muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6767, Karar No: 2018/25789, Tarih: 29.11.2018

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacı temyizi yönünden;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz nedenlerine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda davanın belirsiz alacak davası olarak açılmış olduğu hususu göz önüne alındığında kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti talebi bakımından ; davacı çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, kullandırılmayan yıllık izin ücreti alacağını belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde söz konusu taleplerin esastan reddine karar verilmesi hatalı ise de, hüküm sonucu itibariyle doğru olduğundan bu gerekçe ile bozma sebebi yapılmamıştır.

Davalı temyizi yönünden;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ,hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı temyizi yönünden;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ,hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının 02.08.2010-30.04.2011 tarihleri arasında haftanın 7 günü günlük 15 saat çalıştığı kabul edilerek fazla mesai alacağı hesaplanmış ise de Dairemizce aynı gün temyiz incelemesi yapılan davacının da tanık olarak dinlendiği davacı tanığı ...'ya ait 2016/6768 esas sayılı dosyada, tanığın yine tanık beyanlarına göre 2010/10-2011/1 arası dönemde, bu dosya davacısı ... ile birlikte bekçi olarak çalıştıkları, bir gün davacının bir gün tanığın çalıştığı, böylelikle tanığın bir haftada 4 gün 1 haftada 3 gün günde 16 saat çalıştığı, 4 gün çalışılan haftada 13 saat, 3 gün çalışılan haftada ise fazla mesai yapmadığı kabul edilerek farklı şekilde hesaplama yapıldığı görülmektedir. Davacı ve diğer dosya davacısının aynı işi yaptıkları gözetildiğinde dosya kapsamındaki beyanlardan davacının çalışma sisteminin nasıl olduğu, haftada kaç gün kaç saat çalıştığı, hafta tatilinde çalışıp çalışmadığının tereddüde yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmadığı anlaşılmış olup, Mahkemece gerekirse tanıklar yeniden dinlenerek, çalışma sisteminin ve haftada kaç gün kaç saat çalışıldığının, hafta tatilinde çalışıp çalışmadığının netleştirilerek sonucuna göre yeniden hesaplama yapılması yerinde olacaktır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Kaldı ki, mükerrer ödemenin önüne geçilebilmek için davacının fazla mesai alacağı hesaplanırken hafta tatilinde yapılan çalışma fazla mesaiden sayılmamalı, hafta tatili günlerinde 7,5 saati aşan çalışmalar için fazla mesai alacağı hesaplanmalıdır. Bu hususa dikkat edilmeden yapılan hesaplamaya itibarla karar verilmesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgililere iadesine, 29/11/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6488, Karar No: 2016/2343, Tarih: 25.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/6488 E.  ,  2016/2343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek;

1) Dava konusu taşınmazın bulunduğu yere ait en eski memleket haritası ile bu haritanın üretildiği hava fotoğrafları tarihleri de belirlenmek suretiyle yine 1990 - 1995'li yıllara ait hava fotoğrafları ilgili yerlerden getirtilerek memleket haritasının ve hava fotoğraflarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte 1/5.000 ölçekli harita ve hava fotoğrafları üzerinde gösterecekleri ve hava fotoğraflarının stereoskopik incelemesi yapılarak taşınmazların üzerindeki bitki örtüsünün ve bitki örtüsünü oluşturan unsurların sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, yaşı, kapalılık oranı, hâkim ağaç türü ve varsa kullanım durumunun detaylı olarak belirtildiği ve fotogrametri yöntemiyle düzenlenen kadastro paftalarından yararlanılarak zilyet ve tasarruf edilen yerlerden olup olmadığının belirlendiği müşterek imzalı rapor alınarak dosya içine konulması,

2) Çekişmeli taşınmaza komşu olduğu krokisinden anlaşılan ... köyünde bulunan 140, 141, 142 ve 143 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanakları, varsa tapu kayıtları ile davalı iseler dava dosyalarının bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/02/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7967, Karar No: 2015/1437, Tarih: 20.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/7967 E.  ,  2015/1437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin ücreti, bayram ve genel tatil çalışma ücreti, ücret ile prim alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının iş aktinin davalı tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve prim alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, sübut bulduğu gerekçesi ile prim haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut olayda, her iki davacı şahidinin de davalı ile aralarında dava olduğu kendi beyanlarından sabittir. Davacı şahitlerinden birinin beyanlarında fazla mesai süresinin hesabına esas olabilecek bilgiler de bulunmamaktadır. Bu durumda, davalı ile kendisinin de davası bulunan sadece bir davacı şahidinin beyanlarına göre fazla mesai süresinin hesaplanması yerinde değildir.

