muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/193, Karar No: 2023/609, Tarih: 22.11.2023

Hükmün 5. maddesinde; "Sanıkların suç işleme hususundaki eğilimleri, suçtan pişmanlık duyduğu hâllerinin gözlemlenmemesi ve cezanın gelecekleri üzerindeki olası etkileri..." gözetilerek TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği ve ayrıca gerekçede; "Geçmiş hâlleri, suçtan sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, suçtan pişmanlık duyduğu hallerin gözlemlenmemesi nedeni ile haklarında takdiri indirim nedenleri uygulanmamıştır." denildiği,

Anlaşılmaktadır.

Anayasa'nın 138/1. maddesi hükmü, TCK'nın 61/1. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesine ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütler ile aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca; suçun işleniş biçimi, işlendiği yer ve zaman, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği tehlikenin ağırlığı ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik göz önünde bulundurulduğunda sübutu dosyada mevcut olan delillere uygun şekilde Yerel Mahkeme ve Özel Daire tarafından kabul edildiği üzere örgütte geçirdiği süre, örgütteki konumu ve faaliyetleri itibarıyla temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle 9 yıl olarak belirlenmesi adil ve hakkaniyete uygun olup aynı ceza miktarı tatbik edilen ve benzer konumda olduğu belirtilerek itiraznamede yer verilen inceleme dışı sanıklar ... ve ...'den daha az ceza almasını gerektirecek yoğunlukta eylemler gerçekleştirdiğinden de bahsetmek mümkün değildir.

Ayrıca cezanın, işlenen fiil ile Kanun'da yazılı karşılığı olan yaptırım arasında bir denge kurularak belirlenebilmesi ve gerek toplum gerekse fail açısından etkili ve tatminkâr olabilmesi maksadıyla hâkime tanınan takdiri indirim hakkına ilişkin TCK'nın 62. maddesinin bir atıfet maddesi olmadığı gözetilip her ne kadar sanığın sabıkası olmasa da kollukta müdafii huzurunda alınan ve hukuken geçerli olduğuna dair herhangi bir şüphe bulunmadığından dolayı Yerel Mahkemece hükme dayanak yapılan 31.10.2016 tarihli ifadesini gözaltındayken kötü muameleye maruz kaldığı için gerçekleri yansıtmadığını söyleyerek inkâr etmesi nedeniyle mahkemeye yardımcı olduğundan söz etmenin mümkün olmadığı ve somut olayın özellikleri nazara alındığında anılan maddenin uygulanma imkânının bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bu açıklamalara ve tespitlere göre, Yerel Mahkemece gösterilen gerekçelerin dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli olduğu ve orantılılık ilkesini ihlal etmediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir. V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki uyuşmazlık bakımından REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.11.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2020/7669, Karar No: 2020/9581, Tarih: 23.12.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/7669 E.  ,  2020/9581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : DİKİLİ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine ./..

getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7149, Karar No: 2019/2135, Tarih: 13.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/7149 E.  ,  2019/2135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle ve tacir veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri esnasında dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK' nun 158/1-d-h, 62, 52, 58, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle ve tacir veya şirket yöneticisi olan ya da şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri esnasında dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın aralarında fikir ve irade birliği bulunan ve nişanlısı olduğunu beyan eden temyiz dışı sanık ... ile birlikte hareket ederek, paravan şirket kurdukları, daha sonra bu şirket aleyhine hayali bir alacağa dayalı icra takibi başlatıp kesinleştirdikleri, sanığın katılandan şirketin yetkilisi olarak karşılığını ödemeden noterden araç satın aldığı, bu aracın şirket adına tescil edildiği ve araç üzerine aynı gün icra takip dosyası üzerinden yakalamalı haciz şerhi koydurdukları, bu suretle şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri sırasında ve kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanması suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın savunması, katılan ve tanık beyanları, icra dosyası bilgileri, noter belgeleri ile dosya kapsamından sanığın TCK’nun 158/1-d ve h maddelerinde belirtilen birden fazla fıkrasını ihlal etmesi, suçun işleniş şekli, sanığın kastının yoğunluğu ve zararının ağırlığı karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler esas alınıp, hak ve nesafet kuralları ile orantılılık ilkesi gereğince hükmolunan hapis cezasının tayininde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik incelemeye yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16093, Karar No: 2025/1514, Tarih: 05.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/16093 E.  ,  2025/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/250 E., 2024/140 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 01.09.1999-02.01.2013 tarihleri arasında kapıcı olarak çalışmalarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı apartman yöneticiliği vekili cevap dilekçesinde; apartmana ait kapıcı dairesinin depo olarak kullanılması için davacının eşine apartmanın elektrik ve su giderlerinin karşılanması karşılığında kiralandığını, ancak depo olarak kullanmayıp ailesini getirip oturduğunu, davacının binanın temizliğini yapmadığını, çöp alma, alışveriş yapma dahil apartman sakinlerinin hizmetini görmediğini, bu işlerin apartman sakinleri tarafından kendilerince yapıldığını, apartmanın bahçe düzeni, temizliği, apartmanın genel temizliğinin yevmiyeli usulü dışarıdan yaptırıldığını, davacı ile hizmet akdi kurulmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

2. Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.02.2022 tarihli ve 2015/514 Esas 2022/64 sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece Mahkemece eksik inceleme ve araştırma yapıldığı gerekçesiyle karar bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarihi ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kira bedeli ödenmeksizin konutta ikamet edilmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, apartmanda ikamet eden tanık beyanlarına itibarla karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, dinlenen tanıkların tarafsız olmadığını, Kurum müfettişlerince yapılan tespitlerin Mahkemece dikkate alınmadığını beyanla kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, dosya kapsamına göre kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgiliden alınmasına,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/780, Karar No: 2022/6115, Tarih: 13.10.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/780 E.  ,  2022/6115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak, kamu malına zarar

verme , kanuna aykırı toplantı gösteri ve yürüyüşüne

katılmak, kanuna aykırı toplantı gösteri ve yürüyüşüne

katılıp ihtara ve zor kullanmaya rağmen dağılmamkta

ısrar etme ve görevi yaptırmamak için direnme

Hüküm : Kamu malına zarar verme suçundan; CMK'nın 223/2-e

maddesi uyarınca beraati

-3713 sayılı Kanunun 7/2-b, TCK'nın 62 ve 51/1-3

maddeleri -TCK'nın 265/1-3, 3713 sayılı Kanunun 5/1,

TCK'nın 62 ve 51/1-3 maddeleri,

-2911 sayılı Kanunun 33/1, TCK'nın 62 ve 51/1-3

maddeleri,

-2911 sayılı Kanunun 32/1, TCK'nın 62 ve 51/1-3

maddeleri gereğince kurulan mahkumiyetine ilişkin

karar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-)Sanık hakkında terör örgütü propagandası yapmak, kanuna aykırı toplantı gösteri ve yürüyüşüne katılmak ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen suçların niteliği itibariyle suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle de davaya katılma hakları bulunmayan Hazine ile Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının davaya katılmalarına ilişkin verilen karar hukuki değerden yoksun olup, hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, katılanlar vekillerinin temyiz istemlerinin CMK’nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

2-)Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/22065, Karar No: 2021/10466, Tarih: 25.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/22065 E.  ,  2021/10466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karar gerekçesinde "Yargılama aşamasında edinilen kanaat ve dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek sosyal inceleme raporu düzenlettirilmediği" belirtildiğinden bu sebeple bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçu bakımından kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 25/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/56, Karar No: 2015/2173, Tarih: 08.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/56 E.  ,  2015/2173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/406353

MAHKEMESİ : Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 07/11/2013, 2013/222 (E) ve 2013/257 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

1-) Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık bıçakla mağdur batın bölgesinden bir kez vurarak, karaciğer ve safra kesesi yaralanması meydana getirdiği, yaşamsal tehlike geçirmesine, safra kesesinin çıkartılması sebebiyle organlardan birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olduğu olayda, 9-15 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte dikkate alınarak üst sınıra yakın ceza tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde 12 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık mağdur kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 08/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/125, Karar No: 2018/1440, Tarih: 26.02.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/125 E.  ,  2018/1440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Asıl ve birleşen dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Asıl ve birleşen dava, 18.04.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ve ödenen geçici iş göremezlik nedeniyle uğranılan Kurum zararının 5510 sayılı Yasa'nın 21. ve 23. maddesi hükümlerine göre tahsili istemine ilişkindir.

5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise,