muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12707, Karar No: 2017/2010, Tarih: 20.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/12707 E.  ,  2017/2010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

1-Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik, sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip, duruşmada beyan ettiği adresine 15.08.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmü, sanık müdafiinin vekaletnamesini de ibraz etmek suretiyle, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra, 12.09.2014 havale tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşılmakla, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik sanıkların ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

2-Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik sanıkların ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

a)Sanıklar hakkında “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan kamu davasında, sanıkların suçlamaları kabul etmemeleri, dosya içerisinde 2010 takvim yılında düzenlenmiş herhangi bir fatura aslı yada suretine rastlanılmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımında; mükellef şirket tarafından düzenlenen 2010 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, suça konu faturaların, bizzat sanıklar tarafından, gerçek alım-satım karşılığı düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı, şirketin 2008, 2009 ve 2010 takvim yılları içerisinde düzenlediği faturalarla uyumlu yeterli mal girişi ile üretiminin bulunup bulunmadığı, iş yeri koşullarının, işçi sayısının, vergi beyannamelerinin miktarı ve aylara göre değişim oranının, şirketin beyan ettiği vergiye esas potansiyeli ve şirketin faaliyet alanı ile uyumlu olup olmadığı ve tüm yıllara ait sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, kullanan ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları konusunda beyanları da alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

b)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanıkların ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre CMK'nın 325. maddesi uyarınca temyiz istemi süre yönünden reddedilen sanık ...‘a teşmiline, 20.03.2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14973, Karar No: 2012/11750, Tarih: 03.05.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/14973 E.  ,  2012/11750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :30.05.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/22060, Karar No: 2016/7981, Tarih: 18.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22060 E.  ,  2016/7981 K.**

**"İçtihat Metni"**

NUMARASI : 2014/428-2014/2318

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı D.. E.. vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan çeltiğin dekar başına verim miktarlarının İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6663, Karar No: 2023/9748, Tarih: 10.10.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/6663 E.  ,  2023/9748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/74 Esas, 2015/508 Karar

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanunun 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.04.2013 tarihli ve 2013/3522 Soruşturma, 2013/1727 Esas, 2013/151 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 59 uncu maddesi uyarınca son soruşturmanın açılması kararı verilmesi talep edilmiştir.

2.... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.07.2013 tarihli ve 2013/148 Esas, 2013/131 sayılı Kararı ile sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca yargılanması için son soruşturmanın Antalya Ağır Ceza Mahkemesinde açılıp yapılmasına karar verilmiştir.

3.Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2013/74 Esas, 2015/508 sayılı Kararı ile sanığın ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 51 inci maddesi gereği verilen cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık 06.11.2015 havale tarihli süre tutum dilekçesi ile; suça konu olayda Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesine uygun tebligat yapılmadığı gerekçesiyle hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Antalya Barosuna kayıtlı avukat olarak görev yapan sanığın, katılan vekili sıfatıyla takip ettiği Antalya Kadastro Mahkemesinin 2011/765 Esas sayılı dosyasının 12.01.2012 tarihli duruşmasına mazeret bildirerek katılmadığı, aynı oturumda davanın görevsizlik sebebiyle reddine, karar kesinleştiğinde dosyanın başvuru halinde görevli Antalya Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine dair karar verilmesine ve bu karar sanığa usulüne uygun tebliğ edilmesine rağmen sanığın kararı temyiz etmeyip görevli mahkemeye de başvurmayarak görevini ihmal ettiği iddia ve kabul edilerek ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Antalya Kadastro Mahkemesinin 2011/765 Esas sayılı dosyasını davacı katılan vekili sıfatıyla takip eden sanığın, mazeret bildirerek girmediği ikinci oturumda karar verildiği, mahkemece yapılan hata sonucu kararın davacı katılan vekiline tefhim edilmiş gibi hüküm kurulmasına rağmen hüküm fıkrasında davacı katılan vekili olarak dosya dışı başka bir avukatın isminin bulunduğu, bu sebeple kendisine usulüne uygun bir tebligat yapılmadan kararın kesinleştirildiği yönündeki savunması karşısında; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na göre sanığa, suça konu hükmün usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediğinin araştırılarak hasıl olacak sonuca göre sanığın hukukî durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Yüklenen suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince hak yoksunluğuna karar verilmemesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 tarihli ve 2008/149-163; 13.11.2007 tarihli ve 2007/171-235 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci ve altıncı fıkralarındaki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinin zorunlu olduğu ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasına 18.06.2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi ile eklenen cümle de eylem tarihinde yürürlükte bulunmadığından 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların niteliği gereği yasal engel teşkil etmeyeceği gözetilerek, sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, ileride suç işlemekten çekineceğine dair olumlu kanaat oluşması nedeniyle hapis cezası ertelenen sanık hakkında “Sabıkasında daha önceden verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar bulunduğundan yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına hükmolunması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2013/74 Esas, 2015/508 sayılı Kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2013/74 Esas, 2015/508 sayılı Kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13698, Karar No: 2013/9895, Tarih: 10.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/13698 E.  ,  2013/9895 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava konusu somut olayda; davacı ... Bakanlığına bağlı ... Askeri Tıp Akademisi ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinin temizlik işlerini yapmakta olan .... ve ...Mobilya Ltd.Şti. ve Keti Temizlik Hizmetleri Ltd.Şti. Yanında 05.07.1998- 05.10.2000 yılları arasında kesintisiz çalıştığının tespiti istemiş,mahkemece de, davalılardan Milli Savunma Bakanlığına karşı açılan davanın husumetten, davalı ...ve... Mobilya Ltd.Şti.'ye karşı açılan davanın hukuki yarar yokluğundan , diğer davalılar SGK ve ... Temizlik Hizmetleri Ltd.Şti.'ye karşı açılan davanın da kanıtlanamadığından ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

506 sayılı Kanunun ”Üçüncü kişinin aracılığı” başlıklı 87 nci maddesi hükmünde, aracı, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde işverenden iş alan ve

506 sayılı Kanunun ”Üçüncü kişinin aracılığı” başlıklı 87 nci maddesi hükmünde, aracı, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde işverenden iş alan ve

kendi adına sigortalı çalıştıran üçüncü kişi olarak tanımlanmış, sigortalıların üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bununla sözleşme yapmış olsalar bile, bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden dolayı, aracı olan üçüncü kişi ile birlikte asıl işverenin de sorumlu olacağı belirtilmiştir. Maddede “aracı” olarak nitelenen üçüncü kişi, gerek mevzuatta, gerekse öğreti ve yargı kararlarında; alt işveren, tali işveren, taşeron, alt müteahhit, alt ısmarlanan gibi adlarla anılmaktadır. Aracı kavramı, her şeyden önce, asıl işverenin varlığını, bir başka işverenin asıl işverene ait işin bir bölümünü yapmayı üstlenmesini ve asıl işverene ait iş yerinde veya iş yerinin bir bölümünde iş alanın kendi adına sigortalı çalıştırmasını gerektirir. Asıl işverenle aracı arasındaki ilişki taşıma, eser ve benzeri sözleşmelere dayanabilir ise de, hiç bir şekilde hizmet akdi unsurları bulunmamalıdır. Burada önemli olan yön, asıl işverene ait işin bir bölümünün aracı tarafından görülmesidir. Aracı kavramının belirleyici özelliği, asıl işverene ait işten bir bölüm iş alınması ve bu işte kendi adına sigortalı çalıştırılmasıdır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesinde ise, “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. ”Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin alt işverenler tarafından düzenlenmiş olması durumunda, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasanın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltmesi gerekir.

506 sayılı Kanunun 87. maddesi ile, asıl işveren-alt işveren arasındaki ekonomik ve malî yönden sorumluluk hukukunun sınırlarını belirlediği, maddede geçen “bu Kanunun işverene yüklediği ödevler” tanımlamasının asıl işverene, alt işverenin taraf olduğu hizmet sözleşmeleri nedeniyle açılacak hizmet tespiti davalarında “pasif husumet ehliyetini” amaçlamadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar davacı tarafından 05.07.1998-05.10.2000 yılları arasında geçen çalışmalarının tespiti istenmiş ise de; 01.09.1998-31.12.1998 arası ve 1999/1. dönemde geçen iki günlük çalışmasının ... Temizlik Hizmetleri Ltd.Şti. tarafından; 13.07.1999-31.10.2000 arası çalışmalarının ise ...ve... Tic.Ltd.Şti. tarafından Kuruma bildirilmiş olduğu, dolayısıyla bu süreler yönünden bir uyuşmazlık bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar davacı tarafından 05.07.1998-05.10.2000 yılları arasında geçen çalışmalarının tespiti istenmiş ise de; 01.09.1998-31.12.1998 arası ve 1999/1. dönemde geçen iki günlük çalışmasının ... Temizlik Hizmetleri Ltd.Şti. tarafından; 13.07.1999-31.10.2000 arası çalışmalarının ise ...ve... Tic.Ltd.Şti. tarafından Kuruma bildirilmiş olduğu, dolayısıyla bu süreler yönünden bir uyuşmazlık bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığından; davalı işverenlere ait işyerlerinde dönem bordrosunda kayden çalışması bulunan bordro tanıkları usulünce araştırılarak beyanlarına başvurulmalı; davacı tarafından işverene karşı işçi alacaklarına ilişkin olarak dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, işyerinde Kurum tarafından yapılmış tespit ve müfettiş raporu bulunup bulunmadığı araştırılmalı, davacının kayıtlarda görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu, çalışmanın varlığı ve kesintili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı,ayrıca Milli Savunma Bakanlığının da asıl işveren sıfatının bulunması nedeniyle doğacak prim ve vs. alacaklardan sorumlu olduğu ve davacının Kuruma

bildirilen çalışma süreleri de göz önüne alınarak, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken , Milli Savunma Bakanlığının asıl işveren olarak sorumluluğunun bulunduğu gözetilmeden husumetten ret kararı verilmesi, ...Temizlik Hizmetler Ltd.Şti. ile...ve...Mobilya Tic.Ltd.Şti. yönünden de davacının çalıştığı süreler gözetilmeden ve eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8793, Karar No: 2018/6595, Tarih: 12.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/8793 E.  ,  2018/6595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanık hakkında 03.06.2009 tarihli iddianame ile açılan davada beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyetine, 07.03.2016 tarihli iddianame ile açılan davada 2008 yılı Ocak ayında gerçekleştiği iddia olunan eylemle ilgili mükerrer açılan davanın reddine, 2008 yılı Şubat ayında gerçekleştiği iddia olunan eylemle ilgili olarak zamanaşımı nedeniyle kamu davasının düşmesine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Katılan mağdure vekili ile sanık müdafiin temyiz dilekçelerinden sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettikleri anlaşıldığından incelemenin bu hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11752, Karar No: 2006/13727, Tarih: 23.11.2006

14. Hukuk Dairesi 2006/11752 E., 2006/13727 K.

**14. Hukuk Dairesi 2006/11752 E., 2006/13727 K.**

**- TAPU KAYIT İPTALİ VE TESCİL**

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 21.06.2002 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı arsa maliki vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Dava, davalılar arasındaki biçimine uygun düzenlenen 07.05.1998 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün temlik alınması nedeniyle tapu kayıt iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı arsa sahibi temyiz etmiştir.

Bilirkişi raporuna göre inşaatın getirildiği fiziki seviye %91'dir. Kalan eksikliğin giderilmesi için harcanması gereken parasal tutar ise 16.500.000.000 TL olarak hesaplanmıştır.

07.05.1998 günlü sözleşmenin 3. sahifesi 2 paragrafında "…

……elektrik su hava gazı baranşman masrafları, depozitolar, oto park ücreti, SSK. Primleri, bilcümle vergi, resim ve harçlar, cezai sorumluluklar ve oturma raporu masraf ve giderlerinin tamamı müteahhite aittir" aynı sahifenin 3. paragrafında ise, müteahhide ait bağımsız bölümlerin satış yetkisi 3 ve 5 numaralı bağımsız bölümlerin satış yetkisi vekâleti verilmiş olup, 1 numaralı bağımsız bölümün satış yetkisi inşaat tamamlanıp bittikten sonra verilecektir" hükümleri bulunmaktadır. Esasen arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde yüklenicinin temel borcu, fen ve sanat kurallarına uygun sözleşme doğrultusunda yapacağı inşaatı arsa sahibine teslim etmektir. Ancak, böyle bir teslim yapılmışsa, yüklenici bir bakıma sözleşmenin bedeli olan arsa payının devrini isteyebilir. Yüklenicinin halefi olan üçüncü kişilerin de aynı ilkelere tabi olacağı kuşkusuzdur.

Somut olayda; inşaatın getirildiği %91 fiziki seviye eserin kabulü için arsa sahibinin zorlanacağı bir oran değildir. Dairemizin uygulamasına göre bu seviye en az %95 olmalıdır. Aksi halde eserin hukuken tesliminden söz edilemez ve eserin kalanının para karşılığı tamamlanmasına arsa sahibi zorlanamaz. Bu seviyedeki bir teslim nedeniyle yüklenicinin halefi olan üçüncü kişi de alacağın temliki hükümlerinden yararlanmak suretiyle talepte bulunamaz. Diğer taraftan az yukarıda sözü edilen davalılar arasındaki sözleşmenin 3. sahifesinde bahsi geçen elektrik, su, hava gazı, baranşman masrafları, depozitolar, otopark ücreti, SSK primleri diğer vergi resim ve harçlar hesaplanıp depo ettirilmeden de tescile karar verilemesi kabul şekli bakımından doğru değildir.

Mahkemece tüm bu yönler göz ardı edilerek davanın reddi yerine istem hüküm altına alındığından, karar bozulmalıdır.

Mahkemece tüm bu yönler göz ardı edilerek davanın reddi yerine istem hüküm altına alındığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.11.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.