muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13485, Karar No: 2008/15135, Tarih: 04.12.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/13485 E.  ,  2008/15135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05.07.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kesin hüküm nedeniyle reddine dair verilen 26.05.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: \_K A R A R\_

Heyetçe incelenmesine gerek görülen;

1-Dava konusu 121 Ada 74 ve 72 parsel sayılı taşınmazların tesciline esas teşkil eden 20.4.1971 tarih 1970/135 Esas 1971/129 Karar sayılı dava dosyası mahkemesinden,

2- 121 Ada 34, 37 ve 48 parsel sayılı taşınmazların tesciline esas, dayanak tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte kayıt ve belgeler tapu sicil müdürlüğünden,

3-120 Ada 1 parsel sayılı taşınmaz tapu kaydının tesciline esas, dayanak kayıtlar ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kayıt ve belgeler tapu sicil müdürlüğünden,

4-İfrazen oluştuğu belirlenen 121 Ada 85, 87, 88 ve 90 parsel sayılı taşınmaz tapu kayıtlarının, kadastro tutanakları ve ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kayıtları ve ilgili belgeler tapu sicil müdürlüğünden,

Temin edilerek evrak arasına konulduktan sonra Dairemize gönderilmek üzere dosyanın MAHALLİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5779, Karar No: 2015/12414, Tarih: 30.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/5779 E.  ,  2015/12414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, yıllık izin ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemenin 05.10.2010 gün ve 2009/1212 E. - 2010/481 sayılı kararının davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 25.03.2013 gün ve 2011/2873 E. 2013/10018 K. sayılı ilamı ile özet ve sonuç olarak “Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus HUMK. da da hüküm altına alındığı gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Öncelikle, Mahkemece verilen karar yasal gerekçeden yoksundur. Hiçbir açıklama yapmadan bilirkişinin belirlediği tespit ve değerlendirilmelere mahkememizce aynen iştirak olunarak şeklindeki açıklama Anayasanın 141. maddesinin ve HUMK. nun aradığı anlamda gerekçe değildir. Ayrıca hükmüne uyulan bozma kararını yorumlama görevi Mahkemeye ait olup, bilirkişinin Dairemizin bozma kararını eleştirme hakkı yoktur. Bu nedenlerle Mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklanan hukuki saptamalar usulüne uygun şekilde değerlendirilerek, bozma kararına uygun şekilde karar verilmesi gerekirken, bilirkişinin görevini aşarak yaptığı yoruma Mahkeme kararındaki yazıma göre aynen iştirak olunarak gerekçesiz şekilde karar verilmesi hatalı olup, kararın tekrar bozulması gerekmiştir.” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuştur ve “ Dosyada mevcut 02.06.2010 tarihli bilirkişi raporundaki hizmet cetvelinden açıkça anlaşılacağı üzere mevsimlik işçi olarak çalışan davacının, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına göre 11 ayı aşan çalışması bulunmadığı” gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece davalı vekilinin cevap dilekçesinde belirttiği açıklamalar ve kabulü karşısında davalı tarafından tahakkuk ettirilen brüt 5400 TL’nin hüküm altına alınması gerekirken hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi tekrar bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Mahkemece davalı vekilinin cevap dilekçesinde belirttiği açıklamalar ve kabulü karşısında davalı tarafından tahakkuk ettirilen brüt 5400 TL’nin hüküm altına alınması gerekirken hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi tekrar bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2714, Karar No: 2011/6459, Tarih: 17.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/2714 E.  ,  2011/6459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.01.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tescil isteğinin reddine, tazminat isteğinin kabulüne dair verilen 02.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.05.2011 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av.... ve ... ile karşı taraftan davalılar ... ve ... Yapı Ltd. Şti. vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenici ... Limited Şirketinin 15.06.2007 tarihli asıl ve 22.06.2007 tarihli ek sözleşme ile, 1825 parsel üzerinde yaptığı 1.Bloktaki binanın 18 ve 20 numaralı bağımsız bölümünün tapu iptal tescil olmadığı takdirde tazminat istemine ilişkindir.

Davalılardan ... Limited Şirketi davaya cevap vermemiş, davalı arsa sahibi ... ile ikinci yüklenici ... Yapı Limited Şirketi yapılan işlemlerde muvazaa olmadığını, açılan davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, tescil isteğinin reddine, arsa maliki ... ve ... Yapı aleyhine açılan davanın reddine, yüklenici ... Ltd. Şti. aleyhine açılan tazminat davasının kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

HUMK’nun 388. maddesi gereğince bir mahkeme kararının hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

HUMK’nun 389. maddesinde de kararda iki tarafa yükletilen görev ve verilen hakların şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde açık olarak yazılması öngörülmüştür.

Hüküm fıkrası, kararın esası olup kanunda “hüküm” kelimesi yalnız hüküm fıkrası için kullanılmıştır. Bu nedenle, hüküm fıkrasında mahkemenin neye karar verdiği açıkça yazılmalıdır. Hüküm fıkrası çok açık ve infazı mümkün olmalıdır. Şarta bağlı ve terditli olarak hüküm kurulmamalıdır. Dava, açıldığı tarihteki duruma göre karara bağlanmalı, hüküm fıkrasında asıl talep ile yardımcı talepler hakkında da karar verilmelidir.

Somut olaya gelince;

1-Dava 1825 parselde inşa edilen binadaki 1.Blok 18 ve 20 numaralı bağımsız bölümlere ilişkin olup mahkemece verilen karar istem konusu yapılan her iki bağımsız bölümü kapsamadığından hüküm HUMK.nun 388 ve 389. maddeleri gereğince usul ve yasaya aykırıdır.

Somut olaya gelince;

1-Dava 1825 parselde inşa edilen binadaki 1.Blok 18 ve 20 numaralı bağımsız bölümlere ilişkin olup mahkemece verilen karar istem konusu yapılan her iki bağımsız bölümü kapsamadığından hüküm HUMK.nun 388 ve 389. maddeleri gereğince usul ve yasaya aykırıdır.

2-HUMK’nun 186.maddesi uyarınca “dava ikame edildikten sonra iki taraftan biri müddeabihi ahara temlik ederse diğer taraf muhayyerdir. Dilerse temlik eden taraf ile olan davasından sarfı nazar ederek müddeabihi temlik eden kimseye karşı dava eder, dilerse davasını müddeabihi ahara temlik eden taraf hakkında zarar ve ziyan davasına tebdil eder.”

Somut uyuşmazlıkta; davanın görülmekte olduğu sırasında dava konusu 18 numaralı bağımsız bölümün dava dışı ...'a devir edildiği sabit olup 20 numaralı bağımsız bölümün ise yine dava dışı ...'a devredildiği iddia edilmiştir.

Mahkemece HUMK’nun 186.maddesi hükmü ve yukarıda yapılan saptama gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3-Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden davalı arsa sahibi ...’ın 284 sayılı parsel üzerine arsa payı karşılığı inşaat yapımı için dava dışı ... ile sözleşme yaptığı, dava dışı ...’ın arsa sahibinin onayı ile yapımını üstlendiği işi 28.03.2006 tarihinde davalı ... Limited Şirketine devrettiği, arsa sahibi ile ... Limitet Şirketi arasındaki arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin iradi olarak 14.09.2007 tarihinde feshedildiği, tarafların karşılıklı olarak birbirlerini ibra ettikleri, aynı tarihte arsa sahibinin diğer davalı ... Yapı Limited Şirketi ile işin kalan kısmını yapmak üzere arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenledikleri, anlaşılmaktadır. Dava konusu 20 numaralı bağımsız bölüm tapuda ... Yapı Ltd. Şti, 18 numaralı bağımsız bölüm ise dava dışı ... adına adına kayıtlıdır. Tarafların eserin tamamlandığı hususunda bir çekişmeleri yoktur.

İlk yükleniciden temlik alan davacı muvazaa iddiasına dayanmıştır. Orta yerde davalı şirketler arasında yapılmış bir sözleşme bulunmamaktadır. Ancak ikinci yüklenici olan ... Yapı Limited Şirketi, inşaat ilk yüklenici tarafından belli bir seviyeye getirildikten sonra arsa sahibi ile sözleşme yapmıştır. İkinci sözleşmenin yapıldığı 14.09.2007 tarihinde önce işin ilk yüklenicisinin davacıya ve diğer bazı kişilere eser sözleşmesinden kaynaklanan kişisel hakkını değişik tarihlerde temlik ettiği de dosya kapsamından anlaşılan bir gerçektir.

Türk Medeni Kanununun 2. maddesi “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz”. Şeklindedir. Objektif iyi niyet olarak da tanımlanan ve dürüstlük kurallarını düzenleyen madde bütün hakların kullanılmasında dürüstlük kuralları çerçevesinde hareket edileceğini ve bir kimsenin başkasını zararlandırmak ya da güç duruma sokmak amacıyla haklarını kötüye kullanılmasını yasanın himaye etmeyeceğini belirtmiştir. Diğer taraftan Borçlar Kanununun 18. maddesinde düzenlenen danışıklı işlem ise tarafların yaptıkları aktin hüküm doğurmaması ve görünüşteki akitten başka bir aktin hükümlerinin meydana gelmemesi hususunda anlaşmalarıdır. Gerek Türk Medeni Kanununun 2. maddesi ve gerekse sözü edilen Borçlar Kanununu 18. maddesi birlikte değerlendirildiğinde, bir hakkın kullanılmasında gizlenen irade ile oluşan danışıklı işlemin üçüncü kişileri zararlandırma kastı da taşıyabileceğini göstermektedir.

