muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3779, Karar No: 2014/3551, Tarih: 08.05.2014

Müflis davalı şirket iflas idaresi vekili, davacının iflas masasına başvurusunda sunduğu belgelerin yetersiz olduğunu, davacının masaya başvuru sırasında sunduğu 19.03.2008 tarihli TSE Markasını Kullanma Tip Sözleşmesi'nin geçerli olmadığını, müflis şirket adına sözleşmeyi imzalayan B. E. imza yetkisinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; E... Elk. Motor San. ve Tic. A.Ş.'nin 30.06.2010 tarihinde iflasına karar verildiği, kararın 17.03.2011 tarihinde kesinleştiği, 30.06.2011 tarihinde sıra cetveli düzenlendiği, davacının kayıt kabul talebinin reddine dair kararın 05.07.2011 de tebliğ edildiği, davanın 15 günlük yasal süresi içinde açıldığı, müflis şirketin ticari kayıtları incelendiğinde, 13.12.2006 tarihinden itibaren 3 yıllığına, müflis şirketi A. T. ve H. T. herhangi birinin münferiden temsil ve ilzama yetkili oldukları, bu durumda, davacının dayandığı sözleşme tarihinde müflis şirket adına sözleşmeyi yapan B. E. yetkili bulunmadığı ve fakat, 31.05.2007 tarihli vekaletname ile müflis şirketin yasal temsilcilerinden biri olan A.T. tarafından, bu kişiye yetki verildiği, sözleşmenin geçerli olduğu, davaya dayanak olarak gösterilen faturaların müflis şirkete teslim edildiğine dair belge sunulmadığı, davalı müflis şirketin tasdiksiz defter kayıtlarının incelenmesi sonucu üç adet fatura karşılığı davacı kurumun davalı müflis şirketten 2.845,66 TL alacaklı olduğunun tespit edildiği, davacı taraf 22.02.2011 tarihli 3.540,00 TL bedelli faturadan dolayı da alacaklı olduğunu iddia etmişse de bu fatura tarihinin, müflis şirketin iflasından sonra düzenlendiği, davalıya tebliğinin kanıtlanamadığı, davacının müflis davalı şirketin yetkililerinin imzasını içermeyen, tek taraflı düzenlediği cari hesap ve ticari defter kayıtlarının da tek başına ispata yeterli olmadığı, davacının yemin deliline de başvurmayacağını belirttiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, dört adet fatura bedeli 6.385,73 TL'den, üç adedinin bedeli olan toplam 2.845,73 TL'nin iflas masasına kayıt ve kabulüne, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, iflas masasına kayıt ve kabul istemine ilişkindir.

132 sayılı T.. E.. Kuruluş Kanunu'nun 1. maddesinde; her türlü madde ve mamulleri ile usul ve hizmet standartlarını yapmak gayesiyle "T.. E.."nün kurulmuş olduğu, kısa adı ve markası "TSE" olan Enstitü'nün tüzelkişiliği haiz, özel hukuk hükümlerine göre yönetilen bir Kamu Kurumu olduğu ve yalnız T.. E.. tarafından kabul edilen standartların, "Türk Standardı" adını aldığı belirtilmiştir. Kanun'un 14. maddesinde de; Türk Stantlardları Enstitüsünün çalışma usulleri ile gelirlerinin toplanması ve sair konuların Türk Standardları Enstitüsü Yönetim Kurulunca kabul edilecek yönetmeliklerde düzenleneceği açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı ile müflis şirket arasında 19.03.2008 tarihli TSE markası kullanma tip sözleşmesi imzalandığı, bu sözleşme kapsamında, müflis şirketin ürün ve ambalajları üzerinde TSE markası kullandığı, davacının alacağına dair faturaların bu kullanımın karşılığı düzenlenmiş olduğu hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin geçerli olduğu kabul edilerek, davalının ticari defterlerinde kayıtlı olan 2.845,73 TL'nin kayıt ve kabulüne karar verilmiş olup; hüküm, davalı iflas idaresi tarafından temyiz edilmediğinden, sözleşmenin geçerli olduğu iflas idaresince de benimsenmiş, bu husus kesinleşmiştir. Mahkemece, 22.01.2011 tarihli 3.540,00 TL faturanın müflis şirketin iflası, yani ticari faaliyetlerini sona erdirdiği tarihten sonra düzenlendiği ve davalı şirketin ticari kayıtlarında bulunmadığı gerekçesiyle, bu fatura içeriğine dair istemin reddine karar verilmiştir.

İflas tarihinden sonra doğan bir alacağın varlığı ve miktarı konusunda bir uyuşmazlık bulunmasa da, masa borcu olup olmadığı yönündeki inceleme, alacağın dayandığı hukuksal ilişkiye göre genel hükümler doğrultusunda iflas masası aleyhine açılan davada genel mahkemelerce tespit edilecektir. Böyle bir davada, davacı, masa alacaklısı olduğunu iddia eden alacaklı, davalı ise iflas idaresidir. Dava sonunda verilen ve uyuşmazlık konusu alacağı masa borcu olarak kabul eden karar, bütün iflas alacaklılarını bağlar. Masa mevcudunun iflas masrafları ve masa borçlarını karşılayamadığı durumlarda bu masraf ve borçlar iflas alacaklıları arasında taksim edilemez. (İflas Hukukunda Sıra Cetveli Prosedürü ve Sıra Cetveline Karşı Müraacat Yolları, Öztek Selçuk, yayımlanmamış doçentlik tezi, s. 31 vd) Dairemizin 02.02.2012 tarih ve 2011/4952 E, 2012/680 K sayılı bozma ilamı da bu yöndedir. İİK'nda masa borçları için İİK'nın 235/2. maddesinin ilk cümlesindeki gibi kayıt kabul ve 154/3. maddesindeki gibi iflas davaları için Ticaret Mahkemelerinin görevli olduğu yolundaki açık bir düzenleme bulunmadığından, somut olayda bu mahkemenin davanın açıldığı 18.07.2011 tarihi itibariyle yürürlükte olan HMUK'nın 1 ve 8. madde hükümlerindeki parasal sınıra göre Asliye ya da Sulh Hukuk Mahkemesi olduğunun kabulü gerekir. İflas masrafları ve masa borçları sıra cetvelinde yer alamayacağından, bunlar için iflas masası aleyhine genel mahkemede açılması gereken davada İİK'nın 235. maddesindeki süreler uygulanmaz. Dairemizin 12.07.2012 tarih ve 2576 E, 4886 K sayılı ilamında da açıklandığı üzere; kayıt kabul davaları, iflasından önce müflisten alacaklı olanların, bir diğer ifade ile iflas alacaklılarının alacaklarını iflas masasına kaydettirmek için açtıkları ve dayanağını İİK’nın 235. maddesinden alan davalardır.

İflas masasının safi (net) mevcudu (masaya giren mal, alacak ve haklar), "alacakların ödenmesine tahsis olunur" (İİK m.184,I,c.1). Buradaki "alacaklar" teriminden maksat, aslında yalnız "iflas alacaklarıdır." İflas alacağı, iflas açıldığı anda müflise karşı hukuken mevcut olan alacaklar yani müflisin iflasın açıldığı andaki borçları olup, iflas masasından istenebilir (masaya yazdırılabilir). İflas masasından istenebilecek (hatta, iflas alacaklarından

daha önce ödenecek) olan, bir başka alacak çeşidi de masa alacaklarıdır. Bunun masa bakımından adı "masa borcudur." Masa borçları müflisin değil, (çünkü, müflisin iflas açıldıktan sonra masayı bağlayıcı nitelikte borçlanmasına imkân yoktur.) iflas masasının yaptığı borçlardır. Masa borçları, iflasın açılmasından iflas tasfiyesinin sonuçlanmasına kadar, iflas masası (masa adına iflas dairesi veya iflas idaresi) tarafından yapılan borçlardır. (İİK. m. 248, 303/2) Masa borçları iflas masasından tam olarak ödenir. (örn: İflas kararının ilanı giderleri (m.166;219), defter tutma (m.161;208) giderleri (bkz: m.160), masa mallarının muhafazası için kiralanan depo için ödenecek kira, iflas idaresinin ücreti (m.223,IV), masanın (iflas idaresinin) taraf olduğu davaları takip eden avukatın avukatlık ücreti masa borcudur. Bu sayma, tahdidi değildir; masa borçlarına bazı misaller vermek içindir. Şu halde, masa alacakları (borçları), iflas açıldıktan sonra iflasın tasfiyesi için bizzat masa ( yani, masa adına iflas dairesi veya idaresi ) tarafından yapılan borçlardır. Masadan ödenecek alacakların, iflas alacağı ve masa alacağı olarak ikiye ayrılmasının pratik önemi şudur: Masa borcu, iflas masasından tam ve iflas alacaklarından daha önce ödenir (m.248). Oysa, iflas alacaklarının tam olarak ödenmesi çok enderdir (belki yalnız m.206'nın ilk üç sırasındaki imtiyazlı alacaklar tam olarak ödenir.) İflas alacakları (özellikle m. 206'nın dördüncü sırasındaki imtiyazsız alacaklar), iflas masasının dağıttığı iflas (garame) hissesi oranında ödenir. İşte bu nedenle, iflas masasından istenen bir alacağın, iflas alacağı mı, yoksa masa alacağı mı olduğunu belirlemenin büyük önemi vardır. (Kuru Baki, İcra ve İflas Hukuku El Kitabı, Tamamen Yeniden Yazılmış ve Genişletilmiş 2. Baskı, S. 1212 vd. Ankara, 2013) İflasın açıldığı sırada müflise karşı ileri sürülebilecek alacaklar iflas alacaklarını; iflasın tasfiyesi sırasında yapılan masraflarla, iflas idaresinin yükümlü olduğu ya da devraldığı mükellefiyetler de (genel bir ifade ile) masa borçlarını oluşturur. İİK'nın 248. maddesinin kenar başlığı "iflas masrafları ve masanın borçları" şeklindedir. Madde metninde açıkça iflas masraflarının iflas alacaklarından önce ödeneceği belirtilmiş ise de masa borçlarından bahsedilmemiştir. Ancak masa borçlarının da iflas alacaklarından önce ödeneceği doktrin ve uygulamada kabul edilmektedir. (Öztek, Selçuk, İflas Hukukunda Sıra Cetveli Prosedürü ve Sıra Cetveline Karşı Müracaat Yolları, yayımlanmamış doçentlik tezi, s.14; Postacıoğlu, İlhan: İflas Hukuku İlkeleri, İstanbul, 1978, s. 205; 19. HD'nin 27.02.1996 tarih ve 202 E, 1568 K; 20.11.1997 tarih ve 6557 E, 9865 K. sayılı ilamı).

İflas masraflarına örnek olarak, iflas kararının ilanına ve gereken yerlere bildirilmesine ilişkin masrafları, defter tutma, malların muhafaza ve satış masrafları, iflas idare memurlarının ücretleri, paraya çevirme ve paylaştırmaya ilişkin harç ve masrafları sayılabilir. Masa borçları ise, iflasın açılmasından sonra ve devamı sırasında masa namına tekeffül edilen ve onun tarafından ödenmesi gereken borçlardır. Masa borçlarına örnek olarak, iflas idaresinin müflisin sanat veya ticaretinin devamı çerçevesinde akdettiği borçları, iflas idaresinin sebepsiz iktisap, haksız fiillerinden doğan borçları ve iflas idaresi tarafından tutulan avukatın vekalet ücretini sayabiliriz. İflas masrafları ve masa borçlarından masa sorumlu olup, müflis sorumlu tutulamaz. Masa alacaklısına alacağının masa tarafından karşılanmayan kısmı için aciz vesikası verilemez. (Öztek, Selçuk, a.g.e s. 17-18) İflas masrafları ve masa borçlarına sıra cetvelinde yer verilmez. Ancak pay cetvelinde gösterilmelidir. İflastan sonra oluşan alacağın masaya kaydı istenemez, ancak bu alacak masa borcu niteliğinde ise masadan tazmin edilir, değilse tasfiyede bakiye kalırsa nazara alınır. İflas idaresi, müflise ait işyerini masanın menfaatini gözeterek işletmeye devam ederse, diğer anlatımla müflisin yaptığı sözleşmeyi feshetmeyip benimser ise bu işletmenin borcu masa borcu niteliğindedir.

Somut olayda, taraflar arasındaki hizmet sözleşmesi, hizmet alan davalı şirketin iflası ile kendiliğinden sona ermemekte olup, iflas idaresince bu sözleşmenin feshedildiğine dair bir delil sunulmamıştır. İflas idaresinin, müflise ait işyerini masanın menfaatini gözeterek ve ödenmesi gereken işletmeye devam etmesi, bir diğer anlatımla müflisin yaptığı sözleşmeyi feshetmeyip benimsemesi halinde, bu işletmenin borcu masa borcu niteliğindedir. Masa borçları iflasın açılmasından sonra ve devamı sırasında masa namına tekeffül edilen ve masa tarafından benimsenen borçlardır. Somut olayda, davacı tarafça, alacağın mahkemece reddedilen bu kısmının da kayıt ve kabulü istenilmiş olup, bu istemin masa borcu olarak tahsil istemini de kapsadığı, masa borcu olduğunun belirlenmesi halinde dahi dava tarihi itibariyle 6762 sayılı TTK'nın 5/3. maddesi yürürlükte olduğundan, davalı tarafça işbölümü ilk itirazında bulunulmadığı, mahkemenin bu istem yönünden bu davaya bakabileceği gözetilerek mahkemece tahsil hükmü kurulmalıdır.

Bu durumda mahkemece, müflis şirketin, davacı Enstitü ile 19.03.2008 tarihinde TSE markası kullanma tip sözleşmesi kapsamında ürün ve ambalajlar üzerinde iflas tarihinden sonra da davacının "TSE" markasının kullanımına davalının devam edip etmediğinin, diğer anlatımla dava konusu alacağın masa borcu olup olmadığının tespiti yönünden davacıdan delilleri sorularak, gerekirse tarafların defter ve kayıtlarında ve ürünler üzerinde inceleme yapılmak, sonucuna göre kayıt kabul ya da tahsil kararı verilmesi gerekirken, fatura sözleşmenin kurulması aşaması ile ilgili olmayıp, sözleşmenin ifasına ilişkin olduğundan öncelikle taraflar arasında temel borç ilişkisinin bulunması gerektiği, sadece faturanın tebliğ edilmiş olmasının akdi ilişkinin varlığını kanıtlamadığı, karşı tarafın akdi ilişkiyi inkârı halinde başka delillerle kanıtlanması gerektiği, akdi ilişkinin ispatlanmaması halinde faturanın ispat aracı olamayacağı, faturada yazılı hizmetin verildiğini kanıtlaması yönünde davacıya imkân tanınması gerektiği, bu imkân verilmeden, yemin deliline sıra gelmediği hususları gözardı edilerek, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21415, Karar No: 2011/2988, Tarih: 22.02.2011

**2. Hukuk Dairesi         2009/21415 E.  ,  2011/2988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Elazığ 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.9.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 22.2.2011 günü duruşmalı temyiz eden davacı S. Y.vekili Av. N. A.Ç.geldi. Karşı taraf temyiz eden davalı S.Y.ile vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının tüm, davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenle davacı koca lehine BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 825.00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 67.20 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.22.02.2011(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/3422, Karar No: 2009/4140, Tarih: 13.04.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/3422 E.  ,  2009/4140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAHİLİ DAVALI : Mehmet Kütük Vek.Av....

