muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11539, Karar No: 2021/9779, Tarih: 29.09.2021

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Yargıtay bozma ilamında özetle; "dayanak tapu kaydının mahalline yeterli şekilde uygulanıp kapsamlarının belirlenmediği, çekişmeli taşınmazları kenardan çevreleyen komşu parsellerin tutanak ve dayanağını oluşturan belgelerin getirtilmediği, tapu uygulamasında bu kayıtlardan yararlanılmadığı, yerel bilirkişilerin ve taraf tanıklarının tapu kayıtlarının hudutları ile ilgili soyut beyanları ile yetinildiği açıklanarak, taraflardan iddia ve savunmalarıyla ilgili delillerin istenmesi, tüm komşu parsellerin tutanak ve dayanağını oluşturan belgelerin getirtilmesi, bundan sonra mahallinde yaşlı ve yöreyi iyi bilen şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler yardımı ve teknik bilirkişi aracılığıyla keşif icra edilmesi, taşınmazların başında icra edilecek keşif sırasında davacıların dayanağını oluşturan tapu kaydının ihdasından itibaren tüm tedavülleriyle okunup kayıtlarda yazılı hudutların yerel bilirkişilere zeminde göstertilmesi, yerel bilirkişilerin zeminde gösterdiği hudutlar teknik bilirkişiye harita üzerinde işaretlettirilmesi, kayıtlarda yazılı olup yerel bilirkişiler tarafından zeminde gösterilemeyen hudutların tesbiti için taraflara tanık dinletme imkanının sağlanması ve bu suretle kayıtların kapsamının duraksamaya yer vermeyecek şekilde tesbit edilmesi, keşif icrası sırasında dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından tapu kayıtlarının ihdası, intikali, intikal sırasında hudutlarda ve miktarda değişiklik varsa bu değişikliğin nedeni, hudutların arz ettikleri özelliklerle taşınmazların tasarrufu, davacının dayanak kayıtlarda kök murislerinin paydaş olduğu göz önüne alınarak tapu malikleri arasında paylaşma yapılıp yapılmadığı, taşınmazların, davacıların kök murisi ...'ya düşüp düşmediği hususunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınması, yerel bilirkişi ve tanıkların kayıtların uygulanması ve taşınmazların tasarrufu hususundaki beyanlarının zemine uygunluğunun komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmesi, teknik bilirkişiden uygulanan kayıtların kapsamını belirtir keşfi takibe imkan verir davacıların dayanağını oluşturan tapu kaydının kapsadığı alanın davaya konu parseller içerisindeki konumunu gösterir ayrıntılı ve gerekçeli kroki ve rapor alınması, böylece tapu kaydının kapsamının kesin olarak belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, 545 ada 1 ve 547 ada 6 parsel sayılı taşınmazların ..., 545 ada 3 parsel sayılı taşınmazın ½ payları nispetinde Yener ve ..., 547 ada 8 parsel sayılı taşınmazın ise ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, bir kısım davacılar ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edilmiş olmasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul, kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 14,90 TL'nin temyiz eden bir kısım davacılardan alınmasına, 29.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10738, Karar No: 2010/5416, Tarih: 05.05.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/10738 E.  ,  2010/5416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 05/03/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 30/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 05/05/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

HARÇ

17,15 TL. OH.

15,60 TL. PH.

1,55 TL.TGH.

KARŞI OY YAZISI

Dava, görsel yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... Televizyonunda 08.02.2009 tarihinde yayımlanan “Ankara Rüzgarı” isimli programda, davalı ... ile dava dışı ... arasında diyalog şeklinde geçen konuşmada, davalı ...’ın “ulan sen kimsin, ne yapacaksın orada, dövecek misin adamı, 86 yaşındaki adamı orada dövecek misin ? sonra kim alkışlayacak seni ? ya ... bak ya” şeklindeki ifadelerle Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti Başbakanı ve Ak Parti Genel Başkanı davacı ... ...’a düşünce açıklama kapsamında değerlendirilemeyecek ve eleştiri sınırlarını aşacak şekilde

