muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2989, Karar No: 2016/6187, Tarih: 21.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/2989 E.  ,  2016/6187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

506 sayılı Kanunun 26. maddesine dayanan rücu davalarında kusurun belirlenmesinde, mahkemece, öncelikle dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak, varsa çelişki giderilerek belirlenmeli ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, kusur oran ve aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesine gidilmelidir.

Dava; 26.09.2005 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir, tedavi gideri ve geçici iş göremezlik giderlerinin rücuan tahsiline ilişkin olup, konuya ilişkin Kurumun Teftiş Kurulu Başkanlığınca düzenlenen raporda, sigortalının %90, davalı işverenin %10 oranında kusurlu olduğu, yargılama esnasında alınan kusur raporunda ise sigortalının %30, davalı işverenin %70 oranında kusurlu bulunduğu, itiraz üzerine aynı bilirkişi heyetinden alınan ek raporda yine aynı oranlarda kusur verildiği, ne var ki, müfettiş raporundaki tespitler ile yargılama esnasında alınan kusur raporundaki tespitler nazarında mevcut çelişkinin giderilmesi için, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda farklı uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca araştırma yapılarak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/1303, Karar No: 2011/10877, Tarih: 26.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/1303 E.  ,  2011/10877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Trabzon Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/10/2009 tarih ve 2008/168-2009/169 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin ortağı olduklarını, taahhüt ettikleri sermayenin bir kısmını diğer ortakların ödeyeceğini, kendilerininde şirkette doktor olarak çalışmaları nedeniyle, alacakları ücret ve primlerden kesinti yapılmak suretiyle bu miktarın ödeneceğinin kararlaştırıldığını, bu bağlamda sermaye taahhüdüne mukabil olarak teminat amaçlı senet verdiklerini, sonradan kalan sermaye taahhüt miktarlarını kendilerinin ana sözleşmede belirtilen süre içerisinde ödediklerini, ancak buna rağmen haklarında icra takibi yapıldığını ileri sürerek, senetlerden dolayı borçlu olmadıklarının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların şirkette % 6 hisseye sahip olduklarını, bunun % 4 kısmına ilişkin sermaye taahhüdünü yerine getirdiklerini, % 2 kısmının ise diğer ortaklar tarafından ödendiğini, şirket kayıtlarına ise davacılar tarafından ödenmiş gibi kayıt düşüldüğünü, ilgili senetlerinde bu % 2 kısma ilişkin olarak verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacıların % 2 hissesine mukabil gelen sermaye taahhütlerinin ödendiği, senetlerin teminat amaçlı verildiği gerekçesiyle, davanın kabulüne, takip dosyaları nedeniyle borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3.275,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15185, Karar No: 2018/22329, Tarih: 16.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/15185 E.  ,  2018/22329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde çalışmakta iken ... sözleşmesinin işverence haklı bir sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... (...) vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Karar, yasal süresi içinde (... katılma yoluyla temyiz şeklinde olmak üzere) taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- ... sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı ... Kanununun 25inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki ... günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki ... günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

