muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/15681, Karar No: 2021/1093, Tarih: 26.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/15681 E.  ,  2021/1093 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA 36. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden önce yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir

oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5669, Karar No: 2021/7002, Tarih: 09.12.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/5669 E.  ,  2021/7002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 25.04.2019 tarih ve 2018/401 E. - 2019/192 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Dizi Gıda Paz. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının halen Beşiktaş ilçesinde "katık" markası adı altında Hatay usulü döner imalatı ve satışı yaptığını, bu markanın haklarını, marka hakkı sahibinden 14.11.2013 tarihli marka lisans sözleşmesi ile devraldığını, ancak davalı şirketin, davacının işletmesinin tam karşısında "Katık" ismini kullanarak, davacının ürettiği ve sattığı ürünlerin aynısını imal ederek sattığını, bu durumun haksız rekabet oluşturduğunu ve düzeltilmesi için ihtarname keşide edilerek gönderildiğini, ancak sonuç alınamadığını ve davacının maddi ve manevi zarara uğradığını, davalı ...'ın davalı şirketin yetkilisi olduğunu, diğer davalı ...'nun ise Beşiktaş Life isimli derginin sahibi olduğunu ve bu dergi ile derginin internet sayfasında davalı şirketin "Katık" isimli işletmesinin sayfalarca reklamına yer verdiğini, her iki davalı şahsın davacının zararına, bilerek hareket ettiğini belirterek, "Katık" ibaresinin davalı Dizi Gıda... Ltd. Şti. tarafından markaya tecavüz oluşturan her türlü müdahalesinin men'ine, Beşiktaş Life dergisinin 2013 Kasım ayı 37. sayısının baskısının toplatılmasına, www.besiktaslife.com internet sitesindeki ilgili yayınların kaldırılmasına, davacının itibarının iadesine yönelik verilecek mahkeme ilamının bu dergi ve internet sayfasında yayınlanmasına, maddi tazminata yönelik hakların saklı tutularak 50.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ile dava etmiştir.

Davalı ... cevaben, kendisinin reklamcı olduğunu, Beşiktaşlife'ın da bir dergi değil, reklam amaçlı bir ürün olduğunu, davalı şirket ve davalı ...'ın kendi ürününü tanıtmak için başvurduğunu, kendisinin reklamların doğruluğunu araştırmak gibi bir görevinin olmadığını, yalnızca talep edilen reklamların yayınlandığını, kendisine bir ihtarname gönderilmediğini, davacının aktif husumet ehliyetinin de araştırılmasının gerektiğini, davacının "katık döner" değil artık "hat döner" markasını kullandığını ve bu markasının reklamını da yine Beşiktaşlife dergisinde yaptığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı Dizi Gıda Pazarlama İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili cevaben, davacının dayandığı lisans sözleşmesinin inhisari olmayan bir sözleşme olduğunu ve akdedilme tarihinden birkaç gün sonra davalıya karşı dava açıldığını, bu nedenle davacının kötüniyetli olduğunu ve bir ayı geçmeyen bir kullanım için yüklü miktarda tazminat talep edildiğini, dava konusu "Katık" tabelasının davalı işletmede asılı olmadığını, kaldı ki davacının işletme adının da "Hat Döner" olduğunu, davalının diğer davalılarla hukuki ya da ticari bir ilişkisinin olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamanın sonunda, dava konusu markanın tescilli sahibinin dava dışı ... olduğu, dava açılmadan önce davacının markanın lisansını noterde düzenlenen sözleşme ile aldığı, davalının ise işyeri tabelası, reklam afişleri ve poşetlerinde bu markayı kullandığı ve davacının ihtarına rağmen kullanmaya devam ettiği, bu fiillerinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet sonuçlarını doğurduğu gerekçesiyle davalılar ... ve... yönünden davanın reddine, davalı Dizi Gıda Paz. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın kısmen kabulüne, davacının münhasıran lisansörü olduğu Katık ibareli markayı davalının tabelasında ve materyallerinde kullanmak sureti ile tecavüzde ve haksız rekabette bulunduğunun tespiti ile men ve ref'ine, davalının Katık ibaresi ile kullandığı materyal var ise toplatılarak imhasına, www.besiktaslife.net adlı sitede Katık ibaresini içeren yayın var ise kaldırılmasına, takdiren 10.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı Dizi Gıda Pazarlama İnş. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Dizi Gıda Pazarlama İnş. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Dizi Gıda Pazarlama İnş. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalı Dizi Gıda Pazarlama İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'den temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/12/2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY

1-Dava, lisans hakkına dayalı olarak açılan marka hakkına tecavüzün tespiti, müdahalenin men’i ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yargılama sonucunda davacının münhasır lisans sahibi olduğu markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, men ve ref’ile 10.000 TL manevi tazminata karar verilmiştir.

(M)

KARŞI OY

1-Dava, lisans hakkına dayalı olarak açılan marka hakkına tecavüzün tespiti, müdahalenin men’i ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yargılama sonucunda davacının münhasır lisans sahibi olduğu markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, men ve ref’ile 10.000 TL manevi tazminata karar verilmiştir.

2-Davacı lisans alan... Ltd ile 2006/53941 sayılı ve 1969 KATIK ibareli markanın sahibi dava dışı ... arasında düzenlenen 14.11.2013 tarihli lisans sözleşmesinde, davacının iki yıllık 1.000 TL lisans ücreti karşılığında markayı kullanma hakkı tanındığı, ancak davacının da Beylikdüzü ile Avcılar semti ve çevresinde kullanmamayı ve ticari işletme işletmemeyi taahhüt ettiği, ayrıca davacıya kendi kullanım alanlarıyla ilgili olarak marka sahibinin açabileceği markadan doğan davayı açma ve kendi adına talepte bulunma hakkı tanındığı anlaşılmaktadır.

Olaya uygulanacak 556 sayılı Marka KHK’nın 21/2-3 maddesinde yer alan “Aksi sözleşmede kararlaştırılmamışsa, lisans inhisari değildir. Lisans veren markayı kendi kullanabileceği gibi, üçüncü kişilere aynı markaya ilişkin başka lisanslar da verebilir. İnhisarı lisans söz konusu olduğu zaman, lisans veren başkasına lisans veremez ve hakkını açıkça saklı tutmadıkça, kendisi de markayı kullanamaz” düzenlemeleri uyarınca, somut olayda Lisans Sözleşmesinde davacıya alt lisans verme hakkının tanınmamış olması ve açıkça sözleşmenin münhasır lisans içermemiş olması nedeniyle yerel Mahkemenin, davaya konu lisansın münhasır lisans niteliğinde olduğuna ilişkin görüşü yerinde değildir.

Adi lisansınsın söz konusu olduğu durumlarda 556 sayılı KHK’nın 21/7. Maddesinde yer alan “Altıncı fıkra hükümlerine göre, markaya tecavüz dolayısıyla dava açma hakkı olmayan bir lisans alan, noter vasıtasıyla yapacağı bir bildirimle, gereken davayı açmasını marka sahibinden isteyebilir. Marka sahibinin, bu talebi kabul etmemesi veya bildirimin alındığı tarihten itibaren üç ay içinde, gerekli davanın açılmaması halinde, lisans alan yaptığı bildirimi de ekleyerek, kendi adına dava açabilir. Lisans alan, ciddi bir zarar tehlikesi karşısında ve söz konusu sürenin geçmesinden önce, ihtiyati tedbire karar verilmesini mahkemeden talep edebilir. Lisans alan, dava açtığını marka sahibine bildirir” hükmü uyarınca, tecavüz nedeniyle adi lisans alanın dava açabilmesi için her bir olayda öncelikle marka sahibine durumu Noter ihtarnamesiyle bildirerek tecavüze karşı dava açmasını ondan istemesi, onun dava açmayacağını bildirmesi veya en az üç ay süreyle sessiz kalması bir zorunluluktur. Kanundaki emredici düzenlemenin aksine, tecavüz meydana gelmeden adi lisans alana bu yönde verilecek izinler geçersiz olup, yerel mahkemenin bu yönde bir değerlendirme yapmaksızın lisans sözleşmesini münhasır lisans olarak nitelendirmesi doğru olmamıştır.

3-Bir an için davacının aktif husumet ehliyetinin bulunduğu varsayılsa bile, davacının lisans hakkına dayalı olarak manevi tazminat açma hakkının bulunmadığı kabul edilmelidir. Şöyle ki;

3-Bir an için davacının aktif husumet ehliyetinin bulunduğu varsayılsa bile, davacının lisans hakkına dayalı olarak manevi tazminat açma hakkının bulunmadığı kabul edilmelidir. Şöyle ki;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56 ve 58. maddelerinde de açıkça zikredildiği üzere, “manevi tazminat” ancak kişilik haklarının zedelenmesi veya bedensel bütünlüğünün bozulması halinde istenebilecek kişiye bağlı haklardandır.

1982 Anayasası’nın 12. maddesinde de kişiliğe bağlı haklar vazgeçilmez ve devredilmez niteliktedir.

Anılan temel kanunlardaki yaklaşımlar nedeniyle, 556 sayılı KHK’nın 21/6. Maddesindeki “Aksi sözleşmede kararlaştırılmamışsa, inhisari lisansa sahip olan kişi, üçüncü bir kişi tarafından marka sahibinin markadan doğan haklarına, tecavüz edilmesi durumunda, marka sahibinin bu Kanun Hükmünde Kararname uyarınca açabileceği davaları, kendi adına açabilir. İnhisari olmayan lisans sahiplerinin, dava açma hakları yoktur” cümlesinde geçen “bu Kanun Hükmünde Kararname uyarınca açabileceği davalar” ibaresini, ancak devredilebilen mali haklara tecavüz halinde açılabilecek tespit, men, ref, ilan ve maddi tazminat davaları olarak kabul etmek gerekir. Diğer bir anlatımla, davacı münhasır lisans sahibi olsa bile bu hakkına dayalı olarak manevi tazminat davası açamaması gerekir iken mahkemece bu talep yönünden tazminat isteminin kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

4- Mahkemece haksız rekabetin tespit, men ve ref’ine ve bu sebeple manevi tazminata karar verilmiş ise de, Cemre Döner Ltd. unvanlı davacı “KATIK” ibareli markayı ancak yasal izinle kullanan kişi olup, kendisinin lisans alan sıfatıyla kullandığı bir başkasının marka olarak kullanması hiçbir surette haksız rekabet olarak değerlendirilmemelidir. Zira bu ibare üzerinde öncelikli ve üstün hak sahibi olan kişi dava dışı marka sahibi ... olup, davacının lisansla kullandığı markayı bir başkasının lisansız olarak kullanmasının ne suretle davacıya karşı haksız rekabet olduğu tartışılmaksızın afaki şekilde bu eylemin davacıya karşı haksız rekabet olarak nitelendirilmesi doğru olmamıştır.

5- Öte yandan bir an için davalının eyleminin haksız rekabet olduğu kabul edilecek olsa bile, her haksız rekabet halinde otomatik olarak manevi tazminata hüküm olunması da doğru değildir. Olaya uygulanacak olan mülga 6762 sayılı TTK’nın 58/1 – e maddesinde, ancak BK’nın 49.maddesindeki şartların varlığı halinde manevi tazminata karar verilebilecek olup, davacının lisansla kullandığı markayı bir başkasının lisansız olarak kullanmasının davacının ne şekilde kişilik haklarını zedelediği tartışılıp ortaya konulmaksızın haksız rekabet sebebiyle manevi tazminata hüküm olunması da doğru değildir.

Anılan sebeplerle mahkeme kararının bozulması gerektiğini düşündüğümden, davalının temyiz isteminin reddine dair Daire çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/18443, Karar No: 2014/4127, Tarih: 24.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/18443 E.  ,  2014/4127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Sulh Hukuk Hakimliğinden verilen 12.6.2013 gün ve 648-556 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olması bakımından; dava konusu 304 ve 788 parsel sayılı taşınmazların tesciline dayanak teşkil eden tüm kayıt ve belgelerin özellikle 14.3.1956 tarih ve 213 sıra nolu tapu kaydı ile 18.4.1958 tarih ve 59 sıra nolu tapu kaydının (bu kayıtların iskan kayıtlarına dayanması durumunda iskan kayıtlarının) merciinden temini ile evrakına eklenmesi ve ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25701, Karar No: 2015/8903, Tarih: 22.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25701 E.  ,  2015/8903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz ve kesilen ağaç bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz ve kesilen ağaç bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelinin davalı idareden tahsiline karar verilmesi doğru olduğu gibi, el atılan taşınmaz, yol durumuna dönüştürüldüğünden, 4721 sayılı T.M.K’nun 999.maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davalı idare harçtan muaf olduğundan ve başvurma harcının davacı üzerinde bırakılması gerektiğinden yargılama giderleri içinde harç tahsiline karar verilmesi doğru değilse de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 5 nolu bendindeki (38,00-TL harç) rakam ve kelimelerinin hükümden çıkarılmasına,

b) 5 nolu bendindeki (879,50) rakamlarının hükümden çıkarılmasına, yerine (841,50) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12571, Karar No: 2013/13392, Tarih: 02.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/12571 E.  ,  2013/13392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlığın araç temizliği ve tamirine ilişkin taraflar arasında yapılan sözleşmeye ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 3. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 02/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10197, Karar No: 2010/1392, Tarih: 18.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/10197 E.  ,  2010/1392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı Yasanın 61/5. maddesine aykırı olarak aynı Yasanın 35.maddesinin 145.maddesinden önce uygulanması,

2- 5237 sayılı Yasanın 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nun 522. maddesindeki "hafif" veya "pek hafif" ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanıkların kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek hükmolunan cezalardan indirim yapılması,

3- Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. maddesi uyarınca, sanıklar hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

4- Kasıtlı suçtan ertelenmesine karar verilmeyen kısa süreli hapis cezasına mahkum olan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK.nun 53/1-2-3. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların ceza süresi bakımından kazanılmış hakkının gözetilmesine, 18.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.