muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4411, Karar No: 2011/7898, Tarih: 11.10.2011

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının,15/08/1994 tarihli giriş bildirgesi üzerine 01/09/1994 tarihinde Kurum tarafından resen tescil edildiği ve 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığının başladığı 04/10/2000 tarihi gözetilerek 12/10/2000tarihi itibariyle terkin edildiği,5 yılı aşkın süreyle prim borcu bulunduğundan sigortalılığının 01/09/1994 tarihi itibariyle durdurulduğu,davacının 5510 sayılı Yasanın geçici 24.maddesi gereğince prim borcunu yapılandırdığı ve tüm prim borcunu 8/92008 tarihinde 2.100,00TL olarak ödediği,davalı kurumca davacının zirai kayıtlarının bulunmadığının yalnızca 1994 yılında prim ödemesinin bulunduğunun anlaşılması üzerine 31/12/1994 tarihi itibariyle terkin edildiği, davalı kurumca davacının 1/9/1994-31/12/1994 tarihleri arasında sigortalı sayıldığı 2926 sayılı Yasa'nın 10.maddesinde yazılı kurum ve kuruluşlarda davacının tarımsal faaliyetini kanıtlayan kayıt ve belge bulunmadığı, Yeşil Sahil Sulama Birliğinden gönderilen cari kart dökümüne göre davacının 2004-2005 yıllarına ait sulama suyu borcunun bulunduğunun bildirildiği halde mahkemenin davacının Birliğe kaydı bulunup bulunmadığı ve hangi tarihten itibaren tarımsal faaliyette bulunduğunu kanıtlayan belgeleri buradan getirtmediği anlaşılmaktadır.

Somut olayda,Mahkemece davacının 1995 ve sonraki yıllarda prim kesintisi bulunmadığı gibi davacının tarımsal faaliyette bulunduğunu kanıtlayan kayıtlar bulunmadığı halde 01.01.1995-25.9.1999 tarihleri arasında da tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş, Yeşil Sahil Sulama Birliğinden davacının Birliğe kaydı bulunup bulunmadığını sormak, sulama birliği kaydının 1994 yılı veya daha önceki bir tarihte başlayıp devam ettiğinin tespiti halinde önceki gibi karar vermek,aksi halde 1/9/1994—31/12/1994 tarihleri döneme yönelik talebin hukuki yarar yokluğundan 1/1/1995-25/9/1999 tarihleri arasındaki döneme yönelik talebin esastan reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.10.2011 gününde oybirliğiylekarar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13034, Karar No: 2017/6208, Tarih: 10.05.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/13034 E.  ,  2017/6208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın aşamalardaki savunmaları ve bu savunmaları doğrulayan tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, katılan ile sanık arasında telefonla rahatsız etme meselesinden çıkan tartışma esnasında, katılanın elinde bulunan bastonla vurmak için elini kaldırdığı esnada sanığın bastonun diğer ucundan tuttuğu, bu çekişme sonrasında katılanın düşerek vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı anlaşılmakla, katılanın yaralanmasının sanığın eyleminden kaynaklı olduğu gözetilmeden sanığın atılı suçtan TCK’nin 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümleri ve TCK’nin 22 ve 22/3. maddesinde belirtilen taksir ve bilinçli taksir de tartışılmak suretiyle mahkumiyeti yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.05.2017 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ; Sanık savunması ve bu savunmayı doğrulayan tanık beyanı ile katılanın adli raporundaki bulgulara göre katılanın delillerle uyumlu olmayan beyanlarına itibar edilmeyeceğinden, kendini katılanın baston ile saldırısından kurtarmak amacıyla katılanın bastonunu tutan sanığın bu çekiştirme ve sonrasında tanığın araya girdiği sırada bastonun sanığın elinde kalması veya sanığın bastonu bırakması sebebiyle katılanın elinde kalması nedeniyle katılanın dengesini kaybedip arkaya doğru giderek düşmesinin etkisiyle yaralanması durumlarında sanığın katılanın dengesini kaybederek düşmesini amaçladığı hususunda mahkumiyetine yeterli deliller elde edilemediği gibi, sanığın olay tarihinde 80 yaşında olan ve kendisine bastonla saldıran katılanın saldırısını defetme çabası sırasında katılanın düşerek yaralanmasını engelleme görevi de bulunmadığı için TCKnin 87. maddesinin de uygulanma koşulları oluşmadığından yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekili ve O yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün onanması gerekirken bozmaya dair karara katılmıyoruz.15.05.2017
Yargıtay — Esas No: 2013/17086, Karar No: 2014/10194, Tarih: 08.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/17086 E.  ,  2014/10194 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 19.06.2013

No : 2010/262-2013/398

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ve davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddine;

2- İş kazası sonucu sürekli iş göremez hale gelen sigortalıyı bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeniyle uğranılan Kurum zararanın tahsili istemine ilişkin olarak açılan davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

506 sayılı Yasanın 92. maddesi, “Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalıya bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Mahkemece; dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Kanunun 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca yarıya indirilip indirilmediği araştırılarak, gelirin başlangıç tarihi itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. madde (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uygulaması gözetilerek belirlenmiş miktarını gösterir ilk peşin sermaye değeri Kurumdan sorulup, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gereği üzerinde durulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması da isabetsiz bulunmuştur.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular üzerinde bulunması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4160, Karar No: 2024/8512, Tarih: 02.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/4160 E.  ,  2024/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI :2023/240 Esas, 2024/38 Karar

HÜKÜM :Kabul

Mahkeme kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 211.792,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle uygulanması gereken 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438 inci maddesi gereğince duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, ..., ..., ... , ... , ... , ..., ... , ..., ... isimli sinema filmlerinin imal ettiren sıfatıyla eser ve hak sahibi olduğunu, davalının ise ... kanalının sahibi olduğunu, bu filmlerin 2009-2011 yılları arasında çeşitli tarihlerde, izinsiz olarak toplam 53 kez ... isimli kanalda gösterildiğini, bundan dolayı müvekkilinin zarara uğradığını, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 68 inci maddesi gereği 3 kat tazminat talep ettiklerini, şimdilik 1.000,00 TL telif tazminatının haksız fiil tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini ve tecavüzün men'ini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini toplamda 123.000,00 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin pasif husumetinin bulunmadığını, ... kanalının açık artırmayla 29.07.2011 tarihinde ihale bedeli ödemesiyle devraldıklarını, bu durumun Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu yazısı ile de sabit olduğunu, bu tarihten önce ... TV ile hiçbir bağlarının bulunmadığını, davacının iddia ettiği izinsiz gösterim tarihlerinin hepsinin 29.07.2011 tarihinden önce olduğunu, dolayısıyla ... Filmcilik ve Yapımcılık A.Ş. yerine müvekkiline husumet yöneltilmesinin hatalı olduğunu, zamanaşımı süresinin geçtiğini, filmlerin alınan lisanslara dayalı olarak yayınlandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davacının davaya konu toplam 9 adet sinema eseri üzerinde hak sahibi olduğunun Kültür ve Turizm Bakanlığı Telif Hakları Genel Müdürlüğünün 08.10.2015 tarihli cevabı yazısı ile anlaşıldığı, davaya konu eserlerin davalının sahibi olduğu televizyon kanalında gösterilip gösterilmediğine ilişkin olarak davacı tarafça dava dilekçesine ekli hangi tarihlerde ne kadar gösterildiğine dair resmi olmayan bir belge sunulduğu, davalı vekillerinin duruşmada alınan beyanlarında da davaya konu eserlerin ... televizyonunda gösterildiği iddiasının kabul edildiği, her ne kadar bir önceki kararda filmlerin farklı filmler olabileceği yönünde değerlendirme yapılmış ise de davalının bu yönde savunmasının olmaması öte yandan davanın başından beri filmlerin yayınlanmadığı şeklinde bir iddiada da bulunulmaması nedenle filmlerin davalının sahibi olduğu televizyon kanalında oynatıldığının kabulünün gerektiği, davalı tarafça bunun aksinin ispat edilemediği, dolayısıyla davacı şirketin eser sahibi olduğu filmlerin davacı şirketten izin alınmaksızın TV kanalında yayınlanmasının yasadan kaynaklı mali hakların ihlali niteliğinde olmasından dolayı davacının 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi uyarınca tazminat talebinde bulunabileceği, SESAM'ın cevabi yazılarında, rayiç bedelin ortalama 750,00-1.000,00 TL olabileceğinin belirtildiği, 07.07.2021 tarihli bilirkişi raporuna göre de bir gösterim bedelinin 1.000,00 TL olduğu, dava konusu filmlerin toplam 41 defa izinsiz olarak gösterildiği bunun da 41.000,00 TL olduğu, davacının bu bedelin 3 katı olan 123.000,00 TL'yi Kanun'un 68 inci maddesi uyarınca talep etmekte haklı olduğu gerekçesi ile bu bedel üzerinden davanın kabulüne, davacı tarafından faiz ile talep edildiğinden filmlerin ilk gösterim tarihleri itibariyle haksız fiilin oluştuğu, dolayısıyla ilk gösterim tarihinden itibaren faiz işletilebileceği, bu filmlerden 32 gösterimin ilk ihlal tarihinin davacı tarafça sunulan yazılı tutanak incelendiğinde 01.07.2009, 9 gösterimin ise 01.07.2010 tarihi olduğu, her ne kadar yayın tarihleri tam ve kesin olarak tespit edilememiş ise de davacı tarafın sunduğu yazılı tutanaklardan ihlal tarihlerinin bu şekilde tespit edildiği, bu nedenle kabul edilen 123.000,00 TL'nin 32x3=96.000,00 TL'sine 01.07.2009 tarihinden, 9x3=27.000,00 TL'sine ise 01.07.2010 tarihinden itibaren avans faizi işletilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, izinsiz film gösterimi iddiasından kaynaklanan 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi uyarınca tazminat ve tecavüzün önlenmesi davasıdır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi.

3. Değerlendirme

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, izinsiz film gösterimi iddiasından kaynaklanan 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi uyarınca tazminat ve tecavüzün önlenmesi davasıdır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

V. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazının reddi ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 02.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8055, Karar No: 2022/21780, Tarih: 03.11.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/8055 E.  ,  2022/21780 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Sesli yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda ...Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10/10/2019 tarihli ve 2018/230491 soruşturma, 2019/91705 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 29/11/2019 tarihli ve 2019/9149 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20/04/2022 gün ve 2022/38423 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; "5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda müşteki vekilinin, "..." isimli ... hesabından yapılan “Yalaka göto" şeklindeki paylaşımın şüpheli tarafından ... hesabından paylaşılarak müvekkiline karşı hakaret suçunun işlendiğinden bahisle yaptığı şikâyet üzerine, ...Cumhuriyet Başsavcılığınca ... isimli sosyal paylaşım sitesi ile ilgili olarak yapılan istinabe taleplerinin, sitenin faaliyet merkezinin bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri adIî makamlarınca cevaplanmadığı, açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen şüpheli hakkında kovuşturma imkanı bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 15/03/2021 tarihli ve 2021/1361 esas, 2021/9218 karar sayılı ilâmında yer alan, "... müştekinin şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, söz konusu sosyal medya hesabı ile ilgili açık kaynak araştırması yaptırılması, şüphelilerin kimlik bilgilerinin kolluk marifeti ile tespitinin sağlanması, tespiti durumunda savunmalarının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken etkin soruşturma yapılmadan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi... hukuka aykırı bulunduğundan kanun yararına bozma talebinin kabulüne..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde şüpheli hakkında, "Şüphelinin ... hesabında; memleketinin ... olduğu, ...'de yaşadığı, doğum tarihinin 01 Ocak 1983 olduğu..." şeklinde kimliğini tespite yarayabilecek bilgilerin verilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, bahse konu şikayet üzerine başlatılan soruşturma kapsamında ...Cumhuriyet Başsavcılığının ...İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğüne hitaben yazmış olduğu 08/01/2019 tarihli yazıda, çok yönlü araştırma yapılarak ve gerektiğinde resmi veya özel kurum ve şirketlerle de temasa geçilerek; paylaşımın yapıldığı IP, paylaşımı yapan şüphelinin kimlik, adres ve diğer irtibat bilgilerinin tespit edilmesinin istenmesini takiben, ilgili kurumlarla (... Nüfus Müdürlüğü, ... Emniyet Müdürlüğü, vs.) yazışma yapılarak araştırma yapılması, şüphelinin kimlik bilgilerinin tespit edilmesi durumunda savunmasının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hangi birimde çalıştığı belirtilmeyen iki polis memuru tarafından tanzim edilen ve matbu olduğu değerlendirilen 16/04/2019 tarihli tutanakta atılı suça ilişkin Amerika Birleşik Devletleri adIî makamlarınca cevap verilmediğinden bahisle başkaca herhangi bir araştırma yapılmaksızın eksik soruşturmaya dayalı olarak kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği cihetle, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet Savcısı'nın kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet Savcısı'nın kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O Yer Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır.

Bir fiilin işlendiği haberinin alınması üzerine, suçu takibe yetkili makamlar tarafından derhal hazırlık soruşturmasına başlanmasını ifade eden ilkeye "araştırma mecburiyeti ilkesi"; hazırlık soruşturmasının neticesinde fiilin takibini gerektirecek hususlarda fiilin ve failin belli olması, yeterli emareler teşkil edecek vakıaların bulunması, başka bir ifade ile, şüphelerin ciddi olduğunun tespit edilmesi ve dava şartlarının gerçekleşmiş olması durumunda, yetkili makam tarafından kamu davasının açılmasını ifade eden ilkeye ise "kamu davasını açma mecburiyeti ilkesi" denilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü yer almaktadır.