muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/29273, Karar No: 2024/10017, Tarih: 24.06.2024

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

5271 sayılı Kanun’un 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikâyeti yoluyla soruşturma yaparak maddî gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hâkimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. Aynı Kanun’un 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkûmiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdanî kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Müştekinin ... ... Demiryolu Hattı ... ... kısmının yapımına ait ihaleyi alan ... İnşaat'ın vekili olduğunu, olay günü saat 10:00 ve 16:30 aralarında erkek ve kadın şahısların şirketlerine ait yaklaşık 300 kg demiri aldıklarını, ayrıca 1,5 tonluk inşaat demirini istifleyerek çalmaya çalıştıklarını, şahısların yanına giderek polisi aradığını belirterek uyardığını beyan ettiği, görüntülerden hareketle bahse konu demirleri alan şahısların şüpheliler olduğunun tespit edildiği, 20.03.2023 tarihli Araştırma-Görüntü İzleme ve Tespit Tutanağına göre, olay günü saat 12.17'de at arabalı bir kadın bir erkek şahsın yıkım alanına geldiğinin ve yaklaşık 2-3 metre uzunluğunda demir malzemeyi at arabasına yüklediğinin, yere eğilerek bir şeyler alarak kamera açısına göre sağ tarafta bulunan kameraların görmediği alana götürdüklerinin, inşaat çalışma alanına tekrar girdiklerinde üzerinde turuncu renkli mont bulunan erkek şahıs ile konuşup malzemeleri kamera açısına girmeyen bölgeye götürdüklerinin, bu sırada ve devamında firma görevlisi ve iş makinesi operatörünün bu duruma müsaade ettikleri hususlarının tespit edildiğinin belirtildiği, şüphelilerin savunmalarında, görüntülerdeki kişilerin kendileri olduğunu kabul etmekle birlikte, inşaat alanından sadece geçmekte olduklarını beyan ettikleri, şikâyetçinin de itiraz dilekçesinde belirttiği üzere, şüphelilere bahse konu malzemeleri alması konusunda izin verdiği belirtilen görüntülerdeki turuncu montlu şahsın kimliği tespit olunarak, şirketle herhangi bir ilgisinin bulunup bulunmadığı araştırılarak, ilgisi bulunuyor ise, şüphelilere bahse konu malzemeleri almaları konusunda izin verip vermediği sorularak ve yine görüntülerdeki iş makinesi operatörünün ve çalışma alanında bulunan çalışanların konuyla alakalı tanık sıfatıyla beyanlarının alınarak şüphelilerin hukukî durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Edirne 2. Sulh Ceza Hâkimliğinden kesin olarak verilen 07.06.2023 tarihli ve 2023/2212 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, dava dosyasının itiraz merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5221, Karar No: 2006/6071, Tarih: 29.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/5221 E.  ,  2006/6071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki düzenleme satış taahhüdü ve muvazaaya dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 27.02.2006 gün ve 2006/582-2102 sayılı ilamiyle bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davada, 30.12.1993 günlü “Düzenleme Şekilde Taahhütname” başlıklı belgeye dayanılarak 1175 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ve tescil talebinde bulunulmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiş ve yerel mahkeme kararı Dairemizce bozulmuştur. Karar düzeltme yoluna davalı başvurmuştur.

Taşınmaz mal satış vaadi sözleşmeleri kaynağını Borçlar Kanunun 22.maddesinden alır. Bu tür sözleşmeler mülkiyet naklini gerektirdiğinden Borçlar Kanunun 213, Türk Medeni Kanunun 706 ve 1512 sayılı Noterlik Kanunun 89. maddeleri uyarınca Noter önünde resen düzenlenmesi gereken bir başka anlatımla geçerliği resmi şekil koşuluna bağlı kılınan tam iki tarafa borç yükleyen ve kişisel hak sağlayan sözleşme türündendir.

Borçlar Kanunun 1.maddesine göre sözleşme “iki tarafın karşılıklı ve birbirine uygun surette rızalarını beyan etmeleridir.” Yasadaki rıza beyanından maksat tarafların karşılıklı irade açıklamalarıdır. Şayet, karşılıklı ve birbirine uygun taraf iradeleri bir akdin konusu ve onun esaslı noktalarında birleşmiş ise sözleşme meydana gelmiş sayılır. Taraflar sözleşmeyi doğrudan yapabilecekleri

gibi Borçlar Kanunun 22.maddesinden yararlanarak bir akdin ileride yapılmasına dair sözleşmede yapabilirler. Uygulama ve doktirinde buna

gibi Borçlar Kanunun 22.maddesinden yararlanarak bir akdin ileride yapılmasına dair sözleşmede yapabilirler. Uygulama ve doktirinde buna

“sözleşme yapma vaadi” veya “önakid” denilmektedir.Tarif etmek gerekirse önakid; taraflardan her ikisinin birbirlerine ya da taraflardan yalnız birinin diğerine karşı ileride üçüncü bir şahısla bir borç sözleşmesi taahhüt etmesi demektir. Önakitle ileride yapılması vaat edilen borç sözleşmesine de “asıl sözleşme” denilmektedir. Önakid taraflara asıl sözleşmeyi yapma borcu yükler ve önakidle vaatte bulunan bu borcu yerine getirmediği takdirde alacaklı mahkemeye başvurarak borçlunun aynen ifaya mahkum edilmesini isteyebilir. Doktirinde hakim olan görüşe göre de mahkemenin vereceği hüküm borçlunun ( vaatte bulunanın ) asıl sözleşmeyi yapma iradesi yerine geçer. Önakid taraflara asıl sözleşmeyi yapma borcu yüklediğinden önakidin bir sözleşme biçiminde yapılması ve bu sözleşmede iki tarafın karşılıklı ve birbirine uygun surette rızalarını beyan etmeleri zorunludur. Açıkça söylemek gerekirse gayrimenkul satış vaadi sözleşmelerinde bir akit olması itibariyle iki tarafın varlığı şarttır. Zira iki taraf bir araya gelip noter huzurunda icap ve kabul şeklindeki iradelerini açıklamadan orta yerde biçimine uygun düzenlenmiş resmi şekil şartına bağlı bir sözleşmeden söz edilemez.

Somut olaya gelince; davacı, 30.12.1993 günlü “düzenleme şeklinde taahhütname” başlıklı belgeye dayanmıştır. Noterde düzenleme şeklinde yapılan bu taahhütname ilgilisi .... tarafından düzenlenmiş tek taraflı borç doğuran bir tasarruf işlemi ise de hiçbir zaman yukarıdan beri sayılan sözleşme unsurlarını içermediğinden taşınmaz mal satış vaadi sözleşmesi olarak kabul edilemez. Dolayısıyla davacı yanın bu taahhütnameye dayanarak tescil talebinde bulunma olanağı yoktur.

Mahkemece yukardan beri anlatılan bütün bu durumlar gözetilerek davanın reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun olup, Dairemizin bozmaya ilişkin 27.02.2006 günlü ilamı yanılgıya dayalıdır. O nedenle karar düzeltme isteminin kabulü ile;

Bozmaya ilişkin Dairemizin 27.02.2006 tarih 2006/582-2102 sayılı ilamının kaldırılmasına, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre, davacının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 29.05.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8523, Karar No: 2015/21409, Tarih: 25.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8523 E.  ,  2015/21409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, eşi olarak tanıttığı tanık ... ile birlikte katılana ait işyerine giderek kendisini... olarak tanıtıp evine mutfak dolabı yaptırmak istediğini söyleyerek katılan ile anlaştığı, katılanın anlaşmaya uygun olarak mutfak dolaplarını yapıp teslim etmesine rağmen sanığın borcunu ödememesi üzerine, katılanın borca ilişkin fatura aracılığıyla sanığa karşı icra takibinde bulunduğu, sanığın isminin... olmadığını beyan ederek takibe itirazda bulunmak suretiyle takibi iptal ettirip hileli hareketlerle menfaat temin ettiğinin iddia edildiği olayda, sanık, tanık ve katılan beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın katılanla arasındaki hukuki ilişkiyi inkar etmiyor olmasına karşılık katılanın edimini anlaşmaya uygun

Şekilde yerine getirmediğine dair beyanı, faturada açıkça ...-... yazılı olması karşısında sanığın kendisini... olarak tanıttığına ve dolandırıcılık kastıyla hareket ettiğine dair mahkumiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle, dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesine dayanan mahkemenin beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/866, Karar No: 2013/8209, Tarih: 27.06.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/866 E.  ,  2013/8209 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'nun, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'ün yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in atılı suçtan, sanıklar ..., ... ve ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı eyleminin nitelikli cinsel saldırı suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu suçtan ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetlerine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.03.2011 gün ve 2007/226 Esas, 2011/76 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanıklar müdafiin duruşmalı inceleme talebinin tayin olunan cezaların miktarı nazara alınarak 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verilerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanıklar müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11320, Karar No: 2020/451, Tarih: 21.01.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/11320 E.  ,  2020/451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

