muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8554, Karar No: 2012/4852, Tarih: 15.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/8554 E.  ,  2012/4852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, çalışma süresi ve prime esas gerçek ücretin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan ..... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 87'nci maddesinin 1'inci fıkrasında "... bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden dolayı, aracı olan üçüncü kişi ile birlikte asıl işveren de sorumludur" şeklindeki hükmün kapsamı içinde, sigortalıların işe giriş bildirgelerinin Kuruma verilmesi, aylık sigorta primlerinin Kuruma yatırılması ve prim bildirgelerinin verilmesi, keza, 4 aylık sigorta bordrolarının Kuruma verilmesi gibi ödevler yer almakta olup, bunların yasal sürede yerine getirilmemesi halinde; aracı ile birlikte asıl işveren de müteselsilen sorumlu olmaktadır.

506 sayılı Kanunun 79/10'uncu maddesinde ifadesini bulan hizmet tespiti davaları kural olarak bu ödevi yerine getirmeyen işverene karşı açılmalıdır. Ancak, şayet varsa, onunla birlikte müteselsilen sorumlu olan asıl işverene karşı da dava açılabilir. Burada asıl işveren yönünden ihtiyari dava arkadaşlığı söz konusudur. Zira, hizmet tespiti davası sonunda verilen ilam doğrultusunda, primlerin Kurumca tahsili söz konusu olacağından ve 87'nci maddenin açık ve buyurucu hükmü karşısında; prim ödeme yükümlüsü olarak asıl borçlu olan aracı ile birlikte müteselsilen sorumlu olan asıl işverenden de bu primler istenebileceğinden, hizmet tespiti davalarında husumetin asıl işverene de yöneltilmesi mümkün olup, sonucu itibariyle bu dava asıl işverenin de hak alanını ilgilendirmektedir. Kaldı ki bu yaklaşım çelişkili kararların verilmesini önleyeceği gibi, usul ekonomisi ilkesi yönünden de fayda sağlayacaktır.

Kaldı ki alt işveren olduğu iddia edilen ... davalı şirket sigortalısı olarak bildiriminin yapıldığı anlaşılmakla,bu yönlü temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun, ..... sayılı ilamında belirtildiği üzere, "5510 sayılı ...Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 79/10. maddesidir...

Bu kapsamda hizmet tespitine yönelik davalarda davacı işçinin çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı... davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Bu kapsamda hizmet tespitine yönelik davalarda davacı işçinin çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı... davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu'nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.maddesi)yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür (HUMK m. 292).

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, "....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır". Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı 1.300,00 TL karşılığında 20.02.2006 ile 30.09.2006 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, mahkemece, tanık anlatımları ve puantaj defteri esas alınarak talebin kabulüne karar verilmiştir. Ne var ki dosyada mevcut puantaj defterinin işveren tarafından düzenlendiğine dair hiçbir bilgi bulunmadığı gibi, işverene karşı ayırma kararı verilen dosyalarda davacı sıfatını taşıyan şahısların tanık olarak dinlenerek başka araştırma yapılmaksızın karar verilmesi isabetsizdir.

Hizmet tespitine yönelik kararın temyiz incelemesi sonucunda öncelikle, davacıya ait işe giriş bildirgesi getirtilerek, iddia edilen dönemde böyle bir işyerinin faal olup olmadığı araştırılmalı, 12.09.2006 tarihinde işyerinde yapılan denetim sonucunda oluşturulan kontrol raporunun tamamı getirtilerek, ücret ve çalışmaya ilişkin davacı imzasını içeren bilginin bulunup bulunmadığı,şayet böyle bir belge varsa aksi aynı değerdeki yazılı delillerle kanıtlanmalı, işveren nezdinde bulunan puantaj kayıtları getirtilip,kayıtlarda gözükmeyen çalışmaların neden kayıtlara geçmediği yöntemince 7 araştırılmalı, yazılı belge ibraz olunmayan çalışma süreleri yönünden bordro tanıkları ile aynı yörede komşu ve benzeri işleri yapan işverenler ve bunların çalıştırdıkları kişilerin bilgilerine başvurulmalı, tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde işyerinin kapasitesi ve niteliği nazara alınmalıdır.

Prime esas ücret tespitine yönelik hükmün temyiz incelemesi souncu; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin

tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak, bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin ... primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287). Bu yönde aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan belgelerle ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Ücretin mevcut delillerle şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi mümkün bulunmayan kimi durumlarda, yapılan iş, hizmet süresi ve diğer belirleyici özellikler belirtilmek suretiyle ilgili meslek örgütlerinden sorulmak suretiyle de belirlenebilir. Meslek örgütlerince bildirilen ücret miktarları tarafları ve mahkemeyi bağlayıcı nitelikte olmayıp, diğer bilgi ve belgelerle de desteklenmeleri gerekir.

Mahkemece, tüm bu hususlar araştırılmaksızın, davacı tarafından sunulan puantaj kayıtları ve tanık anlatımlarıyla desteklenen dava dilekçesindeki miktarlar esas alınarak denetlemeye elverişli olmayan bilirkişi raporu ile sonuca varılmıştır.

Açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... iadesine, 15.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29847, Karar No: 2017/3037, Tarih: 15.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/29847 E.  ,  2017/3037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkumiyetine karar verilip temyize gelmeyen sanık ...'a yokluğunda verilen hükmün, kovuşturma aşamasında ifadesinde verdiği son bilinen adresine (...) tebliğ edilmeden, sanığın mernis adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince 21/05/2013 tarihinde yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığa usulüne uygun şekilde bilinen son adresine (kovuşturma aşamasında ifadesinde verdiği bilinen en son adresine, buradan iade dönerse güncel mernis adresine olacak şekilde) gerekçeli hükmün tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 15/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7093, Karar No: 2010/12400, Tarih: 22.06.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/7093 E.  ,  2010/12400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 9.Aile Mahkemesi

TARİHİ :23.2.2009
Yargıtay — Esas No: 2014/4037, Karar No: 2014/7341, Tarih: 21.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/4037 E.  ,  2014/7341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2012/13-2013/623

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece, yerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu dava konusu taşınmazın arsa kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olmasında yöntem olarak bir isabetsizlik yoktur. Ancak, bilirkişi kurulunca bozma sonrası düzenlenen ek rapor dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti açısından hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının “Kamulaştırma Bedelinin Tespiti Esasları”nı düzenleyen 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi uyarınca; arsalarda kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlar dikkate alınarak, taşınmazın değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ayrı ayrı değerinin bu bağlamda bedelin tespitinde etkili olacak diğer objektif ölçülerin ve varsa vergi beyanlarının esas tutulması yoluyla raporda tüm bu unsurların yanıtlarının ayrı ayrı belirtilmek suretiyle ve ilgililerin beyanları da gözetilip gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmazın değerinin tespiti gerekir. Anılan Yasa maddesi hükmü doğrultusunda Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamaları da gözönünde bulundurulduğunda; dava konusu taşınmaz ile buna emsal alınan taşınmazın ya da taşınmazlardan her birinin ayrı ayrı cadde veya sokak üzerinde oluşları, konut ya da ticaret alanlarında yer alıp almadıkları, imar durumları, buna göre inşaat yapılabilme ve yapılacak inşaatın kat sayısı, bitişik ya da ayrık düzende yapılaşma alanlarından hangisinde bulundukları hususlarının açıkça belirlenmesi, bu ve benzeri tüm nitelik ve unsurların tek tek açıklanmasından sonra buna göre dava konusu taşınmazın emsal alınan taşınmazlara nazaran üstün ve eksik yönleri ile bunun yüzde oranları saptanıp bu oranlar çerçevesinde dava konusu taşınmazın ulaştığı değer tespit edilmelidir.

Somut olayda bilirkişi kurulunca düzenlenen ve hükme esas alınan raporda; dava konusu ile emsal olarak alınan 2146 parsel sayılı taşınmazın nitelik ve özelliklerinin belirtilmesi ile yetinilmesi, yukarıda değinilen esaslar çerçevesinde birbiriyle karşılaştırılması yapılıp eksik ve üstün yönleri -denetime elverişli biçimde- belirtilmeden taşınmazın m² birim fiyatının gösterilmesi, emsale ait resmi satış senedinin getirtilip uygun emsal olup olmadığının denetlenmemesi ve genel sözlerle değerlendirme yapılarak bir bedel belirlenmesi dahi uygun olmadığı halde başka bir kamulaştırma işlemi nedeniyle komşu parsellerle ilgili olarak Milli Emlak Denetmenince hazırlanan özel rapordaki m² değeri dava konusu taşınmaza uyarlanarak bilirkişi kurulunca yapılan alternatif hesaplama sonucu bulunan ve yasadaki yönteme uygun düşmeyen bedel belirleme şekline itibarla hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın ifrazı ile oluşan tüm tapu kayıtları ile bu kayıtların ilk geldisinden itibaren tümünü gösteren tapu kayıtları getirtilip (2161 parsel nolu) kamulaştırılan alanın miktarı denetlenmeden kamulaştırma bedelinin belirlenmesi,

3-Kabule göre de;

Mahkemece bankaya bloke edilen kamulaştırma bedelinin bankadan çekilmesine kadar varsa işlemiş mevduat faiziyle davalıya ödenmesine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken infazda duraksamaya neden olacak şekilde davalıya ödeme tarihindeki mevduat faizi ile birlikte ödenmesi yolunda karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece (1) nolu bozma kararı doğrultusunda tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre ve bozmanın diğer bentleri de gözetilerek karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11451, Karar No: 2013/14307, Tarih: 10.10.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/11451 E.  ,  2013/14307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen yoksulluk nafakasının artırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, boşanma davasında hükmedilen yoksulluk nafakasının yetersiz kaldığı iddiasıyla arttırılması talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın nafakanın arttırılması talebi olduğu, söz konusu dava bakımından yürürlükte bulunan 6100 Sayılı HMK'da veya Türk Medeni Kanununda yetkili mahkemeye ilişkin özel hüküm bulunmadığı, HMK'nun 6. maddesinde genel yetkili mahkemenin düzenlendiği, buna göre davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğunun hükme bağlandığı, yetki itirazının süresinde ve usulüne uygun olarak yapıldığı, davalının ikametgâhının da ... olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, karar kesinleştiğinde talep halinde dosyanın görevli ve yetkili ... Aile Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'da genel yetkili mahkeme 6.madde de düzenlenmiştir. Buna göre; ''Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.''

Bunun yanında 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 177. maddesinde ise nafaka davalarında yetkili olan mahkeme düzenlenmiştir. Buna göre; "Boşanmadan sonra açılacak nafaka davalarında nafaka alacaklısının yerleşim yeri mahkemesi yetkilidir"

Bu düzenleme ile, genellikle ekonomik ve mali açıdan güçsüz durumda olan nafaka alacaklılarının; nafaka yükümlüsünün (davalının) bulunduğu yer mahkemelerinde masraf yapıp, gelerek dava açmaları ve bu suretle mağdur olmaları önlenmek istenmiştir. Burada zayıfı korumak amacı ile genel yetki hükmü getirilmiş ve seçimlik hak tanınmış bulunmaktadır. Nafaka alacaklısı (davacılar) isterse kendi yerleşim yeri mahkemesinde dava açabilecekler, isterlerse davalının ikametgahı mahkemesinde (HUMK 9. Madde - HMK 6.madde gereğince) dava açabileceklerdir.

Mahkemece, 6100 Sayılı HMK'da veya Türk Medeni Kanunu’nda yetkili mahkemeye ilişkin özel hüküm bulunmadığı belirtilmiş ise de; yukarıda da açıklandığı gibi olayımızla ilgili yetki kuralı TMK.nun 177. Maddesinde düzenlenmiş olup, buna göre de; "nafaka alacaklısının (davacının) yerleşim yeri" mahkemesi yetkili mahkemedir. Öte yandan bu yetki kesin yetki olmayıp, kanunun gerekçesinde de açıklandığı üzere genel yetki düzenlemesidir. Nafaka alacaklısına yukarıda belirtildiği gibi seçimlik hak tanır. Bu nedenle davalı tarafın yetki itirazı bulunmadığı takdirde mahkemece re'sen de incelenemez.

Davacı (nafaka alacaklısı) iş bu davayı kendi yerleşim yerleri olan Terme'de açmış bulunduğuna göre, mahkemece işin esasına girilip sonucu dairesinde hüküm kurulmalıdır. Yanılgılı değerlendirme sonucu yetki yönünden davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11328, Karar No: 2014/16005, Tarih: 26.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/11328 E.  ,  2014/16005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, murislerinin davalılardan işverenlere ait işyerinde geçen sigortalı çalışma sürelerinin tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma üzerine, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalılardan ... Ltd. Şirketinin avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki delillerin değerlendirilmesinden, davalılardan ... ...’nın temizlik işlerini sözleşmeler ile davalılardan diğer şirketlere yaptırdığı, sözleşme yapılamayan dönemlerde işveren olarak doğrudan kendisinin çalıştırdığı; sözleşmeler ve işe giriş bildirgeleri ile hizmet cetveli gözetildiğinde davacılar murisinin ... Belediyesinin temizlik işlerinde 24.09.1995 – 25.09.1996 tarihleri arasında ... İnş. Tem. San. Tic. Ltd. Şti.; 26.09.1996 - 01.10.1996 tarihleri arasında ... Birlik İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.; 02.10.1996 –01.12.1997 tarihleri arasında ... ..., 02.12.1997 – 08.12.1998 tarihleri arasında ... Genel Tem. San. Tic. Ltd. Şti.; 09.12.1998 – 30.07.1999 tarihleri arasında da ... İmar Ltd. Şti.’ye ait işyerinde çalıştığı anlaşılmakta olup; doğrudan işveren olmadığı dönemlerde ... ...’nın asıl işveren olarak primlerden sorumlu bulunacağı gözetilerek, her bir dönem için işverenler belirtilmek suretiyle tespite karar verilmesi gerekirken, süreler işverenlere göre ayrıştırılmaksızın ve ispat edilmeyen 30.07.1999 sonrası için tespit kararı verilmesi, usul ve yasaya aykırıdır.

2- Kabule göre de; davanın kabul nedeni aynı olan davacılar lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi usulsüz olduğu gibi; davanın kısmen reddi nedeniyle kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi; yargılama giderlerinin taraflar arasında oranlanması gerektiğinin gözetilmemiş olması ve Kurum’un yargılama giderleri içindeki harçtan sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki atıf gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki atıf gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasının sigortalılık süresine ilişkin birinci bendinde yazılı cümle silinerek yerine “Davacılar murisinin ... Belediyesinin temizlik işlerinde 24.09.1995 – 25.09.1996 tarihleri arasında ... İnş. Tem. San. Tic. Ltd. Şti.; 26.09.1996 - 01.10.1996 tarihleri arasında ... Birlik İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti.; 02.10.1996 –01.12.1997 tarihleri arasında ... ..., 02.12.1997 – 08.12.1998 tarihleri arasında ... Genel Temizlik San. Tic. Ltd. Şti.; 09.12.1998 – 30.07.1999 tarihleri arasında da ... İmar Ltd. Şti.’ye ait işyerinde çalıştığının ve ... ...’nın doğrudan işveren olmadığı dönemlere ilişkin primlerin ödenmesinden asıl işveren olarak sorumlu olduğunun tespitine” cümlesinin; ikinci bendinde yazılı “01.01.2000” tarihi silinerek yerine “01.08.1999” tarihinin; 2012/149 Esas sayılı ana dosyaya yönelik hükmün (b) bendinde yazılı “ile 26,40 TL harç giderleri toplamı 1616,30 TL’nin” rakam ve sözcükleri silinerek yerine “takdiren 1000,00 TL yargılama giderinin” rakam ve sözcüklerinin, aynı bent sonuna “yargılama giderlerinden fazlasının davacıların üzerinde bırakılmasına; dava açılırken ödenen 26,40 TL harcın Kurum dışındaki davalılardan alınarak davacılara verilmesine” rakam ve sözcüklerinin; birleşen 2009/403 esas sayılı dosyaya yönelik hükmün (b) bendinde yazılı “ile 33,70 TL harç giderleri toplamı 134,70’nin” rakam ve sözcükleri silinerek yerine “takdiren 60,00 TL yargılama giderinin” rakam ve sözcüklerinin, aynı bent sonuna “yargılama giderlerinden fazlasının davacıların üzerinde bırakılmasına; dava açılırken ödenen 33,70 TL harcın Kurum dışındaki davalılardan alınarak davacılara verilmesine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına; hükmün ana dava ve birleşen davaya ilişkin kısımların (c) bentlerinde yazılı cümleler silinerek yerlerine hükmün 3. bendi olarak “1500,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davacılara; 1500,00 TL vekalet ücretinin de davacılardan alınarak davalılardan kendisine vekil ile temsil ettirenlere verilmesine;” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.