muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/21385, Karar No: 2024/6960, Tarih: 24.09.2024

İlk Derece Mahkemesi'nce kabul edilen olay, olgu ve kararda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A.Çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden

Hükmün niteliği itibarıyla 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesi birinci fıkrası uyarınca temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.

B.Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma suçu Yönünden

Dava dosyası içeriği, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, mağdur anlatımları, mağdurun adli raporu, tanık beyanları,sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, Bölge Adliye Mahkemesinin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmediği, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A.Çocuğun cinsel istismarı suçu yönünden

Hükmün niteliği itibarıyla 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesi birinci fıkrası uyarınca temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesi gereğince REDDİNE,

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesi'nin 07.02.2024 tarihli ve 2024/267 Esas, 2024/196 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 15. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17915, Karar No: 2014/323, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/17915 E.  ,  2014/323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/166384

MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2010

NUMARASI : 2009/1208 (E) ve 2010/343 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik ilkesi" başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde ‘kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde ‘kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 29.05.2009 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/65406, Karar No: 2012/31355, Tarih: 12.03.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/65406 E.  ,  2012/31355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 24.04.2004'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’un 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’un 223/8.maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 12.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11115, Karar No: 2016/9386, Tarih: 12.12.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/11115 E.  ,  2016/9386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan ... ile ...’ın ... ili... ilçesindeki ...köyünde tanıştıkları, konuşma esnasında sanık ...’ın evlenmek üzere komşumuz olan sanık ...’den bahsettiği, bunun üzerine sanık ...’ın daha önceden tanıdığı ve evlenmek için kadın aradığını bildiği katılan ...'i arayarak kendisine evlenmek için bir kadın bulduğunu beyan ettiği, katılanın da bu kadınla tanışma isteğini söylemesi üzerine sanık ...’ın sanık ... ile birlikte katılanın bulunduğu...’a geldikleri katılanın evine gittikleri ve burada evlenme konusunda konuşmaya başladıkları, bu esnada sanık ...’nin kredi borcunun ve çeşitli borçlarının olduğunu söylediği, ...’ın da para istemesi üzerine katılanın bu amaçla sanık ...'ye 5.000 TL, sanık ...'a 2.000 TL verdiği, kısa bir süre sonra sanık ...'nin ihtiyacı için 1.500 TL daha verdiği, daha sonra sanık ...’nin kendisine katılanın verdiği iki adet altın bilezikle katılanın evinden ayrıldığı ve bir daha haber alınamadığı iddia olunan olayda,

1-Sanık ... hakkında atılı suç yönünden yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık ...’ın evlenmek isteyen katılan ...’in bu durumunu bilmesi nedeniyle tanıştığı sanık ...’ın numarasını katılana vererek aracı olmak istediği, ancak dosya kapsamında sanık ...’ın katılandan menfaat temini olmadığı aksine katılanın parasının yetmediği durumda sanık ...'ın para verdiği, bu nedele mahkemece verilen beraat hükmünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin neden dayanmayan süre tutuma dair temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında atılı suçlar yönünden yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek hileli söz ve davranışlarla katılanı evlenmeye ikna edip haksız menfaat temini sağladıkları bu nedenle atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluştuğu halde, sanıkların mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 12/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1817, Karar No: 2021/3115, Tarih: 27.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/1817 E.  ,  2021/3115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki gayrimenkul satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı ve dahili davalı ..., ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

1- Davalı ..., ... ve ...’a gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

2- Davalı ... ve ...’e yapılan tebligat parçasının ise okunaklı olmaması nedeniyle usulüne uygun olup olmadığı tespit edilememiştir. Mahkemece; ... Genel Müdürlüğünden sorulmak suretiyle tebligatın şeklinin tespit edilmesi, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda ... ve ...'e yapılan tebligatın usule uygun olmaması halinde her iki davalıya gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 27.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17331, Karar No: 2013/21611, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/17331 E.  ,  2013/21611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kurum işleminin iptaliyle kesilen aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı oda kayıtlarının geçersizliği nedeni ile 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığını ve yaşlılık aylığını kesen Kurum işleminin iptalini istemiştir.

Mahkemece; istek gibi davanın kabulüne karar verilmişse de varılan bu sonuç yerinde değildir.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. 1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 4.5.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

507 sayılı Yasa'nın 2.5.1983 tarihli ve 62 sayılı K.H.K. ve K.H.K’nun aynen kabulüne dair 14.2.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3153 sayılı Yasa ile değişik 5. maddesine göre ise “Esnaf ve Sanatkar siciline kayıtlı esnaf ve küçük sanatkarlar çalışma bölgesi içindeki derneğe kayıt olmak zorundadır. Kayıt zorunluluğunu 1 ay içinde yerine getirmeyenler sicile kayıt tarihinden itibaren geçerli olmak üzere doğrudan doğruya kaydedilirler.” Değişik 119. maddeye göre “ mesleki faaliyette bulunabilmeleri ve ilgili derneğe kaydedilmeleri için sicile kayıtları şarttır.” 62 sayılı K.H.K.’nun geçici 2. maddesinde “Esnaf siciline kayıt ilgili yönetmeliklerin yayımı tarihinden itibaren 1 yıl içinde çıkarılmak zorunda” olduğu bildirilmiş İlgili Yönetmelik ise 1.1.1984 tarihinde yürürlüğe konmuş ve 1 yıllık geçiş süresi 1.1.1985 tarihinde sona ermiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının Türkoğlu Esnaf ve Sanatkarlar Odası kaydına istinaden 22.03.1985 tarihi itibariyle 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu ... sigortalısı olarak tescil edildiği, oda kaydının 2.2.1974-devam şeklinde olduğu, vergi kaydı ile esnaf ve sicil kaydının bulunmadığı, 1.6.1999 tarihi itibari ile aylık bağlandığı, kurumca oda kayıtlarında yapılan teftiş sonucunda davacının oda kaydına istinaden kazandığı sigortalılık süresinin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik ve Kontrol Memurluğu'nun 1.9.2010 tarihli raporuna göre; Türkoğlu Esnaf ve Sanatkarlar Odası üye kayıt defterinde noter tasdikinin bulunmadığı, üyeye ait kimlik bilgilerinin yeterli olmadığı, üye kayıt numaralarının müteselsil sırayı takip etmediği, davacının kaydının bulunduğu hizada silinti, kazıntı ve başka kalem kullanılarak düzeltmeler yapıldığının izlendiği ve 13.8.1975-31.12.1975 tarihleri arasında taşeron işi nedeni ile vergi kaydının bulunduğu gerekçesi ile davacının oda kaydının geçersiz olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Oda kayıtlarının çok eski tarihlerde başlamasına ve sadece oda kaydı olduğu halde vergi mükellefiyeti ve esnaf sicil kaydı olmaksızın bağımsız çalışmalarını devam ettirmesine rağmen 8.4.1999 tarihli işe giriş bildirgesi ile ... sigortalılığı 22.3.1985 tarihinde başlayan davacının, primlerini ödemek sureti ile işe giriş bildirgesini Kuruma verdikten 2 ay sonra yani 1.6.1999 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya başlaması, oda kayıtlarındaki silinti ve kazıntı bulunduğunun Kurum müfettişleri tarafından tespit edilmesine göre oda kayıtlarının güvenirliği konusunda tereddütlerin oluşmasına neden olduğu ve bu durumda bir takım kişilere sigortalılık kazandırılmaya çalışıldığı hususundaki şüpheleri artırdığı anlaşılmaktadır.

Gerçek ve fiili bir çalışmaya dayandığı kanıtlanamayan oda kaydının, vergi ve esnaf sicil kaydı da olmadığından tek başına sigortalılık hakkı kazandıracağı düşünülemez. Bu durumda davacının yıllarca sürdürdüğünü iddia ettiği bağımsız çalışmasına ilişkin maddi delil ve belgelerinin bulunması gerekir. Salt, soyut tanık sözleri ile de sonuca gidilemez.

Yapılacak iş, oda kayıtları getirtilip, alanında uzman bilirkişi tarafından kayıtlar üzerinde silinti, kazıntı yapılıp yapılmadığı tespit edilip, silinti ve kazıntının varlığı halinde oda kayıtlarının güvenilirliğinden söz edilemeyeceğinden, davacıya söz konusu oda kaydında sözü edilen mesleği icra ettiğine dair maddi delillerini ibraz etmek için süre vererek, bu mesleği sonrasında da devam ettirip ettirmediğine ilişkin tüm delilleri sunması sağlanarak gerekirse zabıta, maliye, muhtarlık marifetiyle davacının kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının olup olmadığı araştırılıp, davacının sigortalılık elde edebilmesi için sonradan oluşturulması kuvvetle muhtemel olan oda kaydının gerçekliğinin hiç bir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya koyulduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20077, Karar No: 2012/26215, Tarih: 19.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/20077 E.  ,  2012/26215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde suya vaki müdahalenin men'i istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde, davacı ... Beldesi ve davalı ... Beldesinin iki komşu belde olduğunu, davalı beldenin merasından doğal olarak çıkan ve davalı belde merasını doğal olarak sulayan ve her iki beldenin de hayvanlarının sulandığı suyun davalı belde tarafından 6 cm. çaplı borularla müdahale edilerek uzak bir yere götürüldüğünü, bununla ilgili olarak davacı tarafından davadan önce ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/10 Değişik İş Esas no'lu dosyasıyla da delil tespitinde bulunulduğunu, hayvanlarının meradan ve sudan faydalanamadığı ileri sürülerek, suya vaki müdahalenin önlenmesi ve davalı tarafından yapılan tesisin kal'ine karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.Davalı cevabında; dava konusu suyun kendi meralarından çıktığını, her iki beldenin bu meradan ve sudan kadimden beri yararlandığını, hayvanların da su içtiğini, suyun daha verimli hale gelmesi için davalı belde tarafından su borusuyla başka bir yere (dere yatağına) aktarıldığını, bu sudan başka su kaynaklarının da bulunduğunu ve müdahalelerinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.Mahkemece, daha önce ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nce delil tespitinde bulunulduğu, delil tespiti dilekçesi, bilirkişi raporu ve tespit kararının aleyhine delil tespiti yapılan davalı tarafa tebliğ edildiği, davalı tarafından itiraz edilmediği, bu nedenle delil tespiti kararı ve bilirkişi raporunun kesinleştiği, davacı taraf lehine kazanılmış hak olduğu, bu nedenle de ayrıca keşif yapılmasına gerek görülmediği gerekçesi ile delil tespiti dosyası nazara alınarak davanın kabulü ile davalının suya müdahalesinin önlenmesine ve yapılan tesisin (boru döşemenin) kal edilerek eski hale iadesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Delil tespiti dosyasındaki tespit kararı, tespit bilirkişi raporları; sonradan açılan dava için hüküm kurmaya elverişli değil iseler sonraki davada nazara alınmaz ve kazanılmış hak oluşturmaz.

Delil tespiti dosyasında sununlan 28.07.2010 tarihli ziraatçı bilirkişi raporunda, sözkonusu ... Kasabası (davalı) 226 ada, 50 parsel taşınmaz üzerinde bulunan su kaynağından istifade edilememesi durumunda, sınır komşusu ... Kasabası (davacı) meralarında su kaynağı olmadığı takdirde coğrafi yapıdan dolayı yaylaya çıkan çiftçilerin ... Kasabası meralarında hayvanlarını otlatmaları ve meraların otundan yararlanma verimliliklerinin düşeceği belirtilmiştir.