muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14778, Karar No: 2015/19273, Tarih: 26.05.2015

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yetkisiz mahkemede açılan davada iş koluna ve yetki tespitine ilişkin itiraz niteliğindeki istemler tefrik edilmiş ve yetki tespitine ilişkin davanın yetkisizlik kararı üzerine süresinde mahkemeye gelmesi üzerine, mahkemece yapılan yargılama sonunda; başvuru tarihi olan 12/09/2012 tarihinde davacı şirkete ait işyerinde 132 işçi çalışırken aynı gün işe 74 işçinin alınmasının davalı sendikanın yetki tespitinde çoğunluğu sağlayamamasına yönelik bir işçi alımı gibi gözüküyor ise de bu konuda davacı şirketin kötü niyetli olarak hareket ettiğine ilişkin dosyaya somut bir delil sunulmadığı; söz konusu 74 işçi ile ilgili 11/09/2012 tarihinde dava dışı ... Pazarlama ve Tic AŞ tarafından işten ayrılış bildirgelerinin Sosyal Güvenlik Kurumuna verildiği ve daha sonra davacı şirkette 12/09/2012 tarihinde işbaşı yaptırıldığı, o günden sonra da bu işçilere düzenli ücretlerinin ödendiği, bu durumda davacı şirkete ait işyerinde çalışan işçi sayısının 206 kişi olup, davalı sendikanın üye sayısının 68 olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” Objektif iyiniyet olarak da tanımlanan ve dürüstlük kuralını düzenleyen madde, bütün hakların kullanılmasında dürüstlük kuralı çerçevesinde hareket edileceğini ve bir kimsenin başkasını zararlandırmak ya da güç duruma sokmak amacıyla haklarını kötüye kullanılmasını yasanın korumayacağını belirtmiştir.

Dosya içeriğine göre ve özellikle işten ayrılış bildirgeleri incelendiğinde mahkemece yetki tespit tarihinde işe alındığı kabul edilen ve çoğunluk tespitinde dikkate alınan 74 işçi ile ilgili 11/09/2012 tarihinde dava dışı ... Pazarlama ve Tic AŞ tarafından işten ayrılış bildirildiği, ertesi gün 12.09.2012 tarihinde davalı şirkette girişi olmasına rağmen bu işçiler ile ilgili 17.09.2012 tarihinde bildirgelerin düzenlendiği anlaşılmaktadır. Başvuru tarihi olan 12/09/2012 tarihinde davacı şirkete ait işyerinde 132 işçi çalışırken daha sonraki tarihte düzenlenen bildirgeler ile yetki tespit tarihinde aynı gün işe alındığı izlenimi verilen 74 işçinin alınmasının davalı sendikanın yetki tespitinde çoğunluğu sağlayamamasına yönelik bir işçi alımı olduğu, yetki tespit tarihinde gerçek anlamda işçi alınmadığı, bu konuda davacı şirketin kötü niyetli olarak hareket ettiği ve davalı sendikanın yetki almasını engellemeye yönelik olduğu, davacı işverenin dürüstlük kuralı gereği korunmaması gerektiği anlaşılmakla davanın reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Dairemizce 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 43/3 maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

Dairemizce 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 43/3 maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

F) Hüküm: Yukarda açıklanan gerekçe ile

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4.Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalıların yaptığı 254.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalılara ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,- TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 26.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13242, Karar No: 2018/647, Tarih: 24.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13242 E.  ,  2018/647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

