muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/385, Karar No: 2021/295, Tarih: 22.06.2021

Görüldüğü gibi, 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilip istinaf sonrası temyiz denetimine tabi olan kararlara yönelik temyiz süresinin on beş gün olacağı hususunda her herhangi bir kuşku bulunmamakla birlikte, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce Yargıtayın temyiz incelemesinden geçen ve bozma üzerine 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında yeniden verilen kararların temyiz süresinin ne olacağı hususunda Kanunda açıkça bir düzenleme bulunmamaktadır.

Bilindiği üzere, usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça "hemen ve derhal uygulanma" ilkesidir. Anılan ilke uyarınca usul işlemleri yapıldıkları sırada yürürlükte olan muhakeme kanunu hükümlerine tâbi olacaktır. Usul Kanunlarında yapılan değişiklikler, yasa yürürlüğe girdikten sonra yapılacak işlemler hakkında uygulanacak olup maddi ceza hukuku kurallarının aksine geçmişe yürümezler. O hâlde ceza yargılaması sırasında, kanunlarda değişiklik yapılması veyahut dayanılan bir usul kuralına ilişkin kanun hükmünün Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi hâlinde, yeni kanun veya iptal sonucu ortaya çıkan usul prosedürü, devam etmekte olan işlemlere uygulanmalıdır. Ancak 5320 sayılı Kanun’un 4. maddesinin ikinci fıkrasında ifade edilen bu durum önceki kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde o kanuna uygun olarak gerçekleştirilen işlemlerin geçersizliği neticesini doğurmayacağı gibi, yenilenmesini de gerektirmeyecektir.

Bununla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi karşısında, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar bakımından hemen ve derhal uygulama ilkesi geçerli olmayacak, bu kararlar kesinleşinceye kadar Kanun'daki açık ve emredici düzenleme uyarınca 1412 sayılı CMUK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanmaya devam edecektir.

Gelinen aşamada ifade etmek gerekir ki, istinaf mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucu, istinaf başvurusunda Cumhuriyet savcısı dışındaki diğer kişiler bakımından sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken, temyiz kanun yolunda, mülga 1412 sayılı CMUK’dan farklı şekilde, re’sen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde temyiz edenin, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini, temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren ek bir dilekçe vermesini öngörmüştür. Bu bağlamda, temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığının anlaşılır bir şekilde gösterilmesi gerekmekte olup dilekçenin herhangi bir temyiz sebebi içermemesi durumunda temyiz isteminin reddi sonucu doğacağından madde gerekçesinde de ifade edildiği gibi tarafların temyiz haklarını daha etkin kullanabilmeleri amacıyla temyiz isteminde bulunma süresi yedi günden on beş güne çıkarılmıştır. Başka bir anlatımla, kanun koyucunun, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alarak temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkardığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, 7035 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin birinci fıkrası ile; “Bu Kanunla, 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesi ile 6100 sayılı Kanun'un 361. maddesinde temyiz sürelerine ilişkin olarak yapılan değişiklikler, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte ve sonrasında verilen kararlar hakkında uygulanır.” hükmü öngörülmüş olup 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunan kanun koyucunun bilinçli bir tercih göstererek bu yönde bir düzenlemeye yer vermemesi dikkate alındığında, istinaf öncesi veya sonrası ayrımı yapılmaksızın 05.08.2017 tarihinden sonra verilen tüm kararların on beş günlük temyiz süresine tabi olduğu sonucuna ulaşılması da mümkün görünmemektedir.