Açıklanan nedenlerle, davalı şahidi...’ın “Sabah saat 08:30’da iş başı yaparız, bölgeye saat 11:00’de çıkarız, akşam saat 18:30’a kadar çalışırız, 18:30’dan sonra çalışma yoktur, cumartesi günleri saat 09:00’da başlarız saat 13:00’e kadar çalışırız.” şeklindeki beyanına göre davacının, hafta içi 5 gün 8:30-18:30 saatleri arasında 1 saat ara dinlenmesi ile, cumartesi günleri de 09:00-13:00 saatleri arasında, 15 dakika ara dinlenmesi ile çalıştığı, bu hesaplamaya göre haftada 3 saat 45 dakika fazla mesaisi var ise de küsüratların Yönetmelik’e göre işçi lehine tamamlanması gerektiğinden neticeten haftada 4 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir.

Ancak davacının son ücreti Mahkemece aylık brüt 2040 TL. kabul edilmiş olup, bu ücret aynı tarihteki asgari brüt ücretin yaklaşık 2,4 katı olduğundan, iş aktinin yıllık 270 saate kadar olan fazla mesainin ücrete dahil olması yönündeki hükmünün uygulanmasına engel bir durum yoktur. Yıllık 270 saat bir hafta için yaklaşık 5,25 saate karşılık gelmektedir. Davacının sübut bulan haftalık fazla mesaisi 4 saat olup, haftalık 5,25 saatlik fazla mesainin altında kaldığından, fazla mesai ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3-Genel tatil çalışması açısından davacı sadece şahit deliline dayanmış olup, her iki davacı şahidinin de davalı ile davaları vardır. Bu durumda genel tatil çalışmasının ispat edilemediğinin kabulü ile reddi yerine kabulü hatalıdır.

4- Yıllık izin ücretinin net miktarının hesaplanmasında gelir vergisi ve damga vergisi yanında sigorta primi ve işsizlik priminin de düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1446, Karar No: 2013/154, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/3-1446 E.  ,  2013/154 K.**

* HÜKMÜN AÇIKLANMANSIN GERİ BIRAKILMASI

* ÇOCUK KORUMA KANUNU (5395) Madde 40

* ÇOCUK KORUMA KANUNU (5395) Madde 23

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 231

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık Murat 'ın 5237 sayılı TCK’nun 86/2, 86/3-a, 31/3 ve 52. maddeleri uyarınca 2.400 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin, Çeşme Sulh Ceza Mahkemesince verilen 02.10.2007 gün ve 22-268 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 15.03.2012 gün ve 13386-10158 sayı ile;

“Suça sürüklenen çocuğun suç işlemekten çekineceğine dair mahkemede kanaat oluşmadığından verilen hükmün açıklanması geri bırakılmadığı için tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir" açıklamasıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 01.06.2012 gün ve 19864 sayı ile;

“...Suça sürüklenen çocuk Murat 'ın annesine karşı kasten basit yaralama suçu, 5237 sayılı TCK'nun 82, 86/3-a maddelerinde düzenlenmiş olup, şikayete tabii suçlardan olmadığından 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/5-14. maddesinin uygulanmasına hüküm tarihi itibariyle yasal olanak bulunmamaktadır. Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 231. maddesi suça sürüklenen çocuk hakkında annesine karşı kasten basit yaralama suçu açısında da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına imkân tanımıştır. Dolayısıyla hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren hükmün açıklanmansın geri bırakılması açısından lehe düzenlemeler getiren yasaya göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde yasal zorunluluk bulunmaktadır.

Suça sürüklenen çocuk Murat 'ın kasti suçtan sabıka kayıtlarının bulunmadığı hususu da nazara alınarak, Yargıtay'ın süreklilik kazanmış uygulamaları uyarınca hükümden sonra lehe yeni yasal düzenlemeler getiren hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun yerel mahkemece değerlendirilip, suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun buna göre tayin ve takdiri gerektiğinden, suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur olan annesine yönelik kasten basit yaralama suçundan kurulan hükmün bozulması yerine onanmasına karar verilmesi yerinde değildir" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 16.10.2012 gün ve 28576-34658 sayı ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 16.10.2012 gün ve 28576-34658 sayı ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkındaki yerel mahkeme hükmünün, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının değerlendirilmesi amacıyla bozulmasının gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden; kasten yaralama suçundan TCK'nun 86/2 ve 86/3-a maddeleri uyarınca 2400 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen ve sabıkası bulunmayan sanık hakkında yerel mahkemece 02.10.2007 tarihinde; “sanığın suç işlemekten çekineceğine dair mahkememizde kanaat oluşmadığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına takdiren yer olmadığına” karar verildiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusunda sağlıklı bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi için öncelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının mahiyeti ve uygulanma şartları üzerinde durulması gerekmektedir.

Kurulan hükmün sanık hakkında hukuki bir sonuç doğurmamasına imkan sağlayan ve bu yönüyle sanık lehine sonuç doğurduğunda şüphe bulunmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulaması, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 23. maddesi ile kabul edilmiş, 19.12.2006 günü yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 23. maddesiyle 5271 sayılı Kanunun 231. maddesine eklenen 5 ila 14. fıkralar ile büyükler için de uygulamaya koyulmuş, aynı kanunun 40. maddesiyle de 5395 sayılı Kanunun 23. maddesi değiştirilmek suretiyle, denetim süresindeki farklılık hariç olmak kaydıyla, çocuk suçlular ile yetişkin suçlular hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı şartlara tabi kılınmıştır.

Başlangıçta yetişkin sanıklar yönünden şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak, hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası için kabul edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması, 5728 sayılı Kanunla 5271 sayılı Kanunun 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklikle, Anayasa’nın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlar istisna olmak üzere, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezalarına ilişkin tüm suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiştir.

5560, 5728, 5739 ve 6008 sayılı Kanunlar ile 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için;

a) Suça ilişkin olarak;

1- Yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü tesis edilmesi ve hükmolunan cezanın, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasından ibaret olması,

2- Suçun, Anayasanın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlardan olmaması,

5560, 5728, 5739 ve 6008 sayılı Kanunlar ile 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için;

a) Suça ilişkin olarak;

1- Yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü tesis edilmesi ve hükmolunan cezanın, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasından ibaret olması,

2- Suçun, Anayasanın 174. maddesinde güvence altına alınan inkılâp kanunlarında yer alan suçlardan olmaması,

b) Sanığa ilişkin olarak;

1- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması,

2- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi,

3- Mahkemece; sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

4- Sanığın bu kurumun uygulanmasını kabul etmediğine dair beyanının olmaması,

Şartlarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların varlığı halinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve sanık beş yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulacaktır.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yerel mahkeme hüküm tarihi olan 02.10.2007 tarihinde 5728 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin henüz yürürlüğe girmemiş olması nedeniyle kurulan hükmün hukuki bir sonuç doğurmamasına imkan veren ve bu yönüyle sanık lehine olduğunda şüphe bulunmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının yerel mahkemece değerlendirilmesi gerektiği düşünülebilir ise de;  hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının sanık hakkında uygulanabilmesi için objektif şartların varlığının yanında, "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması" gerektiği, 5728 sayılı Kanunla, CMK'nun 231. maddesinin uygulanma şartlarının genişletilmekle birlikte bu sübjektif şart açısından bir değişikliğin yapılmadığı, yerel mahkemece; "sanığın suç işlemekten çekineceğine dair mahkememizde kanaat oluşmadığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına takdiren yer olmadığına" şeklinde gösterilen gerekçenin gerek hüküm tarihinde, gerekse 5728 sayılı Kanunla değiştirilen CMK'nun 231. maddesinde aynı şekilde yer alan subjektif şarta uygun olduğu, sanığın yeniden suç işlemeyeceği yönünde kanaatini açıklayan yerel mahkemece bu konunun tekrar değerlendirilmesinin bir fayda sağlamayacağı gibi, yargılamayı gereksiz yere uzatacağı hususları gözönüne alındığında Özel Dairece hükmün onanmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, yerel mahkeme hükmünden sonra 5728 sayılı Kanunla CMK'nun 231. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden değerlendirme yapılması amacıyla hükmün bozulması gerektiği görüşüne dayanan  itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi S. Bakıcı, "İlk bakışta, karar tarihinde yürürlükte bulunan CMK.nun 231. maddesi ile, karardan sonra 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 231. maddesinde 'yeniden suç işlenmeyeceğine ilişkin' kanaatten söz edilmesi ve mahkemece sanığın suç işlemekten çekineceğine dair kanaat oluşmadığının belirtilmesi karşısında, 'kararın bozulması gereksizdir' denilebilirse de, bu görüş genel hukuk ilkelerine aykırıdır. Şöyle ki;

Mahalli mahkemece 02.10.2007 günü, suça sürüklenen çocuğun cezalandırılmasına karar verilmiştir. Karar tarihi itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması için; 'suçun şikayete tabi olması, tayin olunan cezanın bir yıl hapis veya bu süreye kadar adli para cezası olması, sanığın daha önceden kasıtlı bir suçtan mahkum olmaması, mahkemece sanığın yeniden suç işlemeyeceğine kanaat getirilmiş olması ve zararın aynen giderilmiş veya aynen iade edilmiş bulunması' gerekir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının yasa koyucu tarafından belirlenmiş ve öncelikle dikkate alınması gereken objektif koşullarının olayda gerçekleşmesi halinde, mahkemece sanığın kişiliği değerlendirilerek subjektif koşulların varlığı araştırılacaktır.

Olayda, suça sürüklenen çocuğa yüklenen suçun şikayete tabi olmaması nedeniyle karar tarihi itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin objektif koşul gerçekleşmediğinden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yasal olanak bulunmamaktadır. Bu nedenle, subjektif koşullar ve bu arada suça sürüklenen çocuğun bir daha suç işleyip işlemeyeceğinin değerlendirilmesine gerek ve olanak yoktur. Nitekim Yargıtay’ımız 5728 sayılı Yasa ile CMK.nun 231. maddesinde değişiklik yapılarak madde kapsamının genişletilmesi üzerine, sanıkların sabıka kayıtlarının bulunması halinde objektif koşul gerçekleşmediğinden, subjektif koşulların tartışılmasına gerek olmadığına ve kararların bu nedenle bozulmayıp esastan incelenmesine karar vermiştir. Uygulama, bu doğrultuda süreklilik göstermiştir.

Bu itibarla somut olayda; objektif koşulun bulunmaması nedeniyle gereksiz yere sanığın kişiliğinden söz edilmesi, bağlayıcı olmayan, fazladan yapılan, yok hükmündeki bir değerlendirmedir. Gereksiz yere yapılan bir değerlendirme, karardan sonra yürürlüğe giren ve sanık lehine hükümler getiren lehe yasanın uygulanmasına engel teşkil edemez. Yasal dayanaktan yoksun olan bu gerekçeye dayanılması mümkün değildir. Tıpkı uzlaşmanın uygulanması mümkün olmayan bir suçtan ifadesi alınan sanığın, karakoldaki beyanında 'uzlaşmak istemiyorum' demesi ve dava devam ederken uzlaşma kapsamının genişletilerek sanığa yüklenen suçun uzlaşma kapsamına alınması ve lehe yasa değişikliği yapılması üzerine, sanığın yasal olanak olmadığı halde karakolda alınan bu beyanına itibar edilemeyeceği gibi, olayda da mahkemenin gereksiz yere sanık hakkındaki kanaatini açıklaması, sanık aleyhine değerlendirilemez.

Çoğunluk görüşünün kabulü halinde ergin olan sanığa iki yıl altı ay hapis cezası tayin olunup bir daha suç işlemeyeceğinden bahisle cezanın ertelenmemesi halinde, kararın bozulup cezanın bir yıl sekiz ay hapse inmesi ve talebe rağmen ertelemenin bozmadan sonraki kararda tartışılmaması halinde, mahkemenin bozulan kararında yasal olanaksızlığa rağmen gereksiz yere sanığın kişiliğinden söz etmesine itibar edilecek ve kararın yok hükmündeki bölümü geçerlilik kazanacaktır.

'Mahkeme görüşünü açıklamış olup bu görüşün değişmeyeceği, bozmanın pratik bir yararı olmayacağı, sadece davayı uzatacağı veya mahkemenin yeni bir kanaat bildirmeye zorlanmaması gerektiği' düşüncelerine de katılmak olanaksızdır. Çünkü mahkemece yapılan değerlendirme, yok hükmünde olup nazara alınmayacaktır. Tıpkı dosyada bulunan ve hukuka aykırı elde edilen deliller gibi dikkate alınmayan, esasen yok olan bir hususun değişmeyeceğinden söz edilemez. Mahkeme gerekçelerinin yasal olması gerekir. Hukuki olmayan bir gerekçeye itibar edilemez. Aynı hakim veya bir başka göreve atanması halinde yeni gelen hakim tarafından aksi bir düşünceye ulaşılması da mümkündür. Çünkü suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine, cezalandırıldığına, suçunun sabit olduğuna ilişkin bir sabıka kaydı bulunmamaktadır. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kesinleşmiş mahkumiyet niteliğinde değildir. 18 yaşından küçüktür. Kasten yaralama suçundan doğrudan adli para cezası tayin olunmuştur. Hakkında başka soruşturmalar yapıldığının bilindiği belirtilmiş ise de, dosyaya yansımayan, belgeleri dosyaya konulmayan, harici bilgiler hükme esas alınamaz. Bilindiği söylenen ve dosyaya aktarılmayan bu soruşturmaların kovuşturmaya yer olmadığı kararı ile sonuçlanmış olması da mümkündür. O halde dayanağı ve yasal gerekçeleri açıklanmadan belirtilen kanaatin de esasen yerinde bulunmadığı gözetilerek yeniden değerlendirilmesi gerekmektedir. Mahkemenin görüşünün değişmeyeceği düşüncesiyle sanık aleyhine yorum yapılamaz ve karar verilemez.