muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12283, Karar No: 2016/2237, Tarih: 01.03.2016

7- Her ne kadar dava konusu 18.000 adet hisse, daha önce dava olunan 2.000 adet kök hissenin rüçhanı olarak devir alınmış ise de, söz konusu hisselerin bedelsiz artırım sonucu değil, taahhüt edilen ilave sermaye karşılığında alındığı, 6762 sayılı TTK’nın 394.maddesi uyarınca, yasal süresi içerisinde davalı ... tarafından iştirak taahhüdünde bulunulmaması durumunda diğer pay sahiplerinin de bu payları almasına hiçbir engel bulunmadığı dikkate alındığında 18.000 adet hissenin davalı tarafından kendi nam ve hesabına alınmış olmasının da hukuka uygun olduğunun kabulü gerekir. Öte yandan, sermaye artışına davalı ... tarafından, davacıya vekaleten veya vekaletsiz iş görme kebilinden iştirak taahhüdünde bulunulmadığından, davalı adına sermeya taahüdünün geçersiz olması halinde o tarihteki diğer ortaklara öneride bulunulması gerekir.

8- Davalı ... 2.000 adet hisseyi, davacının da iradesine uygun olarak ve iyi niyetle elinde tutmuş olduğundan, sözleşmenin geçersizliğine karar verildikten sonra iadenin kapsamı, sebepsiz zenginleşme halindeki iade kapsamından veya iyi niyetli zilyedin iade kapsamından daha fazla tutulmamalıdır.

9- Olay tarihinde geçerli 818 sayılı BK’nun 61.maddesinde yer alan “Haklı bir sebep olmaksızın aharın zararına mal iktisap eden kimse, onu iadeye mecburdur. Hususiyle muteber olmayan veya tahakkuk etmemiş bulunan bir sebebe yahut vücudu nihayet bulmuş olan bir sebebe müsteniden ahz olunan şeyin iadesi lazımdır” hükmünde de ifade olunduğu gibi, iyi niyetli zenginleşen sadece aldığı şeyi iadeyle yükümlüdür. Keza BK 63.maddesinde de, iadenin üst sınırı, “ahz olunan şeyin kendisi” olarak belirlenmiş olup, duruma göre iyi niyetli zilyedin yapacağı iadenin kapsamı, ahz olunan şeyin değerinden daha aşağı da düşebileceği gibi, hatta tamamen yok olabileceği de kabul edilmiş, bu müessese öğretide zenginleşmenin düşmesi (F.Eren, Borçlar Hukuku, 889) olarak ifade edilmiştir. İyi niyetli zilyede daha ağır yükümlülük getirmek BK 61 ve MK 2 maddeleriyle bağdaşmayacaktır.

10- TMK’nın 993/1.maddesinde yer alan iyi niyetli zilyedin iade borcuna ilişkin “İyiniyetle zilyedi bulunduğu şeyi, karineyle mevcut hakkına uygun şekilde kullanan veya ondan yararlanan zilyet, o şeyi geri vermekle yükümlü olduğu kimseye karşı bu yüzden herhangi bir tazminat ödemek zorunda değildir” hükümden de anlaşılacağı üzere, iade borcunun üst sınırı “o şey” dir. Keza 993.maddenin ikinci fıkrasında yer alan “İyiniyetli zilyet, şeyin kaybedilmesinden, yok olmasından veya hasara uğramasından sorumlu olmaz” hükmünde de açıkça görüleceği üzere iyi niyetli zilyet, teslim aldığı şeyde meydana gelecek hasarlardan da sorumlu tutulmamıştır. Söz konusu hüküm şirket hisse senetlerine uyarlandığında, iyi niyetli zilyedin elinde iken hisselerin cari değerinin düşmüş olmasından zilyet sorumlu tutulmamıştır.

11- 18.000 adet hisse, önceki 2.000 hissenin mütemmim cüzü veya fer’isi, yani paranın faizi veya doğuran ineğin buzağısı değildir. Davalı söz konusu hisseleri bedeli karşılığında almış olup, hiç almayabileceği gibi, aldıktan sonra da başkalarına aynı bedelle veya daha düşük bedelle satabilir ya da bağış da yapabilirdi. Diğer bir anlatımla, önceki hisselerden bağımsız olarak taahhüt ve tasarruflara konu olabilir. O nedenle akibetinin kök hisse senetlerine bağımlı olduğunu kabul doğru değildir.

