muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12616, Karar No: 2023/315, Tarih: 12.01.2023

Somut olayda, 5510 sayılı Kanun'un 21 /1 ve 4. maddesi gözetilerek davalıların sorumluluğu belirlenmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Dosyada mevcut belgelerden sigortalının hak sahiplerine iş kazası gelirinden sonra ölüm aylığınında bağlandığı anlaşılmaktadır.

506 sayılı Kanun'un 92. maddesinde, "malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir. Bu düzenleme 5510 sayılı Kanun'un 54. maddesinde de yer almaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 5510 sayılı Yasa’nın 54. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı; gelirin başladığı tarih itibariyle 5510 sayılı Yasa’nın 54. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle bulunan tutar ile yarıya indirilmemiş tam gelir üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerinin karşılaştırılması sonucu düşük olan esas alınarak belirlenmelidir.

Bu itibarla mahkemece, sigortalının hak sahiplerine bağlanan iş kazası gelirlerine 5510 sayılı Kanun'un 54. maddesinin uygulanıp uygulanmadığının davacı Kurumdan sorulması ve anılan kanunun 54. maddesinin iş kazası gelirlerine uygulandığının anlaşılması halinde yukarıda belirtilen şekilde hesaplama yapılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması yerinde görülmemiştir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öncelikle 5510 sayılı Kanun'un 54. maddesinin iş kazası gelirine uygulanıp uygulanmadığı davacı Kurumdan sorulmalı, eşe bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri ve fiili ödeme miktarı açıklığa kavuşturulmalı, öngörülen ilkeler gereğince uzman bilirkişi tarafından yöntemince rapor düzenlenerek hak sahibinin gerçek zararı hesaplanmalı, 5510 sayılı Kanun'un 21 /1 ve 4. maddesi gözetilerek davalıların sorumluluğu belirlenmelidir." gerekçeleriyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli, 2019/213 Esas 2022/199 Karar sayılı kararıyla; davaya konu iş kazası nedeniyle sigortalı işçi ...'ın hak sahiplerine 27.03.2013 onay tarihli 46.456,99 TL gelir bağlandığı, ...'a 464,49 TL fiili ödeme yapıldığı, hak sahibi ...'a 928,99 TL fiili ödeme yapıldığı, 363,00 TL cenaze yardımı yapıldığı, sigortalı müteveffa işçinin hak sahiplerinin davalıların kusur oranına göre yapılan gerçek zarar tavan miktarının 256.364,34 TL olduğu, SGK tarafından bağlanan peşin sermaye değerinin daha düşük olması nedeniyle ilk PSD gelirlerin esas alınacağı anlaşılmış olup, 5510 sayılı kanunun 21/1. maddesine göre işverenlerin toplam % 60, üçüncü kişi ...'in ise % 30 kusurlu oldukları tespit edilmiş olduğundan, işverenlerin gelir yönünden müteselsil sorumlu olacağı tutarın ilk peşin sermaye değerli gelirin işverenin kusur oranı ile çarpımı sonucu bulunacak miktar ve ilk peşin sermaye değerli gelirin yarısının üçüncü kişinin kusur oranı ile çarpımı sonucu bulunacak miktarın toplamından oluşacağı gözetilerek; ( 46.456,99 TL x % 60) + (46.456,99 TL /2 x % 30) kadar sorumlu olacağından işverenlerin müteselsil sorumluluğunun 34.842,73TL olduğu, üçüncü kişi ...'in ise 21/4. madde uyarınca gelir yönünden müteselsilen sorumlu olacağı miktarın ise gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutardan oluşacağı gözetilerek; ( 46.456,99 TL /2 x % 90) 20.905,64 TL olduğu, davacının rücu edebileceği cenaze giderinin 326,70TL olduğu, davacının rücu edebileceği fiili ödemenin 1.254,13 TL olduğu dikkate alınmak ve taleple bağlı kalındığı belirtilmek suretiyle, "Davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile,

- 34.842,73 TL Peşin sermaye değerli gelirin davalı üçüncü kişi ...'in sorumluluğu 20.905,64 TL olmak üzere gelir onay tarihi olan 27.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, Fazlaya ilişkin talebin reddine,

-Taleple bağlı kalınarak 1.053,14 TL fiili ödemenin sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

-326,70 TL cenaze yardımı giderinin 18.09.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalılar vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

-326,70 TL cenaze yardımı giderinin 18.09.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine," karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalılar vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; işverenin işçiyi gözetme kollama görevini ihmal ettiğini, işçiye iş kanunun gerektirdiği eğitimin verilmediği, dava öncesi SGK teftiş raporunda davalıya verilen kusur ile dava esnasında alınan bilirkişi raporu ile davalıya verilen kusur arasında fark olup bu çelişki giderilmeden karar verildiğini, sigortalıya kusur yüklenemeyeceğini, davalı işverenlerin iş kazasının meydana gelmesinde %100 oranında tam kusurlu olduğunu, belirtilerek kararın bozulması talep edilmiştir.

Davalılar vekili tarafından; müvekkil davalılar arasında akdedilen 01.04.2012 tarihli gemi söküm sözleşmesi isimli sözleşmenin eser sözleşmesi niteliğinde olduğu, davalılar arasındaki ilişkinin asıl işveren alt işveren ilişkisi olarak yorumlanamayacağı, SGK tarafından iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından gelir bağlanmış olması durumunda ise yine kurumun tüm zararını rücu etmesinin mümkün olmadığı, bilirkişi raporundaki kusur dağılımının gerçeğe aykırı olduğu, tanık beyanlarına göre sigortalıya eğitim verildiğinin sabit olduğu, iş ekipmanlarının verildiği, raporlar arasındaki çelişkiler giderilmeden hesap yapılması da hatalı olduğu, işçi ...'ın, iş sağlığı ve güvenliği mevzuatının kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmediği, iş kazasının gerçekleşmesinde asli kusurlu olduğu, kendisine %10 oranında kusur izafesinin yapılmasının eksik ve hatalı olduğu, eksik incelemeye dayalı karar verildiği belirtilerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 18.07.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda vefat eden sigortalı nedeniyle uğranılan kurum zararının davalılardan müştereken ve müteselsilen rücuan tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 21. maddesidir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Kurum ve davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Fazla yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/17664, Karar No: 2012/14175, Tarih: 28.05.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/17664 E.  ,  2012/14175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Şişli 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :16.05.2011
Yargıtay — Esas No: 2010/5560, Karar No: 2010/7713, Tarih: 22.06.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/5560 E.  ,  2010/7713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :28.11.2008

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dairemizin 28.9.2009 günlü geri çevirme kararı ile kiralanana ait tapu kayıtlarının istenilmesine karar verilmiş ise de, gelen tapu kayıtlarının incelenmesinden tapu kayıtlarının dava konusu kiralanana ait olmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece kiralananın açık adresinden taraflardan temin edilecek tapu bilgilerinden istifade edilerek yeniden ilgili kayıtların temin edilerek evraka eklenip gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6760, Karar No: 2015/11174, Tarih: 19.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/6760 E.  ,  2015/11174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... ile ihbar olunan ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalılardan ... 01.12.1998 tarihinden itibaren temizlik görevlisi olarak Pamukbank Genel Müdürlüğünde çalıştığını ve diğer davalı .... nin ... nin Külli halefi olduğundan müvekkilinin haklarından diğer davalı şirket ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu, iş sözleşmesinin yeni ihale alınamadığı ve kendilerine ihtiyaç kalmadığı gerekçesi ile yasal hakları ödenmeden 15.12.2004 tarihinde feshedildiğini, işyerinde 08-20 saatleri arasında haftada 5 gün çalıştığını ve son ücretinin 550,00TL net olduğunu iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ve yıllık izin alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı .... Vekili; Davacı ile müvekkili banka arasında hizmet akdi bulanmadığından davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, davacı taleplerinin zaman aşımına uğramış olduğunu, müvekkili bankanın hizmet birimlerinde temizlik işlerinin yaptırılması hususundu ... İle temizlik hizmetleri sözleşmesi akdedildiğini, sözleşmenin 5 ve 6 maddeleri uyarınca firmanın çalıştırdığı personele ilişkin yasal hükümlülük ve sorumluluklar ile ücret ve diğer tüm haklarının firma tarafından karşılanacağının taahhüt edildiğini, bu nedenle müvekkili bankanın bir sorumluluğu olamayacağını, müvekkili banka ile ... Arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunamayacağını, müvekkili bankanın ihale makamı konumunda olup, davacının talep konusu alacaklarından sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...’ye usulüne uygun tebligat yapılmış, yazılı ya da sözlü savunmada bulunmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı .... vekili ile ihbar olunan ... vekili ayrı ayrı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davalılar yanında müdahil olmayan ve aleyhine hüküm kurulmayan ihbar olunan ...'nun kararı temyiz hakkı bulunmadığından, ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine,

2- Davalı ...'nin temyizine gelince;

Davacı dava dilekçesinde 01/12/1998-15/12/2004 tarihleri arasında çalıştığını iddia etmiş, ancak buna ilişkin dosyaya herhangi bir belge sunmamıştır. Dinlenen tek davacı tanığı da, davalıların çalışanı olmayıp, davacının hizmet süresi hakkında da bir beyanda bulunmamıştır.

E) Gerekçe:

1- Davalılar yanında müdahil olmayan ve aleyhine hüküm kurulmayan ihbar olunan ...'nun kararı temyiz hakkı bulunmadığından, ... vekilinin temyiz dilekçesinin reddine,

2- Davalı ...'nin temyizine gelince;

Davacı dava dilekçesinde 01/12/1998-15/12/2004 tarihleri arasında çalıştığını iddia etmiş, ancak buna ilişkin dosyaya herhangi bir belge sunmamıştır. Dinlenen tek davacı tanığı da, davalıların çalışanı olmayıp, davacının hizmet süresi hakkında da bir beyanda bulunmamıştır.

Davacının çalıştığını iddia ettiği süre 6 yıla yakın olup, çalışmasının sadece tanık ifadesi ile kanıtlanması mümkün değildir. Ayrıca davacının dinlettiği tanığın işyeri çalışanı olmayıp çalışmayı tam anlamıyla bilmesi mümkün olmadığından ifadelerine itibar edilemez.

Mahkemece, davacının sigorta hizmet cetveli getirtilerek talep döneminde belirtilen işyerinin kime/kimlere ait olduğu ve davalı banka ile ilişkilerinin olup, olmadığının belirlenip sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 19.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1127, Karar No: 2007/1865, Tarih: 27.02.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/1127 E.  ,  2007/1865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 14.03.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.03.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, ... yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı taraflar temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, Harçlar Kanunun 13/J maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 27.2.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1496, Karar No: 2017/1087, Tarih: 01.03.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/1496 E.  ,  2017/1087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan (iki kez) kurulan hükümler yönünden uyarlama talebinin reddi ile mevcut hükümlerin aynen infazına, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden uyarlama talebinin kabulü ile çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, lehe Kanunun belirlenmesine ilişkin verilen kararların Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2011 gün ve 66/96 sayılı ilamında da açıklandığı üzere 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98/1. maddesine göre verilmesi nedeniyle aynı Kanunun 101/3. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı anlaşıldığından, hükümlü, mağdure .. ... vekili ile ... vekilinin temyiz istemleri 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi hükmüne göre itiraz niteliğinde kabul edilip gerekli karar mahallinde merciince verilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine İADESİNE, 01.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9492, Karar No: 2015/2930, Tarih: 28.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9492 E.  ,  2015/2930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. Şölen Güldemir ile davalı vekili Av. ...'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı kooperatif vekili, 09.02.2001 tarihli ek sözleşme ile kooperatif üyelerinin sıfatı ne olursa olsun, aidat, ortak gidere katılımının zorunlu kılındığını, kooperatif genel kurulunda bu konuda karar alındığını ve karara itiraz edilmediğini, genel kurulda belirlenen ödemelerin tahsili için davalı hakkında başlatılan takibe davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, % 40 icra inkâr tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin arsa sahibinin halefi olduğunu, sözleşmeye göre konutların oturmaya uygun halde teslim edileceğini, resmi şekilde yapılmayan ek sözleşmenin geçersiz olduğunu, ayrıca tüm maliklerce imzalanmadığını, uyuşmazlığın kooperatif hukuku ile çözümlenemeyeceğini, müvekkilinin peşin ödemeli ortak değil arsa sahibi olduğunu, kooperatif genel kurul kararlarının sözleşmeyi bertaraf edemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kooperatif ve arsa sahibi tarafından açılan davalar birlikte görülerek arsa sahibinin genel giderlere katılma yükümlülüğü bulunmadığı gerekçesiyle eldeki davanın reddine, arsa sahibinin davasının kısmen kabulüne ilişkin kararı, Dairemizce, farklı yargılama usulüne tabi davaların ayrılarak incelenmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, bozmaya uyan mahkemece, davalının arsa sahibine ait taşınmazı alarak ortak olduğundan 09.02.2001 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tarafları bağladığı, sözleşme uyarınca tüm imalatın yüklenici tarafından yapılması gerektiği, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2039, Karar No: 2018/3166, Tarih: 25.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/2039 E.  ,  2018/3166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

: (Ankara 30. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya,toplanıp karar yerinde gösterilen delillere,mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 102/1. maddesinde düzenlenen basit cinsel saldırı suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olarak davaya katılan ...'ın mahkemece kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesinin ardından inceleme safhasında vekili aracılığıyla dosyaya gönderdiği 12.04.2018 havale tarihli dilekçe ile mevcut şikayetinden vazgeçtiği anlaşıldığından, sanıktan vazgeçmeyi kabul edip etmediği de sorularak neticesine göre 5237 sayılı TCK'nın 73 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.