muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3445, Karar No: 2012/4603, Tarih: 29.03.2012

Davacının çekişmenin esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince

1- Kural olarak eserin sözleşmede belirlenen amaca ve fenne uygun imali gerekir. Ancak bazen yüklenici, eserde bulunması gerektiği halde bazı bölümleri kısmen veya tamamen yapmamış, teslim süresi dolmuş, yüklenici temerrüde düşmüş ve özellikle eseri mevcut hali ile terk etmiş ise arsa sahibinin hakları çiğnenmiş olur. İşte bu gibi durumlara ilişkin düzenlemeye Borçlar Kanununun 97. maddesinde yer verilmiş ve anılan maddenin 1. fıkrasında; “Bir şeyin yapılması ile ilgili borç borçlu tarafından yerine getirilmemişse alacaklının, masrafı borçluya ait olmak üzere borcun kendisi tarafından ifasına izin verilmesini isteyebileceği” hükmü getirilmiştir. Görülüyor ki, bu hükümden sözleşmenin tarafı olan arsa sahipleri yararlanabilir. Yükleniciden temlik alan üçüncü kişiler Borçlar Kanununun 97. maddesinden yararlanarak nama ifaya izin isteminde bulunamayacaklarından, davacının buna yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Arsa sahipleri ile yüklenici arasında biçimine uygun düzenlenen 20.11.1995 günlü sözleşmede, 4766 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerine 48 adet villa yapımının kararlaştırıldığı, bunun 12 adedinin arsa sahiplerine kalanının yükleniciye bırakılmasının hüküm altına alındığı, 16.02.1999 günlü ek sözleşmede ise 20.11.1995 günlü sözleşmeyle yapımı kararlaştırılan 48 villa imalatından vazgeçilerek, taşınmaz üzerine 6 adet villa ile 6 adet bloktan ibaret inşaat yapımının kararlaştırıldığı, bunlardan (A) ve (B) blokların arsa sahibine bırakıldığı, sosyal tesisler ile diğer blokların ise yükleniciye verilmesinin öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Ne var ki yüklenici, işi eylemli olarak terk etmiş, taraflar 21.05.2004 tarihinde bir araya gelerek tasfiye protokolü yapmıştır.

“Avukatlık Kanunu 35.A madde hükmü, ilam niteliğindeki uzlaşma tutanağıdır” başlıklı protokole göre; inşaatın % 25 oranında yüklenici tarafından tamamlandığı kabul edilmiş, bu orana karşılık inşaattaki (F) Bloğun yükleniciye, diğer blokların arsa sahiplerine verilmesi kararlaştırılmıştır. Görüldüğü gibi, yüklenicinin işi eylemli feshetmesinden dolayı, feshin tasfiyesinin her ne kadar sözleşmede geriye etkili olduğu yazılmış ise de gerçekte ileriye etkili olarak yapılmıştır.

“Avukatlık Kanunu 35.A madde hükmü, ilam niteliğindeki uzlaşma tutanağıdır” başlıklı protokole göre; inşaatın % 25 oranında yüklenici tarafından tamamlandığı kabul edilmiş, bu orana karşılık inşaattaki (F) Bloğun yükleniciye, diğer blokların arsa sahiplerine verilmesi kararlaştırılmıştır. Görüldüğü gibi, yüklenicinin işi eylemli feshetmesinden dolayı, feshin tasfiyesinin her ne kadar sözleşmede geriye etkili olduğu yazılmış ise de gerçekte ileriye etkili olarak yapılmıştır.

Feshin ileriye veya geriye etkili olması ayırımı, yüklenicinin yapımını üstlendiği inşaatı kısmen tamamlaması, fakat temerrüdü yüzünden teslim edememesi halinde tasfiyenin nasıl yapılacağı sorunu ile ilgilidir. Eğer feshin sonuçları geriye etkili olacaksa, sözleşme yokmuşçasına tasfiye edileceğinden yüklenici inşaatın yaptığı kısmına orantılı arsa payı değil, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre imal ettiği inşaat bedelini alır. Fesih ileriye etkili kabul edilirse, yükleniciye imalat oranına paralel arsa payı bırakılır. Nitekim somut uyuşmazlıkta, feshin ileriye etkili sonuç doğurması için yükleniciye işi getirdiği % 25 fiziki seviyeye uygun olarak inşaattaki (F) Blok bırakılmıştır. Davacıya yüklenici tarafından (bu bloktaki hak) temlik edildiğinden, davacı yükleniciye karşı şahsi hakkını ileri sürerek mülkiyet talebinde bulunabilir.

Ancak; 21.05.2004 tarihli tasfiye sözleşmesinde, yükleniciye bırakılan (F) Bloğun gerçekte ve zeminde neresi olduğu belli değildir. Diğer taraftan, 4766 ada 1 sayılı parselin 19.09.2005 tarihinde 2 parçaya ifraz edildiği, bunlardan 4766 ada 2 sayılı parselin yüklenici adına, 3 sayılı parselin ise arsa sahipleri adına tapuya tescil edildiği, 3 sayılı parsel üzerinde muhtelif bloklar olduğu ve bunlara ilişkin kat irtifakının kurulduğu anlaşılmaktadır. Kısaca, davacının temlik işlemiyle kazandığı şahsi hakkın konusu olan taşınmazın kat irtifakı kurulan bloklarda yer alıp almadığı veya temlik alınan şahsi hakkın 4766 ada 2 sayılı parsel kapsamında kalıp kalmadığı incelenip araştırılmamıştır. Öncelikle bu husus araştırılmalı, hakkın konusu olan yerin gerçekte ve fiilen nerede olduğu açıklığı kavuşturulmalıdır. Davacıya temlik edilen hakkın yüklenici adına tapuda kayıtlı 2 sayılı parselde kaldığı ve burada inşaat bulunmadığı saptanırsa hiç kuşkusuz Borçlar Kanununun 117. maddesi uyarınca bu sözleşmenin ifa olanağı bulunmadığından davacının ikinci kademedeki bedel isteminin incelenmesi gerekecektir.

Mahkemece bütün bu yönler üzerinde durulmadan eksik inceleme ve araştırmayla hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; davalı arsa maliklerinden ... 08.03.2005 tarihinde yargılama sırasında ölmüş, mirasçıları ...,

..., 16.09.2005 tarihli dilekçe ile davaya dahil edilmiş olmalarına rağmen karar başlığında bu mirasçılar yerine muris ...’ın gösterilmesi ve davalı arsa maliki ...’ın karar başlığında ... olarak yazılması yerinde değildir.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

Kabule göre de; davalı arsa maliklerinden ... 08.03.2005 tarihinde yargılama sırasında ölmüş, mirasçıları ...,

..., 16.09.2005 tarihli dilekçe ile davaya dahil edilmiş olmalarına rağmen karar başlığında bu mirasçılar yerine muris ...’ın gösterilmesi ve davalı arsa maliki ...’ın karar başlığında ... olarak yazılması yerinde değildir.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırna iadesine 29.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18365, Karar No: 2012/32328, Tarih: 02.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/18365 E.  ,  2012/32328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eyleminin kavga esnasında bıçağı rastgele savurmak şeklinde gerçekleştiği ,doğrudan hayati önem arz eden noktayı(boynu) hedef almadığı bu nedenle eyleminin öldürmeye teşebbüs suçunun unsurlarını oluşturmadığı anlaşıldığından tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün talebe aykırı olarak ONANMASINA, 02/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19390, Karar No: 2015/11318, Tarih: 22.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/19390 E.  ,  2015/11318 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 51/1, 53/1. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ... İnşaat isimli işyerinin sahibi olduğu, ölenin de, sanığın yanında kamyon şoförü olarak çalıştığı, olay tarihinde ölenin kullandığı kamyonun damperi içinde kalan molozları temizlemek amacıyla, aynı olay nedeniyle daha önce yargılanan ve tali kusurlu olarak taksirle öldürmeden mahkumiyeti kesinleşen .... tarafından kullanılan kepçenin kamyona yanaştığı ve kamyonun damperi yukarıya kaldırılmış vaziyette kepçe ile içini temizlemeye başladığı, ölenin kamyonun arka tarafında durduğu, bir ara kafasını kamyon kasasının kapağı arasına sokarak çamur kalıp kalmadığını kontrol için baktığı sırada, kepçenin BOM diye tabir edilen uç kısmı kamyonun kapağına değdiği, ölenin kafasının kapak ile kamyon arasına sıkışarak yaşamını yitirdiği olayda, dosya kapsamından temizliğin daha önce bu şekilde yapıldığına dair bir tespitin bulunmadığı, olay anında kaza mahallinde bulunan tanıklar ... ile ...beyanıyla, kepçenin damperde temizlik yaptığı sırada öleni kamyona yaklaşmamaları konusunda uyardıkları halde, ölenin bu uyarıları dikkate almadığı göz önüne alındığında, sanığın olayda kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre;