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bilirkişi kurulunca bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olması kural olarak doğrudur.

Ancak;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında dava konusu taşınmazında içerisinde yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan ve münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekirken, salt dava konusu taşınmazın bulunduğu yere özgü (lokal) veriler üzerinden kamulaştırma bedelini saptayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde bilirkişi kurulunca münavebeye alınmış bulunan ürünlerin Dairenin geri çevirme kararı üzerine ... İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilen ve ilçenin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarını içeren veri listesi esas alınarak bilirkişi kurulundan bu verilere uygun ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

2- Tamamı 31988 m2 olan taşınmazın 4784,17 m2’si kamulaştırılmış, geriye teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 5652,15 m2 ve (C) harfi ile gösterilen 21551,68 m2 olmak üzere iki ayrı parça kalmıştır.

Bilirkişi Kurulunca (C) harfi ile gösterilen kısımda kamulaştırma nedeniyle herhangi bir değer kaybı olmadığı konusundaki saptamada bir isabetsizlik yoktur. Ancak; kamulaştırmadan arta kalan ve (A) harfi ile gösterilen parçanın yüzölçümü, konumu ve geometrik durumu ile kullanım amacı birlikte değerlendirildiğinde bu kısımda da herhangi bir değer kaybının sözkonusu olmayacağı gözetilmeden %5 ve %6 oranındaki kapitalizasyon faiz oranına göre hesaplanan değerler arasındaki farkın değer düşüklüğü olarak kabul edilmesi ve bu miktarın kamulaştırma bedeline eklenmiş bulunması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı yararına takdir edilen 625,00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 13.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11152, Karar No: 2020/6743, Tarih: 29.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/11152 E.  ,  2020/6743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve Mustafa Bahadır Sarıbakan müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin yapılan incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların, 3 Temmuz Anadolu İmam Hatip Lisesi içerisinden 250,00 TL para, 2 adet modem ve 2 adet hafıza kartı çalmaları eylemlerinin suç tarihi itibariyle TCK’nun 142/2-h maddesine uyduğu gözetilmeden hatalı nitelendirme ile suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK’nun 142/1-a maddesi uyarınca eksik ceza tayini,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümden 5237 sayılı TCK’nun 142/1-a ve 143. maddeleri gereği belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Yasa'nın 31/3. maddesi gereği indirim yapılırken sonuç cezanın 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay olarak eksik hesaplanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocukların kazanılmış haklarının gözetilmesine, 29.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/149, Karar No: 2021/613, Tarih: 07.12.2021

**Ceza Genel Kurulu         2021/149 E.  ,  2021/613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında güveni kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın, TCK'nın 141/1, 62, 50 ve 52/2-4 maddeleri uyarınca 6000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye ilişkin ... 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08.04.2014 tarihli ve 110-212 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 24.05.2017 tarih ve 2775-5946 sayı ile;

"Hükümden sonra 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; 'Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması," gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyan Yerel Mahkemece devam olunan yargılama sonucunda 11.12.2018 tarih ve 395-796 sayı ile önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Bu hükmün de, sanık tarafından istinaf edilmesi üzere ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince 12.04.2019 tarih ve 477-952 sayı ile istinaf başvurusunun reddine karar verilerek dosyanın gönderildiği Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 19.10.2020 tarih ve 5112-9579 sayı ile sanığın temyiz dilekçesini 15 günlük süre içerisinde vermesi nedeniyle talebin süresinde olduğu kabul edilip onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 04.11.2020 tarih ve63320 sayı ile;

"...İncelemeye konu son karar tarihi 11.12.2018 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle sanığın, usulüne uygun şekilde tebliğ edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik on beşinci günde gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu ve bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.