muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14274, Karar No: 2015/5157, Tarih: 14.10.2015

b-Hakaret ve tehdit suçları yönünden ise; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında hakaret ve tehdit suçlarının aynı anda aynı kasıt ve fiille gerçekleştirilmesi nedeniyle sanığın 21/04/2011 tarihinde aynı anda görüştüğü katılanlardan ... ve ...'e karşı, yine yenilenen kasıtla 27/04/2011 tarihinde ise ... ve ...'e karşı aynı ortamda hakaret ve tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında hakaret ve tehdit suçları yönünden ikişer defa 125/1-4, 43/1, 106/1, 43/1 maddeleri uyarınca ceza tayini yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kamu malına zarar vermek suçundan verilen mahkümiyet kararının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve sanık hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 326, 321. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 14/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10798, Karar No: 2016/2394, Tarih: 14.04.2016

**23. Hukuk Dairesi         2014/10798 E.  ,  2016/2394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-... 2-... 3-... 4-...

5-... Vekilleri Av. ...

6-... Vasisi ... 7-...

8-... 9-... 10-...

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların murisi ile davacı arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davacının inşaata başlamak üzere işlemlere başladığını, ancak arsa sahibi ölünce mirasçı davalıların fesih davası açtıklarını, davanın reddedilip kesinleştiğini, davalılara ihtar göndererek aradan geçen uzun süre nedeniyle imar mevzuatındaki değişiklikler nedeniyle yeniden sözleşme yapılmasını istediğini, ancak davalıların olumlu yanıt vermediklerini ileri sürerek, sözleşmenin feshi ile cezai şartın ve davacının ticari kaybı nedeniyle oluşan zararının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna göre, davacı yüklenicinin projeleri hazırlamadığı,ruhsatı almadığı, davacının kendi kusuruna dayanarak fesih talep edemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki 18.11.2004 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 18. maddesinde inşaat yapılacak arsa üzerinde arsa sahibine ait gecekonduların bulunduğu, arsa sahiplerinin binaları yıkıp, arsayı boş teslim edecekleri ve inşaatın başlama süresinin de, arsanın boş olarak yükleniciye tesliminden itibaren başlayacağı kararlaştırılmıştır. Somut olayda ise, halen dahi arsa üzerinde iki ayrı gecekondu bulunduğu ve bir tanesinin kullanılmaya devam edildiği tespit edilmiştir. Şu halde, imalatın başlamasında öncelikli edim yükümlülüğü arsa sahiplerine ait olup, halen bu yükümlülüklerini yerine getirmeyerek temerrüde düştükleri anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının fesih talebinin kabulü ile diğer talepleri de incelenerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken sözleşmede yazılı edim yükümlülüklerinin önceliğini değiştirecek şekilde, yüklenicinin işe başlamadığından kusurlu olduğu benimsenerek ve bu arada yüklenici aleyhine açılan fesih davası nedeniyle inşaatı bu dönemde yapmaktan kaçınma hakkı olduğu gözden kaçırılarak davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

....

Yine, davacı yanca imar mevzuatında yapılan değişiklikler nedeniyle sözleşmede kararlaştırılan inşaatın yapılmasının imkansız hale geldiği ileri sürülmesine rağmen bu hususta inceleme yapılmadan, gerçekten sonraki imkansızlık hali bulunup bulunmadığı değerlendirilmeden karar verilmesi de yerinde görülmemiştir.

İzah edilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

....

Yine, davacı yanca imar mevzuatında yapılan değişiklikler nedeniyle sözleşmede kararlaştırılan inşaatın yapılmasının imkansız hale geldiği ileri sürülmesine rağmen bu hususta inceleme yapılmadan, gerçekten sonraki imkansızlık hali bulunup bulunmadığı değerlendirilmeden karar verilmesi de yerinde görülmemiştir.