5846 sayılı Kanuna 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçilerin 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde dava konusu edilen materyaller yönünden hak sahibi olduklarını kanıtlayan ve hukuken geçerli belgeleri ibraz etmedikleri, şikayetçiler vekilinin ise şikayetçi meslek birlikleri tarafından verilen vekaletnameyi şikayet süresi içerisinde dosyaya sunmamakla birlikte, 08/08/2016 tarihinde dosyaya sunulan vekaletnamenin de 16/10/2014 tarihli olduğu, şikayet tarihinde şikayetçiler vekilinin şikayete yetkili olmadığı anlaşılmakla, davaya katılma ve temyiz hakkı bulunmayan şikayetçiler vekilinin temyiz inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak ayrı ayrı REDDİNE, 24.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14503, Karar No: 2017/4377, Tarih: 11.09.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/14503 E.  ,  2017/4377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 12. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Bozulmuş veya değiştirilmiş gıda ticareti yapma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın yetkilisi olduğu Bin Çağ Petek İnşaat Gıda Hayvancılık Temizlik Ltd. Şirketine ait işyerinde, ... tarafından yapılan denetim sonucu düzenlenen muayene ve analiz raporuna göre, bal üretiminde kullanılan temel petekte Türk Gıda Kodeksi Bal Tebliğine göre maksimum 10 ppb olması gereken naftalin miktarının 172 ppb seviyesinde tespit edildiği, tespit edilen naftalin miktarı ile hazırlanan gıdaların TCK’nın 186. maddesi kapsamında "insan hayatını ve sağlığını tehlikeye düşürüp düşürmeyeceği" hususunda uzman kişi ya da kurumlardan rapor aldırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 11/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4435, Karar No: 2012/5835, Tarih: 09.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4435 E.  ,  2012/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin olarak Dairemizin 28.03.2012 gün ve 2012/1142 Esas 2012/2409 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, kooperatif üyesi olan davalıya ferdileşme sonucu verilen villaya ilave imalatlar yapıldığını, ilave imalat bedelinin 39.880,00 TL olduğunu ileri sürerek, bu bedelden %15 oranında yıpranma payı düşüldükten sonra standart imalatlar dışında yapılan imalat bedelinin tespiti ile şimdilik 14.000,00 TL alacağın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ek imalatların bir çoğunun ayıplı olduğunu, ayıplı imalatların sökülerek yerine yenilerinin yapılması gerektiği gibi, yıpranma payının davacının iddia ettiğinden çok daha fazla olduğunu, yapılacak keşif ve bilirkişi incelemesi sonucunda davacının davasında haksız olduğunun anlaşılacağını ileri sürerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme, iddia, savunma, keşif, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait taşınmazda yapılan ek işler bedelinin 6.812,00 TL ve kusurlu işler bedelinin 9.150,00 TL olduğu, bakım- onarım - yıpranma bedeli ile kusurlu işler bedeli toplamı olan 15.962,00 TL'nin düşülmesi sonrasında davacı kooperatifin alacağının 18.553,00 TL olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile taleple bağlı kalınarak 14.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 28.03.2012 tarih ve 2012/1142-2409 E-K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 09.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/835, Karar No: 2020/809, Tarih: 21.10.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/835 E.  ,  2020/809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul (kapatılan) 35. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (kapatılan) 19. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında 03.10.2007 başlangıç tarihli LPG otogaz bayilik sözleşmesinin 03.10.2012 tarihine kadar geçerli olmak üzere imzalandığını, davalının müvekkilinden her ay 30 ton LPG almayı taahhüt ettiğini, ancak bakiye cari hesap borcunu gününde ödemediği gibi taahhüdüne uygun alım yapmadığını ve bayilik sözleşmesini süresinden önce sona erdirdiğini, müvekkilinin alacağının tahsili için girişilen icra takibine davalı tarafça haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin 19.995,63TL üzerinden devamına, davalının alacağın %40’ı oranından az olmamak üzere icra inkâr tazminatına mahkûm edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı şirket temsilcisi cevap dilekçesinde; temsilcisi olduğu şirketin bayilik sözleşmesi gereğince 4 yıl süre ile üzerine düşen tüm yükümlülükleri yerine getirdiğini, imzalanan 01.06.2011 tarihli ek protokole davacı uymadığı için 29.07.2011 tarihli ihtar ile sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini, davacının 29.676,20TL üzerinden takip yapıp bu davayı 19.995,63TL üzerinden açtığını, temsilcisi bulunduğu şirketin borcunun bulunmadığını, davacının bayilik sözleşmesi devam ederken 28.07.2011'de 20.000TL'lik teminat mektubunu paraya çevirdiğini, bu tarihten bir gün sonra (29.07.2011'de) davacıya 9.680TL havale yapıldığını, teminat mektubunun paraya çevrilmesi yolu ile alacak tahsil edilmesine rağmen bu davanın haksız ve kötü niyetli olarak açıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. İstanbul (kapatılan) 35. Asliye Ticaret Mahkemesinin 24.09.2012 tarihli ve 2012/8 E., 2012/224 K. sayılı kararı ile; davacı şirketin davalıya gönderdiği 17 Ağustos 2011 tarihli ve 16271 yevmiye nolu ihtarnamenin 2. sayfasında teminat mektubunu cezai şart alacağına ilişkin olarak irat kaydettiğini bildirdiği ve bu tebligatın davalı borçluya 02.09.2011 tarihinde tebliğ edildiği, davalı borçlunun mahsupla ilgili olarak yapmış olduğu bir itiraz olmadığından nakde dönüşen teminat mektubunun dava konusu olmayan cezai şart alacağına mahsup edildiği ve Borçlar Kanunundaki düzenlemelere göre mahsubun yasal zeminin bulunduğu, bu hâli ile cari hesap alacağının halen devam ettiğinin kabulü gerektiği, sözleşmeye göre talep edilen aylık % 4 ( yıllık % 48) akdi temerrüt faizi istemi de yerinde görüldüğü ve davalı yanca yapılan ödemeler mahsup edilerek dava açılmış olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. İstanbul (kapatılan) 35. Asliye Ticaret Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (kapatılan) 19. Hukuk Dairesince 04.12.2013 tarihli ve 2013/3592 E., 2013/19284 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı, davalı bayinin cari hesap borcunun tahsili için girişilen icra takibine itirazın haksız olduğunu bildirerek itirazın iptalini talep etmiştir.

