muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/181, Karar No: 2025/1938, Tarih: 24.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2025/181 E.  ,  2025/1938 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/699 E., 2024/2663 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karaman 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/39 E., 2022/224 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından boşanma hükmü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından fer'îler yönünden istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne karar verilerek İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili kısımları kaldırılıp yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun reddedilmesi halinde başvurusu reddedilen tarafın ve kararın kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle, istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı davacı kadın tarafından fer'îler yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve hüküm boşanma yönünden kesinleşmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince istinafa konu edilmeyerek kesinleşen yönlerden davalı erkek aleyhine yeniden esas hakkında hüküm kurulmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen erkeğin kesinleşen boşanma hükmü yönünden temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenle, davalı erkek vekilinin boşanma hükmüne yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı erkek vekilinin diğer yönlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

2.Davalı erkek vekilinin diğer yönlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkek vekilinin boşanma hükmüne yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davalı erkek vekilinin diğer yönlere yönelik temyizinin incelenmesine gelince;Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2463, Karar No: 2023/5337, Tarih: 10.10.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/2463 E.  ,  2023/5337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/254 E., 2021/627 K.

HÜKÜM : Kabul

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine temsilcis tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 16.Hukuk Dairesinin 22.02.2019 tarihli 2016/7021 Esas 2019/1312 Karar sayılı kararı ile esastan bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Boyabat ilçesi Çatpınar köyünde yapılan kadastro çalışmalarında tespit harici bırakılan ve sınırları dava dilekçesinde gösterilen yaklaşık 1.5- 2 dönüm taşınmaza davacının zilyet olduğunu ileri sürerek irsen, intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davacı adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine temsilcisi, yargılama sırasında davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesinin 19.11.2015 tarih ve 2013/1644 Esas 2015/1042 Karar sayılı kararıyla, davanın kabulüne, 29.09.2014 tarihli fen bilirkişi raporundan (A) harfi ile gösterilen 1.679,88 m2 lik taşınmaz bölümünün davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 16.Hukuk Dairesinin 22.02.2019 tarihli 2016/7021 E.- 2019/1312 K. sayılı kararıyla; eksik araştırma ve inceleme yapıldığı gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen karar

Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesinin 07.10.2021 tarih ve 2019/254 Esas 2021/627 Karar sayılı kararıyla; dava konusu yerin dava tarihinden önce 20 yıldan fazla zamandır sınırları mevcut zirai alan olarak kullanıldığı, özel mülkiyete konu olabilecek yerlerden bulunduğu, davacının kardeşlerinin davacı adına tescile muvafakat verdiği, tescil şartlarının davacı taraf lehine oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 09.06.2021 tarihli fen bilirkişi raporundan (A) harfi ile gösterilen 1.679,88 m2 taşınmaz bölümünün davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

D. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

E.Temyiz Nedenleri

D. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

E.Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde özetle, davacının babası ve davacı tarafından ahır, samanlık ve kuruluk olarak kullanıldığını, ekonomik amaca uygun bir zilyetlik bulunmadığını, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

K. Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro çalışmalarında tespit harici bırakılan tapusuz taşınmazın tapuya kayıt ve tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190 ıncı maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü ve 17 nci maddesi, 4721 sayılı ... Medeni Kanunu’nun 6 ncı ve 713/1 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Dava konusu taşınmaz bölümü, 1956 yılında Boyabat ilçesi Çatpınar köyünde yapılan kadastro çalışmalarında tepe olarak tespit harici bırakılmıştır.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’nın geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13 üncü maddesinin j bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

10.10.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8705, Karar No: 2016/11252, Tarih: 02.06.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/8705 E.  ,  2016/11252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Temyiz isteğinin reddi, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık tarafından mahkemeye sunulan dilekçede eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz talebinde de bulunulduğu anlaşılmakla; CMK’nın 42. maddesi gereğince temyiz hakkını elde etmeye yönelik eski hale getirme istemi hakkında karar vermeye temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay'ın yetkili olması karşısında, gerekçeli kararın yöntemine göre tebliğ edilmediğine ilişkin olarak dile getirilen düşünceler yerinde görülmeyerek yapılan incelemede;

Temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...'un tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 02/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18386, Karar No: 2024/1661, Tarih: 28.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/18386 E.  ,  2024/1661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/33 E., 2016/312 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ksımî onama, kısmî bozma

Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.06.2016 tarihli ve 2015/33 Esas, 2016/312 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci, altıncı fıkraları ile 43 üncü maddenin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 12 yıl hapis cezası; tehdit suçundan, aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; suça sürüklenen çocuk ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci, altıncı fıkraları ile 43 üncü maddenin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7 yıl hapis cezası; tehdit suçundan, aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci maddesi uyarınca 7300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; suça sürüklenen çocuk ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin ikinci, altıncı fıkraları ile 43 üncü maddenin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Müvekkilinin suçlu olduğunun ispat edilemediğine, şüpheden yaralanacağına ve kararın bozulmasına ilişkindir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Müvekkilinin suçlu olduğunun ispat edilemediğine, şüpheden yaralanacağına ve kararın bozulmasına ilişkindir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Olayın tek delilinin mağdure beyanları olduğuna, intikalin üç sene sonra gerçekleştiğine, müvekkilinin ...’ın gerçekleştirdiği eyleme asli fail olarak katılmadığından bahisle cezalandırılmasının usul ve kanuna aykırı olduğuna, müvekkilinin suç tarihinde telefonu olmadığına, çekildiği iddia edilen görüntüler hakkında mağdurenin çelişkili ifadeleri olduğuna, müvekkilinin tehdit suçunu işlediğine dair yeterli delil olmadığına, mağdureye yer gösterme işleminin yaptırılmadığına, mağdure hakkında alınan ruh sağlığı raporuna itiraz etmelerine rağmen yeni bir rapor alınmadığına, suça sürüklenen çocuk ...’ın baskı altında verdiği ifadelere dayanarak hüküm kurulduğuna, cezalandırılmaya yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

C. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilemesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuklar Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1. Suça sürüklenen çocuklar hakkında atılı suçtan kurulan hükümlerde, suça sürüklenen çocukların eylemi birlikte gerçekleştirdikleri kabul edilmesine karşın, suçun birden fazla kişi ile işlendiğinden bahisle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan artırımın uygulanmaması suretiyle yanılgıya düşülerek yazılı şekilde eksik ceza tayini, suça sürüklenen çocukların katılan mağdureye karşı eylemlerini birden fazla kişi tarafından birlikte gerçekleştirmiş olmaları nedeniyle aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası gereğince cezalarında artırım yapılması gerektiği halde her bir suça sürüklenen çocuk hakkında eylemin zincirleme biçimde işlendiği gerekçesiyle mükerrer cezalandırma oluşturabilecek şekilde tayin edilen cezaların aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasıyla artırılması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı ise de suça sürüklenen çocuk ... için 5237 sayılı Kanun'un 31 inci maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi, suça sürüklenen çocuklar ...,... için aynı maddenin üçüncü fıkrasının son cümlesinin uygulanması ile birlikte sonuç ceza değişmediğinden bu husus eleştirilmekle yetinilmiş, bozma sebebi yapılmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, eleştiri nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Suça Sürüklenen Çocuklar Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Tüm dosya kapsamına ve Mahkemenin kabulüne göre, olay sonrası suça sürüklenen çocukların mağdureyi olayı başkalarına anlatmaması aksi halde video görüntülerini başkalarına ve ailesine izlettirecekleri yönünde sözler söylemelerinden ibaret eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen şantaj suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek tehdit suçundan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuklar Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.06.2016 tarihli ve 2015/33 Esas, 2016/312 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Suça Sürüklenen Çocuklar ...,... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.06.2016 tarihli ve 2015/33 Esas, 2016/312 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden, hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2007/2114, Karar No: 2007/2613, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2114 E.  ,  2007/2613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12497, Karar No: 2007/14922, Tarih: 21.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/12497 E.  ,  2007/14922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı Hazine ve ... Köy Tüzelkişiliği tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay’ca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1946 tarihli ilk orman tahdidi ile 1987 yılında yapıldığı anlaşılan 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamasına ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği ile,

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

bu dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının da, H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 21/11/2007 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6787, Karar No: 2016/7583, Tarih: 12.12.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6787 E.  ,  2016/7583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Posta dağıtıcısı olarak görev yapan sanığın, .... isimli kişiye gönderilen tebligatı katılan ...’ya teslim etmiş gibi işlem yaptığı iddiasıyla “görevi kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik” suçlarından açılan kamu davasında, zarar görenin gönderi alıcısı olan kişi olup, bu suçtan doğrudan zarar görmeyen şikayetçi ...’nün katılma hakkı bulunmadığından ve usulsüz verilmesinden dolayı hukuken geçersiz olan katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği anlaşıldığından şikayetçi vekilinin vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 12/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.