muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16816, Karar No: 2022/13216, Tarih: 13.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/16816 E.  ,  2022/13216 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : RİZE 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartları oluşmadığı halde, sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanıklar lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanıklar hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanıkların bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanıklar bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanıklar hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanıklar bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla,5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanıklara isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanıklar lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanıklar lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA, 13/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11201, Karar No: 2013/6414, Tarih: 12.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11201 E.  ,  2013/6414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre taraf vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, harçlar peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 12.04.2013 gününde oyçokluğuyla KESİN olarak karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Somut olayda yasaya uygun olarak alınmış bir grev kararı bulunmamaktadır.

Olay tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 2822 sayılı Kanunun 25/I'de grev tanımı, 25/II'de kanuni grevin tanımı 25/III'de kanun dışı grevin tanımı yapılmıştır. 27. madde de kanuni grev kararının alınması usulü belirlenmiştir. 45 maddede kanun dışı grevin sonuçları düzenlenmiş 47. madde de ise grevin veya lokavtın iyi niyetli kurallarına aykırı tarzda toplum zararına ve milli serveti tahrik edecek şekilde kullanılmayacağı düzenlenmiştir. Aynı kanun 73. maddesinde ise kararlara yani Yasama Yürütme Yargı organları ile merkezi veya mahalli idarelerce bir kararın alınmasını protesto etmek amacıyla yapılan kanun dışı grev veya lokavt kararı verenler, teşvik edenler, zorlayanlar veya propangadasını yapanlar hakkında cezai yaptırım belirlenmiştir. 2822 sayılı kanundaki düzenlemeler karar tarihi itibariyle yürürlükte olan hemen hemen aynı şekilde 6356 sayılı kanunda düzenlemiş ve özellikle 2822 sayılı kanun 45. maddedeki düzenleme aynen 6356 sayılı kanunun 70. maddesine alınmıştır.

Yasada belirtilmiş usule uyulmaması, yani yetkili işçi sendikasının usulüne uygun kararının bulunmaması, arabuluculuk safhasının gerçekleşmemiş olması, grev kararının süresi içinde alınıp karşı tarafa bildirilmemiş, ilan edilmemiş ve yasal süresi içinde uygulamaya konmamış olması grevi yasa dışı kılar. Bu yüzden uyarı grevi gibi grevler yasanın aradığı usul şartlarına uymadığından yasadışı sayılır. Uygulamada direniş adı verilen toplu eylemlerde de mesleki amaç gözetilmiş dahi olsa kanunun aradığı şartlara uyulmadan yapılmış olacağından bu eylemler de yasal grev sayılmaz. Hatta TİSGLK, işyeri işgali, işi yavaşlatma, verimi düşürme ve diğer direnişleri yasa dışı grev olarak nitelendirmemiş fakat bunlar hakkında yasa dışı grevin yaptırımlarının uygulanacağını öngörmüştür. Keza işyeri işgali, işi yavaşlatma, verimi düşürme ve diğer direnmeler aynı zamanda işçilerin bağlılık borcu ile iş görme borcuna aykırılık oluşturacaktır. Dolayısıyla 4857 sayılı Kanunun 25/II maddesi gereği işverene haklı fesih imkanı tanıyacaktır.

Örnek bir olayda işçilerin sendikal sorunlarını dile getirmek amacıyla bir hafta süre ile iş yerinden hiç ayrılmayıp, işi de bırakmamalarına karşın üretimi engellemeleri nedeniyle işveren tarafından yasadışı greve katıldıkları gerekçe gösterilerek haklı nedenle işten çıkartılmıştır. Yargıtay 9. HD. 10.07.2006 tarih 16181 E. ve 20350 Karar sayılı ilamı ile bu eylemin üretimi durdurmadığını gözönünde tutarak eylemi ne yasadışı grev ne de haklı fesih nedeni saymıştır. Ancak Yüksek Mahkemeye göre bu eylem geçerli bir fesih nedeni oluşturur. Uygulamada zaman zaman görülen toplu vizite eylemlerini de direniş kavramı içinde mütalaa etmek gerekir. Çünkü buradaki amaç yasal bir hakkın kullanılması görünümü altında işi yavaşlatma ya da verimi düşürme yoluyla işveren üzerinde baskı kurmaktır. Somut dava konusu olayda ise hem toplu vizite ile işe gelmeme hem tarifeli uçakların kalkışını engelleyerek işi bırakma söz konusu olduğundan, işverene hem zarar verilmesi hem de bir baskı söz konusudur.

Gerçek amacı TİS bağıtlamak olmayan ya da muhtevası itibariyle TİS biçiminde düzenleme amacı taşımayan; örneğin Yasama ya da Yürütme organını karar almaya zorlamak amacıyla yapılan grevlerin yasadışı olduğunda kuşku bulunmamalıdır. Bu tür grevler, işçilerin iktisadi ve sosyal çıkarlarını koruma ve düzeltme amacı taşısalar dahi grevin gerçek muhatabı ya başka işverenlerdir ya da Devlettir. Gerçek amacın toplu sözleşmeye ulaşmak olmayıp, somut olayda olduğu üzere, yasal düzenlemeyi bertaraf veya protesto gibi başka amaçlar için yapılan grevler de yasadışı kabul edilmelidir.

Yasadışı grev yapılması, bu greve katılanlar için yasadışı greve katılmış olmanın yanında işe devamsızlık, bu greve karar vermeye buna katılmaya teşvik eden ve zorlayanlar için ise dürüstlük kuralına aykırılık veya işverene sadakatsizlik teşkil eder. Böyle bir durumda işverenin bu işçilerin hizmet akitlerini feshi ihbar önellerine uyma ve herhangi bir tazminat ödemek zorunda olmaksızın haklı nedenle feshedebilme imkanı bulunmaktadır. Yargıtay 9. HD. 22.04.1998 tarih 4345 E, 7650 K. sayılı ilamında da talepleri işverence kabul edilmeyen işçilerin iş saatleri içinde topluca çalışmama, direniş veya oturma eyleminde bulunmalarının işverene haklı fesih yetkisi vereceğine karar vermiştir. Kaldı ki, yukarıda da bahsedildiği gibi davacı işçilerin eylemi hem yasal grev prosedürüne uygun bulunmamaktadır, hem de işverenin yanısıra TBMM'nin yasama faaliyetine karşı bir protesto niteliği arzetmekterdir ki bu tür eylemlerin hukukça korunması mümkün değildir.

Dava konusu eylemin mevzuatımıza göre yasadışı olmasına, ILO sözleşmeleri veya Uluslararası hukuk ve uygulamalarda bu tür eylemlerin korunduğuna ilişkin açık bir hüküm bulunmamasına karşın, işçilerin uymakla yükümlü olduğu kanunların yok sayılması, gelecekteki benzer eylemler için olumsuz bir referans olacaktır.

Dava konusu eylemin mevzuatımıza göre yasadışı olmasına, ILO sözleşmeleri veya Uluslararası hukuk ve uygulamalarda bu tür eylemlerin korunduğuna ilişkin açık bir hüküm bulunmamasına karşın, işçilerin uymakla yükümlü olduğu kanunların yok sayılması, gelecekteki benzer eylemler için olumsuz bir referans olacaktır.

Olayımızda, sendikanın e-mail içeriği ile 279 kabin görevlisinin aynı gün rapor almış olmasının hayatın olağan akışına aykırı oluşu (ki işyerinde günlük rapor ortalaması 30'dur), eylemin şekli ve amacı, davacıların toplu şekilde gerek havaalanında eylem yapmak gerekse bir kısmınında rapor almak suretiyle görevlerine gelmeyerek sefer iptallerine sebebiyet verdikleri ve bu şekilde yasadışı eyleme katıldıkları sabit olmakla, davacıların bu eylemlerinin hem yasadışı grev niteliğinde bulunması, hem de işçinin bağlılık yükümlülüğü ile işgörme borcuna aykırılık oluşturması nedeniyle davacıların iş akitlerinin feshinin haklı nedenle yapıldığı ve buradan hareketle davacının davasının reddi gerektiği kanaati ile Yüksek Daire çoğunluğunun görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2021/15758, Karar No: 2023/6903, Tarih: 29.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/15758 E.  ,  2023/6903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/202 Esas, 2021/807 Karar

SUÇLAR : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İzmir Valiliği İl İdare Kurulunun, 25.07.2012 tarihli ve 27349 Esas, 02/2012-15 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun (2547 sayılı Kanun) 53 üncü maddesi uyarınca lüzumu muhakeme kararı verilmiştir.

2.Danıştay 1. Dairesinin, 05.12.2012 tarihli ve 2012/1347 Esas, 2012/1866 sayılı Kararı ile İzmir Valiliği İl İdare Kurulunun, 25.07.2012 tarihli ve 27349 Esas, 02/2012-15 sayılı lüzumu muhakeme kararına karşı sanıklar müdafileri tarafından yapılan itiraz reddedilmiştir.

3.İzmir (Kapatılan) 19. Sulh Ceza Mahkemesinin, 27.03.2014 tarihli ve 2013/82 Esas, 2014/298 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında atılı suçtan beraatlerine hükmedilmiştir.

2.Danıştay 1. Dairesinin, 05.12.2012 tarihli ve 2012/1347 Esas, 2012/1866 sayılı Kararı ile İzmir Valiliği İl İdare Kurulunun, 25.07.2012 tarihli ve 27349 Esas, 02/2012-15 sayılı lüzumu muhakeme kararına karşı sanıklar müdafileri tarafından yapılan itiraz reddedilmiştir.

3.İzmir (Kapatılan) 19. Sulh Ceza Mahkemesinin, 27.03.2014 tarihli ve 2013/82 Esas, 2014/298 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında atılı suçtan beraatlerine hükmedilmiştir.

4.Bahse konu kararların katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 14.01.2021 tarihli ve 2020/1583 Esas, 2021/123 sayılı Kararı ile "...sanıkların olay tarihi itibariyle Ege Üniversitesinde görevli oldukları, Ege Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Meslek Yüksek Okulunun öğrenci kontenjanının 50 olmasına rağmen fazladan 18 öğrenci almak sureti ile kayıt yaptıran öğrencilerin bir kısmının kayıt işlemlerinin yok sayıldığı, bunların yerine kayıt hakkı bulunmayan öğrencilerin kaydının yapıldığı anlaşılmış olup, mahkeme gerekçesinde aksaklığın sebebinin dosyada tanık sıfatıyla dinlenen ...'tan kaynaklandığı ve sanıkların ...'un eylemiyle ilgili sorumluluklarının bulunmadığı belirtilmiş ise de, ...'un kayıt işlemlerinde görevlendirildiğine dair herhangi bir yazının bulunmadığı zaten 01.10.2013 tarihinde ifadesi alınan daire başkan vekili ...'in de ifadesinde daire içinde yazılı bir görevlendirme olmadığını belirttiği anlaşılmış olup; kayıt işlemleri sırasında görevli bulunmayan bir kişiden yardım alınması eyleminin kayıt işlemleriyle görevli bulunan sanıkların hukuki sorumluluğunu doğuracağının ve mahkeme tarafından kişi mağduriyeti, kamu zararı ve haksız menfaat unsurlarına değinilmeden Danıştay kararı sonrası kaydı silinen öğrenciler açısından mağduriyetin gerçekleştiğinin gözetilmediği, sanıkların görevli bulundukları işin gereği gibi yapılmasını takip etmeme şeklinde kabul edilen eylemlerinin ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde sanıklar hakkında beraat hükmü kurulması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Bozma kararı sonrasında, İzmir 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2021 tarihli ve 2021/202 Esas, 2021/807 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası karşılığı 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hak yoksunlukları uygulamasına hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; oluşan mağduriyetin giderilmesi için rektörlüğün yeterli çabayı göstermediğine, kurum içerisinde başka bir personele yardım eden ...'un hatasının öngörülmesinin mümkün olmadığına, hatalı kayıt işlemleriyle sanığın görevi arasında illiyet bağı bulunmadığına ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; oluşan mağduriyetin giderilmesi için rektörlüğün yeterli çabayı göstermediğine, kurum içerisinde başka bir personele yardım eden ...'un hatasının öngörülmesinin mümkün olmadığına, hatalı kayıt işlemleriyle sanığın görevi arasında illiyet bağı bulunmadığına ilişkindir.

2.Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; mağduriyet yönünden kayıt hakkını kaybeden öğrencilerden mağduriyetlerinin sorulması gerektiğine, sanığın ilgili personeli denetleme görevi olmadığına yöneliktir.

3.Sanık ... müdafii 13.07.2021 tarihli süre tutum dilekçesiyle temyiz talebinde bulunmuş, gerekçeli temyiz dilekçesi sunmamıştır.

4.Katılan vekilinin temyiz istemi; cezanın alt sınırdan belirlenmemesi ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıkların olay tarihi itibarıyla Ege Üniversitesinde görevli oldukları, Ege Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Meslek Yüksek Okulunun öğrenci kontenjanının 50 olmasına rağmen fazladan 18 öğrenci almak sureti ile kayıt yaptıran öğrencilerin bir kısmının kayıt işlemlerinin yok sayıldığı, bunların yerine kayıt hakkı bulunmayan öğrencilerin kaydının yapıldığı, fazladan kayıt yapılan ve kayıtları silinen 18 öğrenci açısından mağduriyetin gerçekleştiği kabul edilerek atılı ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Soruşturma ve kovuşturma aşamasında alınan tanık beyanları ve sanık savunmaları dikkate alındığında, işçi ...'un yaptığı kayıt işlemlerine ilişkin dosyaları konulması gereken mutat plastik kasalar yerine çekmecesine koyması ve tespit edilemeyen bu kayıtlar yerine yedek öğrencilerin kayıt işlemlerinin başlatılması şeklinde gelişen ve meydana gelen hatanın da görevli bir başka memur tarafından fark edildiği somut olayda, öğrenci işleri daire başkanı ..., şube müdürü ... ve şef ...'ın hem görevleri hem de süreçteki hatayı telafi niteliğindeki eylemleri dikkate alınarak, kayıt hakkı olmayan öğrencilerin kayıtlarının silinmesi ile sanıkların eylemleri arasındaki illiyet bağının ne şekilde gerçekleştiği de karar yerinde tartışılarak sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayin edilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.07.2021 tarihli ve 2021/202 Esas, 2021/807 sayılı Kararına yönelik katılan vekilinin ve sanıklar müdafiilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25736, Karar No: 2015/13807, Tarih: 15.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/25736 E.  ,  2015/13807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 26.02.2008 tarihli iş kazasında sağ kolundan yaralanarak %12,10 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kaldığını iddia eden davacının maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının anılan kazada sol elinden yaralandığı, bu tarihli kazada sağ kolundan yaralandığına dair delil olmadığı,.. raporlarında da 26.02.2008 tarihli kaza ile davacının mevcut sağ kol arızası arasında illiyet kurulamadığının belirtildiği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; davacı kazalının, davalı şirket işçisi olarak çalışırken 26.02.2008 tarihinde iş kazası geçirdiği açıkça anlaşılmakta olup bu hususta taraflar arasında bir tartışma bulunmadığı anlaşılmaktadır. Tartışma ise bu tarihteki kazada davacının Kurumca tespit olunan %12,10 oranında maluliyetini doğuran sağ kol yaralanmasına maruz kalıp kalmadığı hususunda toplanmaktadır. Zira yapılan iş kazası tahkikatı sonunda Kurum müfettişinin 26.02.2008 tarihli olayda kazalının "sol elinden" yaralandığını belirttiği, buna karşılık yine aynı tarihli (26.02.2008) bu kaza nedeniyle Kurumun,.. Hastanesinin 10.06.2009 tarihli raporuna dayandırarak belirlediği %12,10 oranındaki maluliyetin "sağ dirsek humereüs kırığı" nedeniyle olduğunun 12.01.2010 tarihli raporda açıklandığı, kaza sonrası düzenlenen hastane kayıtlarında ve ceza soruşturması evrakları içerisinde bulunan adli muayene formunda davacının yalnızca "sol el" yaralanmasından bahsedilmesine karşılık davacı ile yargılama sırasında dinlenen bazı tanıkların aynı olayda davacının sağ kolundan da yaralandığını ifade ettikleri anlaşılmaktadır. Bu açıklamalar sonrasında davacının 26.02.2008 tarihli kazada vücudunun neresinden yaralandığı hususunda belirsizlik doğduğu açıktır.

bu belirsizliğin giderilmesi noktasında Mahkemece önce ... 3.İhtisas ve giderek ... Genel Kurulundan rapor almışsa da yine de davanın tam olarak aydınlanması için gerekli bir takım hususların yargılama sırasında yeterince araştırılmadan 18.07.2014 tarihli kararın verildiği anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Hâkimin davayı aydınlatma görevi” başlıklı 31.maddesine göre, “Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu olduğu durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir.”