muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6709, Karar No: 2024/1677, Tarih: 13.03.2024

SONUÇ : 1- Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... İdaresinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE;

2- Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... İdaresinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 5 nci bendinin hükümden çıkarılarak yerine "5- davanın kabul edilen kısmı yönünden peşin olarak alınan harcın istek halinde asli müdahile iadesine, orman idaresi 7139 ... Kanun’un Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Gıda, Tarım Ve Hayvancılık Bakanlığının Teşkilat Ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (7139 ... Kanun) 33 üncü maddesi uyarınca harçtan muaf olduğundan orman idaresinden harç alınmasına yer olmadığına," ibaresinin yazılmasına, yine hüküm fıkrasının 6 ncı bendinde yer alan "... tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına," ibaresinden sonra gelmek üzere "davacı ...'ın davasının reddi sebebiyle karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgrai Ücret Tarifesi uyarınca 2.725 TL vekalet ücretinin davacı ...'dan alınarak kendisini vekille temsil ettiren davalı ... idaresine verilmesine" ibaresinin yazılması ve hükmün 6100 ... HMK'nin Geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla 1086 ... HUMK'un 438/7 inci fıkrası gereğince bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 7139 ... Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına, 1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine, 13.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1179, Karar No: 2020/2807, Tarih: 09.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/1179 E.  ,  2020/2807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre ebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...’a yapılan gerekçeli karar tebliğinin TK m.21/1 uyarınca yapılmış olmasına rağmen muhatap hakkında bilgi alınan komşunun ismi tebligat parçasından anlaşılamadığından usulüne uygun olmadığı; davalı ...’e yapılan gerekçeli karar tebliğinin TK m.21/1 uyarınca yapılmış olmasına rağmen muhatap hakkında bilgi alınan güvenlik görevlisinin isminin tebligat parçasından anlaşılamadığı ve usulüne uygun olmadığı; davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., .. ..., ...’ya yapılan gerekçeli karar tebligatlarının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararların tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 09.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8933, Karar No: 2012/203, Tarih: 12.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/8933 E.  ,  2012/203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sarkıntılık suçundan sanık ...’ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Boyabat Sulh Ceza Mahkemesiden verilen 17.10.2008 tarih ve 2007/208 Esas, 2008/360 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sarkıntılık suçunun 765 sayılı TCK.nın 421/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla lehe olan aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 21.08.2002’den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 12.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10574, Karar No: 2011/2909, Tarih: 21.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/10574 E.  ,  2011/2909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 8.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.01.2009 tarih ve 2008/486 - 2009/48 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilince nakliyat sigorta poliçesiyle sigortalanan tıbbi malzemenin davalı tarafından havayoluyla taşınması esnasında hasarlandığını, rizikonun müvekkilince tazmin edildiğini ve hasardan davalı taşıyıcının sorumlu olduğunu ileri sürerek, 3.572,50 TL'nın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu taşımaya uygulanacak olan Varşova Konvansiyonu ve onu tadil eden Lahey Protokolü ile yine onu değiştiren 4 nolu Mondreal Protokolü hükümleri uyarınca ihbar yükümlülüğünün yerine getirilmediğini ve müvekkilinin sorumluluğunun sınırlı sorumluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, TTK'nun 781. maddesi uyarınca emtianın alıcıya teslimine kadar meydana gelen hasardan taşıyıcının sorumlu olacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminatın rucüen tahsili istemine ilişkindir. Davalı savunmasında, hasarın taşıma esnasında oluşmadığını, 02.01.2008 tarihinde kargonun alıcısına teslim edildiğini, teslimden bir gün sonra kargonun alıcı tarafından geri getirilerek hasar iddiasında bulunulduğunu savunmuş ancak hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda ve mahkeme gerekçesinde davadaki iddia ve savunmalar hiçbir surette tartışılmadan afaki bir şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Uyuşmazlığın bu mahiyetine göre mahkemece, hasarın ne zaman ve hangi nedenden kaynaklandığının, hasar ile taşıma arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığının tarafların ileri sürdükleri delillere göre tartışılması ve dava yoluyla taşıma konusunda uzman bilirkişiden rapor alınarak hasardan davalının sorumlu olup olmadığının tazmini gereken gerçek hasar miktarının belirlenmesi gerekirken, konusunun uzmanı olmayan bilirkişiden alınan yetersiz rapora dayalı eksik inceleme sonucu hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararının BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11316, Karar No: 2020/1997, Tarih: 05.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/11316 E.  ,  2020/1997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekiye ait ikametten suça konu bilezikleri çalanın sanık olduğunun iddia edildiği somut olayda; müşteki ve müştekinin oğlu olan tanık ... ile sanık arasında yargılama dışı olaylar sebebi ile husumet bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine dair savunmasının aksine, yüklenen suçtan mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3729, Karar No: 2019/2462, Tarih: 22.05.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/3729 E.  ,  2019/2462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-... 2-... ile davalılar 1-... 2-... 3-... İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. 4-... 5-... 6-... 7-... 8-... 9-... 10-... 11-... 12-..., birleşen 2013/588 Esas sayılı davada davacı ... ile davalılar 1-... 2-... 3-... arasındaki davadan dolayı ... 14. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 27.11.2014 gün ve 2013/499-2014/576 sayılı hükmü onayan 23. Hukuk Dairesi'nin 28.11.2017 gün ve 2015/10032-2017/3491 sayılı ilamı aleyhinde davacı-birleşen dosya davalıları vekili ile asıl ve birleşen dosya davalısı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Karar düzeltme talebinin kural olarak temyiz incelemesini yapan Yargıtay Hukuk Dairesince incelenmesi gerekmekte ise de; Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2018 gün 2018/1 sayılı işbölümü kararı ile arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan ve 01.07.2016 tarihinden sonra temyiz ya da karar düzeltme talepli olarak Yargıtay'a gelen dosyalardaki temyiz ya da karar düzeltme taleplerini incelemek görevi Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'ne verildiğinden karar düzeltme talebi Dairemizce incelenmiştir.Davacı arsa sahipleri ile davalılardan arsa sahibi ... karar düzelme talebinde bulunmuş iseler de; yerel mahkemenin kararına karşı arsa sahiplerinin temyizi olmayıp davalı yüklenici şirketin temyizi üzerine yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verildiği, arsa sahipleri yönünden verilen karar temyizlerinin bulunmaması sebebiyle kesinleştiği ve arsa sahiplerinin kesinleşen karara karşı karar düzeltme isteminde bulunmakta hukuki yararları bulunmadığından karar düzeltme istemlerinin REDDİNE, ödedikleri karar düzeltme peşin harçlarının istek halinde karar düzeltme isteyen davacı-birleşen dosya davalıları ve asıl ve birleşen dosya davalısı ...'ne geri verilmesine, 22.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12312, Karar No: 2013/17850, Tarih: 27.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12312 E.  ,  2013/17850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur." Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir, Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu iktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK’nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK'nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunacağı belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa‘nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının Dairemize gönderdiği 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısı uyarınca suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin suç tarihinden önce özelleştirilmiş olup, özel hukuk tüzel kişisi olarak kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme işleminin bulunmaması nedeniyle, sanığa yüklenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2605, Karar No: 2012/8457, Tarih: 21.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/2605 E.  ,  2012/8457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Samsun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.09.2010 tarih ve 2009/414-2010/357 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde Ekonomik Ticari Güvence Paket Sigorta Poliçesi ile sigortalı ... ile ...' e ait işyerlerinin, davalının maliki olduğu Gülşen Kuaför Salonunun saç yıkama setine bağlı temiz su spiral borusunun patlaması sonucu akan sular nedeniyle hasarlandığını, 31.07.2009 tarihinde dava dışı...'e 40.540,62 TL, 22.07.2009 tarihinde ise dava dışı Akif'i 2.278,27 TL ödeme yapıldığını ileri sürerek, bu meblağların ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu işyerlerinin binanın 2. katında bulunan davalıya ait Gülşen Kuaför isimli işyerinden sızan sular nedeniyle hasarlandığı, bilirkişi kurulunca takdir edilen bedellerin serbest piyasa rayiçlerini yansıttığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 24.596,31 TL alacağın 22.578 TL'si için 31.07.2009 tarihinden, 2.017,80 TL'si için 22.07.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekli temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ancak, karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK'nın 276 vd. ile halen yürürlükte bulunan HMK'nun 267 vd. maddeleri uyarınca bilirkişi raporunun hüküm kurmaya ve kurulan hükmü izlemeye imkan vermesi gerekir. Davacının dava dilekçesinin ekinde sunduğu ekspertiz raporunda, dahili su nedeniyle sigortalı ...'un işyerinde hasarlanan demirbaş ve dekorasyon kalemleri tek tek sayılmış olup, mahkemece hükme esas

2-Ancak, karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK'nın 276 vd. ile halen yürürlükte bulunan HMK'nun 267 vd. maddeleri uyarınca bilirkişi raporunun hüküm kurmaya ve kurulan hükmü izlemeye imkan vermesi gerekir. Davacının dava dilekçesinin ekinde sunduğu ekspertiz raporunda, dahili su nedeniyle sigortalı ...'un işyerinde hasarlanan demirbaş ve dekorasyon kalemleri tek tek sayılmış olup, mahkemece hükme esas

alınan bilirkişi raporunda ise, her ne kadar ekspertiz raporuna atıf yapılarak meydana gelen hasarlar ayrıntılı olarak belirtilmiş ise de, hasar bedelleri belirlenirken ahşap dolap yapılması, elektrik tesisatının yenilenmesi, ahşap tavan ve duvar kaplaması yapılması gibi hangi unsurları kapsadığı tam olarak anlaşılamayan ifadelere yer verilmiş, davacı vekilince de söz konusu rapora eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle itiraz edilmiştir. İtiraz üzerine düzenlenen bilirkişi raporunda elektrik tesisatıyla ilgili açıklama yapılmıştır. Ancak bilirkişi raporunda hesaplanan ahşap dolap yapılması bedelinin zarar gördüğü anlaşılan teşhir mobilyaları ile ahşap masa, etejer, keson, sehpa ve duvara yaslı bulunan kitaplıktan oluşan mobilya takımı hasarlarını kapsayıp kapsamadığı hususunda yeterli açıklık bulunmamaktadır. Mahkemece, bu hususta bilirkişilerden ek rapor alınarak hüküm kurmak gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazınnı kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.