muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3789, Karar No: 2015/15628, Tarih: 25.11.2015

01.03.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 44. maddesinde ise, 4077 sayılı yasadaki düzenlemeden farklı olarak davayı açanın sıfatına göre değişen bir görev düzenlemesine gidilmiştir.

5464 sayılı ...nun 44/1. maddesine göre: ”Bu kanunun uygulanmasıyla ilgili uyuşmazlıklarda kart hamilinin tüketici olması halinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 22. ve 23. maddeleri hükümleri uygulanır.” Belirtilen yasal düzenleme ile tüketici sıfatını haiz kart hamilleri tarafından kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) aleyhine kredi kartı uyuşmazlığı nedeniyle açılacak davalarda tüketici mahkemeleri görevli kılınmıştır. Bu konuda uygulama birliği bulunduğundan tartışma da yaşanmamıştır.

Tartışma, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesindeki görev düzenlemesi ile ilgili olarak karşımıza çıkmıştır. Tartışmaların konusunu iki farklı görüş oluşturmaktadır. Bir görüşe göre; banka kredi kartı sözleşmeleri 6102 sayılı TTK’nun 4/1-f maddesinde düzenlenen bankacılık işlemlerinden olup mutlak ticari davalardan sayıldığından kredi kartı uyuşmazlıkları nedeniyle kart çıkaran kuruluşlarca (bankalarca) kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. Diğer bir görüşe göre; 5464 sayılı ...nun 44/2. maddesinde, 1086

sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıfta bulunulmuş olup, HMK’nun 447/2 maddesi uyarınca “1086 sayılı HUMK’na yapılan yollamaların, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılacağı”, HMK’nun 2. maddesinde ise “Dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın mal varlığına ilişkin davalarda görevli mahkemenin aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemesi” olduğunun hükme bağlandığı, ticari davaların usul kanunlarında değil, Türk Ticaret Kanunu’nda düzenlendiği gözetildiğinde kart çıkaran kuruluşlarca tüketici sıfatını haiz kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 07.02.2007 tarih ve 2007/19-50 E, 2007/50 K sayılı kararında, bankalarca kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda ticaret mahkemelerinin değil genel mahkemelerin, somut olayda dava değerine göre asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğunu açıkça belirtmiş ve ikinci görüşü benimsemiştir.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Tekrar etmek gerekirse, 5464 sayılı ...’nun 44/2. maddesinde “1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine” atıf yapılmıştır. 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’un göreve ilişkin hükümleri anılan kanunun 1-8. maddelerinde düzenlenmiştir. HUMK’un 8/1. maddesine göre mal varlığına ilişkin davalar yönünden görevli mahkeme dava değerine göre belirlenmekte ve yasada öngörülen ve her yıl yeniden değerleme oranına göre arttırılan değeri geçmeyen davalar sulh hukuk mahkemelerinde, belirli değerin üzerindeki davalar ise asliye hukuk mahkemelerinde görülmekteydi. Ayrıca, o dönemde yürürlükte olan TTK’nun 5. maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olduğundan süresinde iş bölümü itirazı olmadıkça hakim, görevsiz olduğunu gerekçe göstererek res'en gönderme kararı verememekteydi. Hakimin iş bölümü itirazına rağmen davaya devam edip uyuşmazlık hakkında esastan karar vermesi ise tek başına bozma sebebi sayılmamaktaydı. (6762 sayılı TTK madde 5).

Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK’nun geçici 1. maddesindeki “Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmü de gözetildiğinde, 01.10.2011 tarihinden önceki uyuşmazlıklarda, 5464 sayılı...nun 44/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 1-8. maddeleri uyarınca dava tarihindeki dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu belirlenecek, ancak 6762 sayılı TTK’nun 5. maddesindeki iş bölümü itirazı ile ilgili hüküm de görevin tespitinde gözetilecektir. Buradan hareketle, 01.10.2011 tarihinden önce bankalar tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalarda genel mahkemeler (dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemeleri) görevli olmakla birlikte, dava asliye ticaret mahkemesine açılmış ve süresinde iş bölümü itirazında bulunulmamış ise davaya asliye ticaret mahkemesinde bakılacak, ancak süresinde iş bölümü itirazında bulunulmuş ise dosyanın genel görevli (sulh veya asliye hukuk) mahkemesine gönderilmesine karar verilecektir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK, dava değerine göre görev belirlemenin uygulamada birçok sorun yarattığı, bu ayrımın pratik olmadığı ve ihtiyaçlara da tam olarak cevap vermediği gerekçeleriyle miktar ayrımı yapılmaksızın kanunlarda belirtilen istisnalar dışında mal varlığına ilişkin davalarda asliye hukuk mahkemelerini asıl mahkeme haline getirmiştir. Buna göre, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak mal varlığına ilişkin davalarda HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı yasayla değişiklik yapılarak asliye ticaret mahkemesiyle asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı kanunla 6102 sayılı kanuna eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı yasanın 44/2 maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin (6762 sayılı TTK’nun 5.) 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı ...’nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Gerçekten 5464 sayılı ...’nun 43. maddesinde; “Bu kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu, 12'inci, 24'üncü, 25'inci, 26'ıncı ve 44'üncü maddesi hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nun 4/1-6 (6102 sayılı TTK'nun 4/1-f) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı ..nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı ..nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon, fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına asliye ticaret mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum, kuruluş ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece res’en gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Kuşkusuz, 28.11.2013 tarihli ve 28835 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve yayımı tarihinden itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceği öngörülen 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra oluşan banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-l, 4/3, 73/1, 83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Mahkemece, somut olayda dava tarihi gözetildiğinde Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gözetilmeden açıklanan görev hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2907, Karar No: 2019/6762, Tarih: 03.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/2907 E.  ,  2019/6762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSKENDERUN 7. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tebrinin infazı sırasında işlemiş ise; hükümden önce 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesinde zorunluluk bulunduğundan; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin belirlenmesi için sanığın adli sicil kaydının, hakkında açılan davalara ilişkin UYAP çıktısının dosyaya konulması ve ayrıca Cumhuriyet Başsavcılığı ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğü kanalıyla araştırma yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık vasisinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8256, Karar No: 2020/527, Tarih: 16.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/8256 E.  ,  2020/527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan T.C. ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1) Gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 24/09/2010 yerine 06/12/2018 şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2) Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı Bakanlık’ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3) Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücreti asıl dava ile yıllık izin ücreti ise ek dava ile talep edilmiştir. Gerekçeli karar başlığında yazılan asıl dava tarihi hatalıdır, ek dava tarihi ise gerekçeli karar başlığında bulunmamaktadır. Hal bu iken hükümde sadece “dava tarihinden itibaren faiz yürütüleceği” yönündeki açıklama ile bu iki alacak kalemi hakkında karar verilmesi hatalıdır. Ayrıca, kıdem tazminatına uygulanan faiz cinsi bakımından; “bankalar tarafından uygulanan en yüksek mevduat faizi” şeklinde hüküm kurulması gerekirken hükümde “Bankalara uygulanan en yüksek mevduat faizi” şeklinde hüküm kurulması hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Hüküm fıkrasının fazla mesai ücretine ilişkin “1 numaralı bendinin “B” alt bendindeki” “dava tarihinden” kelimelerinin çıkartılarak yerine “asıl dava tarihi olan 24/09/2010 tarihinden” ifadesinin yazılmasına,

Hüküm, birleşen 2011/174 Esas sayılı dosyaya ilişkin “2” numaralı bendinin yıllık izin ücretine ilişkin alt bendindeki “dava tarihinden” kelimelerinin çıkartılarak yerine “birleşen dava tarihi olan 01/04/2011 tarihinden” ifadesinin yazılmasına,

