muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/18598, Karar No: 2012/266, Tarih: 16.01.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/18598 E.  ,  2012/266 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu sürekli işgöremez durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk rücu davasından bakiye kusur farkı ile artışlardan kaynaklanan kurum zararının gerçek zararla sınırlı olmak üzere 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum Avukatı ile davalı ... Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılıp Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereğince, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin değerli gelirler ile harcama ve ödemelerin; tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı kısmına hükmedilmesi gerekir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 07.05.2008 tarih 2008/10-363 Esas, 2008/366 Karar sayılı kararında da belirtildiği şekilde, gelirlerde meydana gelen artışın ayrı bir olgu niteliğinde bulunduğu, önceki rücu davasında ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmesinin ilk davada hüküm altına alınmayan kusur farkı nedeniyle kesin hüküm engeli oluşturmayacağı, ilk rücu davasında hükmolunan gelir artışlarının, kusur farkından kaynaklanan eldeki davada hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmadığı gözetilerek, öncelikle kurum sigortalısına bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri kurumdan sorularak belirlendikten sonra, ilk peşin sermaye değerinin kusur farkına isabet eden kısmı belirlenerek, ilk davada hüküm altına alınmayan bölümünün kabulüne, artışlara ilişkin istemin ise reddine, hükmü temyiz etmeyen davalılar açısından davacı Kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak da gözetilerek, karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ile davalı ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde ....iadesine, 16.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6804, Karar No: 2021/7980, Tarih: 02.11.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/6804 E.  ,  2021/7980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar, velâyet düzenlemesi ve nafakaların miktarı yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatların ve nafakaların miktarı ile aleyhine hükmedilen vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51 inci maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî (TMK m. 174/1) ve manevî (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden ...'e yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna 292.10 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran İbrahim'e geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi.02.11.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2021/7664, Karar No: 2021/13763, Tarih: 28.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/7664 E.  ,  2021/13763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; davacı tarafın temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 30/5/2002 tarihli hisse devir sözleşmesi ile davalının SS ... Konut Yapı Kooperatifindeki hissesini toplam 30.000TL bedelle satın aldığını, harç nedeniyle noter satışının düşük gösterildiğini, satış sözleşmesine dayanarak kooperatife başvurduğunda davalının kooperatifte hissesi olmadığını, var olan hisselerini de daha önce akrabalarına devrettiğini öğrendiğini, kooperatif hissesine karşılık gelen bedeli ödemesi için davalıya ihtar çektiğini, ancak ihtarname gereğinin yerine getirilmediğini, davalı hakkında şikayette bulunduğunu, davalının ceza mahkemesindeki ifadesinde de kooperatif hisse devir sözleşmesini ikrar ettiğini ileri sürerek, kooperatif hissesinin adına devrini, olmadığı takdirde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 40.000 TL daire bedelinin ihtar tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla dava değerini 115.000 TL’ye çıkarmıştır.

Davalı; davacının hisse satış bedelini ödemediğini, tüm aramalara rağmen davacıya ulaşamadığından noterde devri yapılan ancak kooperatif nezdinde tescili yapılmamış hisseyi ahara devir ve tescil ettirdiğini, aradan dört ay geçtikten sonra davacının noterdeki masrafların iadesini istemesi üzerine banka aracılığı ile davacıya 500.000.000 TL (eski TL) gönderdiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 99.597,42TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalının temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 23/11/2015 tarihli ve 2014/40983 E. 2015/34143 K. sayılı kararıyla; davaya konu Bakırköy 18. Noterliğinin 30/05/2002 tarihli kooperatif hisse devir sözleşmesi geçerli bir sözleşme olduğu, tasfiye halindeki SS ... Konut Yapı Kooperatifinin yazı cevabına göre, davalı tarafından kooperatifte mevcut dört adet hissenin 25/4/2001 tarihinde, üç adet hissenin de 20/6/2002 tarihinde üçüncü kişilere devredildiği, bu itibarla ifanın imkansız hale geldiği dava konusu hissenin üçüncü kişiye devir tarihi itibariyle değerinin belirlenmesi ve davalı tarafından davacıya iade edilen bedelin mahsubu ile oluşacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulü ile 5.000TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, taraflarına temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 9/3/2020 tarihli ve 2018/2592 E. 2020/3058 K. sayılı kararıyla ; davalının tüm, davacının ise diğer temyiz itirazlarının reddedildikten sonra, 26/03/2013 tarihli bilirkişi kurulu raporunda 2002 tarihi itibariyle taşınmazın rayiç değerinin 75.000TL olduğu yönünde görüş bildirildiği, davalı tarafından davacıya iade edilen 500 TL'nin de mahsup edilmesiyle, 74.500TL bedelin davalı tarafından davacıya verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bozma sonrasında mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 8.165,64 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz talebi yönünden;