yakışıksız, kaba, argo bir üslupla “ulan” biçiminde hitap etmesi, utanmaz, rezil, gülünç anlamında “kepaze” demek suretiyle aşağılamaya ve halkın gözünde küçük düşürmeye çalıştığı, böylece davacının kişilik haklarına açıkça saldırarak Borçlar Kanunu’nun 49. maddesine aykırı davranıldığını ileri sürerek manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili cevabında kısaca; davalı ...’ın ... ile sundukları “Ankara Rüzgarı” adlı programda, davacı ... ...’ın, İsrail Cumhurbaşkanı ...’i hedef alarak ”Diplomatik davranmasam başka bir şey yapardım” şeklindeki demeci ile ilgili yaptığı yorumlarda, davacıya karşı herhangi bir hakaret veya tahkir ve tezyif edici beyanda bulunmadığını, “ulan ve kepazelik” kelimelerinin davacıyı nitelemek için kullanılmadığını, “ulan” kelimesinin “ey, a, a…, vay, vay” anlamında kullanıldığını, yapılan eleştirilerin davacının Davos’ta yarattığı olay ve sonrasında verdiği beyanlara ilişkin olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince; TV programındaki konuşmaların eleştiri ve yorum niteliğinde olduğu, davacının işgal ettiği makam itibariyle ağır da olsa eleştirilere katlanmak zorunda olması gerektiği, davacıyı kasten aşağılama ve küçük düşürme amacıyla yapılmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, Dairemiz sayın çoğunluğunca yerel mahkeme kararı hukuka uygun bulunarak onanmıştır.

Bilindiği üzere; basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, Anayasa’nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu’nun 24 ve 25. maddelerinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması yasal ve hukuki bir zorunluluktur.Borçlar Kanunu’nun 49. maddesi ile de şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişinin hakları hükme bağlanmıştır.

Somut olayımızda; ... Televizyonunun 08.02.2009 tarihinde yayımlanan davalı ... ile dava dışı ... arasında diyalog şeklinde geçen “Ankara Rüzgarı” isimli programda, kamuoyunun yakından izlediği Davos zirvesinde Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı davacı ... ... ile İsrail Cumhurbaşkanı ... arasında meydana gelen olay ile sonrasında davacının demecinin konu edildiği konuşmalar esnasında, davalının “Bir başbakan diplomatik davranmasam ben ona başka bir şey yapardım diyor orda ya.Ulan sen kimsin, ne yapacaksın orada, dövecek misin adamı, 86 yaşındaki adamı orada dövecek misin ? sonra kim alkışlayacak seni ? ya ... bak ya” şeklinde ifadeler kullandığı hususunda çekişme yoktur.Uyuşmazlık davalının konuşmasında geçen “ulan” ve “kepazelik” kelimelerinin davacının kişilik hakkına saldırı teşkil edip etmediği noktasında toplanmaktadır.Öncelikle bu sözlerin kelime anlamına bakmak icap etmektedir.”Ulan” kelimesi çok kaba biçimde öfke ile nefreti belirten ve anlatan bir sözdür.Yargıtay 2.Ceza Dairesi; 16.11.2005 gün, 2004/9137 Esas ve 2005/25385 Karar sayılı ilamında, “gel ulan buraya” diyen sanığın sövme suçunu işlediğini kabul etmiştir.”kepazelik” kelimesi de niteliksiz, değersiz, utanmaz, rezil ve gülünç manalarında kullanılmaktadır.Hadise bu çerçevede değerlendirildiğinde, kullanılan kelimeler davacının kişilik hakkına saldırı teşkil ettiği duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıktır.Hakaret ve sövme suçunu meydana getiren bu kelimeleri ağır eleştiri olarak kabul etmek; hukuka, hak ve nesafete uymamakta, siyasetçilerin, başbakanların, bakanların hakaret ve sövmeye katlanmak zorunda olduğu gerekçesini ileri sürmek Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının “Temel haklar ve Ödevler” başlıklı ikinci kısmının “Genel Hükümler” başlıklı birinci bölümünün 12. maddesine aykırı olup, insan haklarını ihlal etmekte, toplumdaki çekişme ve kavgayı özendirmekte, sevgi, saygı ve nezaket kurallarını ortadan kaldırmaktadır.Yargı bu gibi söz ve

davranışları koruyamaz.Aksi halde bunların sonucunda toplumda meydana gelen huzursuzluk ve olaylardan yakınamaz.Eleştirilerin uygun üslup ve cümleler ile daha etkili bir biçimde yapılması mümkün iken, reyting getirmeyi güden bu yolun seçilmesi kamuoyunda tartışmalara ve gerginliğe yol açmaktadır.Kanaatimizce, eleştirinin dile getirilişinde özle biçim arasında denge bozulmuş, zorunlu olmayan, amacı aşan ve toplumumuzun genelince kabul edilemeyecek şekilde aşırıya kaçan hakaret ve sövme suçunu oluşturan sözcükler kullanılmıştır.Bu durumda, hakkın sınırları aşılmış ve hukuka uygunluk sebebi ortadan kalkmış, Borçlar Kanunu’nun 49. maddesinde öngörülen tazminat koşulları gerçekleşmiştir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece uygun görülecek bir manevi tazminata hükmedilmesi için yerel mahkeme kararının bozulması görüşünde olduğumuzdan, davanın reddine dair kararın onanması yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 05/05/2010
Yargıtay — Esas No: 2012/1657, Karar No: 2012/5333, Tarih: 27.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/1657 E.  ,  2012/5333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bala Sulh Hukuk ve Gölbaşı Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının, adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine ve vasi adayı davacı İsa Develi'nin 28.07.2011 ve 29.09.2011 günlü oturumdaki beyanına göre, " Karahamzalı Köyü, NO;83 Bala/ Ankara" adresinde ikamet ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Bala Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Bala Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 27.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8988, Karar No: 2019/16694, Tarih: 13.11.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/8988 E.  ,  2019/16694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçudan verilen karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... ve ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hüküm kurulurken TCK'nın 31/3 maddesinin TCK'nın 145. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK'nın 61. maddesindeki sıralamaya aykırı uygulama yapılması, sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçunda kısmi iade nedeniyle müştekiye sorulup muvafakat alınarak TCK'nın 168/1-4 maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6835, Karar No: 2013/13708, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/6835 E.  ,  2013/13708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 8.95 TL değerindeki kaşar peynirini çalmaya teşebbüs eden sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkl ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 09.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5010, Karar No: 2014/16713, Tarih: 16.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/5010 E.  ,  2014/16713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

24.11.2011 tarihli mühür bozma tutanağına konu 22.11.2011 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan ... Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 01.01.2011 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun yasal unsurlarının oluşmadığından katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru bulunan beraat hükmünün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 16.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8910, Karar No: 2014/4960, Tarih: 24.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/8910 E.  ,  2014/4960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şiran Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2005/94-2012/113

Davacı N.. Y.. vekili Avukat İ.. T.. tarafından, davalılar R.. C.. vd aleyhine 24/11/2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı Y.. C.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Y.. C..'in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalı Y.. C..'in diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiilden kaynaklanan maddi ve manevi zararların ödetilmesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı Y.. C.. tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı Y.. C..'in av tüfeğiyle ateş ederek kendisini kasten yaraladığını, diğer davalının ise faili azmettirdiğini belirterek, uğradığı maddi ve manevi zararların giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, usul ve yasaya aykırı olan davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı Y.. C.. yönünden maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş, diğer davalının hukuken sorumlu tutulmasını gerektirecek bir eylemi bulunmadığından bahisle bu davalı yönünden istemin reddine karar verilmiştir.

a)Dosya incelendiğinde; davalı Y.. C..'in av tüfeğiyle ateş ederek davacıyı kasten yaraladığı, diğer davalı R.. C..'in ise ateş etme eyleminden hemen önce “ete atın” diye bağırmak suretiyle asıl failin eylemine fer'an iştirak ettiği, davalıların bu eylemlerinden dolayı ceza mahkemesinde yargılanıp cezalandırıldıkları, mahkumiyet kararlarının ise temyizen onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

a)Dosya incelendiğinde; davalı Y.. C..'in av tüfeğiyle ateş ederek davacıyı kasten yaraladığı, diğer davalı R.. C..'in ise ateş etme eyleminden hemen önce “ete atın” diye bağırmak suretiyle asıl failin eylemine fer'an iştirak ettiği, davalıların bu eylemlerinden dolayı ceza mahkemesinde yargılanıp cezalandırıldıkları, mahkumiyet kararlarının ise temyizen onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 50. maddesinde düzenlenen birden fazla şahsın müşterek kusurlarıyla bir zarara yol açmaları, diğer bir deyimle tam teselsül hali mevcut olup, davalı R.. C.. doğan zarardan asıl fail olan davalı Y.. C.. ile birlikte müteselsilen sorumludur. Müteselsilen sorumluluğun bulunduğu durumda da davacı, alacağını sorumluların tamamından isteyebileceği gibi bunlardan biri veya birkaçından da isteyebilir. Bunlardan birisinin asıl fail olması diğerini sorumluluktan kurtarmaz. Zarar gören dilerse davasını diğer kişiye de yöneltebilir. Hal böyle olmasına rağmen, yaralama ve öldürme eylemlerine herhangi bir katkı sunmadan sadece bu neticeyle sonuçlanan kavgaya el uzatan kişiler için geçerli yargısal içtihadın eyleme katkıda bulunan davalı R.. C.. için geçerli kabul edilmesi ve anılan şahsın olaydan sorumlu tutulmaması doğru olmamıştır.

Diğer yandan, Türk Borçlar Kanunu'nun 74. maddesi (mülga BK m.53) gereği; ceza mahkemesince verilen beraat kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de, Hukuk Hakiminin bu bağımsızlığı sınırsız olmayıp Ceza Mahkemesince verilen mahkumiyet kararı hukuk hakimi yönünden bağlayıcı olup taraflar yönünden kesin delil niteliği taşımaktadır.

Şu halde, davalı R.. C..'in diğer davalıyla birlikte müteselsilen sorumlu tutulması gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle bu davalı yönünden tazminat istemlerinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı düştüğünden kararın bozulması gerekmiştir.

b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.