muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4631, Karar No: 2021/8674, Tarih: 21.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/4631 E.  ,  2021/8674 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Şanlıurfa 2 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda, kurumda korku, kaygı veya panik yaratabilecek biçimde söz söylemek veya davranışta bulunmak şeklinde gerçekleşen eylemleri nedeniyle, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 43/2-d ve 48/2. maddeleri gereğince, hükümlü ...'nin 1 gün hücreye koyma disiplin cezası ile, tutuklu ...'ın ise 1 ay ziyaretçi kabulünden yoksun bırakılma cezası ile cezalandırılmalarına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 09/03/2020 tarihli ve 2020/576 sayılı kararına karşı yapılan şikayetin reddine ilişkin Şanlıurfa İnfaz Hâkimliğinin 06/04/2020 tarihli ve 2020/1058 esas, 2020/1137 karar sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair mercii Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2020 tarihli ve 2020/439 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, Türkçe bildikleri halde savunmalarını Kürtçe yapmak istediklerini beyan eden adı geçen hükümlü ve tutuklunun iş bu taleplerinin reddine karar verilmesini müteakip, savunmaları alınmaksızın yaptıkları şikayetin reddine dair Şanlıurfa İnfaz Hâkimliğinin 06/04/2020 tarihli kararının, yapılan itiraz üzerine, adı geçenlerin ücretini kendileri karşılamak üzere tercüman vasıtasıyla savunmalarının alınmasını takiben bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle merciince kaldırılmasına karar verildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 202/4. maddesinde "(Ek: 24/1/2013-6411/ 1 md.) Ayrıca sanık; (1) a) İddianamenin anlatılması, b) Esas hakkındaki mütalaanın verilmesi, üzerine sözlü savunmasını, kendisini daha iyi ifade edebileceğini beyan ettiği başka bir dilde yapabilir. Bu durumda tercüme hizmetleri, beşinci fıkra uyarınca oluşturulan listeden, sanığın seçeceği tercüman tarafından yerine getirilir. Bu tercümanın giderleri Devlet Hazinesince karşılanmaz. Bu imkân, yargılamanın sürüncemede bırakılması amacına yönelik olarak kötüye kullanılamaz" şeklinde yer alan düzenlemeye nazaran, başka bir dilde, tercüman gideri karşılanmak kaydıyla savunma yapmak mümkün ise de;

Hükümlü ...’nin, silahlı terör örgütüne üye olma, görevi yaptırmamak için direnme, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme ve terör örgütü propagandası yapmak suçlarından hükümlü olarak cezaların infazı için, ...'ın ise silahlı terör örgütüne üye olma suçundan tutuklu olarak adı geçen ceza infaz kurumunda bulundukları sırada, disiplin cezalarına konu eylemi gerçekleştirdikleri, yapılan soruşturma sırasında savunmaları istenilen hükümlü ve tutuklunun, kendilerini açık ve net, iyi bir şekilde ifade eder mahiyetteki Türkçe dilekçelerle Kürtçe savunma yapmak istediklerini belirttikleri, yine benzer şekildeki Türkçe dilekçelerle şikayet yoluna başvurmalarına rağmen bu kez yargılama sırasında Kürtçe savunma yapmak istedikleri ancak, adı geçenlerin hem disiplin soruşturması aşamasında hem de yargılama sırasında Kürtçe dilinde kendilerini daha iyi ifade edebilecekleri, bu nedenle de Kürtçe savunma yapmak istediklerine dair beyanlarının bulunmadığı anlaşılmakla, haklarında 5271 sayılı Kanun'un 202/4. maddesinin tatbikinin mümkün olmadığı gözetilmeksizin, itirazın reddi yerine yazılı şeklide kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24/07/2020 gün ve 94660652-105-63-9712-2020-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/05/2020 tarihli ve 2020/439 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3253, Karar No: 2020/9128, Tarih: 05.02.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/3253 E.  ,  2020/9128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

