muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5639, Karar No: 2011/8202, Tarih: 28.06.2011

6. maddesinde; "Teknisyenlerce Kadastro Müdürlüğüne teslim edilen davalı taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile eklerinin Kadastro Müdürünce derhal fotokopisi veya örnekleri çıkartılarak, asılları 3402 sayılı Kadastro Yasasının 5. maddesinin son fıkrası uyarınca en geç 7 gün içinde Kadastro Mahkemesine gönderilir."

Bu hükümlerin ve yukarıda açıklanan konuların birlikte değerlendirilmesinde şu sonuca ulaşılmaktadır:

Yörede 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4/3. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosunda 6831 ve 3402 sayılı Yasa hükümleri iç içe ve birlikte uygulandığından orman sınırları dışında bırakılan taşınmazlar hakkında 3402 sayılı Yasanın 26/4. maddesi gereğince henüz olumlu tesbit tutanağı ve haritası düzenlenmemiş olmakla birlikte orman olmadığı konusunda "olumsuz tutanak ve harita düzenlendiği" kabul edilip, 6831 sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince kadastro Mahkemesinin görevi (yetkisi) başlayacağı ... ve Orman Bakanlığının ya da Orman Genel Müdürlüğünün otuz günlük kısmi ilan süresi içinde kadastro mahkemesinde dava açabileceği, açılacak bu davada yapılan kadastro işlemin özelliği ve açılacak davanın niteliği nedeniyle bu davada husumet Hazine veya taşınmazın içinde bulunduğu köy tüzelkişiliği yada davaya konu taşınmaza zilyed olanlara yöneltilebileceği, kendilerine husumet yöneltilerek dava açılan özel yada tüzel kişilerin gerçek hak sahibi olmadığı gerekçesiyle dava husumet yönünden red edilmeyip, kadastro mahkemesinin, dava dilekçesinde nitelikleri bildirilen taşınmazın tesbit tutanağının, malik hanesinin açık bırakılmak suretiyle düzenlenip, Yasa ve Yönetmelik hükümlerine göre mahkemeye göndermesini Kadastro Müdürlüğünden istemesi gerektiği, tesbit tutanağı düzenlenmeden keşif yapılması halinde, keşif sırasında belirlenecek hak sahiplerinin davaya katılması, bu arada tesbit tutanağının gönderilmesi halinde dava dosyası ile birleştirip 3402 sayılı Yasanın 27, 28 ve 29. maddeleri gereğince yargılamaya devamla, tesbit tutanağında ... hak sahiplerini de davaya katıp, husumet yaygınlaştırılarak taraf oluşturulduktan sonra 3402 sayılı Yasanın 30/2. maddesi gereğince tarafların gösterecekleri deliller ile mahkemece resen lüzum görülen diğer deliller de toplanıp dava konusu taşınmazın gerçek hak sahibi adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Bu ilkeler gözönünde bulundurularak tespit maliki ... ...’ın davaya dahil edilerek davanın esasının incelenmesi gerekirken tespit malikinin davacı tarafından dava dilekçesinde davalı olarak gösterilen kimseler içerisinde yer almadığı ve başlangıçta davalı olarak gösterilmeyen bu tespit malikinin davaya dahil edilerek davaya devam edilemeyeceği gerekçesiyle davanın husumetten reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 28/06/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23578, Karar No: 2017/16971, Tarih: 30.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/23578 E.  ,  2017/16971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, iş güçlüğü tazminatı ile ilave tediye alacağı, hafta tatili ücreti, ikramiye, sosyal yardım, elektrik yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde, taşeron şirketlerin işçisi olarak 29/03/2005 tarihinden itibaren endeks okuma elemanı göreviyle çalıştığını, davacının çalışmalarının bildirildiği taşeron şirketler ile davalı arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığı hususunun T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından düzenlenen 10.05.2011 tarih ve 7457 sayılı rapor ile tespit edildiğini, anılan muvazaa tespitine ilişkin raporun iptali için davalı tarafından .... 1. İş Mahkemesi'nin 2011/681 Esas sayılı dosyası ile açılan iptal davası sonucu verilen red kararının kesinleştiğini, davalı işyerinin kadrolu çalışanlarının sahip oldukları hak ve imkanlardan davacı ve arkadaşlarının da faydalanması gerektiğini, bu itibarla davalı işyeri ile .... arasında bağıtlanan 14. Dönem Toplu İş Sözleşmesinden faydalanmak için 25.02.2013 tarihinde dayanışma dilekçesiyle başvuruda bulunduklarını, ancak ....’ten kaynaklanan haklardan faydalandırılmadıklarını ileri sürerek, ilave tediye alacağı ile....’ten kaynaklanan alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacı ve arkadaşları ile aralarında iş sözleşmesi ilişkisi bulunmadığını, davacının dağıtım işi tümü ile ihale edilen diğer davalı işveren işçisi olduğunu, işin anahtar teslimi sureti ile verilmesi nedeni ile asıl- alt işveren ilişkisi bulunmadığını, davalı idareye husumet yöneltilemeyeceğini, davanın asıl işveren olan çalıştıkları şirkete yöneltilmesi gerektiğini, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından düzenlenen müfettiş raporuna karşı .... 1. İş Mahkemesi'nin 2011/681 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın tespit niteliğinde olduğunu, tespit kararına dayanılarak davacı ve arkadaşlarının, .... çalışanı sayılarak ...’ten faydalanmaları ve ilave tediye almalarının mümkün bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı vekilinin kararı temyizinden sonra davacı asil 03.01.2017 tarihli dilekçe ile davadan feragat etmiştir.

