muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/37672, Karar No: 2023/723, Tarih: 16.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/37672 E.  ,  2023/723 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/3475 E., 2018/666 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin, 28.03.2019 tarihli ve 2018/3121 Esas, 2019/2165 sayılı Kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.10.2022 tarihli ve KD-2022/83150 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen ve süreye tabi olmayan lehe yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık ... hakkında savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı, temel cezanın belirlenmesi sırasında alt sınırdan teşdiden uzaklaşılıp, yine TCK'nın 62 nci maddesinin tatbikine yer olmadığına karar verilirken yerel mahkemece gösterilen gerekçelerin dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli olup olmadığının belirlenmesine ilişkin olduğu, bu kapsamda;

Öncelikle sanığın vekaletnameli müdafii Av.... eşliğinde ilk duruşmada savunmasının alındığı, ancak 23.03.2017 tarihli duruşmaya müdafiinin mazeret bildirerek katılmadığı, duruşmada tanık dinlenmesi dahil esaslı işlemlerin müdafii olmaksızın yapıldığı, 19.04.2017 tarihli duruşmaya müdafiinin katıldığı ancak daha önce yapılan esaslı işlemlerin hatırlatılmadığı, 18.05.2017- 05.07.2017 ve 14.09.2017 tarihli duruşmalara sanık müdafiinin mazeret göstererek katılmadığı, bu duruşmalarda müdafiin yokluğunda bir kısım esaslı işlemlerin yapıldığı, barodan müdafii talebinde bulunulmadığı, hususiyle 14.09.2017 tarihli duruşmada sanığın müdafii yokluğunda esas hakkında savunmasını yaptığı, 19.10.2017 tarihli hüküm duruşmasına sanık müdafiinin katıldığı ancak daha önce yapılan esaslı işlemlerinin CMK'nın 217 inci maddesi gereğince sanığa müdafii eşliğinde diyeceklerinin sorulmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması usul ve yasaya aykırı bulunduğundan hükmün bozulması gerektiği,

İtiraza konu sanık ...'in eylemleri, örgütsel konumu haklarında aynı cezaya hükmedilmiş sanıklar bakımından farklı olması, tespit ve değerlendirme tutanağı getirilmeden ByLock kullanıcısı olduğunun kabulü ile karar verildiği, başka bir deyişle diğer sanıkların eylemleri ve örgütsel konumlarından daha az yoğunlukta olması nazara alındığında; sanık hakkındaki temel cezanın hak, nesafet ve cezanın bireyselleştirilmesi ölçütlerine uygun bir şekilde TCK'nın 3 ve 61 inci maddeleri uyarınca ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden olaya özgülemeden tüm sanıklar hakkında Kanunun gösterdiği ifadeler tekrar edilip aynı gerekçe ile “ .... suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araç, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanıkların kastlarının ağırlığı, amaç ve saikleri gözönüne alınarak" sanık hakkında da alt sınırdan uzaklaşarak aynı cezaların verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunduğu,

Ayrıca takdiri indirim nedeni olarak ise; failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failinin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususların göz önünde bulundurulması gerektiği gözetilmeden geçmişte hakkında herhangi bir suç kaydı ve sabıkası bulunmayan, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışı tespit edilemeyen ve savunmaları dikkate alındığında mahkemeye yardımcı olduğu anlaşılan sanık hakkında yazılı şekilde yeterli olmayan "...geçmiş halleri, suçtan sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, suçtan pişmanlık duyduğu hallerin gözlemlenmemesi nedeni ile haklarında takdiri indirim nedenleri uygulanmamıştır" şeklindeki gerekçe ile TCK’nın 62 nci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi de usul, kanun ve dosya kapsamına uygun bulunmadığından kararın bu yönüyle de bozulmasına karar verilmesi gerektiği,

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yargıtay 16. Ceza Dairesinin düzeltilerek onama kararı ve Bölge Adliyesi Mahkemesinin sanığın mahkûmiyetine ilişkin verdiği istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararının kaldırılarak yerel mahkemenin sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçundan cezalandırılmasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün sanık hakkında savunma hakkının kısıtlanması, temel cezanın teşdiden artırılması ve takdiri indirim maddesinin tatbik edilmemesi suretiyle hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmesine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Dosya kapsamı incelendiğinde; hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmü Yargıtay 16. Ceza Dairesince düzeltilip onanarak kesinleşen sanığın ... il imamına bağlı büyük bölge imamı olarak görev yaptığı, 2015 yılında il imamı tarafından Şuhut bölge imamlığına atandığı, öğrenci evleri adına para topladığı, örgüt adına gezi programları düzenlediği, himmet toplantılarına katıldığı, il imamı ve il imam yardımcılarının düzenledikleri toplantılarda yer aldığının dosya kapsamı ve tanık anlatımlarından anlaşılmış olması nazara alındığında sanığın uzun yıllar örgüt içerisinde yer alması, ... ilinde örgütün önde gelen kişilerinden olması, örgüt içerisinde büyük bölge imamı statüsünde bulunması, il imamına bağlı, direk olarak il imamının emir ve direktifleri doğrultusunda hareket etmesi göz önüne alındığında TCK'nın 3 üncü ve 61 inci maddeleri uyarınca cezanın bireyselleştirilmesi konusunda yerel mahkeme tarafından belirlenen ceza miktarında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı, yine aynı şekilde sanık hakkında TCK'nın 62 nci maddesinin uygulanmamasına dair kabulünde önceki kararda değişiklik yapılmasını gerektiren herhangi bir nedenin bulunmadığı, ayrıca yerel mahkeme kararında belirtilen gerekçelerle sanığın 19.04.2017 ve 19.10.2017 tarihli celselerde müdafii yardımından istifade ettiği ve 19.10.2017 tarihli son celse de sanık müdafiinin dosya kapsamına dair ayrıntılı beyanda bulunduğu nazara alındığında Anayasanın 36 ncı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olmadığı ve savunma hakkının kısıtlanmasına neden olmadığı anlaşıldığından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 16. Ceza Dairesinin, 28.03.2019 tarihli ve 2018/3121 Esas, 2019/2165 sayılı Kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11138, Karar No: 2013/19511, Tarih: 18.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11138 E.  ,  2013/19511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : TCK'nun 203, 43, 62, 51. maddeleri gereğince 6 ay 7 gün hapis cezasının ertelenmesi

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz’ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 11.02.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 02.04.2009 olan suç tarihinde yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12127, Karar No: 2010/12993, Tarih: 14.12.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/12127 E.  ,  2010/12993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küre Asliye (Aile Mah. Sıf.) Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 17/08/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 04/05/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 14/12/2010 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılardan asil ... ve vekilleri Avukat ... ile karşı taraftan davacı asil ... ve vekili Avukat ... ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve davacı yararına takdir olunan 825.00 TL duruşma avukatlık ücreti ile aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine 14/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/980, Karar No: 2010/1439, Tarih: 25.02.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/980 E.  ,  2010/1439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dairemizin 19.11.2009 tarihli geri çevirme kararı ile, tespit sırasında çekişmeli taşınmazlara uygulanan tapu kayıtları ile komşu parsellere ait dayanak kayıtlar istenmiş ise de, kararın gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Bu nedenle:

1- Çekişmeli 101 ada 11 parsel sayılı taşınmaza tespit sırasında uygulanan 22.12.1972 tarih ve 241, 244, 245, 246 ve 255 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte Tapu Sicil Müdürlüğünden getirilerek dosya içine konulması,

2- Çekişmeli 101 ada 11 parsel sayılı taşınmaza komşu, 101 ada 10, 12, 25, 26 ve 32 parsel sayılı taşınmazların dayanak kayıtları olan 22.12.1972 tarih ve 238, 243, 247 ve 256 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte Tapu Sicil Müdürlüğünden getirilerek dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8736, Karar No: 2024/10648, Tarih: 04.07.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8736 E.  ,  2024/10648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/630 E., 2024/839 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/213 E., 2023/375 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 11.01.2018 tarihli kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 07.06.2018 tarihli kararı ile uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek ölçüde önemli delillerin toplanmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin söz konusu kararının ortadan kaldırılmasına, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ortadan kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; kabul edilen ve temyize konu edilen alacak toplamı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32930, Karar No: 2017/11795, Tarih: 27.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/32930 E.  ,  2017/11795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanuna 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçi ... meslek birliği tarafından sunulan belgelerin yanında İngiltere uyruklu sanatçının temsilinin PRS meslek birliği tarafından, yapıldığını ispatlar nitelikte hukuken geçerli belgelerin yasal süresi içinde sunulmadığı ve davaya katılmasına karar verilmesinin de kanun yoluna başvurma hak ve yetkisini kazandırmayacağı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, şikayetçi vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 27/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3451, Karar No: 2007/4417, Tarih: 13.11.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3451 E.  ,  2007/4417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ...’ın hakkında yapılan yargılama sonucunda asıl alacak miktarının suç tarihi itibarıyla asgari ücretin altında kaldığının tesbit edildiği ve günün ekonomik koşulları, paranın satın alma gücü karşısında bu alacağı karşılayacak mal ve gelirin herkeste bulunmasının doğal olduğundan bahisle sanık hakkında ceza tertibine yer olmadığına dair, Afyonkarahisar 2.İcra Mahkemesinin 06.12.2006 tarihli ve 2006/3043-2691 sayılı kararına vaki itirazın reddine dair, Afyonkarahisar 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 22.01.2007 ... ve 2007/68 D-iş sayılı kararını kapsayan dosya aleyhine Adalet Bakanlığından verilen 22.06.2007 ... ve 33225 sayılı kanun yararına bozma talebini içeren Yargıtay C.Başsavcılığının 23.07.2007 ... ve K.Y.B.2007/143328 sayılı tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi,

Tebliğnamede, dosya kapsamına göre,Yargıtay 16.Hukuk Dairesinin 10.04.2007 tarihli ve 2007/1382-1227 sayılı ilamında da belirtildiği gibi 01.06.2005 tarihinden sonra mal beyanında bulunmamak fiilini işleyen borçlu sanıklar hakkında;önceki düzenlemede bulunan "borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde”ifadesine 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun ile değişik İİK’nun 337.maddesinde yer verilmediği gözetildiğinde, kişinin yükümlülüğünü yerine getirmesini sağlamak için belli ölçüde icbar edilebileceğinin, bu amaçla bir süreye kadar hürriyetinden yoksun bırakılabileceğinin kabulü gerekeceği hususunun kabul edilmiş olması karşısında,

Sanık hakkında Afyonkarahisar 2.İcra Müdürlüğünün 2006/4194 sayılı dosyası üzerinden icra takibinde bulunulduğu, ödeme emrinin borçluya tebliğ edilip, takibin kesinleştiği, ancak borçlunun borcunu ödemediği ve İcra ve İflas Kanunu’nun 74.maddesine göre mal beyanında bulunmadığı ve alacağı karşılayacak miktarda malın da haczedilmediğinin anlaşılması karşısında, kanuni sürede mal beyanında bulunmayan borçlunun eyleminin, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun ile değişik İcra ve İflas Kanunu’nun 337.maddesine göre suç teşkil edip anılan maddede öngörülen 10 ... disiplin hapsi ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden kararın bozulması gereğine işaret edilmiştir.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Tebliğnamede Afyonkarahisar 2.İcra Mahkemesinin dosyasının esas numarasının 2006/3044, icra takip dosyasının esas numarasının ise 2006/4193 olmasına rağmen sehven Mahkeme esas numarasının 2006/3043, icra dosyasının esas numarasının ise 2006/4194 yazıldığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Tebliğnamede Afyonkarahisar 2.İcra Mahkemesinin dosyasının esas numarasının 2006/3044, icra takip dosyasının esas numarasının ise 2006/4193 olmasına rağmen sehven Mahkeme esas numarasının 2006/3043, icra dosyasının esas numarasının ise 2006/4194 yazıldığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, mal beyanında bulunmamak eylemi 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinin 1.fıkrasında,"müddeti içinde beyanda bulunmak üzere mazereti olmaksızın icra dairesine gelmeyen veya yazılı beyanda bulunmayan borçlular, alacaklının şikayeti üzerine, icra mahkemesi tarafından on günden bir aya kadar hafif hapis cezasıyla cezalandırılırlar. Borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde yahut borcu karşılayacak miktarda malın haczedilmesi halinde borçluya ceza verilmez." şeklindeki düzenleme ile yaptırım altına alınmış iken, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'un 7.maddesiyle değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinin 1.fıkrası, "müddeti içinde beyanda bulunmak üzere mazereti olmaksızın icra dairesine gelmeyen veya yazılı beyanda bulunmayan borçlu, alacaklının şikayeti üzerine, on ... disiplin hapsi cezası ile cezalandırılır. Alacaklının alacağını karşılayacak miktarda malın haczedilmesi veya borcun ödenmesi halinde, bu ceza düşer."ifadesi ile müeyyide altına alınmak suretiyle değiştirilmiştir. Görüleceği üzere önceki düzenlemede bulunan "Borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde" ifadesine, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Yasa ile değişik İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinde yer verilmemiştir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Tanımlar" başlıklı 2.maddesinin 1.fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; "Kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilmeyen hapsi ifade eder." şeklinde yapılmıştır.