muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2662, Karar No: 2020/8347, Tarih: 14.12.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/2662 E.  ,  2020/8347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nin “Hukuki dinlenilme hakkı” başlıklı 27. maddesi ile Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davalılardan ... ve ...’na yapılan gerekçeli karar tebliğlerinin TK m.21/1 uyarınca yapılmış olmasına rağmen muhatapların işte ve çarşıda olduğu bilgisi alınan komşunun isminin tebligat parçalarından anlaşılamadığından usulüne uygun olmadığı; davalı ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararların tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 14.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20034, Karar No: 2018/5727, Tarih: 13.11.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/20034 E.  ,  2018/5727 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

YARGITAY KARARI

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı ile davalı arasında kobi satış kanalı sözleşmesi akdedildiğini, sözleşmeye bağlı olarak davalıya 100.000 TL teminat mektubu verildiğini, davacının sözleşmeyi bayiliği kapatma nedeni ile fesh ettiğini, teminat mektubunun temel dayanağı olan riskin doğmadığını, davalı tarafından davacı şirkete haksız olarak para cezaları ve prim iadelerinin tahakkuk ettirildiğini ileri sürerek, sözleşmenin feshine, teminat mektubunun iadesine, şimdilik 1.000 TL müspet zararın, 10.000 TL para cezasının, 100.000 TL prim iadesinin,4.000 TL cari hesap alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre,taraflar arasında kobi satış kanalı sözleşmesi düzenlendiği, davacının 15/03/2013 tarihinde sözleşmeyi feshettiğini bildirdiği, davalının da 20/03/2013 tarihli ihtarnamesi ile sözleşmeyi feshettiğini bildirdiği, davalının sözleşme gereğince birtakım yükümlülüklerin yerine getirilmesini istediği, bu yükümlülüklerin özellikle davalı tarafından aylık olarak belirlenen performans limitleri altında satış yapmamak ve dijital arşivleme sisteminde kayıtlı evrak yüzdesinin düşük olması olduğu, davacının 2012 yılından sonra belirlenen hedeflerin altında satış yaptığı ve dijital sistemindeki eksik evrak yüzdesinin 2012 yılının sonunda %96,9 seviyelerinde olduğu, bu nedenle davalının sözleşmeyi haklı nedenle feshettiği saptandığından kar kaybı alacağı talep edemeyeceği, davacının davalıya 24.717.44 TL borcunun bulunduğu, alacak isteminin yerinde olmadığı, para cezalarından sözleşmeye göre davacının sorumlu olduğu, prim iadesine ilişkin istemin kanıtlamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 01.03.2010 tarihli Kobi Satış Kanalı Sözleşmesi düzenlenmiş ve sözleşme süresi 1 yıl olup 1'er yıl halinde 5 yıla kadar uzatılacağı hüküm altına alınmıştır. Sözleşmenin 26.2. maddesinde '' Türk Telekom, 7 gün önceden KSK ise 1 ay önceden noter kanalı ile ihbarda bulunmak koşulu ile işbu sözleşmeyi her zaman sona erdirebilir.''hükmüne yer verilmiştir. Bu hükme göre KSK (Kobi Satış Kanalı) olan davacı sözleşmeyi feshetmeden 1 ay öncesinde davalıya ihtarda bulunması gerekir.Ancak somut olayda davacı 1 aylık süre vermeksizin doğrudan sözleşmeyi fesh etmiş ve sözleşmenin feshini de herhangi bir haklı nedene dayandırmamıştır.Bu durumda davacının sözleşmeyi haksız fesh ettiği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla davalının da sözleşmeyi feshetmesi nedeniyle mahkemece davalının sözleşmeyi fesihte haklı olup olmadığı hususunun yapılacak incelemeyle tespit edilmesi gerekir. Buna göre davacının sözleşmeyi fesihte haksız olduğu gözetilerek toplanacak deliller doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 13/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7088, Karar No: 2019/9764, Tarih: 26.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/7088 E.  ,  2019/9764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden önce 05/08/2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nun 291. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen ve Bölge Adliye Mahkemelerinin kararlarına karşı yedi gün olarak öngörülen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği; ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtaydan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nun 305 ila 326. maddelerinin uygulanması gerektiği ve 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesi uyarınca da temyiz süresinin bir hafta olduğu gözetilmeden, sanık müdafine tebliğ edilen kararda temyiz süresinin 15 gün olduğu belirtilmek suretiyle yanıltıcı ifade kullanılmış olması, kanun yoluna ilişkin süreler konusunda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'unda ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'unda farklı düzenlemelere yer verilmesi, 7035 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonra temyiz süresi konusunda tereddütler oluşması ve ilk derece mahkemelerince yanıltıcı ifadeler kullanılmasının, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/10/2015 tarihli, 2015/11-120 Esas ve 2015/313 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, avukatlar da dahil olmak üzere başvurucuların kanun yolunda yanılmalarına sebep olduğu gibi, Anayasa Mahkemesinin 09/06/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/4987) ve 22/09/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/1382) kararlarına göre de bu durumun adil yargılanma hakkı kapsamında mahkemeye erişim hakkının ihlali niteliğinde bulunması nedenleriyle, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