Öte yandan, ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 04.06.1984 tarihli ve 2-196 sayılı kararında yer verildiği üzere, ilgili kişinin yüzüne karşı verilen bir hükme yönelik yasal temyiz süresi, tefhimle birlikte başlamakta olup sonradan yapılan karar tebliği, temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır. Ancak, tefhim ile birlikte temyiz süresinin işlemeye başlaması için kanun yolu bildiriminin Kanun'un öngördüğü şekilde ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde yapılması gerekmektedir. Anayasanın 40/2. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca gerek yüze karşı, gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça belirtilmesi zorunludur. Yanılgılı bildirim nedeniyle temyiz hakkının etkin kullanılmasının engellendiği hâllerde temyiz isteminde bulunan bu yanılgısından faydalanması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Örneğin, yasal temyiz süresi yedi gün olduğu hâlde Yerel Mahkemece, kanun yolu süresinin on beş gün şeklinde hatalı olarak gösterildiği durumlarda temyiz edenin yedinci günden sonra verdiği dilekçesinin kabul edilerek temyiz incelemesi yapılması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın, hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından cezalandırılmasına ilişkin 10.02.2015 tarihli ve 104-54 sayılı hükümlerin sanık tarafından bir haftalık yasal süresi içinde temyiz edildiği,

Temyiz aşamasında 05.08.2017 tarihli ve 30145 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "yedi" ibaresinin "on beş" şeklinde değiştirilerek temyiz süresinin on beş güne çıkarıldığı,

Sanığın temyiz talebi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 02.05.2019 tarih ve 13873-7343 sayı ile bozulmasının ardından devam olunan yargılama sonucunda, bozmaya uyan Yerel Mahkemece, 26.06.2019 tarihli kısa kararın hazır bulunan sanığa tefhim edildiği,

Kanun yolu bildiriminde “Sanığın yüzüne karşı, müştekinin gıyabında, sanık yönünden kararın tefhim tarihi olan bugünden, müşteki yönünden kararın tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük yasal süre içerisinde, bulunduğu cezaevi idaresine verilecek dilekçe ile mahkememize gönderilmek üzere ve müşteki yönünden mahkememize verilecek bir dilekçe veya tarafların mahkememiz yargı çevresi dışında bulunması hâlinde bulundukları yer Nöbetçi Asliye Ceza Mahkemesine verilecek bir dilekçe ile veya mahkememiz zabıt kâtibine bu yönde beyanda bulunularak, bu beyanın tutanağa geçirilip, tutanağın hâkime onaylattırılması suretiyle Yargıtay İlgili Ceza Dairesine temyiz yasa yoluna başvurma haklarının bulunduğuna,” şeklinde açıklamalara yer verildiği,

Sanığın, bulunduğu Ceza İnfaz Kurumundan gönderdiği 08.07.2019 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu olayda;

Sanığın, bulunduğu Ceza İnfaz Kurumundan gönderdiği 08.07.2019 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu olayda;

Ceza muhakemesi sistemimizde hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna oluşu, hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasanın 36. maddesinde düzenlenen "Hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının gözetilmesi gerekliliği, Sözleşmeye ilişkin Ek 7 numaralı Protokolünün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğuna ilişkin düzenlemeler birlikte dikkate alındığında, kamu davasının asli bir süjesi olan sanığın, adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olduğunda herhangi bir tereddüt bulunmamakla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ayrıca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alan kanun koyucu, 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yaparak 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilen kararlar bakımından temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkarmış ise de, 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunduğu hâlde bilinçli bir şekilde bu yönde bir düzenlemeye yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, incelemeye konu son karar tarihi 26.06.2019 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle sanığın, yüzüne karşı tefhim edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik on ikinci günde gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 18.06.2020 tarihli ve 1156-5856 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanığın, ... 54. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2019 tarihli ve 356-384 sayılı kararlarına yönelik temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2633, Karar No: 2018/1995, Tarih: 19.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/2633 E.  ,  2018/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan mağdurenin 23.07.2010 günü saat 22.30 sıralarında tanık İsmail tarafından elleri ve kolları bağlı, ağzı bantlı olarak bulunması üzerine adli makamlara intikal eden olayda, mağdurenin alınan beyanlarında, 23.07.2010 günü üç kişi tarafından kaçırılarak dövüldüğünü ve baygın şekilde tanık tarafından bulunduğunu belirttiği, 26.07.2010 günü saat 19.25 de polis merkezinde bilgisayar ortamında gösterilen şahıslardan sanığı teşhis ettiği, ayrıca dava konusu olmayan ancak dava dosyasına beyanlardan ve sunulan belgelerden yansıdığı şekilde mağdurenin 24.08.2010 tarihinde ikinci kez kaçırıldığı olaya da sanığın iştirak ettiğini iddia ettiği anlaşılsa da, mağdureye sanığın teşhisi için gösterilen resmin sanığın olayın olduğu iddia edilen gün Metris Ceza İnfaz Kurumuna teslimi esnasında çekilen fotoğraf olduğu, sanığın cezaevine girmesine neden olayın ise, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan araştırmaya göre, Bakırköy 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.09.2010 gün ve 2010/431 Esas, 2010/607 Karar sayılı dosyasına konu edilip 22.07.2010 tarihinde işlediği silahla yaralama eylemi olduğu, sanığın anılan olay nedeniyle 22.07.2010 tarihinde gözaltına alınıp 23.07.2010 tarihinde tutuklandığı gerek anılan karardan gerekse UYAP üzerinde yapılan tutukluluk sorgulamasından anlaşıldığı gibi yine 24.08.2010 tarihindeki kaçırılma olayında da yer aldığı iddia edilen sanığın bu tarihte de halen cezaevinde tutuklu bulunduğu nazara alındığında atılı suçu işlemediği sabit olmasına rağmen, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

İddia olunan eylemin birden fazla kişi tarafından cebirle gerçekleştirilmesi ve mağdurenin suç tarihinde çocuk olduğunun anlaşılmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 109/3-b, 109/3-f. maddeleri yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

