muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1494, Karar No: 2013/362, Tarih: 17.09.2013

1-)İftira etmesi için hiçbir neden bulunmayan müşteki, aracı camlarının kapalı, kapılarını da kilitli vaziyette park ettiğini beyan eylemiştir.

2-)İnkara yönelen sanıklar aracın ne şekilde çalındığı konusunda herhangi bir açıklamada bulunmamışlardır.

3-)Aracın çalınmasından sonra yaklaşık 2,5 aylık bir süre geçtikten sonra üzerinde herhangi bir inceleme yapıldığına dair belgeye dosya içerisinde rastlanılamadığı gibi yargılama aşamasında da bu husus açıklığa kavuşturulmamıştır.

4-)Suça konu araç 1998 model, Renault Europa marka bir araç olup, suç tarihi itibarıyla 4 yıllık bir araç olduğu anlaşılmıştır.

... Somut olayımızda iftira etmesi için hiç bir neden bulunmayan müşteki aracın camlarının kapalı, kapılarının da kilitli olduğu bir vaziyette park ettiğini tereddütsüzce beyan etmiş, sanıklar ise aracı ne şekilde ele geçirdiklerini makul bir şekilde açıklayamamıştır.

Aracın olaydan sonra ele geçirilmesi aşamasında gerekli tespitlerin yapılmaması  durumunda eylemin niteleğinin belirlenmesinde şüpheli durumun sanık lehine yorumlanarak en az cezayı gerektiren maddeki suçun oluşacağının kabul edilip edilmeyeceği itiraza konu uyuşmazlığın en temel nedeni olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu sorunun çözümü için araç üzerinde tespit yapılmamasının sonuca etkili olup olmayacağının belirlenmesi gerekmektedir. Bir an için aracın üzerinde gerekli tespitler yapılmasına karşın, araç üzerinde herhangi bir zorlama izi tespit edilmemiş olsaydı, müştekinin beyanına göre eylemin 765 sayılı TCK'nun 493/2. maddesi kapsamında, zorlama izinin bulunması halinde ise yine müştekinin beyanına göre eylemin 765 sayılı TCK'nun 493/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği konusunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Şimdi somut olayımızda olduğu gibi gerekli tespitlerin yapılmaması durumunda müştekinin beyanına göre eylemin 765 sayılı TCK'nun 493/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesine hiç bir engel bulunmazken, aynı maddenin 2. fıkrası ile 5237 sayılı TCK'nun 142/2-d maddesinin uygulama olanağını imkansız kılacaktır. Zira burada sair alet kullanıldığı net olarak belirlenemediğinden, müştekinin beyanına göre sanığın en lehine olan maddedeki suçun işlendiğinin kabulü zorunludur. 765 sayılı TCK'nun 493. maddesinin 1. fıkrası ile 2. fıkrası arasında gerek zamanaşamı süresi gerekse öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle böyle bir sonucun pratikte hiç bir önemi yoktur. Ancak gerekli tespitlerin yapılmamış olması nedeniyle ortaya çıkan şüpheli durum sadece 5237 sayılı TCK'nun 142/2-d maddesinde yazılı bulunan suçun oluşmasına engel olacaktır. Bu durumda 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b maddesi ile 765 sayılı TCK'nun 493/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gereken eylemde öngörülen cezanın üst sınırına göre her iki kanun açısından zaman aşımı süresinin sona ermediği açıkça görülmektedir.

Yargıtay Yüksek 13. Ceza Dairesinin itiraza konu uyuşmazlıktaki sayın çoğunluğunun görüşünün benzer olaylardaki yerleşik uygulamalara ve kendi uygulamalarına aykırı olacağı gibi böyle bir içtihadın, toplumu oluşturan ve barış esasına dayalı bir hukuk toplumunda yaşama hakkına sahip olan ve suçun maddi unsurlarından birisini oluşturduğu konusunda tartışma bulunmayan mağdurun haklarını da yeterince koruduğu söylenemez...” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire düşme kararının  kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 13. Ceza Dairesince  05.11.2012 gün ve 18288-22904 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıkların hırsızlık suçundan cezalandırılmalarına karar verilen olayda Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suç niteliğinin belirlenmesi ve buna bağlı olarak dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespitine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Şikayetçi Birol T.'ye ait 34 VF 4136 plaka sayılı 1998 model Renault marka aracın Çorlu'da 07.10.2002 günü çalındığı, 17.10.2002 tarihinde Çardak'ta tanık Mahmut K.'ye satıldığı, Mahmut'un resmi devir işlemleri gerçekleştirilmeyince oluşan şüphesi ve ihbarı üzerine 18.12.2002 tarihinde çalıntı olduğunun öğrenildiği, "34 ZN 7513" olan plakasının ve trafik tescil belgesinin sahte olduğunun belirlendiği,

Aracın gerçek sahibi olan şikâyetçi Birol T.'nin, suç konusu otomobili kapıları kilitli ve camları kapalı olarak park halinde bıraktığını tüm aşamalarda ifade ettiği, araç kendisine teslim edildikten sonraki anlatımında da ön camının kırık olduğunu, Clarion marka teyp ve Pioneer marka kolonlarının olmadığını, ön tamponun çatlak  ve vites kolunun bozuk olduğunu belirttiği,

Sanık Ü. aşamalarda özetle; hırsızlık eylemi ile bir ilgisinin olmadığını, ağabeyi Mehmet ile onun arkadaşı Mustafa B. tarafından satılan aracı, bir bayan ve bir erkeğin şikâyetçiye getirip teslim ettiklerini, kendisinin karışmadığını savunduğu,

Sanık Mehmet aşamalarda özetle; aracın götürülmesi ve satılması ile bir ilgisinin olmadığını ve Çorlu'ya hiç gitmediğini beyan ettiği,

Sanık Adnan aşamalarda özetle; aracın Ünal ve Mehmet tarafından Mahmut'a satıldığını, kendisinin sadece aracı olduğunu, hırsızlık konusu olduğunu bilmediğini belirttiği,

Anlaşılmaktadır.

765 sayılı TCK'nun konumuzla ilgili olan 491. maddesinin ikinci fıkrasının ikinci bendinde;

"Hırsızlık;

...2- Adet muktezası olarak yahut tahsis ve istimalleri itibariyle umumun tekafülü altında bulunan eşya hakkında işlenirse;

Sanık Adnan aşamalarda özetle; aracın Ünal ve Mehmet tarafından Mahmut'a satıldığını, kendisinin sadece aracı olduğunu, hırsızlık konusu olduğunu bilmediğini belirttiği,

Anlaşılmaktadır.

765 sayılı TCK'nun konumuzla ilgili olan 491. maddesinin ikinci fıkrasının ikinci bendinde;

"Hırsızlık;

...2- Adet muktezası olarak yahut tahsis ve istimalleri itibariyle umumun tekafülü altında bulunan eşya hakkında işlenirse;

...Cezası bir seneden beş seneye kadar hapistir..." hükmüne yer verilmiş olup, aynı kanunun 102/4. maddesi uyarınca bu suçun asli dava zamanaşımı 5 yıl, 104/2. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesintili dava zamanaşımı ise 7 yıl 6 aydır.

Aynı kanunun 493. maddesinde de;

" Hırsızlık:

1 - Hırsızlığı işlemek veya çalınmış malı başka yere kaldırmak için duvar, kapı, pencere, demir parmaklık, kasa ve sandık gibi şahısları veya malları muhafaza için sağlam maddelerle ve muhkem surette yapılmış şeyleri yıkmak, devirmek, kırmak, delmek veya mahvetmek veyahut suni vasıtalarla veya şahsi çeviklik sayesinde bertaraf edilebilen maniaları kaldırarak veya aşarak hane ve sair yerlere girmek suretiyle işlenirse;

2. Cürmü işlemek veya çalınmış eşyayı başka yere kaldırmak için taklit anahtar yahut sair aletler kullanarak veya sahibinin terk veya kaybettiği anahtarı elde ederek yahut haksız yere elinde bulundurduğu asıl anahtarla bir kilidi açarak işlenirse;

3. Kıyafet değiştirerek işlenirse;

4. Salahiyeti olmaksızın resmi sıfat takınarak yapılırsa;

Cezası üç seneden sekiz seneye kadar hapistir" hükmüne yer verilerek hırsızlık suçunun nitelikli hallerinden bir kısmı sayılmış olup, bu hallerden birinin gerçekleşmesi halinde öngörülen ceza üç seneden sekiz seneye kadar hapis cezası olduğundan, aynı kanunun 102/3. maddesi uyarınca bu suçun asli dava zamanaşımı 10 yıl, 104/2. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesintili dava zamanaşımı ise 15 yıldır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 142. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine göre ise; hırsızlık suçunun herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenmesi hâlinde öngörülen ceza, iki yıldan beş yıla kadar hapis olup, aynı kanunun 66/1-e maddesi gereğince asli dava zamanaşımı 8 yıl, 67/4. maddesi göz önünde bulundurulduğunda kesintili dava zamanaşımı ise 12 yıldır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Eylemin gerçekleştirildiği tarihte dört yıllık bir araç olan suç konusu 1998 model, Renault 19 Europa marka otomobilin sahibi Birol T. tüm aşamalarda istikrarlı olarak; aracı camları kapalı, kapıları da kilitli şekilde park ettiğini beyan etmesi, ele geçirildikten sonra ön camının kırık olduğunun belirlenmesi, suçlamayı kabul etmeyen sanıkların aracın ne şekilde çalındığı konusunda herhangi bir açıklamada bulunmamaları karşısında, mağdurun beyanına itibar olunarak suç konusu otomobilin camları kapalı ve kilitli şekilde park edildiği yerden 07.10.2002 günü götürüldüğü, aracın 18.12.2002 tarihinde ön camı kırılmış halde el konularak mağdura teslim edildiği kabul edilmelidir.

