muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17921, Karar No: 2014/2036, Tarih: 28.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/17921 E.  ,  2014/2036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2011/357-2013/196

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirket ile müvekkili arasında imzalanan Akaryakıt Bayilik Sözleşmesi gereği, davalı tarafa ariyet malzeme ve ekipmanların verildiğini, diğer davalı O.. E..'a ait taşınmaz üzerinde 50.000 TL bedelle ipotek kurulduğunu, davalı şirketin sözleşmeye aykırı hareketleri nedeniyle 27.08.2009 tarihinde bayilik sözleşmesinin feshedildiğini, ariyet olarak verilen malzeme ve ekipmanların söküm ve nakliye masraflarının 8.260 TL olup, bu bedeli müvekkilinin karşıladığını, iki adet fatura alacağı toplamı 81.286,54 TL'nin de ihtarname ile talep edildiğini ileri sürerek, alacağın faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davaya konu iki faturanın altında peşin ödeme kaydı olup, cari hesap bazında mutabık kalındığını, borcun sona erdiğini, davacının ibraz ettiği cari hesap ekstresini kabul etmediklerini, ariyet olarak verilen malzemelerin geri alınması masraflarının davacıya ait olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı, taraf defterleri üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi, bayilik sözleşmesi ve ariyet sözleşmesi karşısında, davacının cari hesaptan kaynaklanan davasının kabulü ile 81.286,54 TL'ye ihtarnamenin tebliğ edildiği tarih olan 09.09.2009 tarihinden itibaren aylık %7 aktif faiz ve faizin KDV'si uygulanmak suretiyle davalı O.. E..'ın 50.000 TL'lik ipotek miktarı ile sınırlı olarak davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davacının davalıya ariyet olarak verilen malzemelerin nakliye, söküm ve vinç bedeli 8.260 TL'nin dava tarihi olan 17.03.2010 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı O.. E..'ın ipotek miktarı ile sınırlı olarak davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, işbu davasında, davalı tarafa verilen ve teslim edilen iki adet faturaya dayalı mal bedelinin ödenmediğini ve ariyet olarak verilen malların geri alımı sırasında yapılan giderlerin tahsilini istemiştir.

Davacı şirketin bu iki talebi gözetildiğinde;

Davacı, işbu davasında, davalı tarafa verilen ve teslim edilen iki adet faturaya dayalı mal bedelinin ödenmediğini ve ariyet olarak verilen malların geri alımı sırasında yapılan giderlerin tahsilini istemiştir.

Davacı şirketin bu iki talebi gözetildiğinde;

1-Taraflar arasında imzalanan 09.12.2006 tarihli Ariyet Sözleşmesinin 20. maddesinde “Ariyet alan, iade ve/veya fesih ihbarının kendisine tebliğinden itibaren 15 gün içinde sözkonusu malzeme ve teçhizatı sağlam ve kullanıma salih bir şekilde Soil'e veya Soil'in göstereceği şahıs veya şirkete geri verecektir. Geri verilen malzeme ve teçhizatı yerlerinden sökme giderleri ariyet alana, taşıma giderleri Soil'e aittir. ...” hükmü gereğince sökme ve taşıma giderleri yönünden ayırım yapılmadan yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davacının diğer talebine gelince; davacı davalıya mal satarak teslim edilip, bedelinin ödenmediğini iddia ederken, iki adet faturaya dayanmıştır. Fatura altlarında, bu fatura bedellerinin nakit olarak ödendiğine ilişkin tahsilat makbuzları bulunmaktadır. Anılan bu makbuzların, davalı tarafın mahsup fişlerine “Ödeme” olarak işlenmemiş olması, ödendiğini gösteren tahsilat makbuzlarını hükümden düşürmez. Açıklanan bu yönler gözetilmeden yazılı olduğu şekilde karar verilmesinde de isabet yoktur.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) nolu bentte belirtilen nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalılar vekilinin öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9927, Karar No: 2023/2822, Tarih: 11.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/9927 E.  ,  2023/2822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılamada, Silivri 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2021/470 Esas, 2022/351 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, zamanaşımının dolmadığına, kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Suça konu faturaların en son 2009 takvim yılı Aralık ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihihin 25.01.2010 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yargılama konusu 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımının suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılındığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Silivri 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2021/470 Esas, 2022/351 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8141, Karar No: 2015/7523, Tarih: 07.12.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/8141 E.  ,  2015/7523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2011/281960