K A R A R

Dava konusu 164 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının (resmi akit, tedavül kayıtları, mahkeme kararı, kadastro tutanağı var ise bu parsele ait mera, yaylak, kışlak kütüğünde kayıtlı olduğu mera kayıt bilgilerinin ve tüm dayanak kayıtları vs. ile birlikte) ilk oluşturulduğu günden itibaren tüm tedavül kayıtlarıyla birlikte ve atlanmaksızın noksansız bir biçimde ilgili yerlerden getirtilerek dosya arasına konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4932, Karar No: 2024/983, Tarih: 12.02.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/4932 E.  ,  2024/983 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/954 Esas, 2022/362 Karar

DAVALILAR : 1.Turkuvaz ... Asır Televizyon Prodüksiyon A.Ş. vekili Avukat ...

2.Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Yeniden hüküm kurularak davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/67 E., 2017/119 K.

Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme Değerledirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı şirket vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin 179919, 2011/42122, 2004/17844, 2011/43002, 2004/10868, 2013/63721 sayılı ve "KANAL A", "KANAL A A+şekil", "KANAL A A+şekil", "KANAL A İSTANBUL A+şekil", "RADYO A", "RADYO A 87,5" ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “A HBR RADYO” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı Kuruma başvurduğunu, 2014/17391 kod numarasını ... başvuruya müvekkilince yapılan itirazın reddedildiğini, müvekkilinin tescilli markalarının ve sair kullanımlarının ortak unsurunun müvekkilinin seri markası haline gelmiş olan "KANAL A", "RADYO A", "A" ibareleri olduğunu, dava konusu başvurunun ise "A HBR RADYO" ibaresinden oluştuğunu, buna göre müvekkili markaları ile dava konusu başvurunun nihai tüketici nezdinde iltibasa sebebiyet vereceğini, müvekkilinin markalarının ... yıllardır gerçekleşen kullanımlar sonucu ayırt edicilik kazandıklarını ve tanınmış marka haline geldiklerini, dava konusu başvurunun müvekkilinin markaları ile aynı/benzer sınıfları kapsadığını, davalının kötü niyetli olduğunu ileri sürerek 2015-M-12634 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin birçok basın kuruluşunu bünyesinde barındıran Turkuvaz Medya Grubu şirketlerinden biri olduğunu ve Türkiye’nin önde gelen medya kuruluşlarından olduğunu, müvekkilinin "A" esas unsurlu tescilli markalarının olduğunu, "A" markası üzerinde kazanılmış hakkının olduğunu, mülga 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 ... maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine öngörülen şartların oluşmadığını, müvekkiline ait markaların tanınmış marka olması nedeniyle ... kitlenin yanılmasının mümkün olmadığını, bütünsel olarak markaların birbirine benzemediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, dava konusu başvurunun "a HBR RADYO" ibaresinden oluştuğu, kapsamında 16, 38, 41.sınıfta -kararda sayılı- mal ve hizmetlerin bulunduğu, itiraza dayanak markaların ise "KANAL A", "KANAL A A+şekil", "KANAL A A+şekil", "KANAL A İSTANBUL A+şekil", "RADYO A", "RADYO A 87,5" ibarelerinden meydana geldiği, koruma kapsamlarında 16, 35, 38, 41.sınıflardaki mal ve hizmetlerin yer aldığı, davalı şirketin dava konusu markası kapsamında bulunan 38 ve 41. sınıf hizmetlerin tamamının davacının itirazlarına mesnet gösterdiği markalarının kapsamındaki hizmetler ile aynı olduğu, dava konusu başvurunun standart karekterle yazılmış "a HBR RADYO" ibaresinden oluştuğu, itiraza dayanak markaların standart karekterle yazılı "KANAL A", "KANAL A A+şekil", "KANAL A A+şekil", "KANAL A İSTANBUL A+şekil", "RADYO A", "RADYO A 87,5" ibarelerinden oluştuğu, dava konusu marka ile davacının markaları arasında 38 ve 41. sınıf hizmetlerin tamamı için 556 sayılı KHK'nın 8 ... maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibas ihtimali bulunduğu, davacının tanmmışlık iddiasını tevsik edemediği, tanınmışlık iddiası tevsik edilse dahi somut uyuşmazlık kapsamında 556 sayılı KHK'nın 8 ... maddesinin dördüncü fıkrasından kaynaklı bir tescil engelinin oluşmayacağı, davalı şirketin dava konusu marka açısından kazanılmış hakkının bulunduğu, dava konusu YİDK kararının ulaşılan sonuç itibariyle yerinde olduğu, dava konusu markanın hükümsüzlüğü koşullarının oluşmadığı, davalı şirketin kazanılmış hak iddiasına dayanak yaptığı markalarının; 24.11.2011 tarihinde tescil edilmiş 2010/39713 numaralı "haber a", 04.08.2011 tarihinde tescil edilmiş 2010/39712 numaralı "haber a", 28.04.2016 tarihinde tescil edilmiş 2014/29370 numaralı "radyo a haber", 27.07.2012 tarihinde tescil edilmiş 2010/38445 numaralı "a haber", 04.06.2012 tarihinde tescil edilmiş 2011/17586 numaralı "a hbr", 07.03