Bu durumda, sanıkların üzerine atılı eylemin 765 sayılı TCK'nun 493/1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve öngörülen cezaların üst sınırına göre her iki kanun açısından da suç tarihi olan 07.10.2002 ile inceleme tarihi olan 17.05.2013 tarihleri arasında zamanaşımının gerçekleşmediği anlaşıldığından, Özel Dairece verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararının isabetsiz olduğu görülmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire düşme kararının kaldırılmasına ve hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Genel Kurul Üyesi; "sanıkların eyleminin 765 sayılı TCK'nun 491/2. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu ve kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine dair Özel Daire kararı isabetli olduğundan itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 25.06.2012 gün ve 12185-15030 sayılı düşme kararının KALDIRILMASINA,

3- Hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.09.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2177, Karar No: 2007/3243, Tarih: 27.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2177 E.  ,  2007/3243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.1.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4949, Karar No: 2013/16852, Tarih: 03.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/4949 E.  ,  2013/16852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı işçinin davalı işçisi olarak ...’a ait işyerinde temizlik işinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatının davalı işverenden tahsiline karar verilmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalı şirketin ... Genel Müdürlüğü tarafından 2010 yılı için yapılan temizlik hizmeti ihalesini kazanamadığını, davacının ...'tan ihale ile alınan 2 yıl süreli iş kapsamında şirkette çalıştığını, 15.12.2009 tarihinde davacıya 01.01.2010 tarihinde başlayacak biçimde işyeri gösterildiğini, davacının tebliği almaktan imtina ettiğini, ihale süresi bittiğinde şirketin işyerini zorunlu olarak terk ettiğini, davacının 01.01.2010 tarihinde kendisine gösterilen işyerine gitmediğini, devamsızlık yaptığı günler için tutanak düzenlendiğini, davacının ihaleyi kazanan yeni şirkette işe başlayarak çalışmaya devam ettiğinin öğrenildiğini ve 06.01.2010 tarihinde iş akdinin devamsızlık nedeni ile feshedildiğini, davacının aynı işyerinde çalışmaya devam etmesi nedeni ile kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davalı şirketin dava dışı ...ın alt işvereni olarak temizlik işlerini ihale ile aldığı ve 2010 yılında yapılan ihaleyi alamadığı, bu nedenle davacıya başka işyeri gösterdiği, davacının kendisine gösterilen işyerine gitmediğinden dolayı devamsızlık nedeni ile tutanak düzenlediği ve davacının iş akdinin 4857 sayılı İş Kanununun 25/2-g bendi kapsamında tazminatsız olarak feshedildiği, davacının daha sonra ihaleyi alan yeni alt işveren yanında çalışmaya başladığı, davacının asıl işveren işyerinde çalışmaya devam etmesinin davalı alt işveren ile dava dışı ihaleyi alan işveren arasında işyeri devri olarak nitelendirilme imkanı bulunmadığı, davalı işverenin fesih iradesini ortaya koyduğu ve iş sözleşmesinin sonlandırılması konusunda taraf iradelerinin birleştirildiği, ancak işverenin yeni işyerine davet etmesi ve devamsızlık nedeni ile feshinin yasaya uygun düşmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekili dava dilekçesinde davacının 01.01.2008 tarihinde işe başladığını iddia ederek talepte bulunmuş,mahkeme tarafından da davacının 01.01.2008-31.12.2009 arası çalıştığının tespiti ile yapılan ek bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuşsa da dosya içerisinde yer alan davacıya ait hizmet döküm cevteline göre davacının 25.07.2008 tarihinde davalı iş yerinde çalışmaya başladığı anlaşıldığından hatalı hizmet süresine itibar edilerek yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.06.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10464, Karar No: 2016/10423, Tarih: 07.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/10464 E.  ,  2016/10423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların karı koca olup katılanın sanıkların birlikte işlettikleri kuaför dükkanında işe başladığı ve kendisine ait eşyaları getirip kuaför dükkanına bıraktığı sonrasında işyerinden ayrıldığı ancak sanıkların katılana ait 7 adet çalışma koltuğu, 6 adet çalışma tezgahı, bir adet çiftli çalışma tezgahı, bir adet müşteri kasası, bir adet oturma grubu, bir adet steril dolabı geri vermedikleri dolayısıyla sanıkların iştiraken güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia olunan olayda,

