muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2085, Karar No: 2007/2584, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2085 E.  ,  2007/2584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8818, Karar No: 2024/5094, Tarih: 01.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8818 E.  ,  2024/5094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliy

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 4. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/38 E., 2023/483 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf taleplerinin ayrı ayrı kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma yönünden karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça davalıya kusur isnadında bulunulmaması sebebiyle kusur tespitine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek mirasçıları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek mirasçıları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ile 26.04.2022 tarihinde evlendiklerini, ortak çocuklarının bulunmadığını, davalı ile huy, karakter, mizaç yönünden uyum sağlayamadıklarını, evlilik birliğinin çekilmez hale geldiğini, sevgi saygı bağlarının koptuğunu, bu nedenle davanın kabulü ile boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın tarafından cevap dilekçesi sunulmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 25.08.2022 tarih ve 2022/720 Esas, 2022/673 Karar sayılı kararı ile; tarafların boşanma ve sonuçların konusunda anlaştıklarını, duruşma gününün daha önceki bir güne alınmasını, cevap dilekçesi, cevaba cevap dilekçesi sunma ve diğer delil sunma haklarından feragat ettiklerini, boşanmalarına karar verilmesini talep ettikleri ve birlikte imza altına aldıkları, davalı duruşmada; boşanmayı kabul ettiğini, boşanma ve sonuçları hakkında anlaştıklarını, ayrıntılarını duruşmada beyan ettiği şekilde boşanmalarına karar verilmesini istedikleri, tarafların 26.04.2022 tarihinde evlendikleri ve ortak çocuklarının bulunmadığı, evliliklerinin süresi bir yılı doldurmadığından 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'unun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin 3 üncü fıkrasındaki şartların oluşmadığından, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası hükmü uyarınca boşanmalarına, birbirlerinden herhangi bir nafaka ile maddî ve manevî tazminat talepleri bulunmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı mirasçıları vekili davaya devam ettiklerini, davalı tarafın ağır kusurlu olduğunun tespiti ile mirasçılık durumunun tespitine, yargılama giderleri ile vekâlet ücretinin de karşı tarafa tahmiline karar verilmesi yönünden, davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın konusuz kaldığından düşürülmesine, bunun mümkün olmaması halinde dosyanın tümden kaldırılmasın, yargılama giderleri ile ücreti vekâlet ücretinin davalılar üzerine tahmiline karar verilmesi yönünlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesi 22.12.2022 tarih ve 2022/2408 Esas, 2022/2430 Karar sayılı karar ile davalı ve davacı mirasçılarının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının tamamının kaldırılmasına, sağ kalan eşin kusurlu olup olmadığını belirlenmek ve yeniden karar verilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kaldırma gerekçesine göre taraf vekillerinin diğer istinaf sebeplerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; müteveffa davacı tarafça sunulan dava dilekçesinde evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenilmeyecek derecede temelinden sarsılmasına sebep olacak şekilde davalı kadına herhangi bir kusur isnadında bulunmadığı, davalı tarafça sunulan cevap dilekçesinde her ne kadar davacı müteveffaya kusur isnadında bulunulmuş ise de verilen kesin süre içerisinde tanıkların tebligata yarar açık adresleri bildirilmediğinden tanık delilinden vazgeçilmiş sayılmasına karar verilmiş olup isnat olunan kusurlu eylemler başkaca yasal deliller ile ispatlanadığı, açıklamalar neticesinde, taraflar arasındaki evliliğin davacı asil ...'ın ölümü ile son bulduğundan boşanma hususunda karar verilmesine yer olmadığına, davacı tarafça davalıya herhangi bir kusur isnadında bulunulmaması sebebiyle kusur tespitine yer olmadığına, yapılan yargılama giderinin davacı taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek mirasçıları vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek mirasçıları vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek mirasçıları vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın hatalı olduğunu, dava dilekçesinde kusur isnadında bulunulduğunu, önceki tarafların eşit kusurlu bulunduğu, dinlenen tanık beyanlarına göre davalının evi terk ederek Mersin'e eski eşini görmeye gittiğini, davalının Mehmet Ege'yi istemediğini, kötü davrandığını, bu nedenle davalı ...'in evlilik birliğinin sona ermesinde daha fazla kusurunun olduğunun tespitine karar verilmesini, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesi yönünden istinaf dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek mirasçıları vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek mirasçıları vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın hatalı olduğunu, dava dilekçesinde kusur isnadında bulunulduğunu, önceki tarafların eşit kusurlu bulunduğu, dinlenen tanık beyanlarına göre davalının evi terk ederek Mersin'e eski eşini görmeye gittiğini, davalının Mehmet Ege'yi istemediğini, kötü davrandığını, bu nedenle davalı ...'in evlilik birliğinin sona ermesinde daha fazla kusurunun olduğunun tespitine karar verilmesini, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesi yönünden temyiz dilekçesi sunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; evlilik birliğinin sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise sağ kalan eşin kusurunun bulunup bulunmadığı, yargılama gideri ve vekâlet ücreti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 323 üncü ve devamı maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesi, 181 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 323 üncü ve devamı maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesi, 181 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek mirasçıları vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7209, Karar No: 2010/9445, Tarih: 24.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/7209 E.  ,  2010/9445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Alacaatlı Mahallesinde bulunan konutunun su aboneliğinin tesisi için davalıya müracaatta bulunduğunu, davalının abonelik için kanal katılım payı ödenmesini istediğini, bu talebin yasal dayanağının olmadığını belirterek, davalı tarafça abonelik tesisini kanal katılım payı ödenmesi koşuluna bağlayarak çıkarılan haksız muarazanın meni ile ödediği bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya ait meskenin olduğu yere kanalizasyon hizmeti getirdiğini, Belediye Gelirleri Kanunu 87 ve 88.maddeleri ve ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince davacının kanal katılım payı ödemesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının iskan izni alınmış binadan daire satın aldığını, kanalizasyon ve su bağlantısı yapılmayan binaya iskan izni verilmeyeceği, iskan izni alınan binadaki kanalizasyon hizmeti için katılım payının önceden ödenmiş olması gerektiği, davacıdan yeniden katılım payı istenemeyeceği gerekçesiyle 1.492.00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

