muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10202, Karar No: 2024/11437, Tarih: 21.11.2024

F. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek bozma kararı doğrultusunda yapılan incelemede;

1-... Tavukçuluk A.Ş. hakkındaki davanın, dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine,

2-Davalı ... hakkındaki davanın kabulüne, ... T.C kimlik numaralı davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 21.04.1979 tarihi olarak tespitine, ” karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; Kurum kayıtlarının aksinin yazılı deliller ile ispatlanması gerektiğini, davanın hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde aydınlatılması gerektiğini belirtilerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmaları ile sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin atfı ile 1086 sayılı Kanun'un 428 ve 439 uncu maddeleri, 506 sayılı Kanun'un ve 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30920, Karar No: 2013/25649, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/30920 E.  ,  2013/25649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, davalı bakanlığın 16.11.2011 tarihli ve 28114 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan işkolu tespitinin iptaline iş kolları tüzüğünün 28 sıra nolu genel işler işkolunda yer aldığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Bakanlık avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, İstanbul 7. İş Mahkemesinde görülen 2011/588 esas sayılı dosyada adı geçen mahkemenin 30.06.2011 tarihli ve 4 nolu kararıyla müvekkili şirkete ait işyerlerinin girdiği iş kolunun belirlenmesi için verdiği mehil üzerine yapılan başvuruya müsteniden Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 16.11.2011 tarihli ve 28114 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan iş kolu tespitinde şirketin merkezi ve bağlı iş yerlerinin bir bütün oluşturduğu dikkate alınmayıp şirket genelinde görülen her bir işin farklı iş koluna girdiği yönünde parçalı tespitte bulunulduğunu, buna göre şirketin inşaat, büro, konaklama ve genel işler işkoluna giren işyerlerinin tespitinin yapıldığını, oysa tüm iş yerlerinin iş kolları tüzüğünün 28 sıra nolu "Genel İşler" iş kolunda yer aldığını, şirket bünyesindeki işyerlerinin bir iş organizasyonu kapsamında bir bütün olduğunu ve tüm işyerlerinin tek bir elden yürütüldüğünü beyan ederek davalı bakanlığın 16.11.2011 tarihli ve 28114 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan iş kolu tespitinin iptaline iş kolları tüzüğünün 28 sıra nolu genel işler iş kolunda yer aldığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Bakanlık vekili; davanın süresinde açılmadığını, mahkemenin yetkisiz olduğunu, İstanbul Mahkemesinin yetkili olduğunu, davacı şirketin sanat galerileri, tiyatro bölümü, inşaat yapım danışmalık bölümü, muhasebe ve idari işler bölümü, catering ve büfeler bölümü, kalite bölümü, web tasarım bölümü, park, refüj ve yeşil alanlar bölümü birimleri olduğunu, şirket bünyesindeki işyerlerinde yapılan işin niteliği ve çalışanların istihdam şekli farklı olduğu için işyerlerinin farklı iş kollarına tabi olduğu yolunda yapılan tespitin doğru olduğunu beyan ederek açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davacı şirketin yaptığı işin değerlendirilmesinde şirketin bütünsel yapısı dikkate alındığında yaptığı işlerin niteliği itibariyle “Genel İşler” işkoluna girdiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davacı şirketin yaptığı işin değerlendirilmesinde şirketin bütünsel yapısı dikkate alındığında yaptığı işlerin niteliği itibariyle “Genel İşler” işkoluna girdiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, Beltaş Beşiktaş Belediye şirketi işyerlerinin hangi iş koluna girdiği noktasında toplanmaktadır. Öncelikle çözülmesi gerekli hukuki problem ise somut olayda işkolu tespitine itirazın hangi yer iş mahkemesine yapılması gerektiği, diğer bir ifadeyle mahkemenin yetkili olup olmadığıdır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan mülga 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 4. maddesinde, “Bir işyerinin girdiği işkolunun tespiti Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca yapılır. ... tespit ile ilgili kararını Resmi Gazetede yayımlar. Kararın yayımını müteakip bu tespite karşı ilgililer iş davalarına bakmakla görevli mahalli mahkemede onbeş gün içinde dava açabilirler. Mahkeme iki ay içinde kararını verir. Kararın temyiz edilmesi halinde Yargıtay uyuşmazlığı iki ay içinde kesin olarak karara bağlar.” denilmiştir.

Dava tarihinden sonra yürürlüğe giren 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında ise, “Bir işyerinin girdiği işkolunun tespiti Bakanlıkça yapılır. Bakanlık, tespit ile ilgili kararını Resmî Gazete’de yayımlar. Bu tespite karşı ilgililer, kararın yayımından itibaren on beş gün içinde dava açabilir. Mahkeme iki ay içinde kararını verir. Kararın temyiz edilmesi hâlinde Yargıtay uyuşmazlığı iki ay içinde kesin olarak karara bağlar.” hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamasına göre; işkolu tespitine itiraz, işyerine ilişkin bir tespit yapılmışsa işyerinin bulunduğu yerdeki iş davalarına bakmakla görevli mahkemeye, işletmeye ilişkin bir tespit söz konusu ise işletme merkezinin bulunduğu yerdeki iş davalarına bakmakla görevli mahkemeye yapılabilir. İş davalarına bakmakla görevli mahkemelerin yetkisi kamu düzenine ilişkin olup, bu husus taraflarca yargılamanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi, mahkemece de re'sen gözetilir.

