muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4479, Karar No: 2023/3940, Tarih: 28.11.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/4479 E.  ,  2023/3940 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/866 E., 2022/926 K.

DAVA TARİHİ : 16.12.2016

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/287 E., 2020/388 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekilince duruşmalı, davacı vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 28.11.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde davalı vekili Avukat ... geldi. Tebligata rağmen karşı taraftan gelen olmadığı anlaşılmakla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saatte Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında imzalanan sözleşme uyarınca davalının yükümlülüğünde olmasına karşın 19.950,00 TL yapı denetim borcu, 3.775,00 TL itfaiye harcı, 354,00 TL asansör harcı, 11.067,00 TL Kayserigaz güvence bedeli, 14.375,00 TL abone bağlantı bedeli, 497,00 TL mesken harcı, 65.319,00 TL yol katılım harcı, 5.700,00 TL bina harcı, 5.335,00 TL Kaski abone bedeli, 7.545,00 TL KCETAŞ abone bedeli, 2.313,00 TL DASK bedelinin müvekkili tarafından ödendiğini, ayrıca davacının, davalının isteği ile mahal listesi dışında 8 dairede giyinme odası ve 6 daire mutfağında normal mermer tezgah yerine corian tezgah yaptığını, imalat farkı nedeniyle şimdilik 10.000,00 TL ile davalının sözleşmenin 18. maddesine aykırılık nedeniyle 50.000 Euro ceza-i şart karşılığı 184.000,00 TL alacakları olduğunu bildirerek toplam 330.230,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; söz konusu masraflardan davacının sorumlu olduğunu, yapılan imalat ile düzenlenen mahal listesinin birbiriyle uyumlu olduğunu, fazla bir imalatın söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.12.2019 tarihli ve 2016/975 Esas, 2019/981 Karar sayılı kararıyla özetle; davanın kısmen kabulü ile, 44.744,36 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin 03.12.2019 tarihli ve 2016/975 Esas, 2019/981 Karar sayılı kararıyla özetle; davanın kısmen kabulü ile, 44.744,36 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 18.03.2021 tarih ve 2020/681 Esas, 2021/297 Karar sayılı kararıyla; davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, davalının istinaf başvurusunun ise kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 2021/4442 Esas, 2022/2293 Karar ve 20.04.2022 tarihli kararıyla özetle; 30/05/2013 tarihli sözleşmenin 9.6 maddesi gereği işin yapılması ile ilgili her türlü izin, ruhsat benzeri şeylerin işverence yapılacağının düzenlendiği, bu kapsamda 5.670,00 TL cins değişikliği bedelinin istenebileceği gibi yine sözleşmenin 5.2.4. maddesi gereğince yapı denetim firması istihdamı işveren tarafından sağlanacağından, davacının yapı denetim masrafı olarak ödediği 19.950,00 TL'nin de davalıdan tahsiline ilişkin talebinin yerinde görülmesi gerektiği, ayrıca davacının fazla imalat bedeli istemine ilişkin olarak davalıya isabet eden 6 daireye ilişkin mutfak tezgahı ile 8 daireye ilişkin giyinme dolabının mahal listesine göre değil daha lüks yapıldığı, bu hususta taraflar arasında yazılı sözleşme olmasa da davalının giyinme dolabı fiyatı ve mutfak tezgahının mahal listesindeki özellikler ile yapılan malzemenin özellikleri arasındaki fiyat farkı kadar zenginleştiği, buna göre davacının giyinme dolapları için 12.400,00 TL (1.550,00x8), mutfak tezgahları için 11.400,00 TL (1.900,00X6) talep edebileceği ancak bu iki kalem için 10.000,00 TL talep edildiğinden, taleple bağlı kalınarak 10.000,00 TL fazla imalat bedelinin kabulünün gerektiği gerekçesiyle kararın bozulduğu anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi’nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulü ile; 35.620,00 TL'nin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ıslah ve dava konusu diğer taleplerinin reddinin doğru olmadığını belirtmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ıslah ve dava konusu diğer taleplerinin reddinin doğru olmadığını belirtmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mesken ruhsatı işlemlerinin yürütülmesi ve alınması sorumluluğunun davacı da olduğu, yapı denetim istihdam giderlerinin davacı tarafından karşılanması gerektiği, mutfak tezgahının ve giyinme dolabının nasıl yapılacağına dair sözleşmede hüküm olmadığı, davacının kendi bağımsız bölümlerine yaptığı özellikte mutfak tezgahı ve giyinme dolabı yaptığından bedelini talep edemeyeceğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ayni edim karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak yapılan giderlerin tahsili ve cezai şart istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Yargıtay 4/2/1959 tarih ve 1959/13 Esas, 1959/5 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, 6100 Sayılı HMK’nın 357/1 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dairemiz bozma kararından sonra davacı tarafından dava ıslah edilmiş ise de 6100 Sayılı HMK’nın 357/1 inci maddesi uyarınca; bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinde davanın ıslahı mümkün olmadığından mahkemece ıslah talebi dikkate alınmadan davanın değerlendirilmesi doğru olmuştur.