Davalı vekili, davacı tarafın temyiz dilekçesine karşı düzenlediği temyize cevap dilekçesinde karara ilişkin temyiz itirazlarını ileri sürmüşse de söz konusu dilekçenin, HUMK'nın 433 üncü maddesinde öngörülen on günlük yasal süre içerisinde mahkemeye verilmediği anlaşıldığından, katılma yoluyla verilen temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle 5.000 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline dair verilen 18/11/2014 tarihli kararın bozulması üzerine dava dosyası 2021/472 esas numarasına kaydedilmiş, yapılan duruşmalarda bozma kararına uyulup uyulmadığı hususunda bir ara karar tesis edilmeksizin, davanın kısmen kabulü ile 8.165,64TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun, bozma sonrası mahkemece yapılacak işlemleri düzenleyen 429 uncu maddesinin ikinci fıkrasında; “…Mahkeme, temyiz edenden 434 ncü madde uyarınca peşin alınmış olan gideri kullanmak suretiyle, kendiliğinden tarafları duruşmaya davet edip dinledikten sonra, Yargıtay’ın bozma kararına uyulup uyulmayacağına karar verir.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu açık hüküm karşısında, mahkemece tarafların beyanlarının alınmasından sonra yapılacak iş; açıkça bozma nedenlerine uyulması ya da eski kararda direnilmesine dair ara kararı oluşturmak olmalıdır. Zira, mahkemelerin direnme kararları bir davayı sona erdiren ve temyizi mümkün olan nihai kararlardandır. Mahkemece bozmaya uyulması yönünde oluşturulan karar ise, bozma lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hakkın gerçekleşmesine neden olmaktadır.

Bu açık hüküm karşısında, mahkemece tarafların beyanlarının alınmasından sonra yapılacak iş; açıkça bozma nedenlerine uyulması ya da eski kararda direnilmesine dair ara kararı oluşturmak olmalıdır. Zira, mahkemelerin direnme kararları bir davayı sona erdiren ve temyizi mümkün olan nihai kararlardandır. Mahkemece bozmaya uyulması yönünde oluşturulan karar ise, bozma lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hakkın gerçekleşmesine neden olmaktadır.

Öte yandan; davanın taraflarının mahkemece hangi nedenlerle haklı veya haksız bulunduklarını değerlendirebilmeleri ve ayrıca Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, kuşkuya yer vermeyecek bir açıklık taşıyan direnme ya da uyma kararının bulunması zorunludur. (Hukuk Genel Kurulunun 16/7/2008 tarihli ve 2008/8-492 E. 2008/505 K., 24/12/2008 tarihli ve 2008/2-750 E. 2008/763 K. Sayılı kararları da aynı yöndedir.

Somut olayda; mahkemece, bozmaya uyma ya da uymama yönünden bir ara karar oluşturulmadan hüküm kurulmuş, hükmün gerekçesinde ise Yargıtay bozma kararına uyma kararı verilmediği, bu açıdan taraflar lehine oluşmuş bir usuli kazanılmış hak söz konusu olmadığı, eylemli direnme kapsamında esasa ilişkin yeniden değerlendirme yapılması gerektiği belirtilmiştir.

Buna göre mahkemece; öncelikle, bozma kararına uyulup uyulmaması takdir edilerek, direnme ya da uyma yönünde açıkça bir karar verilmesi, direnme kararı verilmesi halinde ise önceki hükmün aynısına karar verilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeksizin yeni delil niteliğinde olan 22/04/2021 tarihli bilirkişi raporuna dayanılarak ve gerekçe değiştirilerek yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin katılma yoluyla verdiği temyiz dilekçesinin REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2853, Karar No: 2019/1031, Tarih: 18.02.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2853 E.  ,  2019/1031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetten doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.Hükmün, davacılar ile davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenlerine göre; davalı ...'in tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalı ile yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenlerine göre; davalı ...'in tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalı ile yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... açısından davanın reddine, davacılar anne ve kardeşin maddi tazminat istemlerinin reddine, tedavi giderlerine ilişkin istem atiye bırakıldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, ... dışındaki davalılar yönünden davacı kazalı lehine 315.210,70 TL maddi, 150.000,00 TL manevi, davacı anne lehine 25.000,00 TL manevi, davacı kardeş lehine 10.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.Dosya kapsamından, iş kazasının meydana gelişinde araçta yolcu olarak bulunan işçilerin %5, araç şöförü davalı ...'un %30, davalı ...'in %20, davalı ...Tarım San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı ... Gıda İnş. Tic. Ltd. Şti.'nin birlikte %45 oranında kusurlu oldukları, davacıda iş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranı Kurum tarafından %100 olarak tespit edilmiş ise de davacının %90 sürekli iş göremezlik oranı ile kendisini sınırlayarak tazminat talebinde bulunduğu, mahkemenin 26/01/2015 tarihli ikinci kararının incelenmesinde tüm peşin sermaye değerinin değil ilk peşin sermaye değeri tenzil edilerek karar verildiği ancak bu hususun gerekçede açıklanmadığı, buna karşılık bahsedilen bu ikinci kararda ıslahla sınırlı olarak kazalının maddi tazminat istemi kabul edildiğinden, ilk peşin sermaye değerinin tenzil edildiği sonucunun açık olduğu, mahkemenin temyiz incelemesine konu son kararında ise tüm peşin sermaye değeri tenzili konusunda bir bozma yapılmadığından bahisle maddi zarar tutarından tüm peşin sermaye değeri indirilerek sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.İş kazası sonucu iş görmez duruma düşen sigortalı sorumlulardan maddi zararlarının giderilmesini isteyebilir. Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin tazminat davalarında öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya veya hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.Davanın bu yönüyle yasal dayanağını ise, 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Adalet Komisyonu'nun 55. madde gerekçesine göre; “sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafık kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”Öteyandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”. Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici işgöremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Yukarıda yapılan açıklamalara göre somut olaya baktığımızda 266.995,07 TL bakıcı giderinden %30 oranında hakkaniyet indirimi yapılması sonucu tespit edilen 186.896,54 TL ile sürekli işgöremezlik zararı olarak belirlenen 266.995,07 TL'nin toplamı 453.891,61 TL'dir. Bu tutardan sigortalıya iş kazası sigorta kolunan bağlanan sürekli iş göremezlik gelirinin, 111.720,18 TL tutarındaki (bakıma muhtaç olması nedeniyle artırımlı olan) ilk peşin sermaye değerinin sorumlulara rücu edilebilecek 106.134,17 TL'si düşüldüğünde davacının sürekli iş göremezlik zararı ve bakıcı gideri zararının toplamı 347.757,44 TL olarak bulunmaktadır. Mahkemece bu tutarın hüküm altına alınması gerekirken 315.210,70 TL maddi tazminat ödenmesine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalı ...'e yükletilmesine, 18/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/259, Karar No: 2016/8039, Tarih: 24.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/259 E.  ,  2016/8039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (suça sürüklenen çocuklar), şantaj (suça sürüklenen çocuk ...)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşmesi ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine; suça sürüklenen çocuklar .... ile...'ın atılı suçlardan beraatlerine, mağdure vekilinin temyiz isteminin reddine

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının her aşamada kamu davalarına katılma ve hükümleri temyiz etme hakkı bulunduğu halde mahkemece gerekçeli hüküm ile Ek kararın adı geçen bakanlık temsilcisine tebliğ edilmediği anlaşıldığından, anılan tebligat eksikliğinin ikmali ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi ve hükümlerin ayrıca temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize iade edilmesi için esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3272, Karar No: 2013/3983, Tarih: 07.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/3272 E.  ,  2013/3983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlık trafik kazasına ilişkin olup dosyanın Yargıtay'a 01/02/2013'ten sonra gelmiş bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 17. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.