Mahkemesi : Bafra Asliye Ceza

Tarihi : 07.06.2011

Numarası : 2010/614 - 2011/674

Suç : 2313 sayılı Kanuna muhalefet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İkamet ettiği ve başka dairelerde oturanlarında olduğu dört katlı binanın çatı katında dikili halde bulunan 3 adet kenevir bitksini, soyut suç ihbarı dışında ektiğine ve yetiştirdiğine ilişkin mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemeyen sanığın yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10157, Karar No: 2018/6678, Tarih: 05.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/10157 E.  ,  2018/6678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Asıl ve birleşen davalarda, davacılar ... ve ... vekilleri Avukat ..., Avukat ..., Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/11/2014 gününde verilen dilekçeler ile hakaret nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Asıl ve birleşen dava, hakaret nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili; olay günü ... Emniyet Müdürlüğü ... polis noktasında nöbet görevi yaptıkları sırada, dava dışı polis memurunun bardak almak için ortak kullanımda bulunan dolabı açtığını, dolabın içerisinde herkesin görebileceği şekilde bırakılmış bir poşet bulunduğunu, davacı ve diğer arkadaşlarını hedef alan ve hakaret içeren bir yazının davalının ad ve soyadı iliştirilmek suretiyle bırakıldığını, davaya konu eylem nedeniyle davalının mahkumiyetine karar verildiğini belirterek, bu nedenle oluşan manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı vekili; matufiyet şartının gerçekleşmediğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davalı tarafından herkesin görebileceği bir yere hakaret içerikli notun bırakılmasının davacıları hedef alarak yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Matufiyet kelime anlamı olarak, "yöneliklik, yönelmiş olmaklık" olarak tarif edilmektedir. Özellikle kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat istemini içeren davalarda söz konusu olan matufiyet şartı, açıkça kanunda yer almamakla birlikte, Yargıtay içtihatlarıyla hukukumuza girmiştir. Matufiyet şartı içtihatlarda adı, sanı, kimliği belli olmasa da ona yöneldiği konusunda kuşku bırakmayacak şekilde ithamlara, yönelimlere yer veren ifadeler olarak kabul edilmektedir.

Matufiyet yargısal kararlarda kullanılan ifadeler ile şeref ve haysiyetine veya özel yaşamına dolayısıyla kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia eden yönünden varlığı aranan önemli bir koşul olarak tarif edilmiş, matufiyetin varlığını kabul için o konuşmada, ya kişinin adından açıkça söz edilmesi ya da konumunun, sıfatının gösterilmesi veya bunlardan söz edilmese dahi konuşma içeriğinden bu kişinin amaçlandığı, sözlerin ona yönelik olduğunun anlaşılması veya anlaşılabilir olması şartları aranmıştır.

Bu ilke ve açıklamalar kapsamında; somut olayda, davaya konu yazıda kullanılan ifadelerde, asıl ve birleşen dava davacılarının ismine yer verilmediği görülmüştür. Bu durumda davalının ifadelerinin davacılara matuf olmadığının kabulü gerekir.

Bu ilke ve açıklamalar kapsamında; somut olayda, davaya konu yazıda kullanılan ifadelerde, asıl ve birleşen dava davacılarının ismine yer verilmediği görülmüştür. Bu durumda davalının ifadelerinin davacılara matuf olmadığının kabulü gerekir.

Bu nedenle dava konusu sözlerin davacılara yönelik olduğuna dair matufiyet koşulu oluşmadığından, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/11/2018 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Somut olayda; tarafların aynı polis noktasında, aynı odayı ve malzeme dolabını kullanmakta olan polis memurları oldukları, aralarında görevin yerine getirilmesine ilişkin hususlarda geçmişte anlaşmazlık yaşandığı, olay günü de davalının, malzeme dolabında kendisine ayrılan bölümüne bıraktığı poşetin üzerine “... Bu benim alıpda kullananın a… çakarım O. çocukları” şeklinde not yazdığı, davalı hakkında açılan kamu davasında hakaret suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sayın Çoğunluk görüşünden farklı düşündüğümüz tek nokta, matufiyet koşulunun somut olayda gerçekleşip gerçekleşmediği hususudur.

Hukuki anlamda matufiyet, eylemin yöneldiği kişinin belirlenebilir olmasını, sözün kime söylendiğinin belli veya belirlenebilir olmasını ifade eder. Belli olma veya belirlenebilir olma kriterini, olayın meydana geldiği yer, mekân, zaman, tarafların sıfatı ve olaydan önceki ve sonraki tutum ve davranışlarıyla birlikte değerlendirerek sonuca ulaşabiliriz.

Hukuk yargılamasında hâkim, açıklanması geri bırakılan hüküm ile bağlı olmasa da, ceza soruşturması ve kovuşturması sürecinde toplanan delilleri, alınan beyan, ifade ve savunmaları hükmüne esas alabilir. Bu kapsamda davalı, şüpheli sıfatıyla verdiği 28/04/2014 tarihli ifadede; aynı polis noktasında dört kişi olarak görev yaptıklarını, kendisine ait çay ve şekerin sürekli azalmakta olduğunu fark etmesi üzerine söz konusu yazıyı yazdığını, izinsiz olarak çayını kullanan polis memurlarından şikâyetçi olduğunu ifade etmiştir.

Türk Ceza Kanunu’nun 126. maddesi, “Hakaret suçunun işlenmesinde mağdurun ismi açıkça belirtilmemiş veya isnat üstü kapalı geçiştirilmiş olsa bile, eğer niteliğinde ve mağdurun şahsına yönelik bulunduğunda duraksanmayacak bir durum varsa, hem ismi belirtilmiş ve hem de hakaret açıklanmış sayılır” hükmünü amirdir. Bu hâlde delilleri serbestçe takdir ederek eylemin kime yönelik olduğunu belirlemek hâkimin görevidir. Bu anlamda, normal şartlar altında, herkesin yahut belirli kişilerin kolaylıkla anlayabileceği bir şekilde bir kimseyi ima edip, sırf ismini açıklamamakla cezadan kurtulmak mümkün değildir. Hatta hakaret faili ile muhatabı arasında bilinen özel işaret, ima, sözler kullanılarak da bu fiil işlenebilir, yeter ki mağdur kendisine karşı söylendiğini anlayabilsin. Kaldı ki somut olayda, hakaretin nedenini oluşturan vakıalar (geçmiş husumet, çay ve şekerin kullanılması) tartışma konusu değildir.

Dava konusu olayda, davalının yazdığı ifadelerin muhatabı duraksamaya yer vermeyecek kadar açıktır. Çünkü olay, üçüncü kişilerin gelip geçtiği, umuma açık bir alanda değil, dört kişinin birlikte kullandıkları bir polis noktasında meydana gelmiştir. Davalının ceza yargılama dosyasındaki beyanlarıyla tüm dosya kapsamından davacıları kastettiği hiçbir tereddüde yer vermeyecek ölçüde açık ve seçiktir. Esasen ceza yargılamasında davalının zımnen de olsa davacıları kastettiğine ilişkin kabulü vardır.

Dolayısıyla; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine ve matufiyet şartının gerçekleştiğinin anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın onanmasına karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun bozma yönündeki değerli görüşlerine katılamıyoruz. 05/11/2018
Yargıtay — Esas No: 2020/540, Karar No: 2020/1066, Tarih: 07.02.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/540 E.  ,  2020/1066 K.**

**"İçtihat Metni"**

I-TALEP:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2020 tarih ve 2020/1393 sayılı yazısı ile; silahlı terör örgütüne üye olmak, görevi kötüye kullanma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Hakimler ve Savcılar Kurulu İkinci Dairesinin 27/11/2018 tarihli ve 2018/121 esas, 2018/728 sayılı kovuşturma izni verilmesine dair kararını müteakip, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 06/02/2019 tarihli ve 2019/2 soruşturma, 2019/2 esas, 2019/2 sayılı iddianamesi sonrası şüpheli hakkında anılan suçlardan son soruşturmasının Yargıtay görevli Ceza Dairesinde açılmasına ilişkin Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/06/2019 tarihli ve 2019/30 esas, 2019/272 sayılı kararını takiben iddia edilen eylemelerin gerçekleştiği tarih itibariyle sanığın Yargıtay üyeliği sıfatı bulunması nedeniyle ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 46. maddesi gereğince hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenmiş bir iddianame bulunmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereğince yargılamanın durdurulmasına dair Yargıtay 9. Ceza Dairesinin (İlk derece sıfatıyla) 11/09/2019 tarihli ve 2019/16 esas, 2019/127 sayılı kararına karşı görevi kötüye kullanma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçları yönünden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Yargıtay 10. Ceza Dairesinin (İlk derece sıfatıyla) 15/11/2019 tarihli ve 2019/407 değişik iş esas, 2019/407 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya sureti incelendi.

İtiraz mercii Yargıtay 10. Ceza Dairesinin (İlk derece sıfatıyla) 15/11/2019 tarihli ve 2019/407 değişik iş sayılı kararı ile, "sanığın görevi kötüye kullanma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarını... silahlı terör örgütünün amaçları doğrultusunda verdiği kararlar ile yargı yetkisini kötüye kullanarak işlediğinin iddia olunması karşısında bu eylemlerinin silahlı terör örgütüne üye olma suçunun delili olarak anlatılmış olması, atılı suçlar ile CMK'nın 8 ve 9. maddeleri gereğince özel kovuşturma usulünün uygulandığı... silahlı terör örgütüne üye olma suçu arasında bağlantı olup davaların birlikte görülmelerinde zaruret olması hususları nazara alındığında; Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma, Görevi Kötüye Kullanma, Haberleşmenin Gizliliğini İhlal, Kişiler Arasındaki Konuşmaların Dinlenmesi ve Kayda Alınması ve Özel Hayatın Gizliliğini İhlal suçlarından verilen durma kararının usul ve yasaya uygun olduğu..." gerekçesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmiş ise de;

Dosya kapsamına göre, silahlı terör örgütüne üye olma suçu mütemadi bir suç olup suçun örgütün hiyerarşik yapısına bağlılık devam ettiği sürece devam edeceği, bağlantı sona erdiği takdirde son bulacağı, bu anlamda sanığın 23/07/2016 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 sayılı Kanun'un geçici 15. maddesi ile Yargıtay üyeliğinin sonlandırıldığı tarih itibariyle örgütten ayrıldığına dair bir tespitin bulunmaması ve halen kaçak olması karşısında suç tarihine göre Yargıtay üyesi sıfatı bulunması nedeniyle bu suç yönünden 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 46. maddesi gereğince öngörülmüş olan özel soruşturma yöntemince Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından iddianame düzenlenmesi gerekmekte ise de; görevi kötüye kullanma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarının sanığın İstanbul (kapatılan TMK. 10. maddesi ile görevli) 14. Ağır Ceza Mahkemesi üye hâkimliği döneminde işlendiğinin iddia olunduğu, bu suçların kişisel suç niteliğindeki silahlı terör örgütü üyeliği suçunun delili yahut unsuru olmayıp münhasıran düzenlenen görev suçu mahiyetinde olduğu, 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanunu'nun 90. maddesinde "Haklarında son soruşturma açılmasına karar verilenlerden ; birinci sınıfa ayrılmış olanlarla ağır ceza mahkemeleri heyetine dahil bulunan hakim ve Cumhuriyet savcılarının, son soruşturmaları Yargıtayın görevli ceza dairesinde görülür.Birinci fıkra dışındaki hakim ve savcıların son soruşturmaları, yargı çevresi içinde bulundukları ağır ceza mahkemesinde yapılır.

" şeklindeki düzenleme uyarınca suç tarihi itibariyle birinci sınıf hakim unvanına sahip sanık hakkında, Hâkimler ve Savcılar Kurulu İkinci Dairesinin 27/11/2018 tarihli kovuşturma izni sonrası Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/06/2019 tarihli ve 2019/30 esas, 2019/272 sayılı son soruşturmanın açılmasına ilişkin kararının, görevi kötüye kullanma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçları yönünden kamu davası açan belge niteliğinde olması nedeniyle usulüne uygun olarak açılmış kamu davası bulunduğu gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca Yargıtay 10. Ceza Dairesinin (İlk derece sıfatıyla) 15/11/2019 tarihli ve 2019/407 değişik iş esas, 2019/407 değişik iş sayılı kararının bozulması lüzumu T.C. Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 31/12/2019 gün ve 94660652-105-34-21355-2019-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak Dairemize gönderilmiştir.

II- OLAY ;

Hakimler ve Savcılar Kurulu İkinci Dairesinin 27.11.2018 tarihli 2018/728 sayılı kovuşturma izni verilmesine dair kararı kapsamında, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/2 iddianame numaralı, 06.02.2019 tarihli, suç tarihinin "2011" olarak belirtildiği, aralarında sanığında bulunduğu şüpheliler hakkında tanzim edilen iddianamesinde özetle; müştekiler ... ve ...'ın da aralarında bulunduğu bir kısım şahıslar ile ilgili olarak yürütülen ve sonrasında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen kamuoyunda "Oda TV Soruşturması" olarak bilinen İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2010/857 (2014/40820) sayılı soruşturma dosyası kapsamında, 5271 sayılı CMK'nın 135 ve 140 maddelerinde düzenlenen ve son aşamada başvurulması gereken istisnai nitelikteki iletişimin denetlenmesi ve teknik takip konulu koruma tedbirlerini, kanundaki mevcut şartlar gerçekleşmeden usul ve yasa hükümlerine aykırı olarak orantısız ve ölçüsüz bir şekilde uyguladıkları, yasadaki mevcut pozitif hukuk düzenlemeleriyle yerleşik Yargıtay kararlarına açıkça aykırı olacak şekilde objektif ve sübjektif koşullar bulunmadan hangi çabaların sonuçsuz kaldığı yönünde herhangi bir inceleme ve araştırma yapmadan dosya içeriği ile örtüşmeyen matbu, çelişkili ve soyut değerlendirmeler yaparak koruma tedbiri niteliğinde bulunan hukuka aykırı kararları vermek ve iş bu kararların alınması yönünde talepte bulunmak suretiyle görevlerinin gereklerine aykırı hareket ettikleri, bu surette şikayetçilerin temel hak ve özgürlüklerini ihlal ettikleri, firari şüpheliler ... ve ...'ın üyesi oldukları ... Silahlı Terör Örgütünün amaç ve gayesi doğrultusunda planlı ve sistematik bir şekilde yürüttükleri söz konusu soruşturmada, şikayetçiler ile ilgili hukuka aykırı koruma tedbiri talep etmek suretiyle, şüpheli hakimlerin de aynı şekilde mensubu oldukları... silahlı terör örgütünün amaçları doğrultusunda vermiş oldukları kararlar ile yargı yetkisini kötüye kullandıkları iddiasıyla silahlı terör örgütüne üye olma ve görevi kötüye kullanma suçlarından 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun 89 ve 90 maddeleri uyarınca Yargıtay ilgili Ceza Dairesinde yargılanmak üzere haklarında son soruşturmanın açılmasına karar verilmesinin istenilmesi üzerine; Bakırköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.06.2019 tarihli, 2019/30 esas ve 2019/272 karar sayılı, karar başlığında suç adının silahlı terör örgütüne üye olma, görevi kötüye kullanma, suç tarihinin de "2010" olarak belirtildiği görülen son soruşturmanın açılmasına dair kararı ile Yargıtay Tetkik Hakimi iken meslekten çıkartılan, İstanbul eski 14. Ağır Ceza Mahkemesi Hakimi sanık hakkında, Yargıtay ilgili Ceza Dairesinde yargılanmak üzere son soruşturmanın açılmasına karar verilmesine yönelik iddia makamının mütalaası da alınarak, 5237 Sayılı TCK'nın 314/2. maddesinde düzenlenen silahlı terör örgütünün üyesi olmak, 5237 Sayılı TCK'nın 109/2