Taksirli suçlarda 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde yazılı hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11985, Karar No: 2019/8429, Tarih: 17.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/11985 E.  ,  2019/8429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 62, 52 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından, 01.04.2016 tarihli vekalet ücreti ile sınırlı temyiz talebinin süreden reddine yönelik 05.04.2016 tarihli ek karar ise katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin tefhim ile öğrendiği hükmü CMUK.nun 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 01.04.2016 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, Çorum 3.Asliye Ceza Mahkemesi 05.04.2016 tarihli 2015/260 E., 2016/210 K. Sayılı temyiz isteminin reddine dair ek kararında bir isabetsizlik görülmemiş, Ayrıca sanığın .... Sanayi Ticaret Anonim Şirketi'nde Aralık 2013-20/06/2014 tarihleri arasında pazarlama elemanı olarak çalıştığı, müşterilerden sipariş alarak ürünlerin bedellerini tahsil etmekle görevli olduğu, sanık tarafından 5.047,71TL bedelin tahsil edildiği ancak şirkete 2.186,17 TL teslim edildiği, 3.603,06 TL'nin sanık tarafından katılan firmaya teslim edilmeyerek hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunu işlediği bilirkişi raporu ve dosya kapsamından anlaşılmakla, müşterilen bir çoğunun teslim makbuzlarını bile saklamamaları, beyanlarında katılan şirketten mal alımlarının prosedürünü anlatırken aldıkları mal bedeli kadar makbuz düzenlendiğini beyan etmeleri, katılanın da kampanya olduğu yönünde bir beyanının olmaması karşısında, tebliğnamede sanık hakkında eksik inceleme ile hüküm kurulduğu yönünde bozma talep eden düşünceye iştirak edilmemiş, mahkemenin sanığın mahkumiyetine yönelik 24.02.2016 tarihli asıl kararı ile katılanın vekilinin temyiz talebine yönelik 05.04.2016 tarihli ek kararında isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile 24.02.2016 tarihli hükmü ve 05.04.2016 tarihli kararının ONANMASINA,17/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1847, Karar No: 2014/1699, Tarih: 13.03.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/1847 E.  ,  2014/1699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : a) Uyuşturucu madde ticareti yapmak amacıyla teşekkül oluşturma ( sanıklardan ... hakkında )

b) Teşekkül halinde uyuşturucu madde ticareti yapma ( Diğer sanıklar hakkında )

Hüküm : a) Sanık ... hakkında: beraat

b) Diğer sanıklar hakkında: Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesi:

Gerekçesine yönelik olmayan beraat kararını temyizde sanığın hukuki menfaatinin bulunmaması nedeniyle, hükmü temyiz etmeye hakkı bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca, sanık müdafiinin temyiz isteminin REDDİNE,

B) Sanıklar ... ve ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kendisinde uyuşturucu madde ele geçirilemeyen sanık ... yakalandığında sanıklar ... ve sanık ...'in kendisine uyuşturucu madde numunesini getirip gösterdiklerini, sanık ...'in kendisinde ele geçirilen kullanım sınırları içerisinde olan bu numuneyi sanık ...'den aldığını ve sanık ...'e kontrol etmesi amacıyla gösterdiğini, ...'in aynı maddeyi sanık ...'ten aldığını, sanık ...'in sözü edilen numuneyi sanık ...'ten aldığını ve sanık ...'e verdiğini, sanık ...'in de belirtilen maddeyi sanık ...'e verdiğini beyan ettikleri tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, sanıkların kendi suçlarının ve diğer sanıkların suçlarının ortaya çıkmasına hizmet ve yardım ettikleri dikkate alınarak, sanıklar hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan hükümlerin BOZULMASINA,13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2198, Karar No: 2007/2630, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2198 E.  ,  2007/2630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.03.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10812, Karar No: 2014/5036, Tarih: 27.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/10812 E.  ,  2014/5036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın ve katılan suça sürüklenen çocuğun beraatlerine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Katılan suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz dilekçesinin süre tutum dilekçesinden ibaret olup, beraat hükmünün gerekçesine yönelik temyiz itirazı bulunmadığı, hükmü sanık sıfatıyla temyizde hukuki yararı bulunmaması nedeniyle temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