Somut olayda; davacı şirketin merkezi ile tespit kapsamındaki bütün işyerlerinin İstanbul’da olduğu görülmektedir. Şu halde dosya kapsamına göre mahkemenin yetkisiz olduğu açıktır. Davanın yetki yönünden reddi gerekirken esasına girilerek karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyizlerin bu aşamada değerlendirilmesine yer olmadığına, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/29677, Karar No: 2012/28465, Tarih: 26.12.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/29677 E.  ,  2012/28465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın eyleminin kilitlenerek muhafaza altında tutulan dondurma dolabındaki eşyaya yönelik olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 142/1. maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeden aynı yasanın 141/1 maddesi ile hüküm kurulması, teşebbüs aşamasında kalan suçlarda 5237 sayılı TCK'nın 168. maddenin uygulanamayacağının gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından; 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinin aynı yasanın 145. ve 168. maddelerinden önce uygulanması ise sonuca etkili görülmediğinden bozma nedenleri yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...' ın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 26/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6057, Karar No: 2015/24789, Tarih: 05.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/6057 E.  ,  2015/24789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 21/01/2013 gün ve 2013/1 sayılı kararının Yargıtay Ceza Daireleri İşbölümünü düzenleyen II nolu bölümün, ortak hükümler başlığının 2. bendinde,"İstisnalar dışında, bu iş bölümüne dayalı olarak dairelerce dosya devri yapılamayacağı gibi her daire önceki iş bölümü gereğince kendisine gelmiş olan işler ile daha önce kendisine gelmiş olmakla bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdiği işlerden geri gelenlere bakmaya devam edecektir" hükmüne yer verilmiştir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

...Çocuk Mahkemesi'nin 06/06/2013 tarih, 2012/733 E.- 2013/359 K. Sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hüküm, Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 11/10/2012 tarih, 2012/2407 esas ve 2012/11082 karar sayılı kararı ile bozularak mahalline gönderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21/01/2013 gün ve 2013/1 sayılı kararı gereğince temyiz incelemesi Yüksek (9.) Ceza Dairesi'nin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daire'ye GÖNDERİLMESİNE, 05/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15295, Karar No: 2023/11054, Tarih: 14.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/15295 E.  ,  2023/11054 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddiyle hükmün onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İstanbul 41. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2020 tarihli ve 2020/252 Esas, 2020/81 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 17.02.2021 tarihli ve 2021/186 Esas, 2021/459 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 02.03.2023 tarihli ve 2021/7489 Esas, 2023/1712 Karar sayılı kararı ile;

"Tüm dosya kapsamına göre; suç tarihinde yapılan arama sırasında sanığın ikamette bulunmadığı, ele geçen uyuşturucu maddeler ile hassas terazinin temyiz dışı sanık Mahyar'ın kullanımında olan odada bulunduğu anlaşılmakla, temyiz dışı sanık Omıd'ın kolluk aşamasında ele geçen uyuşturucu maddelerin sanığa ait olduğuna dair beyanı ve temyiz dışı sanık Mahyar'ın da kolluk aşamasında uyuşturucu maddelerin sanığa ait olduğunu düşünüyorum şeklindeki beyanı dışında aleyhine mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığı aşamada, mahkeme aşamasındaki ikrarı ile kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım eden sanık hakkında, yardımının niteliğine göre 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrasındaki etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, nedeniyle hukuka aykırı görülmüştür." nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

D. İstanbul 41. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2023 tarihli ve 2023/123 Esas, 2023/236 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci

maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri;

1. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

3. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükmü uyarınca indirim oranının hatalı şekilde düşük belirlendiği ve gerekçe gösterilmediğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Hakkında başka bir dosyadan uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet hükmü kesinleşen ve soruşturma aşamasında bilgi sahibi sıfatıyla ifadesine başvurulan ...’in ikametinde ele geçen maddeleri sanık ...’dan aldığına dair beyanı ve ikameti de göstermesine istinaden, Cumhuriyet savcısının yazılı arama emriyle 17.05.2020 günü saat 19:05 sıralarında ikamete gidildiği, 2 oda 1 salondan oluşan ikamette haklarında beraat hükümleri kesinleşen temyiz dışı sanıklar Mahyar ve Omıd’ın bulunduğu sırada yapılan aramada; sanıkların beyanlarına göre Mahyar’ın kullanımında olan odada kalorifer peteğinin altına gizlenmiş halde poşetler içerisinde; net 83,5 gram metafetamin, net 0,8 gram eroin, 2 adet yeşil reçeteli haplar, 23 adet uyuşturucu içermeyen haplar ile çalışır halde 1 adet hassas terazi ve klipsli poşetlerin ele geçirildiği,