B)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait

2010/7209-9445

kanalizasyon giderleri nazara alınır. " düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.

ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi "2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. Ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin ... vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir" düzenlemesini getirmiştir.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı tarafça yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı taktirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Hal böyle olunca bu konuda tarafların delilleri toplanıp gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan 271.60 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 24.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2204, Karar No: 2017/12675, Tarih: 11.10.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/2204 E.  ,  2017/12675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.03.2015 tarih, 2015/318 numaralı iddianame ile sanığın ayrıca tehdit suçunu işlediğinden bahisle cezalandırılması talep edilmiş olmasına rağmen, mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında bu suç yönünden herhangi bir karar verilmediği anlaşılmış ise de; bu hususta mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanık müdafiin eski hale iade talebini de içeren 20.11.2015 tarihli temyiz dilekçesinin incelenmesinde; Silvan ilçesinde ikamet ettiğini ve ilan edilen sokağa çıkma yasağı nedeniyle yasal süresi içerisinde hükmü temyiz edemediğini belirttiği anlaşılmış, bu kapsamda yapılan incelemede; Diyarbakır Valiliği tarafından 02.11.2015 ile 14.11.2015 tarihleri arasında sokağa çıkma yasağı ilan edildiği, sanık müdafiin kusuru olmadan temyiz süresini kaçırdığı ve CMK'nin 40/1. maddesi gereğince, engelin kalkmasından itibaren yedi gün içerinde hükümleri süresinde temyiz ettiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanık müdafiin 20.11.2015 tarihli temyiz dilekçesinin içeriğine göre; sanık hakkında kasten yaralama ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerini temyiz ettiği; sanık hakkında hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin bulunmadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü hapis cezası yönünden; Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 11.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3905, Karar No: 2021/7133, Tarih: 23.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3905 E.  ,  2021/7133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu kapsamında davalının sözleşmeli aile hekimi olarak görev yaptığını, 5258 sayılı Aile Hekimliği Kanunu kapsamında sözleşmeli olarak görev yapan aile hekimlerinin uygun sayıda bir araya gelerek taşınmaz kiraları, personel ve malzeme giderlerini kendilerinin karşıladığını, bu giderler için aile hekimlerine ödeme yapıldığını, davalı ile 31/08/2012 tarihinde kira sözleşmesi yapıldığını, fakat davalının daha önceki dönemde, 15/06/2011-01/09/2012 tarihleri arasında da davacı kuruma ait taşınmazı kullanmasına rağmen, herhangi bir ödeme yapmadığını ve 4.360TL kamu zararı meydana geldiğini belirterek alacağın ait olduğu aylardan itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, usulüne uygun tebligata rağmen, yargılamaya katılmamıştır.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 31/08/2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin olduğu, sözleşme öncesi dönemde 15/06/2011- 01/09/2012 tarihleri arasında, davalının kiralananı herhangi bir bedel ödemeksizin kullandığı hususlarında herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. 5258 Sayılı Kanunun Uygulanmasına İlişkin Aile Hekimliği Uygulama Yönetmeliğinin 16/c maddesinde, "Aile Sağlığı Merkezi Giderleri: Sözleşmeyle çalıştırılan aile hekimine, hizmet verdiği merkezin kira, elektrik, su, yakıt, telefon, internet, bilgi-işlem, temizlik, büro malzemeleri, küçük onarım, danışmanlık, sekretarya ve tıbbi sarf malzemeleri gibi Aile Hekimliği Uygulama Yönetmeliğinin 23 üncü ve 24 üncü maddeleri ile belirlenen asgari fiziki ve teknik şartların devamına yönelik giderleri için her ay tavan ücretin %50’sinin, Türkiye İstatistik Kurumu tarafından yayımlanan illerin satın alma gücü paritesi puanı ile çarpımı sonucuna göre bulunacak tutarda ödeme yapılır. Aile hekimliği pozisyonunun, sözleşmeli aile hekimi bulunmaması nedeniyle boş olması durumunda, bu ödeme

müdürlüğün döner sermayesine aktarılır ve birimin giderleri karar defterinin ibrazı üzerine müdürlüğün döner sermayesinden karşılanır." hükmü getirilmiştir. Bu durumda mahkemece, uzman kişilerden oluşacak bilirkişi heyetinden rapor alınarak; davalı aile hekimine, kira bedeli talep edilen dönemde kira bedellerine yönelik olarak ödeme yapılıp yapılmadığı üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hukuki olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmediğinden, hükmün açıklanan nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK'nın 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.