Anılan nedenlerle, davanın reddine karar veren yerel mahkeme kararını doğru ve yerinde bulduğumdan, karar düzeltme isteminin reddine dair Dairemiz çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/38312, Karar No: 2017/6176, Tarih: 29.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/38312 E.  ,  2017/6176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık ... hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından; sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Sanıklar tarafından müştekinin oturduğu apartmanın 2. katındaki müştekiye ait ikametin kapısı zorlamaları, ancak içeri giremeden kovalamaca sonucunda yakalanmaları şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın müştekinin ikametinin bulunduğu apartmana girmesiyle konut dokunulmazlığının ihlali suçunun tamamlandığı gözetilmeden, suçun teşebbüs aşamasında kaldığı gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması; adli sicil kaydına göre, Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/04/2008 tarih ve 2007/438 E.-2008/213 K. sayılı ilamı tekerrüre esas teşkil eden mahkumiyeti bulunan sanık ... hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddesi uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı, hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kalıp herhangi bir zarar doğmaması, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı ve sanığın suç tarihinden önce silinme koşulları oluşan mahkumiyetinin bulunduğu gözetilmeden, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken “sanıklara verilen cezaların süresi, sanıkların kasıtlı suçtan mahkumiyetinin olması, suçun işlenmesiyle dosyaya yansıyan zararının belirlendiği, işbu davada meydana gelen maddi zararın giderilmediği göz önünde bulundurularak" biçimindeki dosya içeriğine uygun olmayan, yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanık tarafından müştekiye ait ikametin kapısı zorlandıktan sonra ihbar üzerine olay yerine gelen kolluk görevlilerinin sanığın bulunduğu aracı suça konu apartmanın önünde görmesi üzerine sanığın kovalamaca neticesinde yakalandığının anlaşılması karşısında, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun tamamlandığı gözetilmeden suçun teşebbüs aşamasında kaldığı gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 29/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/580, Karar No: 2015/13776, Tarih: 23.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/580 E.  ,  2015/13776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ................

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2010/687-2014/242

Taraflar arasında görülen davada ......... verilen 16/04/2014 tarih ve 2010/687-2014/242 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 15/12/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. Ha ve davalı B.. D.. vekili Av. S.. İ.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl dava ve birleşen davada, Ankara 8. Si'nin kararına istinaden müvekkili bankada "tevdi mahalli hesabı" açıldığını ve 177.513,30 USD paranın Nasır Turunç'un adına yatırıldığını ve gerçek hak sahiplerine ödenmesine karar verildiğini, Ankara 25. A 2004/519 Esas sayılı dosyasında söz konusu paranın 70.000 USD'nin B.. D.., 107.513,30 TL'sinin D.. K..'e ödenmesine karar verildiğini ve bu karar doğrultusunda ödeme yapıldığını, ancak Av. V Ankara 26. A açtığı dava neticesinde 44.378,25 USD'nin söz konusu paradan öncelikle ödenmesi gerektiğine hükmedildiğini ve V (177.513,70 USD daha önce ödendiği için) ilaveten 95.240,40 TL ödeme yaptıklarını, ayrıca Vehbi Gül'e Ankara 7. A M 2006/235 Esas sayılı dosyasında verilen ilam nedeniyle 13.871,93 TL ödeme yaptıklarını beyanla davalılardan her iki ödemenin ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesinini talep ve dava etmiştir.

Davalı B.. D.. vekili, müvekilinin alacağının vekalet ücreti alacağı olduğunu, esasen bu alacağın öncelikli alacak olduğunu, davanın diğer davalıya yönetilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı D.. K.., davalara cevap vermemiştir.

Davalı B.. D.. vekili, müvekilinin alacağının vekalet ücreti alacağı olduğunu, esasen bu alacağın öncelikli alacak olduğunu, davanın diğer davalıya yönetilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı D.. K.., davalara cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı Banka'nın Birleşmiş Milletler Tazminat Komisyonu tarafından N için gönderilen 177.513,30 USD doları bu bünyesinde açılan hesabı S tarafından verilen karara istinaden yatırdığı, Ankara i'nin kararı ile bu hesapta bulunan 70.000 USD'nin B.. D..'a ve bakiye 107.513,30 USD D.. K..'e ödenmesine karar verilmesi üzerine davacı tarafından hesaptaki paranın ödendiği, davalı B.. D..'ın alacağının Avukatlık Kanunu'nundan kaynaklanması nedeniyle rüçhan hakkı bulunduğundan söz konusu davalıya yöneltilebilecek bir talep bulunmadığı, diğer davalı D.. K..'in alacağının ise adi alacak olup, ödemeye ilişkin her hangi bir önceliği bulunmadığı ancak, davacı bankanın ödemeleri ifa ederken gerekli özen ve dikkati yeteri kadar göstermediği, ödemeler için kendilerine başvuran alacaklıların sırasında rüçhanlı alacaklıları belirleyemediği, kendi kusurundan ileri gelen ödemeleri lehlerinde kesinleşmiş mahkeme kararı bulunan, iyiniyetli davalılardan geri talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, alacak istemine ilişkindir.

Somut olayda, Birleşmiş Milletler Tazminat Komisyonu tarafından ilgilisi N ödenmek üzere Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'na gönderilen para üzerinde birden fazla kimsenin temlik sözleşmesine dayalı olarak hak iddiasında bulunması üzerine, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nca ödemede tereddüte düşülmüş, bu nedenle TCMB tarafından Sulh Hukuk Mahkemesi'nden tevdi mahalli tayini talep edilmiş ve dava konusu para bu karara istinaden davacı bünyesinde N Tevdi Mahalli Hesabı'na yatırılmıştır.

Paranın tevdi mahalli olarak belirlenen hesaba yatırılmasından sonra, bu davanın davalıları D, TCMB ve N dava açarak, paranın kendilerine temlik edildiği ve bu nedenle kendilerine ödenmesi gerektiğini ileri sürmüşler ve dava sonucunda kurulan hüküm ile bu paranın temlik alacaklıları Doğan Karaciğer ve B.. D..'a ödenmesine karar verilmiş, kararın Yargıtay tarafından onanması sonucu kesinleşmesinden sonra da davacı banka tarafından para D.. K.. ve B.. D..'a ödenmiştir.

Bu davanın kesinleşmesinin ardından K tarafından bu davanın davacısı Z aleyhine açılan davada da, bankanın yanlış ödemede bulunduğu, K alacağının Avukatlık Kanunu'ndan kaynaklanması nedeniyle rüçhanlı bulunduğu, ilk önce bu paranın ödenmesi gerektiği ileri sürülmüş ve mahkemece bu dava kabul edilerek kesinleşmiştir. Kesinleşen bu karara istinaden davacı banka K hesapta para bulunmamasına rağmen ödeme yapmak zorunda kalmıştır.

Bu davanın kesinleşmesinin ardından K tarafından bu davanın davacısı Z aleyhine açılan davada da, bankanın yanlış ödemede bulunduğu, K alacağının Avukatlık Kanunu'ndan kaynaklanması nedeniyle rüçhanlı bulunduğu, ilk önce bu paranın ödenmesi gerektiği ileri sürülmüş ve mahkemece bu dava kabul edilerek kesinleşmiştir. Kesinleşen bu karara istinaden davacı banka K hesapta para bulunmamasına rağmen ödeme yapmak zorunda kalmıştır.

İşbu davada da davacı banka, ilk dava sonucunda D.. K.. ve B.. D..'a ödediği para nedeniyle bu kişilerin sebepsiz zenginleştiğini ileri sürmüş, ancak mahkemece yukarıda anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

BK m. 61 (TBK m. 77) hükmü uyarınca, haklı bir sebep olmaksızın aharın zararına mal iktisap eden kimse, onu iadeye mecburdur. Sebepsiz zenginleşmeden bahsedilebilmesi için bir tarafın mal varlığında azalma ve diğer tarafın malvarlığında artış gerçekleşmesi, bu ikisi arasında illiyet bağı bulunması gerekir. Somut olayda davacı banka tarafından ödenen paranın davalıların malvarlığına dahil olduğu ve davacının malvarlığındaki azalmanın sebebinin davalıların malvarlığındaki artma olduğu anlaşılmaktadır. Ancak bu şartların yanında haklı bir sebep bulunmaması halinin de gerçekleşmiş olması gerekir. Haklı sebebin bulunmaması değişik şekillerde oluşabilir, ortada hiç haklı bir sebep yoktur, sebep geçerli değildir, sebep ortaya çıkmamıştır veya sebep ortadan kalkmıştır. Somut olayda davacı Banka'nın ilk yaptığı ödemeyi bir mahkeme kararına istinaden yaptığı için bir sebep bulunmakta iken, ikinci yaptığı ödemeye esas karar ile ilk mahkeme kararına dayalı yaptığı ödemenin haklı sebebi ortadan kalkmıştır. Yani ikinci mahkeme kararı ile ilk ödeme sebebi ortadan kalktığından davalılar Doğan Karaciğer ve B.. D..'a yapılan ödemede haklı bir sebep bulunmama şartı da gerçekleşmiştir. Çünkü D.. K.. ve B.. D.. sonraki davanın davacısı K le birlikte bu alacağı almaya kalktıklarında, D.. K.. ve B.. D..'ın alacakları Kemal Vehbi Gül'ün alacağından sonra ödeneceğinden, D.. K.. ve B.. D.., Kemal Vehbi Gül'e yapılan ödeme kadar eksik alacaklardı. Bu itibarla davacının taleplerinin bu kapsamda değerlendirilmesi gerekirken anılan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Diğer taraftan, Mahkemece, davalı B.. D.. yönünden bu davalının alacağının da Avukatlık Kanunu'ndan kaynaklanması nedeniyle rüçhan hakkı bulunduğundan davanın reddine karar verilmiştir. Avukatlık Kanunu'nun 166/2. maddesi uyarınca, avukat, sözleşme ile kararlaştırılan ve hakim tarafından takdir olunan ücretinden dolayı, kendi çalışması sonucunda müvekkilin muhafaza ettiği veya kazandığı mallar ve davadaki diğer taraftan ilam gereğince tahsil edilecek para yahut alınacak mallar üzerinde diğer alacaklılara nazaran rüçhan hakkını haizdir. Rüçhan hakkı, vekaletnamenin düzenlenme tarihine, vekaletname umumi ise iş sahibi adına ücret konusu işten dolayı ilk yapılan resmi başvurma tarihine göre sıra alır, hükmü bulunmaktadır. Bu madde metninde de anlaşılacağı üzere, esasen Avukatlık Kanunu'ndan kaynaklanan bu rüçhan hakkı, avukatın çalışması sonucu müvekkili tarafından elde edilen mallara yönelik icrai takipte alacaklıların başvurması halinde alınacak sırada gözönünde tutulması gereken bir husustur. Mahkemece davalı B.. D..'ın alacağının bu madde hükmüne uygun olarak rüçhanlı olup olmadığı yönünde bir araştırma yapılmadan hüküm kurulması da doğru olmamış, hükmün bu nedenlerle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda yazılı nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, 23/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/134, Karar No: 2015/440, Tarih: 26.03.2015

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2015/134 E.  ,  2015/440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, özel Yasa ve buna ilişkin olarak çıkartılan yönetmelik uyarınca yapılan “Özürlü Evde Bakım Hizmeti” ödemelerinin; iş akdi ile çalışmayan kamu görevlileri ile ödeme yapılan kişilerden tazmini istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği ve dosyanın Yargıtay'a geliş tarihi itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi Yargıtay 3.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 3.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 26.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7648, Karar No: 2006/13423, Tarih: 13.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/7648 E.  ,  2006/13423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ...; 29.09.2005 tarihinde ... İlçesi ... Köyünde bulunan 101 ada 25 parsel sayılı taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu halde, 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi gereğince yörede yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları dışında bırakıldığını belirterek, orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesi istemiyle parselin zilyedine husumet yönelterek dava açmıştır. Kadastro Müdürlüğünün 02.12.2005 gün 4885 sayılı yazı cevabında; ... Köyünde 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi uyarınca öncelikle orman kadastrosunun yapılarak ilan edildiği, arazi kadastrosunun çalışmalarına 06.06.2005 tarihinde başlanıldığı, 31.08.2005 tarihinde sonuçlandırıldığı, ancak askıya çıkarılmadığı, çekişmeli taşınmazında kadastro tespit tutanağı düzenlenmekle birlikte henüz askı ilanı yapılmadığından tutanak aslı ve krokilerinin gönderilemediğini bildirmesi üzerine mahkemece, kadastro mahkemesinde davanın görülebilmesi için kadastro tespit tutanağının düzenlenmesinin gerekli olduğu, çekişmeli taşınmaz hakkında dava koşulu gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi gereğince yapılan ve dava tarihi itibariyle kesinleşmeyen orman kadastrosu bulunmaktadır. Çekişmeli taşınmaz bu işlem sırasında orman sınırları dışında bırakılmış, kadastro tespit tutanağı düzenlenmiş ancak henüz askıya çıkarılmamıştır.

Mahkemece; dava, arazi kadastrosuna itiraz olarak nitelendirilerek çekişmeli yer hakkında tespit tutanağı düzenlenmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmişse de, bilindiği gibi halen yürürlükte olan yasalarımıza göre orman kadastrosu 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre yapıldığı gibi 3402 Sayılı Kadastro Yasası hükümlerine göre de yapılmaktadır.

1) 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu;

Mahkemece; dava, arazi kadastrosuna itiraz olarak nitelendirilerek çekişmeli yer hakkında tespit tutanağı düzenlenmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmişse de, bilindiği gibi halen yürürlükte olan yasalarımıza göre orman kadastrosu 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre yapıldığı gibi 3402 Sayılı Kadastro Yasası hükümlerine göre de yapılmaktadır.

1) 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu;

6831 Sayılı Yasanın 4999 Sayılı Yasa ile değişik 7. maddesi hükümlerine göre "Devlet Ormanlarının, hükmü şahsiyeti haiz amme müessselerine ait ormanların, özel ormanların ve evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayin ve tesbiti orman kadastro komisyonlarınca yapılır" aynı yasanın 11. maddesi uyarınca "Orman Kadastro Komisyonlarınca tutanakların askı suretiyle ilanı, ilgililere şahsen tebliğ hükmündedir. Tutanak ve kararlara karşı askı tarihinden itibaren altı ay içinde kadastro mahkemelerine .... müracaatla sınırlamaya ve bu Yasanın 2. maddesine göre orman sınırı dışına çıkarma işlemlerine Çevre ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü ve hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler itiraz edebilir..... Hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler tarafından açılacak sınırlamaya itiraz davalarında (orman sınırı içine alınan yerler hakkında) hasım Orman Genel Müdürlüğü, 2. maddeye göre orman sınırı dışına çıkarma işlemlerine karşı açılacak davalarında ise hasım Çevre ve Orman Bakanlığı ile Orman Genel Müdürlüğüdür. Orman Genel Müdürlüğünce (Kadastro Komisyonunca orman sınırı dışında bırakılan yerler hakkında) açılacak davalarda hasım, hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler ile Çevre ve Orman Bakanlığıdır." Yargıtay uygulamalarına göre, orman kadastro komisyonlarının orman sınırı dışında bıraktığı yerlerin orman sınırı içine alınması konusunda Orman Bakanlığı ya da Orman Genel Müdürlüğü tarafından açılan orman kadastrosuna itiraz davalarının devamı sırasında, davaya konu taşınmazlarda kendilerine husumet yöneltilenler dışında başka hak sahiplerinin bulunduğunun anlaşılması halinde, o hak sahipleri de davaya dahil edilerek husumet yaygınlaştırıldıktan sonra, dava esas yönünden karara bağlanmaktadır.