muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3553, Karar No: 2019/1856, Tarih: 18.04.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/3553 E.  ,  2019/1856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca tapu iptâl ve tescil, olmadığı takdirde alacak; davalı-karşı davacı ... tarafından açılan karşı dava ise eksik ve ayıplı iş giderim bedeli ile kira tazminatı istemlerine ilişkin olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı-karşı davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı-karşı davalı yüklenicinin asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı-karşı davalı yüklenici, taraflar arasında imzalanan ... 3. Noterliği 03.08.2007 tarih ve 9457 yevmiye numaralı kat kaşılığı inşaat sözleşmesi ile 1 bodrum kat + 1 zemin kat + 3 normal kattan oluşan toplam 5 katlı, her dairede 2 adet bağımsız bölüm olacak şekilde toplam 8 bağımsız bölümlü bina yapılması konusunda davalı arsa sahipleri ile anlaşıldığını, bu anlaşmaya göre zemin kat 1 nolu bağımsız bölüm ile 2. kat 5 ve 6 nolu bağımsız bölümlerin davalı arsa sahiplerine, diğer bağımsız bölümlerin ise davacı yükleniciye kalacağını, daha sonrasında yapılan proje tadilatı ile iki bodrum kat yapılarak birinci bodrum kata fazladan 2 adet bağımsız bölüm yapıldığını, böylelikle toplam bağımsız bölüm sayısının 10 olduğunu, davalı arsa sahiplerinin sözleşme ve proje tadilatı sonucu oluşan ve davacı yükleniciye düşen bağımsız bölüm tapularının devrini gerçekleştirmediklerini, üçüncü kişilere satışını yaptıklarını iddia ederek söz konusu bağımsız bölümlerin tapu iptâl ve tescilini, mümkün olmadığı takdirde bedeline hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı arsa sahipleri ... ve ... verdikleri cevap dilekçesinde, davacı yüklenicinin sözleşme eki teknik şartnameye uygun olarak inşaatı yapmadığı gibi süresi içinde teslim etmediğini, ayrıca davacı yükleniciye düşen bağımsız bölümleri yüklenicinin talimatı ile üçüncü kişilere devrettiklerini, satış bedellerinin davacı yüklenicinin tahsil ettiğini belirterek asıl davanın reddini talep etmişler; diğer davalı-karşı davacı arsa sahibi ... cevap ve karşı dava dilekçesinde, benzer savunmalarda bulunarak sözleşme uyarınca kendisine düşen bağımsız bölümlerin geç teslim edilmesi nedeniyle kira tazminatı ile eksik ve ayıplı iş giderim bedelinin tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda asıl davada bilirkişi raporu doğrultusunda; 3, 6 ve 7 nolu bağımsız bölümlerin arsa sahipleriyle ilişkilendirildiği, 1, 4, 5, 8, 9, 10 nolu bağımsız bölümlerin ise davacı yüklenici talimatı ile davalı arsa sahipleri tarafından üçüncü kişilere satışının yapıldığı, tarafların sözleşmede 3/8 oranında paylaşım yaptıkları, proje tadilatı sonucu bağımsız bölüm sayısının 10’a çıktığı, buna göre davalı arsa sahiplerine 3,75 bağımsız bölüm, davacı yükleniciye ise 6,25 bağımsız bölüm isabet etmesi gerektiği, 1. bodrum katta 2 nolu bağımsız bölüm oluştuğundan davacı yüklenicinin bu bağımsız bölümdeki payının %25 olup bunun da parasal karşılığının 17.500,00 TL olduğu belirtilerek, davacı yüklenicinin asıl davada tapu iptal ve tescil taleplerinin reddine, 17.500,00 TL’nin davalı arsa sahiplerinden tahsiline karar verildiği anlaşılmıştır.

Asıl davada taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı arsa sahipleri tarafından üçüncü kişilere satışı yapılan bağımsız bölümlerin davacı yüklenicinin talimatıyla ve sözleşmedeki edimin ifası amacıyla yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır. Taraflar arasındaki sözleşmede davacı yüklenici tarafından 8 adet bağımsız bölüm yapılacağı, buna göre zemin kat 1 ila 2 kat. 5 ve 6 nolu bağımsız bölümlerin davalı arsa sahiplerine, geri kalan bağımsız bölümlerin ise davacı yükleniciye ait olacağının düzenlendiği, yapılan proje tadilatı sonrasında 1. bodrum kata 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlerin yapıldığı, böylelikle bağımsız bölüm sayısının 10 olduğu, proje tadilatı sonrasında teselsül eden bağımsız bölüm numaralarına göre zemin kat 3 ila 2. kat 7 ve 8 numaralı bağımsız bölümlerin davalı arsa sahiplerine, 4, 5, 6, 9 ve 10 numaralı bağımsız bölümlerin ise davacı yükleniciye kaldığı, bdorum katta yeni oluşan 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümlerin ise sözleşmedeki paylaşım oranına göre taraflar arasında paylaşılması gerektiği anlaşılmıştır. Mahkeme tarafından her ne kadar 6 nolu bağımsız bölümün davalı arsa sahiplerinin olduğu kabul edilmiş ise de davalı arsa sahipleri cevap dilekçelerinde bu bağımsız bölümün davacı yükleniciye kaldığını ve onun tarafından kiraya verildiğini, eksik ve ayıplı işler nedeniyle devrinin yapılmadığını ifade ettiklerinden mahkemenin bu kabulü doğru olmadığı gibi, proje tadilatı sonrasında 4 nolu bağımsız bölümün 6 nolu bağımsız bölüm olduğu, onun da sözleşmedeki paylaşım uyarınca davacı yükleniciye ait olduğu anlaşılmıştır. Davalı arsa sahipleri 4, 5, 6, 9 ve 10 numaralı bağımsız bölümler ile yapı ruhsatı ve proje tadilatı sonucu yapılan 1. bodrum katta bulunan 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümleri davacı yüklenicinin talimatıyla üçüncü kişilere sattıklarını savunmuş iseler de; Dairemizin istikrar kazanmış içtihat ve uygulamalarına göre yazılı belge niteliğinde olan resmi senedin aksinin kanıtlanabilmesi için davalı arsa sahiplerinin bu savunmasını davacı yüklenici ile bağımsız bölümü satın alan üçüncü kişi arasında yapılan alacağın temliki niteliğindeki belge ile, satın alan kişinin bunu doğrulayan

beyanı ile, üçüncü kişi tarafından satış bedelinin yükleniciye ödendiğine dair banka kaydı, havale ya da resmi belge ile kanıtlanması mümkün olup, davalı arsa sahiplerince belirtilen şekilde bir delilin dosyaya sunulmadığı anlaşıldığından mahkemece bağımsız bölümlerin davacı yüklenicinin davalı arsa sahiplerine talimatıyla üçüncü kişilere satışının yapıldığının kabulü doğru olmamıştır.

beyanı ile, üçüncü kişi tarafından satış bedelinin yükleniciye ödendiğine dair banka kaydı, havale ya da resmi belge ile kanıtlanması mümkün olup, davalı arsa sahiplerince belirtilen şekilde bir delilin dosyaya sunulmadığı anlaşıldığından mahkemece bağımsız bölümlerin davacı yüklenicinin davalı arsa sahiplerine talimatıyla üçüncü kişilere satışının yapıldığının kabulü doğru olmamıştır.

Bu nedenle mahkemece yapılacak iş; proje tadilatıyla kazanılan 1. bodrum kata yapılan 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlerden sözleşmede kararlaştırılan paylaşım oranına göre davacı-karşı davalı yüklenicinin hissesine düşecek bedel ile proje tadilatı nedeniyle bağımsız bölüm numaralarında oluşan değişiklik sonucu davacı-karşı davalı yükleniciye isabet eden 4, 5, 9 ve 10 nolu bağımsız bölüm bedellerinin hesaplattırılarak davacı-karşı davalı yüklenici lehine hükmetmek, davacı yüklenicinin yapı kullanma iznini alarak edimini yerine getirdiği anlaşıldığından davalı arsa sahibi ... adına tapuda kayıtlı bulunan ve sözleşme uyarınca davacı yükleniciye ait olduğu anlaşılan 6 nolu bağımsız bölümün bu davalı adına olan kaydının iptal edilerek davacı-karşı davalı yüklenici adına tesciline karar vermekten ibaret olmalıdır.

Davalı-karşı davacı ... tarafından açılan karşı davaya yönelik davacı-karşı davalı yüklenicinin temyiz itirazlarına gelince;

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-karşı davalı yüklenicinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Karşı davacı arsa sahibi tarafından mutfak dolaplarının kullanılamayacak seviyede ayıplı olması nedeniyle değiştirilmek zorunda kalındığı, davlumbazların takılmadığı iddiasıyla alacak isteminde bulunulmuş ise de; ayıplı olduğu iddia edilen mutfak dolapları mevcut olmayıp, karşı davacı arsa sahibi tarafından söz konusu mutfak dolaplarındaki ayıpların varlığı ve niteliği yasal delillerle kanıtlanamadığı ve ayıplı ve eksik yapıldığı davacı-karşı davalı yüklenici tarafından kabul edilmediğinden karşı davada mutfak dolapları ve davlumbazla ilgili giderim bedeli isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, bu istemlerim kabulü doğru olmadığı gibi, bilirkişi ek raporundan eksik olan su sayaç dolaplarının davacı-karşı davalı yüklenici tarafından tamamlandığı anlaşıldığından bu bedele hükmedilmesi de doğru olmamıştır.

Davalı -karşı davacı arsa sahibi tarafından sözleşme ve eki teknik şartname uyarınca yapılması gereken asansörün eksik ve ayıplı yapıldığı iddiasıyla alacak isteminde bulunulmuş ise de; davacı-karşı davalı yüklenici tarafından asansördeki ayıpların imalâta ilişkin olmayıp kullanım sonucu olduğu ileri sürülmüştür. Hükme esas alınan inşaat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen ek raporda, asansördeki ayıpların makine mühendisi bilirkişi tarafından değerlendirilmesi gerektiği belirtilmesine rağmen mahkemece bu husus üzerinde durulmadan inşaat mühendisi bilirkişi tarafından düzenlenen rapora itibar edilerek sonuca gidilmesi de doğru olmamıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş; asansördeki eksik ve ayıplarla ilgili asansör konusunda uzman makine mühendisi bilirkişi ile birlikte keşif yapılarak davacı yüklenicinin asansördeki ayıpların kullanım sonucu ortaya çıktığına dair savunması da değerlendirilerek karşı davacı arsa sahibinin asansörün eksik ve kusurlu yapılması nedeniyle payı oranında giderim bedeli isteyip

isteyemeyeceği ve miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp sonucuna uygun karar verilmekten ibaret olmalıdır.

Eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu vertilen karar doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı yüklenicinin karşı davaya yönelik diğer temyiz itirazlarının reddine, diğer bentler uyarınca asıl davaya ilişkin temyiz itirazları ile karşı dava yönünden diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 1 ve 3. bentlere göre asıl ve karşı davada yüklenici yararına BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilmediğinden davacı-karşı davalı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 308,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacı-karşı davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-karşı davalıya iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 18.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11517, Karar No: 2014/11223, Tarih: 04.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/11517 E.  ,  2014/11223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında anayasaya aykırılık

iddiası ile Anayasa Mahkemesi’ne başvurulamaz (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md). Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan uluslararası sözleşmeler; yasalar üstü bir konumda olduğundan iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) temel amacı; insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özğürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS’nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altında altındadır. Sözleşmenin 2. maddesi uyarınca da, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Anılan sözleşmenin 3. maddesine göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Aynı sözleşmenin 8. maddesine göre de, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı ise, anne-baba arasındaki ilişkinin sona ermesinden sonra birlikte yaşamamaları ile boşanmış olsalar bile, eşler arasında birlikte yaşama ve çocukla kişisel ilişki kurma hakkını içerir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'nin 2006 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 14.04.1993 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Somut olayda; sanıkların resmi nikâhlı evli iken, sanık ...'nin 2006 yılında vefat eden babasından kalan sigorta maaşını alabilmek için 14.04.1993 tarihinde muvazaalı olarak boşanarak aynı evde yaşamaya devam ettikleri, bu şekilde SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilmiş ise de;

Sanığın babasının hayatta olduğu sırada meydana gelen boşanmanın muvazaalı olduğundan söz edilemeyeceği gibi, ileride babasının vefat edeceğini ve yetim aylığına hak kazanacağını öngörerek boşanmış olmasının hayatın olağan akışına da uygun düşmeyeceği, kaldı ki, hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyecek şekilde birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun’un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai bir düzenlemenin de bulunmadığı hususları gözetilerek, mahkemece dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararında, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler çerçevesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12413, Karar No: 2021/8522, Tarih: 14.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/12413 E.  ,  2021/8522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır” hükmü ile 6099 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonucunda anılan maddeye eklenen “bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır” ek fıkra hükmü ve aynı Kanun'un 28. maddesinde düzenlenen “Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır.” şeklindeki düzenlemelerde de belirtildiği üzere, sanığın yokluğunda verilen hükmün sorgusunda bildirdiği adrese gönderildiği ancak adreste belirtilen sokak adında bir sokak olmadığı ve sanığın muhtarlıkta da kaydının bulunmadığından tebliğ edilmeden iade edildiği, bu adrese Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ yapılmış ise de; Mahkemece sanığın adresinin UYAP üzerinden ve Ümraniye İlçe Emniyet Müdürlüğüne 20.05.2015 tarihinde gönderilen müzekkere ile araştırılmasına rağmen tebliğe elverişli adresine ulaşılamadığı, sanığın karar ve tebliğ tarihlerinde tutuklu olduğuna dair kayıtlar bulunmadığı ve gerekçeli kararın tebliğinin yapılamadığından, Resmi Gazetede 08.08.2015 tarihinde yapılan yayın ile ilanen tebliğ edilen hükmün sanık tarafından 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 24.04.2018 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşılmakla; temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5096, Karar No: 2018/17115, Tarih: 10.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2016/5096 E.  ,  2018/17115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanun'un tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina başlıklı 21. maddesine, 6099 sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında; "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır.

Söz konusu 7201 sayılı Yasa'nın 10. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde, kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 sayılı Kanuna göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır.

7201 sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre, bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır.

Muhatap o adreste hiç oturmamış ya da adresten ayrılmış dahi olsa tebligat iade edilmeyecek, 21/2. madde gereğince işlem yapılacaktır. Bunun yapılabilmesi için de tebligatı çıkaran merciin, adresin, adres kayıt sistemindeki mernis adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce, bilinen en son adresi esas alınarak (bilinen bir adresi yok ise adres kayıt sistemindeki adresi esas alınarak) tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh de düşülerek 21/2. madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır.