muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4381, Karar No: 2023/3916, Tarih: 27.11.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin müteahhitliğini yaptığı inşaat halindeki binada güvenlik tedbirlerinin davalı tarafından alınmaması nedeniyle davalıların murisinin asansör boşluğuna düşerek vefat ettiği, ceza dosyasında davalı şirketin şantiye şefi ve mesul müdürünün yargılandığı, hükme esas alınan ceza dosyasında bilirkişilerin kusur oranlarını belirlemediği, davalı firma yetkililerinin ve ölenin olayın yaşanmasında doğrudan ihlal ve ihmallerinin olduğunun tespit edildiği ve bu rapor üzerine davalı şirket sorumlularının mahkum olduğu, ceza dosyasının kesinleşip kesinleşmediğinin dosya kapsamından anlaşılamadığı, ancak taksirli suç olması nedeniyle ceza dosyasının kesinleşmesinin sonuca etkili olmayacağı, ceza dosyasındaki kusur raporları ile iş bu dosyada alınan kusur raporları birlikte değerlendirildiğinde, olayın davalı şirketin müteahhitliğini yaptığı binanın asansör boşluğunda meydana geldiği, olayın meydana geldiği yerin davalı şirketin yapımını üstlendiği alanda bulunması nedeniyle iş güvenliği tedbirlerinin davalı şirket tarafından yerine getirilmesi gerektiği, davalı şirket tarafından bu tedbirlerin alınmadığının hükme esas alınan bilirkişi raporu ile tespit edildiği, hükme esas alınan kusur bilirkişisi raporunun olayın oluş şekline göre yerinde olduğu, iş bu davalara bakan Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin TRH 2010 ömür tablosunun bu davalarda uygulanmayacağı yönünde içtihatlarının bulunduğu, 1931 PMF ömür tablosunun uygulandığı, davalının bu yöndeki itirazlarının yerinde olmadığı, istinaf sebepleri ile bağlılık kuralı gereği davalının tazminatın miktarına ve ölenin asgari ücretin 1,32 katı üzerindeki gelirine ilişkin açıkça istinaf kanun yoluna başvurmadığından tazminat raporunun yeterli ve yerinde olduğu, yerel mahkeme kararında bir hatanın bulunmadığı, ilk derece mahkemesi kararının usul, yasa ve dosya kapsamına uygun olduğu, kamu düzenini ilgilendiren başkaca bir aykırılık da tespit edilemediğinden davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK 353/1-b-1maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ceza dosyasının kesinleşmediği, ceza dosyasında alınan rapora bağlı olarak davalı tali kusurlu olarak ceza almış iken işbu dosyada davalının asli kusurlu olarak tazminat ödemeye mahkum edildiği, ceza dosyasının kesinleşmesi durumunda tali kusurlu olduklarının kesinleşeceği, gerek iş davalarına bakan ve gerekse diğer tazminat davalarına bakan hukuk daireleri tazminat hesabında kullanılan 1931 PFM Hayat Tablosu'na göre beklenen yaşam süreleri hesabının kullanılmasından vazgeçerek TRH 2010 ömür tablosuna bağlı kalınarak hesaplama yapılması gerektiği yönünde içtihat birliğine gidildiği fakat bu hususun değerlendirilmediği, taraflar arasında aslında normalde eser sözleşmesinden kaynaklanan bir ilişkinin de bulunmadığı, bu işin şantiye şefi ... tarafından ...'a verildiği, kusur raporunun işçi-işveren ilişkisi gözetilerek hazırlandığı, eser sözleşmesinin tarafı olan iş sahibinin bu mevzuata göre sorumlu tutulamayacağı belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen dava uyuşmazlık, eser sözleşmesinin ifası sırasında meydana gelen iş kazası nedeniyle, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370. maddeleri,

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 470 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, özellikle olayın oluşuna göre uygun kusur durumu dikkate alınarak karar verildiği anlaşılmakla davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin asıl ve birleşen davada davalıdan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan asıl ve birleşen dosya davacılarına verilmesine,

Aşağıda yazılı harcın temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14851, Karar No: 2019/2733, Tarih: 11.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/14851 E.  ,  2019/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 06.03.2019 Çarşamba günü davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkilinin içerisinde yolcu olarak bulunduğu,... sevk ve idaresindeki aracın 01.04.2014 tarihinde karıştığı tek taraflı trafik kazası neticesinde, ağır yaralandığını ve malul kaldığını, soruşturma dosyasında da anlaşılacağı üzere sürücünün belirli bir ücret karşılığı şehirler arası taşımacılık yaptığını, sürücü...'ın kullanmış olduğu aracın ferdi koltuk (taşımacılık) sigortası bulunmadığından dolayı KTK ilgili hükümlerince müvekkilinde oluşan zararın davalı ... tarafından giderilmesinin gerektiğini, müvekkilinin uğramış olduğu zararların giderilmesi için hesaplanacak tazminatın davalıdan tahsiline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; kazaya karışan aracın kaza tarihi itibariyle zorunlu mali mesuliyet sigorta poliçesi bulunduğundan, poliçe yokluğunda devreye giren müvekkili kurumun pasif husumet ehliyetinin bulunmadığını, her iki zorunlu sorumluluk sigortacısı arasında müteselsil sorumluluğun tesis edilmediğini, sıralı sorumluluk esasının getirildiğini, bu sorumluluk esasına göre bu sigortalardan birinin yapılmaması halinde sıradaki sorumlu olan sigortacı tarafından zarar karşılandığını, dava konusu taşımanın bir yetki belgesi kapsamında yapılmadığının anlaşıldığını, Karayolu Taşıma Kanunu'nun 6. maddesinde yolcu ve eşya taşımalarının kanunlara ve taşımacı ile yolcu ve gönderen arasındaki sözleşmelere uygun olarak yapılması gerektiğinin, yolcu taşımalarının biletsiz veya taşıma sözleşmesiz yapılamayacağının belirtildiğini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; maddi tazminat davası yönünden; davanın kabulü ile kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 73.850,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, dair verilen kararı davalı vekili süresi içerisinde temyiz etmiştir.

Dava, aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının bulunmayan aracın karıştığı trafik kazası neticesinde meydana gelen bedensel zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; maddi tazminat davası yönünden; davanın kabulü ile kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 73.850,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, dair verilen kararı davalı vekili süresi içerisinde temyiz etmiştir.

Dava, aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının bulunmayan aracın karıştığı trafik kazası neticesinde meydana gelen bedensel zararın tazmini istemine ilişkindir.

5684 Sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 13/1 maddesine göre; Bakanlar Kurulu, kamu yararı açısından gerekli gördüğü hallerde zorunlu sigortalar ihdas edebilir. Sigorta şirketleri, 20 nci maddenin ikinci fıkrasının (b) bendi ile üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla faaliyet gösterdiği sigorta branşlarının kapsamında bulunan zorunlu sigortaları yapmaktan kaçınamaz.

Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası 25/02/2004 tarih, 25384 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2004/6789 nolu Bakanlar Kurulu Kararı ile ihdas edilmiş olup, 10/7/2003 tarihli ve 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu hükümleri çerçevesinde yolcu taşımacılığı yapan taşımacıların, yurtiçi ve uluslararası yolcu taşımalarında görevlendirecekleri sürücüler ile bunların yardımcıları ve taşıyacakları yolcular için "Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası" yaptırmak zorunda oldukları belirtilmiş, Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili muafiyet ve istisnaların ise Ulaştırma Bakanlığı'nca belirleneceği açıklanmıştır. Daha sonra 13/11/2009 tarih, 27405 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2009/15545 nolu Bakanlar Kurulu kararı ile 2004/6789 sayılı kararda değişiklik yapılmış ve Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili muafiyet ve istisnaları belirleme yetkisi Ulaştırma Bakanlığı'nın görüşü alınmak suretiyle Hazine Müsteşarlığı'na verilmiştir. Karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili muafiyet ve istisnalara ilişkin Hazine Müsteşarlığı'nın çıkardığı 28.06.2010 tarihli genelgede ise "01.07.2010 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, ticari amaçla yapılmayan taşımaların 4925 Sayılı Kanunun 2.maddesinin 2.fıkrası ile kanun kapsamı dışında bırakılan taşımalar ile yine aynı kanunun 2.maddesinin 3.fıkrasıyla düzenlenmesi ilgili mahalli idarelere bırakılan il sınırları içerisindeki taşımalar ile 100 km'ye kadar olan şehirlerarası taşımaların karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası kapsamı dışında olduğu kararlaştırılmıştır" ifadesine yer verilmiştir.

Somut olayın incelenmesine göre, kazanın ... İlçesi arasında il içi taşıma esnasına meydana geldiği hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık yoktur. Davaya konu kaza, Hazine Müsteşarlığı'nın 01.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren genelgesinden sonra, 01.04.2014 tarihinde gerçekleşmiş olup, bu tarihte il içi taşımalarda “Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası” yaptırma mecburiyeti bulunmamaktadır. O halde, kaza tarihi itibariyle Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası yaptırma mecburiyeti bulunmayan araçtan dolayı davalı ...'nın sorumluluğunun doğmayacağı gözetilerek, davalı ... aleyhine açılan davanın reddi yönünde hüküm kurmak gerekirken, yazılı olduğu üzere hatalı gerekçe ile kabul kararı verilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 2.037,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 11/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/135, Karar No: 2021/655, Tarih: 21.12.2021

**Ceza Genel Kurulu         2021/135 E.  ,  2021/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık ...'ın hırsızlık suçundan üç kez olmak üzere TCK'nın 142/2-b, 168/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan TCK'nın 206/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; her iki suç yönünden aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına ilişkin ... 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 05.02.2013 tarihli ve 509-56 sayılı hükümlerin sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 26.02.2015 tarih ve 13271-3150 sayı ile;

"Sanıklar 1984 doğumlu ... ve 1993 doğumlu ... ile 1999 doğumlu yaşı küçük diğer sanık ...'ın, olay günü yakalandıklarında üzerlerinde kimlikleri olmadığından, kendi beyanlarına göre soyadlarını söylemeden, isimlerini ..., ... ve ... olarak beyan ettikten sonra sanıkların ... Şen ve Yeter kızı 1984 doğumlu ...; ... ve ... kızı 1993 doğumlu ... ile ...ve ... kızı 1999 doğumlu ... olduklarının tespit edilip, parmak izlerinin alınarak fotoğraflarının çekildiği, alınan parmak izlerinin AFİS veri tabanında yapılan sorgulamasında, 1984 doğumlu ...'ın 12.10.2011 tarihinde ... ili...ilçesi Emniyet Amirliğince hakkında işlem yapılarak on parmak izi alınan TC kimlik numaralı, F... kızı 1986 doğumlu ... parmak izleri ile aynı, kimlik bilgilerinin ise ayrı olduğu; 1999 doğumlu yaşı küçük ...'ın ise 05.11.2009 tarihinde ... Emniyet Müdürlüğünce hakkında işlem yapılarak on parmak izi alınan .. ...ve ...kızı 1997 doğumlu Derya Mayalı'nın parmak izlerinin aynı, kimlik bilgilerinin ayrı olduğunun tespit edildiği, bu durum karşısında, sanıkların gerçek kimliklerinin tespiti amacıyla sanıklarla akraba olan ... ... isimli şahsa sanıkların fotoğrafları gösterildiğinde, üzerinde 17.09.2012 gün ve 1245 ibaresi yazılı 1984 doğumlu ...'a ait fotoğraftaki şahsın öz oğlu olan Emrah...'ın resmi nikahlı eşi olan ... nüfusunda kayıtlı ...ve ...kızı, 1983 doğumlu ... olduğunu, üzerinde 18.09.2012 gün ve 1246 ibaresi yazılı yaşı küçük ...'a ait fotoğraftaki şahsın, öz oğlu .. ile gelini ... ...'ın kızı olan 1999 doğumlu ... olduğunu kesin olarak tanıyıp teşhis ettiği, parmak izi raporları, mevcut fotoğraflar, 11.10.2012 günlü teşhis tutanağı ve 12.10.2012 – 01.11.2012 günlü yazılardan anlaşılıp, bu durumun sanıklar hakkında atılı suçlardan dava açıldıktan sonra dosyaya intikal ettiği,

Ayrıca mağdurlar ... ve ... aşamalarda ... yerlerine gelerek alışveriş yaparken kendilerinden para çalan kişinin tek bir bayan olduğunu, diğer iki bayanı görmediklerini, mağdur ... bu bayanın Emniyette kendini ... adıyla tanıtan kişi olduğunu, mağdur ... ise parasını çalanın, Emniyette kendini ... adıyla tanıtan bayan olduğunu, mağdur ... ise kendilerini Emniyette ... ve ... olarak tanıtan iki bayanın ... yerlerine geldiklerini, bunlardan ... isimli bayanın sigara almak suretiyle alışveriş yapan ve sonrasında parasını çalan şahıs olduğunu ifade ettiği ancak 17.09.2012 günlü tutanakta her bir mağdurun üç şüpheli bayanı da teşhis etmişler gibi gösterildiğinin anlaşılması karşısında; öncelikle sanıklar 1984 doğumlu ... ile 1993 doğumlu ... ve 1999 doğumlu diğer sanık ...'ın gerçek kimliklerinin araştırılıp kesin olarak saptanması, buna göre ..., ... ve ... lakaplarını kullanan ve mağdurların parasını çalan kişilerin kim olduklarının tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, mağdurlarla alışveriş yapıp paralarını çalan sanık haricinde diğer sanıkların eylemlere ne surette iştirak ettikleri ve buna ilişkin kanıtların nelerden ibaret olduğunun açıkça belirtilmesi gerektiği gözetilmeden her iki sanık hakkında eksik araştırma ve inceleme sonucu her üç mağdura karşı iştirak hâlinde hırsızlık ve resmi belge düzenlenmesinde yalan beyan suçlarından mahkûmiyet hükümleri kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyan ... 2. Asliye Ceza Mahkemesince 25.06.2020 tarih ve 189-186 sayı ile önceki hükümler gibi sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükümlerin sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, 23.07.2016 tarihli ve 29779-2 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'la 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na eklenen Geçici 15. maddenin 12. fıkrasına dayanılarak, 05.11.2020 tarihli ve 31295 sayılı Resmî Gazete'de yayımı tarihinden 10 gün sonra yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararı ile Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 01.12.2020 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına ve arşivinde bulunan tüm işlerin Yargıtay 6. Ceza Dairesine devrine karar verilmesi nedeniyle dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 01.03.2021 tarih ve 6871-3537 sayı ile, sanık müdafisinin temyiz dilekçesini 15 günlük süre içerisinde vermesi nedeniyle temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 17.03.2021 tarih ve 78464 sayı ile;

"...Sanık ... müdafisinin, usulüne uygun şekilde tefhim edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik 7. günden sonra gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu ve bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 17.03.2021 tarih ve 78464 sayı ile;

"...Sanık ... müdafisinin, usulüne uygun şekilde tefhim edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik 7. günden sonra gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu ve bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 05.04.2021 tarih ve 11550-6630 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın hırsızlık ve resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçlarından cezalandırılmasına dair 05.02.2013 tarihli hükümlerin, Özel Dairenin 26.02.2015 tarihli ilamı ile bozulması sonrasında, Yerel Mahkemece, sanığın yüzüne karşı 25.06.2020 tarihinde verilen kararların, sanık müdafisi tarafından 06.07.2020 tarihinde temyiz edildiği anlaşılan dosyada; temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310 ve 311. maddeleri uyarınca "bir hafta" mı, yoksa 05.08.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin 1. fıkrası uyarınca "on beş" gün mü olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın, inceleme dışı sanık ... ile birlikte 17.09.2012 tarihinde işlediği iddia olunan hırsızlık ve resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçlarından cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanık ve inceleme dışı sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetlerine karar verildiği,

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın, inceleme dışı sanık ... ile birlikte 17.09.2012 tarihinde işlediği iddia olunan hırsızlık ve resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçlarından cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanık ve inceleme dışı sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetlerine karar verildiği,

Hükümlerin sanık ve inceleme dışı sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Daire tarafından bozulmasının ardından bozmaya uyan Yerel Mahkemece devam olunan yargılama sonucunda sanık ve inceleme dışı sanığın, önceki hükümler gibi cezalandırılmasına dair 25.06.2020 tarihli kısa kararın hazır bulunan sanığa tefhim edildiği, kısa karar ile gerekçeli kararın birbiriyle uyumlu olduğu, kısa ve gerekçeli kararların son paragrafında; “Sanık ...'ün yüzüne karşı, diğer sanıkların ve sanık ... müdafisinin yokluğunda, sanık ... yönünden kararın tefhiminden, diğer sanıklar yönünden kararın tebliğinden itibaren 7 gün içinde (bulunduğu Ceza İnfaz Kurumu aracılığı ile göndereceği istinaf dilekçesi veya istinaf beyanlarını tutanağa geçirerek yine Ceza İnfaz Kurumu aracılığı ile Mahkememize göndermek suretiyle) Mahkememize istinaf dilekçesini göndermek suretiyle veya Mahkememize verilecek dilekçe veya zabıt katibine beyanda bulunularak beyanını tutanağa geçirilmesi sureti ile ... Bölge Adliye Mahkemesinde istinaf yasa yolu açık olmak üzere," şeklinde açıklamalara yer verildiği,

Kısa kararın tefhim edildiği 25.06.2020 tarihinin perşembe gününe denk geldiği, tefhimden itibaren bir hafta olan 02.07.2020 tarihinin de perşembe gününe tekabül edip temyiz süresi içinde herhangi bir tatil günü bulunmadığı,

Sanık ve inceleme dışı sanık müdafisi Avukat ...’in, 06.07.2020 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu,

Anlaşılmaktadır.

07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmiş, böylece ülkemizde fiilen üç dereceli yargı sistemine geçilmiştir.

1412 sayılı CMUK'da olağan kanun yolları olarak itiraz ve temyize yer verilmişken, 5271 sayılı CMK'da itiraz, istinaf ve temyiz olağan kanun yolları olarak düzenlenmiştir.