muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/14529, Karar No: 2018/23840, Tarih: 07.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/14529 E.  ,  2018/23840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının 2010 yılında işten çıkarıldığını belirterek; davacının hak kazandığı kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağı, fazla mesai alacağı, ulusal bayram ve genel tatil alacağı ve hafta tatili alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar vermiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta sonu çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Dairemizce son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta sonu çalışmalarının taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, talep konusu alacakların tanık beyanlarına göre belirlendiği gözetildiğinde, davacının hastalık, izin veya mazeret izni gibi sebeplerle çalışamadığı günler olabileceği dikkate alınmaksızın, söz konusu alacaklardan indirim yapılmaması da doğru değildir.

Yapılacak iş, yerleşik Yargıtay içtihatları doğrultusunda, davacının çalışma süresi de gözetilerek, uygun oranda indirim yapılmak suretiyle kabul edilen fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları miktarının gerekçeli kararda gösterilmesinden ibaret iken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15200, Karar No: 2013/5659, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/15200 E.  ,  2013/5659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi sulh hukuk mahkemesinde açmış olduğu davada; ... Köyünde 3402 sayılı Kanunun ek 4. maddesi gereğince 2/B alanlarında güncelleme ve teknik mevzuata göre fenni hataların düzeltilmesi yolunda çalışmalar yapıldığı, bu çalışmada 799 ve 811 parsellerin cinsinin ham toprak olarak belirlendiği, oysa bu taşınmazların tamamen eylemli orman olduğu iddiası ile düzeltme çalışmasının iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tapuya tescilini istemiştir. Mahkemece 6100 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi ile birlikte mülkiyete ilişkin davaların taşınmazın değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesinde görüleceğinin hükme bağlandığı, ancak özel kanunlarında yetki verilmesi halinde bu tür davaların sulh hukuk mahkemesinde görülebileceği, bu türde bir özel hükmün yalnızca Kadastro Kanunun 41. maddesinde yer aldığı, uyuşmazlığın Kadastro Kanunun 41. maddesinden değil; 3402 Sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunla eklenen Ek 4. maddeden kaynaklandığı, bu nedenle davaya bakma görevinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine, istek halinde ve karar kesinleştiğinde dava dosyasının görevli ve yetkili Tavşanlı Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, yargılama giderleri konusunda görevli ve yetkili mahkeme tarafından hüküm kurulması gerektiğinden, bu konuda hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/05/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9553, Karar No: 2015/25573, Tarih: 20.04.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/9553 E.  ,  2015/25573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Muğla Cumhuriyet Başsavcılığının 03.02.2010 ve birleştirilen 2010/105 Esas sayılı dava dosyasına esas olan 26.03.2010 tarihli iddianamelerde; sanık ...' ın rızası ile sanık ...' a vermesine rağmen 2 çek yaprağının rızası dışında elinden çıktığını belirterek bankaya ve kolluğa başvurduğu, bu çekleri sanık ...' ın cirolayarak kullanarak tedavüle sokmak suretiyle menfaat elde etmeye çalıştıklarının iddia olunduğu olayda, sanık ...' ın diğer sanık ...' dan rızası ile 30-35 civarında çek alıp kullandığını, bu çeklerin çoğunu ödediğini, sanık ...'ın ise suça konu çeklerin rıza dışı elinden çıktığını savunmaları karşısında, suça konu çeklerde keşideci adına atılan imzanın sanık ..., Türkiye İş Bankası Köyceğiz Şubesine ait 3106499 numaralı, 31.000 TL bedelli çekteki keşideci imzasının ise sanık ... eli ürünü olup olmadığı hususlarında uzman bilirkişiden rapor aldırılması ve ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında belirtildiği üzere, belgede sahtecilik suçlarında önceden verilen rıza üzerine borçlu yerine onun imzasının atılmasında zarar verme bilinç ve iradesi ile hareket edilmediğinden suç kastından söz edilemeyeceği cihetle; sanık ...' ın bahsettiği bu çekler araştırılıp onaylı örnekleri dosya içerisine alınarak, bu çeklerin sanık ... tarafından ödenip ödenmediği tespit edilerek, sahtecilik kastı ile hareket edilip edilmediği de tartışıldıktan sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3470, Karar No: 2015/6894, Tarih: 04.06.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/3470 E.  ,  2015/6894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez)

İlk derece mahkemesince verilen Hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükmolunan cezaların miktarına göre suça sürüklenen çocuk müdafiin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Mahkemece suça sürüklenen çocuğun mağdur ....'a yönelik eylemi beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, mağdur ...'ye yönelik eylemi çocuğun basit cinsel istismarı olarak kabul edildikten sonra, hüküm kısmında mağdurların isimlerinin birbirlerinin yerine yazılması suretiyle karıştırılarak, kabul ile hüküm arasında çelişkiye neden olunmuş ise de, bu durum mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafii ile O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5516, Karar No: 2016/10696, Tarih: 08.06.2016

**13. Ceza Dairesi         2016/5516 E.  ,  2016/10696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin yokluğunda verilen hükmün suça sürüklenen çocuk müdafiine 26/05/2014 tarihinde tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından hükümlerin temyiz edilmediği, suça sürüklenen çocuk tarafından başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu ceza infaz kurumunun 24/04/2014 tarihli üst yazısıyla gönderilen 22/04/2014 tarihli dilekçesinde yargılaması devam eden dosyalardan temyiz hakkını kullanabilmek için dosya numaralarının istendiği, bozma sonrası yargılama sırasında 18 yaşını dolduran ve müdafii talebi olmayan suça sürüklenen çocuğa gerekçeli kararın ise 14/11/2014 tarihinde tebliğ edildiği, suça sürüklenen çocuk tarafından kendisine tebliğ edilen hükümlere karşı temyiz itirazında bulunulmadığı, mahkemece suça sürüklenen çocuk tarafından yargılaması devam eden dosya numaralarının bildirilmesine ilişkin 22/04/2014 tarihli hüküm tarihinden önceki dilekçesinin üstüne mahkeme yazı işleri müdürü tarafından 11/06/2014 havale tarihi ile temyiz sırasına kaydedildiğine ilişkin havale yapılıp temyiz formu düzenlenerek temyize gönderildiği ancak suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinde bulunulmadığı anlaşılmakla dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, bu nedenle dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4601, Karar No: 2022/10428, Tarih: 22.06.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/4601 E.  ,  2022/10428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine, ancak;

Sanığın suça konu silahı arkadaşından hediye olarak alıp ikametine getirdiğinin anlaşılması karşısında; eylemine uyan 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Yasa'nın 13/3. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 22.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/121, Karar No: 2010/1752, Tarih: 19.02.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/121 E.  ,  2010/1752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.06.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 16.09.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

İnançlı işlemler, inananın teminat oluşturmak veya yönetilmek üzere mal varlığı kapsamındaki bir şey veya hakkını, inanılana devretmesi ve inanılanın da inanç anlaşmasındaki koşullara uygun olarak inanç konusu şeyi kullanmasını, amaç gerçekleştiğinde ise belirlenen şekilde inanana iade etmesini içeren işlemlerdir.

İnançlı bir işlem ile inanan, sahibi olduğu bir mülkiyet veya alacak hakkını inanılana kazandırıcı bir işlemle devretmekte ancak borçlandırıcı bir sözleşme ile de onu bazı yükümlülükler altına sokmaktadır.

İnançlı işlemin taraflarını, inanan ve inanılan oluşturur. Bir hakkı ya da nesneyi, güvendiği bir kişiye inançlı olarak devreden kimseye “inanan” adı verilir. Devredilen hak veya nesneyi, kendisine ait bir hak olarak kendi yararına, doğrudan doğruya ve dolaylı olarak kullanan kişiye de “inanılan” denir. İnananın, inanılana inançlı olarak kazandırdığı hak ya da nesne ise “inanç konusu şey” olarak nitelenir. İnançlı bir işlemde, kazandırıcı işlemin tarafları ile borç doğuran anlaşmanın tarafları aynıdır.

İnançlı işlemde inanılan, hakkını kullanırken kararlaştırılan koşullara uymayı, amaç gerçekleşince veya süre dolunca hak veya nesneyi tekrar inanana (veya onun gösterdiği üçüncü kişiye) devretmeyi yüklenmektedir. İnançlı işlem, kazandırmayı yapan kişiye yani inanana belirli şartlar gerçekleşince, kazandırmanın iadesini isteme hakkı sağlayan bir sözleşmedir. Bu yükümlülüğün yerine getirilmemesi halinde bunun dava yoluyla hükmen yerine getirilmesi istenebilir.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delil ile kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delil ile kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler gibi) yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge varsa HUMK’nun 292.maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delille ispat edilebilir.

Yazılı delille veya yazılı delil başlangıcı yoksa inanç sözleşmesinin ikrar (HUMK.m.236), yemin (HUMK.m.344) gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde mahkemenin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Somut olayda davacı; iddialarını, yazılı delil veya yazılı delil başlangıcı ile kanıtlayamamıştır. Ancak, dava dilekçesinde ve sonradan bildirilen delil dilekçesinde “her türlü kanuni delil” demek suretiyle açıkça yemin deliline de dayanmış sayılacağından bu hakkı hatırlatılmalı, sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır. Değinilen yönün gözetilmemesi nedeniyle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün (2) numaralı bent uyarınca BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 19.02.2010da karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15201, Karar No: 2013/5656, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/15201 E.  ,  2013/5656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, sulh hukuk mahkemesinde açmış olduğu davada; ... Köyünde 3402 sayılı Kanunun ek 4. maddesi gereğince 2/B alanlarında güncelleme ve teknik mevzuata göre fennî hataların düzeltilmesi yolunda çalışmalar yapıldığı, bu çalışmada 985 parselin cinsinin tarla olarak belirlendiği, oysa bu taşınmazın tamamen eylemli orman olduğu iddiası ile düzeltme çalışmasının iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tapuya tescilini istemiştir.

Mahkemece 6100 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesi ile birlikte mülkiyete ilişkin davaların taşınmazın değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesinde görüleceğinin hükme bağlandığı, ancak özel kanunlarında yetki verilmesi halinde, bu tür davaların sulh hukuk mahkemesinde görülebileceği, bu türde bir özel hükmün yalnızca Kadastro Kanunun 41. maddesinde yer aldığı, uyuşmazlığın Kadastro Kanunun 41. maddesinden değil, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanunla eklenen Ek 4. maddeden kaynaklandığı, bu nedenle davaya bakma görevinin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine, istek halinde ve karar kesinleştiğinde dava dosyasının görevli ve yetkili Tavşanlı Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, yargılama giderleri konusunda görevli ve yetkili mahkeme tarafından hüküm kurulması gerektiğinden, bu konuda hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/05/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2274, Karar No: 2018/8216, Tarih: 26.11.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/2274 E.  ,  2018/8216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılar ... vekili, ... vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

16.01.2018 tarihli 2016/3010 E, 2018/326 K sayılı mahalline iade kararının gereği tam olarak yerine getirilmeksizin, davalılardan ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

16.01.2018 tarihli 2016/3010 E, 2018/326 K sayılı mahalline iade kararının gereği tam olarak yerine getirilmeksizin, davalılardan ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür.

Mahalline iade kararının dikkatlice okunması, bir daha yazışmaya sebebiyet verilmemesi de gözetilerek, mahkemece adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 26.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5059, Karar No: 2020/3345, Tarih: 24.06.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/5059 E.  ,  2020/3345 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MERSİN 2. Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 2010/4507 soruşturma numaralı dosyasının; tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin Mersin 2. Çocuk Mahkemesinin 10.11.2010 tarih, 2010/116 esas, 2010/485 karar sayılı kovuşturma dosyasının ve bu kararın infazına ilişkin Mersin Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünün infaz dosyasının denetime imkan verecek şekilde dosyaya konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Hükümden önce 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır" hükmü uyarınca; 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklik kapsamında ısrar koşulunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 24.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.