muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1375, Karar No: 2021/10633, Tarih: 24.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/1375 E.  ,  2021/10633 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret ve basit yaralama suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/04/2020 tarihli ve 2020/9968 soruşturma, 2020/9980 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin merci Eskişehir 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 07/09/2020 tarihli ve 2020/3080 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, müştekinin 02/03/2020 tarihli şikayet dilekçesinde ve ifadesinde; kendisinin şüphelinin eşinin hediyelik eşya dükkanında çalıştığını, 2016 yılında çalışmaya başlayıp 2019 Haziran ayında işten ayrıldığını, kendisinin sigortalı yapılmadığını görmesi üzerine, başka bir dükkanda tadilat işleri yapmaya başladığını, bu durumu hazmedemediklerinden, şüphelinin kendisini telefonla arayarak hakaretlerde bulunduğunu, ertesi günü de araba ile önünü keserek hakaretlerde bulunduğunu ve kendisini dövdüğünü, ancak herhangi bir yere müraacat ederek rapor almadığını, üzerinden zaman geçtiğinden yüzünde bir iz bulunmadığını, rapora sevkini istemediğini, 16/11/2019 tarihinde arabasını şüphelinin dükkanının karşı tarafına bıraktığını, yarım saat geçmeden sokağın ortasında kendisine hakaretlerde bulunduğunu, bu konuda tanığının bulunduğunu, tanığının adının ... ... olduğunu, böylelikle hakaret ve yaralama suçlarının işlendiğinin iddia edildiği somut olayda, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma kapsamında müştekinin tanık olduğunu iddia ettiği şahsın kimlik tespitinin emniyet tarafından yapılamadığı, dolayısıyla böyle bir şahsın olup olmadığı konusunda tereddüt hasıl olduğu, müştekinin kasten yaralama suçuna ilişkin en önemli delil niteliğinde olan genel adli muayene raporu aldırmadığı ve daha sonra da aldırmak istemediği, hakaret suçuna ilişkin en önemli delil niteliğinde olan ses, mesaj, görüntü kaydı yada tanık ifadesi gibi tutarlı delillerin bulunmadığı, müştekinin soyut iddiası dışında delil bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şüphelinin 16/11/2019 tarihli hakaret eylemi bakımından; Odunpazarı İlçe Emniyet Müdürlüğünce düzenlenen 26/03/2020 tarihli tutanakta; tanık olarak ifadesinin alınması istenilen ... ...'a ait yeterli kimlik bilgisi ve evrak ekinde şikayet dilekçesi ve ifade tutanağı bulunmadığından şahsın ifadesinin alınamadığının belirtildiği, müştekinin 02/03/2020 tarihli şikayet dilekçesinde tanık ... ...'ın cep telefonu ile açık adresini beyan ettiği nazara alındığında; öncelikle tanık olarak ... ...'ın ifadesine başvurulması, sonucuna göre şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdiri gerekirken, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır.

Bir fiilin işlendiği haberinin alınması üzerine, suçu takibe yetkili makamlar tarafından derhal hazırlık soruşturmasına başlanmasını ifade eden ilkeye "araştırma mecburiyeti ilkesi"; hazırlık soruşturmasının neticesinde fiilin takibini gerektirecek hususlarda fiilin ve failin belli olması, yeterli emareler teşkil edecek vakıaların bulunması, başka bir ifade ile, şüphelerin ciddi olduğunun tespit edilmesi ve dava şartlarının gerçekleşmiş olması durumunda, yetkili makam tarafından kamu davasının açılmasını ifade eden ilkeye ise "kamu davasını açma mecburiyeti ilkesi" denilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; müştekinin tanık olduğunu iddia ettiği şahsın kimlik tespitinin emniyet tarafından yapılamadığı, dolayısıyla böyle bir şahsın olup olmadığı konusunda tereddüt hasıl olduğu, müştekinin kasten yaralama suçuna ilişkin en önemli delil niteliğinde olan genel adli muayene raporu aldırmadığı ve daha sonra da aldırmak istemediği, hakaret suçuna ilişkin en önemli delil niteliğinde olan ses, mesaj, görüntü kaydı yada tanık ifadesi gibi tutarlı delillerin bulunmadığı, müştekinin soyut iddiası dışında delil bulunmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Ancak Odunpazarı İlçe Emniyet Müdürlüğü'nce düzenlenen tutanakta müştekinin tanık olarak bildirdiği ... ...'ın ifadesine evrak ekinde yeterli kimlik bilgisi, şikayet dilekçesi ve ifade tutanağının bulunmadığından ulaşılamadığının yazıldığı ancak dosyada tanığa ilişkin söz konusu tüm bilgilerin olduğunun anlaşılması karşısında, tanığın bilgisine başvurulmadan, takipsizlik kararı verildiği görülmektedir. Bu nedenle itiraz merciince soruşturmanın eksik yapılmış olduğu gözetilerek, itirazın kabulü gerekirken itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Eskişehir 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 07/09/2020 tarih ve 2020/3080 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 24/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14814, Karar No: 2015/17153, Tarih: 29.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/14814 E.  ,  2015/17153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Üniversite’de muvazaalı olarak çalıştırıldığından baştan itibaren davalının işçisi sayılmasına rağmen ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından aynı iddia ile açılan ... İş Mahkemesi 2011/965 E. 2012/590 K. Sayılı dosyada davacının muvazaalı çalıştırıldığı ve ilave tediye alacağına hak kazanacağı kabul edilmiştir. Davalının temyizi üzerine karar 22. Hukuk Dairesi 2012/26719 E. 2012/26230 K. Sayılı ilamıyla 22.11.2012 tarihinde onanmıştır.

Davacının açtığı davanın onanması ile davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmıştır. Davacı açtığı bu ek dava ile ilk dava sonrası ödenmeyen ilave tediye alacağı talebinde bulunmuştur. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya hastanenin asıl işi yerine yardımcı işlerde çalıştırılsa bile hem ilk Mahkeme kararı ile hukuki ilişki tespit edildiğinden ve hem de asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile ilave tediye alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22479, Karar No: 2024/1285, Tarih: 06.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/22479 E.  ,  2024/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/552 E., 2016/190 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 233 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın vekilinin temyiz isteminin özetle; sanığın yorumunun, yargıcın ve yargının saygınlığını, tarafsızlığını, güvenilirliğini ve etkinliğini azaltan veya ortadan kaldıran nitelikte eleştiri sınırlarını aşan hakaret niteliğinde sözler olduğu, paylaşımın kasten yapıldığı, suçu işlediği dosya kapsamından sabit olan sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği bu ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılamaya konu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 25.12.2015 tarihli sanığın savunması olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4647, Karar No: 2017/3902, Tarih: 18.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/4647 E.  ,  2017/3902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli kararın öncelikle sanığın 30.04.2010 tarihli duruşmada bildirdiği ikamet adresine tebliğ edilmesi gerektiği halde, MERNİS adresine yapılması nedeniyle yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 18.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11839, Karar No: 2008/1113, Tarih: 12.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/11839 E.  ,  2008/1113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davalılar : 1-... vek.Av.Yücel Akgül 2-...

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ... isimli şahsa kefil olmak üzere 12 adet sıralı senetleri imzaladığını, senet borçlarının ödenmesi nedeniyle 26.08.2005 tarihinde lehtar davalı ...’ın ibraname verdiğini, ancak senetlerden üçünün teslim edilmediğini, teslim edilmeyen bu senetlerden birisinin davalı ..., diğer ikisinin de boş olan lehtar hanesine davalı ...’ın ismi yazılarak bu şahıs tarafından icra takibine konu edildiğini ileri sürmüş ve müvekkillinin borçlu olmadığının tespiti ile tahsil edilen 1.500.-YTL.nin istirdadına, % 40 tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinden alınmış bir ibranamenin olmadığını, iddiaya konu ibraname ile takibe konu olan müvekkilinin alacaklısı olduğu senetlerin bağlantısının bulunmadığını, davacının haciz esnasında bizzat icra dairesine gelerek teminatın iadesine muvafakat ettiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ..., ... 2. İcra Müdürlüğü’nün 2005/8521 sayılı icra takibine 11.08.2005 tarihinde girişildiğini, 26.08.2005 tarihli ibraname ile 11 adet senedin iade edildiğini, kalan dava konusu 25.05.2005 vadeli 3.500.-YTL. değerindeki senedin icra masrafı ve harcı ödememek için icradan çıkartılmadığını, ancak ibraname tarihinden sonra icrada hiçbir işlemin yapılmadığını, diğer davalı ...’in takibe koyduğu senetleri bu kişiye kendisinin vermesinin imkansız olduğunu, çünkü ibraname ile 11 senedin davacı-borçluya iade edildiğini, davacının bir dönem ... ile ticari ilişkisi bulunduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece dava konusu iki ayrı icra takibine konu edilen 3 adet senedin davalı ... tarafından imzalanan ibranamedeki senetler olduğu, bu senetlerden 25.06.2005 ve 25.07.2005 vadeli olanların davalı ... tarafından diğer davalı ...’a verildiği ve alacaklı kısmı boş olan senetlere ...’in ismi yazılmak suretiyle icra takibine konu edildiği, davalıların birlikte hareket ettiği, davalı ...’in iyiniyetli olmadığı, bunun aksinin davalı yanca kanıtlanamadığı gerekçeleri ile davanın kabulüne, ... 2. İcra Müdürlüğü’nün 2005/8521 sayılı takibe konu 25.05.2005 vadeli 3.500.00.-YTL. meblağlı, ... 5. İcra Müdürlüğü’nün 2005/9844 sayılı takibe konu 25.06.2005 vadeli

3.500.00.-YTL. meblağlı 25.07.2005 vadeli 3.500.00.-YTL. meblağlı senetlerden dolayı davacının borçlu olmadığının tespitine, 5. İcra Müdürlüğü’nün 2005/9844 sayılı dosyaya ödenen 1.500.00.-YTL.nin davalı ...’dan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

3.500.00.-YTL. meblağlı 25.07.2005 vadeli 3.500.00.-YTL. meblağlı senetlerden dolayı davacının borçlu olmadığının tespitine, 5. İcra Müdürlüğü’nün 2005/9844 sayılı dosyaya ödenen 1.500.00.-YTL.nin davalı ...’dan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı iddiasının dayanağı olarak 26.08.2005 tarihli ibranameye dayanmış, davalı ... ise takibe koyduğu bonoların anılan ibraname ile ilgisinin bulunmadığını, ibranamenin diğer davalı ... tarafından verildiğini ve kendisini bağlamayacağını savunmuştur.

İbranameyi imzalayan ... ise ifadesinde ibranameye konu olan 12 bonodan 11’ini davacıya iade ettiğini, sadece birini masraflara karşılık alıkoyduğunu, diğer davalı ...’ye bono teslim etmediğini beyan etmiştir. Bu durumda davacının davalıya lehdar hanesi boş olarak verildiğini iddia ettiği dava konusu iki adet bononun lehdar hanesinin sonradan davalı ... tarafından kötüniyetle doldurulduğu yolundaki iddiasını yazılı delille kanıtlaması gerekmektedir.

Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 12.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2021/3939, Karar No: 2021/5910, Tarih: 02.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3939 E.  ,  2021/5910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, Türk Silahlı Kuvvetler mensubu ve 3713 sayılı kanun kapsamında olan terörle mücadele nedeniyle katıldığı operasyon esnasında geçirdiği kaza sonucu tedavisi sırasında uygulanan protez bedelinin tahsili için başlatılan icra takibinden dolayı menfi tespit istemine ilişkindir.

Özel Kanun uygulanmasından kaynaklanan uyuşmazlıkta, hükmü temyizen inceleme görevi Yargıtay 4. Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 02/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6799, Karar No: 2018/3343, Tarih: 22.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/6799 E.  ,  2018/3343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 191 promil alkollü olarak araç kullandığı trafik kontrolünde tespit edildiği somut olayda, kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçlamaları kabul etmediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.