İddia, sanıkların inkar içeren savunması, katılan ve vekilinin beyanları, tanıkların anlatımı, hukuk mahkemesinin dosya içeriği ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki ilişkinin hukuki ihtilaf olduğu gerekçesi ile verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5515, Karar No: 2006/8363, Tarih: 15.06.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/5515 E.  ,  2006/8363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli parselin yer aldığı ... Köyü 260 adada yer alan kadastro parsellerinin bir çoğunun aynı nedenle, Hazine tarafından dava konusu edildiği anlaşıldığından, Temyiz incelemesi yapılabilmesi için Yargıtay’ca incelenmesine gerek görülen;

a) 260 sayılı adada yer alan diğer parsellerin tümünün kadastro tesbit tutanakları onaylı suretleri ile var ise tesbitlerine esas alınan tapu ve vergi kayıtları, itirazsız kesinleşen var ise bu yolla oluşan tapu kayıtları, hükmen kesinleşenlerin hüküm dosyası yada tutanak sureti, mahkeme kararı, bu kararın dayanağı bilirkişi raporu ve var ise ilgili Yargıtay kararı onaylı suretinin,

b) Adayı çevreleyen ve orman sınırları içinde kaldığı anlaşılan yerler için kadastro tesbit tutanağı düzenlenip düzenlenmediği sorularak, düzenlenmiş ise ilgili kadastro tesbit tutanağı onaylı sureti, itirazsız kesinleşmiş ise bu yolla oluşan tapu kaydı, itirazlı yada hükmen kesinleşmiş ise dava dosyası, tutanak düzenlenmeden tapuya kayıt edilmiş ise nedenini de gösteren tapu kaydı örneğinin,

c) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu adadaki tüm kadastro parsellerini bir ada gösterir orijinalinden fotokopi kadastro paftası onaylı fotokopisinin,

d) Çekişmeli yeri gösterir 1981 yılından önce ve 1981 yılından sonra düzenlenmiş amenjman planlarının,

e) Çekişmeli yeri gösterir, memleket haritası orijinalinden renkli fotokopisinin,

Olanaklı ise her dosya için ayrı ayrı, olanak bulunamıyor ise aynı adaya ilişkin dosyalardan birisi klavuz dosya seçilerek, istenen belgelerin bu dosya içine konularak aynı adadaki parsellere ilişkin tüm dava dosyalarının aynı zamanda temyiz incelemesi yapılmak üzere,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 15.06.2006 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/3312, Karar No: 2021/10702, Tarih: 22.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/3312 E.  ,  2021/10702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhafelet

HÜKÜM : Beraat, nakil araçlarının müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Suçta kullanılan nakil araçlarının iadesi kararlarına yönelik olarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkındaki beraat hükümlerinin incelenmesinde ise;

Tüm dosya kapsamının incelenmesinde olay günü sanık ...'nin sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı kamyonun kolluk güçlerince uygulama noktasında durdurularak yapılan aramasında 261 koli içerisinde toplam 4384 kg bal bulunmuş olup, sanık ...'in soruşturma aşamasında müdafii huzurunda alınan ifadesinde diğer sanık ... 'in kendisine öncülük yapacağını ve 350 TL karşılığında kendisine balları naklettirdiğini beyan etmesi üzerine sanık ...'nun sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı araç ile Dağlıca kavşağında park halinde yakalandığı, sanık ...'in soruşturmada balların Taha isimli şahsa ait olduğunu, bu şahısla ... aracılığıyla irtibata geçtiğini beyan etmesine karşın mahkemede arkadaşı ...'un arayıp kendisinden balları Başkale'ye götürecek araç göndermesini istediğini ifade etmesi, sanık ... tarafından yakalama anında kolluk kuvvetlerine herhangi bir fatura, sevk irsaliyesi, Tarım Bakanlığından alınma bir belge ibraz edilememesi ancak sonrasında sanık ... tarafından veteriner belgesi ve dezenfeksiyon belgesi ibraz edilmesi,dosya içerisindeki ziraat bilirkişi raporuna göre de balların yabancı menşeili olduklarının anlaşılması karşısında sanık ...'un sonradan ibraz ettiği belgelerin suçtan kurtulmaya yönelik olup itibar edilemeyeceği ve sanıkların atılı suçtan mahkumiyetleri gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.