55237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, kolluk kuvvetlerine gelen ihbar sonrasında sanığın kullandığı aracın durdurulduğu, sanığın polis ekiplerine "..." isimli şahsa ait ruhsat fotokopisi sunduğu ve hakkında hiçbir işlem yapılmadan olay yerinden kaçtığı, sanığın gerçekleşen eyleminde mağdur adına hiç bir belge düzenlenmediği gibi, herhangi bir suç soruşturması veya kovuşturmasından bahsedilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesine uyduğu ve idari yaptırımı gerektirdiği, ancak anılan Yasanın 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla sanığın ve Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412

sayılı CMUK.nın 322. ve Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan Kabahatler Kanunu'nun 20/1. maddesi uyarınca sanık hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 05.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14322, Karar No: 2006/13296, Tarih: 27.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/14322 E.  ,  2006/13296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Burdur 1. Asliye İş Mahkemesi

Tarih               : 15.8.2006

Davacı 20.05.1994 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında zorunlu tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Uyuşmazlık, 20.05.1994 tarihinden itibaren davacının 2926 sayılı yasaya tabi Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun  tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.06.1994 tarihinden dava tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalısı    olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Uyuşmazlık, 20.05.1994 tarihinden itibaren davacının 2926 sayılı yasaya tabi Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun  tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.06.1994 tarihinden dava tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalısı    olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin   Kurum’ca   re’sen   yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın  36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini   ortaya   koydukları   tartışmasızdır.   Bağ-Kur’un   iş   bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden  davacının  sattığı ürün  bedelinden 12.4.1994,1995,1996,1997. 1998, 1999,2000,2001 ve 2002  tarihlerinde prim kesintisi yapıldığı  görülmektedir.

Somut olayda mahkemece  davacının sattığı  ürün bedelinden Bağ-Kur prim kesintilerinin yapılması nedeni ile 01.06.1994 ile 31.12.2002 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması doğrudur.Ancak davacının 01.01.2003-05.06.2006 dava tarihleri arasında tarımsal faaliyette bulunduğuna ilişkin 2926 sayılı yasanın 10.maddesinde yazılı tarımda kendi adına ve hesabına çalışmanın yasal karinesi olan kayıt ve belgelerin bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın  bu döneme ilişkin istemin kabulüne karar verilmesi isabetsiz  olmuştur.

Yapılacak iş; davacıya varsa  1.1.2003 tarihinden sonra ürün sattığı kişi ve kuruluşları açıklattırmak bu kişi veya kuruluşlardan ürün bedelinden prim kesinitisi  yapılıp  yapılmadığını sormak, yapılmış ise belgelerini getirtmek,  tapu idaresinden  davacıya ait tarla  ve bahçe olup  olmadığının sormak Ziraat Bankası, Ziraat odası, Tarım Satış Kooperatifleri  ve birlikleri, Kredi Kooperatifleri   gibi  tarımsal faaliyeti  organize eden  kuruluşlara  ve idarelere müzekkere yazarak bu kuruluşların kayıtlarından  yararlanmak, ve tüm deliller bir arada değerlendirilerek   sonuca gitmektir.              Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile   yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4849, Karar No: 2022/2686, Tarih: 06.04.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/4849 E.  ,  2022/2686 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hükme yönelik, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 27.02.2018 tarihli, 2017/4780 Esas, 2018/692 Karar sayılı "düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine" ilişkin karar davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan 18.10.2011 – 05.06.2012 tarihleri arasında 231 gün gözaltında ve tutuklu kalıp beraat eden davacının 36.000 TL maddi, 150.000 TL manevi tazminat talebinde yerel mahkemece 4.758,23 TL maddi, 30.000 TL manevi tazminata hükmedilmesi üzerine hükmün sadece davalı tarafça istinaf edilmesi üzerine, bölge adliye mahkemesince manevi tazminatın 12.000 TL’ye indirilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup,

Karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 47.530 TL olduğu davacı lehine hükmedilen tazminat miktarının 16.758,23 TL, davacının reddedilen tazminat miktarının 18.000 TL olması nedeniyle hükmün davalı ve davacı açısından kesin olduğu görülmekle;

6100 sayılı HMK’nın 24.11.2016 tarih ve 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362. maddesinin 1/a bendinde yer alan temyiz sınırı ve hükmedilen ve reddedilen tazminat miktarlarına göre hükmün kesin olması nedeniyle, davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz istemin CMK'nın 298. maddesi gereğince isteme kısmen uygun olarak REDDİNE; dosyanın gereği için İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 06.04.2022 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Davacının suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan 231 gün gözaltı ve tutuklulukta kalıp beraat ettiği, bu sebeple açtığı koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davasında 36.000,00 TL maddi, 150.000,00 TL manevi tazminat talep ettiği, ilk derece mahkemesince 4.758,23 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminata hükmedildiği, karar davalı Hazine ve Maliye Bakanlığı tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan incelemede maddi tazminatın ilk derece mahkemesindeki miktar olarak bırakılıp

manevi tazminatın 12.000,00 TL’ye indirilmek suretiyle kararın düzeltilerek esastan reddine hükmedildiği, bu karara karşı da hem davacı hem de davalı tarafça temyiz yoluna başvurulduğu görülmüştür.

manevi tazminatın 12.000,00 TL’ye indirilmek suretiyle kararın düzeltilerek esastan reddine hükmedildiği, bu karara karşı da hem davacı hem de davalı tarafça temyiz yoluna başvurulduğu görülmüştür.

Burada tartışma konusu olan nokta; ilk derece mahkemesince davacı lehine hükmedilen manevi tazminat miktarı ve reddedilen miktar itibariyle kararı istinaf hakkı olmasına rağmen istinaf etmeyen ancak davalının kararı istinaf etmesi üzerine bölge adliye mahkemesince yapılan inceleme neticesinde manevi tazminat miktarının düşürülmesi halinde (davacının aleyhine olarak) ilk kararı temyiz etmeyen davacının bölge adliye mahkemesinin kararını temyiz edip edemeyeceği ve temyiz miktarının nasıl belirleneceği noktasında toplanmaktadır.

Şu açıktır ki; davacı davasını ispat etmiş ve bir miktar maddi ve manevi tazminat almayı haketmiştir. Davacı ilk derece mahkemesince verilen tazminat kararında belirlenen miktarları yeterli görmüş ve istinaf etmemiştir. Davalı tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine ise bölge adliye mahkemesi maddi tazminatı ilk derece mahkemesince belirlenen miktarda kabul etmiş ancak manevi tazminatı 30.000,00 TL’den 12.000,00 TL’ye indirmiştir. Bu indirimi kabul etmeyen davacı ve sair nedenlere dayanan davalı bölge adliye mahkemesinin kararını temyiz etmişlerdir.

Dairemiz bu durumda, ilk derece mahkamesi kararını istinaf etmeyen davacının ilk derece mahkemesinde hükmedilen miktarı kabul ettiği ve artık dava dilekçesindeki miktar esas alınamayacağı bölge adliye mahkemesinin verdiği karardaki miktar ile ilk derece mahkemesindeki miktar arasındaki farkın temyiz miktarını belirleyeceği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar vermiştir. (Karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 47.530 TL olduğu davacı lehine hükmedilen tazminat miktarının 16.758,23 TL (maddi ve manevi tazminat toplamı) davacının reddedilen tazminat miktarının 18.000 TL olması nedeniyle hükmün davacı ve davalı açısından kesin olduğu görülmekle;)

Davacı davasını ispat etmiş ve bir miktar tazminat almaya hak kazanmıştır. İlk derece mahkemesince verilen kararı istinaf etmeyerek bir an önce tazminatını almayı hedeflemiştir. Davalı tarafça yapılan istinaf başvurusu üzerine davacının tazminat miktarının düşebileceğini öngörmesi de mümkün değildir ve böyle bir ihtimali öngörerek istinaf isteminde bulunması da pek makul karşılanacak bir durum değildir. Bu yolun açılması da istinaf başvuralarının sırf bir hakkı koruma kaygısıyla gereksiz bir çok başvurunun yapılmasına yol açacağı da öngörülebilecek bir durumdur.

Bunun yanında; hakkına bir an önce erişmek saikiyle ilk derece mahkeme kararını istinaf etmeyen davacının bölge adliye mahkemesince hükmün aleyhine değiştirilmesi durumunda dava değerinin istinaf edilmeyen ilk derece mahkemesince belirlenen miktar olarak kabulü hukuki bir değerlendirme olmayacaktır ve davacının anayasal hakkı olan kanun yollarını kullanmasına da engel olacaktır. (Olayımızda; davacının talebi 150.000,00 TL manevi tazminattır. İstinaf etmediği için ilk derece mahkemesince verilen tazminat 30.000,00 TL’dir. Reddedilen miktar itibariyle davacı istinafa gelebilirdi; ancak gelmedi ve davalının istinafı üzerine bölge adliye mahkemesince manevi tazminatı 12.000,00 TL’ye indirilmesine hükmedildi.) Bu gibi hallerde temyiz değeri davacının asıl talebi üzerinden hesaplanarak bölge adliye mahkemesi kararı temyiz edilebilmeliyken Dairemizin sayın çoğunluğu dar bir yorum yaparak davacının ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyerek artık 30.000 TL’nin davalı açısından kazanılmış hak olduğunu kabul etmiş, temyiz miktarını da 30.000 – 12.000 = 18.000 TL olarak belirleyerek davacının temyiz talebini reddetmiştir.

Böyle bir değerlendirme kişilerin hukuki güvenlik ve haklarını yargı mercileri önünde arama hakkının engellenmesi gibi bir durum oluşturabilir. Oysa yapılması gereken hukuki güvence açısından konuyu geniş yorumlamak ve kişilerin haklarının her platformda korunmasını ve ileri sürülmesini sağlayacak mekanizmalar geliştirmesini sağlamak olmalıdır. Böyle bir yorumun hukuk devleti ilkesine daha yakın olacağı değerlendirilmiştir.

Bu itibarla; davacının dava dilekçesindeki değer ile bölge adliye mahkemesince belirlenen tazminat miktarı dikkate alınarak temyiz sınırı belirlenmesi gerekirken kişinin temyiz hakkını kullanmasını önleyecek şekilde davacının iradesini yansıtmayan tamamen mahkemelerin belirlediği ilk derece mahkemesinin belirlediği tazminat miktarı ile bölge adliye mahkemesinin belirlediği tazminat arasındaki farkın temyiz sınırı olarak kabul edip, davacının temyiz talebinin reddine karar veren çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum. 06/04/2022
Yargıtay — Esas No: 2012/5062, Karar No: 2012/12489, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/5062 E.  ,  2012/12489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tüketicinin açtığı menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, maliki olduğu ve konut olarak kullandığı evine su abonesi olmak için müracaatında, davalı kurumun toplam 2900 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istediğini, istenen bedelin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek kanal katılım ve şebeke bedeli ödenmeksizin abonelik tesisine, talep edilen bu miktardan sorumlu olmadığının veya ne miktarda sorumlu olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacı tarafın kanal katılım ve şebeke bedeli olarak 1088,52 TL'den sorumlu olduğunun tespiti ile bu miktar dışında borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, su abonesi olabilmek için kendisinden toplam 2900 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istendiğini belirterek, bu bedel alınmaksızın abone yapılmasına karar verilmesi istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, 1088,52 TL.den sorumlu olduğunun tespiti ile bakiye 1811,48 TL.den sorumlu olmadığının tespitine karar verilmiştir. Böyle olunca davanın kabulüne denilmiş olmasına rağmen gerekçe ve hüküm fıkrasının devamından davanın kısmen kabul edildiği, zuhulen davanın kabulüne denildiği sonucuna varılmıştır. Buna göre de, reddedilen 1088,52 TL.lık kısım için davalı lehine 130,62 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7.maddisi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte belirtilen nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine 2. bentte açıklanan nedenle hüküm fıkrasının 1 no.lu bendinde yer alan davanın kabulüne cümlesinin "Davanın kısmen kabulüne" olarak düzeltilmesine, 5 nolu bendinden sonra gelmek üzere 6.bent olarak "Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden reddedilen kısım için 130,62 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" cümlesinin eklenmesine, kararın düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan 214,55 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 15.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.