muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2401, Karar No: 2012/4502, Tarih: 18.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2401 E.  ,  2012/4502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdurenin ırzına geçme suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; mağdurenin suç tarihlerinde 15 yaşından büyük olduğu ve ırza geçme eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü ile kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle düşmesine dair Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.05.2006 gün ve 2005/15 Esas, 2006/48 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihini 2004 yılı Ağustos ayı olarak beyan etmesi, mağdurenin de 07.04.2005 tarihli duruşmada bu tarihi 2004 yılı Ağustos ayının üçüncü haftası olarak belirtmesi ve mağdurenin dosyada mevcut onaylı nüfus kaydındaki 08.08.1989 olan doğum tarihine göre yaş tahsihi yapılmaksızın da kayden 08.08.2004 tarihinde 15 yaşını ikmal etmiş olması ve alınan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurunun 21.11.2005 tarihli raporunda mağdurenin 2004 yılı Haziran ayında radyolojik olarak 16 yaşı içinde olduğunun da belirtildiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamede mağdurenin yaşının tahkikini isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Oluşa uygun mahkemenin kabulüne göre; sanığın eylemine uyan reşit olmayan mağdurenin rızası ile cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı ...nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, sanığın mahkemece sorgusunun yapıldığı 16.03.2005 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı ...nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMUK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31864, Karar No: 2015/2943, Tarih: 17.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/31864 E.  ,  2015/2943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2014/309021

MAHKEMESİ : Iğdır 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2012

NUMARASI : 2009/13 (E) ve 2012/15 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suç tarihinde 12-15 yaş gurubunda bulunan suça sürüklenen çocukların yaşı nedeniyle indirim yapılırken hüküm fıkrasına uygulama maddesinin TCK’nın 31/2 maddesi yerine 31/3 olarak yazılması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda uygulanma koşulları oluşmadığı halde verilen cezada TCK'nın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması,

3- 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Hükmün verildiği oturumda hazır olan suça sürüklenen çocuk müdafiine esas hakkındaki savunması ve son sözü sorulmadan karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 216/3. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine 17/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2671, Karar No: 2020/12879, Tarih: 21.09.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/2671 E.  ,  2020/12879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Birleştirilen 2012/668 E., 2014/729 K. sayılı dosyadaki suça sürüklenen çocuk Takyettin Ot hakkında mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nun 260. maddesi gereğince, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören Tarım ve Orman Bakanlığı'nın yokluğunda verilen kararı temyiz hakkı olduğu kabul edilerek anılan kurum vekili ile sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

Suç tarihinde yürürlükte olan 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesinin yollamasıyla 3/5, 3/10, 3/22, 5/2 maddeleri somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, suçtan zarar gören Tarım ve Orman Bakanlığı vekili ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 21.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10255, Karar No: 2009/1394, Tarih: 10.02.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/10255 E.  ,  2009/1394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı,davalıya 18.000 Dolar borç para verip 15.06.1996 tarihinde ödeyeceğine dair belge aldığını, davalının borcunu ödemeyerek oyaladığını, alacağının tahsili için başlattığı icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, kuyumculuk yaptığını, davacının muhtelif tarihlerde kendisine Dolar alması için para bıraktığını, ... Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olan alacağın dayandığı belge ile bu davada dayanılan kartvizitin aynı borç için düzenlendiğini, davacının belgeyi kaybettiğini söylemesi nedeni ile kartvizite borcunu yazıp verdiğini, davacının mükerrer tahsilat yapmak istediğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının iki belgenin ayrı borçlar için verildiğini ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Dava, karz akdine dayalı itirazın iptali davasıdır. Davacı kartvizit arkasına yazılı “... Beye 15 Haziran 1996 tarihinde 18.000 dolar ödeyeceğim.” sözlerini içeren davalının isim ve imzası bulunan belgeye dayanarak icra takibi başlatmış, davalı itirazında 16.02.1996 tarihli borç senedindeki borç ile bu takipteki borcun aynı olduğunu davacının dolar alması için kendisine para bıraktığını, karşılığında parayı aldığına dair davacıya belge verdiğini, davacının aldığı belgeyi kaybettiğini bildirmesi üzerine, ayrıca para almadığı halde kaybolduğu bildirilen belge yerine geçmek üzere bu davaya konu kartvizit arkasına 18.000 dolar ödeyeceğini yazıp imzalayarak davacıya verdiğini, davacının kaybolduğunu bildirdiği belgeye dayanarak ... Asliye Hukuk 2003/1302 esasında kayıtlı davayı açtığını ve davanın aleyhine sonuçlandığını, davacının aslında verdiği 18.000 dolar karşılığı iki ayrı belge aldığını savunmuştur.

Toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davacının 16.2.1996 tarihli belgeye dayanarak davalı aleyhine ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2003/1302 esasında kayıtlı alacak davası açtığı bu davada ise davacının 16.2.1996 tarihli belge ile ilgisi olmayan kartvizit arkasına yazılan ... bey’e 15 Haziran 1996 tarihinde 18.000 ABD doları ödeyeceğine dair belgeye dayanmıştır. Her iki dava dosyasında dayanılan belgeler farklıdır. Bu dava dosyasındaki 15 Haziran 1996 tarihinde 18.000 ABD doların ödeyeceğine dair davalı imzasını taşıyan belge borç ikrarını içermekte olup, her iki dosyadaki belgelerin farklı olduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtildiği üzere bu hususlar davalının da kabulündedir. Davalı bu davaya konu borç ikrarını içeren belgenin daha önce davacıya verdiği ve borç ikrarını içeren belgenin kaybolduğunun bildirilmesi üzerine ikinci defa düzenleyip imzaladığını savunmuştur. Davalı bu savunmasını aynı ve tekbir borç için iki ayrı borç ikrarını içeren belge düzenlendiğini kanıtlamalıdır. Davalı ibraz ettiği delillerle bu savunmasını kanıtlayamadığı gibi, 3.12.2007 tarihli dilekçesi ile de davacıya yemin teklif etmeyeceğini bildirmiştir.

Bu durumda davacının davası sabit olduğundan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken ispat yükü ters çevrilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 10.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10800, Karar No: 2024/7974, Tarih: 19.09.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/10800 E.  ,  2024/7974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/556 E., 2022/556 K.

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2022/İHK-30350

DAVA TARİHİ : 24.09.2021

HÜKÜM/KARAR : Davanın Kabulü / İtirazın Kısmen Kabulü

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI: K-2022/61864

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının trafik sigortacısı olduğu aracın tek taraflı trafik kazası yapması neticesinde araçta yolcu olarak bulunan davacının yaralandığı, belirsiz alacak davası açtıklarını belirterek şimdilik 5.000,00 TL sürekli iş göremezlik zararının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir. Yargılama sırasında dava değerini 142.653,88 TL olarak yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının sunduğu maluliyet raporunun mevzuata uygun düzenlenmediği, kusurun tespiti gerektiğini, hesaplamanın TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faizle yapılması gerektiğini, davacının müterafik kusuru olduğunu, davacı lehine hükmedilecek vekalet ücretinin nispi ücretin 1/5'i oranında olabileceğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, 142.653,88 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 23.07.2021 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyeti'nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

Davalı vekili itiraz dilekçesinde; karara dayanak yapılan ve davacı tarafından sunulan maluliyet raporunun mevzuata uygun düzenlenmediğini, başvurunun usulden reddi gerektiğini, hesaplamanın TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz dikkate alınarak yapılması gerekirken TRH 2010 Yaşam Tablosu ve % 0 teknik faize göre hesaplama yapılmasının hukuka aykırı olduğunu, kazanın iş kazası olduğunu Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan (SGK) elde edilen gelirlerin mahsubu gerektiğini, davacı lehine nispi tam vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç:

C. Gerekçe ve Sonuç:

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hükme esas alınan maluliyet raporunun kaza tarihindeki mevzuata uygun bulunduğu, bu raporu esas alarak aktüer bilirkişinin hazırladığı raporun ve hesaplama tekniğinin gerekçeli, mevzuata ve denetime uygun olarak ve Yargıtay uygulamaları gözetilmiş olması sebebiyle karar vermeye yeterli olduğu, kaza nedeniyle davacının nakdi tazminat almadığı gerekçesiyle davalı vekilinin diğer itirazlarının reddine, vekalet ücretine yönelik itirazının kabulü ile davacı için hükmedilen vekalet ücretinin 5.100,00 TL olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İtiraz Hakem Heyeti'nin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepler

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; itirazında ileri sürdüğü sebepleri tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralan davacının uğradığı bedensel zarar nedeniyle maddi tazminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesi, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, özellikle hükme esas alınan maluliyet raporunun kaza tarihinde yürürlükte olan mevzuata uygun olmasına, aktüer bilirkişinin hazırladığı raporun ve hesaplama tekniğinin gerekçeli, usul ve yasaya uygun olmasına ve vekalet ücreti takdirinde isabetsizlik bulunmamasına göre karar, usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,Dosyanın mahkemeye gönderilmesine, 19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9391, Karar No: 2021/7708, Tarih: 04.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9391 E.  ,  2021/7708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

... Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2012 tarihli ve 2014/34476 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanık hakkında, "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak, sanığın sahte fatura kullanma suçundan mahkumiyetine hükmedilmesi yasaya aykırı ise de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, son faturanın düzenlendiği 29/09/2009 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 04.10.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2676, Karar No: 2012/6204, Tarih: 03.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/2676 E.  ,  2012/6204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalı temyizine gelince;

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık  konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup  olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, santral ve randevu merkezi sorumlusu olarak çalışan davacı, işyerinde haftanın beş günü 08.30-20.00 saatleri arasında, cumartesi günü de 08.30-18.00 arası çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir. Davalı taraf ise, işçinin 04.09.2006 tarihine kadar haftanın beş günü 09.00-18.00 saatleri arasında, cumartesi günü 09.00-15.00 saatleri arasında, bu tarihten sonra hafta içi 08.30-18.00 saatleri arasında, cumartesi günü ise 08.30-15.00 saatleri arasında mesai yaptığını, gün içinde yemek ve çay sebebiyle 1,5 saat ara dinlenmesi kullandığını savunmuş ve işyeri kayıtlarına dayanmıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda sadece davacı tanık anlatımları dikkate alınarak haftada 12,5 saat fazla mesai hesaplaması yapılmıştır. Davalı vekili tarafından, bilirkişi raporuna itirazda bulunulmuş, davacı vekilinin talebi ıslahına karşı zamanaşımı def’i getirilmiştir. Karar gerekçesinde davalı vekilinin zamanaşımı def’i sebebiyle yapıldığı ifade edilen hesaplama denetime elverişli değildir. Mahkemece, davalı vekilinin bilirkişi raporuna itirazları dikkate alınmalıdır. Bilirkişiden açıklandığı şekilde yeniden ek rapor alınarak, davalının sunduğu işyeri kayıtları da dikkate alınmak üzere bir hesaplama yapması istenmeli, ıslaha karşı zamanaşımı def’i de değerlendirilerek alacak hüküm altına alınmalıdır. Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Açıklanan sebeplerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03/04/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.