3. Temyizen incelenen Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla taraflar yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; taraf vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan

kararın ONANMASINA,

17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil

olunan davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz taraflardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4366, Karar No: 2012/10856, Tarih: 06.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/4366 E.  ,  2012/10856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mağdurun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; mağdurun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan beraatine, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkûmiyetine dair Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.01.2008 gün ve 2007/95 Esas, 2008/12 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mağdurun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Mahkemece, sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkûm olduğundan, sanık hakkında TCK.nın 53. maddesinin 1, 2 ve 3. fıkralarının uygulanmasına karar verilmiş olması kanuna uygun olup, infazda tereddüte yol açmayacağı ve katılan ...'ın Cumhuriyet Savcılığında alınan 09.11.2006 tarihli beyanında sanık ile uzlaşmak istemediğini belirtmiş ve bu ifadesi duruşmada okunduğunda doğru olduğunu beyan etmiş bulunmasına göre, uzlaşma kurumunun uygulanmasının mümkün olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bu konularda bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nın 7/2. maddesi uyarınca sanığın yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nın 231/5. maddesinde öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan Kanunun 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5116, Karar No: 2019/9066, Tarih: 16.05.2019

**18. Ceza Dairesi         2017/5116 E.  ,  2019/9066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Ceza Muhakemesinin temel ilkelerinden biri doğrudan doğruyalık ve sözlülük ilkesidir. Kararı verecek olan yargıcın sanık, tanık ve tüm delillerle yüzyüze gelmesi, vasıtasız bir şekilde temas etmesi gerekir. Muhakeme süjelerine bu belge ve delilleri duruşmada okuyarak, delillerin tartışılmasını sağlamak suretiyle muhakemenin sözlülük ilkesi gereğinin yerine getirilmesi AİHS 6. maddesinde de düzenlenen adil yargılama hakkının gereklerindendir.

Ceza Muhakemeleri Kanunu kapsamında benimsenen doğrudan doğruyalık temel ilke olmakla birlikte bazı durumlarda talimatla dinleme veya eski ifadelerin bulunduğu tutanakların okunması ile yetinilmesinin yeterli olduğu istisnai haller de kabul edilmiştir. CMK'nın 211. maddesi uyarınca, tanığın bulunduğu yer öğrenilemezse dinlenmesi yerine daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanaklar ile kendilerinin yazmış olduğu belgeler okunabilir. Ancak, CMK'nın 210/1. maddesi uyarınca olayın delili bir tanığın açıklanmasından ibaret ise bu tanık mutlaka duruşmada dinlenir daha önce yapılan dinleme sonucu düzenlenen tutanağın okunması dinleme yerine geçmez denilerek doğrudan doğruyalık ilkesine bu durumda istisna tanınmamıştır.

CMK .... madde gereğince ... kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurda tartışılmış delillere dayandırılabilir.

Somut olayda, diğer sanıkların ve tanık beyanlarının yanısıra mağdur beyanları hükme esas alınarak sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir. Bu durumda somut olayda CMK'nın 211. maddesi koşulları gerçekleşmiştir. Mahkemece mağdurlar ... ve ...’in kolluktaki beyanı okunarak sanık ve vekillerine okunan ifadeye karşı diyecekleri sorulduktan sonra ancak hükme esas alınabileceği gözetilmeden CMK'nın 211. ve .... maddelerine aykırı davranılması,

2- Kabule göre de;

a-Fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı ve bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdurun birden fazla kez fuhuş yapmasına aracılık yapılması şeklindeki eylemde ayrıca TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-TCK'nın .../2. maddesinde, hapis cezası ile birlikte adli para cezası da düzenlenmiş olmasına karşın, sanık hakkında sadece hapis cezasına hükmedilmesi,

c-TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

b-TCK'nın .../2. maddesinde, hapis cezası ile birlikte adli para cezası da düzenlenmiş olmasına karşın, sanık hakkında sadece hapis cezasına hükmedilmesi,

c-TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7168, Karar No: 2009/5329, Tarih: 09.04.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/7168 E.  ,  2009/5329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, maluliyet oranının tespitiyle, maluliyet aylığına hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı SGK’nun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, maluliyet oranının tespiti ile maluliyet aylığına hak kazandığının tesbitini istemiştir.

506 sayılı Yasa’nın 56. ve 57.maddesi uyarınca, sigortalının 2/3 oranında iş gücü kaybına uğradığını belirleyen raporun tarihini takip eden ay başından itibaren maluliyet aylığı almaya hak kazanacağına ilişkin düzenleme karşısında davacının, 2/3 oranında iş gücü kaybına uğradığını belirleyen SGK Yüksek Sağlık Kurulu kararına dayanak yapılan ve maluliyet başlangıç tarihi olarak belirtilen Harran Üniversitesi Araştırma ve Uygulama Hastanesi’nin rapor tarihi olan 24.01.2008 tarihini takip eden ay başından itibaren maluliyet aylığı almaya hak kazandığının tesbiti gerekirken yazılı şekilde 24.01.2008 tarihinden itibaren maluliyet aylığına hak kazandığının tesbitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasında yer alan “Davacının 24.01.2008 tarihinden itibaren sakatlık aylığına hak kazandığının tesbitine” rakam ve sözcükleri silinerek, yerine “Davacının 24.01.2008 tarihini takip eden ay başından itibaren maluliyet aylığı almaya hak kazandığının tesbitine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 09.04.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/19291, Karar No: 2019/21687, Tarih: 25.02.2019

**7. Ceza Dairesi         2018/19291 E.  ,  2019/21687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, tasfiye, aracın müsaderesine yer olmadığına

TCK'nun 43. maddesi zincirleme suçu "Bir suçu işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak, bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır" şeklinde kabul etmiştir.

Aynı maddenin 3. fıkrası "Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz" hükmü ile zincirleme suç uygulama alanını daraltmıştır.

Zincirleme suçun hukuki niteliğine baktığımızda, her biri bağımsız nitelikte olan birden çok suç mevcut olup, sırf pratik gereklerle, yani cezaların toplanmasının şiddetini azaltmak için bu müessese düzenlenmiştir. Burada aynı suç birden fazla işlenmekte ve dolayısıyla birden fazla suç bulunmakta, fakat faile bu suçların hepsinden değil, sadece bir tanesinden ceza verilmektedir.

Zincirleme suçtan bahsedebilmek için, birden çok fiilin bulunması, fiillerin her birinin aynı suç oluşturması, aynı suçun birden çok defa aynı kişiye karşı işlenmesi, birden çok suçun bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirilmesi gerekir.

Öncelikle TCK'nun 43. maddesinde tanımlanan "Zincirleme suçun" getirilme amacı yani sanıklar lehine mi yoksa aleyhine mi düzenleme getirdiği sorununun incelenmesi gerekir.

Yukarı da belirtildiği üzere zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hallerde, aslında işlenmiş birden çok suç olmasına karşı fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir oranda artırılmaktadır. Suç sayısında bir sınır bulunmamakta, iki suç olabildiği gibi onlarca sayıda da olabilmektedir. (Dairemizce bir dosyada kaçak sigara satmaktan dolayı bir sanık hakkında 20'den fazla suç nedeniyle, zincirleme suç hükümleri uygulanmıştır) failin birden eylemi neeniyle ayrı ayrı cezalandırılması yerine tek bir suçtan cezalandırılmasının lehe düzenleme olduğu tartışmasız kabul edilmelidir.

TCK'nun 43. maddesi 3. fıkrasından cinsel saldırı ve çocukların cinsel istismarına ilişkin suçlarda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayacağına ilişkin düzenlemenin değiştirilmesine ilişkin gerekçe; "Ölçüsüz ceza miktarının ortaya çıkması bakımından ciddi endişelere neden olmuştur. Bu endişeleri gidermek amacıyla maddenin üçüncü fıkrasında yer alan "Cinsel saldırı, çocukların cinsel istismarı" ibaresi metinden çıkarılmıştır" şeklinde olup, bu gerekçeye göre de TCK'nun 43. lehe bir düzenleme olduğu yasa koyucu tarafından kabul edilmiştir.

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu gerekse Yargıtay Ceza Daireleri birçok kararında aynı görüşü kabul etmiştir.Bir iki örnek vermek gerekirse;

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu gerekse Yargıtay Ceza Daireleri birçok kararında aynı görüşü kabul etmiştir.Bir iki örnek vermek gerekirse;

"Sanığın aynı kredi kartı ile şikayetçilerin işyerlerinden alışveriş yapması ve diğer kartı kullanmaması nedeniyle suçun zincirleme biçimde işlediği gözetilmeden iki ayrı suç kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması (Yarg. 11. C.D. 29.11.2006, 6938/9695)

"Sanığın aynı mevkide köy yolunun iki ayrı yerine el attığı anlaşılmasına göre, hakkında TCK'nun 80. maddesinin uygulanması gerekeceği düşünülmeden TCK'nun iki kez uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, bozmayı gerektirmiştir. (8 C.D. 03.11.1992-11275/12528)

Bunun gibi örnekleri çoğaltmak mümkün olup; zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekirken, ayrı hüküm kurulması fazla ceza tayini olarak, tersi durumda ise eksik ceza tayinin gerekçesiyle hükümler bozulmuştur.

Lehe yasanın belirlenmesinde tüm kurum ve neticeler değerlendirilerek belirlenmelidir, erteli cezaların aynen infazı gerektiği durumlarda, eskiye dönülüp TCK’nun 43. maddesi uygulansaydı 2 yıl 1 ay cezanın infazı gerekiyordu. Şimdi 2x10=20 yıllık sürenin infazı aleyhe durum oluşmuştur şeklinde, hükmün kesinleşmesinden önceye dönmek söz konusu olamayacaktır.

O halde uygulamanın aleyhe mi lehe mi olduğu ceza süresine göre belirlenmeli cezanın ertelenmesi hususu nazara alınmamalıdır.

Yukarıda açıklandığı üzere; TCK’nun 43. maddesi lehe bir düzenlemedir, kazanılmış hakkın erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığına bakılmaksızın ceza süresine göre belirlenmesi gerekir, (ertelenen cezanın aynen infazına karar verilmesi halinde bu kez 43. maddesinin uygulanması sanık lehinedir şeklinde geriye dönüş söz konusu olamaz)

İncelenen dava dosyasından sanık hakkında TCK’nun 43. maddesi kapsamında kaçakçılık suçundan her iki dosyada sanığa ayrı ayrı erteli 1 yıl 8 ay hapis 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükümlerin zincirleme suç hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiği sebebiyle bozulduğu, bozmaya uyan mahkemece her iki dosya birleştirilerek, sanık hakkında TCK’nun 43. maddesinin uygulanması neticesi 2 yıl 1 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı,

Her ne kadar bu suretle verilen cezanın süresi itibarıyla erteleme hükümleri uygulanamayacak ise de; süreye göre daha lehe olduğu, aksinin kabulü halinde süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi ve aynen infaza karar verilmesi halinde 1 yıl 8 ay ve 1 yıl 8 ay hapis cezalarının infaz kurumunda çekilmesi gerektiği, (infaz edilecek cezaların çok daha fazla olabileceği).Böyle bir durumda, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının sanık lehine olacağı sebebiyle eskiye dönüşünde söz konusu olamayacağından,

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının fail lehine olduğu açıktır.