muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12501, Karar No: 2009/15136, Tarih: 19.10.2009

6. maddesinde; "Teknisyenlerce Kadastro Müdürlüğüne teslim edilen davalı taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile eklerinin Kadastro Müdürünce derhal fotokopisi veya örnekleri çıkartılarak, asılları 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 5. maddesinin son fıkrası uyarınca en geç 7 ... içinde Kadastro Mahkemesine gönderilir."

Bu hükümlerin ve yukarıda açıklanan konuların birlikte değerlendirilmesinde şu sonuca ulaşılmaktadır:

Yörede 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4/3. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosunda 6831 ve 3402 Sayılı Yasa hükümleri iç içe ve birlikte uygulandığından orman sınırları dışında bırakılan taşınmazlar hakkında 3402 Sayılı Yasanın 26/4. maddesi gereğince henüz olumlu tesbit tutanağı ve haritası düzenlenmemiş olmakla birlikte orman olmadığı konusunda "olumsuz tutanak ve harita düzenlendiği" kabul edilip, 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince kadastro Mahkemesinin görevi (yetkisi) başlayacağı ... ve Orman Bakanlığının ya da Orman Genel Müdürlüğünün otuz günlük kısmi ilan süresi içinde kadastro mahkemesinde dava açabileceği, açılacak bu davada yapılan kadastro işlemin özelliği ve açılacak davanın niteliği nedeniyle bu davada husumet Hazine veya taşınmazın içinde bulunduğu köy tüzelkişiliği yada davaya konu taşınmaza zilyed olanlara yöneltilebileceği, kendilerine husumet yöneltilerek dava açılan özel yada tüzel kişilerin gerçek hak sahibi olmadığı gerekçesiyle dava husumet yönünden red edilmeyip, kadastro mahkemesinin, dava dilekçesinde nitelikleri bildirilen taşınmazın tesbit tutanağının, ... henesinin açık bırakılmak suretiyle düzenlenip, Yasa ve Yönetmelik hükümlerine göre mahkemeye göndermesini Kadastro Müdürlüğünden istemesi gerektiği, tesbit tutanağı düzenlenmeden keşif yapılması halinde, keşif sırasında belirlenecek hak sahiplerinin davaya katılması, bu arada tesbit tutanağının gönderilmesi halinde dava dosyası ile birleştirip 3402 Sayılı Yasanın 27, 28 ve 29. maddeleri gereğince yargılamaya devamla, tesbit tutanağında yazılı hak sahiplerini de davaya katıp, husumet yaygınlaştırılarak taraf oluşturulduktan sonra 3402 Sayılı Yasanın 30/2. maddesi gereğince tarafların gösterecekleri deliller ile mahkemece resen lüzum görülen diğer deliller de toplanıp dava konusu taşınmazın gerçek hak sahibi adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Bu ilkeler gözönünde bulundurularak davanın esasının incelenmesi gerekirken henüz tesbit tutanağı düzenlenmediği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 19.10.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7131, Karar No: 2007/1007, Tarih: 19.02.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7131 E.  ,  2007/1007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar ... vekili ve... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava, İİK.277 ve devamı maddelerine dayalı tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Davalılar reddini savunmuş, mahkemenin 25.000.000 YTL bedelin davalı ...’ten tahsiline dair kararı davalılar ... vekili ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... ...’nın temyiz itirazları tümüyle reddedilmelidir.

2-Davalı ...’in temyizine gelince;

Kararın gerekçesinde de belirtildiği üzere borçludan devir alan ... taşınmazı ...’e devretmiştir. ...’in kötüniyeti ise usulen kanıtlanmış değildir.

Bu durumda İİK.nun 283/II.maddesi gereğince ... bedelle sorumlu tutulmalıdır. Kötüniyetli olmadığı kabul edilen Bület’ten ayrıca tahsil kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. O halde yapılması gereken ..., ... ...’nın taşınmazı elden çıkardığı 14.07.2005 tarihindeki bilirkişice saptanan gerçek bedeli 25.000,00 YTL.nin ...’den tahsiline, ... yönünden davanın reddine karar verilemekten ibarettir. Gerekçeyle çelişir biçimde ...’ten tazmin kararı verilmesi doğru olmadığı gibi maddi hataya düşülerek 25.000.000 YTL.ye hüküm kurulması da doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı ...’in temyiz itirazlarının tümüyle reddine, 2.bent uyarınca kabulüyle kararın ... yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 47,80 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... ...’dan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı ...’e geri verilmesine, 19.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3109, Karar No: 2014/6627, Tarih: 17.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3109 E.  ,  2014/6627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi ve davalılardan Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri ve 50 ilâ 60 nolu orman tahdit sınır noktalarını bir arada gösterir şekilde onaylı orman tahdit harita örneğinin dosyada yer alması,

2) 1. bentde belirtilen eksiklik giderildikten sonra dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 8 -10 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 17/06/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7369, Karar No: 2012/4794, Tarih: 24.05.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/7369 E.  ,  2012/4794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair Çıldır Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 04.05.2010 gün ve 124/68 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde; 20 yılı aşkın süredir zilyetliğinde bulunan bir parça taşınmazın kadastro çalışmaları sonucunda 119 ada 10 parsel sayısı ile Hazine adına tespit ve tapuya tescil edildiğini açıklayarak Hazine üzerindeki tapu kaydının iptaliyle adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi 09.11.2009 tarihli yargılama oturumunda; Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan taşınmaz zilyetlikle edinilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik hukuki sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 996 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddeleri gereğince açılan mülkiyetin aktırılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Davacı geçerli bir mazereti bulunmadan 17.08.2009 tarihli yargılama oturumuna katılmadığından mahkemece HUMK.nun 409. maddesi (HMK. 150.maddesi) gereğince dava dosyasının yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, davacı 01.10.2009 tarihinde 1 aylık süre geçtikten sonra yenileme talebinde bulunmuş, ancak; yenileme harcı tahsil edilmemiştir. Bu halde ...nun 150/4.maddesi (HUMK 409/IV.maddesi) ve 492 sayılı Harçlar Kanunu 7. maddesi gereğince davaya davacının harç yatırması halinde devam edilecektir. Harçlar Kanununun 32. maddesi gereğince yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamayacağından, mahkemece davacıya yenileme harcını yatırması için uygun bir süre verilmesi ve alınması gereken harç ikmal edildikten sonra yargılamaya devam ile toplanan delillere göre bir karar verilmesi gerekirken, harç alınmadan davanın yürütülmesi ve yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Harç konusu kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemece kendiliğinden gözetilir.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı görülen yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı ...nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 440/III-1, 2, 3, 4 bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 24.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22219, Karar No: 2014/5964, Tarih: 17.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/22219 E.  ,  2014/5964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İzmir 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 25.09.2013

No : 2011/920-2013/555

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum ve davalı işveren avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Yasemin Karabulut tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 14.02.2006-18.08.2010 tarihler arasında davalı işyerinde çalıştığını, asgari ücret üzerinden primlerinin yatırıldığını oysa,çalışmasının ilk yılında 650,00.-TL net maaş ve 100,00.-TL yol ücreti, 2. yılında 850,00.-TL net maaş ve 150,00.-TL yol ücreti ile sonraki dönemde de 1.200,00.-TL net maaş ve 200,00.-TL yol ücreti ile çalıştığını ve bu miktarlar üzerinden ücretinin tespitini istemiştir. Mahkemece, emsal ücret araştırması neticesinde, davanın kısmen kabulü ile 2006/1. 6 aylık dönemde 907,19.-TL brüt, 650,00.-TL net 2006/2. 6 aylık dönemde 907,19.-TL brüt, 650,00.-TL net, 2007/1. 6 aylık dönemde 1186,32.-TL brüt 850,00.-TL net, 2007/2. 6 aylık dönemde 1186,32.-TL brüt 850,00.-TL net, 2008/1. 6 aylık dönemde 1378,00.-TL brüt 987,34.-TL net, 2008/2.6 aylık dönemde 1451,00.-TL brüt 1039,64.-TL net, 2009/1.6 aylık dönemde 1516,00.-TL brüt 1086,21.-TL net, 2009/2. 6 aylık dönemde 1580,00.-TL brüt 1132,07.-TL net, 2010/1.6 aylık dönemde 1664,0.-TL brüt 1192,26.-TL net, 2010/2 6 aylık dönemde 1674,81.-TL brüt 1200,00.-TL net ücret ile çalıştığının tespiti ile yol ücreti ile ilgili talebin reddine hükmedilmiştir. Somut davada , davacının 2006/9 ile 2010/8 tarihler arasında mevcut olan ücret bordrolarının çoğunun davacı imzasını içerdiği ve asgari ücret tutarında olduğu anlaşılmıştır. Uyuşmazlık konusu husus, davacının çalıştığı dönemde prime esas kazancının gerçek ücretten tespiti konusunda yeterli araştırma yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağını, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 79/10. maddesi teşkil etmektedir . Anılan maddede “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır” hükmü yer almaktadır.  Bilindiği üzere, belli bir dönemdeki çalışmaların tespiti istemini içeren hizmet tespiti davası, dava dilekçesinde açıkça belirtilmiş olmasa da, 506 sayılı Kanun’un 79/10. maddesinde de düzenlendiği üzere , özünde prime esas kazançlarının ve prim ödeme gün sayılarının tespiti talebini de içerir. Mahkemenin hizmet tespitine ilişkin ilamı ise , işverenin Kuruma vermediği bildirgeler yerine geçecek belge niteliğindedir. Bu nedenle mahkeme dava sonunda vereceği kararda, tespit edilen dönem için aylar itibariyle prim ödeme gün sayıları ile 506 sayılı Kanun’un 77.maddesine göre hesaplanacak olan ‘o dönemdeki’ bir günlük ücreti de belirtecektir.  Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere , “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde , sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar , kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Bununla birlikte hizmet tespitine yönelik davalarda, davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu’na, davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Davanın niteliği gereği , çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. HMK 200. Maddesi, Bir hakkın doğumu , düşürülmesi , devri , değiştirilmesi , yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin , yapıldıkları zamanki miktar ve değerleri iki bin beş yüz Türk Lirasını geçtiği takdirde senetle ispat olunması gerekir. Bu hukuki işlemlerin miktar ve değeri ödeme veya borçtan kurtarma gibi bir nedenle iki bin beş yüz Türk Lirasından aşağı düşse bile senetsiz ispat olunamaz, demekle, Kanunda ispat sınırı olarak gösterilen belli tutarı aşan hukuki işlemler ve senede karşı olan iddialar kural olarak yalnız senetle ispat edilebilir. Bu kaidenin istisnaları bulunmakta olup somut olayda ise bir istisna bulunmamakla birlikte senetle ispat şartı geçerlidir. Bir hukuki işlemin senetle ispatının gerekip gerekmediği o hukuki işlemin tümünün değerine göre belirlenir. Buna göre de, Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları , banka kayıtlar , ticari defter kayıtları , ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar içinse tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa da tanık dinletilmesi mümkündür. 506 sayılı Kanun’un 78.maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. (HMK m. 200) maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 Sayılı Kanun’un 78.maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Mahkemenin , yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken , eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması , usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum ve davalı işveren avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan D. Deri Mak. San. Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5272, Karar No: 2021/9192, Tarih: 28.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/5272 E.  ,  2021/9192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davaya konu oturma grubu, televizyon, TV ünitesi ve 2 adet halıyı toplam 7.000 TL bedelle 08/07/2014 tarihinde davalı şirketten satın aldığını, satış bedelinin 2.000 TL’sini peşin olarak ödediğini, kalan bedelin ise taksitlendirildiğini; tarafına teslim edilen ürünlerin ayıplı olduğunu, koltuk kumaşında delikler, televizyonda çizikler ve TV ünitesinin çekmecelerinde montaj hatasının bulunduğunu, davalıya ayıp ihbarında bulunarak ürünlerin iade alınıp ödemiş olduğu bedelin tarafına iadesini istediğini, ancak talebinin karşılanmadığını ileri sürerek; ürünlerin davalıya iadesi ile sözleşmenin iptalini, ödemiş olduğu 2.000 TL’nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; davacıya satılan mobilyalardan TV ünitesinin teşhir ürünü olduğunu ve davacı tarafından bu husus bilinerek uygun fiyatla satın alındığını, diğer ürünlerin ise servis garantisi altında olduğunu, herhangi bir ayıbın söz konusu olmadığını, tüm ürünlerin 18/07/2014 tarihinde eksiksiz bir şekilde bizzat davacıya teslim edildiğini, davacının kötüniyetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 06/04/2015 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, davacıya satılan ürünlerin gizli ayıplı olduğu, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 11. maddesi uyarınca, tüketicinin, seçimlik haklarından biri olarak, “ satılanı geri vermeye hazır olduğunu bildirerek sözleşmeden dönme” hakkını kullanabileceği, davacı tarafından davalıya toplam 6.200 TL tutarında ödeme yapıldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile taksitli satış sözleşmenin feshine, sözleşmeye konu mobilyaların teslim alınarak 6.200 TL’nin davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı tarafın temyizi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 03/12/2018 tarihli ve 2016/9718 E. - 2018/11577 K. sayılı kararıyla;

