muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12864, Karar No: 2012/1628, Tarih: 07.02.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/12864 E.  ,  2012/1628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ziynet alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının iadesi, mümkün olmaması halinde bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından reddedilen ziynet eşyaları yönünden temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkili ile davalının 05.06.2002 tarihinde evlendiklerini, müvekkiline düğün esnasında bir çok takı takıldığını, evlilik birliği başladıktan sonra davacının hastalanması sonucu kollarının şiştiğini, davalının da ziynet eşyalarını alıp kendi annesine teslim ettiğini, takıların davalıda kaldığını belirterek dava dilekçesinde belirtilen ziynet eşyalarının mümkünse aynen iadesini mümkün değilse fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla bedeli olan 8500 TL nin tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise takıların müvekkilin annesine verildiğinin doğru olmadığını, evlendikten sonra davacının hastalığı nedeniyle sıkıntıya girdiklerini altınların çoğununu davacının kendi rızası sonucu bozdurulduğunu ve bununla tedavi masraflarının ödendiğini savunmuştur.

Evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından alınmış olursa olsun ona bağışlanmış sayılır. Ancak, ziynet eşyalarının iade edilmemek üzere kocaya verildiğinin, kadının isteği ve onayı ile iade edilmemek üzere bozdurulup ihtiyaçlar için harcandığının davalı yanca kanıtlanması halinde, koca ziynet eşyalarını iadeden kurtulur. Davada, davacıya ait olduğu anlaşılan dava konusu ziynet eşyalarının, evliliğin devamı sırasında davalı tarafından bozdurularak davacının tedavi masrafları için harcandığı, davalı yanca kabul edilmektedir. Davalı kadının, iade edilmemek üzere, kendi rızası ile ziynet eşyalarını verdiğini, davalı kocanın kanıtlaması gerekir. Dinlenen davalı tanıkları, davacının ziynetlerin bozdurulmasına rıza gösterdiğini belirtmişlerse de, davacının bunları geri almamak üzere bağışladığına ilişkin herhangi bir beyanda bulunmamışlardır. Kaldı ki, davacının hastalığı sebebiyle yapıldığı iddia edilen masraflara ilişkin herhangi bir harcama belgesi de sunulmamıştır. Bu durumda, davalı koca, davalı kadının iade edilmemek üzere kendi rızası ile ziynet eşyalarını verdiğini kanıtlayamadığından, dava konusu ziynet eşyalarını davacıya iadesi gerekir. Mahkemece, bu yön üzerinde durulmadan yazılı şekilde kısmen kabul kararı verilmesi doğru değildir.

Öte yandan, mahkeme kararı yeterli ve hukuksal bir gerekçeden de yoksun bulunmaktadır. T.C Anayasasının 141/3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK.'nun 388. maddesine (6100 sayılı HMK.'nun 298.maddesi) göre, bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması gerekmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.02.2005 tarih ve 2005/11-5/33 sayılı içtihadında açıklandığı üzere; bir mahkeme kararının gerekçesi, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl değerlendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyar. Kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterir. Tarafların o dava yönünden hukuk düzenince hangi nedenle haklı

veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirmeleri ve Yargıtay'ın hukuka uygunluk denetimi yapabilmesi için ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün bulunması zorunludur.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11390, Karar No: 2016/675, Tarih: 18.01.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/11390 E.  ,  2016/675 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şikayet olunan ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 17/07/2014 tarihli ve 2014/11696 soruşturma, 2014/52954 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 26/08/2014 tarihli ve 2014/452 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/12/2014 gün ve 391707 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca; şikayet olunan ...'nun 18/01/2014 tarihinde Taşova-Amasya mitinginde müştekiye yönelik sarf ettiği iddia olunan "Oğlunun bir vakfı var, adı TÜRGEV. Bu vakıf ne iş yapıyor? Bu vakfa gelen paralar nereden geliyor? Senin oğlunun ne ayrıcalığı var. O da Allah'ın kulu. Onun ayrıcalığı rüşvetleri toplama merkezinin başkanı olmasıdır. Milleti kandırıyorsun bize darbe yapıldı diye çıkmış hala mağduru oynuyorsun. İnsaf ya..." şeklindeki sözlerine ilişkin olarak yapılan şikayet üzerine başlatılan soruşturma sonucunda, söz konusu mitinge ilişkin olarak Taşova İlçe Emniyet Müdürlüğünden temin edilen CD'ler üzerinde yaptırılan incelemede şikayet olunana isnat edilen ifadelere rastlanılmadığı gibi müşteki vekiline davetname çıkarılarak, soruşturma konusu suça ilişkin varsa bilgi ve belgelerin, davetname yazısının tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde Başsavcılığa sunulmasının istenilmesine rağmen başvurunun yapılmadığı, dosyada mevcut delillerden de şikayetçi vekilinin soyut iddiasından başka herhangi bir delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile "şahsi dava" uygulamasından vazgeçilerek soruşturulması şikayete bağlı tüm suçlara ilişkin olarak "re'sen soruşturma" ilkesi kabul edilmiştir. Nitekim anılan Kanun'un 160. maddesinde "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." şeklindeki düzenleme getirilmiştir. Bu itibarla somut olayımızda savcılık tarafından müşteki vekilinin iddialarına ilişkin olarak -özellikle şikayetin basın yoluyla işlendiği de belirtilerek- emrindeki adli kolluk marifetiyle maddi gerçeğin araştırılması için şikayet olunan lehine ve aleyhine olan tüm deliller toplanarak bir karar verilmesi gerekirken, dosyadaki bilgi ve belgelerden 18/01/2014 tarihindeki Taşova mitinginin tamamını yansıtmadığı anlaşılan Taşova Emniyetinin görüntü kayıtları ile yetinilerek, söz konusu mitinge ilişkin diğer kayıtların, bilgi ve belgelerin araştırılmayarak, ayrıca 5271 sayılı Kanun'un mezkur 160. maddesindeki resen soruşturma ilkesi göz ardı edilerek 10 gün içinde şikayete ilişkin bilgi ve belgelerin sunulmadığından bahisle eksik incelemeye dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik yapılan itirazın, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O Yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır.

Bir fiilin işlendiği haberinin alınması üzerine, suçu takibe yetkili makamlar tarafından derhal hazırlık soruşturmasına başlanmasını ifade eden ilkeye "araştırma mecburiyeti ilkesi"; hazırlık soruşturmasının neticesinde fiilin takibini gerektirecek hususlarda fiilin ve failin belli olması, yeterli emareler teşkil edecek vakıaların bulunması, başka bir ifade ile, şüphelerin ciddi olduğunun tespit edilmesi ve dava şartlarının gerçekleşmiş olması durumunda, yetkili makam tarafından kamu davasının açılmasını ifade eden ilkeye ise "kamu davasını açma mecburiyeti ilkesi" denilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; müşteki N. B. E. vekilinin şikayet dilekçesinde, şikayet olunan ...'nun 18/01/2014 tarihinde Taşova-Amasya mitinginde müştekiye yönelik sarf ettiği iddia olunan "Oğlunun bir vakfı var, adı TÜRGEV, Bu vakıf ne iş yapıyor? Bu vakfa gelen paralar nereden geliyor? Senin oğlunun ne ayrıcalığı var. O da Allah'ın kulu. Onun ayrıcalığı rüşvetleri toplama merkezinin başkanı olmasıdır." şeklindeki sözlerine ilişkin olarak yapılan şikayet üzerine başlatılan soruşturma sonucunda, söz konusu mitinge ilişkin olarak Taşova İlçe Emniyet Müdürlüğünden temin edilen CD'ler üzerinde yaptırılan incelemede şikayet olunana isnat edilen ifadelere rastlanılmadığı gibi müşteki vekiline davetname çıkarılarak, soruşturma konusu suça ilişkin varsa bilgi ve belgelerin, davetname yazısının tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde Başsavcılığa sunulmasının istenilmesine rağmen başvurunun yapılmadığı, dosyada mevcut delillerden de şikayetçi vekilinin soyut iddiasından başka herhangi bir delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Ancak şikayete konu sözlerin basın ve yayın organlarında da yer aldığı anlaşılmasına rağmen, buna ilişkin yayınların ilgili basın kuruluşlarından temin edilmediği görülmektedir. Bu nedenle itiraz merciince soruşturmanın eksik yapılmış olduğu gözetilerek, gereğinin takdir edilmesi gerekirken itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- İstanbul 1. Sulh Ceza Hakimliği'nin 26/08/2014 tarihli ve 2014/452 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 18.01.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8045, Karar No: 2014/21308, Tarih: 03.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/8045 E.  ,  2014/21308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2010/1119-2012/1204

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 07.05.2009-17.05.2010 tarihleri arasında davalı işverenlikler nezdinde yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca aşırı yük tonajlı araçlar nedeniyle ücretinde mazot kesintisi tahakkuk ettirildiğini, işe girişte %35 oranında yakıt oranının bilgisi ve rızası dışında %32’ye indirilmesi karşısında işverenliğe bu tek taraflı değişikliği kabul etmediğini bildirmesi üzerine iş sözleşmesinin sona erdirildiğini ileri sürerek kıdme ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili R.. şirketinin birçok taşıma işleminin ihalesini aldığını ve bu işin ifası için başka şirketlerle istisna sözleşmesi imzaladığını, işçilerin sevk ve idaresini PTS şirketinin üstlendiğini, davacının hukuka aykırı tutumları ve uhdesinde bulunan takografları iade etmemesi sebebiyle iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve kanuni düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca kanuni unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda, mahkemece bilirkişi raporuna göre yapılan değerlendirme ve hesaplamalar referans gösterilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret ve yıllık izin ücreti talepleri kabul edilirken fazla çalışma ücreti, hafta tatili ve genel tatil ücretleri talepleri reddedilmiştir. Bununla beraber özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlığın yoğunlaştığı fesih olgusu ve husumet konusunda mahkeme kararı gerekçe ihtiva etmediği gibi mahkemece referans gösterilen ve benimsendiği ifade edilen bilirkişi raporu da bu noktada takdiri mahkemeye bırakmıştır.

Anayasanın 141. maddesi ile 6100 sayılı Kanun’un 297. maddesine uygun gerekçeli kararın mevcut olmaması bozmayı gerektirmiştir. Bozma sebebine göre de sair temyizlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9498, Karar No: 2010/9847, Tarih: 04.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/9498 E.  ,  2010/9847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKKEKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/03/2010

Taraflar arasındaki davadan dolayı Tekkeköy Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 18.3.2010 gün ve 180-80 sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 10.6.2010 gün ve 5913-6703 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptal ve sicil kaydının kütükten terkini isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, hak düşürücü süre nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 3715 parsel sayılı taşınmazın geldisi olan 804 nolu parselin kadastro tespitinin 17.4.1970 ve 1639 nolu parselin kadastro tespitinin de 13.7.1965 tarihlerinde kesinleştiği eldeki davanın ise 13.7.2009 tarihinde açıldığı kayden sabittir.

Bilindiği üzere, 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrasına “Bu hüküm, iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet veya diğer kamu tüzel kişileri dâhil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır.” cümlesi ve aynı Yasa’nın 3. maddesi ile de 3402 Sayılı Yasa’ya “Bu Kanunun 12 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükmü, Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindeki geçici 10. madde eklenmiştir.

Somut olayda, kadastronun kesinleşmesinden itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık sürenin geçtiği açıktır. Bilindiği üzere; 3402 Sayılı Yasanın 12/3. Maddesinde öngörülen süre hak düşürücü süre olup kamu düzeni ile ilgilidir ve mahkemece davanın her aşamasında re’sen gözetilmesi gerekli olumsuz dava şartlarındandır.

Özellikle, bu hususlar gözetilerek davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. O halde, davacı Hazine vekilinin diğer temyiz itirazı yerinde değildir, reddine,

Ancak hemen belirtilmelidir ki, bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya dayeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz.

Anılan bu kural yasal ve yargısal uygulamada kararlılık kazanmıştır.(Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297) Ayrıca, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Öte yandan avukatlık ücreti 29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca yargılama giderlerinden sayılır. Davacı Hazine, temyiz dilekçesinde sair nedenlerden söz etmek suretiyle bu hususa değinmiştir.

Taşınmazın kıyı kenar çizgisi kapsamında kalması halinde davacı Hazinenin dava tarihinde dava açmakta haklı olacağı dikkate alındığında ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa gereğince dava reddedildiğine göre davalının tüm yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden sorumlu tutulması gerekeceğinde kuşku yoktur. Hal böyle olunca, yerinde uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile keşif yapılarak taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığının saptanması ve oluşacak duruma göre yargılama giderlerinin hüküm altına alınması gerekirken, değinilen husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Anılan bu hususlar davacı Hazinenin karar düzeltme isteği üzerine bu defa yapılan inceleme sonucu anlaşıldığından davacı Hazinenin karar düzeltme istiğinin HUMK.'nun 440.maddesi hükmü uyarınca kabulü ile Dairenin 10.6.2010 tarih 2010/5913 Esas - 2010/6703 sayılı onama kararının HUMK.'nun 428.maddesi hükmü uyarınca BOZULMASINA, 04.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32749, Karar No: 2017/4737, Tarih: 26.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/32749 E.  ,  2017/4737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

sürüklenen çocuk ... müdafii

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ...'ya CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafii atanması gerekli ise de, yaşı küçük sanığın yakalama ile savunmasının alındığı 14.02.2014 tarihi itibariyle 18 yaşını doldurması nedeniyle zorunlu müdafii atanmasının gerekli olmaması suça sürüklenen çocuğun da müdafii istememesi ve atanan müdafiiden de haberdar olmadığı anlaşılmakla suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen 21.04.2014 tarihli kararın suça sürüklenen çocuk ...'ya usulüne uygun olarak (cezaevinde olması halinde öncelikle cezaevine, aksi halde sorgusunda bildirdiği son bilinen adresine, buradan iade dönerse güncel mernis adresine olacak şekilde) tebliği ile temyiz dilekçesi sunması halinde dosyasına eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 26/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.