muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1469, Karar No: 2013/19, Tarih: 22.01.2013

Askeri yargıda ise; son sözün sanık müdafıine verilmesiyle yetinilmemekte, ilâveten huzurda bulunmayan sanığın ifadeleri de okunarak duruşma bitirilmektedir.

Gerçi Yargıtay içtihatlarına göre; huzurda bulunan sanığa son sözü sorulmamakla birlikte fiilen son sözü sanık söylemişse ya da sanık huzurda değilken sanık müdafii esas hakkında savunmasını yaptıktan sonra esaslı bir işlem yapılmamışsa bu durumun, kesin hukuka aykırılık oluşturmadığı belirtilmiştir. Fakat; Yargıtay CGK'nun 17.02.2009 günlü, 2008/1-172 esas ve 2009/26 sayılı son içtihadında özetle 'sanık huzurda bulunmuyorsa son sözün sanık müdafıine verilmemesi halinde savunma hakkının kısıtlanacağı belirtilmiştir' Bu içtihattan dönülmesini gerektirir bir durum olmadığını düşünüyoruz.

Bu kısa açıklamadan sonra somut olaya geçecek olursak;

Hükmün verildiği 21.01.2010 günlü oturumda, sanık huzurda değildir. Deliller ortaya konulduktan sonra, sırasıyla iddia makamı esas hakkındaki mütalaasını vermiş, daha sonra sanık müdafii esas hakkındaki savunması ile Cumhuriyet savcısının mütalaasına karşı diyeceklerini sorulmuştur. Bundan sonrasında ise, tutanağa geçirilen özgün biçimiyle;

'... Katılan vekilinden esas hakkındaki savunması ve esas hakkındaki mütalaaya karşı diyecekleri soruldu, mütalaya bir diyeceğimiz yoktur, sanığın cezalandırılmasını istiyoruz, dedi

Sanık olmadığından esas hakkındaki savunması ve esas hakkındaki mütalaaya karşı diyecekleri sorutamadı.

Sanık olmadığından son sözü sorulamadı

Dosya incelendi, araştırılması ve incelenmesi gerekli başka bir husus kalmadığı anlaşıldığından yargılamanın bittiği bildirildi Açık yargılamaya son verildi

Gereği düşünüldü... ' denilerek yâni, son olarak katılan vekilinin esas hakkında savunması ve mütalaaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra karar verilmiştir. Bu durumda, fiilen son sözün savunmaya verildiğini ya da sanık müdafiinden esas hakkındaki savunması ve mütalaaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra katılan vekilinin esas hakkında savunması ve mütalaaya karşı diyecekleri sorulduğu için, esaslı bir işlem yapılmadığını kabul etmeye imkân yoktur.

Kanaatimizce; böylelikle hem 5271 sayılı CMK'nın 216. maddesinin 1. fıkrasındaki sıraya, hem de aynı maddenin 3. fıkrasındaki son sözün savunmaya verilmesi prensibine riayet edilmemiş olup, bu durum; savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle 'kesin hukuka aykırılık nedeni'dir ve ilk derece mahkemesinin kararı bozulmalıdır.

Açıklanan sebeplerle, çoğunluk görüşüne katılmıyorum." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle Özel Daire bozma kararının isabetli olduğu yönünde karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 05.06.2012 gün ve 7566-23198 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

Açıklanan sebeplerle, çoğunluk görüşüne katılmıyorum." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle Özel Daire bozma kararının isabetli olduğu yönünde karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 05.06.2012 gün ve 7566-23198 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11503, Karar No: 2013/15039, Tarih: 22.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11503 E.  ,  2013/15039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : TCK'nun 203/1, 62, 52/2. maddeleri gereği 3.000,00 TL adli para cezası

Anayasa’nm 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 12.08.2010 olan suç tarihinde Çamlıbel Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin özelleştirme sürecinin kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1210, Karar No: 2015/8397, Tarih: 17.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1210 E.  ,  2015/8397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(FİKRİ VE SINAİ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TARİHİ : 21/05/2014