Sanık ... hakkında kurulan hükümde TCK'nun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 takdiri indirim nedeni uygulanarak netice cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası yerine 1 yıl 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ve suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak

1-Sanık ...’in yakalandığında müştekinin iş yerinden çaldıkları televizyon ve laptobu hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık ...'a sattıklarını belirtmeleri üzerine çalınan eşyaların bu sanıktan alınarak müştekiye iade edildiği, ancak sanık ...'un talimat mahkemesinde alınan beyanında sanık ve suça sürüklenen çocuklardan aldığı eşyaların parasını ödemeden polislerin kendisinden aldığını beyan ettiği, müştekinin iş yerinden çalınan 1 terabayt hard diskin ise iade edilmediği anşılmakla müşteki dinlenerek soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası olup olmadığı sorularak sonucuna göre sanık ... hakkında TCK'nun 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama imkanının tartışılması gerektiğinin gözetilmeden yasal şartların oluşmadığı şeklindeki gerekçe ile sanık ... hakkında TCK’nun 168. maddesinin uygulanmaması,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 31.03.2015 gün, 2014/823 Esas-2015/85 sayılı kararında belirtildiği üzere, "Bozma ilamına uyulmasına karar verildikten sonra dönülemez nitelikteki bu karardan dönerek ilk hükümdeki gibi karar veren, bozma gereklerini yerine getirmeyen yerel mahkemenin uygulaması isabetsiz olup hükmün bozulmasına karar verilmelidir." şeklindeki görüş karşısında; Dosya kapsamından Dairemizin 21.03.2018 tarihli, 2016/6846 Esas ve 2018/3599 Karar sayılı ilamında ifade edildiği üzere suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde müştekinin kısmi iadeye rızasının bulunup bulunmadığı sorulmadan suça sürüklenen çocuklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-4857 sayılı İş Kanunu'nun 71. ve Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma ve Kurulları Yönetmeliğinin 48/9. maddeleri nazara alındığında, suç tarihinde 12- 15 yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında gönüllü de olsa kamuya yararlı işte çalışma seçenek yaptırımına hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3-4857 sayılı İş Kanunu'nun 71. ve Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma ve Kurulları Yönetmeliğinin 48/9. maddeleri nazara alındığında, suç tarihinde 12- 15 yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında gönüllü de olsa kamuya yararlı işte çalışma seçenek yaptırımına hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

4-Sanık ... hakkında CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan cezanın 1 yıl 15 gün hapis cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; suça sürüklenen çocuk ... hakkında kazanılmış hakka konu olan cezanın 6 ay 7 gün hapis cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; suça sürüklenen çocuk ... hakkında kazanılmış hakka konu olan cezanın 8 ay 10 gün hapis cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun 8 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

5-Yargılama giderine ilişkin olarak, Yargıtay denetimine elverir şekilde yargılama giderleri döküm ve miktarı belirtilmeden, yazılı şekilde kamu üzerinde bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafileri ile suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1562, Karar No: 2012/3862, Tarih: 07.05.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/1562 E.  ,  2012/3862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.02.2011 gün ve 163/58 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuksal nedenine dayanarak 132 ada 20 ve 136 ada 130 parsel sayılı taşınmazların Hazineye ait tapu kayıtlarının iptali ile adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, aleyhe olan hususları kabul etmediklerini açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 05.11.2010 havale tarihli teknik bilirkişinin krokisinde gösterdiği 136 ada 130 parselin 1.129,49 m2, 132 ada 20 parselin ise 965,89 m2 bölümlerine ait tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık konusu ham toprak niteliğinde 1.382,82 m2 miktarındaki 132 ada 20 parsel 05.05.2008, hali arazi niteliğindeki 19.927,55 m2 miktarındaki 136 ada 130 parsel ise 18.06.2008 tarihinde yapılan kadastro çalışmalarında senetsizden Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerden olduğu, hiç kimsenin zilyetlik iddiasında bulunmadığı açıklanarak Hazine adına tespit edilmiş, her iki taşınmaza ait tutanak da itiraz edilmeksizin 06.12.2008 tarihinde kesinleşerek tapuya tescil edilmişlerdir.

Davacı dava dilekçesinde, kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayanmış, miras ve taksimden söz etmemiştir. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar dava konusu taşınmazın davacının babasından kendisine kaldığını, davacı tarafından zilyet ve tasarruf edildiğini ifade etmişler ancak babasından davacıya intikal şekli konusunda herhangi bir açıklamada bulunmamışlardır. UYAP sisteminden alınan nüfus aile kayıt tablosuna göre, davacının babası muris...'nin 12.01.2003 tarihinde öldüğü ve davacı ... dışında başka mirasçılarının da bulunduğu anlaşılmaktadır. TMK.nun 640/2 ve 702/2. maddelerine göre, miras bırakan Ahmet'in ölüm tarihi itibariyle mirasçılar terekeye elbirliği ile sahip olurlar ve bütün haklar üzerinde birlikte tasarruf ederler. Murisin terekesi üzerinde mirasçıların TMK.nun 701 ve 702. maddelerine göre, belirlenmiş payları olmayıp, her birinin payı, taşınmazın tamamı üzerinde söz konusudur. TMK.nun 702. maddesi uyarınca tasarrufi işlemlerde oybirliği aranır. Dava da bir tasarrufi işlem olduğundan tüm mirasçıların üçüncü kişi durumunda bulunan Hazine ve köye karşı birlikte dava açmaları zorunludur. Davacı, dava konusu parsellere ait tapu kayıtlarının iptali ile sadece adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir. Bu haliyle davacının tek başına davalı Hazineye karşı dava açma sıfatı ve yetkisi bulunmamaktadır. Dava dışı kalan mirasçıların, böyle bir davada 11.10.1982 gün ve 3/2 sayılı YİBK'na göre, sonradan muvafakatlarının alınması ya da miras şirketine mümessil tayini suretiyle dava koşulunun yerine getirilmesi de mümkün bulunmamaktadır. Davacının böyle bir dava açma yetkisi bulunmadığı dikkate alınarak davacının davasının dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında inceleme yapılarak yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün diğer yönleri incelenmeksizin açıklanan nedenden ötürü 6100 sayılı HUMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2959, Karar No: 2019/9747, Tarih: 22.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2018/2959 E.  ,  2019/9747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...Ş. ile davalılar ... Akaryakıt Tic. San. AŞ, ... Denizcilik Vinç Hizm. Nak. Gemi Onarım San. Tic. A.Ş. ve ... hakkında Bakırköy 4. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.10.2014 gün ve 2013/269 Esas ve 2014/420 Karar sayılı hüküm, Dairemizin 06.02.2018 gün ve 2015/7482 Esas-2018/644 sayılı kararı ile bozulmuş, süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu(HMK'nin)nun geçici 3. maddesi 2.fıkrası delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu(HUMK’nın)nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 384,00 TL para cezasının davalı ...'ten alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 17,70 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen davalı ...'ten alınmasına, 22/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6025, Karar No: 2016/7236, Tarih: 02.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/6025 E.  ,  2016/7236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti ve prime esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 01.05.2007–28.02.2012 aylık 9000 TL net maaşla çalıştığının tespitini talep etmiştir. Mahkemece davacının davalıya ait iş yerinde, 01.05.2007–28.02.2012 tarihleri arasında brüt asgari ücretin 4.73 katı ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Hizmet tespiti davasının yasal dayanağı 506 sayılı Kanun’un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleridir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Prime esas kazanç tutarının tespiti davasının ise 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir. Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir.