muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11951, Karar No: 2023/6793, Tarih: 13.06.2023

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyulduktan sonra verilen 01.04.2021 tarih, 2016/525 Esas, 2021/203 Karar sayılı karar ile davalı ... hakkındaki davanın açılmamış sayılmasına, davalı Sea Pioneer şirketinin geminin giriş - çıkış işlemlerinde acentalık yapmış olduğu, acentanın doğrudan kendisine husumet yöneltilemeyeceği gibi gemi donatanına izafeten açılmış bir davada bulunmadığından Sea Pioneer şirketine yönelik açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer iki davalı ... ve SNR Gemi şirketi yönünden ise davacının maddi zararının 19.10.2020 tarihli hesap raporunda belirlendiğinden bahisle taleple bağlı kalınarak davacı lehine 15.000,00 TL maddi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesi'nin 01.04.2021 tarih, 2016/525 Esas, 2021/203 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı ... San. A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, ıslah yoluyla belirsiz alacak niteliğinde davaya dönüştürülen işbu davanın 30.10.2020 tarihli dilekçe ile artırıldığının kabulü ile bu doğrultuda hüküm kurulması gerekirken artırım dilekçelerinin kabul edilmediğini, davalı Sea Pioneer Den. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden de davanın kabulü gerekirken, adı geçen davalı yönünden davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, olası bozma kararından dolayı doğabilecek artışlardan yararlanma ve diğer hakları saklı kalmak üzere temyiz başvurularının kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

Davalı ... San. A.Ş. vekili temyiz dilekçesinde özetle, İlk Derece Mahkemesi'nin davalı Sea Pioneer şirketini acente olarak kabul edip sorumlu tutmamasına göre kazaya ilişkin asıl işveren - alt işveren ilişkisi ile kusur oranlarının tereddütsüz belirleyecek yeni bir bilirkişi raporu alması gerekirken bu kabulden farklı tespitler içeren bilirkişi kusur raporunu revize edirek hükme esas almasının hatalı olduğunu, müvekkili şirketin asıl işveren olmadığını, müvekkili şirketin kuru yük gemisinin acentesi ile ekipman kira sözleşmesi imzalayarak gemiye iskelede elektrik ve vinç kullandırdığını, işbu sözleşme dışında müvekkili şirket ile davalılar arasında hiçbir bağlantı ve/veya hizmetin söz konusu olmadığını, müvekkili şirketin yalnızca gemi acentesine tersanesini tahsis etmiş olduğunu, işbu gemide müvekkil, şirketin tek bir işçisinin dahi çalışmadığını, Yargıtay'ın bozma kararı sonrasında yürütülen tahkikat neticesinde Sea Pioneer Denizcilik ve Tic. Ltd. Şti.'nin alt işveren olmasının mümkün olmadığının ortaya çıktığını, bu durumda 17.12.2013 tarihli bilirkişi raporunun da ne derece hatalı olduğunun tescillendiğini, tüm bunlara rağmen, İlk Derece Mahkemesi tarafından asıl işveren alt işveren ilişkisini tereddütsüz olarak belirleyecek bilirkişi raporu aldırılmadığını; hatalı ve hukuka aykırı 17.12.2013 tarihli bilirkişi raporuna istinaden müvekkili şirketin asıl işveren olduğuna kanaat getirildiğini, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Müfettişliği tarafından ŞÖ/13 numarası ile düzenlenen raporda müvekkili şirkete hiçbir kusur yüklenemeyeceğinin açıkça ortaya konulduğunu, emsal ücret araştırmasının hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

T.C. Anayasası'nın 141'inci maddesi, 6100 sayılı HMK Geçici 3/2 maddesi delaletiyle uygulama imkanı bulan 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 1086 sayılı HUMK’nun 427 ilâ 444 üncü maddeleri, Kaza tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunun 332 ve 98 inci maddeleri gereğince uygulanma imkanı olan aynı kanunun 41, 42, 43, 44, 45 ve 47 maddeleri ile 179 uncu maddesi, 4857 sayılı İş Kanunun 6 ve 77 nci maddeleri

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

T.C. Anayasası'nın 141'inci maddesi, 6100 sayılı HMK Geçici 3/2 maddesi delaletiyle uygulama imkanı bulan 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 1086 sayılı HUMK’nun 427 ilâ 444 üncü maddeleri, Kaza tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunun 332 ve 98 inci maddeleri gereğince uygulanma imkanı olan aynı kanunun 41, 42, 43, 44, 45 ve 47 maddeleri ile 179 uncu maddesi, 4857 sayılı İş Kanunun 6 ve 77 nci maddeleri

