muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3734, Karar No: 2013/12678, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3734 E.  ,  2013/12678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hayâsızca hareketlerde bulunma suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; cinsel taciz suçundan mahkûmiyetine dair Fatsa Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 31.03.2010 gün ve 2009/772 Esas, 2010/402 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, mağdurelerin birlikte kaldığı yurt odasının camına değişik zamanlarda taş atıp onların bakmasını sağladıktan sonra kendisi sokak ortasında bulunduğu halde, cinsel organını çıkartıp mağdurelere göstermekten ibaret eyleminin mağdurelere yönelik cinsel taciz suçuyla birlikte, ayrıca sokak ortasında gerçekleştirmesi nedeniyle hayâsızca hareketlerde bulunma suçunu da oluşturduğu gözetildiğinde, TCK.nın 44. maddesinde öngörülen fikri içtima kuralları gereğince cinsel taciz suçundan tayin edilecek cezanın suçun işleniş şekli itibarıyla hakkaniyet gereği hayâsızca hareketlerde bulunma suçu için kanunda öngörülen cezanın alt sınırı olan 6 aydan az olamayacağı ve değişik zamanlarda aynı suçu iki defa her iki mağdureye yönelik olarak işlemesi nedeniyle de TCK.nın 43. maddesinin alt sınırdan uzaklaşılarak uygulanması gerekiği gözetilmeden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21053, Karar No: 2013/15891, Tarih: 04.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/21053 E.  ,  2013/15891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Katılan vekilinin “2003 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

“Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” suçu ile “sahte fatura düzenlemek” suçunun birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, sanık ... hakkında verilen mütalaa ve düzenlenen vergi raporlarının 'sahte fatura düzenlemek' eylemine ilişkin olduğu ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek eylemine yönelik mütalaa bulunmadığı gibi Samsun Vergi Dairesi Başkanlığının 06.05.2008 tarih ve 1600 sayılı mütalaasının sanık ...'na ilişkin olup sanık ... hakkında düzenlenmiş bir vergi dairesi mütalaası bulunmadığı gözetilmeden, 22.10.2008 tarihli iddianame ile muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek suçundan her iki sanık hakkında da açılan kamu davasında, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2003 takvim yılında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan 31.12.2003'ten hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar müdafii ve katılan vekilinin sanıkların “2004 ve 2005 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” suçundan mahkumiyetlerine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise:

“Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” suçu ile “sahte fatura düzenlemek” suçunun birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, sanık ... hakkında verilen mütalaa ve düzenlenen vergi raporlarının 'sahte fatura düzenlemek' eylemine ilişkin olduğu ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek eylemine yönelik mütalaa bulunmadığı gibi Samsun Vergi Dairesi Başkanlığının 06.05.2008 tarih ve 1600 sayılı mütalaasının sanık ...'na ilişkin olup sanık ... hakkında düzenlenmiş bir vergi dairesi mütalaası bulunmadığı gözetilmeden, 22.10.2008 tarihli iddianame ile muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek suçundan her iki sanık hakkında da açılan kamu davasında, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı ise de zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu cihetle;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2004 ve 2005 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en son sahte faturaların düzenlendiği 22.11.2004 ve 29.05.2005 suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıklar müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4320, Karar No: 2024/8315, Tarih: 09.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/4320 E.  ,  2024/8315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1072 E., 2022/1736 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Akhisar 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2014/396 E., 2021/345 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili, davalı ... ve ... .. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 31.10.2013 günü davalılara ait inşaatta çalışırken inşaatın 3. katından düşerek yaralandığını, davalılardan ...'nun inşaat işleri yaptığını ve diğer davalı ...'a ait 4 katlı binanın tadilat ve yenileme işlerini almış olduğunu, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğunu belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 10.000,00 TL maddi tazminatın ve 200.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş, 18.03.2020 tarihli dilekçesi ile maddi tazminata ilişkin taleplerini 513.619,96 TL olarak arttırmıştır.

II. CEVAP

Davalı ... İnşaat San. ve Tic, Ltd. Şti. ile ... vekili, inşaat sahibinin ... olduğunu, tadilat ile ilgili yüklenici firmanın ... İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti. olduğunu, ...'nun inşaat ile ilgili hiçbir yükümlülük ve sorumluluğunun olmadığını, bu nedenle ... yönünden husumet itirazında bulunduklarını, davacının kaza sırasında balkon içinde çalıştığını, balkonun önünde 50-60 cm yüksekliğinde duvar bulunduğunu ve bu duvarın iş güvenliğini de sağladığını, bu nedenle tüm kusurun davacıya ait olduğunu, davacının psikolojik sorunları olduğunu ve kazanın davacının kullandığı ya da kullanmadığı ilaçlar nedeniyle meydana gelmiş olabileceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ...'ın 4 katlı binanın 3.kat balkonunda sıva tamiratı yaptığı sırada dengesini kaybederek balkon döşemesinin boşluğa bakan kenarından yaklaşık 7.20 metre yükseklikten beton zemine düşerek yaralandığı, kazanın meydana geldiği binanın ...'a ait olduğu, davalı ...'un binanın tadilat işini diğer davalı şirkete verdiği, ...'nun ise davalı şirketin yetkilisi olduğu, olay esnasında davacı ...'ın iş yaptığı balkonda düşmeyi önleyecek nitelikte korkuluk olmadığı, işçilerin rahat çalışması için iskele döşenmediği ve düşme riskine karşı yakalama ağı kullanılmadığı, davacıya iş güvenliği eğitimi verildiğinin ispatlanamadığı, davalı ...'nun şirket yetkilisi olarak işin sevk ve idaresini yaptığı, fiilen işveren vekili konumunda bulunduğu dolayısı ile kazanın meydana gelmesinde davalı ... ve Yağı İnşaat Taah.Limited Şirketi'nin %65 oranında, davalı ...'nun %10 oranında kusurlu olduğu, davalı ...'ın da kenarlarında düşmeyi önleyici korkuluk bulunmayan balkon döşemesi üzerinde sıva işi yaparken balkonun boşluğa bakan kenarına fazlaca yaklaştığından, emniyet kemeri kullamadığından sağlık ve güvenliğini tehlikeye düşürdüğünden kazanın meydana gelmesinde %25 oranında kusurlu olduğu, kusur durumunun bu şekilde kabul edildiği, tanıkların kazanın meydana geldiği gün davacının kullandığı veya kullanması gerektiği halde ilaç kullanmadığına ilişkin somut beyanlarının bulunmadığı gibi davalının bu iddiasını destekleyen somut delilin bulunmadığı, davacı işçinin psikolojik rahatsızlığı, bir başka hastalığı veya herhangi bir başka nedenle dengesini kaybedebileceği, meydana gelen kazada tarafların kusur oranı noktasında bu hususun sonuca etkisinin bulunmadığı, nitekim dava konusu kazada davalı işverenin iş güvenliği önlemlerini almaması ve davacıya gerekli iş güvenliği eğitimlerini vermemesi davacının ise emniyet kemeri kullanmayarak kendi güvenliğini tehlikeye düşürmesi nedeniyle kusurlu bulunduğu, davalının bu yöndeki savunmalarına itibar edilmediği, kaza nedeni ile davacı ...'ın Adli Tıp Kurumu Adli Tıp İkinci Üst Kurulu'nun 31.10.2019 tarihli raporuna göre %52 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş olduğu, davacının gelirinin meslek odaları ve sendikalardan yapılan yazışmalar neticesinde asgari ücretten yüksek olduğunun ispatlanamadığı, SGK tarafından yapılan rücuya tabi geçici iş göremezlik ödeneği düşüldüğünde davacının geçici iş göremezlik zararının bakiye 10.771,03 TL olduğu, %52 maluliyeti nedeni ile 502.848,93 TL meslekte kazanma gücünden kaybedeceği belirlenerek davacının maddi tazminat taleplerinin bu miktarlar üzerinden hüküm altına alındığı, dosyaya sunulan tarihsiz dava dışı ... Polat imzasını taşıyan ve yine dava dışı ... ve ..

.771,03 TL olduğu, %52 maluliyeti nedeni ile 502.848,93 TL meslekte kazanma gücünden kaybedeceği belirlenerek davacının maddi tazminat taleplerinin bu miktarlar üzerinden hüküm altına alındığı, dosyaya sunulan tarihsiz dava dışı ... Polat imzasını taşıyan ve yine dava dışı ... ve ... isimlerinin bulunduğu ,imza bulunmayan, çeşitli tarihlerde davacı yakınlarına elden ödeme yapıldığına dair belgenin ibraname niteliği taşımadığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, kusur durumu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, günün ekonomik koşulları, olayın davacılar üzerindeki etkisi dikkate alınarak davacı için 40.000 TL manevi tazminata hükmedildiği, olayın oluşuna göre davalı ...'un iş kazasının meydana geldiği binanın sahibi olduğu ve binasının tadilat işini diğer davalılara anahtar teslim verdiğinin dosyada dinlenen tanık beyanları ile sabit olduğu, 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesi dikkate alındığında davalının üst işveren sıfatının bulunmadığı dolayısı ile iş güvenliğinin sağlanması açısından kazanın meydana gelmesi ile ilgili kusurunun olmadığı anlaşıldığından bu davalı yönünden açılan davanın reddine karar verildiği gerekçesi ile , "davanın kısmen kabul kısmen reddine, davacının maddi tazminat talebinin kabulü ile 513.619,96 TL'nin olay tarihi olan 31.10.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ile ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, davacının maddi tazminat talebinin davalı ... yönünden reddine, davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 40.000 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 31.10.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... Zeytin İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi ile ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacının manevi tazminat talebinin davalı ... yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalılar ... ve ... İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, hükmolunan manevi tazminat miktarının az olduğunu ve davalı ... adına açılan davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine karar verilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu bildirerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, tüm kusurun davacıya ait olduğunu, davalı ...'nun şirket ortağı olması sebebiyle kusur izafe edilmesine imkan olmadığını, ...'nun %10 kusurlu olduğuna ilişkin raporun hükme esas alınmasına karşın, ...'nun müteselsil sorumlu tutulmasının yasal dayanağının bulunmadığını, dosyada kusur durumuna ilişkin alınan raporlar arasındaki çelişki giderilmeden karar verildiğini, ...'nun işveren vekili olmadığını, davalı şirketin yaptığı işin bina içi tadilat olduğunu, davalıların iskele kurma sorumluluklarının bulunmadığını, davacının psikolojik sorunları olduğunu 10.01.2013 tarihinden kazanın meydana geldiği 31.10.2013 tarihine kadar 10 kez psikolojik sorunları sebebiyle hastaneye başvurduğunu, kazanın davacının kullandığı ilaçlar nedeniyle meydana geldiğini bildirerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamındaki yazı, bilgi ve belgelere, yasaya uygun nedenlere, İlk Derece Mahkemesi'nce taraflarca gösterilen delillerin toplanmasında, değerlendirilmesinde usul ve esas bakımından hukuka aykırılık bulunmamasına, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere göre özelikle İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan kusur raporundaki tespitlerde isabetsizlik bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince hükmolunan manevi tazminat miktarının zararla ve tarafların kusur durumlarıyla orantılı olduğu gerekçesiyle istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, hükmolunan manevi tazminat miktarının az olduğunu, davacıya izafe edilen kusur oranının yüksek olduğunu, davalı ... yönünden davanın husumet yokluğu sebebiyle reddine karar verilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, ...'un inşaatın tadilat işini vermiş olması nedeniyle taraflar arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci ve 77 nci maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4 üncü maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle ;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6553, Karar No: 2007/7992, Tarih: 21.06.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/6553 E.  ,  2007/7992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının iptali ile yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 23.11.2006 gün ve 2006/13600-13683 sayılı ilamiyle bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesinde bulunmaktadır. ..., ... Boğazı, ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin kadim ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün kadim bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmadığından diğer karar düzeltme istemleri yerinde değildir. Ancak;

Dairemiz kararından sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.