muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/16931, Karar No: 2007/465, Tarih: 22.01.2007

6. maddesinde; "Teknisyenlerce Kadastro Müdürlüğüne teslim edilen davalı taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile eklerinin Kadastro Müdürünce derhal fotokopisi veya örnekleri çıkartılarak, asılları 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 5. maddesinin son fıkrası uyarınca en geç 7 gün içinde Kadastro Mahkemesine gönderilir."

Bu hükümlerin ve yukarıda açıklanan konuların birlikte değerlendirilmesinde şu sonuca ulaşılmaktadır:

Yörede 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4/3. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosunda 6831 ve 3402 Sayılı Yasa hükümleri iç içe ve birlikte uygulandığından orman sınırları dışında bırakılan taşınmazlar hakkında 3402 Sayılı Yasanın 26/4. maddesi gereğince henüz olumlu tesbit tutanağı ve haritası düzenlenmemiş olmakla birlikte orman olmadığı konusunda "olumsuz tutanak ve harita düzenlendiği" kabul edilip, 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince kadastro Mahkemesinin görevi (yetkisi) başlayacağı ... ve Orman Bakanlığının ya da Orman Genel Müdürlüğünün otuz günlük kısmi ilan süresi içinde kadastro mahkemesinde dava açabileceği, açılacak bu davada yapılan kadastro işlemin özelliği ve açılacak davanın niteliği nedeniyle bu davada husumet Hazine veya taşınmazın içinde bulunduğu köy tüzelkişiliği yada davaya konu taşınmaza zilyed olanlara yöneltilebileceği, kendilerine husumet yöneltilerek dava açılan özel yada tüzel kişilerin gerçek hak sahibi olmadığı gerekçesiyle dava husumet yönünden red edilmeyip, kadastro mahkemesinin, dava dilekçesinde nitelikleri bildirilen taşınmazın tesbit tutanağının, ... henesinin açık bırakılmak suretiyle düzenlenip, Yasa ve Yönetmelik hükümlerine göre mahkemeye göndermesini Kadastro Müdürlüğünden istemesi gerektiği, tesbit tutanağı düzenlenmeden keşif yapılması halinde, keşif sırasında belirlenecek hak sahiplerinin davaya katılması, bu arada tesbit tutanağının gönderilmesi halinde dava dosyası ile birleştirip 3402 Sayılı Yasanın 27, 28 ve 29. maddeleri gereğince yargılamaya devamla, tesbit tutanağında yazılı hak sahiplerini de davaya katıp, husumet yaygınlaştırılarak taraf oluşturulduktan sonra 3402 Sayılı Yasanın 30/2. maddesi gereğince tarafların gösterecekleri deliller ile mahkemece resen lüzum görülen diğer deliller de toplanıp dava konusu taşınmazın gerçek hak sahibi adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Bu ilkeler gözönünde bulundurularak davanın esasının incelenmesi gerekirken henüz tesbit tutanağı düzenlenmediği, bu nedenle dava koşulu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 22/01/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14813, Karar No: 2015/17154, Tarih: 29.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/14813 E.  ,  2015/17154 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Üniversite’de muvazaalı olarak çalıştırıldığından baştan itibaren davalının işçisi sayılmasına rağmen ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından aynı iddia ile açılan ... İş Mahkemesi 2011/965 E. 2012/590 K. Sayılı dosyada davacının muvazaalı çalıştırıldığı ve ilave tediye alacağına hak kazanacağı kabul edilmiştir. Davalının temyizi üzerine karar 22. Hukuk Dairesi 2012/26719 E. 2012/26230 K. Sayılı ilamıyla 22.11.2012 tarihinde onanmıştır.

Davacının açtığı davanın onanması ile davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmıştır. Davacı açtığı bu ek dava ile ilk dava sonrası ödenmeyen ilave tediye alacağı talebinde bulunmuştur. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya hastanenin asıl işi yerine yardımcı işlerde çalıştırılsa bile hem ilk Mahkeme kararı ile hukuki ilişki tespit edildiğinden ve hem de asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile ilave tediye alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9175, Karar No: 2014/10590, Tarih: 30.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9175 E.  ,  2014/10590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2010/883-2013/82

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı işveren nezdinde özel güvenlik görevlisi olarak 15.02.2008-28.08.2010 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile haklı sebeple feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanılmadığını, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının işyerinde 15.02.2008-28.08.2010 tarihleri arasında özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre davacının işyerinde 15.02.2008-28.08.2010 tarihleri arasında özel güvenlik görevlisi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Davacı işyerinde günde 12 saat çalıştığını iddia ederek fazla çalışma ücret alacağı isteğinde bulunmuştur. Davalı vekili ise davacının hak etmiş olduğu fazla mesai alacaklarının davacıya ödendiğini savunmuştur.Karara esas alınan hesap raporunda davacının haftada 5 gün günde bir saat ara dinlenmesi ile 12 saat çalışarak haftalık 9 saat için fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır.

