muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8460, Karar No: 2018/10202, Tarih: 04.12.2018

2-5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, davalılardan ... ve ... yetkisi ve konumu net olarak belirlendikten sonra, işveren adına ve hesabına, işin veya görülen hizmetin bütününün yönetim görevini yapıp yapmadığı, işveren vekili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, işveren vekili ise, yukarıdaki açıklamalar gözetilerek ... ve ... işveren vekili olmaları yönünden 21/1. madde uygulanması kapsamında değerlendirme yapılarak, kurum alacağı belirlenmeli, işveren vekili olmadığının tespiti halinde ise, 3. kişi konumunda olduğu gözetilerek 21/4. madde uygulaması kapsamında değerlendirme yapılmalı sorumlu olduğu miktar belirlenmeli, teselsül hükümleri çerçevesinde de tüm davalıların sorumlu oldukları miktar belirlenerek davacı Kurumun talep ettiği miktarda gözetilerek taleple bağlılık kuralı gereği davacı ve davalı .........Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece çelişkili ve hatalı bilirkişi raporuna göre yanılgılı değerlendirme sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalı ........... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece çelişkili ve hatalı bilirkişi raporuna göre yanılgılı değerlendirme sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalı ........... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ..... iadesine, 04.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/15158, Karar No: 2014/5866, Tarih: 31.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15158 E.  ,  2014/5866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkâr etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılana ait şirkette şoför olarak çalıştığı sırada kendisine teslim edilen yatak odası takımı, koltuk takımı gibi eşyaları şirketin bilgisi dışında satarak satış bedellerini uhdesinde tuttuğu ve bazı eşyaları da evine götürüp sakladığı, böylece hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık ve katılan ve tanık ifadeleri ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla "90 gün", "75 gün" ve "1.500 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün" , "4 gün" ve "80 TL" adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21292, Karar No: 2013/13858, Tarih: 16.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21292 E.  ,  2013/13858 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- İki sınır arasında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne, neden olan sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde alt hadden hüküm kurulmak suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

2- Taksirle işlenen suçlarda uygulama yeri bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3305, Karar No: 2015/4389, Tarih: 30.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/3305 E.  ,  2015/4389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 23. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/07/2013

NUMARASI : 2013/181-2013/260

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, malik olduğu 60 ada 5 parselde bulunan 8 nolu bağımsız bölümü satmak istediğini, arkadaşı Tülay vasıtası ile tanıdığı davalı Engin’in , taşınmazı kendisi adına satabileceğini, satamadığı takdirde 135.000-Tl’yi ödeyebileceğini söyleyip kendisinde güven duygusu oluşturduğunu, evin daha rahat satılabilmesi ve satışa kadar evde rahatça oturabilmesi için kira sözleşmesi yapılması ve tahliye taahhüdü verilmesi konusunda ikna ettiğini, bunun üzerine taşınmazı davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, tüm bu işlemlerden sonra davalının gayrımenkulün bedelini ödemediği gibi taşınmazı tahliye etmesini istediğini, iyiniyeti ve tecrübesizliği suistimal edilerek taşınmazının hile ile elinden alındığını ileri sürerek tapunun iptali ile adına tescilini istemiştir.Davalı, dava konusu taşınmazı T.. A.. aracılığı ile tanıdığı davacıdan, 135.000-TL bedeli nakden elden ödemek suretiyle ikamet etmek amacı ile satın aldığını, satış esnasında davacı ile önce kira sözleşmesi yapılıp, geçerli bir taahhütname olması için birkaç gün sonra tahliye taahhütnamesi verileceği, davacının o esnada şehir dışında olan eşinden muvafakatname getireceği konusunda anlaştıklarını, nitekim satış günü kira sözleşmesinin, 3 gün sonra da taahhütname ve davacının eşinin muvafakatnamesinin düzenlendiğini, davanın haksız ve kötüniyetli olarak açıldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davacının iddiasını ispatlayamadığı ve davacının yemin teklifinin davalı tarafından yerine getirildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...............'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davacının hile iddiasını yemin delili dahil gösterdiği delillerle kanıtlayamadığı gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3.40.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 30.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15596, Karar No: 2014/18812, Tarih: 13.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/15596 E.  ,  2014/18812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına ... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin 28/02/2000 tarihinde vefat eden babası ...'den yetim maaşı alabilmek için eşi diğer sanık ... 18/05/2000 tarihinde eşi diğer sanık...'dan anlaşmalı olarak boşandığı, ancak; aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin ONANMASINA, 13/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1314, Karar No: 2023/1396, Tarih: 11.04.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1314 E.  ,  2023/1396 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/715 E., 2021/2434 K.

