muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1020, Karar No: 2018/1196, Tarih: 18.04.2018

Hükümlerin temyiz edilebilmeleri kural, temyiz edilememeleri ise istisnadır. Anılan istisna, hukuk devletinde kabulü mümkün ve meşru bir amaçla, Anayasanın 36. maddesinde düzenlenen "hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin altıncı maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının özüne zarar vermeyecek şekilde ve orantılı olmalı, ayrıca kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmalıdır.

Hukukumuzda istinaf kanun yolundan önce ilk derece mahkeme kararlarına karşı sadece Yargıtay nezdinde temyiz yoluna başvurulabilmekteydi. Ancak temyiz incelemesindeki iş yükünün fazla olması karşısında Yargıtay, temyiz kanun yolu mercii olması yanında, modern ülkelerde olduğu gibi ülkede hukukun yeksenak şekilde uygulamasını temin etmek, bu amaçla dinamik tahlil metoduyla içtihat üreterek hukukun ilerlemesine ve gelişmesine katkı sağlamak görevini ise gereğince yerine getirememekteydi. Bu amaçlarla, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun yürürlüğe girmesiyle “Bölge Adliye Mahkemeleri İstinaf Kanun Yolu” mercii olarak hukukumuza dahil edilmiş oldu.

CMK’nın altıncı kitap başlıklı bölümünde yer alan Temyiz kanun yolu CMK m. 286-307 arasında düzenlenmiştir. 5320 sayılı CMK’nın yürürlük kanunu m. 8/1 göre, Bölge adliye mahkemeleri kurulup görev başlayıncaya kadar CMK’nın temyize ilişkin hükümleri değil mülga CMUK'nın 322/4-6 maddesi dışında temyize ilişkin hükümleri aynen uygulamaya devam edecektir.

CMK'nın “Özel kanunların temyize ilişkin hükümleri” başlıklı 285/1 maddesine göre; “Türk Ceza Kanunu’nun l8'inci maddesinin dördüncü fıkra hükmü hariç; diğer kanunlarda temyiz edilebileceği veya haklarında Yargıtay’a başvurulabileceği belirtilmiş olup da bölge adliye mahkemelerinin görev alanına giren dava ve işlere ilişkin ilk derece mahkemelerinin karar ve hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurulur.

Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından verilen kararlarının hangilerinin temyize tabi olduğu hususu da 5271 sayılı CMK m. 286’da düzenlenmiştir.

Maddenin birinci fıkrasında; bölge adliye ceza mahkemelerinin bozma kararları dışında kalan hükümlerinin temyiz edilebileceği belirtilmiş, ikinci fıkrasında ise; Bölge Adliye Mahkemeleri ceza daireleri tarafından verilen kararların hangilerinin temyiz edilemeyeceği ve kesin olarak verildiği açıklanmıştır.

Buna göre;

a)İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair BAM kararları,

b)İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c)İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

b)İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c)İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

d)Adli para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

e)Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

f)On yıl veya daha az hapis cezasını veya adli para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

g)Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

h)Yukarıdaki bentlerde yer alan sınırlar içinde kalmak koşuluyla aynı hükümde, cezalardan ve kararlardan birden fazlasını içeren bölge adliye mahkemesi kararları temyiz edilemez.

5271 sayılı CMK'nın 286/2-f. maddesinde “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararların” temyiz edilemeyeceği açıkça düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlığı oluşturan tartışmanın konusu; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren” kavramının kapsamının belirlenmesine ilişkindir. Bir diğer anlatımla on yıllık ceza süresinin belirlenmesinde suçun temel şekli için kanunda öngörülen ceza mı dikkate alınacaktır? Yoksa, suçun nitelikli halleri ve ağırlaştırıcı nedenleri de on yıllık cezanın dolayısıyla temyiz edilebilirliğinin belirlenmesinde dikkate alınacak mıdır?

Suç genel teorisinde suça etki eden nedenler, suçun temel şeklini düzenleyen suç tipindeki kanuni unsurların dışında kalan ve ona eklenen özel fiili nedenler veya şahsi nedenlerdir. Bu bağlamda suça etki eden nedenler, doktrinde çeşitli ayrımlara tabi tutulmaktadır: Ağırlatıcı-hafıfletici nedenler, genel-özel nedenler, kanuni-takdiri nedenler, fıili-şahsi nedenler gibi. Suça etki eden nedenlerden cezanın artırılmasını gerektiren nedenler ağırlatıcı nedenler iken; indirilmesini gerektirenler hafifletici nedenlerdir.

Ceza adalet sistemimizde 'bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı' ilkesini benimsemiştir (TCK md. 43/1, 3. cümle). Bu itibarla, aynı suç sayılan bir suçun nitelikli halinin ve benzer şekilde fiilin ağırlaştırıcı neden altında işlenen şeklinin temyiz edilebilirlik sınırının belirlenmesinde esas alınması gerektiği kuşkusuzdur.

Bu açıklamalar ışığında;

Ceza adalet sistemimizde 'bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı' ilkesini benimsemiştir (TCK md. 43/1, 3. cümle). Bu itibarla, aynı suç sayılan bir suçun nitelikli halinin ve benzer şekilde fiilin ağırlaştırıcı neden altında işlenen şeklinin temyiz edilebilirlik sınırının belirlenmesinde esas alınması gerektiği kuşkusuzdur.

Bu açıklamalar ışığında;

Hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna olması, özellikle bölge adliye mahkemelerinin hangi kararlarının temyize tabi olduğu veya kesin olduğunu gösteren 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin 2/a-b bentlerinde “temyiz edilebilirlik sınırı belirlenirken suçun temel şeklinde istenilen cezanın değil hükümde verilen sonuç cezanın esas alınması, gerçekten de pratik olarak bakıldığında, suç isnadı altında olan bir birey için önemli olan hususun; hakkında istenen hapis cezasının alt veya üst sınırının uzunluğu olması olup bu alt ve üst sınırın uzunluğunun ister cezanın temel şeklinden kaynaklansın isterse suçun nitelikli hali veya ağırlaştırıcı nedeninden kaynaklansın belirtilen sonucun değişmeyeceği, aksi durumun kabulü yani, temyiz edilebilirlik sınırının belirlenmesinde ağırlaştırıcı neden veya nitelikli hal uygulanması sebebiyle üst sınırın on yılın üstüne çıkması durumunda hükmün temyiz edilemeyeceğinin kabul etmenin sanıkların “mahkeme kararlarına karşı etkin hukuki denetim mekanizmalarının sağlanması” hakkından mahrum edeceği, bunun da adalete erişim hakkını sınırlayacağı apaçık ortadadır.

Bu nedenlerle, silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarının 3713 sayılı TMK'nın 3. maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması, aynı yasanın 5. maddesi kapsamında mutlak terör suçlarında her halükarda 3713 sayılı TMK'nın 5. maddesinin herhangi bir takdir hakkı olmaksızın uygulanmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarında cezanın üst haddinin 10 yıldan fazla olduğu” nazara alındığında, sanık hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan ilk derece mahkemesince verilen beraat kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararına” karşı temyiz kanun yolunun açık olduğu kabul edilerek “verilen kararın kesin olup temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın onanması” gerektiği yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamedeki görüşüne iştirak edilmemiş, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi’nin 25.12.2017 tarihli red kararı kaldırılarak, vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yapılan inceleme sonunda, sanığın Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesinin atılı suçu işlediği yönünde kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı şeklindeki beraat hükmünün gerekçesine yönelik başvurusunun esastan reddine karar veren dairenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından, 31.10.2017 tarihli kararın ONANMASINA, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16269, Karar No: 2012/20141, Tarih: 06.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/16269 E.  ,  2012/20141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kemer Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16/07/2010 tarih ve 2009/348-2010/370 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı şirket vekili ile davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 04/12/2012 günde hazır bulunan davacı vekili Av. ... ..... ile davalılardan ..., ... ve ... vekili Av. ..... ve davalı asil ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmış olup, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 12.02.1998 tarihinde davacıya ait davaya konu taşınmaza turizm mevzuatına göre turistik tesis inşa etmek ve kurulacak bu tesisi turizm amaçlı olarak birlikte işletmek amacıyla davacı ile davalılardan ... arasında bir sözleşme imzalandığını, bu sözleşme uyarınca ortakları arasında davacının da bulunduğu bir şirketin kurulması, davacının sahip olduğu araziyi kurulacak şirkete sermaye olarak koyması, bunun dışında yapılacak hiç bir harcamaya katılmamasının kararlaştırıldığını, bundan sonra tanıklar huzurunda 08.05.2004 tarihinde davacının sahip olduğu 549 parsel, ileride sahip olması muhtemel taşınmazlar üzerinde turistik tesis yapmak amacıyla bir anonim şirket kurulması hususunda bir sözleşme yapıldığını, bu sözleşme hükümlerine göre, davacının davaya konu taşınmazını şirkete sermaye olarak koyacağı, buna karşılık davalı ...'nun 9 milyon Dolar nakit sermaye koymayı ve bu nakit sermayenin 625 milyarlık kısmının şirketin kuruluş şekil ve takvimine göre şirketin kuruluşundan itibaren ödemeyi taahhüt ettiğini, bu adi sözleşmeyi takiben dava tarafları arasında Me-Su İnş. Tur. Tic. ve San. A.Ş'nin kurulduğunu, davacının sözleşmede yüklendiği edimini yerine getirerek tapuda maliki olduğu taşınmazı şirkete intikal ettirdiğini, ancak davalıların tüm eylem ve hareketleri ile yarattıkları hileli ortamla davacının iradesini sakatladıklarını ileri sürerek, mevcut tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket temsilcisi, hile iddiasının şirketin kuruluşundan önceki bir döneme tesadüf ediyor olması nedeniyle şirketin sorumlu tutulamayacağını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalılardan ..., ... ve ... vekili, müvekkillerinin 1/4 sermaye taahhütlerini ödediklerini, hile iddiasının doğru olmadığını, tapuda malik olarak gözükmeyen gerçek kişiler hakkında dava açılamayacağını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davayı kabul etmiştir.

Davalı şirket temsilcisi, hile iddiasının şirketin kuruluşundan önceki bir döneme tesadüf ediyor olması nedeniyle şirketin sorumlu tutulamayacağını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalılardan ..., ... ve ... vekili, müvekkillerinin 1/4 sermaye taahhütlerini ödediklerini, hile iddiasının doğru olmadığını, tapuda malik olarak gözükmeyen gerçek kişiler hakkında dava açılamayacağını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davayı kabul etmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, bozma ilamı doğrultusunda bekletici mesele yapılmasına karar verilen ve işbu davanın davacısı tarafından açılan şirket ana sözleşmesinin iptali yönündeki mahkeme ilamının kesinleştiği, bu durumda ortaklarca konulan sermaye niteliğindeki para, menkul ve gayrimenkul niteliğindeki varlıkların da bunları koyanlara iadesinin gerektiği sonucuna varılarak, davanın kabulü ile Antalya-Kemer, Tekirova Köyü 2. pafta 549 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili ile davalılar ..., ... ve ... temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekili ile davalılar ..., ... ve ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı şirket vekili ile davalılar ..., ... ve ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin mümeyyiz davalılardan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 53.460.00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8595, Karar No: 2013/6461, Tarih: 01.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/8595 E.  ,  2013/6461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... . Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/03/2011 tarih ve 2009/262-2011/48 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili ; müvekkili şirketin yaklaşık 20 yıldır kültür sanat, reklamcılık ve tanıtım alanlarında faaliyet gösterdiğini, 2008/00347 sayılı “...’ten 2010’a ... Kültür ve Sanat Dergisi” ve 2006/63091 sayılı “... ” ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “... reklam & tanıtım organizasyon” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı ...’ne başvuruda bulunduğunu, 2008/07015 kod numarasını alan başvurunun, Resmi Marka Bülteninde ilanı üzerine müvekkili tarafından Markalar Dairesi Başkanlığına itirazda bulunulduğunu, ancak itiraz yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak ... tarafından reddedildiğini, oysa davalı başvurusu ile müvekkili şirketin  markalarının görünüm, fonetik ve zihinde bıraktıkları etki itibariyle ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, markaların kapsadığı mal ve hizmetlerin de benzer olduğunu, ... esas unsurlu markaları ile iltibas ve haksız rekabet oluşturabileceğini, bu nedenlerle davaya konu kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek, 2009-M-3236  sayılı ... kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili davalı başvurunun itiraza gerekçe olarak gösterilen davacı markaları ile benzer olmasına rağmen farklı mal ve hizmetleri kapsadığını, bu nedenle markalar arasında iltibas veya ilişki kurma ihtimalinin bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili şirket tarafından tescili talep edilen “... reklam &tanıtım organizasyon” ibaresinin davacıya ait markalardan görsel ve işitsel olarak farklı olduğunu, tescil kapsamlarındaki mal ve hizmetler itibariyle de taraf markalarının benzer olmadığını, giderdikleri ihtiyaç, üretim yeri, dağıtım ve satış kanalı itibariyle bir benzerlik bulunmadığını müvekkilinin ortağı bulunduğu şirket kullanımı ile ayırt edicilik sağlandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre 2008/07015 sayılı davalı başvurusunun büyük puntolarla yazılmış “...” sayısı ile bunun altına küçük puntolarla yazılmış “reklam&tanıtım organizasyon” kelimelerinden oluştuğu, ... ibaresinin başvurunun esaslı unsuru olduğu; zira diğer kelimelerin markanın üzerinde kullanılacağı hizmeti belirten tanımlayıcı ibareler olmaları sebebiyle ayırt ediciliğinin bulunmadığı ve yardımcı unsur konumunda olduğu davacının 2006/63091 sayılı “...” ibareli markasının büyük puntolarla yazılmış ... sayısının üstüne küçük puntolarla yazılmış “... ” ve sayının altına yazılmış “...” kelimelerinden oluştuğu; bu markanın esaslı unsurunun “... ve “...” ibareleri olduğu zira diğer kelimelerin markanın kapsadığı mal ve hizmetleri belirten tamamlayıcı unsurlar oldukları davacının 2008/00347 sayılı “...’ten 2010’a ... ... ve Sanat Dergisi” markasının büyük puntolarla yazılmış “...’ten 2010’a” ibaresinin altına yazılmış “... ... ve Sanat Dergisi” kelimelerinden oluştuğu bu markanın da esaslı unsurunun “...’ten 2010’a” ve "..." biçimindeki ibarenin bütünü olduğu; diğer kelimelerin markanın kapsadığı mal ve hizmetleri tanımlayan ayırt ediciliği olmayan herkesin kullanımına açık yardımcı unsur oldukları,... sayısının herkesçe bilinen ve doğrudan doğruya “...” şehrini çağrıştıran, onu akla getiren bir ibare olup karşılaştırılan başvuru ve markalarda ayırt ediciliği sağlamak amacıyla vurgulanarak öne çıkartıldığı, bu nedenle taraf markaları arasında üst düzey bir benzerliğin var olduğu, taraf markaları ile karşılaşan bir tüketicinin bu markaların ... ibaresi etrafında oluşturulmuş seri markalar olduğunu, ayrı markalar olduğunu anlasa bile aynı kişi ya da işletmeye ait markalar olduğu; en azından işletmeler arasında idari ticari veya ekonomik bir bağlantı bulunduğu yanılgısına düşeceği, kapsadıkları mal ve hizmetlerin 35/01 alt grubu itibariyle ise “...” olduğu, bu hizmetler yönünden markalar arasında iltibas tehlikesi olduğu, ... esas unsurlu davacı markalarının “...” düzeyine erişecek yoğunlukta ve yaygınlıkta kullanılmadığı, ayrıca bu markaların tanınmışlığı konusunda ... yahut mahkemeler tarafından verilmiş bir karar da bulunmadığı; redde mesnet davacı markalarının 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesi anlamında “tanınmış marka” olmadığı, bu nedenle başvuru kapsamında yer alan 35/01 sınıf ve alt gruptaki hizmetler dışında kalan ve farklı bulunan hizmetler yönünden tanınmışlığa dayalı red ve hükümsüzlük koşullarının oluşmadığı, başvuru sahibinin kullanımla ayırt edicilik sağlandığı savunmalarının kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın 2008/... sayılı markanın 35/01.sınıf ve alt gruba dahil hizmetler yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar davacı vekili, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'tan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... ve davacıdan ayrı ayrı alınmasına, 01/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5173, Karar No: 2022/6792, Tarih: 25.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/5173 E.  ,  2022/6792 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1-) Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 27/12/2017 tarih, 2017/4 esas ve 2017/64 karar sayılı mahkûmiyet hükmü