“Her ne kadar mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmiş ise de; davacının dava dilekçesinde ayıplı olarak iddia ettiği, koltuk takımı ve TV ünitesinin yanısıra, iki adet halı ve TV ye yönelik olarak bilirkişi tarafından herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır. Bu hali ile bilirkişi raporu hükme esas alınabilecek nitelikte değildir. Mahkeme de bu hususları irdelemeksizin eksik inceleme ve değerlendirme ile karar vermiştir.

“Her ne kadar mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak karar verilmiş ise de; davacının dava dilekçesinde ayıplı olarak iddia ettiği, koltuk takımı ve TV ünitesinin yanısıra, iki adet halı ve TV ye yönelik olarak bilirkişi tarafından herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmamıştır. Bu hali ile bilirkişi raporu hükme esas alınabilecek nitelikte değildir. Mahkeme de bu hususları irdelemeksizin eksik inceleme ve değerlendirme ile karar vermiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece tarafların itirazlarını karşılar mahiyette, TV ve iki adet halı yönünden de, konusunda uzman bilirkişiden; taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık rapor aldırılarak, davacının seçimlik hakkının yerinde olup olmadığı sonucuna uygun ve gerektiğinde tarafların diğer delilleri değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır...” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; 28/09/2020 tarihli bilirkişi ek raporu hükme esas alınarak, satılan ürünlerin tamamının ayıplı olduğu, sözleşme tarihi dikkate alındığında ürünlerin ayıpsız misli ile değişimlerinin mümkün olamayacağı, davacının sözleşmeden dönme hakkını kullanabileceği gerekçesiyle; davanın kabulü ile sözleşmenin feshine, sözleşme konusu 1 adet oturma grubu, 1 adet TV ünitesi, 1 adet televizyon ve 2 adet halının davacı tarafından davalıya iadesine, 6.200 TL’nin davalıdan tahsiline, 800 TL’den davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacı tüketici tarafından davalı satıcıdan 08/07/2014 tarihinde toplam 7.000 TL bedelle 1 adet oturma grubu, 1 adet televizyon, 1 adet TV ünitesi ve 2 adet halı satın alındığı ve peşinat olarak 2.000 TL ödeme yapıldığı, satın alınan ürünlerin 18/07/2014 tarihinde davacıya teslim edildiği, ürünlerin ayıplı olduğundan bahisle davacı tarafından davalıya 05/08/2014 tarihinde ayıp ihbarında bulunularak sözleşmeden dönme hakkının kullanıldığı, talebinin yerine getirilmediği, eldeki davanın açıldığı görülmüştür. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kök ve ek raporunda; davaya konu ürünlerden koltuk takımı ve TV ünitesinin ayıplı olduğu, diğer ürünlerde ise herhangi bir ayıbın gözlenmediği belirtilmişse de; dosyaya sunulan fotoğraflardan satın alınan tüm mobilya ve eşyaların birbiriyle uyum içinde olduğu, bu husus gözetilerek satın alındığı anlaşılmaktadır.

O halde; davaya konu satın alınan mobilya ve eşyaların birbiriyle uyumlu olup bir bütünlük arz ettiği, bu nedenle ayıplı olmayan ürünlerin de ayıplı ürünlerle birlikte iadesinin gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile satın alınan tüm mobilya ve eşyaların ayıplı olduğundan bahisle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

O halde; davaya konu satın alınan mobilya ve eşyaların birbiriyle uyumlu olup bir bütünlük arz ettiği, bu nedenle ayıplı olmayan ürünlerin de ayıplı ürünlerle birlikte iadesinin gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile satın alınan tüm mobilya ve eşyaların ayıplı olduğundan bahisle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, sonucu itibariyle doğru bulunan hükmün gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması HUMK'nın 438 inci maddesinin son fıkrası hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, sonucu itibariyle doğru bulunan hükmün gerekçesinin açıklandığı şekliyle değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA, 358,90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.