Davalı yan ise, keşide etmiş olduğu ihtarlarında ve yargılama sırasında savunmalarında davacıya hiçbir borcu bulunmadığını, davacının alacağını 28.07.2011 tarihinde nakde çevrilen 20.000 TL bedelli teminat mektubu ile tahsil ettiğini belirtmiştir.

Davacı yan ise, teminat mektubunun nakde çevrildiğini kabul edip, bu bedelin cezai şart alacağından mahsup edildiğini bildirmiştir. Davalının cevabi ihtarında ve savunmalarında davacı yanın cezai şart alacağı bulunmadığı, böyle bir talep hakkı olmadığını ileri sürmesi karşısında ihtilaflı bir cezai şart alacağı için teminat mektubunun nakde çevrilerek cezai şart alacağına mahsubu doğru değildir. Yapılması gereken iş, takibe konu cari hesap alacağından bu teminat mektubunun mahsup edilmesidir.

Davacı yan, cezai şart alacağı oluştuğunu iddia ederken davalı yan bunun aksini savunmaktadır. Bu durum ihtilaflı olup yargılamayı gerektirmektedir. Tarafların bu yöne ilişkin dava açma hakkı her zaman mevcuttur…” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesinin 13.04.2015 tarihli ve 2014/1263 E., 2015/282 K. sayılı kararı ile; önceki karardaki gerekçeler tekrar edilerek ve mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 85. maddesinin eldeki davaya uygulanacağı ve mevcut davanın da yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

Direnme Kararı:

9. İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesinin 13.04.2015 tarihli ve 2014/1263 E., 2015/282 K. sayılı kararı ile; önceki karardaki gerekçeler tekrar edilerek ve mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 85. maddesinin eldeki davaya uygulanacağı ve mevcut davanın da yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Davalı şirket tarafından davacı şirket lehine verilen ve davacı şirket tarafından tahsil edilen 20.000TL tutarındaki teminat mektubu konusunda yerel mahkemece cezai şart alacağına mahsup edildiği tespitinde bulunulmasının isabetli olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre takibe konu cari hesap alacağından bu teminat mektubunun mahsup edilmesinin gerekip gerekmediği ve davacının cari hesap alacağının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

13. İtirazın iptali davası; 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (İİK) 67 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre;

i) İlamsız takip yapılmış olması,

ii) Borçlunun bu takibe itiraz etmesi,

iii) Alacaklının, itirazın kaldırılması için icra mahkemesine başvurmaması,

iv) İtirazın alacaklıya (davacıya) tebliğinden itibaren alacaklının, bir yıl içinde mahkemeye başvurmuş olması yasal koşullarının gerçekleşmesi gerekir.

14. Takip alacaklısı tarafından ödeme emrine süresi içinde itiraz etmiş olan takip borçlusuna karşı açılan itirazın iptali davasının konusu, icra takibine konu edilen alacaklar olup, davanın amacı itirazla duran takibin devamını sağlamaktır. Bu dava, yargılama usulü bakımından genel hükümlere tabidir. Davalı borçlunun icra dosyasında ileri sürdüğü itirazlar dışındaki itirazlarını da bu dava içinde ancak cevap süresi içinde ileri sürmesi olanaklıdır. Eğer cevap süresi içinde davalı/borçlu diğer itirazlarını ileri sürmezse mahkeme bunları kendiliğinden göz önüne alamaz, takibe itiraz edilirken bildirilen sebeplerle sınırlı araştırma yapmak durumunda kalır.

15. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.09.2019 tarihli ve 2017/19-824 E., 2019/885 K. sayılı kararında da değinilmiştir.

16. Cezai şart (ceza koşulu) kavramına değinmek gerekirse, kanun koyucu mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 158-161. maddelerinde “cezai şart” kavramını kullanmış, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 179-182. maddelerinde bunun yerine “ceza koşulu” kavramını tercih etmiştir.

15. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.09.2019 tarihli ve 2017/19-824 E., 2019/885 K. sayılı kararında da değinilmiştir.

16. Cezai şart (ceza koşulu) kavramına değinmek gerekirse, kanun koyucu mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 158-161. maddelerinde “cezai şart” kavramını kullanmış, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 179-182. maddelerinde bunun yerine “ceza koşulu” kavramını tercih etmiştir.

17. Cezai şart borçlunun, asıl borcunu ilerde, hiç veya gereği gibi ifa etmediği takdirde alacaklıya karşı ifa etmeyi önceden taahhüt ettiği edime denir. Bu nedenle cezai şart, asıl borca bağlı olarak ve ancak bu borcun ihlâli ile doğabilecek olan ferî bir edimdir. Borçlu cezai şart ödemeyi taahhüt etmişse, artık alacaklı herhangi bir zarara uğradığını iddia etmek veya zararının şümulünü ispat etmek zorunda kalmadan, tazminat elde etme imkânını bulacaktır. Zira cezai şart borcun ihlâli hâlinde verilmesi gereken, önceden kararlaştırılmış kesin miktarlı (maktu) bir tazminattır. Cezai şartın kararlaştırılabilmesi için asıl borcun mahiyeti önemli değildir; bir verme borcu kadar, yapma veya yapmama borçlarında da cezai şart kararlaştırılabilir (Tekinay, S.S./Akman, S./Burcuoğlu, H./Altop, A.; Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul 1993, s. 341-343).

18. Ayrıca cezai şartın esas itibariyle iki temel amacı bulunmaktadır. Bunlardan biri, borçluyu ifaya zorlamak ve böylece asıl borcun ifasını teminat altına almak; diğeri de, borcun ifa edilmemesinden doğacak zararı önceden ve götürü şekilde tespit etmektir. Bu iki temel amacı dışında, cezai şartın diğer bir amacı da, ifayı engelleyen cezai şartta (dönme cezasında) borçlunun cezai şartı ödemek suretiyle sözleşmeden kolayca dönmesini sağlamaktır (Kocaağa, K.: Türk Özel Hukukunda Cezai Şart (BK. m. 158-161), Ankara 2003, s. 40-42).

