muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/31155, Karar No: 2017/18839, Tarih: 22.11.2017

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe :

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/II.c.1 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir.

İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu kanıtlayacaktır. Buna göre fesih işlemini yazılı yapmış olması, belli durumlarda işçinin savunmasını istediğini belgelemesi, yazılı fesih işleminin içeriğinde dayandığı fesih sebeplerini somut ve açık olarak göstermiş olması gerekir. İşverenin biçimsel koşulları yerine getirdiği anlaşıldıktan sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunun kanıtlanması aşamasına geçilecektir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması olasılığından kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İspat yükü kendisinde olan işveren, geçerli ve haklı nedende davacının davranışının veya yetersizliğinin işyerinde olumsuzluklara yol açtığını ve iş ilişkisinin çekilmez hal aldığını da ispat etmelidir.

Diğer taraftan işçi, iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini iddia ettiğinde, feshin haklı nedene dayandığını veya işçinin kendisinin ayrıldığını işveren kanıtlamak zorundadır. Ayrıca iş sözleşmesi eylemli olarak sona erdiği tarihten sonra devamsızlık tutanakları tutulmuş ise bu tutanaklar ile buna dayanılarak yapılan feshin sonuca etkisi yoktur. Burada araştırılması gereken eylemli fesihte, feshin kim tarafından yapıldığı ile yapılan feshin haklı nedene dayanıp dayanmadığının araştırılmasıdır.

Dosya içeriğine ve özellikle halen işyerinde çalışan ...’in beyanına göre davacı 28/08/2015 tarihinde haklı veya geçerli neden olmadan sözlü olarak işten çıkartılmıştır. Bu eylemli fesihten sonra 31/08/2015 ve 01/09/2015 tarihleri için devamsızlık tutanakları tutulup davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle feshedilmesinin sonuca etkisi yoktur. Davalı işveren iş sözleşmesini yazılı bildirim olmadan ve neden belirtmeden feshetmiş olup, fesih 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. maddesi uyarınca geçersizdir. Davanın kabulü yerine reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının İŞİNE İADESİNE,

3-Davacının kanunî sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin 4 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre belirlenen 1.980,00 TL. vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 214,50 TL. yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 22. 11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8058, Karar No: 2011/12393, Tarih: 02.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/8058 E.  ,  2011/12393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 23/12/2008 gün ve 2008/13487-18331 sayılı bozma kararında özetle; (Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yetersiz olduğu, dosya içinde bulunan orman yüksek mühendisi ... tarafından düzenlenen raporda çekişmeli taşınmazın eğiminin % 3 olduğu, üzerinde çayır otları bulunduğu açıklanmak suretiyle 1957 tarihli memleket haritasında kadastro paftası ile irtibatlandırılmadan açık renkli orman sayılmayan alanda işaretlenmiş ise de memleket haritasında çekişmeli taşınmazın işaretli olduğu bölümde yapraklı ağaç rumuzu bulunmaktadır. Uzman bilirkişi tarafından bu rumuzun neyi ifade ettiği açıklanmamıştır. 30402 sayılı Kadastro Yasasının 17. maddesi gereğince orman sayılmayan, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen ve il, ilçe ve kasabaların imar planları kapsamında kalmayan araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilip tarıma elverişli hale getirilen (Ev ve benzeri tesisler yapmak, dışarıdan toprak getirilerek tarıma elverişli hale getirmek imar ihya olarak kabul edilemez) ve imar ihyanın tamamlandığı tarihten tescil davasının açıldığı ya da tespit tutanağının düzenlendiği güne kadar 20 yıl süreyle zilyet edildiği ileri sürülerek tapuya tescili istenen taşınmazların, Kadastro Yasasının 14. maddesinde yazılı diğer koşulların yanında niteliğinin, imar ihya edildiğinin ve üzerinde sürdürülen zilyetliğin, başlangıç ve süresinin, kullanılıp kullanılmadığının ve tasarruf sınırlarının ne olduğunun takdiri delil olan yerel bilirkişi ve tanık sözleri yanında, gerçeğin bir resmi olan en eski tarihli hava fotoğrafı ile gerçeğin modeli olan memleket haritaları ile dava tarihinden ya da kadastro tespit tarihinden 15-20 yıl önce en az iki zamanda birbirini izleyen bindirmeli olarak çekilen çiftli hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritalarının, özellikle ön bindirmeli çekilen ve birbirini izleyen streoskopik çift hava fotoğraflarının streoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenip taşınmazın niteliğinin, konumunun ve kullanım durumunun anlatılan bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi gerekir) gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacının Hazineye yönelik davasının kabulüne, kadastro müdürlüğü aleyhine açtığı davanın husumet nedeniyle reddine, çekişmeli 107 ada 587 parselin kadastro tesbitinin iptaliyle davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 02/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13569, Karar No: 2018/10419, Tarih: 16.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/13569 E.  ,  2018/10419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 7258 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet, Temyiz Talebinin Reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I) Temyiz talebinin reddine karar verilen ... vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve 7258 sayılı Kanunda da kamu davasına katılma talebinde bulunma hakkı bulunduğuna dair özel bir hüküm bulunmayan şikayetçi Spor Toto Teşkilat Başkanlığının davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin reddine dair yerel mahkemenin ek kararında bir isabetsizlik bulunmadığı cihetle, şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, ek kararın, tebliğnameye uygun olarak, ONANMASINA,

II) Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

TCK’nun 61/6. maddesine aykırı olarak, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca yapılan indirim sırasındaki hesap hatası nedeniyle sonuç cezanın 2 yıl 2 ay 20 gün yerine, 1 yıl 14 ay 20 gün olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yükletilen suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 16/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7358, Karar No: 2015/7992, Tarih: 01.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/7358 E.  ,  2015/7992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 5. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/01/2014

NUMARASI : 2012/1004-2014/101

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi Gülay Bahçavan'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

KARAR

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı Z..D..'in malik olduğu 15, 23, 28, 114 ve 350 sayılı parsellerin tapu kaydında malikin adının “Zöhre” olarak yanlış yazıldığını, soyadının ise hiç yazılmadığını ileri Sürerek tapu kayıtlarında malik adı ve soyadının “Z..D..” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK) 388, 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'nun 389., yine HMK'nin 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HUMK'nun 381.maddesinin son fıkrasının HMK'nin 294.maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda “davanın kabulüne” karar verildiği halde gerekçeli kararda dava konusu edilen .... ada 15 parsel ve ..... ada 114 parsel sayılı taşınmazlar hakkında hüküm kurulmamak suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda “davanın kabulüne” karar verildiği halde gerekçeli kararda dava konusu edilen .... ada 15 parsel ve ..... ada 114 parsel sayılı taşınmazlar hakkında hüküm kurulmamak suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Kabule göre de; taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme taleplerinin kaynağını oluşturur. Bu tür işlerde kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Bu tür işlerde mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı ve kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir:

1-Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması veya tespiti istenen talep konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus müdürlüğünden, talep konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarında bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak talep konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hâlâ kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında talebin kabulü yoluna gidilmelidir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı bulunmamaktadır.

Şöyle ki; dava konusu taşınmazların ilk tesis ve tedavülleriyle birlikte tapu kayıtları, çap kayıtları, tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle birlikte kadastro tutanakları ve dayanak tapu kayıtları son gittileri ile birlikte dosyaya getirtilmeksizin, nüfus kayıtları tapudaki haliyle sorulmadan, mevcut tapulama tutanakları ile örtüşecek şekilde nüfus kayıtları araştırılmaksızın karar verilmiş olması isabetsizdir.

Şöyle ki; dava konusu taşınmazların ilk tesis ve tedavülleriyle birlikte tapu kayıtları, çap kayıtları, tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle birlikte kadastro tutanakları ve dayanak tapu kayıtları son gittileri ile birlikte dosyaya getirtilmeksizin, nüfus kayıtları tapudaki haliyle sorulmadan, mevcut tapulama tutanakları ile örtüşecek şekilde nüfus kayıtları araştırılmaksızın karar verilmiş olması isabetsizdir.

