muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1150, Karar No: 2021/1881, Tarih: 08.03.2021

Ruh bakımından kendini savunamayacak olan kişi akli melekelerinin eksiklikleri nedeniyle acz içinde olduğundan kendini idare edecek durumda değildir. Kendi hakkında rasyonel kararlar alamadığı, doğruyu yanlıştan ayırt edemediği için rıza ehliyetinin bulunmadığı kabul edilir ve rızasına hukuken itibar edilmez. Bu kişiler Medeni Kanunun 13. maddesine göre de ayırt etme gücüne sahip olmayan kişilerdir. Ve fiil ehliyetleri bulunmamaktadır. TCK'nın 102/3-a. maddesinde düzenlenen beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı eylemin gerçekleştirilmesi halinde cezanın artırılmasının nedeni beden ve ruh sağlığı bakımından kendini savunamayacak durumda olan kişilerin bu acziyetlerinin vermiş olduğu kolaylık nedeniyle eylemin gerçekleştirilmesi halinin ahlaki kötülüğünden dolayıdır. Ancak, aynı neden yani ruh bakımından kendini savunamayacak dolayısıyla rıza ehliyeti olmayan birine karşı zor kullanılmadan işlenen suçta ayrıca cezadan artırım yapılması sonucunu doğurmaktadır. Yani bir kimseye mağdurun akıl hastası olması nedeniyle suçun tipik hale geldiğinden bahisle ceza verdikten sonra yine aynı nedenle cezayı artırma yoluna gidilmektedir ki bu Ceza Hukukunun temel prensiplerine aykırı olduğu gibi normun düzenleniş şekline ve çocuklar hakkında düzenlenen TCK'nın 103. maddesindeki düzenlemeyle çelişki oluşturmaktadır.

Şöyle ki kanun koyucu 15 yaşından küçük çocuklara yönelik eylemlerde onların hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenen suçlar ile onlara karşı cebir, tehdit ve silahla işlenen suçlar hakkında ayrım yapmış ve zorla işlenen eylemlerin cezasını artırmıştır. Akıl hastaları için böyle bir ayrımın olmadığının kabulü düzenlemenin mantığına aykırılık oluşturur. 18 yaşından büyük akıl hastaları için de eylem hukuken kabul edilmeyen rızalarıyla işlenmişse yani suç zorla işlenmemişse artık bu nedenle TCK'nın 102/3-a. madde ve fıkrasındaki artırım hükmü uygulanamaz. Bu durumda sadece TCK'nın 102/1 ya da 2. Fıkranın uygulanmasıyla yetinilir.

Bunun yanında eylemlerin kötülüğü ve ağırlığı ile orantılı ceza düzenlemesi açısından da her iki maddenin karşılaştırılması halinde farklı yorumun ceza adaletine aykırı olduğu açıkça görülmektedir. Bu kapsamda 13 yaşında bulunan akıl hastası bir çocuğa karşı cebir, tehdit ya da silah kullanılmadan gerçekleştirilen eylemlerde faile verilecek ceza 16 yıl olurken,( çünkü çocuklar açısından akıl hastalığı artırımı bulunmamaktadır). 30 yaşında; daha önce evlenmiş, boşanmış bir kaç çocuğu bulunan fakat hafif-mental reterde olan ve bu nedenle ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı gerçekleştirilen eylem hakkında TCK'nın 102/3-a. madde ve bendinin uygulanmasıyla asgari 18 yıl ceza verilmesi gerekecektir. Yani akıl hastası 13 yaşındaki bir çocuğa karşı işlenen cinsel istismar suçunun cezası 16 yıl, 18 yaşını tamamlamış ancak akıl hastası kişiye karşı aynı suçun işlenmesi halinde suçun cezası 18 yıl olacaktır. Bu ceza orantısız olduğu gibi ceza adaletine de uygun değildir. Dolayısıyla kanun koyucunun TCK'nın 102. maddesinde ki düzenlemede muradının cebir, tehdit olmadan yani zor kullanılmadan gerçekleştirilen eylemler yönünden sadece TCK'nın 102. maddesinin 1 ve 2. fıkrasının uygulanması eylemin zor kullanılarak gerçekleştirilmesi halinde ise aynı maddenin 3-a fıkrasının uygulanması yönünde olduğu açıktır.

Bu açıklamalar ışığında akıl hastası olup yani kendisini ruh bakımından koruyup kollayamayacak kişiye karşı cebir veya tehdit veya zorlama olmaksızın eylemin gerçekleştirilmesi halinde TCK'nın 102/3-a madde, fıkra ve bendinin uygulanmasının, aynı nedenin hem suçun unsuru hem de cezayı artırıcı neden olarak kabul edilmek suretiyle çifte değerlendirme yasağına aykırı olması, bunun yanında kanun sistematiğine aykırı olduğu gibi TCK'nın 2. maddesinde düzenlenen geniş yorum yasağına ve TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen adalet ve kanun önünde eşitlik ilkelerine aykırılık oluşturması nedeniyle hükümde TCK'nın 102/3-a. maddesiyle artırım yapılamayacağı görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun kararın onamasına yönelik görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/13732, Karar No: 2012/14194, Tarih: 10.12.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/13732 E.  ,  2012/14194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 15. maddesinin son fıkrasına göre, bilirkişilerce yapılan değer tespitinde, idarece belgelerin mahkemeye verildiği günün (dava tarihinin) esas alınması gerektiği ancak bilirkişi kurulu raporunda dava tarihi itibariyle 2009 yılı verilerinin henüz belli olmadığından bir önceki yılın verileri esas alınıp dava tarihine endekslenmesi suretiyle taşınmazın değeri tespit edilmişse de, hükme esas alınan raporun düzenlendiği tarih itibariyle dosyaya 2009 yılı verilerinin konulduğu görüldüğünden bilirkişi kurulundan bu verilere uygun ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

2-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, tarım arazilerinin değerlendirilmesinde bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatları esas alacağından, somut olayda buğdayda satış fiyatının 0,40 TL yerine 0,50 TL, nohutta dekar başına ortalama verimin 140 kg yerine 150 kg, üretim giderinin 137 TL yerine 120 TL alınmak suretiyle taşınmazın değerinin hesaplanması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/146, Karar No: 2015/452, Tarih: 26.03.2015

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2015/146 E.  ,  2015/452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, özel Yasa ve buna ilişkin olarak çıkartılan yönetmelik uyarınca “Özürlü Evde Bakım Hizmeti” ödemelerinin; iş akdi ile çalışmayan kamu görevlileri ile ödeme yapılan kişilerden tazmini istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği ve dosyanın Yargıtay'a geliş tarihi itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 4.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 26.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10451, Karar No: 2022/6437, Tarih: 02.03.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/10451 E.  ,  2022/6437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanıklar müdafisinin temyiz isteminin vekalet ücretine yönelik olduğu belirlenmekle, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Uzman çavuş olarak görev yapan olay tanığı ...'in kolluk ifadesinde ilçe merkezinde yürüyüş yaptığı esnada iki el silah sesi duyduğunu, koyu renkli plakası olmayan bir aracın sol arka camının açık ve camdan duman geldiğini gördüğünü hemen 155 hattını arayarak olayı ihbar ettiğini beyan ettiği, yine olay tanığı ...'nın kolluk ifadesinde market önünde beklediği esnada koyu renkli plakası olmayan sedan tipi bir araç gördüğünü, aracın jantlarında Volkswagen amblemi bulunduğunu, bu araçtan dişçi merkezi önündeki araçlara 4-5 el ateş edildiğini, aracın olay sonrasında... istikametine doğru hızla gittiğini beyanı,... ilçesi girişinde tanıkların verdiği tarife uyan sanıkların içinde bulunduğu lacivert renkli Volkswagen marka aracın polisin dur ihtarına uymayarak kaçması, araçta yapılan aramada 12 numaralı olayda kullanılan av tüfeği fişekleri ile uyumlu av tüfeği fişeği bulunması, uzmanlık raporunda aracın sol arka kapı iç yüzeyi svabında atış artıklarına rastlandığının tespiti, sanıkların olay gecesinde alkollü olmaları nedeniyle polis ihtarına uymadıklarını belirtmiş olmalarına karşın, olay sonrasında alınan doktor raporlarında alkollü olmadıklarının tespiti de göz önüne alındığında, sanıkların üzerine atılı suçlardan mahkumiyetleri yerine beraatlerine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar lehine CMK’nın 327/2 ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/4. madde ve fıkraları uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ... müdafisi ile katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5990, Karar No: 2018/13755, Tarih: 25.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/5990 E.  ,  2018/13755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01/07/2006 tarihinde davalı ... Nak. Gıda .... Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti. işçisi olarak "... Antik Phaselis Ören Yeri Temizlik İşi" ünvanlı işyerinde çalışmaya başladığını, 15/05/2009 tarihinde davalı ... Nak. Gıda .... Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin alt işverenlik sözleşmesinin bitimi nedeniyle işten çıkartıldığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı vekili, husumet itirazlarının bulunduğunu, davanın ... İl Özel İdaresine yöneltilmesi gerektiğini, davacının ihaleyi alan... Müteahhitlik Temizlik Yemek Üretimi ve Otomasyon Hizmetleri Limited Şirketi'nin işçisi olduğunu, ihale süresi sona erdiğinde işçilerin yükleniciyle birlikte gittiğini, müvekkili kurumun ihale makamı olduğunu, diğer davalı... Müteahhitlik Temizlik Yemek Üretimi ve Otomasyon Hizmetleri Limited Şirketi ile aralarında asıl-alt işveren ilişkisi kurulmadığını, işe alınma, çalıştırılma ve diğer sosyal hakların belirlenmesinde müvekkilinin etkisinin bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirketler vekili, müvekkili şirketlerin T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı ...'ne sözleşme gereği temizlik hizmeti verdiğini, davacnın şirket bünyesinde belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, davacının işten çıkışının alt işverenlik sözleşmesinin bitimi nedeniyle yapıldığının anlaşıldığını, müteahhit değişikliğinin sadece işyeri devri niteliğinde olduğunu, iş sözleşmesinin feshi söz konusu olmadığından feshe bağlı ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarını talep etme hakkının olmadığını, davacının asıl işverenin talimatı ile görevini ifa ettiğini, ... kayıtlarında taşeron firmalar işçinin işvereni olarak gösterilmiş ise de davalı Müdürlüğün gözetimi altında süreklilik arz eden işlerde çalıştırıldığından tüm işçilik hak ve borçlarının tamamından davalı kurumun sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Gerekçeli karar başlığı ile hüküm fıkrasının 10 numaralı bendinde davalı olarak "T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı" yerine "..." yazılması ve davalı "... Nak. Gıda .... Hiz. San. ve Tic. Ltd. Şti." nin ünvanının gerekçeli karar başlığı ile hüküm fıkrasının 9 numaralı bendinde "... Güvenlik ve Koruma Hizmetleri Ltd. Şti." şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

3-492 Sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.'nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının harçlara ilişkin 5 ve 6 numaralı bendlerinin tamamen çıkarılarak, yerlerine;

“5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Harçlar Kanunu uyarınca alınması gerekli 286,01 TL harçtan peşin alınan 72,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 213,81 TL harcın, davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan davalı şirketlerden müştereken ve müteselsilen alınarak hazineye irat kaydına,

6-Yargılama sırasında davacı tarafça yapılan 24,30 TL başvuru harcı, 72,20 TL peşin harç olmak üzere toplam 96,50 TL harç masrafının, davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan davalı şirketlerden müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa verilmesine," bendlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10349, Karar No: 2007/11635, Tarih: 04.10.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/10349 E.  ,  2007/11635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Her ne kadar mahkemece dosyaya sunulan kanıtlar, bilirkişi raporları, Dairemiz ve Yargıtay’ın çeşitli dairelerince verilen kararlara da atıf yapılmak suretiyle dava konusu yerin yayla olduğu kabul edilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; ... yaylası, dosya içerisinde mevcut memleket haritasında da açıkça belirtildiği gibi maruf ve meşhur yaylalardandır. Dairemizce daha önce incelemesi yapılan dosyalara konu taşınmazlar memleket haritasında ... Yaylası olarak işaret edilen mevkii kapsamı ile uyumlu iken eldeki davaya konu taşınmaz harita üzerindeki konumu ile söz konusu mevkiin batısında kalmaktadır. Ziraatçı bilirkişi tarafından dosyaya sunulan raporda da taşınmazlar üzerinde bulunan kültür bitkileri kalıntılarına göre tarım toprağı özelliği taşıdığı ve uzun yıllardan beri tarımsal üretim amaçlı kullanıldığı belirtilmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... İlçesi ... Köyü ... Mevkiinde bulunmaktadır. Taşınmazın bulunduğu bölge ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen yerin daha batısında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ... köyünün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, dava dışı şahıs tarafından kullanıldığını belirttiklerinden tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 04.10.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6350, Karar No: 2025/2668, Tarih: 13.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/6350 E.  ,  2025/2668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/681 E., 2024/251 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/45 E., 2023/54 K.

Taraflar arasındaki yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davalarının kabulüne ve tarafların boşanmalarına, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı karşı davalı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi, iştirak nafakası miktarı, manevi tazminatın reddi yönünden, davalı karşı davacı kadın vekili tarafından ise kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü, ziynet alacağı talebinin reddi, yoksulluk nafakası ve tazminatların reddi, iştirak nafakası miktarı, yargılama giderleri ile vekâlet ücreti

yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı karşı davacı kadın vekilinin kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden istinaf başvurusunun kabulüne, sair istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı karşı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Kanun'un öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen kararda ziynet alacağı davasında vekalet ücreti yönünden erkek tarafından istinaf yoluna başvurulmamıştır. Hâl böyle iken İlk Derece Mahkemesi kararına karşı bu yönden istinaf yoluna başvurmayan davalı erkeğin temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davacı karşı davalı erkek vekilinin ziynet alacağı davasında vekalet ücreti yönünden temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davacı karşı davalı erkek vekilinin reddedilen yön dışındaki itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davacı karşı davalı erkek vekilinin reddedilen yön dışındaki itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkeğin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davacı- karşı davalı erkek vekilinin ziynet alacağı davasında vekalet ücretine yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.