Hüküm, birleşen 2011/174 Esas sayılı dosyaya ilişkin “2” numaralı bendinin kıdem tazminatına ilişkin alt bendindeki “bankalara” kelimesinin çıkartılarak yerine “bankalar tarafından” ifadesinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/01/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5762, Karar No: 2023/4722, Tarih: 12.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/5762 E.  ,  2023/4722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/813 E., 2022/821 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında Mahkemece görülen ziynet alacağı davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 3. Hukuk Dairesi tarafından bozma kararı verilmiş olup bozma kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı üzerine Hukuk Genel Kurulunca, ziynetlerin kadının kişisel malı sayılması gerektiği, kadın tarafından reddine itiraz edilmeyen bilezikler yönünden erkek yararına usulü kazanılmış hak oluştuğu ve ayrıca bozma ilamından 1 adet 22 ayar 13 gr bilezik ifadesinin çıkartılması gerektiğini belirterek direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak, erkek lehine oluşan usulü kazanılmış hak kapsamındaki ziynetler hariç olmak üzere bilirkişi raporunda hesaplanan tüm ziynetler yönünden kısmen kabul kararı verilmiş olup kararın taraflarca temyiz edilmesi üzerine Dairemizce, davanın kabulü doğru ise de dava dilekçesindeki talep aşılarak karar verildiği gerekçesi ile hükmün bozulmasına, davacının tüm, davalının ise sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Bozma sonrası Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Bozma sonrası Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davacı kadının ziynet eşyalarını güvenli olarak saklanabilmesi için davalı erkeğe verdiğini, davalının takıları köydeki evde sakladığını, 21.04.2012 tarihinde erkeğin mutsuz olduğunu ve boşanmak istediğini belirttiğini, 01.05.2012 tarihinde de evden kişisel eşyalarını alıp bir daha eve gelmediğini, davacı durumu iş arkadaşlarına sorduğunda iş yerinden başka bir kadınla ilişkisi olduğunu ve her ikisinin de farklı yerlere tayini çıktığını belirttiklerini, bu nedenle açılan boşanma davası ile birlikte davacı kadının erkekte kalan altınların iadesinin talep edildiğini, cevap dilekçesinde yöresel adetten bahsetmiş ise de tarafların kendi ev eşyalarını kendilerinin aldığını, bu nedenle takıların davacıya verildiğini, eşyalar davalının ailesi tarafından alınsaydı takıların geleneğe göre davalı tarafa verilecek olduğunu, faturalardan evlilik sonrası eşyaların alındığının görüleceğini, ayrıca takıların kadının kişisel malı olduğunu, taraflar arasında takı karşılığında ev eşyası alınacağına ilişkin bir anlaşma bulunmadığını belirterek düğünde takılan 200 çeyrek altın, 6 tam altın, 3 yarım altın, 19 tane 22 ayar, 1 tane 14 ayar bilezikten oluşan ziynet eşyalarının aynen teslimine, mümkün değil ise fiili ödeme tarihindeki değeri üzerinden tahsiline, dava tarihinden itibaren de faiz işletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının iddia ettiği kadar olmamakla birlikte 150 civarı küçük altın ve muhtelif ölçülerde bilezik takıldığının doğru olduğunu, davacı ve davalının aynı yöreden olduğunu, buranın adetlerine göre nişanda takılan takıların kız tarafına, düğünde takılan takıların erkek tarafına ait olduğu, ev eşyalarının önemli bir kısmının davalının ailesi tarafından alındığını, bir kısmının evlilik sonrasında alındığının da kabul edildiğini ancak bu süre içinde tarafların davalının ailesinin evinde oturduğunu ve kira vermediğini, kira bedelinin sonradan alınan ev eşyası bedelini geçtiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. vanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 10.11.2014 tarihli ve 2013/241 Esas, 2014/732 Karar sayılı kararıyla; davalı taraf düğünde takılan takıların