muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1910, Karar No: 2019/4433, Tarih: 17.06.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/1910 E.  ,  2019/4433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Davacı ,20/06/2015 tarihli kazanın iş kazası olduğunun tespitini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabı;

Davalı Kurum,davanın reddini savunmuştur.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi ;

İlk derece mahkemesince, davacının yargılama aşamasında sunduğu 22/05/2015 tarihli kira sözleşmesinin adi nitelikte olduğu,her zaman düzenlenebileceği,tanık olarak dinlenen ...’nin SGK soruşturması kapsamındaki beyanı ile mahkeme huzurundaki beyanı arasında çelişki bulunduğu,...’nin davacıya ait patos makinesini kiralamak suretiyle tarlasında çalıştırdığı ve davacının bu sırada kazaya uğradığı kanaati oluşmakla, tarımsal faaliyet olarak kabul edilemeyeceği, davacının ticari kazanç elde etmek saikiyle hareket ettiği,iş kazası sayılması koşulları gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu ;

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi ;

Bölge adliye mahkemesince,davacının kendisine ait olan patoz makinesi ile başkasının kiraladığı tarlada ücret karşılığı saman yaparken kazayı geçirdiğinin ve bunun 5510 sayılı Yasanın 13/19.maddesine göre tarımsal faaliyet olarak kabul edilemeyecek oluşu, davacının ticari kazanç elde etme saikiyle hareket ettiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

E) Temyiz;

Davacı,tarlayı ...’den kiraladığını,davacının zaten çiftçi olduğu ve tarımsal faaliyette bulunduğu için tarım sigortalısı olduğunu,müfettiş tarafından yeterli araştırma yapılmadığını,kaldı ki tanığın mahkeme huzurunda verdiği yeminli beyanına itibar edilmesi gerektiği,tanık Ahmet’in kendisinin zaten patos makinesi olduğunu ve kimseden patos makinesi kiralamadığını beyan ettiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dava, davacının 20/06/2015 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Davacı, kiraladığı tarlada patoz makinesi ile çalışırken meydana gelen kaza nedeniyle yaralandığını iddia etmektedir.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

Dava, davacının 20/06/2015 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Davacı, kiraladığı tarlada patoz makinesi ile çalışırken meydana gelen kaza nedeniyle yaralandığını iddia etmektedir.

Sosyal Güvenlik Kurumu’nun 23/08/2016 tarihli inceleme raporunda, davacı ...’ın ,20/06/2015 tarihinde,... ve ... isimli kişilere ait tarlada,eniştesi ... tarafından daha önce biçilmiş otları kendisine ait patos makinesi ile saman yapma işlemi sırasında,patos makinesinin turbo denilen pervanesinin etrafındaki saman artıklarını temizlemek isterken parmağını makinenin pervanesine kaptırması sonucu kazanın yaşandığı, ...’ın kendi tarlasında veya kiralamak suretiyle başkasının tarlasında ekim dikim ,üretme faaliyetinden dolayı herhangi bir kazaya uğramayıp ,yalnızca kendisine ait patos makinesiyle başkasına ait tarlada ticari kazanç elde etmek amacıyla (para karşılığında başkasının otlarını saman yapma işlemi) faaliyette bulunurken kazaya maruz kaldığının anlaşıldığını, her ne kadar kendisine ait tarlalarından dolayı,5510 SK 4/b bendinin 4 numaralı alt bendi kapsamında sigortalı olma niteliğine haiz olsa da kaza olayının ,5510 SY 3.maddesi 19.fıkrasında belirtilen tarımsal faaliyet tanımlaması dışında meydana gelmiş olması nedeniyle ,geçirdiği kazanın 5510 SY 13.maddesi kapsamında iş kazası olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı belirtilerek , ...’ın 5510 sayılı Yasanın 4/1-b.4 bendi kapsamında sigortalı olduğu, geçirdiği kazanın 5510 SY 13.maddesi kapsamında bir iş kazası olmadığı, hastalık olayı olarak değerlendirilmesi gerektiği ifade edilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) maddesinde, köy ve mahalle muhtarları ile hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan tarımsal faaliyette bulunanların sigortalı olacakları, anılan Kanunun 3. maddesinde ise tarımsal faaliyetin, “Kendi mülkünde, ortaklık veya kiralamak suretiyle başkalarının mülkünde veya kamuya mahsus mahallerde; ekim, dikim, bakım, üretme, yetiştirme ve ıslah yoluyla yahut doğrudan doğruya tabiattan istifade etmek suretiyle bitki, orman, hayvan ve su ürünleri elde edilmesini ve/veya bu ürünlerin yetiştiricileri tarafından; muhafazasını, taşınmasını veya pazarlanmasını,” ifade edeceği, 7. maddenin (b) bendinde sigorta hak ve yükümlülüklerinin “tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlar için tarımsal faaliyetlerinin kanunla kurulu ilgili meslek kuruluşlarınca veya kendilerince, bir yıl içinde bildirilmesi halinde kaydedildiği tarihten, bu süre içinde bildirilmemesi halinde ise bildirimin Kuruma yapıldığı tarihten” itibaren başlayacağı, 9. maddenin 1. fıkrasının 5. bendi gereği sigortalılığın “Tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlar için, tarımsal faaliyetinin sona erdiği veya 6 ncı maddenin birinci fıkrasının (ı) bendi uyarınca muafiyet kapsamına girdiği yahut 65 yaşını doldurması nedeniyle talepte bulunduğu tarihten,” itibaren sona ereceği belirtilmiştir.

Davacının 01/05/2015 tarihinde başlayan 2926 sayılı Yasa (4b) kapsamında zorunlu sigortalılığı bulunduğu, kaza tarihinde sigortalılığının devam ettiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacının 2926 sayılı yasa kapsamındaki sigortalılığı açısından kaza tarihinde prim borcu olup olmadığını araştırmak, prim borcunun bulunmaması veya prim borcunun ödenmesi halinde hak sahiplerine gelir bağlanabileceği belirtilerek tarımsal faaliyet olarak kabul edip 5510 sayılı Yasanın 4-b kapsamında değerlendirerek iş kazası olduğunun tespitine karar vermektir.

O halde, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/06/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14540, Karar No: 2017/702, Tarih: 07.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/14540 E.  ,  2017/702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, işlamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, davalı ...Evden Eve Nakliyat Ltd. Şti., ...Sigorta A.Ş. ile birleştirilen ... İş Mahkemesinin 2012/517 Esas - 2012/732 Karar sayılı dosyasındaki davalı .... hakkındaki davasının reddine, davalı ... hakkındaki davasının kısmen, birleştirilen dosyadaki davalı ... hakkındaki davasının tamamen kabulü ile; sigortalıya bağlanan ilk peşin sermayeli değerli gelirin yarısı olan 25.624,44 TL miktarının davalı ...'tan bu miktarın 24.638,41 TL sinden davalı ...'dan tahsili ile davacıya ödenmesine, bu miktara gelir bağlama ve onay tarihi olan 22/11/2011 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar vermiştir.

Hükmün, davacı kurum ve davalılardan ... ile birleşen dosya davalısı ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Birleşen dava davalısı ... avukatının temyiz itirazları bakımından

Hüküm İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesi hükmüne göre, iş mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Olayda, gerekçeli karar 09.05.2014 tarihinde temyiz eden davalıya bizzat yöntemince tebliğ edilmiş, davacı kurum avukatının temyiz dilekçesi de 22.05.2014 tarihinde tebliğ edimiş, temyiz ise 10.06.2014 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi geçtiğinden 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı da göz önünde tutularak davalı şirket vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE,

2-Davacı Kurum ve davalı ... avukatlarının temyizi bakımından yapılan incelemede ise;

A-Dava, 03.02.2011 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazası nedeniyle sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan masraflar nedeniyle oluşan

./...

Kurum zararının tüm davalılardan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 21.maddesidir.

A-Dava, 03.02.2011 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazası nedeniyle sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan masraflar nedeniyle oluşan

./...

Kurum zararının tüm davalılardan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 21.maddesidir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrası, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşullarını düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücûan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Eldeki davada ise, aldırılan kusur raporunda davalı işveren şirket hakkında herhangi bir irdeleme bulunmadığı gibi kusurlu olup olmadığını dahi belirtilmemesi isabetsizdir. Meydana gelen olayda işverenin objektif özen yükümlülüğü çerçevesinde yapılacak

./...

irdeleme ile olayın meydana geldiği iş kolunda uygun bir kusur raporu aldırılmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırıdır.

Eldeki davada ise, aldırılan kusur raporunda davalı işveren şirket hakkında herhangi bir irdeleme bulunmadığı gibi kusurlu olup olmadığını dahi belirtilmemesi isabetsizdir. Meydana gelen olayda işverenin objektif özen yükümlülüğü çerçevesinde yapılacak

./...

irdeleme ile olayın meydana geldiği iş kolunda uygun bir kusur raporu aldırılmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırıdır.

B- Zorunlu mali sorumluluk sigortası; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 91. maddesine göre, işletenler motorlu taşıtların kullanılmasından doğan, üçüncü kişilere verdikleri zararları karşılamak üzere zorunlu mali mesuliyet sigortası yaptırmak zorundadırlar. Sigorta şirketi, araç sahibinin, gerek müstahdeminin kusurundan ve gerekse, bizzat kendi kusurundan doğacak mali mesuliyetini temin etmektedir. Bu yönden sigorta şirketleri işletenin yada şoförlerinin, kusurları ile neden oldukları olaydan dolayı doğan mali sorumluluklarının belirli limit dahilinde kefili durumundadır. Karayolları Trafik Kanuna göre zorunlu mali mesuliyet sigortası yaptırmak zorunlu bulunmakla beraber, bu tür sigorta sözleşmesi de diğer sözleşmeler gibi sigorta ettiren ile sigortacı arasında karşılıklı ve birbirine uygun irade açıklaması ile sigorta sözleşmesi poliçeye bağlanmak suretiyle kurulur. Sigorta şirketleri, sigortaladığı aracın sürücüsü ile şayet tespit edilmişse araç malikinin kusurlarıyla ve poliçe limitleriyle sınırlı biçimde zarardan sorumlu tutulabilirler. Dolayısıyla sigorta şirketinin, zorunlu mali mesuliyet sigortası kapsamında Kurumun rücu alacağından sorumluluğu; kaza tarihi itibariyle geçerli olan poliçede yazılı sorumluluk limiti ile sınırlıdır. Sigorta şirketi tarafından, 2918 sayılı Yasa kapsamında poliçeye dayalı akdi sorumluluk nedeniyle poliçe limiti dahilinde, sigortalı ya da hak sahiplerine ödeme yapıldığının geçerli belgelerle kanıtlanması durumunda, sigorta şirketinin mükerrer ödeme ile karşı karşıya bırakılmaması bakımından, ödediği miktar oranında tazmin sorumluluğundan kurtulduğunun kabulü gereklidir.

Eldeki davada ise, mahkemece sigorta şirketlerinin sürücülerin kusurlarından dolayı sorumlu olmadıkları, sadece araç malikini sigortaladığı bunun harici kimseleri sigortalamış olmadığı gerekçesi ile sigorta şirketleri hakkında açılan davaların reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda oluşa uygun bir kusur raporu aldırdıktan sonra, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve diğer davalı ... avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...'a iadesine, 07.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10608, Karar No: 2024/3936, Tarih: 07.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/10608 E.  ,  2024/3936 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/791 E., 2021/316 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, ibadethanelere zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, onama

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2. Suça sürüklenen çocuklar hakkında ibadethanelere zarar verme suçundan kurulun hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocukların, caminin girişinin sağ tarafında bulunan kapağı kilitli olan dolabın kapağını çekerek zorladığı, dolabın menteşe kısmının kırılması üzerine dolabın içindeki amfiyi çalan ve suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 153/1, 31/3. maddelerinde belirtilen ibadethanelere zarar verme suçunun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, ilk hükmün verildiği 07.05.2015 tarihi ile ikinci hükmün verildiği 09.04.2021 tarihleri arasında gerçekleştiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/407, Karar No: 2019/867, Tarih: 06.03.2019

**23. Hukuk Dairesi         2019/407 E.  ,  2019/867 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalılar ......., ... ve ..., ..., ... ve ..., ..., ..., ..., ... ile ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı arsa sahibi ile davalılardan.......arasında düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme uyarınca taşınmazın yükleniciye devredildiğini ve kat irtifakı kurularak diğer davalılar adına tescil edildiğini, ancak yüklenicinin inşaata başlamadığını öne sürerek taraflar arasında imzalanan sözleşmenin feshi ile davalılar adına kayıtlı olan tapuların iptali ile haciz ve ipoteklerden ari olarak müvekkili adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin inşaatı belirlenen sürede teslim etmediği gibi inşaata dahi başlamadığı, diğer davalıların ise henüz ortada tamamlanmış bir inşaat yokken, davalı şirketten veya davalı şirketin temlik yaptığı üçüncü kişilerde......aire satın aldığı, davacı yanın inşaat yapmak amacı ile davalı şirkete verdikleri taşınmazlarında inşaatın süresinde yapılmamış olması nedeni ile bu taşınmazlarını geri talep etmelerinde hakları ve hukuki yararları bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı bir kısım davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar ...., ... ve ..., ..., ... ve ..., ..., ..., ..., ... ile ... vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

.../...

S.2

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar .., ... ve ..., ..., ... ve ..., ..., ..., ..., ... ile ... vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca davalı ..... harç alınmasına yer olmadığına, fazla yatırılan peşin harçların davalılar ..., ... ve ... ile ...'ya iadelerine, aşağıda yazılı onama harçlarının diğer temyiz eden davalılardan alınarak Hazineye irat kayhdına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.03.2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi....

......

MUHALEFET ŞERHİ