Feragat konusunda bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

F) SONUÇ:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı vekilinin kararı temyizinden sonra davacı asil 03.01.2017 tarihli dilekçe ile davadan feragat etmiştir.

Feragat konusunda bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 30/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25837, Karar No: 2015/2366, Tarih: 26.01.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/25837 E.  ,  2015/2366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocukların beraatine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki adına çıkartılan duruşma gününü bildirir davetiyenin aynı konutta ikamet eden annesine usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen müştekinin duruşmalara katılmayarak davayı takip etmemesi, 1412 sayılı CMUK'un 366. maddesine göre müştekinin usulüne uygun şekilde başvurarak katılan sıfatını kazanmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nin 242/1. maddesi gereğince hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 26/01/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12352, Karar No: 2011/13612, Tarih: 26.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/12352 E.  ,  2011/13612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILANMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Samandağ Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 08.07.2010 gün ve 2009/285 esas 2010/511 karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 23.06.2011 gün ve 5329-7453 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Davacının taşınmazının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesi ile tapusunun iptaline karar verildiği ve kararın aşamalardan geçerek kesinleştiği, 25.02.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun ise Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 gün ve 2009/31 esas, 2011/ 77 sayılı kararı ile iptal edilerek yürürlükten kalktığı, bununla birlikte davacının mülkiyetinin iptaline ilişkin kararın kesinleşmesinden itibaren 10 yıl içerisinde tazminat davası açma hakkının bulunduğu hususu belirgin bulunmaktadır. Öte yandan, karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK’nun 440. maddesinde (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi uyarınca) gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davacıdan aynı kanunun 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 185.00.-TL. para cezası ile 38.20.-TL. red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 26.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5709, Karar No: 2022/6075, Tarih: 04.07.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5709 E.  ,  2022/6075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2019/3438 Esas, 2021/3159 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın, kamu davasına katılan sıfatı ile taraf olan ve hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan ... adına tebliğe çıkarıldığı ancak söz konusu tebliğ işleminin 7201 sayılı Tebligat Kanunu (7201 sayılı Kanun) hükümlerine uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Şöyle ki 7201 sayılı Kanun'un "Bilinen adreste tebligat" başlıklı 10 uncu maddesinin birinci ve fıkralarına göre;

"Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

(Ek fıkra: 11/1/2011-6099/3 md.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

Mezkûr hüküm gereği yapılan inceleme neticesinde; adı geçen katılanın dava dosyasında bilinen en son adresinin, "... Mah. . ... Cad. No:37 K:3(... Market Üstü) .../ İSTANBUL" olduğu; ancak, katılan adına gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilen adresin, adres kayıt sisteminde (MERNİS) kayıtlı olan "... Mah. ... Cad. No:5 İç Kapı No: 7 .../Kastamonu" olduğu nitekim bu adrese gönderilen tebligatın 11.01.2021 tarihinde "muhatabın adresten sürekli olarak ayrıldığı" şerhiyle merciine iade edildiği belirlenmiştir.

7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği öncelikle, adı geçen katılanın öncelikle bilinen en son adresi esas alınarak gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilmesi, 7201 sayılı Kanun'un "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca bu adreslere tebligat çıkarılıp söz konusu tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un aynı Kanun’un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca MERNİS adresi esas alınarak tebliğ yoluna gidilmesi gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 20.11.2020 tarihli ve 2019/2 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere; 7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereği gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği, muhatabın bilinen en son adresine çıkarılan tebligatın iade edilmesi veya MERNİS adresinin bilinen adresten farklı olması hâlinde MERNİS adresine “MERNİS” şerhi düşülerek 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat çıkartılması gerekmektedir.

Ancak, inceleme konusu gerekçeli kararın, katılan adına dava dosyasında bilinen en son adresi esas alınarak tebliği yoluna gidildiği belirlenmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca, usûlüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin hükümler barındıran Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS), Türk hukuk sisteminin bir parçasıdır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) içtihadî değerlendirmeleri ile kapsamı belirlenen AİHS’in “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesi, bazı zımnî hakları da bünyesinde barındırır. Bu haklar arasında “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” ve “gerekçeli karar hakkı” yer alır. (Fahri Gökçen Taner, Ceza Muhakemesi Hukukunda Adil Yargılanma Hakkı Bağlamında Çelişme ve Silahların Eşitliği, 2. Baskı, ..., 2021, s.52)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre olağan kanun yolları, yargılama sürecinin bir parçasıdır. (Dallos/Macaristan, B. No: 29082/95, 01.03.2001) Bu nedenle AİHM, AİHS’in 6 ncı maddesi ile öngörülen adil yargılanma hakkının yargılamayı bir bütün olarak kapsadığını kabul eder. (... Kück/Almanya, B. No: 35968/97, 12.06.2003, §§ 46-47; Khamidov/Rusya, B. No: 72118/01, 15.11.2007, § 170)

Ayrıca AİHM, Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No. 12945/87, 16.12.1992 kararında, ilgilisinin gerekçeden haberdar edilmemesinin AİHS’in 6 ıncı maddesi kapsamında gerekçeli karar hakkının ihlâli olduğunu açıkça ifade etmiştir. Söz konusu karara göre; “Gerekçeli karar, dinlendiklerini taraflara göstermek ve böylece kendi taraflarındaki kararın daha istekle kabul edilmesine katkıda bulunmak amacına hizmet eder. ... Gerekçeli karar, bir başvuru sahibinin mevcut herhangi bir temyiz hakkını yararlı bir şekilde kullanmasını sağlamak için önemlidir.” Aynı kararda, gerekçeli kararın taraflara süresinde tebliğ edilmesi zorunluluğu da vurgulanmıştır. Aksi hâlde taraflar kanun yolu mercilerine başvuru konusunda hak kaybı yaşarlar ki bu durum sadece gerekçeli karar hakıkının değil, AİHM tarafından, AİHS’in 6 ncı maddesi kapsamında bulundukları belirlenen “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” gibi hakların da ihlâli anlamına gelir.

Nitekim AİHM, gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi hususunda, gerekçeli karar hakkının yanı sıra özellikle mahkemeye erişim hakkı üzerinde durmuştur. AİHM, her ne kadar AİHS’in 6 ncı maddesi ile mahkemeye erişim hakkı açıkça düzenlenmemiş ise de söz konusu hakkın hukukun temel prensibi olduğunu, mahkemeye erişim hakkı bulunmaksızın adil, alenî bir yargılamadan söz edilemeyeceğini ve adil yargılanma hakkının içerdiği güvencelerden yararlanmanın olanaksız hâle geleceğini vurgular. (Golder/Birleşik Krallık, B. No: 4451/70, 21/2/1975, § 35) Mahkemeye erişim hakkı sadece ilk derece mahkemesine dava açma hakkını değil, kanun yollarına etkili bir şekilde başvurma hakkını da içerir. AİHM, mahkemeye etkili erişim hakkını hukukun üstünlüğü ilkesinin temel unsurlarından biri olarak kabul etmekte ve mahkemeye etkili erişim hakkının, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak isteyen kişilerin mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirdiğini ifade etmektedir. Bu sebeple hukukî belirsizliklerin ya da uygulamadaki belirsizliklerin tarafların mahkemeye erişimine zarar verdiği durumlarda bu hakkın ihlâl edildiğine karar verilmektedir. (Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23/1/2003, § 34) O hâlde davanın taraflarına gerekçeli kararın usûlüne uygun olarak bildirilmesi suretiyle tarafların, bu gerekçeye göre ayrıntılı itiraz/istinaf/temyiz nedenlerini bildirerek kanun yoluna etkili bir şekilde başvurma haklarının kamu gücüyle ihlâl edilmemesi, herkesin sahip olduğu adil yargılanma hakkına uygun davranılması zorunludur.

Keza Anayasa Mahkemesi de ..., B. No: 2014/15969, 21.06.2017, § 48; ..., B. No: 2018/33546, 28.01.2021 kararlarında gerekçeli kararın ilgilisine tebliğ edilmemesi nedeniyle mahkemeye etkili erişim hakkının ihlâl edildiğine hükmetmiştir.

Mevcut açıklamalar ışığında, inceleme konusu gerekçeli kararın katılana usûlüne uygun şekilde tebliği ile tebliğ ve tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz isteği hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 04.07.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38593, Karar No: 2016/17092, Tarih: 02.11.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/38593 E.  ,  2016/17092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan uygulanan yasa maddelerinde öngörülen cezaların türü ve üst sınırı itibariyle, 5237 sayılı TCK'nın TCK'nın 66/1e-2, 67/4. maddeleri uyarınca olağanüstü zamanaşımı süresinin 15 yıl olduğu ve zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmeyerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 02/11/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16082, Karar No: 2013/29356, Tarih: 12.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/16082 E.  ,  2013/29356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :09.05.2013
Yargıtay — Esas No: 2015/5719, Karar No: 2015/4067, Tarih: 14.09.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/5719 E.  ,  2015/4067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

18.7.2010 tarihli tutanağa göre olay günü sabah 09.00 sıralarında 647/1 sokak üzerinde görev yapan polis ekibini durduran bir vatandaşın, sokak üzerinde mermercilik yapan 184 numaralı iş yerinden hırsızlık yapıldığını, eşyaların at arabasına yüklendiğini ve arabanın 222. sokak istikametine gittiğini bildirmesi üzerine; bahse konu yerde at arabasıyla seyir halinde olan suça sürüklenen çocuk ve suç ortağının durdurulduğu ve suça konu eşyaların at arabası üzerinde ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; eşyaların müştekiye ait olduğu, ihbarı yapan vatandaşın bilgi vermesi üzerine tespit edildiği, bu nedenle somut olayda 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı ve suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi ile 5237 sayılı TCK'nın 31. maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri birlikte değerlendirildiğinde bu yaş grubu çocuklar hakkında sosyal inceleme raporu alınması için yasal bir zorunluluk bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşünceleri benimsenmemiş ve diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kayden 15.03.1993 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun hükmün açıklandığı 23.03.2011 günlü oturumda 18 yaşını bitirdiği gözetilmeden, duruşmanın açık yerine kapalı yapılması ve hükmün de kapalı celsede açıklanması suretiyle, 5271 sayılı CMK’nın 182. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

2-Müştekiye ait işyeri bahçesinin duraksamaya yer vermeyecek biçimde işyerinin eklentisi vasfında olup olmadığı belirlenerek, eklenti vasfında ise hırsızlık suçunda 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi ile bina vasfından olmaması halinde, anılan Yasa'nın 141/1. maddesi ile hüküm kurulması ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun yasal ve zorunlu unsurlarının olayda oluşup oluşmadığının buna göre tespit edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı biçimde uygulama yapılması,

6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen “Devlete ait yargılama giderlerinin 21.7.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan(20,00 TL) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesi'ne yüklenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme nedeniyle toplam 10,00 TL yargılama giderinin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen “Devlete ait yargılama giderlerinin 21.7.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan(20,00 TL) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesi'ne yüklenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme nedeniyle toplam 10,00 TL yargılama giderinin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle, isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine, 14.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.