Belirtilen arama işleminden bağımsız olarak 17.05.2020 günü saat 21:30 sıralarında şüphe üzerine çarşı ve mahalle bekçileri tarafından durdurulan sanık ...’un önleme araması kararına istinaden kaba üst aramasında 8 adet yeşil reçeteli hap ve 4 adet uyuşturucu içermeyen hap ele geçirildiği, bu sırada sanığın kasık bölgesinden çıkartıp ağzına atıp yutmaya çalıştığı maddelerden bir kısmı olan net 8,73 gram metamfetamin ile 17.535,00 TL, 20 Dolar ve 20 Euro ele geçirildiği, muhafaza altına alınan maddeler ile sanık ...’un çarşı ve mahalle bekçileri tarafından polislere teslim edildiği,

Temyiz dışı sanıklar Omıd ve Mahyar ile bilgi sahibi ...’in sanık ...’u karakolda görmeleri üzerine, ifadelerinde belirttikleri kişinin sanık olduğunu söylemeleriyle sanık hakkında bu kapsamda da işlem yapılmak üzere talimatlar alındığı olayda; sanığın eyleminin ikamette ele geçirilen maddelerin kendisine ait olduğuna dair ikrarı ve diğer sanıkların beyanları, ele geçen madde miktarının kullanım sınırının üzerinde olması, hassas terazi ve paketlemede kullanılan şeffaf poşetlerin ele geçmesiyle sabit olduğu gerekçeleri ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği ve kendi suçunu ortaya çıkardığından hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulandığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşılmakla sanık müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanık hakkında hükmün gerekçe kısmında "...gönüllü olarak kendi suçunun meydana çıkmasına hizmet ve yardım ettiği kanaatine ulaşılmakla 5237 sayılı Kanun'un192 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezasından takdiren 1/2 oranında indirim yapılmasına..." şeklinde karar verildiği belirtilmesine karşın, hüküm fıkrasında etkin pişmanlık hükmü uygulanırken cezalardan 1/3 oranında indirim yapılması suretiyle, hükmün esasını oluşturan kısa karar ile gerekçe arasında çelişki oluşturulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul 41. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2023 tarihli ve 2023/123 Esas, 2023/236 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İstanbul 41. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28421, Karar No: 2016/2523, Tarih: 15.02.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/28421 E.  ,  2016/2523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, resmi bayram ve genel tatil ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait hastanede hasta kabul memuru olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, bir kısım aylık ücret, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, alınan bir ihbar üzerine yapılan araştırmada hasta kabul memuru olan davacının bazı hastalardan aldığı katılım paylarını kayıtlara geçirmediğinin tespit edildiğini, bunun üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanunun 25.maddesi gereği fesh edildiğini, tazminata hak kazanmadığı gibi diğer istemlerinin de haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, feshe konu davacının hasta katılım paylarını hastalardan aldığı ve sisteme girmediği yönündeki iddiaların her türlü şüpheden ari bir şekilde ispatlanması gerektiği, davalının sadece telefon görüşmelerine ve hasta yakınlarından almış olduğu dilekçelere dayanarak davacıyı işten çıkarttığı, davalının üzerine düşen sorumluluğu tam olarak yerine getirmediği, usulüne uygun muhasebe defter ve kayıtlarını tutmadığı, yasal yönden geçerli olmayan belgeler kullandığı buna göre davacının iş akdinin haklı nedene dayanmadan fesh edildiği ve davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, genel tatil ve bir kısım aylık ücret alacakları da olduğu ancak yıllık izin ücretine hak kazanmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günlük 10,5 saatlik çalışmasından yukarıdaki ilke kararında açıklandığı üzere 1 saat ara dinlenme süresinin düşülmesi gerekirken yarım saatlik ara dinlenmesi düşülmesi ve yine Cumartesi günleri yapılan 5,5 saatlik çalışma için yarım saat ara dinlenme süresinin düşülmesi gerekirken ara dinlenme yapılmadığının kabul edilmesi hatalıdır.

3- Fazla çalışma ücreti hesabında ulusal bayram ve genel tatil günlerinin dışlanmasına yönelik davalı itirazı karşılanmadan ve bu yönde denetime elverişli rapor alınmadan sonuca gidilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15/02/2016 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Bir kısım hastalardan tahsil olunan devlet katılım bedellerini sisteme girmemek ve makbuz kesmemek suretiyle mal edinmek şeklindeki feshe konu isnadın dosya kapsamı ile sabit olduğu, subut bulan eylemin niteliğine göre işveren feshinin haklı nedene dayandığı şeklindeki kanaatim nedeniyle kararın bu yönden de bozulması gerektiğini düşündüğümden aksi yöndeki sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum. 15/02/2016