muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3593, Karar No: 2018/216, Tarih: 15.01.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/3593 E.  ,  2018/216 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 01/04/2003 - 09/03/2012 tarihleri arasında davalı şirkete ait işyerinde asgari ücret karşılığında çalıştığı, doğum sonrası ücretsiz izin kullandığı sırada davalı şirket tarafından keşide edilen ihtarname ile iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının doğum sonrası kullandığı ücretsiz iznin bitim tarihi olan 01/03/2012 tarihinde işe başlaması gerekirken hiçbir mazeret bildirmeksizin işe gelmediğini, bunun üzerine ihtarname ile işe davet edildiğini, davacı tarafından bu ihtarnameye cevap verilerek yeniden ücretsiz izin talep edildiğini, davalı şirket tarafından bu talep de kabul edilerek tüm yasal izinlerini kullandıktan sonra 02/05/2012 tarihinde hak kaybı olmaksızın işe başlayabileceğinin bildirildiğini, ancak davacının işe başlamadığını, fazla mesai ve genel tatil günü çalışması yapması halinde karşılığının bordroya yansıtılarak ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen ilk karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 28/09/2015 tarihli 2014/13879 E. 2015/26445 K. sayılı ilamı ile özetle;

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen ilk karar davacı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 28/09/2015 tarihli 2014/13879 E. 2015/26445 K. sayılı ilamı ile özetle;

"...Davacının 16 haftalık doğum izninden sonra süt izinlerini toplu kullanmak suretiyle 45 gün daha izin kullandığı ve bu iznin bitiminden itibaren de 4 ay ücretsiz izin kullandığı, 01/03/2012 tarihine kadar kullandığı ücretsiz izin süresinin bitiminden sonra işe başlamadığı, bunun üzerine davalı işverenlikçe davacıya ihtarname gönderildiği, mazeret bildirilmesinin istendiği, devamsızlığın belgelenmesi veya işe başlanmaması halinde iş akdinin feshedileceğinin belirtildiği, ihtarnamenin 13/03/2012 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davacının 02/04/2012 tarihine kadar yanıt vermemesi üzerine 16/03/2012 tarihinde .... çıkış bildiriminin yapılarak iş akdinin devamsızlık nedeniyle feshedildiği mahkemenin de kabulündedir. Bu fesihten sonra davacının kalan ücretsiz iznini kullanma talebinin 02/04/2012 tarihli ihtarname ile şirkete tebliğ edildiği, davacının kalan ücretsiz iznini kullanma talebinin davalı şirketçe kabul edilerek 02/05/2012 tarihine kadar izin kullanarak herhangi bir hak kaybına uğramaksızın davacının işe başlayacağının bildirildiği de sabittir. Her ne kadar mahkemece tüm bu sürece rağmen davacının işe başlamadığı gerekçesiyle davacının tazminat talepleri reddedilmiş ise de işverenin feshinden sonra davacının ücretsiz izin kullanımına yönelik ihtarının işverence kabul edildiği ve davacının devamsızlığının ücretsiz izin hakkına dayandığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının tazminat taleplerinin kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddi hatalıdır.

Davacının genel tatil çalışma ücreti talebi bordroda tahakkuk bulunduğu gerekçesiyle kısmen reddedilmiş ise de, reddedilen çalışma günlerine ilişkin bordroda tahakkuk bulunmadığı anlaşıldığından anılan alacağın bu gerekçe ile reddi bozma nedenidir.

Taraf tanık beyanlarına göre ve özellikle davalı tanığı ...... anlatımlarından davacının hafta içi 5 gün 08.00 - 19.00 arasında ve ayda 3 Cumartesi de aynı saatler arasında çalıştığı gözetilerek bordrolarda tahakkuk bulunmayan aylar yönünden bir değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken talebin yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma kararı sonrası mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Fazla mesai ücreti yönünden; Dairemizin yerleşik uygulamasına göre indirim miktarının talepten değil hesap üzerinden uygulanması, hükmedilecek miktarın talep de dikkate alınarak bu şekilde belirlenmesi gerektiği, mahkemece uygulanan takdiri indirim sonucu hükmedilen miktarın dava dilekçesinde istenen miktarın da altında kaldığı, bu nedenle fazla mesai ücreti yönünden bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı kuralına aykırılık olsa da bunun sonuca etkili olmadığı anlaşılmıştır.

E) Gerekçe:

1-Fazla mesai ücreti yönünden; Dairemizin yerleşik uygulamasına göre indirim miktarının talepten değil hesap üzerinden uygulanması, hükmedilecek miktarın talep de dikkate alınarak bu şekilde belirlenmesi gerektiği, mahkemece uygulanan takdiri indirim sonucu hükmedilen miktarın dava dilekçesinde istenen miktarın da altında kaldığı, bu nedenle fazla mesai ücreti yönünden bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı kuralına aykırılık olsa da bunun sonuca etkili olmadığı anlaşılmıştır.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyulmasına karar verildiği, kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai ücretinin davacı tarafından bozma ilamından sonra 06/08/2016 harç tarihli ıslah dilekçesi ile ıslah edildiği ve mahkemece ıslahla artırılan miktarlar dikkate alınarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bozmadan sonra ıslah yapılıp, yapılamayacağı hususunda Yargıtay Hukuk Daireleri arasındaki içtihat uyuşmazlığının giderilmesi amacı ile içtihatların birleştirilmesi gündeme gelmiş, konu Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu' nun 06/05/2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararı ile “Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04/02/1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Yargıtay Kanunu' nun 45/5. maddesi “İçtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerine ve Adliye Mahkemelerini bağlayacağı “ hükmünü içermektedir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece Dairemizin 28/09/2015 tarihli bozma kararından sonra 06/08/2016 tarihinde yapılan ıslaha değer verilerek karar verilmesi HMK.nun 177/1. maddesinin “Islah tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir” hükmü ile “Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04/02/1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın değiştirilmesine gerek olmadığına ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı YİBK” karşısında isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 15/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2016/15829, Karar No: 2017/11797, Tarih: 27.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/15829 E.  ,  2017/11797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanuna 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçi MESAM meslek birliği tarafından sunulan belgelerin yanında İngiltere uyruklu sanatçının temsilinin PRS meslek birliği tarafından, yapıldığını ispatlar nitelikte belge ile MSG tarafından da hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli belgelerin yasal süresi içinde sunulmadığı ve davaya katılmalarına karar verilmesinin de kanun yoluna başvurma hak ve yetkisini kazandırmayacağı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, şikayetçi vekillerinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 27/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19475, Karar No: 2014/37371, Tarih: 17.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/19475 E.  ,  2014/37371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/8735

MAHKEMESİ : Küre Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2012

NUMARASI : 2012/12 (E) ve 2012/18 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılanın K.. Aile Sağlığı Merkezi aile hekimi tarafından düzenlenen 24.04.2012 tarihli raporunda katılanın “sol kol dış yan ve arka yüzü içeren 10\*10 cm boyutlarında ağrılı travma ile uyumlu hiperemik lezyon” şeklindeki yaralanmasının basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte olduğu bildirilmiş ise de, katılanda tespit edilen yaralanma bulguları dikkate alındığında söz konusu raporun hükme esas alınacak yeterlilikte olmadığı gözetilerek katılanın yaralanmasının basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9680, Karar No: 2024/15054, Tarih: 17.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/9680 E.  ,  2024/15054 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/4156 E., 2024/690 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi kararları kaldırılarak yeni hüküm tesisi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İlk derece mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan şikâyetçi sayısınca 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca üç kez 4 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanık müdafinin istinaf talebi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve kurulan hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafinin temyiz isteminin, şikâyetçi ...'ın sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, şikâyetçi ...'in yurt dışında yaşadığı için duruşmalara katılmadığına, beyanının alınmadığına, görgü tanığı bulunmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın olay tarihinde, aynı otelin hamam bölümünden yararlanan şikâyetçilerin, soyunma odasında bulunan ve her biri şikâyetçilere ait, ayrı ayrı kilitli olan soyunma dolaplarının kilitlerini zorlayıp açarak para, kimlik, kredi kartı çalması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın kapıları ayrı ayrı kilitli olan dolapların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğunun anlaşılması TCK'nın 43. maddesinin gerekçesinde de ifade edilen açıklamalar karşısında, sanığın şikâyetçilere yönelik ayrı ayrı hırsızlık suçundan mahkûm edilmesi yerine, yazılı şekilde tek hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 22.02.2024 tarihli ve 2023/4156 Esas, 2024/690 Karar sayılı hükmünün 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde aynı Kanun'un 307/5. maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca takdiren Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16305, Karar No: 2014/347, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/16305 E.  ,  2014/347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/275775

MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2010

NUMARASI : 2010/532 (E) ve 2010/1005 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 05.01.2010 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/474, Karar No: 2012/188, Tarih: 08.05.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/13-474 E.  ,  2012/188 K.**

* ETKİN PİŞMANLIK

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 523

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 168

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanıklar Müslim, Erdal ve Ahmet’ın 765 sayılı TCY’nın 493/2-son ve 522. maddeleri uyarınca 4’er yıl hapis, suç eşyasını satın alma  suçundan sanık Ramazan’in aynı yasanın 512/1, 522, 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca 75.000 TL ağır para cezasıyla cezalandırılmalarına ilişkin, Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14.06.1995 gün ve 252-526 sayılı hüküm, temyiz edilmeksizin 17.07.1995 tarihinde kesinleşmiştir.

5237 sayılı TCY’nın yürürlüğe girmesi üzerine Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan uyarlama yargılaması sonucunda 23.10.2007 gün ve 252-526 sayı ile; hükümlü Müslim’ün lehe kabul edilen 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b ve 143. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Bu kararın hükümlü tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 29.09.2011 gün ve 3913-1732 sayı ile;

“Sanığın suç tarihinde yakınana ait Doğan marka aracın sol ön kapı tutacağının alt kısmını spatula ile zorlayarak aracın kilit tertibatına müdahale etmeksizin mandalını attırarak açıp aracı düz kontak yaparak çalıştırmak suretiyle gerçekleştirdiği hırsızlık eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu yöndeki bozma düşüncesi benimsenmemiş, hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesi uygulanmamışsa da, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında ve re'sen gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre hükümlü Müslim 'ün temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, hükümlü hakkındaki usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi onanmasına” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 17.11.2011 gün ve 93594 sayı ile;

“İtiraza konu uyuşmazlık; mağdura ait otomobili, arkadaşlarıyla birlikte bulunduğu yerden alarak götüren, bir süre gezdikten sonra teyp, hoparlör ve telefon ahizesini aldıktan sonra terk eden, başka bir suç nedeniyle yakalandığında atılı suçu da işlediğini itiraf edip otomobilden aldığı eşyaları sattığı şahsın adını söyleyerek eşyaların buradan alınıp mağdura iade edilmesini sağlayan hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 168/1. maddesinde yazılı etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanma olanağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

5237 sayılı TCK’nın 168. maddesinde yazılı etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için, maddede sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesinden sonra, failin bizzat pişmanlık göstererek, mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir.