muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12465, Karar No: 2009/13136, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/12465 E.  ,  2009/13136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... VD.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.11.2005 gününde verilen dilekçe ile ölünceye kadar bakım sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

İnançlı işlemler, inananın teminat oluşturmak veya yönetilmek üzere mal varlığı kapsamındaki bir şey veya hakkını, inanılana devretmesi ve inanılanın da inanç anlaşmasındaki koşullara uygun olarak inanç konusu şeyi kullanmasını, amaç gerçekleştiğinde ise belirlenen şekilde inanana iade etmesini içeren işlemlerdir.

İnançlı bir işlem ile inanan, sahibi olduğu bir mülkiyet veya alacak hakkını inanılana kazandırıcı bir işlemle devretmekte ancak borçlandırıcı bir sözleşme ile de onu bazı yükümlülükler altına sokmaktadır.

İnançlı işlemin taraflarını, inanan ve inanılan oluşturur. Bir hakkı ya da nesneyi, güvendiği bir kişiye inançlı olarak devreden kimseye “inanan” adı verilir. Devredilen hak veya nesneyi, kendisine ait bir hak olarak kendi yararına, doğrudan doğruya ve dolaylı olarak kullanan kişiye de “inanılan” denir. İnananın, inanılana inançlı olarak kazandırdığı hak ya da nesne ise “inanç konusu şey” olarak nitelenir. İnançlı bir işlemde, kazandırıcı işlemin tarafları ile borç doğuran anlaşmanın tarafları aynıdır.

./..

2009/12465 - 13136 - 2 -

İnançlı işlemde inanılan, hakkını kullanırken kararlaştırılan koşullara uymayı, amaç gerçekleşince veya süre dolunca hak veya nesneyi tekrar inanana (veya onun gösterdiği üçüncü kişiye) devretmeyi yüklenmektedir. İnançlı işlem, kazandırmayı yapan kişiye yani inanana belirli şartlar gerçekleşince, kazandırmanın iadesini isteme hakkı sağlayan bir sözleşmedir. Bu yükümlülüğün yerine getirilmemesi halinde bunun dava yoluyla hükmen yerine getirilmesi istenebilir.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler gibi) yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge varsa HUMK’nun 292.maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delille ispat edilebilir.

Yazılı delille veya yazılı delil başlangıcı yoksa inanç sözleşmesinin ikrar (HUMK.m.236) yemin (HUMK.m.344) gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde mahkemenin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; iddiasını yazılı delil veya yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge ile kanıtlayamayan davacı dava dilekçesi ve sonradan verdiği delil dilekçesinde "sair her türlü delil"e dayanmıştır. Yemin delili sair her türlü delillerden olduğundan mahkemece davacıya bu hakkı hatırlatılmalı, yemin teklifinde bulunduğu takdirde sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Dava eksik araştırma ve inceleme ile reddedildiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 19.11.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8458, Karar No: 2013/5993, Tarih: 09.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8458 E.  ,  2013/5993 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davalı ... Kaymakçı'ya Yargıtay ilamı usulüne uygun tebliğ edilmeden dosya Dairemize gönderilmiştir. Davalı ... Kaymakçı'ya mahkeme hükmünün tebliğ edildiği Yarımburgaz Mahallesi Aydoğdu Sokak No:24/3 Altınşehir Küçükçekmece/İstanbul adresine Yargıtay ilamının tebliği, temyiz süresinin beklenilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6237, Karar No: 2021/9098, Tarih: 15.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/6237 E.  ,  2021/9098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

UYAP sisteminden alınan güncel nüfus kaydına göre suça sürüklenen çocuğun hükümden sonra 06/05/2018 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; bu husus araştırılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun öldüğünün tespit edilmesi halinde, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, suça sürüklenen çocuk ...'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16138, Karar No: 2015/497, Tarih: 15.01.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/16138 E.  ,  2015/497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma ve ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir (TMK md. 168). Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz (HMK md. 19/2). Davalı kadın süresinde sunduğu cevap dilekçesinde yetki itirazında bulunmuş ve ... ... Aile Mahkemesi'nin yetkili olduğunu bildirmiştir. Mahkeme tarafından ... ... Aile Mahkemesi'ne yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, ... Mahkemesi'nin yetkili olduğu değerlendirilerek dosyanın ... Aile Mahkemesi'ne gönderilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi.15.01.2015(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/9899, Karar No: 2015/11974, Tarih: 16.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/9899 E.  ,  2015/11974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava 05.10.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ve tedavi giderinin 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece davalı işverenin % 70, sigortalının % 30 oranında kusurlu olduğu kabul edilmiş, davalının, Kurumun talebi üzerine dava açılmadan önce, 31.05.2012 tarihinde 42.863,23 TL ödemesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 84.maddesi(6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 100.maddesi) faiz ve masrafları ödemede geciken borçlu tarafından yapılan kısmi ödemenin, alacaklı tarafından öncelikle faize mahsup edilebileceği öngörülmüş olup; 27.09.2000 tarih ve 2000/12-1148 E., 2000/1193 K. sayılı ... ilamında da belirtildiği üzere, bu yönün tarafların talebi olmasa bile kendiliğinden gözetilme olanağı bulunmaktadır.

Davacı vekili tarafından ileri sürülen itirazlar doğrultusunda, 31.05.2012 ödeme tarihi itibariyle her bir alacak kalemi bakımından ayrı ayrı işlemiş faiz hesabı yapılarak, bakiye Kurum alacağı bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2632, Karar No: 2012/7187, Tarih: 11.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/2632 E.  ,  2012/7187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1, 81/2. maddesinde yer alan suçun ögelerinin farklı olduğu; belirlenemeyen saatte yakınanın bilirkişi raporuna göre muhkem olan konutunun kapısını kırarak hırsızlık eylemini gerçekleştiren sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b. maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, şikayetin mevcut olması karşısında aynı Yasanın 151/1, 116/1, maddelerine uyan mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarını da oluşturduğu, bu suçlar yönünden CMK.nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre, sanığın lehine belirlenecek olan yasa maddeleri uyarınca uygulama yapılması zorunluluğu, Kabule göre de;

2-Sanığın tekerrüre esas olan ve yerine getirilen Anamur Asliye Ceza Mahkemesinin 1999/195 E, 2000/59 K sayılı hükümlülüğündeki cezanın 6 ay 20 gün hapis cezası olması karşısında, sanık hakkında 765 sayılı TCK’nun 81/3. maddesine göre tekerrür nedeniyle hapis cezasına yapılacak artırım oranının bu süreden fazla olamayacağının gözetilmeyerek yazılı şekilde fazla ceza tayini,

3-Sanığın ikrar ettiği hırsızlık suçunu öğleden sonra gerçekleştirdiğini belirttiği, dosya kapsamında suçun gece sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine ilişkin kanıt bulunmaması karşısında, suçun gece sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğu karar yerinde açıklanıp gösterilmeden, sanık hakkında lehe yasa belirlenmesi uygulamasında 5237 sayılı TCY’nın 143/1 ve 116/son maddeleriyle uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 11/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8594, Karar No: 2018/1928, Tarih: 19.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/8594 E.  ,  2018/1928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/10/2015 tarihli ek tebliğnamesi ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Gerekçeli kararın, gerekli ihtaratla birlikte usulüne uygun olarak 05.08.2015 tarihinde tebliğ edilen hükümlü ...'un, müdafisinin yaptığı temyiz başvurusunu kabul etmediğini belirterek kendisinin temyiz talebinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, temyize hak ve yetkisi olmayan müdafinin temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Hükümlü ...'un yakınan ... ... yönelik yağma ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

1-) Olayın oluş ve dosya kapsamına göre; Katılanın evine girerek silah tehdidiyle ellerini ve kollarını koli bandıyla bağladıktan sonra katılanın takım elbiselerini, çalar saatini, ayakkabısını, gömleklerini, 35,00 -TL parasını ve arabasının anahtarını alarak olay yerinden kaçan hükümlünün eyleminin, 765 sayılı TCY'nın 499/1,81 maddeleri ile 5237 sayılı TCY’nın 149/1-a,c,d,h, 62,53 ve 109/2-3,a,b maddeleri kapsamında kaldığı anlaşılmakla, 5237 sayılı TCY’nın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında karşılaştırma yapılarak lehe olan yasanın değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

2-)Kabule göre,

Konut dokunulmazlığını ihlal eyleminin, yağma suçunun unsuru olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile hükümlü ...'un temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, onanarak kesinleşen ilk hükümdeki ceza süresini aşmamak koşuluyla infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 19.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7586, Karar No: 2010/5656, Tarih: 13.05.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/7586 E.  ,  2010/5656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

Davacı, Sosyal Destek ödemesi nedeniyle borç çıkarılması ve bu nedenle aylığından kesinti yapılmasına ilişkin işlemin iptali ile yapılan kesintilerin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı vekili ,1479 sayılı Yasa kapsamında kurumdan yaşlılık aylığı ve Ocak 2003 tarihli düzenleme ile Sosyal Destek Ödemesi alan davacının müteveffa eşi ... den aldığı ölüm aylığına da kurumun hatalı işlemi sonucu Sosyal Destek Ödemesi tahakkuk ettirildiğini,daha sonra birden fazla Sosyal Destek Ödemesi alınamayacağından bahisle yersiz ödenen miktarın talep edildiğini belirterek, kurumun hatalı işlemi ile ödediği miktarla borçlu bulunmadığının tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece sebepsiz zenginleşmede iade ile sorumlu tutulabilmek için kötüniyet gerektiğine dayanılarak davanın kabulüne,davacının yersiz yapılan ödeme nedeni ile kurumu yanıltacak hareketi bulunmadığı, günümüz ekonomik koşullarında yaşlılık aylıklarını tüketerek kıtı kıtına geçinen kimselerden olduğu gerekçesi ile kuruma borcu bulunmadığının tesbitine karar verilmiştir.

Davacının kurumdan yaşlılık aylığı ve Sosyal Destek Ödemesi ve ölüm aylığı ile birlikte ikinci bir Sosyal Destek Ödemesi aldığı tartışma konusu değildir. Uyuşmazlık konusu olan, davacının iade ile yükümlü tutulup tutulamayacağı konusudur.

Mahkeme kararı ile iade için kötüniyet gerektiği davacının ise sebepsiz zenginleşme için kötüniyetli hareketi bulunmadığı, kurumu yanıltmadığı gerekçesine dayanılmış ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 96.maddesidir.Bu madde de “Kurumca ... verenlere,sigortalılara isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine ,genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere fazla veya yersiz olarak yapıldığı tesbit edilen her türlü ödemeler ;

a)Kasıtlı veya kusurlu davranışlardan doğmuşsa hatalı işlemin tesbit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler,bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden

b)Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa hatalı işlemin tesbit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren 3 ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz üç aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu sürenin sonundan itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte genel hükümlere göre tahsil edilir hükmünü içermektedir.

b)Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa hatalı işlemin tesbit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren 3 ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz üç aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu sürenin sonundan itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte genel hükümlere göre tahsil edilir hükmünü içermektedir.

Öte yandan Sebepsiz Zenginleşmeyi düzenleyen Borçlar Kanununun 61 maddesinde “Haklı bir sebep olmaksızın aharın zararına mal iktisap eden kimse,onu iadeye mecburdur. Hususiyle muteber olmayan veya tahakkuk etmemiş bir sebebe yahut vucudu nihayet bulmuş olan bir sebebe müsteniden ahzolunan şeyin iadesi lazımdır” hükmünü içermekte olup sebepsiz zenginleşme için kötüniyet koşulu aranmamıştır.

BK.nun 63. maddesinde, haksız olarak bir şeyi iktisap eden kimsenin onun istirdadı zamanında elinden çıkmış olduğu miktar nisbetinde red ve iade ile mükellef olmadığı, ancak o şeyi elinde bulunduran kişinin kötü niyetle elden çıkarması ya da elden çıkarırken sonradan iade edeceğini biliyor ise geri vermek zorunda olduğu bildirilmiştir. Kendisine ödeme yapılan kimse bu ödemeden dolayı bir yarar sağlamışsa, bunu elinden çıkmış bir sarfiyat olarak düşünmemek gerekir. Buradaki elden çıkmış olma sözleri yararlanma dışındaki durumları ifade eder. Davacı almış olduğu paranın yararlanma dışında elinden çıkmış olduğunu isbat edememiştir. Hal böyle olunca, dava konusu edilen yersiz ödenen aylık miktarını iade ile mükelleftir.

Kaldı ki, Borçlar Kanunu, iade borcunun kapsamını, zenginleşmenin iyi veya kötü niyetli olmasına göre farklı çözüm getirmiştir. Haksız zenginleşen, zenginleşmeyi kötü niyetle elden çıkarmış ise iade zamanında mevcut olan zenginleşmeyi değil elden çıkardığı zenginleşmenin tamamını iade ile yükümlendirilmiştir. Zenginleşmenin iyiniyetli sayılıp sayılmayacağı MK.nun 3. maddesi hükmüne göre belirlenecektir Haksız zenginleşen elde ettiği yararın geçerli bir sebebe dayanmadığını iade ile yükümlü olduğunu biliyor veya bilebilecek durumda ise iyiniyetli sayılmayacaktır. Bu bağlamda, kural olarak zenginleşenin kötü niyetli olduğunu iddia eden iade alacaklısı bu iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür. Ancak, olayın özellikleri zenginleşmenin iyiniyetle olmadığını açıkça gösteriyor ise bu iddia ispat edilmiş sayılmalıdır. HGK 16.06.1987 gün ve 1987/68-618 sayılı kararı da aynı yöndedir.

Davacı yaşlılık ve ölüm aylığı ile birlikte birden fazla aldığı Sosyal Destek Ödemesini iade ile yükümlü olduğunu bilebilecek durumdadır. Ayrıca günümüz ekonomik koşullarında kurumdan iki aylığı aynı anda alan bir şahısın kıtı kıtına geçinen bir kimse olduğunu da kabul etmek mümkün bulunmamaktadır.

Davacı yaşlılık ve ölüm aylığı ile birlikte birden fazla aldığı Sosyal Destek Ödemesini iade ile yükümlü olduğunu bilebilecek durumdadır. Ayrıca günümüz ekonomik koşullarında kurumdan iki aylığı aynı anda alan bir şahısın kıtı kıtına geçinen bir kimse olduğunu da kabul etmek mümkün bulunmamaktadır.

Görüldüğü üzere gerek 5510 sayılı Yasa'nın 96.maddesi gerekse BK63.maddesi uyarınca davacı yaşlılık ve ölüm aylığı ile birlikte birden fazla aldığı Sosyal Destek Ödemesini iade ile yükümlü olduğundan mahkemece 5510 sayılı Yasa'nın 96/b bendi uyarınca iade ile yükümlü olduğu miktar tesbit olunarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle davacıya borç çıkarılmasına ve bu nedenle aylıkların kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptaline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,13.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/577, Karar No: 2019/3741, Tarih: 04.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/577 E.  ,  2019/3741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1219 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnamaye uygun olarak REDDİNE, 04.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.