örf ve adet gereği erkek tarafına ait olduğunu beyan ettiğinden takıların davalı yan uhdesinde olduğunun kabulü gerektiği, davalı tanığı ... ifadesinde düğünde takılan takıların kime takıldı ise ona ait olduğu yönünde adetleri olduğunu beyan ettiği,buna göre taraflara takılan takıların kime takıldıklarını gösterir şekilde bilirkişilerden rapor alındığı,tanık ...'nin davacıya 30 çeyrek altın ve bir tanede büyükannesinin taktığını beyan ettiği,bu beyanın bilirkişi raporunu doğruladığı ve 31 çeyrek altının ispatlandığı,yine aynı bilirkişinin fotoğraflara göre düzenlediği raporunda geline takılan takılar olarak belirlediği 11 bilezik,1 tane 14 ayar fantezi bilezik yönündende davanın esası itibarı ile ispatlandığı,aynı bilirkişinin raporunda davalıya takıldığını belirlediği bir adet bileziğin ise her ne kadar davalıya takılmış ise de bileziğin niteliği gereği kadına takılan takılar kapsamında olması nedeni ile davacının o bilezik yönünden de davasının kabulü gerekeceği, bir kısım bileziklerin davalının annesine teslim edildiği anlaşılmış ise de bu bileziklerin davacıya tekrar iade edildiği hatta onun üzerinde de sonradan görüldüğü anlaşılmakla bu bilezikler yönünden davanın ispatlanamadığı,davalıya takılan diğer takıların nitelikleri itibarı ile sadece kadına takılan takılar niteliğinde sayılamayacağı,dolayısı ile niteliği itibarı ile sadece kadına ait olduğu anlaşılamayan davalıya takılan takıların onun kişisel malı sayılması gerekeceği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından sadece geline takılan takıların gelinin olduğu görüşünün hatalı olduğu, takılan tüm ziynetlerin geline ait olduğunun kabulü gerektiği, örf adet konusunda yeterli araştırmanın yapılmadığı gerekçesi ile reddedilen ziynet miktarı yönünden; davalı vekili ise bilirkişi raporunda CD ve fotoğraflardan geline takıldığı belirtilen küçük altın sayısı 15 olarak tespit edilmiş iken Mahkemece 31 adete hükmedilmesinin hatalı olduğu belirtilerek fazla takılan küçük altın yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 21.01.2016 tarihli ve 2015/2539 Esas, 2016/842 Karar sayılı ilâmıyla; davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının yerinde olmadığı, davacının temyiz itirazlarının incelenmesinde ise düğün sırasında takılan ziynet eşyaları kim tarafından, kime takılırsa takılsın, kadına bağışlanmış olduğu ve artık kadının kişisel malı sayılması gerektiği, davalının annesi ...'nin tanık olarak verdiği beyanda 5 adet burma bileziğin davacıya iade edildiğini ispata yeterli olmadığı, bu durumda Mahkemece düğünde taraflara takılıp da davacıya iade edildiği ispatlanamayan, davalıya da takılanlar ve 5 adet burma bilezik de dahil altınlar hakkında davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Verilen Direnme Kararı

Mahkemenin 30.05.2016 tarihli, 2016/234 Esas, 2016/388 Karar sayılı kararıyla, düğün sırasında erkeğe takılan takılar için bağış iradesinin davacıya değil davalıya yöneltildiği, erkeğe takılan takıların erkek tarafından yatırım amacı ile kullanılabileceği, tanık ...'nın da örf ve adete göre beyanı bulunduğu, ayrıca 5 adet burma bilezik yönünden davalının annesi de olsa tanık ...'nin bilezikleri kadının kolunda gördüğüne ilişkin yeminli olarak beyanda bulunduğu gerekçesi ile kararda direnilerek önceki karardaki gibi davanın kısmen kabulü ile 31 çeyrek altın (150x31=4.650.00 TL), 22 ayar 11 adet bilezik (toplamı 176 gr karşılığı 15.104.00 TL), 22 ayar bir bilezik (13 gr dan 1.115.00 TL), bir tane 14 ayar fantazi bilezik (14 ayar 14 gr dan 756.00 TL) nın aynen iadesine mümkün olmadığı takdirde bedelleri toplamı 21.625.00 TL'nın dava tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan alınarak,davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

C. Hukuk Genel Kurulu Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.