Davacının günlük 12 saatlik çalışma süresinden 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi gereğince işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için en az birbuçuk saat ara dinlenme süresi düşülerek fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmalıdır. Hatalı hesap raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5832, Karar No: 2013/9485, Tarih: 03.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/5832 E.  ,  2013/9485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

İş sözleşmesinin geçerli neden olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 18.02.2010 itibaren izin almaksızın ve mazeret bildirmeksizin üç gün işe gelmemesi nedeni üzerine müvekkil şirket tarafından Beyoğlu 20. Noterliğinden 22.02.2010 tarih ve 04910 yevmiye numuralı ihtarneme ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-g. maddesi hükmü uyarınca iş sözleşmesinin haklı nedenle fesih edildiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalı vekili mahkemeye verdiği 01.03.2013 havale tarihli dilekçesinde, davalı şirketin İstanbul 35. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2011/234 esas sayılı kararı ile iflasına karar verildiğini belirtmiştir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 191. maddesi gereğince iflasın açılması ile müflisin iflas masasına giren hak ve malları üzerindeki tasarruf yetkisi kısıtlandığından masa ile ilgili davalar hakkındaki dava takip yetkisi artık müflise değil iflas idaresine aittir. Nitekim, 2004 sayılı Kanun'un 194. maddesinde de iflastan önce açılmış olup da devam eden müflisin gerek davacı, gerek davalı olarak taraf bulunduğu hukuk davalarının iflasın açılması ile (acele haller hariç) duracağı hüküm altına alınmıştır. Bu durumda, hakkında iflas kararı kesinleşen şirket davada taraf olma ehliyetini yitireceğinden yerine iflas masasının geçmesi gerekir.

Mahkemece, davalı hakkındaki iflas kararının kesinleşip kesinleşmediğinin araştırılması, iflas kararının kesinleşmesi halinde, 2004 sayılı Kanun'un 226. maddesi uyarınca iflas masasının yasal temsilcisi olan iflas idaresine dava dilekçesi ve davetiye tebliğ olunarak taraf oluşumu sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken, kamu düzeni ile ilgili bu hususun gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13159, Karar No: 2015/9399, Tarih: 04.11.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13159 E.  ,  2015/9399 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/10/2014

NUMARASI : 2014/351-2014/797

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsiline yönelik başlatılan icra takibine davalı borçlunun yaptığı itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın kısmen iptali ile takibin 850,00 TL üzerinden devamına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının dava konusu taşınmazda 11/03/2013 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, ancak kiraladığından bu yana 12 aylık kira bedelini ödemediği gibi davacının şifahi ve yazılı ihtarlarına rağmen mecuru boşaltmadığını belirterek davalının haksız itirazının iptali ile alacağın % 20' sinden aşağı olmamak üzere inkar tazminatının tahsilini istemiştir. Davalı cevabında, kiralayan davacıya ne kira borcu ne de aidat borcu bulunmadığını, 11/03/2013-01/11/2013 tarihleri arasında kiraları her ay elden ödediğine dair yemin teklif ettiklerini, 01/11/2013-01/04/2014 tarihleri arası kirasını 5 Kasım 2013 tarihinde posta havalesi ile, 01/05/2014-01/10/2014 tarihleri arası kiralar ise ... şubesinden 07/04/2014 tarihinde hesaba havale yoluyla ödediğini, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Taraflar arasında düzenlenen 11.03.2013 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda bir uyuşmazlık yoktur. Kira sözleşmesinde aylık kira bedelinin 250 TL olduğu ve her ayın ilk beş gününde peşin ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı 17/03/2014 tarihinde başlattığı icra takibi ile 11/03/2013- 17/03/2014 tarihleri arasında ödenmeyen 12 aylık kira bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı borçlu savunmasında; 11/03/2013-01/11/2013 tarihleri arasında kiraları her ay elden ödediğine dair yemin teklif ettiklerini, 01/11/2013-01/04/2014 tarihleri arası kirasını 5 Kasım 2013 tarihinde posta havalesi ile, 01/05/2014-01/10/2014 tarihleri arası kiralar ise ... şubesinden 07/04/2014 tarihinde hesaba havale yoluyla ödediğini iddia etmişse de; davalının dosyaya ibraz ettiği ..ödeme makbuzlarının incelenmesinde konutta teslim suretiyle ödeme yapıldığına dair bir ibareye rastlanmadığı gibi, normal havale olduğu anlaşılmaktadır. Havale edilen para davacı tarafından tahsil edilmemiştir. Ayrıca, yıllık kira bedelinin tutarı senetle ispat sınırının (H.U.M.K. md. 288) üzerindeyse ve kiralayanın tanık dinlenmesine açık muvafakati yoksa (H.U.M.K. md. 289), bu yön kiracı tarafından ancak yazılı delille ispatlanabilir, mahkemece 2 aylık kira bedelinin ödendiğine ilişkin tanık dinlenilemez. Ancak davalı vekili delilleri arasında açıkça yemin deliline dayanmış olduğundan mahkemece davalı kiracıya, yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 04/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7464, Karar No: 2006/5885, Tarih: 05.06.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/7464 E.  ,  2006/5885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      :  Manisa İş Mahkemesi

Tarih                :  5.5.2006

Davacı, 1.4.1994 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında sorunlu tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava 1.4.1994 tarihinden  itibaren Tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun tesbitine ilişkindir.

Mahkemece istem aynen  kabul edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına  girenlerin  belirtilen  şekilde  prim  borçlarının  ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine

yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının teslim ettiği ürün bedelinden Bağ-Kur priminin  1994,1995,1996,1997,1998,1999,2000 yıllarında tevkifat yoluyla kesildiği, ancak 2001, 2002, 2003, 2004,2005 ve 2006 yıllarında tevkifat yoluyla prim kesintisi yapıldığına ilişkin bir belgenin bulunmadığı zirai arazisinin bulunduğu görülmektedir. Hal böyle olunca tarım Bağ-Kur sigortalılığının oluşup oluşmadığının tesbiti için 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtların araştırılması gerekir.

Yapılacak iş;   Ziraat Bankası, Ziraat Odası, Tarım Satış Kooperatif ve Birlikleri, Tarım Kredi Kooperatifleri gibi tarımsal faaliyetleri organize eden kuruluş ve idarelerin kayıtlarından yararlanmak, ayrıca köy ve mahalle muhtarlarının bu durumu Kuruma bildirmekle yükümlü oldukları yasacada öngörüldüğünden ilgili muhtarlıktan bilgi almak gerekirse bu tarihlerde görev yapan muhtar ve azaların bilgilerine başvurmak ve tüm deliller birarada değerlendirilerek sonuca gitmektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve değerlendirme sonucu salt tanık beyanlarına dayanılarak davacının prim kesintisinin bulunmadığı 2001, 2002, 2003, 2004, 2005 ve 2006 yıllarında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5.6.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11218, Karar No: 2010/6838, Tarih: 07.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/11218 E.  ,  2010/6838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/07/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, mazot kaçakçılığı yapıldığı gerekçesiyle araca el konulması nedeniyle uğranılan gelir kaybı ile el konulduktan sonra satılan mazot bedelinin ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı idare tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, sürücüsü olduğu araçta yüklü olan ve kaçak olduğu iddia edilen mazot ile araca haksız yere el konulduğunu ileri sürerek, araç nedeniyle gelir kaybının ve mazot bedelinin ödetilmesini istemiştir.

Davalı idare ise, haksız davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, el koymanın yasal sınırlar içerisinde gerçekleştirildiği gerekçesiyle gelir kaybına ilişkin istemin tümden reddine, tasfiyeye karar verilerek satılan mazot bedelinin ise fatura tutarından düşük olduğu gerekçesiyle aradaki fark davacı zararı olarak kabul edilip davalıdan alınmasına karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, kaçak akaryakıt taşındığı gerekçesiyle 63 ... plaka sayılı araç ile taşıdığı mazota el konulduğu, ceza yargılaması sırasında el konulan 20.420 litre mazotun 2.843.000.000 TL'ye satılarak tasfiye edildiği, toplu ticari kaçakçılık suçundan dolayı yargılanan davacı ve dava dışı kişilerin beraetlerine ve el konulan mazotun tasfiye bedelinin karar kesinleştiğinde sanık (davacıya) geri verilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Diğer yandan, 63 ... plaka sayılı araç, trafik sicilinde dava dışı ... Bağlı adına kayıtlı olup el konulan mazot için düzenlenen 06.11.2001 günlü sevk irsaliyesi dava dışı ... Akaryakıt Nak. Tic. Ltd Ş tarafından ... ... adına akaryakıt alımı için düzenlenmiştir. Dava dışı şirketler arasında nakliye işi yapan araç işletenin şoförü olan davacı, araç maliki veya işleteni olmadığı gibi, faturada belirtilen taraflardan birisi de değildir. Kaldı ki davacı, hazırlık aşamasındaki anlatımında mazot için para ödemediğini belirtmiştir.

Kural olarak bir hakkı dava etme hakkı, o hakkın sahibine ait olup bu hak, bir davada davacı olma sıfatı da içerir. Bir davanın taraflarının, o davada gerçekten taraf sıfatına sahip olmalarının anlaşılmasından sonra dava konusu hakkın esası hakkında inceleme yapılarak karar verilir. Sıfat yokluğunun dava dosyasından anlaşılması durumunda yargıç, bunu kendiliğinden gözetir.

Kural olarak bir hakkı dava etme hakkı, o hakkın sahibine ait olup bu hak, bir davada davacı olma sıfatı da içerir. Bir davanın taraflarının, o davada gerçekten taraf sıfatına sahip olmalarının anlaşılmasından sonra dava konusu hakkın esası hakkında inceleme yapılarak karar verilir. Sıfat yokluğunun dava dosyasından anlaşılması durumunda yargıç, bunu kendiliğinden gözetir.

Yerel mahkemece, davacının araç ve motorinin sahibi olmadığı gözetilerek, davanın aktif dava ehliyeti yokluğundan reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenip yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma, nedenine göre davacının öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına 07/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.