Somut uyuşmazlıkta davacı ... sözleşmesinin işverence hiçbir sebep yokken “git kendine ... ara”denilmek suretiyle feshedildiği ileri sürülmüş, davalı ise, ... sözleşmesinin devamsızlık sebebiyle feshedildiğini, feshin haklı sebebe dayandığını savunmuştur. Davacının devamsızlık yaptığı günlere ilişkin tutanaklar dosyaya sunulmuş olup, devamsızlık olgusu tutanakta imzası bulunan tanıklarca da doğrulanmıştır. Mahkemece, davacının yaptığı ..., davalı işyerinde çalışan işçi sayısı, işletmenin küçüklüğü ve işyeri çalışanı olan tüm tanıkların davacının eşinin sorunlu gebelik geçirdiğini ve doğan çocuğun hasta olduğunu bilmesine rağmen işverenin bu durumdan habersiz olmasının düşünülemeyeceği gerekçesiyle, tutanaklara ve tanıkların beyanlarına itibar edilmeksizin feshin haksız olduğunu sonucuna varılmıştır. Ne var ki, işverenin davacının durumunu bilmesi, davacının devamsızlığına izin verdiği anlamına gelmeyeceği gibi devamsızlığı haklı hale de getirmez. Dosyaya sunulan tutanaklardan davacının 15 Şubat, 19 Şubat, 22 Şubat ve 25 Şubat, 01 Mart, 12 Mart, 13 Mart, 20 Mart, 26 Mart günlerinde devamsızlık yaptığı, bunun üzerine ... sözleşmesinin işverence 29 Mart tarihinde haklı sebeple feshedildiği tespit edilmektedir. Davacının devamsızlığı tanıklarca da doğrulanmış olup, bazı tanıkların tutanağın davacının gelmediği günde tutulmayıp sonradan tutulduğunu beyan etmesi sonuca etkili değildir. Zira, tanıklar davacı devamsızlık yapmadığı halde tutanak düzenlendiğini değil, tutanağın devamsızlık günü ile aynı gün düzenlenmediğini ifade etmiştir. Bu itibarla davacının belirtilen günlerde işe devam etmediği açıktır. Diğer taraftan, somut olayda devamsızlığın izinsiz olduğu ve haklı bir mazerete dayanmadığı da ortadadır. Dosya kapsamında, davacının devamsızlık yapılan günlerde haklı bir mazeretinin bulunduğuna dair herhangi bir delil bulunmadığı gibi, işverenin devamsızlığa izin verdiğine veya sonradan icazet verdiğine dair herhangi bir delil de bulunmamaktadır. Bu itibarla tanık anlatımları ile sınırlı kalan davacının eşine veya çocuğuna ilişkin ... sorunları, belirtilen günlerde izinsiz devamsızlık için haklı bir mazeret oluşturmaz. Hal böyle iken, ... sözleşmesinin işverence feshinin haklı bir sebebe dayandığının kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece hatalı hukuku değerlendirme yapılarak, yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de, davacı dava dilekçesi ile davalı ... ve ...’a husumet yöneltmiş, yargılama sırasında ise ...’a husumet yöneltmesinin maddi bir hataya dayandığını, bu sebeple ...’un davalı taraf olmaktan çıkartılmasını, davasını... Plastik ve ...’a karşı sürdürmek istediğini açıklamıştır. Mahkemece Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124. maddesine göre davacının ...’a husumet yöneltmesinin kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığı gerekçesi ile davalı ... aleyhine açılan davaya devam edilmiş, ... yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiştir. Ancak, “Varollar Ahşap Plastik ve Doğrama” işletme adı olduğu halde, karar başlığında (1) numaralı davalı olarak gösterilmesi hatalı olmuştur. Ayrıca “Varollar ..şirketi” aleyhine açılan herhangi bir dava bulunmadığı ve... şirketi adı altında bir taraf bulunmadığı halde, hüküm kısmında, alacaklardan “Varollar .. şirketi” ile “...’un” müştereken müteselsilen sorumlu tutulması yerinde olmamıştır.

4-Ayrıca HMK’nun 124. maddesine göre taraf olmaktan çıkartılan ... lehine, aynı maddenin 4. fıkrasının son cümlesi gereği vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken hükmedilmemesi hatalı ise de, davalı ... vekilinin 24.08.2015 tarihli “ek temyiz dilekçesi” adı altındaki dilekçesi dışında, aynı taraf adına yasal temyiz süresi içinde yapılmış usulüne uygun bir temyiz başvurusu bulunmamaktadır. Bu itibarla belirtilen husus bozma sebebi yapılmayıp, sadece eleştirilmekle yetinilmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16/10/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/686, Karar No: 2018/463, Tarih: 18.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/686 E.  ,  2018/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ 7. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, mülga 1086 sayılı Kanun'un temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. fıkrasında ise; "Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar mülga 1086 sayılı Kanun'un 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

6100 sayılı Kanun'un hükmü düzenleyen 294. maddesinde de;

(1)Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür.

(2)Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.

(3)Hükmün tefhimi, her hâlde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.

(4)Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hâllerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir.

(5)Hükmün tefhimini, duruşmada bulunanlar ayakta dinler.

(6)Hükme ilişkin hususlar, niteliğine aykırı düşmedikçe, usule ilişkin nihai kararlar hakkında da uygulanır." denmiştir.

Yukarıda yazılı kanun hükümleri kapsamında, mahkemece duruşmada tefhim edilen hüküm gerekçe taşımayıp sadece hüküm sonucunu (kısa kararı) içeriyorsa gerekçeli kararın her halükarda davanın taraflarına (taraflar kendilerini vekille temsil ettiriyorlar ise vekillerine) tebliğ edilmesi gerekmektedir. Bir başka anlatımla, sadece hüküm sonucunun (kısa kararın) tefhim edildiği durumlarda, taraflar (ya da vekilleri) duruşmada hazır olsalar dahi gerekçeli kararın taraflara veya vekillerine tebliğ edilmesi gerekir.

6100 sayılı Kanun'un 360. maddesi gereğince istinaf kanun yolu hükümlerinin düzenlendiği bölümde aksine hüküm bulunmayan hâllerde, İlk Derece Mahkemesinde uygulanan yargılama usulü, bölge adliye mahkemesinde de uygulanır.

6100 sayılı Kanun'un 360. maddesi gereğince istinaf kanun yolu hükümlerinin düzenlendiği bölümde aksine hüküm bulunmayan hâllerde, İlk Derece Mahkemesinde uygulanan yargılama usulü, bölge adliye mahkemesinde de uygulanır.

Öte yandan; aynı Kanun'un 348. maddesinde istinaf dilekçesi kendisine tebliğ edilen tarafın, başvurma hakkı bulunmasa veya başvuru süresini geçirmiş olsa bile, vereceği cevap dilekçesi ile istinaf yoluna başvurabileceği ve istinaf yoluna asıl başvuran tarafın, buna karşı iki hafta içinde cevap verebileceği hususu; 366. maddesinde de bu Kanun'un istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352. maddeleri hükümlerinin, temyizde de kıyas yoluyla uygulanacağı hususu düzenlenmiştir. Anılan hükümler gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı ... Temizlik Gıda İnş. Bilg. İşl. ve Pers. Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne tebliğ edilip edilmediği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

Bu sebeple;

1-Davalı ... Temizlik Gıda İnş. Bilg. İşl. ve Pers. Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne Bölge Adliye Mahkemesi kararı tebliğ edilmişse tebliğe ilişkin evrakın dosyaya eklenmesi,

2-Tebliğ edilmemişse Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı ... Temizlik Gıda İnş. Bilg. İşl. ve Pers. Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne tebliği ile buna ilişkin evrakın dosya içine alınması ve temyiz süresinin beklenmesi,

3-Davalı ... Temizlik Gıda İnş. Bilg. İşl. ve Pers. Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin de hükmü temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesinin hukuki dinlenilme hakkının sağlanması açısından karşı tarafa tebliğ edilmesi ve bu şekilde temyiz ve tebliğe ilişkin usuli işlemler tamamlandıktan sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/800, Karar No: 2017/180, Tarih: 21.03.2017

**Ceza Genel Kurulu         2014/800 E.  ,  2017/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 22.06.2010

Sayısı : 233-284

Cinsel saldırı suçundan sanık ...'nun 5237 sayılı TCK’nun 102/1, 102/5, 53 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.06.2010 gün ve 233-284 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 12.06.2014 gün ve 8843-8005 sayı ile;

“...Sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, olay tarihinde 38 yaşı içerisinde bulunup, kızı olan ...'in ameliyatı nedeniyle refakatçi olarak hastanede bulunan mağdureyi, eliyle işaret ederek başka bir odaya çağırdığı, mağdurenin sanığın çağırdığı odaya gitmesinden sonra elini mağdurenin omzuna koyarak yanağından bir kez öptüğü, mağdurenin ise 'Sen ne yapmak istiyorsun' diyerek odadan çıktığı olayda; mağdure hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 31.03.2010 tarihli raporda; postravmatik stres bozukluğu tespit edilen mağdurenin, ruh sağlığının sanığın eylemi nedeniyle bozulduğu belirtilmiş ve bu rapor esas alınarak sanığın cezası TCK'nun 102/5. maddesi uyarınca artırılmış ise de; cebir, tehdit veya hile gibi iradeyi etkileyen herhangi bir hal olmaksızın ve ayrıca kısa ve ani gelişen bir hareketle mağdurenin omzuna elini koyarak yanağından öpen sanığın, bu eyleminden dolayı kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiği, TCK'nun 23. maddesi uyarınca gerçekleşen fakat kastetmediği bu neticeden sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, mesleki tecrübesi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, dolayısıyla TCK'nun 102/5. maddesinin uygulanma ihtimalinin bulunmadığı, bunlara göre de sanığın eyleminin yalnızca soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete tâbi TCK'nun 102/1. maddesinde düzenlenen basit cinsel saldırı suçu kapsamında kaldığı, katılan ... ile vekaletnamesinde şikâyetten vazgeçme yetkisi bulanan katılanlar ... ve ... vekilinin hükümden sonra 05.07.2010 havale tarihli dilekçe ile şikâyetten vazgeçtiklerini beyan etmiş olmaları karşısında, basit cinsel saldırı ve hakaret suçlarına ilişkin mahkemesince sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılması lüzumu” nedenlerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.09.2014 gün ve 77723 sayı ile;

"İtirazlarımız ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçunda TCK'nun 23. maddesinin uygulama alanının bulunmadığı konusunda toplanmaktadır.