2-) Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 26.11.2018 tarih, 2018/574 esas ve 2018/2724 sayılı kararı ile sanık ... yönünden istinaf başvurusunun esastan reddi ile sanık ... yönünden mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak sanığın beraati

3-) Dairemizin bozma ilamı; 16.09.2020 tarih, 2020/5487 esas ve 2020/3602 karar

4-) Beraat; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 16.12.2020 tarih, 2020/1384 esas ve 2020/2160 karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz incelemesi sonucu bozularak, CMK'nın 304/2-b. maddesi uyarınca dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesi üzerine, bölge adliye mahkemesinin bozmaya uyarak verdiği hüküm, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, Cumhuriyet savcısının dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde kurulan hükmün incelenmesinde;

İhbar, olay-yakalama ve rızaen muhafaza altına alma, ev arama ve telefon inceleme tutanakları, ekspertiz raporu, kamera kayıtları ve tüm dosya içeriğine göre; hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yürütülen ...’da ele geçen ve temyiz dışı sanık ... tarafından kullanıcıya verildiği anlaşılan suça konu uyuşturucunun ... lakabını kullanan sanık tarafından temyiz dışı sanık İrfan’a ait evde ...’a 30 TL karşılığında satıldığının anlaşılması karşısında, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçunda mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 16.12.2020 tarih, 2020/1384 esas ve 2020/2160 sayılı hükmünün BOZULMASINA,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Boyabat Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 25/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.