İzah edilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2795, Karar No: 2012/11071, Tarih: 04.07.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/2795 E.  ,  2012/11071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleştirilen menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı her iki davanın da reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili; taraflar arasında ticari ilişki bulunduğunu, davalının sipariş edilen malları zamanında teslim etmediğini, bu nedenle malların ihraç edildiği Kazakistan'daki taahhüt işlerini üstlenmiş firmalar arasında uyuşmazlık çıktığını, ödeme yapılmayıp tazminat istendiğini, davalıdan zararın giderilmesini talep ettiklerini, davalının ise müvekkili şirketten aldığı 11 adet çeki takibe koyduğunu, 3 adet çeki de iade etmediğini, çeklerde diğer müvekkilin avalist olduğunu belirterek anılan çekler nedeniyle müvekkillerinin borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen davada da iade edilmeyen 1 adet çek nedeniyle borçlu olunmadığının tespitine kara verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının müvekkilinden satın aldığı mallar karşılığı verdiği çeklerin karşılıksız çıktığını, bu nedenle icra takibi başlatıldığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; bilirkişi raporlarında da belirtildiği üzere, davacı ticari defterlerine göre davalının davacı şirketten 511.407,31 TL, davalı defterlerine göre ise 929.208,38 TL alacaklı göründüğü, davacının borcu ödediğine ilişkin herhangi bir delil sunmadığı, gibi yurtdışındaki müşterilerine gecikme sebebiyle tazminat ödediğine ilişkin de delil sunmadığı, davacıların geç teslimat yapıldığına ilişkin ihtirazi kayıtlarının bulunmadığı gerekçesiyle ispatlanamayan asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekilinin yargılama sırasında istifa etmesi üzerine, istifa dilekçesi usulüne uygun olarak davacılara tebliğ edilmiş, davacı ... 08.10.2010 tarihli celseye katılmamış, mazeret beyanında da bulunmamıştır. Duruşmaya katılan davalı vekili, davacı ... yönünden davayı takip etmediğini imzalı olarak beyan etmiş, mahkemece de aynı celsede davacı ...'in davasının HUMK.nun 409 maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, bu tarihten sonra 3 ay içerisinde adı geçen davacı tarafından dava yenilenmemiştir. Hal böyle olunca mahkemece davacı ... yönünden HUMK.nun 409. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken bu davacı yönünden de davanın reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ...'in temyiz itirazının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı Supra Plastik İnş. Teks. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25424, Karar No: 2015/11896, Tarih: 12.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/25424 E.  ,  2015/11896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın cep telefonu dükkanı işlettiği, sanığın dükkana gelerek haraç istediği, yağma suçunun işyerinde işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Kanunun 149/1. maddesinin (d) bendinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, 5237 sayılı TCK'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki "hafif" ve "pek hafif" ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzeliği bulundurmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden ve öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 150/2.maddesi uyarınca indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece 5271 sayılı Yasa'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa savunmasını yapmak üzere zorunlu savunman görevlendirilmesi nedeniyle atanan savunmana ödenen avukatlık ücretinin, sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin kısım çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10187, Karar No: 2014/12002, Tarih: 18.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/10187 E.  ,  2014/12002 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, imar uygulaması ile miras bırakanları Hüsne Kalender adına tescil edilen ve daha sonra kendilerine intikal eden 787 ada 2 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafından bina yapmak suretiyle işgal edildiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, imar uygulamasından önce hisseli olan taşınmazdan satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığı arsada iyiniyetle ev yaptığını, Türk Medeni Kanununun 724.maddesinin tüm koşullarının oluştuğunu belirtip asıl davanın reddini savunarak keşfen belirlenecek arsa bedeli karşılığında temliken tescilini istemiştir.

Mahkemece, birleşen dosyanın davacısı ...'ın satın alma ve zilyetliğe dayalı olarak iyiniyetli malik konumunda olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile asıl davanın reddine, birleşen temliken tescil davasının kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece "... dinlenilen tanıklar çekişme konusu taşınmaz üzerindeki yapının 1980'e tekabül eden tarihlerde davalı ... tarafından yapıldığını bildirmişlerdir. Bu tarih itibariyle davalı ...'nin taşınmazda ayni veya kişisel bir hakkının bulunmadığı sabittir. Kaldı ki, belirtilen yapılanma tarihinin kadastrodan sonraya rastladığı da açıktır. Bir kimsenin başkasına ait olan kadastral çap kapsamına haksız yapılanması o kişinin iyiniyetli olarak kabul edilmesine manidir. Esasen yukarıda da değinildiği üzere daha gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile pay edinilmeden ahara ait taşınmaza yapılanmanın hukuken korunamayacağı ve bu yapılanmaya hukuki sonuç bağlanamayacağı tartışmasızdır. Anılan taşınmazda sonradan gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile pay satın almış olması başlangıçta varolmayan iyiniyet unsurunu sonradan geçerli hale getirmez.Öyle ise, Türk Medeni Kanununun 724.maddesinin öngördüğü koşulların davalı yararına gerçekleştiği kabul edilemez.

Diğer taraftan, bir kimsenin ayni veya kişisel hakkının bulunduğu kadastral parsel üzerine inşa ettiği binanın üzerinde bulunduğu zeminin, bina ile birlikte imar uygulaması sonunda başkasına özgülenmesi ve onun adına sicil kaydının oluşması halinde 3194 sayılı İmar Yasasının 18.maddesinde öngörülen, binadan kaynaklanan kaim bedele hak kazanacağı asıldır. Oysa somut olayda, davalı ...'nin binayı yaptığı sırada imar öncesi 1263 ada 3 parselde kişisel veya ayni bir hakkı bulunmamaktadır. Kendisine gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile temlik eden ... ondan öncesi ... ise yapının inşa edilmesinde bir dahli bulunmadığı gibi bina ile ilgili bir hakları da bulunmamaktadır.Bu durum karşısında davalı ...'nin 3194 sayılı İmar Yasasının 18.maddesinde yapı nedeniyle öngörülen kaim bedele müstahak bulunmadığı da açıktır.

./..