Hâl böyle olunca, 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde dava konusu edilen 15 ve 114 parsel sayılı taşınmazlar hakkında da bir karar verilmesi, yukarıda belirlenen ilkeler çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, kayıt maliki ile davacının mirasbırakanının aynı şahıs olup olmadıklarının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi, tapulama tutanaklarındaki anlatım ile örtüşecek şekilde davacının mirasbırakanı ve üst soyuna ilişkin nüfus kayıtlarının araştırılması gerekirse mahallinde yeniden keşif yapılarak tespit edilecek mahalli bilirkişilerin taşınmaz başında dinlenilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde ve kabule göre de noksan soruşturma ile yetinilerek davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 01.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3124, Karar No: 2017/6672, Tarih: 21.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/3124 E.  ,  2017/6672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili; tarafların bağımsız bölüm maliki oldukları, parsel sayılı taşınmazın mimari projesinde "otopark alanı" olarak gözüken kısmının, zemin kat, 38 giriş nolu, 4 nolu bağımsız bölümün maliki olan davalı dernek tarafından, 4 nolu bağımsız bölüme eklenti yapılmak suretiyle derneğin kapalı alanı olarak kullanıldığını, vaziyet planına göre, davalı derneğe ait dükkanın sadece 16 m² olduğunu, derneğin giriş kapısının ana taşınmazın bulunduğu sokaktan değil, 2109 sokak, 38 nolu kapıdan olması gerektiğini, ancak davalının otopark alanını tamamen işgal ettiğini, yapı kullanma izin belgesine göre de, derneğin maliki olduğu dükkanın kapı numarasının “38” olduğunu ve diğer sokaktan numara aldığını, burada ise 18 m² olarak gözüktüğünü, ortak alanların kullanım hakkının tüm maliklere ait olup, hiçbir kat malikinin diğerlerinden habersiz olarak ortak alanlarda düzenleme ve eklenti yapamayacağını, eklenti yapılarak kapatılmış olması nedeniyle diğerlerinin otoparkı kullanamadıklarını, eklentiye ve eklentinin önüne konulan masalardan müvekkillerinin ailece rahatsız olduklarını, dernek yöneticileri ile yaptıkları görüşmelerden bir sonuç alamadıklarını, projeye göre apartmanının ortak kullanım alanı olan otopark alanına yönelik, davalının bu şekildeki haksız müdahalesinin önlenmesine, ortak alan olan otopark alanına haksız olarak yapılan tüm eklentilerin gerekirse yıkılmak suretiyle kaldırılmasına, otopark alanının tüm maliklerin kullanımına tesis edilmesine, otoparkın zemininin planda belirtildiği gibi beton olarak kullanıma hazır hale getirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; sayılı taşınmaz parsel üzerindeki binanın, celp edilen mimari projesi, yönetim planına göre ve mahallinde yapılan keşif ve keşfe katılan bilirkişi heyetinden alınan, dosya kapsamına da uygun olan, 01/04/2015 tarihli krokili raporda ayrıntısı açıkça anlatıldığı üzere; apartmanın otopark alanı olarak ayrılan ve mimari projesinde de bu şekilde gözüken ve bilirkişi heyetinin krokilerinde, (A) harfi ile gösterip, sarı renk ile sınırlandırdıkları ve (B) harfi ile gösterip, kahverengi renk ile sınırlandırdıkları apartmanın otopark alanı olarak ayrılan alanı; davalının, bağımsız bölüm olarak kullanması gereken ve krokide mavi renk ile sınırlandırılan (4) nolu "dükkan" vasfındaki bağımsız bölüme eklemek suretiyle, davalının lokal olarak kullanmakta olduğu sabit görülerek; davanın kabulüne, dava konusu taşınmazda bilirkişi heyetinin 01/04/2015 tarihli krokili raporlarında, mimari projesinde otopark alanı olan (A) ve (B) harfleri ile gösterilen sarı ve kahverengi ile çizilip sınırlandırılan alana, davalının müdahalenin

men'ine; bu alanların mimari projesine uygun olarak otopark haline getirerek eski haline iade etmek üzere KMK'nın 33. maddesi uyarınca, davalıya, 30 gün süre verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dava; ortak alanlara yapılan müdahalenin önlenmesi istemine ilişkin olup, mahkemece projeye aykırılıklar bilirkişi raporu ile belirlenip ortak alan olduğu anlaşılan bölüme davalı tarafından yapılan müdahale tespit edilerek, müdahalenin önlenmesine ve eski hale getirilmesine karar verildiği anlaşılmakla, yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 21/09/2017 günü oy birliği ile karar verildi.