muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9558, Karar No: 2017/2966, Tarih: 11.04.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/9558 E.  ,  2017/2966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalı tarafından müvekkili aleyhine Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, takibe konu olan borcun kaynağını teşkil eden 10/08/2012 tarihli 30.000 TL bedelli çekin davalı adına kayıtlı parselde kain susuz tarla cinsi taşınmazın müvekkili adına devrinin yapılmasını öngören sözleşmeye dayalı olarak verildiğini, ilgili tapunun sözleşmede belirtilen tarihte müvekkili şirkete devredilmemiş olduğundan müvekkili şirket tarafından keşide edilen 10/08/2012 tarihli 30.000 TL bedelli çekin karşılığının ödenmediğini belirterek, bu çekin karşı edimi olan taşınmazın devir işleminin yerine getirilmemesi nedeniyle bedelsiz kaldığını ileri sürerek davalı tarafından aleyhine başlatılan icra takibinden dolayı borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; dosya içinde taraflarca inkar edilmeyen sözleşme gereğince davacı maden şirketi ile davalı taşınmaz sahibinin tanıklar huzurunda imzaladıkları sözleşmeye göre; davalı adına kayıtlı taşınmazın 35.000 TL bedelin ödenmesi durumunda davacı şirketin hafriyat sahası olarak kullanılmak üzere tescil edileceği kararlaştırıldığı, bunun karşılığında davacı şirket tarafından davalıya 30.000 TL bedelli senet verildiği, edimini yerine getirmeyenin davacı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 11/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1852, Karar No: 2013/5690, Tarih: 02.04.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/1852 E.  ,  2013/5690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak - tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının davalıdan boyama printer cihazı satın aldığını, satış bedelini ödediğini, cihazın çalışmadığını, kargo ile cihazın davalıya iade edildiğini, cihazın tamir edilerek davacıya teslim edilmediği gibi satış bedelinin de geri ödenmediğini belirterek yoksun kalınan karın tespitine ve satış bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, yargılamaya iştirak etmemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre; davanın sözleşmeden kaynaklandığı, HMK 17.maddesine göre tacirlerin sözleşme ile yetkili mahkemeyi belirleyebilecekleri, aksi kararlaştırılmadıkça davanın sadece sözleşme ile belirlenen mahkemelerde açılabileceği, sözleşme ile Bakırköy mahkemelerinin ve icra dairelerinin yetkili kılındığı, genel veya özel yetkili mahkemelerin de yetkisinin devam etmesine ilişkin sözleşmede hüküm bulunmadığı, HMK 17.maddesi ile getirilen yetki kuralının kesin yetki kuralı olduğu, yargılamanın her aşamasında re'sen hakim tarafından dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, yetkili mahkemenin Bakırköy Ticaret Mahkemeleri olduğuna, yasal süresi içinde gönderme talebinde bulunulduğu takdirde dosyanın yetkili Bakırköy Ticaret Mahkemelerine gönderilmesine, aksi halde davanın açılmamış sayılması yönünde karar verilmesine, yargılama giderlerinin yetkili mahkemece hüküm altına alınmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin anlaşmaların çözümü başlıklı maddesinde Bakırköy icra dairelerinin ve mahkemelerinin yetkili kılındığına dair yetki şartı bulunmaktadır. Taraflar tacir olduğundan 6100 sayılı HMK'nın 17.maddesi uyarınca anılan yetki şartı geçerlidir. Ne var ki yetki sözleşmesi ya da sözleşmeye konulan yetki şartı ile belli bir veya birden fazla mahkemenin yetkili kılınması hususu kesin yetki olarak değerlendirilemez. Zira kesin yetki halleri 6100 sayılı HMK'nın yetki ile ilgili hükümlerinde açıkça belirtilmiştir. Örneğin anılan kanunun 11.maddesinde mirastan doğan davalarda, 12.maddesinde ise taşınmazın aynından doğan davalarda kesin yetki kuralı düzenlenmiştir. Kesin yetki bulunan durumlarda taraflar sözleşme ile başka bir mahkemeyi yetkili kılamazlar. Oysa HMK'nın 17.maddesinde tarafların, yetki sözleşmesine rağmen sözleşmede belirtilen mahkeme dışındaki kanunda yetkili olduğu hükme bağlanan mahkemelerin de yetkilerinin devam edeceğini kararlaştırabilecekleri öngörülmüştür. Kesin yetki durumunda yetki sözleşmesi yapılamaz. Nitekim HMK'nın 18.maddesinde açıkça; "Tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri konular ile kesin yetki hallerinde yetki sözleşmesi yapılamaz." hükmüne yer verilmiştir. Tüm bu hususlar gözetildiğinde yetki sözleşmesi ya da yetki şartında yetkili olduğu belirtilen mahkemenin kesin yetkisinden söz etmek mümkün değildir.

HMK'nın 19/2 maddesine göre; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf yetkili mahkemeyi, birden fazla yetkili mahkeme varsa istediği mahkemeyi bildirir. Aksi halde yetki itirazı dikkate alınmaz." Aynı maddenin 4.fıkrasında ise; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda , davalı, süresi içinde ve usulüne uygun yetki itirazında bulunmazsa davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir." hükmü yer almaktadır.

Bu açıklamalar karşısında somut olayın değerlendirilmesine gelince; davalının dava dilekçesinin tebliğine rağmen cevap dilekçesi vermediği dosya içeriğinden anlaşılmış olup ortada kesin yetki bulunmadığından mahkemece sözleşmede yer alan yetki şartının kendiliğinden araştırılamayacağı gözetilmeden somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6981, Karar No: 2013/4826, Tarih: 12.09.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/6981 E.  ,  2013/4826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, eksik ve kusurlu işler bedeli, gecikme cezası ve kargo bedelinin tahsili istemiyle; karşı dava ise yükleniciye teslim edilen kereste bedelinin tahsili talebiyle açılmış, davacının ıslah talebi de nazara alınarak asıl davanın kısmen, karşı davanın ise aynen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1)Davalı ve karşı davacı taşeron vekilinin temyiz dilekçesi davacı-karşı davalı yüklenici vekiline 21.09.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı ve karşı davalı vekili 03.10.2012 tarihinde harçlandırdığı dilekçesiyle karşı temyiz talebinde bulunmuştur. Davacı ve karşı davalı vekilinin temyiz talebi HUMK'nın 433/II. maddesinde öngörülen 10 günlük yasal süresi içinde olmadığından temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Davalı ve karşı davacı taşeron vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

A-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ve karşı davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

B-Davacı ve karşı davalı yüklenici asıl dava dilekçesiyle 15.12.2010 tarihinde vermiş olduğu ıslah dilekçesinde davalı taşerona vermiş olduğu mutfak dolabının bedeli olan 20.000,00 TL'nin de tahsili talebinde bulunmamış, sadece karşı davaya cevap dilekçesinde bu hususu savunma olarak ileri sürmüştür. Davalı taşerona teslim edilen mutfak dolabının bedeliyle ilgili olarak harçlandırılmak suretiyle usulen açılmış bir dava bulunmadığı halde, asıl davada diğer alacak kalemlerinin yanı sıra ayrıca mutfak dolabı bedeli olarak 20.000,00 TL'nin de tahsiline karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı ve karşı davalı yüklenicinin temyiz isteminin süre yönünden reddine, 2/A bendinde yazılı nedenlerle davalı ve karşı davacı taşeronun sair temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2/B bendinde yazılı nedenlerle temyiz eden davalı ve karşı davacı taşeron yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin ve Yargıtay başvuru harçlarının istek halinde temyiz eden davacı-karşı davalıya, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-karşı davacıya geri verilmesine, 12.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2145, Karar No: 2019/5013, Tarih: 22.10.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/2145 E.  ,  2019/5013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık tarafından mağdura karşı yağma suçunun işlendiği saat ile ilgili olarak;

Mağdur ...’in 19/10/2011 günlü kolluk beyanında; ... mahallesinde bulunan işyerinden saat 19.00 sıralarında çıkıp Gönen şehir parkına gittiğini, yaklaşık olarak 15 dakika kadar sonra yanına tanımadığı bir şahsın geldiğini ve tehditle 30 TL parasını aldığını,

20/10/2011 günlü savcılık beyanında; olay günü saat 19.00 sularına kadar çalışıp daha sonra şehir parkına gittiğini, bir müddet sonra yanına sanığın geldiğini,

13/01/2012 günlü oturumda; sanığın üzerinden para aldığı sırada havanın karanlık olduğunu ancak saati tam olarak hatırlamadığını, beyan ettiği,

Mağdurun annesi yakınan ...’in 19/10/2011 günlü kolluk ve 24/10/2011 günlü savcılık beyanlarında; olay günü saat 19.00 sıralarında tanımadığı birisinin yanına gelip tehditle zorla üzerinde bulunan 30 TL parasını aldığını mağdurun kendisine anlattığını,

Tanık ...’nin 19/10/2011 günlü kolluk beyanında; saat 19.00 sıralarında ... mahallesi 10. sokak içerisinde bulunan evinden çıktığını, Banyolar caddesinden park içerisine girdiğinde sanık ile mağduru gördüğünü,

13/01/2012 günlü oturumda ise, olay günü akşam saat 18.00 sıralarında parkın içerisinde mağdur ve sanığı gördüğünü, ifade ettikleri,

19/10/2011 günlü araştırma ve yakalama tutanağında; mağdurun saat 19.30 sıralarında polis merkezine geldiğine ilişkin açıklamaya yer verildiği, olay tarihinde bölgede yaz saati uygulamasına göre gecenin saat 19.26'da başladığının anlaşılması karşısında, olayın gerçekleştiği zaman dilimi konusunda ortaya çıkan duraksama dikkate alındığında;

Öncelikle; mağdur ..., yakınan ... ve tanık ...’nin aşamalarda olay saati ile ilgili kendi içinde ve birbiri ile örtüşmeyen beyanları arasındaki açık aykırılıklar giderilmeden, eylemin 5237 sayılı TCK’nin 6. maddesinin 1. fıkrasının (e) bendi kapsamında kaldığını kabule esas alınan zaman dilimi karar yerinde denetime olanak verecek şekilde gösterilmeden eksik inceleme ile yetinilip duruşmaya devamla yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde nitelikli yağma suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7500, Karar No: 2007/8226, Tarih: 25.06.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/7500 E.  ,  2007/8226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.11.1995 gününde verilen dilekçe ile gayrimenkul satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davacı ve birleşen dava davacıları ... ... ve ... ...’ın davalarının kabulüne, birleşen dava davacısı ...’ın tapu iptal ve tescil talebinin reddine tazminat talebinin kabulüne dair verilen 28.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... mirasçıları vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl ve birleşen davalarda davalılar arasındaki biçimine uygun düzenlenen 17.01.1992 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümlerin onun temliki nedeniyle tescili, birleştirilen davanın davacılarından ... tescil olanaklı görülmezse satış bedelinin davalılardan tahsili istenmiştir.

Mahkemece kat irtifakı kurulan yapının 18 numaralı bağımsız bölümünün davacılardan ..., 14 numaralının davacı ... , zemin kat 8 numaralı dükkan ve 1. kat 13 numaralı bağımsız bölümün davacı ..., 3. kat 21 numaralı bağımsız bölüm ve 4. kattaki 23 ve 24 numaralı bağımsız bölümlerin davacı ... adına tesciline, davacılardan ... tarafından açılan mülkiyet aktarımı isteminin aynı bağımsız bölüm önceki tarihli şahsi hakkın temliki suretiyle davacı ...’a satıldığından reddine, 3.708,40 YTL bağımsız bölüm satış bedelinin davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü davalılardan arsa maliki ... mirasçıları temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan davalılar arasındaki 17.01.1992 günlü biçimine uygun düzenlenen sözleşmeden davalı yüklenici ...’in diğer davalı arsa sahibi ...’a ait 210 parsel üzerine paylaşımı %50’şer olmak üzere bina yapımı işini yüklendiği, yapılacak binanın her türlü vergi, resim, harç, sigorta, ceza ve diğer işçi giderleri olmak üzere bilimum giderlerin yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığı görülmektedir.

Hükmü davalılardan arsa maliki ... mirasçıları temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan davalılar arasındaki 17.01.1992 günlü biçimine uygun düzenlenen sözleşmeden davalı yüklenici ...’in diğer davalı arsa sahibi ...’a ait 210 parsel üzerine paylaşımı %50’şer olmak üzere bina yapımı işini yüklendiği, yapılacak binanın her türlü vergi, resim, harç, sigorta, ceza ve diğer işçi giderleri olmak üzere bilimum giderlerin yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığı görülmektedir.

Yukarıda sözü edilen sözleşmede bağımsız bölüm tapularının eser bedeli olarak davalılardan yükleniciye hangi koşulların gerçekleşmesi halinde devri gerekeceği hükme bağlanmadığından, Borçlar Kanunun 364. maddesi uyarınca davalı yüklenici bağımsız bölüm tapularını ancak eserin tesliminde diğer davalı arsa sahibinden isteyebilir. Ancak, aksine sözleşme hükmü bulunmadığından ve halin icabından da yasaklandığı görülmediğinden, bağımsız bölüm tapularını eseri teslim ettiğinde isteyebilecek olan yüklenici bu alacağını Borçlar Kanununun 162 ve 163. maddeleri hükmünce üçüncü kişilere yazılı olmak koşulu ile temlik edebilir. Somut olayda; birleştirilen davalardaki davacıların dayandıkları taşınmaz mal satış vaadi sözleşmelerinin konusu alacağın temlikidir. Ne var ki, yüklenici hak ettiğinden daha fazlasını üçüncü kişilere temlik edemeyeceğinden, üçüncü kişilerin açtıkları bu davada temliknameye dayanarak tescil talebinde bulunup bulunamayacakları sözleşme hükümlerine bakılarak çözümlenmelidir.

Eldeki davada öncelikle halli gereken sorun, sözleşmede taraflar paylaşım biçimini kararlaştırmadıklarından davalılardan arsa sahibine ait arsa üzerine yapılan binadaki %50’şer paylaşımın adil ve dengeli olarak nasıl yapılması gerektiğinin saptanmasıdır. Zira bu saptama yapılmadan sanki davalılar arasında kararlaştırılmış bir paylaşım şekli varmış ve dava konusu bağımsız bölümler yükleniciye isabet etmiş gibi çekişmeli bağımsız bölümlerin ondan temlik alan davacı üçüncü kişilere tescil olanağı yoktur.

O yüzden mahkemece yerinde keşif yapılmalı sözleşme yorumunda katkı sağlayacak hukukçu, mimar veya inşaat mühendisi bilirkişiden oluşacak heyete davalıların binadaki bağımsız bölümlerin sözleşmede yazılan iradelerine uygun adil ve dengeli paylaşmanın nasıl yapılacağı belirletilmeli, bu belirlemede adil ve dengeli paylaşım ivaz suretiyle yapılabilecekse tarafların yek değerine ödemesine gereken ivaz tutarı aynı şekilde hesaplattırılmalı, tarafların paylaşım iradeleri hükmen belirlenmelidir. Açıklanan bu yön gözetilmeksizin orta yerde paylaşım yapılmışçasına istemin eksik araştırma ve incelemeyle kabulü yanlıştır.

Eser sözleşmeleri ilişkisinde mahkeme eliyle yaptırılan bir tespitle iddia kanıtlanmadan eserin yüklenici tarafından değil, arsa sahibi tarafından ikmal edildiği kabul edilemez. Her ne kadar arsa sahibi davalı eserin yüklenicinin yarım bırakmasından sonra kendisi tarafından tamamlatıldığını savunmuşsa da eserin yüklenici tarafından getirildiği seviyeyi gösteren mahkeme marifetiyle yaptırdığı bir tespit olmadığından, kural olarak eserin bu günkü seviyeye yüklenici tarafından getirildiğinin kabulü zorunludur. Esasen davacılardan ... ve ...’ın yaptırdıkları tespit sonucu düzenlenen bilirkişinin 03.02.1998 günlü raporu da bu düşünceyi doğrulamakta olduğundan, arsa sahibi davalıların bu yönü amaçlayan temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

Yukarıdaki bölümde belirtildiği üzere bilirkişilerce saptanacak bağımsız bölümlerin adil ve dengeli dağıtım biçimine veya ivaz ilavesi suretiyle gerçekleştirilecek taksim şekline göre dava konusu bağımsız bölümlerin yükleniciye isabet edeceği kabul edilirse, yapının getirildiği fiziki seviyeye nazaran kalan kısım için bilirkişilerin buldukları eksik ve ayıplı işler tutarları 07.11.2000, 25.02.2004 ve 02.05.2005 tarihli raporlarda yek değerlerinden farklı hesap edildiğinden ve bilirkişilerce bu hesaplama farklılıklarının nereden kaynaklandığı gerekçeli olarak gösterilmediğinden, hükme dayanak yapılan 02.05.2005 tarihli raporu düzenleyen bilirkişilerden ek rapor alınmalı, farklılıkların nedeni ek raporda açıklattırılmalıdır. Diğer yandan; 17.01.1992 günlü sözleşmede «yapılacak binanın her türlü vergi, resim, harç, sigorta, ceza vs işçi giderleri olmak üzere bilimum giderlerinden yüklenici sorumlu» tutulduğundan, bu giderlerin neler olduğu bina sebebiyle arsa sahiplerinin bu kalemlerden dolayı yükleniciden alacağı olup olmadığı açıklattırılmalı, davacılar arsa sahibinin bu alacaklarından da sorumlu olmalıdır. Çünkü yüklenicinin kişisel hakkını temellük eden üçüncü kişinin alacağın temliki hükümlerinden yararlanarak bu hakkını arsa sahibine karşı ileri sürmesi demek alacağı devralan kişinin evvelki alacaklının (yüklenicinin) yerine geçmesi demektir. Temlik işleminin yapıldığı ana kadar temlik sözleşmesinin dışında kalan ve işlemin tarafı olmayan (somut olayda davalılardan arsa sahibi) arsa sahibi işlemin yapıldığı andan itibaren temlik işleminin tarafı olur ve arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan bütün haklarını ona karşı (üçünçü kişiye de) ileri sürebilir hale gelir. Bu nedenle eldeki davada olduğu gibi temlik işlemine dayalı ilişkilerde borçlu temlik yapılmamış olsaydı eski alacaklısına (yükleniciye) ne gibi defilerde bulunmak imkanına haiz idi ise bu defileri yeni alacaklıya (temellük eden üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir. O yüzden giderlerle ilgili sözleşme hükmünün yerine getirilip getirilmediği incelenip araştırılmadan sözleşmenin davacılar bakımından ifasına imkan sağlar biçimde davanın kabulü doğru olmamıştır.

Bütün bunlardan ayrı, davacıların temlik aldıkları alacağın dayanağı olan davalılar arasındaki borç ilişkisi (arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi) yüklenici bakımından bütünüyle ifa edilmemişse üçüncü kişi yüklenicinin ifa etmediği borç miktarı kadar arsa sahibine karşı sorumlu olacağından, gerek sözleşmede hükme bağlanan giderler, gerekse yapıdaki ayıp ve eksik işlerin tüm parasal tutarından davacıların sorumlu kılınması gerektiği göz ardı edilerek eksik işler bedelinin arsa payına göre dağılımı suretiyle sözleşmenin birlikte ifa kuralı gereği tasfiye edilmesi de yanlıştır.

Mahkemece davacılardan ...’ın ikinci kademedeki bedele yönelik istemi kabul edilmiş, 3.708,40 YTL satış bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir. Bu davacının isteminin dayanağı 10.11.1992 günlü taşınmaz mal satış vaadi sözleşmesidir. Sözleşmenin tarafları davacı ve davalı yüklenici ... olduğundan, sözleşme tarafları dışındaki kişileri bağlamaz. Mahkemece sözleşmenin ifa edilmemesinden doğan zararlardan Borçlar Kanunun 96. maddesi gereğince akit olan yüklenici ...’in sorumlu olduğu gözden kaçırılarak satış bedelinin sadece bu davalıdan tahsili yerine arsa sahibi mirasçılarında sorumlu tutulması doğru değildir.

Karar açıklanan bütün bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 25.06.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24019, Karar No: 2014/18691, Tarih: 01.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/24019 E.  ,  2014/18691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlık eyleminin gece saat 23.00 sıralarında gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve sanığın evden çaldığı cep telefonunu dışarıdaki direğin altına sakladığı, bir süre sonra evine dönerken direğin altından cep telefonunu aldığı sırada tanık Recep Keskin tarafından farkedildiğini anlaması üzerine telefonu atıp kaçtığı, kesintisiz takibin bulunmadığı ve eylemin tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinin uygulanması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 01/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.