Bu aşamada hemen vurgulamak gerekirse, ilk yüklenici ... Limitet Şirketi ile ikinci yüklenici ... Yapı Limited Şirketi arasında danışıklı bir işlem yapılmış ise ve görünüşteki bu işlemle başka bir aktin hükümlerini meydana getirmesi engellenmekte ise ve bu işlemle üçüncü kişilerin zararlandırılması hedeflenmişse işlemin tarafı olmayan davacının temlik sözleşmesinden kaynaklanan haklarının korunması gerekir.

Mahkemece bu konuda yapılan araştırma ve inceleme yeterli değildir.

Şöyle ki; özellikle üzerine inşaat yapılan arsanın bağlı bulunduğu belediyeden getirtilen “Kalıp ve Demir İmalatı Kontrol Tutanağı” başlıklı 06.08.2007, “Beton Döküm Tutanağı” başlıklı 07.08.2007, “Beton Döküm Tutanağı” başlıklı 11.06.2007, “Kalıp ve Demir İmalatı Kontrol Tutanağı” başlıklı 10.06.2007, “Kalıp ve Demir İmalatı Kontrol Tutanağı” başlıklı 17.05.2007, “Beton Döküm Tutanağı” başlıklı 18.05.2007 tarihli tutanaklarda yapı müteahhidi sıfatıyla davalılardan ikinci yüklenici ... Yapı Limited Şirketinin ismi ve yetkilisinin imzalarının bulunduğu görülmektedir. Bu tarihlerin tümü ... Yapı Limited Şirketinin arsa sahibi ... ile yaptığı 14.09.2007 tarihinin öncesini taşımaktadır. Hayatın olağan akışına göre basiretli bir ticari şirketi olan ... Yapı Limited Şirketinin arsa sahibi ile sözleşme yapmadan inşaatta imalat işlerine girişmesi düşünülemez. Mahkemece, değinilen bu yönün açıklaması karar gerekçesi yapılmamıştır.

Davacı, davalı şirketler arasında kendilerini zararlandırmak amacıyla danışıklı işlemler yapıldığına dair tanık dinletme isteminde bulunmuş, mahkemece bu istem bir gerekçe gösterilmeksizin yerine getirilmemiştir. Yapılan bu açıklamalara göre öncelikle davacıdan tanıklarının kimler olduğu sorulup saptanmalı, bunlar yöntemince dinlenmeli, tanık sözlerinden elde edilecek sonuçla az yukarıda sözü edilen yetkili merciden getirtilen tutanaklar birlikte değerlendirilmelidir.

Davacı, davalı şirketler arasında kendilerini zararlandırmak amacıyla danışıklı işlemler yapıldığına dair tanık dinletme isteminde bulunmuş, mahkemece bu istem bir gerekçe gösterilmeksizin yerine getirilmemiştir. Yapılan bu açıklamalara göre öncelikle davacıdan tanıklarının kimler olduğu sorulup saptanmalı, bunlar yöntemince dinlenmeli, tanık sözlerinden elde edilecek sonuçla az yukarıda sözü edilen yetkili merciden getirtilen tutanaklar birlikte değerlendirilmelidir.

Öte yandan; Hukukumuzda, kişilerin satın aldığı şeylerin ilerde kendilerinden geri alınabileceği endişesi taşımamaları, dolayısıyla toplum düzeninin sağlanması düşüncesiyle, satın alan kişinin iyi niyetinin korunması ilkesi kabul edilmiştir. Bir tanımlama yapmak gerekirse iyiniyetten maksat, hakkın doğumuna engel olacak bir hususun hak iktisap edilirken kusursuz olarak bilinmemesidir.

Belirtilen ilke, TMK’nun 1023. maddesinde aynen “tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur” şeklinde hükme bağlanmış, aynı ilke tamamlayıcı madde niteliğindeki 1024. maddede “bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi bu tescile dayanamaz” biçiminde vurgulanmıştır. Ne var ki; tapulu taşınmazların intikallerinde huzur ve güveni koruma, toplum düzenini sağlama uğruna tapu kaydında ismi geçmeyen ama asıl malik olanın hakkı feda edildiğinden iktisapta bulunan kişinin iyiniyetli olup olmadığının tam olarak tespiti büyük önem taşımaktadır.

Belirtilen nedenle kayıt maliklerinin mülkiyeti, yükleniciden temlik alınan hakkın bertaraf edilmesi kastiyle ve kötüniyetle kazanıp kazanmadığı, ayni hakkın yolsuz olarak tescil edildiğini bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişi olup olmadıklarının araştırılması zorunludur.

Böyle olunca, taraflardan davacının kötüniyet iddiasına karşı delilleri istenip toplanmalı ve davalının durumu Türk Medeni Kanununun 3. maddesi çerçevesinde değerlendirerek bir sonuca ulaşılmalıdır.

Bütün bunların dışında davada 28.03.2006 tarihli sözleşmeye dayanılarak yapılan temlik işlemi sebebi ile mülkiyet aktarımı istendiğinden bu sözleşmenin taraflarından olan ... ile yüklenici ... Yapı Limited Şirketinin de pasif dava ehliyeti bulunduğu gözden kaçırılarak bu davalılar hakkındaki davanın husumet noktasından reddi de doğru değildir.

Hükmün belirtilen tüm bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; kademedeki bedel isteminin yüklenici yönünden kabulüne karar verildiği ve bu istem yönünden diğer davalıların husumet ehliyeti bulunmadığı halde maktu vekalet ücreti yerine nisbi tarifeye göre vekalet ücretine hükmedilmiş olması da doğru görüllmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 825,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 17.05.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8744, Karar No: 2020/5215, Tarih: 24.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/8744 E.  ,  2020/5215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi nazara alınıp, sanığın olay gecesi oturduğu evin terasına çıkarak mağdureyi öpmesi şeklindeki fiziksel temas içeren eyleminin kısa süreli ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı sarkıntılık düzeyinde kaldığı da gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Mağdurenin aşamalardaki anlatımları, savunma ile tüm dosya kapsamına göre 5237 sayılı TCK’nın 103/1 maddesi ile belirlenen temel cezanın koşulları oluşmadığı halde aynı Kanunun 103/4.maddesi ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayini ve cebir, tehdit veya hile gibi iradeyi etkileyen herhangi bir hal olmaksızın mağdureye cinsel istismarda bulunan sanığın bu eyleminden dolayı kastettiğinden daha farklı ve ağır olan ruh sağlığı bozulması neticesinin meydana geldiği, TCK'nın 23. maddesi uyarınca kişinin gerçekleşen fakat kastetmediği bu neticeden sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve cinsel istismar eyleminin zora dayalı olmayan şekilde gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, meydana gelen bu zararın TCK'nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hakkında TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16384, Karar No: 2014/10249, Tarih: 08.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/16384 E.  ,  2014/10249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kocaeli 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.05.2013

No : 2012/486-2013/214

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan masraflardan oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Yasanın 26.ve 87.maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davalı işverene ait işyerinde 28.01.2001 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu, 09.01.2002 gelire girme tarihi itibarıyla %23 oranında, itirazlar üzerine 20.03.2008 tarihinden itibaren azalma ile %12.2 oranında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile, yapılan ödemelerin rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı kapsamında; 09.01.2002 gelire girme tarihi itibarıyla ve azalan orana (%12.2) göre bildirilen ilk peşin değerli gelirler dikkate alınmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin değerinin belirlenmesine ilişkin Dairemizin 17.05.2012 günlü bozma ilamının gereği yerine getirilmediği gibi; ilk peşin değerin belirlenmesine yönelik anılan mahkeme kabulü de hatalıdır.

Peşin değer, gelecekte ödenecek gelirlerin, yaş, kesilme ihtimali ve Kurumca belirlenecek iskonto oranı dikkate alınarak hesaplanan tutarını ifade etmekte olup, Kurum iş kazası ya da meslek hastalığı ile malullük sonucu sigortalılara ve bunların ölümü halinde hak sahiplerine yaptığı her türlü ödemelerle bağlamış bulunduğu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerini, zarara sebep olan işveren ya da üçüncü kişilere rucu etmektedir.

Sürekli işgöremezlik derecesindeki düşmeye bağlı olarak değişime uğrayan gelir, yüksek işgöremezlik oranı nedeniyle bağlanmış olan başlangıçtaki gelir olup; gelir hesabındaki unsurlardan biri olan işgöremezlik oranındaki düşme karşısında,başlangıçtaki gelirin,değişen işgöremezlik oranına uyarlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu durumda, peşin sermaye değerli gelirin başladığı tarih itibariyle düşen işgöremezlik oranına göre belirlenmesi zorunlu olup; başlangıçtaki yüksek işgöremezlik oranı nedeniyle fazladan (yüksek işgöremezlik oranı ile düşen işgöremezlik oranı arasındaki fark işgöremezlik nedeniyle) ödenen fark gelirlerin, yeni oran üzerinden belirlenmiş olan peşin sermaye değerli gelire ilavesi gereği bulunmaktadır.