2-Mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Üst Cumhuriyet savcıları ile mahalli Cumhuriyet savcılarının sulh ceza mahkemesi kararlarını 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesi gereğince tefhim tarihinden itibaren bir ay içinde temyiz etmeleri mümkün olup, 21.02.2012 tarihinde tefhim edilen hükme karşı 28.03.2012 tarihinde yapılan temyiz istemi süresinde bulunmadığından mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 310 ve 317. maddeleri uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

3- Taksirle yaralama suçundan sanık ...’ın beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Olay tarihinde, tarafların idarelerindeki motosikletlerle meskun mahalde, gece, ışık kontrollü kavşakta çarpışmaları ve katılanın kemik kırığı olacak, sanık ...’ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, tarafların sanık ...'in arkadaşı olan tanığın kendilerine yeşil ışık yanarken geçtikleri iddiası karşısında; mahkemece hangi araç sürücüsünün kırmızı ışık ihlali yaptığı belirlenememiş olması karşısında; olay yerinin ışıksız kavşak olarak değerlendirilmesi gerektiği, dosya içerisindeki krokilere göre, kavşak kollarının aynı nitelikte olduğu, bu durumda sanık ...’in sağından kavşağa gelen ve geçiş önceliği bulunan katılanın motosikletine geçiş önceliği vererek kavşağa girmesi gerektiği nedeniyle asli kusurlu, katılan suça sürüklenen çocuk ...'ın ise kavşaklara girerken hızını azaltmaması nedeniyle tali kusurlu olduğunun kabulü gerektiği gözetilip sanık ...’ın hukuki durumunun buna göre takdır ve tayini yerine yazılı gerekçeyle beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9398, Karar No: 2013/25865, Tarih: 27.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/9398 E.  ,  2013/25865 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2011/116-2013/373

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddine,

2-)Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan tedavi masrafı nedeniyle uğranılan 40.928,65 TL Kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı, 506 sayılı 26. maddesidir.

Mahkemece, davalı işverenin olayda %65 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek 20.734,85 TL peşin sermaye değerli gelir ile 193,80 TL tedavi masrafından sorumlu olduğu kabul edilmiştir. Dosya içerisindeki belgelere göre, sigortalı Süleyman'a 62.384,07 TL peşin sermaye değerli gelir bağlanmış ve 538,08 TL tedavi masrafı yapılmıştır. Davalının %65 kusur karşılığı sorumluluğu olan 40.549,64 TL peşin sermaye değerli gelir ve 349,75 TL tedavi masrafına hükmedilmesi gerekirken , davacının ıslah dilekçesi göz önüne alınmaksızın eksik rücu alacağına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/980, Karar No: 2023/4079, Tarih: 20.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/980 E.  ,  2023/4079 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2018/449 E., 2021/293 K.

DAVA TARİHİ : 16.10.2015

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesinin kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... İlçesi Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfında 24.10.2011 tarihinden itibaren çalıştığını, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun (6772 sayılı Kanun) gereği her yıl için hakkı olduğu hâlde bugüne kadar hiçbir tediye alacağının ödenmediğini, davalı ... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfının 6772 sayılı Kanun'un 1 inci maddesinde sayılan kamu kurumlarından olduğunu, bu nedenle çalışan işçilerin yine aynı Kanun uyarınca tediye alacağı hakkı olduğunu ileri sürerek davacının ödenmeyen ilave tediye alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiş; aşamalarda davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 26.07.2016 tarihli ve 2015/541 Esas, 2016/326 Karar sayılı kararı ile; davalı ... İlçesi Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfının 6772 sayılı Kanun kapsamında kaldığı, bu nedenle davacının ilave tediye ücret alacağına hak kazandığı, bilirkişi tarafından hesaplanan ilave tediye ücreti alacağının davalıdan tahsili gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç