muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1671, Karar No: 2025/4990, Tarih: 07.05.2025

5237 sayılı Kanun'un 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup. T.C. Anayasasının 141/3. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim. 5237 sayılı Kanun'un 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır. Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.'de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 28.12.2021 tarihli ve 2021/22023 Esas, 2021/20658 Karar sayılı ilâmında belirtiliği gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacağı gözetilmeden sanığın cezasından 5237 sayılı Yasa'nın 150/2. fıkrası gereğince indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve re'sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun 'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Aksaray 1. Ağır Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,07.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15083, Karar No: 2014/25522, Tarih: 12.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/15083 E.  ,  2014/25522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 8 - 2014/220476

Mahkemesi : Mardin 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 12/03/2009

Numarası : 2008/331 - 2009/109

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, Hakkı olmayan yere tecavüz

2863 sayılı Kanuna aykırılık ve hakkı olmayan yere tecavüz suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Dava konusu 814 nolu parselin Maliye H.. H..si adına kayıtlı olduğu anlaşılmakla, hükümden sonra yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 154/1. madde ve fıkrası kapsamında, H.. H.. adına kayıtlı taşınmaza tecavüz etmekten hakkında mahkumiyet hükmü kurulan sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA,

2) 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA,

2) 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Sanığın, Mardin ili, Merkez, Dara köyü girişinde bulunan ilköğretim ve ziraat binası arasındaki mozaik kalıntılarının etrafında iş makinesi ile çalışma yaptığı ihbarının alınması üzerine kolluk kuvvetleri tarafından olay mahalline gidildiğinde, iş makinesinin alandan çıkmış ve yol kenarında durur vaziyette, zemin düzeltmesi yaptıran sanığında arazi üzerinde olduğunun görüldüğü, Müze Müdürlüğü görevlileri tarafından hazırlanan 19/02/2008 tarihli raporda, bir kısmı sanığa, bir kısmı H.. H..ye ait olan alanda 2007 yılında yapılan kazı çalışmaları sırasında mozaikli bir yapının açığa çıkartıldığı, alanın Dara ören yeri sit sınırları dışında kaldığı, yapının doğu kısmında sanık tarafından çift sürüldüğü, ağaç fidanları dikildiği, Dara antik kent kalıntılarına ait devşirme taşlar ile arazinin etrafına duvar örüldüğünün belirtildiği, Dara Köyü girişinde bulunan H.. H.. arazisini sit alanından sökülmüş tarihi taşlarla çevirdiği, kullandığı alanda bulunan mozaik kalıntıları üzerine ağaç diktiği, mozaiklere zarar verdiği iddiasıyla sanık hakkında dava açıldığı, sanığın savunmasında, R. A.. isimli şahsa ait ancak kendisinin kullanımında olan arazinin altında mozaik alan bulunduğunu 2007 yılının sonlarına doğru öğrendiğini, bu tarihten sonra da arazi üzerinde mevcut tarihi bulgunun dokusunu bozacak herhangi bir işlemde bulunmadığını beyan ettiği, dava konusu parsellere ilişkin taşınmaz kayıtları incelendiğinde, 396 nolu parselin susuz tarla vasfıyla Reşat Aba adına kayıtlı olduğu, 814 nolu parselin ise Maliye H.. H..si adına kayıtlı olduğu, her iki taşınmazın da beyanlar hanesine 13/01/2009 tarihinde 1. ve 2. derecede korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olduklarına dair şerh verildiği, dosya kapsamında mevcut inşaat bilirkişi raporunda, barakanın söküldüğünden dolayı ayrıntılı bir gözlem yapılamadığı, duvar yapımında kullanılan taşların tarihi özelliğinin bulunmadığı, mozaik dokuların ise İl Kültür Müdürlüğü tarafından ince mil, çadır ve çakıllı kum ile örtülüp koruma altına alındığından inceleme yapılamadığı, fen bilirkişinin raporunda, İ.. M.. ile yaptıkları yazışmalarda, dava konusu taşınmazın sit alanı içerisinde kaldığının belirtildiği anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay yerinde arkeolog bilirkişi marifetiyle yeniden keşif icra edilerek, iddianamede açıklanan eylemler nedeniyle 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli kültür varlığı olduğu belirlenen mozaiklerin zarara uğrayıp uğramadığı her türlü şüpheden uzak biçimde belirlenip, sanığın yaptığı müdahaleler nedeniyle zarar tespit edilmesi halinde “kültür varlığına kasten zarar verme”, zarar bulunmadığının belirlenmesi halinde ise “izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunma” suçundan hüküm tesisi gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırmaya dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8883, Karar No: 2022/17577, Tarih: 06.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/8883 E.  ,  2022/17577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince esastan reddine dair verilen karar; davalı idare vekilince süresi içerisinde temyiz edilmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince temyiz harç ve giderlerinin verilen kesin süre içinde yatırılmadığı gerekçesiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair ek karar verilmiş; bu ek karar, davalı idare vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede davalı idare tarafından temyiz harç ve giderlerinin verilen kesin süre içinde yatırıldığı anlaşıldığından İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39.Hukuk Dairesinin 16.03.2021 tarihli temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra ;

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; yargılama sırasında davalı idare tarafından dava konusu taşınmazda bulunan el atmanın kaldırıldığı ileri sürülmüş ise de yapılan keşif sonrasında ; dava konusu taşınmazın kaldırım kısmındaki kilit ve bordür taşları sökülüp sokak seviyesine indirilse de ,davacı taşınmazı ile olan kot farkının giderilmediği ve taşınmazın yaya ve taşıt trafiğine açık olduğu gözlemlendiği gibi ,dava konusu taşınmazın imar planında kamuya özgülenme halinin de devam ettiği hususu gözetildiğinde, arsa niteliğindeki İstanbul İli, Sultangazi İlçesi, Cebeci Mahallesi 2344 ada 1 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazan harcın alınmasına, peşin alınan temyiz harcının Hazine'ye irat kaydedilmesine, 06.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9634, Karar No: 2016/11796, Tarih: 31.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/9634 E.  ,  2016/11796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin, ...'na bağlı ... Devlet Hastanesi'nde alt işveren firmaların sigortalısı olarak ve temizlik ihalesi kapsamında halen çalışmasına devam ettiğini, çalışması boyunca temizlik işinden ziyade, hastanenin her bölümünde ve asıl işte çalıştırıldığını, emir ve talimatları hastane yetkililerinden aldığını, çalışma düzeninin yine hastane yönetimi tarafından belirlendiğini, hastaların altlarını temizleme, pozisyon verme, lavman, yara pansumanı, hastaların taşınması gibi asıl işin bir parçası olan ve davalının kadrolu elemanlarının yapması gereken işlerin yaptırıldığını, temizlik işçisi olmasına rağmen temizlik için zamanının kısa bir süresini ayırdığını, geri kalan sürede hastabakıcı gibi çalıştığını, şirketlerin kağıt üstünde değiştiğini, bu değişiklikten işçilerin haberinin dahi olmadığını, şirketlerin değişmesine rağmen çalışanların aynı kaldığını, bu şirketlerin bağımsız bir organizasyonlarının bulunmadığını, asıl-alt işveren ilişkisinin ucuz işçi çalıştırma ve bazı kanuni yükümlülüklerden kaçma amacı taşıdığını, bu nedenlerle davalı ile dava dışı şirketler arasındaki asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu, davacının baştan beri davalı Bakanlığın işçisi sayılması gerektiğini, bu durumda da ilave tediyeye hak kazandığını, davalı Bakanlığın en düşük işçisinden bile az ücret aldığını, bu nedenle fark ücret talebinde bulunduklarını, davacının fazla mesai yaptığını, ancak ücretinin ödenmediğini iddia ederek fark ücret, ilave tediye, fazla mesai ve farklı işlem tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili, zamanaşımı savunmasında bulunduktan sonra, esas açısından, davacı işçi ile idare arasında imzalanmış herhangi bir iş sözleşmesi bulunmadığını, idarenin ihale makamı olduğunu, davacı işçinin davalı idareden ihale ile iş alan şirketlerin işçisi olduğunu, davacıyla yapılan sözleşmelerin belirli süreli iş sözleşmesi niteliğinde olduğunu, davacının hür iradesiyle belirlenen ücretle çalışmayı kabul ettiğini ve her ay ihtirazı kayıtsız

Davalı Bakanlık vekili, zamanaşımı savunmasında bulunduktan sonra, esas açısından, davacı işçi ile idare arasında imzalanmış herhangi bir iş sözleşmesi bulunmadığını, idarenin ihale makamı olduğunu, davacı işçinin davalı idareden ihale ile iş alan şirketlerin işçisi olduğunu, davacıyla yapılan sözleşmelerin belirli süreli iş sözleşmesi niteliğinde olduğunu, davacının hür iradesiyle belirlenen ücretle çalışmayı kabul ettiğini ve her ay ihtirazı kayıtsız

ücretini aldığını, hastanenin asıl işinin muayene, hemşirelik işleri, laboratuar, röntgen, odyoloji gibi işlerden oluştuğunu, bu işlemlerin tamamlanması için arada yapılan tüm işlerin yardımcı iş niteliğinde olduğunu, bu sebeple muvazaa iddiasının gerçek dışı olduğunu, davacının normal mesai saatleri içinde çalıştırıldığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının hizmet alım sözleşmesinin konusu dışındaki işlerde yani hastabakıcı olarak çalıştırıldığı, bu nedenle asıl alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu, davacının davalının işçisi sayılması gerektiği, bu nedenle ilave tediye ve fark ücret alacak taleplerinin aynı şekilde tanık beyanlarına göre fazla mesai yaptığından fazla mesai ücretinin bulunduğu, farklı muamele tazminatı şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının tespit edilen dönemsel ücretlerinin yerinde olup olmadığı ve buna bağlı olarak fark ücret talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Mahkemenin dosya içeriğinde delillere göre asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğuna ilişkin kabulü yerindedir. Ancak yazılan yazılara verilen cevaplardan davalının davacı ile aynı işi yapan kadrolu işçisinin bulunmadığı açıktır. Bu durumda, davacının bordrolarda yazılı ücretle çalıştığının kabul edilmesi ve alacaklarının da buna göre hesap edilmesi gerekirken, davacı ile aynı işi yapmayan 6111 sayılı Kanun kapsamında başka bir kamu kurumundan devren geçen üstelik belli bir tarihten sonra sendikalı olup Toplu İş Sözleşmesindeki zamlara göre ücreti belirlenen işçinin ücreti emsal kabul edilerek dönemsel ücretlerinin belirlenmesi ve buna göre hesap edilen alacakların hüküm altına alınması hatalı olmuştur.

3-Davacı vekili kısmi dava açmış, bilirkişi raporundan sonra davalının ıslaha karşı zamanaşımı savunmasında bulunabileceğini düşünerek buna göre talepte bulunmuştur. Davalı vekili ıslah dilekçesinin tebliği üzerine süresinde ıslah dilekçesine karşı zamanaşımı savunmasında bulunmuştur. Mahkeme ıslah dilekçesine karşı yapılan zamanaşımı savunması nedeni ile ek rapor almamıştır. Fazla mesai ücreti açısından kısmi dava ile istenen miktar dikkate alındığında, ıslah dilekçesine karşı yapılan zamanaşımı savunmasından etkilenen alacak yoktur. Ancak ilave tediye alacağı bakımından mahkemenin ıslah dilekçesine karşı yapılan zamanaşımı savunmasını gözeterek belirleyeceği alacağı hüküm altına alması gerekirken, hükmün gerekçesinde ıslah dilekçesine karşı yapılan zamanaşımı savunmasını dikkate almadan davacının bilirkişi raporunda hesap edildiği kadar alacağının bulunduğunu tespit edip talep kadarının tahsiline karar vermesi doğru olmamıştır.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, aşağıdaki yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 31.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1718, Karar No: 2017/7683, Tarih: 12.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/1718 E.  ,  2017/7683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Çekişmeli taşınmazın güncel tapu kaydının getirtilerek dosyaya eklenmesi,

2- İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli 118 ada 10 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ve 2/B madde uygulamasına ilişkin (özellikle P XIII nolu 2/B bloğuna ilişkin) işe başlama, tüm çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

3-Kadastro Mahkemesinin 2004/85 E sayılı dosyasının bulunduğu yerden getirtilmesi,

4- Dosyanın raporları hükme dayanak yapılan fen ve orman bilirkişilere verilerek; keşif sırasında uygulandığı belirtilen 1988 tarihli memleket haritası ve dayanağı hava fotoğrafının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafı üzerinde gösterecekleri ayrıca hava fotoğrafı, kadastro paftası ile çakıştırılıp stereoskop aletiyle incelenerek, davaya konu taşınmazın üzerinde neler gözüktüğünü (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı, yaşı, kapalılık oranı vb) belirtir şekilde müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 12/10/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13971, Karar No: 2006/12425, Tarih: 13.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13971 E.  ,  2006/12425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Amasya 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih               : 5.7.2006
Yargıtay — Esas No: 2017/5334, Karar No: 2017/10667, Tarih: 06.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/5334 E.  ,  2017/10667 K.**

**"İçtihat Metni"**

5846 sayılı Kanuna Aykırılık suçundan sanık ... hakkında Bakırköy 1.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 23/01/2014 tarih,2013/525 Esas, 2014/43 karar sayılı kararı ile sanığın 5846 sayılı kanunun 71/1,81/1,TCK’nın 62,52,54 maddeleri gereği 8.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair kararın sanık tarafından temyiz edilmesi sonucu verilen karar sanık lehine TCK’nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğine dair Dairemizin 21/06/2016 tarih,20015/34818 esas,2016/20009 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Bakırköy 1.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi daha önce verdiği kararında direnerek bozma ilamına uymayarak, 15/11/2016 tarih, 2016/463 esas, 2016/591 karar sayılı yüze karşı verilen kararı ile 23/01/2014 tarih, 2013/525 Esas, 2014/43 karar sayılı kararında direnmek suretiyle sanığın 5846 sayılı kanunun 71/1,81/1,TCK’nın 62,52,54 maddeleri gereği 8.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar vermiştir. Bakırköy 1.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 15/11/2016 tarih, 2016/463 esas, 2016/591 karar sayılı hükmün sanık tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 18/04/2017 tarih ve 2017/2889 esas 2017/3461 karar sayılı kararıyla;

Sanığın, 15.11.2016 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 23.11.2016 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, ” karar verilmiştir.

I- KARAR DÜZELTME NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/10/2017 gün ve KD – 2017/45253 sayılı yazısı ile;

“Bakırköy 1.Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi daha önce verdiği kararında direnerek bozma ilamına uymayarak Mahkemesinin 15/11/2016 tarih, 2016/463 esas,2016/591 karar sayılı yüze karşı verilen kararı ile 23/01/2014 tarih, 2013/525 Esas,2014/43 karar sayılı kararında direnmek suretiyle sanığın 5846 sayılı kanunun 71/1,81/1,TCK.nun 62,52,54 md.gereği 8100 TL APC ile cezalandırılmasına karar vermiştir.

Bu karar da sanık tarafından 21/11/2016 tarihinde temyiz süresi içerisinde temyiz edilmiş olmasına rağmen 19.Ceza Dairesi tarafından temyiz tarihi olarak 23/01/2014 tarihi baz alınarak temyiz tarihinde hataya düşülerek düzenlenen 2017/12679 sayılı 26/03/2017 tarihli temyizin reddine dair tebliğname doğrultusunda karar vererek 18/04/2017 tarih ve 2017/2889 esas 2017/3461 karar sayılı ilamı ile temyizin reddine karar vererek söz konusu karar kesinleşmiştir.

19 Ceza Dairesinin bu kararına karşı sanığın yaptığı 21/06/2017 tarihli itiraz dilekçesi üzerine mahkemesince hak kaybına sebebiyet verilmemesi için infazın durdurulmasına karar vererek dosyanın 5271 sayılı CMK.nun 308. madde yönünden 22/06/2017 tarih,2016/463 esas 2016/591 karar sayılı kararı ile Yargıtay C.Başsavcılığı'mıza gönderilmiştir.

Sonuç ve istem : İtirazımızın kabulü ile;