3. Değerlendirme

Dosya kapsamından, İlk Derece Mahkemesi'nin temyiz incelemesine konu kararının gerekçesinde davacının murisi ...'ın davalı ...'un işçisi olduğu, davalı Sea Pioner'in acentası olduğu geminin diğer davalı ... şirketine ait tersanede bakım ve onarımının yapıldığı, davacının yüklenici ... işçisi olarak bu gemide çalıştığı, davalı Sea Pioner şirketinin asıl işveren, ...'un ise Alt işveren olduğu, 10.02.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası neticesi kazalı işçinin yaşamını yitirdiği, davacıya hak sahibi sıfatıyla kurum tarafından gelir bağlandığı, işveren sıfatını taşıyan davalıların iş kazasından kaynaklanan zararlardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının anlaşıldığı, alınan kusur heyet raporlarına göre iş kazasının meydana gelmesinde davalı asıl işveren SNR gemi ve 1. alt işveren Sea Pioner'in %40 oranında, 2. alt işveren ...'un %40 oranında, kazalı işçinin ise %20 oranında kusurlu oldukları, davalı ...'nın kusurunun bulunmadığının tespit edildiği, söz konusu raporlarda müteveffaya %20 oranında kusur yüklendiği, raporlar arasında bu yönde çelişki bulunmadığı, raporlarda davalı SEA Pioner şirketinin asıl işveren-gemi sahibi olarak değerlendirildiği ve kendisine kusur yüklenmiş ise de iş bu davalı şirketin acenta olduğundan kendisine kusur yüklenmesinin mümkün olmadığı, davalılar ... ve SNR Gemi şirketi arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu ve davacı tarafından müşterek müteselsil sorumluluğa dayanıldığı anlaşıldığından iş bu davalıların % 80 kusur oranından sorumlu oldukları, kusur iç dağılımının kendi aralarında daha sonradan açılabilecek bir davada tartışılabileceğinden iç kusur dağılımının eldeki davada tartışılmasında hukuki yarar olmadığından bu konuda ek rapor alınmadığının açıklandığı anlaşılmaktadır.

Anayasamızın 141 inci maddesinde, yargılamanın aleniyeti ilkesi benimsenmiştir. Bu kapsamda yargılamanın açık olarak yapılması ve yargılamanın sonunda verilen kararın da açıkça belirtilmesi esastır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 28 inci maddesinde de bu husus belirtilmiştir.

Anayasamızın 141 inci maddesinde, yargılamanın aleniyeti ilkesi benimsenmiştir. Bu kapsamda yargılamanın açık olarak yapılması ve yargılamanın sonunda verilen kararın da açıkça belirtilmesi esastır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 28 inci maddesinde de bu husus belirtilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294 üncü maddesinde hüküm, hükmün verilmesi ve tefhimi; "(1) Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür. (2) Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur. (3) Hükmün tefhimi, her hâlde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. (4) Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hâllerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. (5) Hükmün tefhimini, duruşmada bulunanlar ayakta dinler. (6) Hükme ilişkin hususlar, niteliğine aykırı düşmedikçe, usule ilişkin nihai kararlar hakkında da uygulanır." şeklinde açıklanmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinde de, bir mahkeme hükmünün kapsamının ne şekilde olması gerektiği "(1) Hüküm "Türk Milleti Adına" verilir ve bu ibareden sonra aşağıdaki hususları kapsar. a)Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini. b)Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini. c)Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri. ç)Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini. d)Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını. e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi. (2) Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” şeklinde açıklanmıştır.

Buna göre bir mahkeme hükmünde, tarafların iddia ve savunmalarının özetinin, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesinin, sabit görülen vakıalarla, bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin birer birer, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde hükümde gösterilmesi gereklidir.

Buna göre bir mahkeme hükmünde, tarafların iddia ve savunmalarının özetinin, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususların, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delillerin, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesinin, sabit görülen vakıalarla, bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin birer birer, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde hükümde gösterilmesi gereklidir.

Bu kısım, hükmün gerekçe bölümüdür. Gerekçe, hakimin (mahkemenin) tespit etmiş olduğu maddi vakıalar ile hüküm fıkrası arasında bir köprü görevi yapar. Gerekçe bölümünde hükmün dayandığı hukuki esaslar açıklanır. Hakim, tarafların kendisine sundukları maddi vakıaların hukuki niteliğini kendiliğinden araştırıp bularak hükmünü dayandırdığı hukuk kurallarını ve bunun nedenlerini gerekçede açıklar.

Hakim, gerekçe sayesinde verdiği hükmün doğru olup olmadığını, yani kendini denetler. Üst mahkeme de, bir hükmün hukuka uygun olup olmadığını ancak gerekçe sayesinde denetleyebilir. Taraflar da ancak gerekçe sayesinde haklı olup olmadıklarını daha iyi anlayabilirler. Bir hüküm, ne kadar haklı olursa olsun, gerekçesiz ise tarafları doyurmaz (Kuru, Baki/ Arslan, Ramazan/ Yılmaz, Ejder; Medeni Usul Hukuku Ders Kitabı 6100 sayılı HMK’na Göre Yeniden Yazılmış, 22 Baskı, ... 2011, s.472).

Anayasa’nın 141 inci maddesi gereğince bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması gereklidir. Gerekçenin önemi Anayasal olarak hükme bağlanmakla gösterilmiş olup gerekçe ve hüküm birbirine sıkı sıkıya bağlıdır.

Yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesi gerekçeli kararının üçüncü sayfasının üçüncü paragrafında davalı Sea Pioneer şirketinin acente olduğu belirtildikten sonra devam eden açıklamalarda davalı Sea Pioner şirketinin asıl işveren, davalı ...'un ise alt işveren olduğunun; aynı paragrafın son cümlesinde işveren sıfatını taşıyan davalıların iş kazasından kaynaklanan zararlardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarının belirtildiği, takip eden paragrafta ise alınan kusur raporlarında davalı Sea Pioner şirketi her ne kadar asıl işveren gemi sahibi olarak değerlendirilmiş ve kendisine kusur yüklenmiş ise de, iş bu davalı şirketin acenta olması nedeniyle kendisine kusur yüklenmesinin mümkün olmadığının açıklandığı, hüküm fıkrasında da adı geçen davalı yönünden davanın reddine karar verildiği belirgin olmakla mahkemece davalı Sea Pioneer şirketinin gerekçede hem asıl işveren hem de acente olarak nitelendirilmesi, yine hem işveren sıfatı olan davalıların iş kazasından kaynaklanan zararlardan müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları belirtilip hem de Sea Pioneer şirketi yönünden davanın reddine karar verilmiş olması gerekçenin kendi içerisinde çelişki meydana getirdiği gibi gerekçe ile hüküm arasında da çelişki oluşturmuştur. Açıklanan çelişkilerin yanında davalı ... San. A.Ş. ile davalı Sea Pioneer Den. ve Tic. Ltd. Şti. arasında kazanın meydana geldiği gemiye ilişkin olarak akdedilmiş olduğu anlaşılan sözleşme celp edilmeksizin, yine karar gerekçesinde müteveffanın işvereni davalı ... ile davalı ... San. A.Ş. arasındaki sözleşmesel ilişki tereddüte yer bırakmayacak şekilde ortaya konulmadan hangi sebeplerle davalı ... San. A.Ş.'nin asıl işveren, müteveffanın işvereni davalı ...'un ise alt işveren olarak kabul edildiğine ilişkin herhangi bir gerekçe yazılmaksızın karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre temyiz eden tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

13.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19030, Karar No: 2012/20403, Tarih: 14.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/19030 E.  ,  2012/20403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre silinme koşulları oluşmamış kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK.nın 145.maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK.nın 522.maddesindeki "hafif" veya "pek hafif" ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı "değerin azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesinde gönüllü olma koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırılabileceği belirtilmesine rağmen sanığın rızası alınmadan" cezanın yarısı kadar kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına" karar verilmesi,

2-Suçta kullanılan at arabası ve at ile çalınan malların değerinin orantılı olup olmadığı tespit edilerek, müsadere kararının işlenen suça nazaran daha ağır ve hakkaniyete aykırı sonuçlar doğurup doğurmayacağı hususları, karar yerinde gösterilip tartışılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2162, Karar No: 2007/2908, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2162 E.  ,  2007/2908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.08.1994 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, davaya müdahil olarak katılan Hazine tarafından da tapu iptali ve Hazine adına tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine, müdahil Hazine'nin isteminin kabulüne dair verilen 28.04.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, istem hüküm altına alınmış, kararı davacı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2. maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 20.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9326, Karar No: 2020/10273, Tarih: 23.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/9326 E.  ,  2020/10273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) ile ... 7. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, devremülk sözleşmesine dayalı olarak ödenen bedelin geri alınması amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) davalı olan borçlunun ikametgah adresinin ... ... olduğu, 6100 sayılı HMK’nun 6. maddesinde genel yetkili mahkeme tarifi yapıldığı, buna göre genel yetkili mahkemenin davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu, yine 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 73/5.fıkrasının tüketici davalarının tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabileceği şeklinde düzenlendiği, davacının tüketici, davanın tüketici mahkemesi kapsamında bir dava olduğu ve davacının adresinin ... ... olduğu, gerek genel yetki kuralı gerekse 6502 sayılı Yasa'nın 73/5 fıkrası gereğince süresi içinde yapılan yetki itirazının kabulü ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... 3.Tüketici Mahkemesi ise, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) 2019/111 Esas 2019/405 karar sayılı kararında 6502 sayılı Kanun'un 73/5 maddesi uyarınca tüketici davalarının tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde yani ... Asliye Hukuk Mahkemelerinde (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) açılabileceği belirtilmiş olmasına

rağmen yetkisizlik kararı verilerek dosyanın mahkemeye gönderildiği, ancak 6502 sayılı Kanun'un 73/5 maddesi uyarınca ... Asliye Hukuk Mahkemeleri (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) yetkili olduğu gibi bunun yanında itirazın iptali davaları icra takibinin başlatıldığı icra dairesinin bulunduğu yer mahkemelerinde de açılabileceğinden yine ... Asliye Hukuk Mahkemelerinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) yetkili olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.