Hükmedilen 1 yıl hapis cezası adli para cezasına çevrilirken 7.300 TL yerine 7.200 TL adli para cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini ve adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi gereğince taksitlendirilmesi esnasında taksit aralıklarının belirtilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5194, Karar No: 2014/19510, Tarih: 13.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/5194 E.  ,  2014/19510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 132,37 TL maddi, 2.500 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacı vekilinin 18.04.2013 tarihli dilekçesi ile müvekkilinin bir suç soruşturması nedeniyle tutuklandığını, yapılan soruşturma sonunda üzerine atılı suçtan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağını oluşturan ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2012/113224 Soruşturma sayılı dosyasının incelenmesinde; şüphelinin (davacının) suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak suçundan tutuklu kaldığı ve soruşturma sonunda 18.12.2012 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın kesinleştiği, tazminat davasının, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin, davanın reddedilmesi gerektiğine ve tazminat miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12677, Karar No: 2023/2981, Tarih: 23.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/12677 E.  ,  2023/2981 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.11.2022 tarihli ve 2022/3750 Esas, 2022/3529 Karar sayılı kararının, sanık ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, aynı Kanun'un 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği dikkate alındığında; katılan ...'ın yokluğunda verilen kararın duruşmada bildirdiği ve bilinen son adresi olan “Cumhuriyet Mahallesi Gürsoy Sokak no:17A Söke ... ” adresinden farklı olan ve katılanın en son alınan ifadesinde artık oturmadığını belirttiği MERNİS adresine MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin tebliğe çıkarıldığı, bu tebligatın iade gelmesi üzerine de MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğat yapıldığı, bu şekilde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu anlaşılmakla; gerekçeli karar ile temyiz talebinin öncelikle katılanın kovuşturma aşamasında bildirdiği en son adresine başvurabileceği kanun yolları ve başvuru süresini bildirir biçimde usulüne uygun olarak tebliğinin yapılması, bu adresine tebliğ yapılamaması halinde katılanın güncel MERNİS adresine usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi, tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükümleri temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40535, Karar No: 2020/8300, Tarih: 01.07.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/40535 E.  ,  2020/8300 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı apartmanda 04/08/2003-18/09/2015 tarihleri arasında kesintisiz olarak konut kapıcılığı yaptığını, davacının 18/09/2015 tarihinde gönderdiği ihtarname ile yıllardır ödenmeyen ücretlerini talep ettiğini, bunun üzerine davacının kapıcı dairesinden taşınmak durumunda bırakılarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının binada kiracı olarak oturan Mustafa Kodal’ın eşi olduğunu, davacının iddia edildiği şekilde kapıcı olarak çalışmadığını, daireyi kendilerinin boşalttıklarını ve ortada bir fesih de olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince, davacı vekilinin ileri sürdüğü istinaf sebepleri yerinde görülmediğinden davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacı ile davalı arasında hizmet akdini kurulup kurulmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.Davacı, davalı apartmanda kapıcılık yaptığını iddia etmektedir. Davalı ise davacının çalışmasının olmadığını, davacının eşi ...’nın 2003 yılında kira kontratı imzalayarak binada kiracı olarak oturduklarını, bu dönemde apartmanın temizlik işlerinin ücret karşılığı başkasına yaptırıldığını, 2005-2006 yıllarında ...’nın elektrik, su ve kira bedelini ödeyemediğini, sigortalı bir işte çalıştığı için sigortalı olarak apartmanda çalışamayacağını belirtip akşamları çöpleri almayı, hafta sonları da merdivenleri temizleyebileceğini, dışarıdan ücretle yaptırılan işleri kendisinin yapmak istediğini söylediğini, bu isteğinin kabul edildiğini, bu süreçte diğer apartmalara ve dairelere de günlük temizliğe gittiğini, daha sonra davacının eşi ...’nın rahatsızlığından dolayı 28/09/2015 tarihinde daireyi boşalttığını, davacının iddia edildiği şekilde kapıcı olarak çalışmadığını savunmuştur. İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesince hizmet ilişkinin davacı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de karar hatalıdır. Şöyle ki, davalı taraf, savunmalarında davacının eşinin 2003 yılında kira kontratı imzalayarak binada kiracı olarak oturduklarını, bu dönemde temizlik işlerinin ücret karşılığı başkasına yaptırıldığını beyan etmiştir. Dosya kapsamında bulunan ve davacının eşi tarafından imzalanan 01.07.2003 tarihli kira kontratında kiralanan yerin numarasına “KD” yazılmış olup buradan davacının kapıcı dairesinde oturduğu anlaşılmaktadır. Yine davacının eşi tarafından imzalanan hususi şartlar başlıklı 01.07.2003 tarihli yazıda elektik ve suyun yarısının ödeneceği belirtilmiş olup bu belge ile davalının 2005-2006 yılına kadar davacı ve eşinin kiracı olarak oturduğu, temizlik işlerinin dışarıdan başkasına yaptırıldığı savunması çelişmektedir. Diğer yandan, yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları başka sokaktaki apartmanların kapıcılığını yapmış olsalar da davacıyla sabahları aynı marketten alışveriş yaptıkları ve davacının akşamları çöpleri dökmesi gibi görgüye dayalı beyanları bulunmaktadır.Dosyadaki tüm bilgi, belge ve somut tanık beyanlarına göre, davacı ile davalı arasında 04.08.2003- 18.09.2015 tarihleri arasında hizmet akdinin kurulduğu ve davacının kısmi süreli çalışma esasına göre çalıştığı, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı neden olmadan feshedildiği kabul edilerek bu hususta yapılacak hesaplama doğrultusunda hüküm kurulması gerekmektedir. Diğer yandan dosya kapsamından, davacının haftanın yedi günü ve ulusal bayram genel tatillerde çalışmasına rağmen alacaklarının ve aylık ücretinin ödenmediği, yıllık izinlerinin kullandırılmadığı sabit olup, söz konusu alacakların yukarıda belirtilen kısmi süreli çalışma esasına göre yapılacak hesaplama ile hüküm altına alınması gerekmektedir. Hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir