muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2914, Karar No: 2014/15083, Tarih: 18.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/2914 E.  ,  2014/15083 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın reddine

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; tazminat talebinin dayanağı olan Yüksekova Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.01.2012 tarih, 2011/2070 hazırlık, 2012/52 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına kararının itiraz edilmeksizin 01.03.2012 tarihinde kesinleştiği, anılan Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29.08.2012 tarihli cevabi yazısından kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar ile birlikte dava konusu balların yediemin olarak davacıya iadesi için davacıdan alınan teminatın davacıya iadesine, suçta kullanılan araç üzerindeki ihtiyati tedbir şerhinin kaldırılmasına ilişkin kararın davacı tarafından takip edilerek aynı gün gereğinin yapılmasının sağlandığı dikkate alındığında, davacının kararın 01.03.2012 tarihinde kesinleştiğini öğrendiğinin kabul edilmesi gerektiği, tazminat davasının açılma tarihinin 15.06. 2012 tarihi olup, davanın CMK'nın 142/1. maddesine öngörülen 3 aylık yasal süre içinde açılmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı yön bulunmadığından davacı vekilinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19225, Karar No: 2024/3758, Tarih: 28.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/19225 E.  ,  2024/3758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2243 E., 2023/2036 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... ... Mahkemesi

SAYISI : 2023/41 E., 2023/696 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda yeniden yapılan yargılama yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının ... sözleşmesinin son bulduğu ve somut dosyada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik etkisinin bulunmadığı görülmekle; hüküm altına alınan ve davalı tarafından temyize konu edilen toplam miktar 28.629,42 TL, reddedilen ve davacı tarafından temyize konu edilen toplam miktar ise 52.728,26 TL olup belirtilen miktarlar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harçlarının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1469, Karar No: 2007/2203, Tarih: 07.06.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/1469 E.  ,  2007/2203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Kad.Mah.Sıfatıyla)

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu 299 ada 63 parsele ait kadastro tutanak asıl ve ekleri, komisyon kararı, uygulanan tapu kayıtları, komşu 299 ada 61, 62, 64, 65 parsellere ait kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanak kayıtları, kesinleşmiş iseler kesinleşmiş tapu kayıtları, İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/2 esas sayılı dava dosyası dosyada bulunmamaktadır. Dava konusu 299 ada 63 parsele ait kadastro tutanak aslı ve ekleri, komisyon kararı, uygulanan tapu kayıtları, komşu 299 ada 61, 62, 64, 65 parsellere ait kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanak kayıtları, İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/2 esas sayılı dava dosyasının bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 7.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2739, Karar No: 2018/2045, Tarih: 27.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/2739 E.  ,  2018/2045 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

20/07/2008 tarihli tutanak içeriği ile dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre, ikametinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçirilemeyen, esrar kullandığı teknik yöntemlerle saptanmayan, diğer sanık ...'in atfı cürüm niteliğindeki beyanları dışında sokakta çatı kiremitinin altında ele geçirilen esrarla ilgisi kanıtlanamayan sanığın mahkûmiyetine yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4414, Karar No: 2012/9645, Tarih: 19.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/4414 E.  ,  2012/9645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2012/51173

MAHKEMESİ : Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 13/04/2009, 2009/28 (E) ve 2009/90 (K)

SUÇ : Kamu görevi nedeniyle öldürmeye teşebbüs suçuna yardım, kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle mağdur M.. A..’ın öldürülmeye teşebbüs suçuna yardım ve mağdur S.. D..’yı kasten yaralama suçundan sanık O.. T.. hakkında yapılan yargılama sonunda; sanığın her iki suçtan mahkumiyetine dair Ankara 5.Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.04.2009 gün ve 28/90 sayılı hükmün sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 08.06.2011 gün ve 2009/6928 esas, 2011/3680 karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verildiği, Dairemizin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.03.2012 gün ve 2012/51173 sayılı yazısı ile “ öldürmeye teşebbüs suçunda TCK.nun 61/5.maddesine aykırı olarak iştirak hükmünün teşebbüs hükmünden önce uygulandığı” gerekçesiyle itirazda bulunulduğu; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/07/2012 gün, 2012/445-1066 sayılı kararı ile 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında” Yasanın 99.maddesiyle, 5271 Sayılı Yasanın 308.maddesinde yapılan değişiklik ve 101. maddesiyle, 5320 Sayılı Yasaya eklenen Geçici 5.madde uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosya dairemize gönderilmekle, 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308.maddesinin, 6352 Sayılı Yasanın 99.maddesi ile eklenen 3.fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizce sanık O.. T.. hakkında “yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle mağdur M.. A..’ın öldürülmeye teşebbüs suçuna yardım” suçundan verilen 08.06.2011 gün ve 2009/6928 esas, 2011/3680 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdur M.. A..’ı yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle öldürmeye teşebbüse yardım etme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden sanık ve müdafiinin suç vasfına,tahrikin varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

TCK.nun 61/5.maddesi uyarınca teşebbüse ilişkin hükümlerin iştirak hükümlerinden önce uygulanması gerektiğinden sanık hakkında TCK.nun 82/1-g,35,39,62.maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Yasaya aykırı olup sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün (BOZULMASINA),19/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17629, Karar No: 2014/335, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/17629 E.  ,  2014/335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/303485

MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/04/2011

NUMARASI : 2010/358 (E) ve 2011/106 (K)

SUÇ : Mühür Bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 28.09.2010 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14736, Karar No: 2020/3304, Tarih: 23.09.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/14736 E.  ,  2020/3304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu, ... İli ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 122 ada 104 ve 113 parsel sayılı sırasıyla 21.538,01 ve 134.112,30 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerden olduğu belirtilerek, ham toprak vasfıyla davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, taşınmazların bir bölümü hakkında, tapu iptali ve muris ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında müdahil ..., aynı nedenlere dayanarak taşınmazların farklı bölümleri hakkında davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 22.12.2014 havale tarihli fen bilirkişi raporunda 122 ada 104 parsel sayılı taşınmazın (I) harfi ile gösterilen 12.621,23 metrekare ve 122 ada 113 parsel sayılı taşınmazın (V) harfi ile gösterilen 681,35 metrekare ve (Y) harfi ile gösterilen 212,78 metrekarelik bölümlerinin tapu kayıtlarının iptali ile, aynı adanın son parsel numaraları verilmek suretiyle ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/17-41 Esas, Karar ve 2012/258-330 Esas, Karar sayılı veraset ilamlarındaki payları oranında davacılar adına; aynı raporda 122 ada 104 parsel sayılı taşınmazın (F) harfi ile gösterilen 2.053,82 metrekare ve (R) harfi ile gösterilen 127,39 metrekare ile 122 ada 113 parsel sayılı taşınmazın (T) harfi ile gösterilen 1.072,22 metrekarelik bölümlerinin tapu kayıtlarının iptali ile, aynı adanın son parsel numaraları verilmek suretiyle müdahil davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların teknik bilirkişi raporunda gösterilen bölümleri üzerinde davacılar ile müdahil davacı yararına zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Taşınmazın zilyetlikle kazanılabilmesi için, öncelikle zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olması, bundan sonra da 3402 sayılı Yasa'nın 14. ve 17. maddeleri uyarınca, emek ve para harcanmak suretiyle imar-ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilmesi ve bu işlemlerin tamamlanmasından sonra kazanmayı sağlayacak zilyetlik süresinin geçmesi zorunludur. Somut olayda; ziraat mühendisi bilirkişisi tarafından dosyaya sunulan raporlarda, taşınmazların bölümlerinde taşlılık oranının fazla olduğu, kendiliğinden yetişen otların bulunduğu, ekilip biçilmeye uygun olmadıkları, herhangi bir tarımsal faaliyetin yapılmadığı ve ham toprak vasfında oldukları belirtilmiş olup, rapora ekli fotoğrafların da bu durumu teyit ettiği gözetildiğinde, zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının davacılar ve müdahil davacı lehine gerçekleşmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, dava konusu taşınmazların bölümleri üzerinde davacılar ve müdahil davacı lehine zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/572, Karar No: 2021/337, Tarih: 01.07.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/572 E.  ,  2021/337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 16. Ceza Dairesi

Sanık ...’in silahlı terör örgütüne üye olma suçundan açılan kamu davasında, yapılan yargılama sonucunda TCK’nın 314/2, 3713 sayılı kanunun 5/1, TCK’nın , 53, 58/6,7,9, 63 ve 5275 sayılı yasanın 108/4. maddeleri gereğince 10 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2017 tarih, 2017/27 esas, 2017/72 karar sayılı mahkumiyet kararına yönelik sanık ve müdafiince yapılan istinaf başvurusu, ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince reddedilmiş, bu kararın sanık ve müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince temyiz istemleri süresinden sonra yapıldığından temyiz taleplerinin reddine karar verilmiş, bu kararın da sanık ve müdafisince temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 16. Ceza Dairesi; Sanık müdafisinin temyiz istemi bakımından verilen red kararını kaldırarak,. eski hale getirme ve temyiz taleplerinin reddine karar vermiş, sanığın talebi bakımından ise usul ve yasaya uygun bulunan red kararının onanmasına oyçokluğuyla karar vermiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.02.2019 tarih ve 71062 sayılı itirazıyla;

''Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma suçundan sanık ...'in atılı suçtan mahkumiyetine dair ... 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 25/10/2017 ve 2017/27 Esas ve 2017/72 Karar sayılı kararı sanık müdafisi tarafından istinaf edilmiş, istinaf isteği ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26/03/2018 gün ve 2017/1359 Esas, 2018/202 Karar sayılı kararı ile duruşma açılmaksızın esastan reddedilmiştir. Bu karar 16/04/2018 günü sanık müdafisine usulüne uygun olarak tebliğ edilmiştir. Sanık müdafisi CMK.nun 291/1 maddesi gereğince 15 günlük yasal süreyi geçridikten sonra 21/06/2018 günü eski hale getirme talebiyle birlikte istinaf kararının temyiz etmiş, sanık ise kendisine yapılan bir tebligat olmamasına rağmen 19/06/2018 ve 21/06/2018 tarihli dilekçeleri ile hükmün temyiz edilmediğini öğrendiğini belirterek, kendisine temyiz hakkı tanınmasının talep etmiş, bu istem ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 02/07/2018 gün ve 2017/1359 Esas, 2018/202 Karar sayılı ek kararıyla müdafisinin temyiz isteği ile birlikte reddedilmiştir. Bu karar sanık müdafisine 10/07/2018, sanığa 05/07/2018 günü usulünce tebliğ edilmiş, hem sanık hem de müdafisi tarafından ek karara karşı yasal süresi içinde temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 28/02/2019 gün ve 2018/6704 Esas, 2019/1377 Karar sayılı kararı ile sanık müdafisinin talebi yönünden ek karar kaldırılarak temyiz isteminin reddine, sanığın talebi yönünden ise müdafisine yapılan tebligatın tarihi esas alınarak ek kararın onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiştir.

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 28/02/2019 gün ve 2018/6704 Esas, 2019/1377 Karar sayılı kararı ile sanık müdafisinin talebi yönünden ek karar kaldırılarak temyiz isteminin reddine, sanığın talebi yönünden ise müdafisine yapılan tebligatın tarihi esas alınarak ek kararın onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiştir.

Anılan özel Daire kararındaki karşı oylar özetle, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 11.maddesinde değişiklik yapan 06/06/1985 tarihli 3220 sayılı yasanın değişiklik gerekçesi ve değişiklikle getirilen hüküm karşısında Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun (İBBGK) 10/07/1940 tarih ve 07/75 sayılı kararının ve bu karara istinaden verilmiş Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun (CGK) 106/09/1085 gün ve 178/361 sayılı, 26/05/1986 gün ve 561/295 sayılı kararlarının yeniden gözden geçirilmesi gerektiği ve hakkında verilen kararı temyize hakkı bulunan sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanununun 11. Maddesi ve CMK.nun 35/2-3 maddeleri gereğince tebligat yapılması gerektiği halde yapılmadığı gözetilerek, öğrenme üzerine verdiği dilekçesi sebebiyle, temyiz isteğinin reddine dair ek kararın kaldırılarak sanığın temyizi yönünden dosyanın incelenmesi gerektiği düşüncesine dayanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyat Başsavcılığının itirazının konusu da, 06/06/1985 tarihli 3220 sayılı yasanın 5. maddesi ile değiştirilen Tebligat Kanunu 11. maddesinin 1. fıkra son cümlesi atfıyla CMK.nun 35/2-3 maddesi gereğince yokluğunda verilen kararların sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerektiği halde tebligat yapılmaması nedeniyle kararı öğrendikten sonra temyiz isteminde bulunan sanığın bu temyizinin, öğrenme üzerine süresi içinde yapılan bir temyiz olarak kabul edilmesi ve temyiz isteğinin esastan incelenmesi gerektiğine dairdir.

Yüksek Daire ile Başsavcılığımız arasındaki uyuşmazlık, yokluğunda verilen kararın, bu kararı temyiz hakkı ve yetkisi bulunan sanığa da ayrıca tebliği gerekip gerekmediğine ilişkindir.

İBBGK'nun 10/07/1940 tarih ve 07/75 sayılı kararı,“...Davanın son dereceye kadar takibi için vekil tayin etmiş olan bir kimseye ilam tebliği mümkün bulundukça müvekkiline tebligat yapılması kanuna aykırı ve bu sebeple tebliğ dahi hükümsüz olduğundan, kanun yoluna başvurma için belli olan süre böyle yolsuz bir tebliğ üzerine cereyan etmez...” şeklindedir ve bu karar ile bu karara istinaden verilmiş CGK'nun 106/09/1085 gün ve 178/361 sayılı, 26/05/1986 gün ve 561/295 sayılı kararlarına göre, kararların sanık müdafisine tebliğinin yeterli olduğu ve ayrıca sanığa tebliğe gerek bulunmadığı kabul edilmiştir.