muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/902, Karar No: 2021/1555, Tarih: 02.12.2021

III. GEREKÇE

12. Eldeki uyuşmazlıkta dava konusu taşınmazı Gökçen Belediye Encümeninin 30.04.1979 tarihli kararıyla açılan ihale sonucunda müteveffa Ali Beyret’in satın aldığı, taşınmazın tapuda Hazine adına kayıtlı olduğu ve Hazinenin sonradan davacılardan ecrimisil istediği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

13. Mahkeme ve Özel Daire arasındaki uyuşmazlık, arsa olarak satın alınan taşınmaza Ali Beyret ve mirasçılarının kullanımında iken dikilen ağaçlar, inşa edilen hayvan damı ve evden oluşan muhdesat bedelinden davalı belediyenin sorumlu olup olmayacağı konusundadır.

14. Konuyla ilgili olarak, davalının bozma kararında da bahsi geçen sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde sorumluluğunun bulunup bulunmadığını tartışabilmek için öncelikle bu kavrama kısaca değinmek faydalı olacaktır.

15. Borcun kaynaklarından biri olarak öngörülen sebepsiz zenginleşme, somut olaya uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 61 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Benzer hükümler 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 77 ve devamı maddelerinde de yer almaktadır. BK’nın 61. maddesi; “Haklı bir sebep olmaksızın aharın zararına mal iktisabeden kimse, onu iadeye mecburdur. Hususiyle muteber olmayan veya tahakkuk etmemiş bulunan bir sebebe yahut vücudu nihayet bulmuş olan bir sebebe müsteniden ahzolunan şeyin, iadesi lazımdır” hükmünü haizdir. Buna göre borcun kaynağı olarak öngörülen sebepsiz zenginleşmeden söz edilebilmesi için; bir taraf zenginleşirken diğerinin fakirleşmesi, zenginleşme ve fakirleşme arasında uygun illiyet bağının bulunması ve zenginleşmenin hukuken geçerli bir haklı sebebe dayalı olmaması gerekmektedir. 22.02.1991 tarihli, 1990/1 E., 1991/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında vurgulandığı gibi, iade borcunun kapsamının belirlenmesinde öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamamının tespit edilmesi gerekir.

16. Sebepsiz zenginleşmeden doğan sorumluluğun en önemli özelliği, şahsilik prensibi gereğince kimin lehine zenginleşme oluştuysa ona karşı talepte bulunulması gereğidir.

17. Bu noktada 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) konuyla ilgili düzenlemeleri de gözden kaçırılmamalıdır. TMK’nın 684, 718 ve 722 maddelerinde üstün toprağa bağlı olduğu kuralına sadık kalınmış, bütünleyici parça yerel adetlere göre asıl şeyin temel unsuru olan ve o şey yok edilmedikçe yahut zarara uğratılmaksızın veya yapısı değiştirilmeksizin asıl şeyden ayrılmasına olanak bulunmayan şey olarak tanımlanmış (m.684), 685. maddeyle ise ağaç ve benzeri şeyler doğal ürün olarak sayılmıştır. Anılan hükümler çerçevesinde, bir şeye malik olan kimse o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur ve doğal ürünler asıl şeyden ayrılıncaya dek bütünleyici parça niteliğindedir (Hukuk Genel Kurulunun 10.10.2019 tarihli, 2017/3-1769 E., 2019/1056 K. sayılı kararı).

18. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı belediyenin dava konusu taşınmazı Ali Beyret’e arsa olarak ve yalnızca toprak bedeli karşılığında sattığı, taşınmaz Hazineye ait olduğundan üzerindeki muhdesat yönünden davalı belediyenin değil, taşınmaz maliki olan Hazinenin zenginleştiğinin kabulü gerekir.

19. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmelerde kamu otoritesini temsil eden bir güven kurumu olan belediyenin kendisine ait olduğunu açıkça belirttiği, parselasyonunu yaparak satışa çıkardığı taşınmazın mülkiyetinin Hazineye ait olduğunu bilmesine rağmen Hazineyle ihtilâfların çözülerek tapuların dağıtılacağı konusunda vaatte bulunduğu ve bu vaatlerin bazı vatandaşlar yönünden yerine getirildiği hususunun kendi savunmasıyla anlaşıldığı, böyle bir durumda artık belediyenin sözleşmenin geçersizliğinden bahsetmesinin hukuk önünde korunamayacağı, nitekim Özel Dairenin de davalı Belediyeyi sözleşme bedelinden değil taşınmazın rayiç değerinden sorumlu tuttuğu, bu sebeple Ali Beyret ve mirasçılarının taşınmazın kendilerine ait olduğu inancıyla muhdesatlar için yaptığı harcamalardan da davalının sorumlu tutulmasının yerinde olduğu, direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

20. Hâl böyle olunca muhdesat bedeli yönünden belediyenin sorumlu olmadığına işaret eden Özel Daire bozma kararına uymak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

21. Sonuç itibariyle direnme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Geçici Madde 3” hükmü atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-1. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 02.12.2021 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1274, Karar No: 2010/2787, Tarih: 11.05.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/1274 E.  ,  2010/2787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK'nın 67. maddesine dayalı olarak açılmış olup; icra takibine borçlu davalının vâki itirazının iptâli istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile takip borçlusu davalının 4.130,00 TL asıl alacak üzerinden itirazının iptâline; davası kabul edilen alacağın %40'ı oranında davacı yararına icra inkâr tazminatına hükmolunmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

... İcra Müdürlüğü'nün 2007/2986 takip sayılı dosyası kapsamından, davacı tarafından takip borçlusu davalı şirket hakkında adi takip yoluyla başlatılan icra takibinde; 1.247,26 TL tutarlı ... numaralı, 3.090,46 TL ... numaralı faturaları dayanak alınarak 484,00 TL işlemiş temerrüt faizi ve 263,80 TL tespit masrafı olmak üzere toplam 5.085,52 TL alacağın, davalıdan tahsilinin istendiği, davalının süresindeki itirazı sonucu takibin durduğu anlaşıldığı gibi; itirazın iptâli davasınında bir yıllık süresi içerisinde açılmış olduğu tespit olmuştur.

Davada, taraflar arasında sözlü olarak yapılan 23.12.2006 tarihli sözlü anlaşma gereğince davacının, davalıya ait “... Mahallesi ... Sokak ... Apartmanı No:...”'de bulunan bürosuna güvenlik sistemini kurduğunu ve takibe dayanak alınan faturalarda gösterilen iş bedelinin davalı tarafından ödenmediği iddiasıyla tahsili istenmektedir. Davalı ise, yanlar arasında “akdî ilişki” kurulmadığını ve dolayısıyla sözleşme yapılmadığını savunmaktadır. Tarafların açıklamaları değerlendirilip uyuşmazlık konusu olay nitelendirildiğinde; yanlar arasında kurulduğu ileri sürülen akdî ilişkinin, hukuksal niteliğince Borçlar Kanunu'nun 355. maddesi hükmünde tanımı yapılan bir eser sözleşmesi olduğu sonucuna varılmaktadır. Uyuşmazlığın tutarına göre HUMK'nın 288. ve izleyen maddeleri hükümleri gereğince, yanlar arasında eser sözleşmesi yapıldığının davacı tarafından yasal ve yazılı delillerle kanıtlanması gerekir. Davalı tarafın açık onayı olmadıkça akdî ilişki tanık delili ile kanıtlanamaz (HUMK'nın 289. mad.). Davada “yazılı delil başlangıcı” niteliğinde bir belge de davacı tarafça sunulmadığından HUMK'nın 292. maddesi hükmü gereğince yine akdî ilişkinin kanıtlanmasına yönelik olarak tanık deliline dayanılamaz. Somut olayda, yanlar arasında sözlü eser sözleşmesinin yapılmış olduğu davacı tarafça yazılı delillerle kanıtlanamamıştır.

Davacı, dava dilekçesinde “her türlü delil” kapsamında “yemin deliline” dayanmış olduğundan taraflar arasında akdî ilişkinin kurulmuş olduğunu kanıtlayabilmesi için davalı iş sahibine “yemin önerme” hakkı bulunduğunun mahkemece, davacıya hatırlatılması zorunludur. Bu yasal nedenle, öncelikle taraflar arasında “sözlü olarak” eser sözleşmesi yapılmış olduğunun kanıtlanabilmesi amacıyla davalıya yemin önerme hakkı bulunduğunun mahkemece, davacıya hatırlatılması ve davacı tarafından yemin önerilmesi halinde yeminle ilgili yapılacak yargılama işlemi sonucu yanlar arasında akdî ilişkinin kurulmuş olduğu sonucuna varılması halinde de uyuşmazlığın esası çözümlenmelidir. Mahkemece, açıklanan hususlar gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, kararın davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek bulunmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2105, Karar No: 2010/6676, Tarih: 12.11.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2105 E.  ,  2010/6676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1-Çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede çalışma yapan 53 numaralı Toprak Tevzi Komisyonunun 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 numaralı belirtmelik parsellerinin bulunduğu bölgeye ait dağıtım haritası ile dağıtım cetvellerinin, dağıtım sonucu tapu kaydı oluşmuşsa tapu kayıtlarının dairesinden,

2- ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.9.1971 tarih ve 1966/25-1971/67; 29.6.1972 tarih ve 1966/3-1972/2; 3.11.2004 tarih 2004/355-397 Esas ve Karar sayılı dava dosyalarının Mahkemesinden,

3- 12.10.1961 tarih 3 ve 4, 12.12.1964 tarih 1, 25.11.1971 tarih 2, 25.7.1972 tarih 6 ve 7, 15.02.1980 tarih 8 ve 9 sayılı tapu kayıtlarının tesis ve ifrazen intikallerine esas tüm oluşum belgelerinin, ilgili ilam örnekleri ve özellikle haritalarının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

4- 12.10.1961 tarih 3 ve 4 sayılı tapu kayıtlarının tüm tedavül kayıtlarından ifrazen oluşan hava alanı kamulaştırmasına ilişkin tüm belgeler ile özellikle kamulaştırma haritasının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

5- 12.10.1961 tarih 3 ve 4; 24.2.2005 tarih 3 sayılı tapu kayıtları ve tüm tedavülleri ile 1937 tarihli 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 ve 14 tahrir numaralı vergi kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında herhangi bir taşınmaza uygulanıp uygulanmadıklarının Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanarak; uygulanmışlarsa uygulandıkları taşınmazlara ait onaylı tutanak örneklerinin ve kadastro tespitleri kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının,

6- Dava konusu taşınmaz ile aynı tapu kaydının uygulandığı 124 ada 1, 2, 3; 128 ada 1 ila 6; 129 ada 1, 2, 3; 130 ada 5 ila 104 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili tespitlerin kesinleşip kesinleşmediği Kadastro Müdürlüğünden araştırılarak, kesinleşmiş iseler kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları ile varsa kesinleşmelerine esas onaylı ilam örneklerinin Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4257, Karar No: 2021/9758, Tarih: 03.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/4257 E.  ,  2021/9758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER :1)... 4.Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/153 Esas, 2019/2 Karar sayılı ilamı ile öldürmeye teşebbüs suçundan 4 yıl 2 ay hapis cezasına mahkumiyet

2) İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın kasten yaralama suçundan 3 yıl 9 ay hapis cezasına mahkumiyetine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30/09/2019 gün, 2019/360 (E) ve 2019/1514 (K) sayılı kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, BAM Cumhuriyet savcısı

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30/09/2019 gün, 2019/360 Esas ve 2019/1514 Karar sayılı kararının sanık ve BAM Cumhuriyet savcısı tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

Uyuşturucu madde satıcısı olan mağdurun satış yaptığı esnada, vatandaş olarak işlenen suçu yetkili makamlara bildirme yükümlülüğü olan sanık ve arkadaşının video kaydı yaparak bu durumu delillendirmek istedikleri esnada, mağdurun durumu fark ederek sanığa tepki gösterdiği, sanığın üzerine yürüyerek, elindeki bıçak ile basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı, sanığın da üzerinde taşıdığı bıçak ile mağduru bir tanesi hayati tehlike oluşturacak şekilde üç kez bıçaklamak suretiyle yaraladığı olayda, TCK'nin 29. maddesi uyarınca tahrik hükümlerinin tatbikinde sanığın cezasından orantılı bir şekilde indirim yapılması gerekirken en alt seviyeden indirim yapılması,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık müdafiinin ve BAM Cumhuriyet savcısının yerinde görülen temyiz talebinin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 30.09.2019 gün ve 2019/360 Esas, 2019/1514 Karar sayılı hükmünün CMK'nin 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2. maddesi gereğince “İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1141, Karar No: 2019/614, Tarih: 17.10.2019

**Ceza Genel Kurulu         2016/1141 E.  ,  2019/614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 692-94

Hırsızlık suçundan sanık ...’ın 765 sayılı TCK’nın 491/4, 522, 59, 40 ve 36. maddeleri uyarınca 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, müsadereye ve mahsuba ilişkin Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.01.2004 tarihli ve 692-94 sayılı hüküm, temyiz edilmeksizin 15.03.2004 tarihinde kesinleşmiştir.

5237 sayılı TCK’nın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle hükümlünün talebi üzerine yapılan uyarlama yargılaması sonucunda hükümlünün talebinin reddine ilişkin Yerel Mahkemece verilen 15.06.2005 tarihli ve 692-94 sayılı ek kararın hükümlü tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesince 13.04.2010 tarih ve 15286-4269 sayı ile bu kararın onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 12.04.2016 tarih ve 117416 sayı ile;

"Sanık ... hakkında, Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2004 tarih ve 2002/692 Esas, 2004/94 Kararı ile hırsızlık suçundan 765 sayılı TCK'nın 491/4, 522, 62. maddelerine göre sonuçta 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, yokluğunda verilen karar sanığın konutunda, ilgili muhatap imzadan imtina ettiğinden Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği bildirilmiş ise de sanık 27.10.2006 tarihli dilekçesiyle tebliğ tarihinde cezaevinde olduğunu iddia etmiş, Isparta E Tipi Kapalı Cezaevi Müdürlüğünün 09.02.2016 tarihli dosya içerisindeki yazısına göre, sanık ...'ın 14.01.2004 tarihinde cezaevine alındığı, 23.03.2004 tarihinde ise tahliye olduğunun bildirildiği, bu durumda yokluğunda verilen kararının konutunda 05.03.2004 tarihinde tebliği sırasında Isparta Cezaevinde olduğu, bu nedenle 29.01.2004 tarihli kararın usulsüz yapılan tebligat nedeniyle kesinleşmediği" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince, 09.06.2016 tarih ve 3609-4929 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Yerel Mahkemenin 29.01.2004 tarihli ve 692-94 sayılı kararının sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediğinin, buna bağlı olarak Özel Dairenin onama kararının yerinde olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan yapılan yargılama sonucunda kurulan 29.01.2004 tarihli ve 692-94 sayılı 10 ay 25 gün hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmediğinden bahisle 16.03.2004 tarihinde kesinleşme tarihi 15.03.2004 olarak gösterilip kesinleştirildiği,

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan yapılan yargılama sonucunda kurulan 29.01.2004 tarihli ve 692-94 sayılı 10 ay 25 gün hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün temyiz edilmediğinden bahisle 16.03.2004 tarihinde kesinleşme tarihi 15.03.2004 olarak gösterilip kesinleştirildiği,

Yerel Mahkeme hükmündeki yasa yolu bildiriminin; “...sanıkların gıyaplarında C. Savcısının huzuru ile talebe uygun şekilde yasa yolu açık olmak üzere verilen karar açıkça okunup anlatıldı.” şeklinde olduğu,

Gerekçeli kararın sanığa tebliğine ilişkin tebliğ mazbatasında “İlgili muhatabın imzadan imtina ettiğinden Tebligat Kanunun 21. maddesine Ece mahallesi muhtarı Ahmet Aktürke 05.03.2004 tarihinde tebliğ edildi.” şeklinde açıklama bulunduğu,

03.08.2004 tarihli müddetnamede sanığın 02.08.2004 tarihinde cezaevine girdiğinin, bihakkın tahliye tarihinin ise 27.03.2005 olduğunun belirtildiği;

Sanık tarafından Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesine sunulan 20.05.2005 tarihli dilekçede; Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesince 29.01.2004 tarihinde 10 ay 25 gün hapis cezasına mahkûm edildiğini, bu mahkumiyet hükmünün 15.03.2004 tarihinde kesinleştirildiğini, bir başka hırsızlık suçundan 43 gün tutuklu kaldıktan sonra beraat ettiğini, bu nedenle oradaki sürenin bu cezadan mahsup edilmesini talep ettiğini bildirdiği, bu talebin Afyon 1. Asliye Ceza Mahkemesince reddedildiği;

Afyon 1. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın talebi üzerine yapılan uyarlama yargılaması sonucu 15.06.2005 tarihli ve 2002/692 esas sayılı ek kararıyla talebin reddine karar verildiği, bu kararın sanığa 24.06.2005 tarihinde tebliğ edildiği,

Sanığın 27.06.2005 tarihli dilekçesi ile; Yerel Mahkemenin 15.06.2005 tarihli ve 2002/692 esas sayılı ek kararına itiraz ettiği, Afyonkarahisar Ağır Ceza Mahkemesi ise 07.07.2005 tarihli kararıyla bu itirazın reddine karar verdiği,

Sanığın 04.10.2006 tarihli dilekçesi ile; Yerel Mahkemece hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik gerekçeli karar kendisine tebliğ edilmediği için temyiz hakkını kullanamadığını, buna rağmen kararın kesinleştirildiğini, bu nedenle eski hale getirme isteminin kabul edilmesini ve infazının iptal edilip kararın kendisine tebliğ edilerek temyiz hakkının kullandırılmasını talep ettiği, bu talebin Yerel Mahkemece 11.10.2006 tarihli ek karar ile sanığa usulüne uygun tebligat yapıldığından bahisle reddedildiği, bu kararın sanığa 19.10.2006 tarihinde tebliğ edildiği,

Sanığın 27.10.2006 tarihli dilekçesi ile; tebligat tarihinde evde olmadığını, postacının evde olmadığı için imzadan imtina ettiğini yazmış olabileceğini, postacının hata yaptığını ve onun geldiği tarihte kendisinin Isparta Kapalı Cezaevinde olduğunu, kararın kendisine gönderilerek temyiz hakkının verilmesini talep ettiği,

Sanık tarafından Yerel Mahkemeye sunulan 31.01.2007 tarihli dilekçe ile; Yerel Mahkemenin 11.10.2006 tarihli ek kararına karşı kanun yarına bozma yoluna başvurulmasının istendiği,

Sanık tarafından Yerel Mahkemeye sunulan 31.01.2007 tarihli dilekçe ile; Yerel Mahkemenin 11.10.2006 tarihli ek kararına karşı kanun yarına bozma yoluna başvurulmasının istendiği,

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23.03.2007 tarihli yazısıyla “..ek karara karşı yapılan itiraz üzerine mercii Afyonkarahisar Ağır Ceza Mahkemesince verilen kararın hukuki değerden yoksun bulunduğu, ek kararın 24.06.2005 tarihinde tebliğ üzerine süresi içerisinde hükümlü tarafından verilen 27.06.2005 tarihli itiraz dilekçesinin ise temyiz dilekçesi olarak kabulü ile merciince değerlendirilmesi gerektiği düşünülmüş, anılan karar kanun yararına bozma incelemesine konu edilmemiştir.” denildiği,

Sanık hakkında Yerel Mahkemece kurulan uyarlama yargılanmasının reddine dair 15.06.2005 tarihli ek kararın Yargıtay 6. Ceza Dairesince temyizen incelenmesi üzerine 13.04.2010 tarih ve 15286-4269 sayı ile onanmasına karar verildiği,

Isparta E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunun 09.02.2016 tarihli yazısında; sanığın 14.01.2004 ile 23.03.2004 tarihleri arasında tutuklu olarak cezaevinde bulunduğunun belirtildiği,

Sanığın 28.12.2015 tarihli dilekçesiyle eski hâle getirme ve kesinleşmenin kaldırılmasının talep edildiği, Yerel Mahkemece bu talep kabul edilerek 17.02.2016 tarihli kararıyla davanın eski hâle getirilmesine karar verildiği, bunun üzerine gerekçeli kararın sanığa 07.03.2016 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine sanık tarafından 08.03.2016 tarihli temyiz dilekçesi verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi için bu konudaki anayasal ve kanuni düzenlemelerin incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Anayasanın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesinin birinci fıkrası;

“Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir...”,

“Temel hak ve hürriyetlerin korunması” başlıklı 40. maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ise;

“Anayasa ile tanınmış hak ve hürriyetleri ihlal edilen herkes, yetkili makama geciktirilmeden başvurma imkanının sağlanmasını isteme hakkına sahiptir.

Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır...” şeklinde düzenlenmiş olup Anayasamızın 36. maddesinde, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu, 40. maddesinde, Anayasa ile tanınmış hak ve hürriyetleri ihlâl edilen herkesin, yetkili makama geciktirilmeden başvurma imkânının sağlanmasını isteme hakkının bulunduğu belirtilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın “Hükmün esbabı mucibesi ve hüküm fıkrasının ihtiva edeceği noktalar” başlıklı 268. maddesinin dördüncü fıkrasının;