Öncelikle konuya ilişkin yasa metinlerinin incelenmesinde;

Taksir

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.09.2014 gün ve 77723 sayı ile;

"İtirazlarımız ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçunda TCK'nun 23. maddesinin uygulama alanının bulunmadığı konusunda toplanmaktadır.

Öncelikle konuya ilişkin yasa metinlerinin incelenmesinde;

Taksir

Madde 22 - (1) Taksirle işlenen fiiller, kanunun açıkça belirttiği hâllerde cezalandırılır.

(2) Taksir, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanunî tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.

Netice Sebebiyle Ağırlaşmış Suç

Madde 23 - (1) Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi hâlinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir.

Cinsel Saldırı

1) Cinsel davranışlarla bir kimsenin vücut dokunulmazlığını ihlâl eden kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, iki yıldan yedi yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

2) Fiilin vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle işlenmesi durumunda, yedi yıldan oniki yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Bu fiilin eşe karşı işlenmesi hâlinde, soruşturma ve kovuşturmanın yapılması mağdurun şikâyetine bağlıdır.

3) Suçun;

a) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

b) Kamu görevinin veya hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

c) Üçüncü derece dâhil kan veya kayın hısımlığı ilişkisi içinde bulunan bir kişiye karşı,

d) Silâhla veya birden fazla kişi tarafından birlikte,

İşlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilen cezalar yarı oranında artırılır.

4) Suçun işlenmesi sırasında mağdurun direncinin kırılmasını sağlayacak ölçünün ötesinde cebir kullanılması durumunda kişi ayrıca kasten yaralama suçundan dolayı cezalandırılır.

5) Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması hâlinde, on yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur.

6) Suç sonucu mağdurun bitkisel hayata girmesi veya ölümü hâlinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmolunur.

İlgili kanun maddesinin metninden açıkça anlaşıldığı ve doktrinde de benimsendiği üzere; ağır veya başka bir neticenin ortaya çıkması bakımından failin en azından taksirle hareket etmesi gerekir. Kişinin taksirinin bulunduğunun kabul edilebilmesi için ise, 'neticenin öngörülebilir olması' zorunludur. Ancak somut olay kusurluluk yönünden ortaya konulurken failden uyması beklenen davranış kalıbının kaynağının saptanıp buna göre değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

İlgili kanun maddesinin metninden açıkça anlaşıldığı ve doktrinde de benimsendiği üzere; ağır veya başka bir neticenin ortaya çıkması bakımından failin en azından taksirle hareket etmesi gerekir. Kişinin taksirinin bulunduğunun kabul edilebilmesi için ise, 'neticenin öngörülebilir olması' zorunludur. Ancak somut olay kusurluluk yönünden ortaya konulurken failden uyması beklenen davranış kalıbının kaynağının saptanıp buna göre değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin kararında vurguladığı '...sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, mesleki tecrübesi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın zora dayalı olmayan gerçekleşme biçimi...' şeklinde ortaya koyduğu kriterler, esas olarak yazılı olmayan toplumsal deneyim ve kurallar nazara alınarak ortaya konacak öngörülebilirlik ölçütüne dayanmaktadır. Elbette ki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu sisteminde objektif sorumluluk anlayışı terk edilmiştir ve bu itibarla failin ağır neciceye ilişkin kusurunun saptanmasına ilişkin olarak onun subjektif özellikleri nazara alınacak, ancak her durumda sanığın özelliklerine benzer durumdaki kişilerden beklenen davranış ve düşünce özellikleri, ihlal olunan davranış kalıbı ile ilişkilendirilmek suretiyle ortaya konulucaktır ki, bu da; TCK'nun 103/2. madessinde düzenlenen normun ortaya koyduğu eylemin ve bunun suç haline getirilmiş olmasıyla önlenmek istenen sonucun, failin psişik aleminde onun kınanabilirliğini mümkün kılacak mahiyet ve derecesinin nerede başlayıp nerede sonlandığı ile doğrudan ilişkilidir. Bu durum da, failin temel ceza normunun emrettiği davranış kalıbına ilişkin dikkat ve özen yükümlülüğünün tespitini hiç şüphesiz toplumsal yaşayıştan kaynaklanan ve ceza hukukuna ilişkin normların dışında kalan davranış kalıplardan kısmen farklı bir değerlendirmeye muhtaç kılmaktadır.