19. Diğer taraftan 1512 sayılı Noterlik Kanunu Yönetmeliğinin 98. maddesine göre ihtarname veya ihbarname, her türlü hukuki işlemlerde muhatabına kanun, sözleşme, örf ve adetten doğan hak ve isteklerin yazılı şekilde bildirilmesi veya haber verilmesi için yapılan işlemlerdir. Bu işlemler Noterlik Kanunu’nda öngörülen şekil ve şartlara göre yapılır.

20. İhtarnamede ileri sürülen beyanlar, ihtarnameyi düzenleyen kişi bakımından delil niteliği taşır ise de, ihtarnameye cevap vermeyen taraf bakımından delil değeri yoktur.

20. İhtarnamede ileri sürülen beyanlar, ihtarnameyi düzenleyen kişi bakımından delil niteliği taşır ise de, ihtarnameye cevap vermeyen taraf bakımından delil değeri yoktur.

21. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; taraflar arasında beş yıl süreli Otogaz LPG Bayii Sözleşmesi 03.10.2007 tarihinde imzalanmıştır. Sözleşme sürerken davalı bayii tarafından taraflar arasındaki 01.06.2011 tarihli ek protokol gereğince eksik ödenen bayii kâr marjının düzeltilmesi için davacı tarafa 23.06.2011 tarihli ihtarname gönderilmiş; davacı tarafça da 30.06.2011 tarihli cevabî ihtarnamede adı geçen protokolün yürürlükte olan sözleşme için değil, beş yıl üzerinden yeni yapılacak sözleşme için hazırlandığı ve bu nedenle mevcut sözleşme süresinin bitimine kadar davalı tarafın LPG alımına devam etmesi gerektiği bildirilmiştir.

22. Bu kez davalı tarafça davacı tarafa gönderilen “fesih ve ihbar” başlıklı 29.07.2011 tarihli ihtarnamede, 01.06.2011 tarihinde taraflar arasında imzalanan ek protokol gereğinin yerine getirilmediğinden bahisle taraflar arasındaki Otogaz LPG Bayii sözleşmesinin tek taraflı olarak feshedildiği bildirilmiştir. Bunun üzerine davacı taraf 17.08.2011 tarihli cevabî ihtarnamesinde, davalı tarafın bayilik sözleşmesinden ayrı olarak imzaladığı satış taahhütnamesi ile sözleşme süresince ayda 30 ton LPG almayı taahhüt ettiği, sözleşmeyi süresinden önce sona erdirerek bu alım taahhüdünü yerine getirmediği gibi sözleşmeyi haksız yere feshettiği, davacı şirket kayıtlarının incelenmesi sonucunda davalı tarafın LPG alımından kaynaklı 19.995,63TL cari borcunun da bulunduğu belirtilmek suretiyle hesabın kat edildiği, sözleşmenin teminatı olarak verilen 20.000TL teminat mektubunun paraya çevrildiği ve irat kaydedildiği; sözleşmenin 12.5 maddesi ile satış taahhütnamesinin 2. maddesi gereği verilen 20.0000TL teminatın beş katının tazminat olarak ödenmesi kabul ve taahhüt edildiğinden 100.000TL teminat alacaklarından teminat mektubundan arta kalan bakiye 80.000TL’nin on gün içerisinde davacı şirkete ödenmesinin ihtar edildiği, bu ihtarnamenin davalı tarafa 02.09.2011’de tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Davalı taraf da 12.09.2011 tarihli cevabî ihtarnamesinde, davacı ihtarnamesindeki hususları kabul etmediklerini, bahsi geçen tonaj taahhüdünü sözleşmenin feshinden önce doldurmuş olmakla beraber haklı sebeplerle bayilik sözleşmesi feshedildiğinden, kâr mahrumiyeti ve/veya teminatın beş katı tazminatı ödeme gibi yasal bir zorunluluklarının bulunmadığını bildirmiştir.