muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5751, Karar No: 2019/10940, Tarih: 04.12.2019

Mahkemece, davacı üçüncü kişi şirketin iş yerini borçlu şirketten devraldığı, bu nedenle borçtan sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, kararı davacı üçüncü kişi vekili temyiz etmiştir.

Dairemizin 13.03.2017 tarihli ve 2015/194 Esas, 2017/3439 Karar sayılı ilamı ile Mahkemece, yapılan inceleme ve araştırmanın karar vermeye yeterli olmadığı, öncelikle borçlu ve üçüncü kişi şirketlerin ticari defterleri, banka kayıtları, ticaret sicil kayıtları ve varsa belediye ve vergi kayıtlarının getirtilmesi, somut olayda işyeri devri olgusunun bulunup bulunmadığının tespiti bakımdan dosyanın mali müşavir ve hesap uzmanının bulunduğu bilirkişi heyetine tevdi edilerek rapor düzenlettirilmesi, bu doğrultuda davacı şirket ve borçlu şirketin büyüklükleri, faaliyet alanları da dikkate alınarak, iddia edilen devir işleminin borçlu şirketin malvarlığının pek önemli bir kısmına isabet edip etmediği hususunda dosyada bulunan peştemaliye faturası ve diğer faturalar nazara alınarak incelenmesi, ayrıca alacaklının delili olan Serik İcra Müdürlüğünün 2012/135 Talimat sayılı dosyasının akıbeti araştırılarak içeriğinin değerlendirilmesi, bir suretinin denetime elverişli olması adına dava dosyası içerisine alınması, her ne kadar gerekçeli kararda bir kısım mallar yönünden finansal kiralama sözleşmesinin sona erdiği ve bu mallarla ilgili olarak ... Finansal Kiralama AŞ'nin menkullerle ilgili mülkiyet ilişkisinin kalmadığı değerlendirilmişse de, buna dair anılan şirketin müzekkere cevabının dosyada bulunmadığı görülmekle, bu yanıtın dosyaya eklenmesi ve akabinde dava konusu haciz tarihi itibariyle finansal kiralamaya konu olduğu iddia edilen mallar bakımından mülkiyetin davacıya geçip geçmediği hususunun değerlendirilmesi, bu doğrultuda elde edilecek tüm bilgilerin dava dosyasında bulunan diğer delillerle birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiş, davalı alacaklı vekili tarafından karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Dava, İİK’nin 96. maddesine dayalı üçüncü kişinin istihkak iddiasına ilişkindir.

1-Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında davalı alacaklı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK'un 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK'nin 366. ve HUMK'un 442. maddeleri uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı alacaklı vekilinin mahcuzlardan kasap dolabı ve market rafına yönelik karar düzeltme isteminin incelenmesinde;

Hakim tarafların talep sonucuyla bağlı olup her bir talebi hakkında verilen kararı gerekçeli karar ve hükümde ayrı ayrı göstermelidir (HMK.nun 26. md ve 297/2 m).

2-Davalı alacaklı vekilinin mahcuzlardan kasap dolabı ve market rafına yönelik karar düzeltme isteminin incelenmesinde;

Hakim tarafların talep sonucuyla bağlı olup her bir talebi hakkında verilen kararı gerekçeli karar ve hükümde ayrı ayrı göstermelidir (HMK.nun 26. md ve 297/2 m).

Somut olayda, davacı üçüncü kişi vekilinin dava dilekçesinde 01.06.2012 tarihinde haczedilen kasap dolabı ve market rafının mülkiyeti dava dışı ... Finansal Kiralama Şirketine ait olup, müvekkili şirketin kiracı sıfatı ile bu malları elinde bulundurduğunu öne sürerek dava değeri olarak anılan mahcuzlar dışındaki malların toplam değerini gösterdiği, dava dilekçesinin sonuç kısmında da anılan mahcuzlar dışındaki mallar üzerindeki haczin kaldırılmasını talep ettiği, Mahkemece 29.04.2014 tarihli celsenin iki numaralı ara kararı ile “...davacı vekiline haciz tutağında yer alan 1 ve 2 nolu bentlerde haczedilen menkullere ilişkin dava açılıp açılmadığı hususunda yazılı beyanda bulunmak ve buna göre eksik harcı tamamlamak üzere süre verilmesine...” karar verildiği, bunun üzerine 09.09.2014 tarihli celsede davacı üçüncü kişi vekilinin “ ...haciz tutanağında 1 ve 2 nolu hacze konu raf ve dolap belirttiğimiz gibi Finansal Kiralama Şirketine aittir. Gerek Mahkemeniz kanalı ile gerekse biz şahsen ihbarda bulunduk. Ancak davaya iştirak etmediler. Bu sebeple bizim de bu mallarda herhangi bir istihkak talebimiz yoktur. Zaten bu mallar Finansal Kiralama Şirketine aittir. Üçüncü sırada ve daha sonra haczedilen mallar için istihkak iddiasında bulunmuştuk, bunun için de gerekli harcı yatırmıştık ...” şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmıştır.

O halde, Mahkemece 01.06.2012 tarihli haciz tutanağının 1 ve 2 . sırasında yer alan kasap dolabı ve market rafı yönünden harcı verilerek usulüne uygun şekilde açılmış bir dava olmadığı nazara alınmaksızın, dava konusu olmayan mahcuzlar yönünden talep aşılarak işin esasına yönelik karar verilmesi isabetli olmamış, bu nedenle davalı alacaklı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile kararın açıklanan gerekçe ile de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin sair mahcuzlara yönelik karar düzeltme isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin mahcuzlardan kasap dolabı ve market rafına yönelik karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 13.03.2017 tarihli ve 2015/194 Esas, 2017/3439 Karar sayılı bozma ilamının değinilen mahcuzlar yönünden kaldırılmasına, Mahkeme kararının yukarıda yazılı gerekçe ile İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine 04.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6142, Karar No: 2010/5682, Tarih: 30.09.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/6142 E.  ,  2010/5682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 189 ada 15 parsel sayılı 29468,40 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davacı ... ile davalı ... ve müşterekleri adlarına iştirak halinde mülkiyet şeklinde tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli taşınmazın kök muris... mirasçıları olan davalı ... ve kendisi adına tesçili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın kadastro tespitinin iptaliyle davacı ... ve davalı ... adlarına eşit paylarla tesçiline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın davacı ile davalılardan ...'in murisi olan ...'ten geldiği ve adı geçenler lehine zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek sureti ile hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Taşınmazın ...'ten geldiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ... dışındaki davalıların, kök muris ...'in mirasçısı olup olmadıkları noktasında toplanmaktadır. Mahkemece, davalıların davacı ... ve ...'in kök murisi...'in mirasçısı olup olmadıkları araştırılmamış; ... tespit maliki olduğu halde davaya dahil edilmemiştir. Dosya kapsamından...'nin davacı ve davalıların murisi ...'ten önce öldüğü ve ... mirasçıları arasında yöntemince taksim yapılmadığı anlaşılmaktadır. Doğru sonuca varılabilmesi için; öncelikle muris ...'in tüm mirasçılarını gösterir vukuatlı nüfus kayıt örneği ve veraset ilamı getirtilerek ...'in tüm mirasçıları tespit edilmeli, tespit maliki ...davaya dahil edilmeli, tarafların iddia ve savunmalarıyla ilgili tüm delilleri sorulup toplanmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılmadan hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 30.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10657, Karar No: 2014/6579, Tarih: 26.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/10657 E.  ,  2014/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı yasaya eklenen geçici 2. madde gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanık ...' in temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin 18.03.2011 günü saat 23.30 sıralarında park ettiği motosikletinin sabah saat 6:30 sıralarında park ettiği yerde göremediğini beyan etmesi ve suçtan kurtulmaya çalışan sanığın suçun işlendiği zaman dilimi konusunda herhangi bir beyanda bulunmadığının anlaşılmış olması karşısında, hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık eyleminin gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesince artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmiş olması,

2-Sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının ertelenmesi karşısında; 53/1. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle aynı yasanın 53/4. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 53/1. ve 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak, aynı yasanın 141/1 ve 62. maddeleri gereğince sonuç cezanın 10 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17004, Karar No: 2012/33934, Tarih: 20.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/17004 E.  ,  2012/33934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarayköy İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından ilamsız icra yolu ile başlatılan takipte, borçlunun, haczedilen taşınmazın haline münasip evi olduğunu belirterek haczin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, meskeniyet şikayeti kabul edilerek haczin kaldırılmasına karar verildiği görülmektedir.

İİK.nun 82/12.maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. Mahkemece, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti, bundan fazla ise, satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirtilen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, mahallinde yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda, meskeniyet şikayetine konu taşınmazın değeri 65.000 TL, borçlunun haline uygun evi alabileceği değer ise 55.000 TL olarak belirlenmiştir.

O halde mahkemece, mahcuzun satılarak borçlunun haline münasip ev alması için gerekli olan 55.000 TL'nin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken bilirkişi raporuna atıfta bulunmakla yetinilerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21309, Karar No: 2013/14786, Tarih: 18.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/21309 E.  ,  2013/14786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, fazla mesai, haftasonu ve ulusal bayram genel tatili ücret alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 18.06.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesini işçilik alacaklarının eksik ödenmesi gerekçesiyle haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığın iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmasının bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmasının bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışması yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışması alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai konusunda hesap yapılırken davacı ile birlikte işten çıkarılan ve menfaat birliktelikleri olan tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Mahkemece fazla çalışma konusunda sadece tanık anlatımlarına dayanılarak hüküm kurulması hatalıdır. Oysa çalışmanın geçtiği yer özel sağlık kuruluşuna ait olup kamu denetimine tabidir. İşyerindeki mesai düzeni açıklığa kavuşturulmalıdır. Dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek diyaliz tedavisi alanında uzman doktor ve mali müşavir aracılığıyla hastane işyerinde keşif icra edilerek işyeri kayıtları, hasta tedavi evrakları üzerinde inceleme yapılarak işyeri çalışma düzeni ve davacının çalışma şekli açıklığa kavuşturularak fazla mesai alacağının varlığı saptanmalıdır. Mahkemece yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Davalı tarafça, fazla mesai ve genel tatil ücreti ödendiği savunulmuş ve dosyaya tediye makbuzu, bordrolar sunulmuştur. Mahkemece davacı işçiden davalının ödemeye ilişkin savunmasına ve sunulan belgeye diyecekleri sorulup, ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmiş olması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.06.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.06.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacının iş sözleşmesinde çalışma saatleri 06:30-20:00 olarak belirlenmiş, ayrıca ''haftalık çalışma saatleri 45 saati geçemez'' denilmiştir. Bu saatler arasında çalıştırılan bir işçinin haftada 6 gün çalışması durumunda (günlük 13 saat işyerinde kalır. 1,5 saat ara dinlenme düşülünce 11,5 saat fiili çalışması olur. Günlük 4 saat fazla çalışmadan, haftada) 24 saat fazla çalışır). Bu durumda davacının fazla mesai ücretlerinin ödenmediği anlaşılır. İşçi tarafından feshi haklı nedenle yapıldığının kabulü gerekir.

Dosya içeriğine göre de; diyaliz merkezinde günde 3 seans yapıldığı, her bir seansın 4 saat olduğu (yani hastanın diyaliz cihazına bağlı kaldığı süre 4 saat), hastaların diyalizden çıkınca hemen eve gönderilmedikleri, doktor kontrolünde dinlendirildikleri, her iki taraf tanıklarınca da söylenmiştir. Davalı tarafça, davacı doktorun günde 1 seans çalıştığı iddia edilmemiştir. En az 2 seansta görev alsa bile fiili çalışma saati yine 14 saate yaklaşır. Yine çalışanın fazla mesai yaptığı anlaşılmakta, fazla mesai ücretlerinin ödenmediği sonucu ortaya çıkmaktadır.

Sayın çoğunluğun araştırmaya yönelik bozma gerekçesi pratik çözüm getirmez, sadece işi sürüncemede bırakır. Bu nedenle de sayın çoğunluğun Bozma görüşüne katılamıyorum. Mahkeme kararının Onanması gerektiği kanaatindeyim. 18.06.2013
Yargıtay — Esas No: 2024/5289, Karar No: 2025/3816, Tarih: 07.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/5289 E.  ,  2025/3816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.02.2022 tarihli ve 2022/10082 Soruşturma, 2022/34752 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hakimliğinin, 09.05.2022 tarihli ve 2022/3355 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 09.05.2022'de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2022/25133 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve KYB-2024/97210 sayılı Tebliğnamesi ile soruşturma dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.10.2024 tarihli ve KYB-2024/97210 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre şüpheli hakkında güveni kötüye kullanma suçundan verilen İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, 22/02/2022 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı şikâyetçi vekili tarafından 07/03/2022 tarihli dilekçeyle itiraz edilmesi üzerine, merci İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hakimliğinin, 09/05/2022 tarihli ve 2022/3355 değişik İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmesini müteakip, şikâyetçi vekili tarafından kesin nitelikte olan bu kararın kaldırılması talebini içerir 23/05/2022 tarihli dilekçenin sunulduğu, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz niteliğinde olduğu değerlendirilen bu dilekçenin bu kez de İstanbul Anadolu 7. Sulh Ceza Hakimliğine gönderildiği, Mahkemenin 28/06/2022 tarihli ve 2022/5278 değişik iş sayılı kararıyla itirazın reddediliği anlaşılmış ise de; İstanbul Anadolu 10. Sulh Ceza Hakimliğinin, 09/05/2022 tarihli ve 2022/3355 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildikten sonra, aynı hususta yeniden verilen İstanbul Anadolu 7. Sulh Ceza Hakimliğinin, 28/06/2022 tarihli ve 2022/5278 değişik iş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu,

Ayrıca, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 58. maddesindeki "Avukatların avukatlık veya... Birliği ya da baroların organlarındaki görevlerinden doğan veya görev sırasında işledikleri suçlardan dolayı haklarında soruşturma, Adalet Bakanlığının vereceği izin üzerine, suçun işlendiği yer Cumhuriyet savcısı tarafından yapılır." şeklindeki hüküm karşısında şüphelinin üzerine atılı suçun avukatlık görevinden kaynaklanmadığı, bu nedenle Adalet Bakanlığı'ndan izin alınması gerekmediği hususları gözetilerek yapılan incelemede,