muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5208, Karar No: 2017/1249, Tarih: 15.02.2017

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5742, Karar No: 2019/14254, Tarih: 02.07.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/5742 E.  ,  2019/14254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Sanık ...'ın ve müdafiin kendisi hakkında kasten yaralama suçu nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında mala zarar verme ve kasten yaralama suçları nedeniyle kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mağdur ...'in beyanında sanığın kafasına çanta ile vurarak kendisini darp ettiği, bu esnada gözlüğünün de kırıldığını belirttiği ve bu beyanı destekleyen tanık ...'in soruşturma aşamasında alınan ifadesinde sanığın darp eylemi esnasında çanta kullandığını ve mağdurun düşerken gözlüğünün de kırıldığını belirtmesi karşısında, sanığın hareketlerinin bir bütün teşkil ederek tek bir eylemle hem TCK'nin 86/2, 86/3-e maddeleri kapsamında silahla kasten yaralama hem de TCK'nin 151/1. maddesi kapsamında mala zarar verme suçunu işlediği olayda, 5237 sayılı TCK'nin 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima hükümleri uyarınca sanığın en ağır cezayı gerektiren suçtan cezalandırılması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 02.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9506, Karar No: 2016/7852, Tarih: 04.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9506 E.  ,  2016/7852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : TCK'nın 133/1, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede:

Sanığın, katılanın yetkilisi olduğu firmada çalışırken işten çıkarılması nedeniyle, katılan ile tazminat konusunu görüşmek üzere yüz yüze yaptığı konuşmaları gizlice kaydederek, bu konuşmaların dökümünü yaptırdıktan sonra, katılanın yetkilisi olarak çalıştığı firma aleyhine açtığı işe iade istemli tespit davasına delil dilekçesi ekinde sunduğu olayda,

Sanığın, konuşma içeriklerini kaydedip, bu kaydı içeren CD'yi, iş mahkemesinde açtığı işe iade davası dosyasına delil olarak vermesi biçimindeki eylemleri, sanığın konuşmanın tarafı olması nedeniyle TCK'nın 133/1. maddesinde düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunu değil, TCK'nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturabileceği, ancak; sanığın, katılan ile iş aktinin feshi ve tazminat hususunda yaptığı telefon görüşmesi katılanın özel yaşam alanına ilişkin bir faaliyet olarak kabul edilemeyeceği gibi ses kayıtlarını başkalarına verdiği veya yaydığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, iş mahkemesine açtığı işe iade davasındaki iddiasını ispatlama amacı taşıyan eyleminde hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle hareket etmediği, atılı suçların yasal unsurlarının oluşmadığı dikkate alındığında, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, isabetsiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayııl Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3887, Karar No: 2014/3453, Tarih: 27.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/3887 E.  ,  2014/3453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DERELİ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/05/2013

NUMARASI : 2012/16-2013/82

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında M. Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 107 ada 73, 111 ada 96, 132 ada 2, 132 ada 3, 132 ada 8, 122 ada 8, 122 ada 9, 122 ada 10 ve 122 ada 24 parsel sayılı 6.469.04, 989.28, 770.43, 638.25, 82.36, 1.128.65, 738.09, 332.86 ve 306,60 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, bağış, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 8/16 payı davalı A.. T.. adına, kalan 8/16 payı ise A. T. mirasçıları adına tespit edilmiştir. Davacılar M.. T.. ve H.. T.., satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda temyize konu çekişmeli taşınmazlara yönelik davanın reddine, tespit gibi tapuya tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; temyize konu taşınmazların tarafların ortak murisi Güleser'den kaldığı, terekesinin taksim edilmediği, davacıların satın alma ve bağış iddiasını kanıtlayamadıkları gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece, temyize konu taşınmazların öncesinin müşterek muris G. T.'e mi yoksa, davacıların murisi A. T.'e mi ait olduğu hususu yeterince araştırılıp saptanmamış, davacıların dayanağı olan satış senetleri değerlendirilmemiş, bir kısım mirasçıların davayı kabul ettiklerine dair beyanları dikkate alınmamıştır. Eksik inceleme, araştırma ve değerlendirmeye dayanılarak hüküm verilemez. O halde mahkemece doğru sonuca ulaşılabilmesi için, temyize konu taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişiler ile taraf tanıklarından temyize konu çekişmeli taşınmazların muris A. T.'ten mi yoksa müşterek muris Güleser Türk'ten mi geldiği hususlarında ayrıntılı beyanları alınmalı; beyanlar arasında çelişki bulunması halinde giderilmeye çalışılmalı, davacıların tutundukları satış senetleri mahallinde uygulanarak değerlendirilmelidir. Yapılacak araştırma sonunda, taşınmazların müşterek muris G. T.'ten geldiği sonucuna ulaşılması halinde, kadastro sırasında 8/16 payın mirasçısı Hanım kızı A.. T.. adına tespit edilmesinin isabetli olduğu; taşınmazların A. T.'ten geldiği sonucuna varılması halinde Hanım Kızı A.. T..'e pay verilmesinin isabetsiz olacağı göz önünde tutulmalıdır. Diğer taraftan mirasçılar arasında pay satışı ve devri mümkün olduğundan mirasçılardan Emine, Rabiye, Zerbap ve Mustafa'nın davayı kabul yönündeki imzalı beyanları dikkate alınmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Davacı M.. T.. ve H.. T.. vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 27.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3515, Karar No: 2023/4498, Tarih: 05.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/3515 E.  ,  2023/4498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/414 E., 2021/1169 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Buldan Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2020/17 E., 2020/73 K.

Taraflar arasındaki harici satın almaya dayalı tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince ek karar ile istinaf talebinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, ek kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz istemi, davalı vekilinin istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 23.07.2020 tarihli ek kararına ilişkin olup; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Somut olayda davalı vekili; ilk derece mahkemesince davanın kabulüne yönelik verilen 20.02.2020 tarihli hükmü istinaf etmiştir. İlk derece mahkemesi ise HMK'nın 346 ncı maddesi uyarınca süresi içerisinde istinaf talebinde bulunulmadığından 23.07.2020 tarihli ek kararla davalı ... yönünden istinaf talebinin süre yönünden reddine karar vermiştir.

Bilindiği üzere; 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 345 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca istinaf dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. Bu cümleden olmak üzere; 7226 ... Kanuna eklenen geçici 1 inci maddesi hükmü uyarınca Covid-19 nedeniyle adli sürelerin, 13.03.2020 tarihinden itibaren 30 Nisan 2020 tarihine kadar durdurulduğu, 30.04.2020 tarihli 31114 ... Resmi Gazetede yayınlanan 2020/2480 ... Cumhurbaşkanlığı Kararı ile durma süresinin 15.06.2020 tarihine kadar uzatıldığı, buna göre 16.06.2020 tarihi itibariyle işlemeye başlayan 15 günlük istinaf süresi dikkate alındığında, somut uyuşmazlıkta davalı taraf yönünden istinaf yoluna başvurabilme süresinin 30.06.2020 tarihinde sona erdiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, davalı vekiline 23.05.2020 tarihinde elektronik posta olarak tebliğ edilmiş; istinaf dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 10.07.2020 tarihinde UYAP ortamından mahkemeye gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, davalı vekiline 23.05.2020 tarihinde elektronik posta olarak tebliğ edilmiş; istinaf dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 10.07.2020 tarihinde UYAP ortamından mahkemeye gönderilmiştir.

İstinaf dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar ile bu kararın istinaf edilmesi üzerine verilen Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 02.12.2021 tarihli kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.10.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18007, Karar No: 2016/284, Tarih: 19.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/18007 E.  ,  2016/284 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... vukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, geçirdiği iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan ödemelerden oluşan kurum zararının ilk davadan bakiye kısmının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Geri çevirme sonrası Kurumca ibraz edilen ve dosyaya eklenen belgelerden 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca iş kazası gelirinin yarıya indirildiği anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi, “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalıya bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fark fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Eldeki dava, bakiye alacağa ilişkin rücuan tazminat davası olup, ilk davada verilen karar, 92. madde uygulaması bakiye alacağa ilişkin davada gözetilebilir denilerek onanmıştır. Bu durumda, Mahkemece; dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Kanunun 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca yarıya indirilmesi nedeniyle gelirin başlangıç tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. madde (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uygulaması gözetilerek belirlenmiş (yukarıda anlatılan şekilde hesaplanmış) miktarını gösterir ilk peşin sermaye değeri Kurumdan sorulmalı, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmeli ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı ... avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...'ye iadesine,19.01.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5491, Karar No: 2024/1984, Tarih: 12.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5491 E.  ,  2024/1984 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1288 Esas, 2022/972 Karar

DAVACI-KARŞI DAVALI : İder Mobilya Dekorasyon ve Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ...

DAVALI-KARŞI DAVACI : ... vekili Avukat ...

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/225 E., 2018/50 K.

Taraflar arasındaki asıl davada endüstriyel tasarımın haklarına tecavüz ile haksız rekabetin tespiti, meni, refi ile maddi ve manevi tazminat ile karşı davadaki endüstriyel tasarımların hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı adına tescilli 2013/04084 - 7 ve 12 no.lu, 2013/03379 - 4 ve 5 no.lu, 2010/06174 - 1, 2, 3 ve 4 no.lu tasarımlara davalı tarafın tecavüzününde haksız rekabetinin önlenmesi ile maddi ve manevi zararının tespiti ve tazmini talebiyle huzurdaki davanın açıldığını, dava değerinin (fazlaya dair haklar saklı kalmak kaydıyla) 5.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL manevi olmak üzere toplam 10.000,00 TL olduğunu, davacı şirketin Ar-Ge ve tasarıma yatırım yapmakta olan mobilya sektörünün büyük firmalarından biri olduğunu, davalı ...’nun (Saloon Mobilya) gerek kendi tasarımlarını kopyalamak, gerekse üründen faydalanmak adına haksız rekabet hükümlerine ve tasarım hukukuna aykırı ticari davranışlarda bulunduğunu, davalı tarafın davacının tescilli tasarımlarıyla karıştırılmaya yol açacak derecede aynı veya benzer ürünler üretip satmakta olduğunu, kataloglarında davacı adına tescilli modellerin pek çoğunun bulunduğunu, bu hususların Anadolu 2. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinin 2013/22 D.İş sayılı dosyasındaki bilirkişi raporuyla tespit edildiğini, 2013/22 D.İş sayılı dosyada, 30.12.2013 tarihli ek kararda, 20.000,00 TL karşılığında ihtiyati tedbir kararı verildiğini, 20.000,00 TL teminat bedelinin mahkemeye depo edildiğini, davalının davacı adına tescilli modelleri taklit edip çoğaltmasının haksız rekabet olduğunu, bunun için söz konusu modellerin Endüstriyel Tasarım olarak tescilli olması dahi aranmayıp 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (6102 sayılı Kanun) kapsamında tescilsiz modellerin dahi korunduğunu, davalının sektör lideri olan firmaları bilmemesine imkân olmadığını, fiili olayda kötü niyetli davrandığını, ayırtedici niteliğin değerlendirilmesinde birbirleriyle kıyaslanan tasarımların farklılıklarından çok ortak özelliklerinin değerlendirilmesine ağırlık verildiğini, tasarımcının tasarımını geliştirme açısından ne kadar seçenek özgürlüğüne sahip olduğunun göz önüne alınması gerektiğini, davacı tarafın bu tecavüzler dolayısıyla maddi ve manevi zarara uğradığını, uğranılan zararın 554 sayılı Endüstriyel Tasarımların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (554 sayılı KHK) 52 nci maddesinin (a) , (b) ve (c) bentlerine dayanarak tazmin edilmesi gerektiğini, davacıya göre, Marka/Patent/Tasarım hukukundan kaynaklanan tazminat davalarında özellikle 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 66 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca karşı tarafın markayı kullanmak yoluyla elde ettiği kazanç hesaplanırken, sadece vergi levhasındaki kâr/zarar beyanına dayanılarak rapor oluşturulması ve akabinde karar verilmesinin kanunun ruhuna ve tanımına aykırı olduğunu; zira kanun metninde, “karşı tarafın markayı/tasarımı/patenti kullanırken vergi dairesine beyan ettiği kar” denilmediğini, "markayı/tasarımı/patenti kullanma yoluyla elde ettiği kazanç “ denildiğini, bu iki kavramın farklı olduğunu, 13.01