.11.2011 tarihinde tescil edilmiş 2010/39713 numaralı "haber a", 04.08.2011 tarihinde tescil edilmiş 2010/39712 numaralı "haber a", 28.04.2016 tarihinde tescil edilmiş 2014/29370 numaralı "radyo a haber", 27.07.2012 tarihinde tescil edilmiş 2010/38445 numaralı "a haber", 04.06.2012 tarihinde tescil edilmiş 2011/17586 numaralı "a hbr", 07.03.2012 tarihinde tescil edilmiş 2011/05391 numaralı "a hbr" ibareli markalar olduğu, bu markaların asli unsurlarının "a" harfi olduğu, davalı şirketin kazanılmış hakka dayanak yaptığı markaları kapsamındaki emtianın dava konusu başvuru kapsamında tescil engeli bulunan hizmetleri içerdiği, davalı şirketin kazanılmış hakka dayandırdığı markalarının kullanımına ilişkin marka işlem dosyası ve dava dosyası kapsamında sunulmuş delil bulunmadığı, savunmalar arasında ATV isimli televizyon kanalının 1993 yılında yayına başladığı, davacının "kanal a" ibaresiyle gerçekleştirilen yayınlarının ise 1997 yılında başladığının dile getirildiği, davacının dayanak yaptığı markaları arasında en eski tarihli olan 1997 yılında tescil başvurusu yapılmış olan 179919 (97/001302) tescil numaralı markası olduğu, hal böyle olunca heyetin bilgileri doğrultusunda yapılan araştırma neticesinde davacı ile davalı şirketin 1997 yılından bu yana aynı sektörde (radyo-televizyon yayıncılığı) faaliyette bulundukları, bu durumun, taraf markalarının yaklaşık 20 yıllık bir süredir birlikte var oldukları, somut uyuşmazlık kapsamında taraf markalarının birbirleri açısından çekişme konusu olmaktan çıktığı ve dava konusu marka için davalı şirketin kazanılmış hakkının bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı şirket vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu "a HBR RADYO" ibareli başvurunun, görsel, fonetik ve anlamsal olarak müvekkilinin tanınmış seri markası niteliğindeki "KANAL a", "RADYO a", "a" ibareli markaları ile iltibas yarattığını, dava konusu markanın, ortalama seviyedeki tüketici nezdinde müvekkilinin markaları ile ilişkilendirilme ihtimalinin bulunduğunu, müvekkili ile davalı şirket arasında işletmesel ve idari bir bağ olduğu ve dava konusu markanın müvekkiline ait seri markalardan biri izlenimi uyandıracağı ... iken aksi yönde ittihaz edilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, basiretli bir tacir olan davalı şirketin, müvekkilinin tescilli ve tanınmış markaları ile birebir aynı okunan dava konusu marka tescil müracaatının iyi niyet kaideleri ile bağdaşmadığını, dosya kapsamında tanzim edilen bilirkişi raporunun denetim ve hüküm kurmaya elverişli olmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemmiştir.

2.Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; gerekçeli kararda, başvuru kapsamındaki 38. ve 41. sınıf hizmetlerin tamamı için 556 sayılı KHK'nın 8 ... maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi maddesi anlamında iltibas ihtimali olduğunun, ancak markalar arasında iltibas tehlikesinin olmadığının belirtildiğini, gerekçeli kararda taraf markalarının yaklaşık 20 yıllık bir süredir birlikte var oldukları, taraf markalarının birbirleri açısından çekişme konusu olmaktan çıktığı şeklinde bir tespite yer verilmiş ise de bu tespitin hatalı olduğunu, müvekkili ile karşı tarafın çekişmesizlik ve birlikte var olma durumunun söz konusu olmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin düzeltilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç