muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18479, Karar No: 2013/5284, Tarih: 27.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/18479 E.  ,  2013/5284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziosmanpaşa 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :4.5.2012

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusur bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı-davalı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.02.2012 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/21406, Karar No: 2014/25821, Tarih: 29.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/21406 E.  ,  2014/25821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2014

NUMARASI : 2013/413-2014/341

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce; sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, fazla çalışma alacağı yönünden çalışma düzenini belirleyen tüm işyeri kayıtlarının celp edilmesi ve gerekirse bilirkişiden ek rapor aldırılarak fazla çalışma alacağının yeniden hesaplattırılması, ayrıca uygun bir takdiri indirim miktarı belirlenmesi gerektiği gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen, bozma gerekleri yerine getirilmeden dosya bilirkişiye verilmiş ve bilirkişi tarafından alacağın %30 indirimli miktarı hesaplanmıştır. Bu rapora dayanılarak ve önceki gerekçelerle davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda; mahkemece, bozma ilamına uyulmasına rağmen bozma gerekleri yerine getirilmeden ve davalı işverenden işyerine giriş çıkışlarda kart basılıyorsa ya da parmak izi okuma sistemi varsa buna ilişkin kayıt ve belgeler, puantaj kayıtları, günlük çalışmalara ilişkin tüm kayıt ve belgelerle işyerindeki günlük çalışma düzenini belirleyen her türlü kayıt ve belge celp edilmeden sonuca gidildiği anlaşılmaktadır. Önceki bozma ilamının iki nolu bendi gereğince ; işyerine giriş çıkışlarda kart basılıyorsa ya da parmak izi okuma sistemi varsa buna ilişkin kayıt ve belgeler, puantaj kayıtları, günlük çalışmalara ilişkin tüm kayıt ve belgelerle işyerindeki günlük çalışma düzenini belirleyen her türlü kayıt ve belgenin getirtilmesi ve bu suretle toplanacak tüm delillerin yeniden değerlendirmeye tabi tutularak gerekirse bilirkişiden ek rapor alındıktan sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekmektedir. Bozma gerekleri yerine getirilmeden hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10951, Karar No: 2016/4042, Tarih: 23.05.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/10951 E.  ,  2016/4042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile davalı kiracının asıl alacağın 1.100,00 liralık kısmı ve faiz ile ferilerine yönelik itirazının kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 22.08.2014 tarihinde davalı aleyhine başlatmış olduğu haciz ve tahliye istekli icra takibi ile 2013 ekim ayı ile 2014 ağustos ayı arası ödenmediği iddia olunan onbir aylık kira bedeli 650,00 TL'den, toplam 7.150,00 TL'nin tahsilini talep etmiş, takipte 15.10.2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesine dayanmıştır. Ödeme emrinin, 01.09.2014 tarihinde davalı borçluya tebliğ edilmesinden sonra davalı süresinde 08.09.2014 tarihinde icra dairesine verdiği dilekçe ile aylık kira parasının 550.00 TL olduğunu, buna göre kira borcunun 6.050,00 TL olduğunu ve yasal süre içerisinde ödeneceğini bildirerek borcun 1.100,00 TL'lik kısmına itiraz etmiştir.

01 Temmuz 2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 344.cü maddesinde “Tarafların yenilenen kira dönemlerinde uygulanacak kira bedeline ilişkin anlaşmalarının, bir önceki kira yılının üretici fiyat endeksindeki artış oranını geçmemesi koşuluyla geçerlidir. Bu kural, bir yıldan daha uzun süreli kira sözleşmelerinde de uygulanır.” hükmüne, Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 2.maddesinde; geçmişe etkili olma başlığı altında “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları gerçekleştirdikleri tarihe bakılmaksızın, bütün fiil ve işlemlere uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanunun 7.maddesinde ise görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlığı altında "Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallar ile geçici ödemelere ilişkin 76., faize ilişkin 88., temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138.maddesi, görülmekte olan davalara da uygulanır." hükmü yer almaktadır. Türk Borçlar Kanununun kira artışına ilişkin 344.maddesindeki düzenleme kiracıları koruyucu nitelikte olup, kamu düzenine ilişkindir.

Olayımızda; Sözleşmenin hususi şartlar bölümünde yıllık kira artışlarının % 10 oranında yapılacağı ve 3.yılın sonunda kira bedelinin günün koşullarına göre belirleneceği kararlaştırılmıştır. 15.10.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesine göre; 15.10.2011 tarihinde başlayan 2.dönemde kira bedeli %10 oranında artışla 550,00 TL olup, 15.10.2012 tarihinde başlayan 3. dönemde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu yürürlüğe girmiştir. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun yürürlük tarihi nazara alınarak 3. dönem kirasının Türk Borçlar Kanun'unun 344.cü maddesi uyarınca belirlenip üfe oranında artışı neticesinde, aylık kira miktarı belirlenerek, sonucuna göre, takibe konu alacak ile ilgili bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13062, Karar No: 2012/8566, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/13062 E.  ,  2012/8566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 1.3.1999-15.2.2008 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacı ... ...'un tescilsiz davalı işveren Ürün İşhanı yönetimine ait kapıcılık işyerinde 01/05/2000-07/12/2007 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle 2736 gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının davalı işyerinde geçen çalışmalarının tam veya kısmi süreli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir. Ay içerisinde günün bazı saatlerinde çalışan ve çalıştığı saat karşılığında ücret alan sigortalının ay içindeki prim ödeme gün sayısı, ay içindeki toplam çalışma saati süresinin İş Kanunu'na göre belirlenen haftalık çalışma süresine göre hesaplanan günlük çalışma saatine bölünmesi suretiyle bulunur. Bu şekildeki hesaplamada gün kesirleri bir gün kabul edilir. Genel bakımdan çalışma süresi haftada en çok kırkbeş saattir. Pazar günü hafta tatili olduğundan 7.5 saat çalışma bir günlük çalışma olarak kabul edilmektedir.

Somut olayda, davacının davalı işyerinde çalışmaya başladığına dair sigortalı işe giriş bildirgesinin düzenlenmediği gibi Kuruma bildirilen çalışmanın da bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davacının çalıştığını idida ettiği işyeri 4 kat ve 18 bağımsız bölümden oluşan işhanı olup kalorifer bulunmamaktadır. İşhanı karar defterine göre 24.4.2000 tarihinde işhanının temizlik görevlisinin işten ayrılması nedeniyle yerine yeni bir kişinin temin edilmesine ve 7.12.2007 tarihli karar ile de davacının işten çıkartılmasına karar verilmiştir. Karar defteri, tanık beyanları ve 10.08.2001 – 11.3.2003 tarihleri arasında temizlik ücreti adı

altında davacıya ödeme yapılması nedeniyle mahkemece davacının davalı işyerinde 01/05/2000-07/12/2007 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle çalıştığına karar verilmesi yerinde ise de davacıya temizlik ücreti adı altında yapılan ödemenin mahiyeti ve net asgari ücrete oranı, davacının sosyal konumu, davacının eşine mutad olarak işhanı görevlisi tarafından yapılması mümkün olan bir kısım işler nedeniyle ücret ödenmesi, davacıdan önce aynı işyerinde temizlik görevlisi olarak çalışan ...'ye ödenen ücretin mahiyeti ve asgari ücrete oranı ve tanık beyanlarına göre davacının davalı işyerindeki çalışmasının kısmi süreli olduğu, kalorifer sistemi bulunmayan ve 18 bağımsız bölümden ibaret bir işhanında kadın ve çocuklu olan davacının 08:00-19:00 saatleri arasında tam süreli çalışmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, tanık beyanlarına göre işhanında tam gün çalışmayı gerektirir bir işin de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davacının bir hafta süresince davalı işyerinde hangi işleri yaptığı ve bu işleri yapmak için kaç saat çalıştığı belirlenerek 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile 5510 sayılı Yasa'nın 79.maddesine göre davacının aylık kazanç toplamı ile çalışma gün sayısının (prim ödeme gün sayısı) hüküm altına alınması gerekirken mahkemece bu yönde yeterli ve gerekli bir araştırma yapılmadan davacının tam süreli çalıştığının kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, İzmir 11.İş Mahkemesinin 2008/761 Esas sırasında görülmekte olan işçilik alacaklarına ilişkin dava dosyasını getirtmek, işyerine ait ücret ödeme belgelerini ( bordro, gider makbuzları vs) getirterek davacıya hangi ad altında (temizlik ücreti vb), hangi sıklıkta ve ne miktarda ödeme yapıldığını belirleyerek çalışmanın geçtiği dönemdeki asgari ücret ile karşılaştırarak kaç günlük çalışma karşılığında ödendiğini belirlemek, davacının çalıştığı dönemde komşu apartman ve işhanı görevlileri ile işyerine yakın mağaza, ofis ve benzeri işyerlerinin çalışan ve yöneticilerini tanık olarak dinleyerek davacının davalı işyerinde hangi işleri yaptığı ve bu işleri yapmak için günde kaç saat çalıştığı, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenerek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile 5510 sayılı Yasa'nın 79.maddesine göre davacının aylık kazanç toplamı ile çalışma gün sayısını (prim ödeme gün sayısı) hüküm altına almaktan ibarettir.

Kabule göre, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiği halde davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi de doğru değildir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Kabule göre, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiği halde davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi de doğru değildir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'e iadesine, 21.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27642, Karar No: 2014/7334, Tarih: 16.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27642 E.  ,  2014/7334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında yazılı suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olan 20.09.2005 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüş, her bir takvim yılında işlenen sahte fatura düzenlemek fiillerinin birbirinden bağımsız ve ayrı, kendi içerisinde teselsül eden suçları oluşturduğu gözetilmeden, 2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında gerçekleştirilen sahte fatura düzenlemek eylemlerinin zincirleme şekilde işlenmiş tek suç kabul edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması, 2005 yılında düzenlenen en son fatura tarihinin 5237 sayılı TCK'nun yürürlüğe girdiği 01.06.2005 tarihinden sonra olduğu gözetilmeden uygulama yeri bulunmayan 765 sayılı Yasanın 80. maddesi uyarınca cezanın artırılması, tekerrüre esas geçmiş hükümlülüğü bulunan sanık hakkında TCK’nun 58.maddesinin uygulanmaması isabetsizlikleri aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştirilen hususlar dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3154, Karar No: 2014/5820, Tarih: 03.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/3154 E.  ,  2014/5820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2013/1101-2013/955

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine genel haciz yoluyla ilamsız takip başlatıldığı, borçlunun İcra Mahkemesi'ne şikayet yoluyla yaptığı başvuruda, örnek 7 ödeme emrinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini belirterek tebliğ tarihinin düzeltilmesini istediği, Mahkemece istemin kabul edilerek tebliğ tarihinin 22.11.2013 olarak düzeltilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

2709 Sayılı 1982 Anayasası'nın Hak Arama Hürriyeti başlıklı 36.maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.'' denilmiştir.

11.01.2011 tarihinde 6099 Sayılı Kanunun 3.maddesiyle 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 10.maddesine eklenen 2.fıkraya göre; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır''.

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin "Bilinen Adreste Tebligat" başlıklı 16/2. Maddesinde ''Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.'' denilmiştir.

6099 Sayılı Kanunun Genel Gerekçesinde ''... Uygulamada yaşanan sorunları önlemek üzere Tasarıda yer verilen en önemli değişiklik, 25/4/2006 tarihli ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununda kabul edilen "adres kayıt sistemi"nin Tebligat Kanunu'na intibakının sağlanmasıdır. Hatta bu yolla, bazen on-onbeş tebligatla dahi sonuç elde edilemeyen durumlarda (ilânen tebligatın gerektirdiği istisnaî hâller hariç), en fazla iki veya üç tebligatla sorun çözülebilecektir.'' denilmiştir.

6099 Sayılı Kanunun Genel Gerekçesinde ''... Uygulamada yaşanan sorunları önlemek üzere Tasarıda yer verilen en önemli değişiklik, 25/4/2006 tarihli ve 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununda kabul edilen "adres kayıt sistemi"nin Tebligat Kanunu'na intibakının sağlanmasıdır. Hatta bu yolla, bazen on-onbeş tebligatla dahi sonuç elde edilemeyen durumlarda (ilânen tebligatın gerektirdiği istisnaî hâller hariç), en fazla iki veya üç tebligatla sorun çözülebilecektir.'' denilmiştir.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi takip alacaklısı (veya davacı) tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2.maddesine göre tebligat çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2.maddelerini farklı şekilde yorumlayarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine başka adresinin bilinmediği gerekçe gösterilerek doğrudan doğruya 21/2.maddesine göre tebligat çıkartılması doğru değildir.

Bu davranış Anayasanın 36.maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Tebligat Kanunu'nun 21/2.maddesi aynı zamanda özünde cezalandırmayı da amaçlayan bir düzenleme içermektedir. Yasa koyucu 5490 Sayılı Kanuna göre doğru adresini zamanında Nüfus Müdürlüğü'ne bildirmeyen vatandaşı cezalandırmak amacını gütmüştür. Tebligat yasasının dar yorumlanması geçerli bir mazereti nedeniyle yeni adresini zamanında Nüfus Müdürlüğü'ne bildiremeyen veya önemli bir mazereti nedeniyle (yatarak hastahanede tedavi gören hasta gibi) bir kaç aylığına adresinden ayrılmak zorunda kalan vatandaşın cezalandırılmasına neden olur. Yasanın yorumunda yardımcı kaynak olan madde gerekçelerini dikkate almak gerekir. Tebligat Kanunu'nda değişiklik yapılan madde gerekçelerinden açıkça anlaşılacağı üzere iki veya üç tebligatla sorun çözülmek istenmiştir. Hem yasa metninde,hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya TK'nun 21/2. Maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır.

Somut olayda, alacaklı tarafından takip talebinde şikayetçi borçlu M.. Ö..'un bilinen adresinin ... Sok. No:... K:... İzmir olarak belirtildiği, dava dilekçesi ekinde bulunan 23.01.2007 tarih ve 2244 yevmiye numaralı vekaletnameye göre borçlu M.. Ö..'un F... Kumaş Tekstil Deri Konfeksiyon İthalat ve İhracat San. Tic. Ltd. Şti'nin münferiden imzaya yetkili kişisi olduğu ve takip dayanağı senetlerin arka kısmında da adı geçen şirketin adresinin takip talebinde belirtilen adres ile aynı olduğu, bu adrese çıkartılan ödeme emri tebligatının 06.07.2013 tarihinde muhatabın adres bırakmadan taşınmış olduğu gerekçesi ile bila tebliğ iade olunduğu, bilinen bu adrese çıkartılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine alacaklı vekilinin 11.07.2013 tarihli talebi doğrultusunda borçlunun adres kayıt sistemi adresi olan U.. mahallesi ... Sok. No:... Karabağlar/İzmir adresine çıkartılan ödeme emrinin, 15.05.2013 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Borçlunun bilinen adresinin tebliğe elverişli olmaması nedeniyle adres kayıt sistemi adresinin bilinen en son adres olarak kabul edilerek ödeme emrinin bu adrese tebliğinde yasaya aykırı bir yön bulunmamaktadır. Belirtilen bu gerekçe ile borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekil de hüküm tesisi isabetsizdir. SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.