-2-

./..

-2-

Öte yandan, 3194 sayılı imar uygulaması ile taşınmazın tam mülkiyet olarak davacıların miras bırakanına ait olduğu ve imarın 05.06.1989 tarihinde yapılarak kesinleştiği, böylece ... dışındaki diğer paydaşların taşınmazda mülkiyetten kaynaklanan bir haklarının kalmadığı gözetildiğinde davalı ...'nin bayii olan ...de kişisel hak bahşeden gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan bir hakkı kalmadığından var olmayan bir hakkın satışına da değer verilemez. Hal böyle olunca, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmesi gerekir." gereğine değinilerek bozulmuş mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ise reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı (birleşen dosyada davacı) vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...'ün raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi, Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının (birleşen dosyada davacı) temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.710.00.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan (birleşen dosya davacı) alınmasına, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/2478, Karar No: 2014/1993, Tarih: 20.02.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/2478 E.  ,  2014/1993 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2013/22968

Mahkemesi : Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 22.07.2009

Numarası : 2008/125 - 2009/955

Başkasına ait kimlik bilgilerini kullanmak suretiyle iftira suçundan sanık E.. Ş.., 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 268/1, 267/1, 62, 52/2 ve 50/1-a maddeleri gereğince 6.000 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/07/2009 tarihli ve 2008/125 esas, 2009/955 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre;

1- Suçun 17.04.2005 tarihinde islenmiş olması karşısında, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddesi 3. fıkrasında yer alan "lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklindeki düzenlemeye ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "zaman bakımından uygulama" başlıklı 7. maddesine nazaran öncelikle lehe kanunun tespit edilerek uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesinde,

2- Sanığın eylemi yönünden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 268/1, 267/1 ve 62. maddeleri gereğince öngörülen hapis cezasının asgarî haddinden karar verilmek suretiyle temel ceza 10 ay hapis cezası olarak belirlenmiş ise de, resmî varaka tanzimi esnasında yalan beyan suçunun düzenlendiği 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 343/2. maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının sanığın lehine olacağının dikkate alınmamasında, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 16.01.2013 tarih ve 2012/6983/893 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2013 tarih ve 2013/22968 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Atılı eylemin, 765 sayılı TCK’nın 343/2. maddesinde düzenlenmiş olan “adli işlere müteallik resmi bir varaka tanzimi esnasında kendisinin hüviyeti hakkında memurine karşı yalan beyanatta bulunma” ve 5237 sayılı TCK’nın 268. maddesinde düzenlenmiş olan “başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” suçlarını oluşturduğu, her iki kanun bakımından yapılan uyarlama incelemesinde mahkemece yapılan uygulama da nazara alındığında, 765 sayılı TCK’nın 343/2. maddesinin hükümlü lehine olduğu anlaşılmakla;Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde ve CMK’nın 309/4-b, d maddesi kapsamında olduğu görüldüğünden, Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.07.2009 tarih ve 2008/125 esas, 2009/955 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre uygulama yapılarak; Hükümlünün adli işlere müteallik resmi bir varaka tanzimi esnasında kendisinin hüviyeti hakkında memurine karşı yalan beyanatta bulunma suçundan eylemine uyan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nın 343/2. maddesi uyarınca takdiren 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 765 sayılı TCK’nın 59/2. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca hapis cezasının günlüğü 12 TL’den hesaplanmak suretiyle sonuç olarak 1800 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hükmedilen adli para cezasının 647 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca birer ay ara ile 12 eşit taksitler halinde hükümlüden tahsiline, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15526, Karar No: 2016/300, Tarih: 19.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/15526 E.  ,  2016/300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, tevkifatın aidiyetinin tespiti ile tahsis talep tarihini takip eden ay başından itibaren yaşlılık aylığı tahsisine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma üzerine ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne, tahsis talebini takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı tahsisine karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1)Mahkemenin, 01.02.1995 tarihli tevkifatın aidiyetinin tespiti kararında bir isabetsizlik yoktur. O halde davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Ancak; Mahkemece, tevkifatın bulunmadığı yıllara yönelik yapılan araştırma, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Mahkemece, bozma ilamında da açıklanan ilkeler çerçevesinde, tevkifat bulunmayan süreye ilişkin olarak, davacının 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalılık iradesini ortaya koyacak herhangi bir başvurusu, prim ödemesi, ürün satışı veya bu satışlardan yapılan prim tevkifatı bulunup bulunmadığı hususları ayrıntılı olarak araştırılarak sigortalılık süresi belirlenmeli, sonrasında tahsis koşulları irdelenmelidir.

3)Sigortalılık süresi belirlendikten sonra ise, davacının prim borcunun bulunmaması halinde, tahsis talep tarihini takip eden ay başından, prim borcunun varlığı halinde ise, prim borçlarının ödendiği tarihi takip eden ay başından itibaren yaşlılık aylığı tahsisi gerektiğinin gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgı sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.01.2016 gününde oy birliğiyle karar verilmiştir.