DAVA TARİHİ : 07.06.2016

BİRLEŞEN İSTANBUL ANADOLU 20. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİNİN 2016/431 ESAS,

2017/198 KARAR SAYILI DOSYASI:

DAVACILAR : 1-... 2-... 3-...

Vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 05.11.2016

HÜKÜM : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 26. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/227 E., 2018/414 K.

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen dava sözleşmenin feshi, tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl davada davacılar vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 11.04.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı temyiz talebinde bulunan asıl davada davacılar ... vd vekili Avukat ... geldi. Tebligata rağmen gelen olmadı. Asıl ve birleşen davada davalı ... vekili Avukat ...'ın mazeret dilekçesi verdiği, mazeret dilekçesine herhangi bir şey eklemediği görüldü. Asıl davada davacılar vekilinden soruldu: mazeretin reddine karar verilmesini talep etti. Asıl ve birleşen davada davalı vekili Avukat ...'ın dayanağı bulunmayan mazeretin reddine karar verilerek açık duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

ASIL DAVA:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkilleri ile davalı arasındaki 19/01/2010 tarihli temlik sözleşmesi ile İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/208 Esas sayılı dava dosyasına konu hak ve alacaklarının %60’lık kısmının davalıya temlik edildiğini, temlik sözleşmesinde davalı tarafından müvekkillerine 100.000,00 TL ödendiği yazılmış ise de bu bedelin ödenmediğini, davalının müvekkillerinin iyiniyetini kötüye kullandığını, 2013/208 Esas sayılı dava dosyasında da yapması gereken masraf ve ödemeleri yapmayarak dosyayı sürüncemede bıraktığını, temlik sözleşmesinin feshi ile uğranılan zararın tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

BİRLEŞEN DAVA:

I. DAVA

BİRLEŞEN DAVA:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin mirasbırakanı ile davalı arasındaki 19/01/2010 tarihli temlik sözleşmesi ile İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/208 Esas sayılı dava dosyasına konu hak ve alacaklarının %60’lık kısmının davalıya temlik edildiğini, temlik sözleşmesinde davalı tarafından müvekkillerine 100.000,00 TL ödendiği yazılmış ise de bu bedelin ödenmediğini, ancak davalının 2013/208 Esas sayılı davada alacak iddiasında bulunduğunu, müvekkillerinin iradesinin fesada uğratıldığını, temlik sözleşmesinin feshi ile uğranılan zararın tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

ASIL VE BİRLEŞEN DAVADA:

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; harcın eksik yatırıldığını, zaman aşımı süresinin geçtiğini, taraflar arasındaki imzalı sözleşmeye göre 100.000,00 TL’nin müvekkilince ödendiğini, 2013/208 Esas sayılı dava dosyasına katılımın ise yine taraflar arasındaki sözleşmeye göre müvekkilinin takdirinde bırakıldığını ve müvekkilinin tarafı olmadığı bir davanın giderlerini ödemeyeceğini, 2013/208 Esas sayılı dava dosyasının Yargıtay bozmasından geçtiğini ve halen derdest olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflarca kabul edilen sözleşme içeriğine göre temlik bedeli olan 100.000,00 TL'nin temlik alan ... tarafından temlik eden davacılara nakten ve def'aten ödendiğinin açıkça yazıldığı, sözleşmenin geçersizliğinin ileri sürülmediği, buna göre sözleşmeye göre paranın ödenmediğinin ispatının davacılarca yapılmasının gerektiği, alacağı miktarın dikkate alındığında ancak yazılı delille ispatlanmasının gerektiği, bu yönde yazılı delilin dosyaya sunulmadığı, sözleşmeye göre mevcut davalar ve takiplerde davalı temlik alanın sözleşmenin ibrazı ile bu dava ve takiplere katılmasının mümkün olduğunun belirtildiği ancak bu hususta takdir yetkisinin temlik alana bırakıldığı, temlik alanın buna göre belirtilen dava ve takipleri takip etmeme şeklinde takdir hakkının kullanılması halinde davacıların sözleşme içeriği de dikkate alındığında bu yönde sözleşmeye aykırılık iddiasını ileri süremeyecekleri, buna göre temlik sözleşmesindeki esaslı olan karşılıklı ifaların yerine getirildiği anlaşılmakla esas ve birleşen davalar yönünden davaların reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri