gerçek kişi ve müdahil davacı kişilerin bu karara karşı karar düzeltme istemleri de 14. Hukuk Dairesinin 27/10/1986 tarih ve 1986/999 – 6555 sayılı kararı ile reddedilmiştir.

Yukarıda belirtilen 14. Hukuk Dairesinin bozma kararından Orman Yönetimi tarafından açılan bu dava görevsizlik kararıyla kadastro mahkemesine devredilmiştir.

Kadastro Mahkemesince, 03/07/1997 tarih ve 1989/1726 – 1997/212 sayılı kararıyla; 17/08/1984 tarihli Orman İdaresi vekilinin dava dilekçesinde belirttiği 7 nolu Orman Kadastro Komisyonun 144 ve 181 OTS noktaları arasında, 7 nolu Orman Kadastro Komisyonunun 23.11.1976 gün ve 10 sayılı kararında dava konusu olan bütün taşınmazlar 1971 yılında yapılan Duraaililer Köyü sınırları içerisinde parsel numarası aldığı, bu parseller dava konusu olup, mahkememizce Orman İdaresinin de taraf olduğu davalarda çözümlendiği, bir bölümünün Yargıtay aşamasında geçerek kesinleştiği, bir bölümünün tebligat safhasında olduğu, böylece aynı yer hakkında mahkememize dava açılıp sonuçlanmakla HUMK’nın kurallarına göre dava şartları oluşmadığı gerekçesine dayanılarak Orman Yönetiminin davasının reddine karar verilmiş, temyiz üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 02/04/2002 tarih ve 2000/8212 – 2002/3007 sayılı kararı ile hüküm bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; [Mahkemenin gerekçeli kararını açıkladığı gibi bazı parseller hakkında açılan davaların halen devam etmekte olduğu, bazıları hakkında verilen kararların tebliğ aşamasında bulunduğu, diğer taraftan bu parsellerin tümünün kadastro tesbit tarihinden sonra parseller hakkındaki tapulama mahkemesinde açılmış davalar devam etmekte iken, yörede 1976 yılında yapılan orman tahdidinde 144 ilâ 181 orman tahdit sınır noktaları ile orman sınırı içine alınması ve daha sonra yapılan itirazlar üzerine orman kadastro komisyonunca tahdidin iptal edilmesi karşısında açılan 1984/645 (bozma kararından sonra 1989/1726) sayılı orman tahdidine itiraz davasının da ayrıca yürütüldüğü bu dosya hakkında verilen ve mahkemece hükmüne uyulan Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 17.09.1985 gün 1985/1737 - 5474 sayılı kararı ile; “Orman tahdidine konu olan taşınmazlar hakkında tahditden önce tapulama mahkemesinde devam etmekte olan tesbite itiraz davaları nedeni ile orman tahdidinin kesinleşmeyeceği ve tapulama mahkemesinde devam etmekte olan davaların aynı zamanda orman kadastrosuna itiraz niteliğinde kabul edilmesinin zorunlu olduğu” kabul edildiğine göre, 144 ilâ 181 orman tahdit sınır noktaları içine alınan parsellerin tümü hakkında mevcut kadastro tesbitine itiraz davalarının tümünün aynı zamanda orman kadastrosuna itiraz davası olduğu da gözönünde bulundurulup, aynı tapu kayıtlarına dayanılarak kadastro tutanakları düzenlenen parseller hakkında açılan davaların biri hakkında verilecek kararın diğerini etkileyeceği gözönünde bulundurularak, hukukî ve fiilî bağlantı nedeni ile HMUK’nın 45. maddesi gereğince dava dosyalarının birleştirilerek görülmesi zorunludur. Ne var ki, mahkemenin gerekçeli kararında açıklandığı gibi, Orman Yönetiminin taraf olduğu davalar sonucu bazı parseller hakkında verilen kararların kesinleştiği anlaşılmaktadır