NUMARASI : 2008/480-2014/250

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/05/2014 tarih ve 2008/480-2014/250 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin mobilya sektöründe münhasıran gençlere ve çocuklara yönelik mobilyalar üreten, gençler için tasarlanmış mobilyaları üretmeyi meslek edinen ilk ve tek firma olduğunu, davacı adına tescilli 2003/02266 nolu karyola, 2005/03318 nolu gardrop ve iki kapılı dolap, 2006/00010 nolu iki kapılı dolap, 2003/02431 nolu karyola ve şifonyer, 2006/00018 nolu gardrop ve şifonyer, 2006/00019 nolu gardrop, şifonyer ve yatak ile 2006/00010 nolu 3 kapılı dolap tasarımlarının davalı tarafından aynı ve belirgin biçimde benzerlerinin haksız olarak taklit edilip üretilerek ve satışa sunulduğunu, davalının bu şekildeki haksız eylemi ile hem tüketicileri aldattığı gibi müvekkilinin ticari itibarını da zedelediğini ileri sürerek, tasarıma tecavüzün önlenmesini, 554 sayılı KHK 52/2-c, 53. maddesi uyarınca 10.000 TL maddi tazminatın faizi ile tahsilini ve kararın masrafları davalıdan alınarak tirajı en yüksek ulusal iki gazete ile ulusal yayın yapan bir televizyon ve radyoda ilan edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ürünlerinin davacının tasarımlarına benzemediğini savunarak davanın reddini talep ve dava etmiş, karşı davasında ise, asıl davanın dayanağı olan davacı tasarımlarının yeni ve ayırt edici olmadığını ileri sürerek tasarımların hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ürünlerinin davacının tasarımlarına benzemediğini savunarak davanın reddini talep ve dava etmiş, karşı davasında ise, asıl davanın dayanağı olan davacı tasarımlarının yeni ve ayırt edici olmadığını ileri sürerek tasarımların hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, birleşen davada, hükümsüzlüğü istenen davalı adına tescilli tasarımların yeni ve ayırt edici olduğu gerekçesiyle birleşen davanın reddine, asıl davada davalı tarafından üretilen bir kısım ürünlerin davacının bir kısım tescilli tasarımlarının benzeri olduğu, davacının 2006/0019 tescil nolu "K." tasarımına dair iddiasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulü ile tasarıma tecavüzün önlenmesine, üretimde kullanılan araçlar ile vasıtaların başka ürünlerin üretimlerinde de kullanıldığı anlaşıldığından bunlara el konulmasına ilişkin istemin reddine, 554 sayılı KHK'nın 59. maddesi gereğince hüküm kesinleştiğinde karar özetinin gideri davalıdan alınmak suretiyle ülke genelinde yayınlanan ve tirajı 50.000 üzerinde bulunan bir gazetede 1 kez ilanına, 554 sayılı KHK'nın 52/2-b ve 53. maddesi gereğince hesaplanan 5.195,58 TL maddi tazminatın dava tarihinden işleyecek faiziyle tahsiline, davacının 2006/0019 sayılı karyola tasarımı yönünden ve fazlaya ilişkin maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekiller temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Ancak, davalı taraf, davacının 2003/02266 sayılı araba şeklindeki yatak tasarımına tecavüz ettiğini iddia ettiği davalı ürününün dava dışı A. Ö. adına tescilli olduğunu, davalı ile dava dışı kişi arasında düzenlenen tasarım lisans sözleşmesi uyarınca dava konusu ürünü kullandıklarını savunmuş ve dosyaya davalı ile dava dışı A. Ö. arasında düzenlenen 13.02.2008 tarihli tasarım lisans sözleşmesini sunmuştur. Lisans sözleşmesine konu olan 2007/02842 sayılı tasarım belgesi de dosya kapsamına alınmıştır. Bu durumda mahkemece, lisans sözleşmesine konu tasarım ile davacının 2003/02266 sayılı araba şeklindeki yatak tasarımına tecavüz teşkil ettiğini iddia ettiği davalı ürününün, aynı olup olmadığı yani davalının dava konusu ürünü tescilli tasarım kapsamında kullanıp kullanmadığı hususlarının belirlenerek hasıl olacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken davalının bu savunması değerlendirilmeksizin davalının bu ürün yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3- Öte yandan, mahkemece davacının her bir tasarımı için hükmedilen tazminat miktarının ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken, hangi tasarım için ne kadar olduğu belirtilmeksizin, tazminata hükmedilmesi de doğru olmamış kararın bu nedenle de davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

4- Bozma sebep ve şekline göre taraf vekillerinin tazminatın miktarına yönelik sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin tazminatın miktarına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 17/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19809, Karar No: 2015/7781, Tarih: 26.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/19809 E.  ,  2015/7781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi ...'in, yolcu taşıma işinde kullanılan .... plaka sayılı araçta yolcu iken gerçekleşen tek taraflı kazada vefat ettiğini, aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının yaptırılmadığını, bu nedenle davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL tazminatın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, olayda 4925 Sayılı Taşıma Kanunu'na uygun bir taşıma olmadığından müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; aracın arızi taşımada kullanılması, belli bir güzergahta taşıma yapılmaması nedeniyle 4925 Sayılı Taşıma Kanunu'na uygun bir taşımanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşıma işinde kullanılan aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının bulunmaması nedeniyle davalı ...'ndan bir miktar tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası, yolculuğun başlangıcından bitişine kadar, otobüsün içinde veya dışında, otobüs hareket halinde iken veya değilken, yolculuk sırasında veya bekleme, duraklama ve mola yerlerinde karşılaşılabilecek her türlü kazalara karşı, sigortalılar (yolcular, sürücüler ve yardımcılar) yararına taşımacı tarafından yaptırılması zorunlu bir kaza (can) sigortası olup, kazanın oluşunda taşımacının yada sürücü ve

yardımcılarının bir kusurları bulunmasa bile, ölümlerde sigorta poliçesinde yazılı tutarın tamamı, bir zarar (destekten yoksunluk) hesabı yapılmaksızın, ölen kişinin mirasçılarına eksiksiz ve kesintisiz olarak; yaralanmalarda beden gücü kayıp oranına göre zarar gören kişilere ödenir.

Taşımacı, Yönetmelik hükümleri uyarınca “Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası” yaptırmamışsa, yolcular bir kazaya uğradıklarında, kendisinin veya eylemlerinden sorumlu olduğu sürücü ve yardımcılarının “bir kusurları bulunmasa bile” kaza tarihinde Koltuk Sigortaları için belirlenen limitler üzerinden tazminat ödemek zorundadır. Aynı şekilde zarar görenler, ...'na başvurma hakkına da sahiptir. Bunun için ortada kanuna uygun olarak gerçekleştirilen bir taşımanın bulunması gerekmekte olmayıp, ticari taşımanın varlığı yeterlidir.

Somut olaya bakıldığında, kaza günü sürücü ...'ın okul öğrencilerini turnuva için ..... götürdüğü, yani taşıma işi yapıldığı ve aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının yaptırılmadığı hususu sabittir. Aracın yetki belgesiz çalışması ya da o gün için arızi taşıma yapılması, taşımacının zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırma zorunluluğunu ortadan kaldırmadığı gibi, sigortanın yapılmaması halinde davalı ...'nın sorumluluğunu da ortadan kaldırmaz.

O halde mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde hatalı gerekçe ile reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 26.05.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8204, Karar No: 2011/12251, Tarih: 02.11.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/8204 E.  ,  2011/12251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, bir adet taşınmazın ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 64 parsel sayılı taşınmaz üzerinde her ne kadar kamulaştırma şerhi bulunmasa da, mahalinde yapılan keşfe iştirak eden bilirkişi raporuna ekli krokide B harfi ile gösterilen kırmızı ile boyalı 26778 m2 yüzölçümlü kısımdan sulama kanalı geçtiği, sulama kanalının taşınmazı 37145 m2 ve 180877 m2 olmak üzere iki parçaya böldüğü, Adana Devlet Su İşleri 6. Bölge Müdürlüğü'nden alınan 18.1.2010 tarihli yazı cevabında ise dava konusu 64 numaralı parselin DSİ tarafından Seyhan Sulama Projesi kapsamında kamulaştırıldığı belirtilmiştir. Bu durumda DSİ tarafından kamulaştırılan kısmın ifrazı için taraflara yetki verilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken araştırma yapılmadan karar verilmiş olması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 2.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9845, Karar No: 2014/1430, Tarih: 30.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/9845 E.  ,  2014/1430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... İlçesi, ... Köyü 217 ada 1 parsel sayılı 1979,38 m² yüzölçümlü taşınmaz, 3402 sayılı Kanunun (5831 sayılı Kanunla eklenen) Ek 4. maddesi gereğince yapılan kadastro çalışmalarında tarla niteliğiyle, beyanlar hanesinde ... oğlu ...'in kullanımında ve üzerindeki fındık ağaçlarının kendisine ait olduğu belirtilerek Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, dava konusu taşınmazın kısmen eylemli orman olduğu iddiasıyla tesbitin iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescili talebiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine ve çekişmeli taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Orman Yönetimi tarafından eylemli orman iddiasıyla açılan kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve taşınmazın üzerinde 30-50 yaşlarında fındık ağaçları bulunduğu ve eylemli orman olmadığı belirlendiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 30/01/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3066, Karar No: 2019/8870, Tarih: 04.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2017/3066 E.  ,  2019/8870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olarak kamu davasına katılan mağdure Merve’nin, mahkemece kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafisi, katılanlar vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesinin ardından inceleme safhasında dosyaya gönderdiği 19.03.2019 havale tarihli dilekçe ile mevcut şikayetinden vazgeçtiği anlaşıldığından, sanıktan vazgeçmeyi kabul edip etmediği de sorularak neticesine göre 5237 sayılı TCK'nın 73 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi, katılanlar vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7658, Karar No: 2013/9275, Tarih: 18.06.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/7658 E.  ,  2013/9275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davalı ...'in maliki olduğu ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Sokak No:12 adresinde bulunan 262 ada 10 parsel sayılı taşınmaza ilişkin tapu kaydının tapu müdülüğünden getirtilerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 18.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.