muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7115, Karar No: 2024/7496, Tarih: 16.10.2024

VI. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına davacı-davalı kadın ile temlik alanların vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

1. Davacı-davalı kadın ile temlik alanların vekili karar düzeltme dilekçesinde; temlik alanların davacı-davalıya ait yargılama giderlerinden sorumlu oldukları kabulünün bozma ilamına aykırı olduğunu, zira bozma ilamındaki ret kararı ile temlik alanların sorumlu olmadıklarının kesinleştiğini, ilk kararda temlik alanların borçlardan sorumlu olduğuna dair bir ifade olmadığını, kesinleşen yönlerden yeniden karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek kararının düzeltilmesini talep etmiştir.

2. Davacı-davalı kadın ile temlik alanların vekilinin karar düzeltme süresi içinde sunduğu 31.07.2024 tarihli ek beyan dilekçesinde de; kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olduğunu, ıslah edilen miktara göre eksik harcın yatırıldığını, taraflarınca bilirkişinin euro-altın ve dolar ortalaması olarak paranın güncel değeri olan 609.171,21 TL olarak belirlenen değere göre ıslah yapıldığını, 26.05.2022 tarihli duruşma zaptında esas alınan güncel değer ve ıslah miktarı ile gerekçeli kararın çelişkili olduğunu belirterek kararının düzeltilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, talep miktarı, temlik alanların sorumluluğu, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki olup olmadığı ve usuli kazanılmış hak noktasında toplanmaktadır. Dava, katkı payı ve katılma alacağı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26 ıncı maddesi, 31 inci maddesi, 33 üncü maddesi, 125 inci maddesi, 176 ve devamı maddeleri, 190 ıncı maddesi, geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) geçici 440 ıncı maddesi; 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun (492 sayılı Kanun) 32 nci maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesi, 179 uncu maddesi, 202 nci maddesi, 219 uncu maddesi, 222 nci maddesi, 225 inci maddesinin ikinci fıkrası, 229 uncu maddesi, 230 uncu maddesi, 231 inci maddesi, 235 inci maddesinin birinci fıkrası, 236 ıncı maddesinin birinci fıkrası; 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 152 nci maddesi, 153 üncü maddesi, 170 inci maddesi, 186 ncı maddesinin birinci fıkrası, 189 uncu maddesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 146 ncı maddesi, 544 üncü maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 646 ncı maddesi; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 Esas, 1960/9 Karar sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Yargıtay kararının düzeltilmesi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1. Yargıtay kararının düzeltilmesi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Mahkemece verilen karar, Dairemizce yasal ve hukuki dayanakları gösterilmek suretiyle bozulmuş olup, temyiz ilamında yer alan açıklamalara, göre karar düzeltme istemi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle yerinde olmayan istemin reddi gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Karar düzeltme talebinin REDDİNE,

1086 sayılı Kanun 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 891,50'şer TL para ceza ile 2.320,00' şer TL karar düzeltme ret harcının düzeltme isteyenlerden tahsiline,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/435, Karar No: 2017/4557, Tarih: 30.05.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/435 E.  ,  2017/4557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, aracın müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Miktar itibariyle kişisel kullanım sınırları içinde kaldığı anlaşılan dava konusu sigaraların 60 paket olmasına, dosya kapsamı ve sanığın aşamalardaki savunmalarında ele geçen sigarayı ticari amaç için değil, kişisel kullanım amacıyla satın aldığını beyan etmesine göre; sanığın savunmasının aksine, ele geçen sigaraları ticari amaçla bulundurduğuna ilişkin cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre ise,

2-Hapisten çevrili adli para cezasının günlüğünün 20 TL üzerinden hesaplanması esnasında uygulama maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi ve doğrudan hükmedilen adli para cezasının günlüğünün 20 TL üzerinden hesaplanması esnasında uygulama maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3-01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9., yine 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış olması göz önüne alındığında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, sanığın adli para cezasını ödemediği takdirde kalan cezanın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 106/3. maddesi uyarınca hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17246, Karar No: 2024/4582, Tarih: 15.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/17246 E.  ,  2024/4582 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2016/56 E., 2016/204 K.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında katılan mağdureye karşı nitelikli cinsel saldırı, özel hayatın gizliliğini ihlal, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.05.2016 tarihli 2016/56 Esas, 2016/204 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın;

a) Nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109/2, 109/5, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

c) Şantaj suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 107/2, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

d) Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 134/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçları yönünden onama, özel hayatın gizliliğini ihlal suçu yönünden bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçları yönünden teşdiden ceza verilmesine, kişisel verilerin kaydedilmesi suçunda 5237 sayılı Kanun'un 134/1. maddesinin 2. cümlesi gereği cezanın 1 kat arttırılması gerektiğine yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Usul ve kanuna aykırı kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Nitelikli Cinsel Saldırı, Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Şantaj Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçları yönünden teşdiden ceza verilmesine, kişisel verilerin kaydedilmesi suçunda 5237 sayılı Kanun'un 134/1. maddesinin 2. cümlesi gereği cezanın 1 kat arttırılması gerektiğine yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Usul ve kanuna aykırı kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Nitelikli Cinsel Saldırı, Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Şantaj Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Olayın intikal şekli ve zamanı, katılan ve tanık beyanları, savunma, muayene raporları, iletişimin tespiti kayıtları, olay yeri görüntüleri ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; katılanın sanık ile buluşarak akşam saatlerinde gittikleri ve sabaha kadar birlikte kaldıkları petrol istasyonunda bulunan odada, sanığın katılana yönelik eylemlerini onun rızası hilafına gerçekleştirdiğine dair, katılanın "Sanığın kendisi ile cinsel ilişkiye girmezse alkol aldığını babasına söylemekle ve olaydan sonraki gün ise istediklerini yapmazsa elindeki görüntüleri ailesine göndermekle tehdit ettiği" şeklindeki soyut beyanı dışında her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş, açıklanan bozma içeriğine göre Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

B. Sanık Hakkında Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu anlaşıldığından yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Ancak; katılanın fiziksel mahremiyetine ilişkin çıplak görüntüsünün kayda alınması eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 134/1. 2. cümlesinde tanımlanan görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu ve cezanın bir kat arttırılması gerektiği gözetilmeden sanık hakkında eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.05.2016 tarihli ve 2016/56 Esas, 2016/204 Karar sayılı kararına yönelik katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun, kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15191, Karar No: 2015/2592, Tarih: 23.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/15191 E.  ,  2015/2592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi Karahisar Köyü 100-104 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalılardan ... için çıkarılan gerekçeli karar muhatabın çarşıda olması nedeniyle aynı çatı altında birlikte oturan yeğeni ...’a, davalı ... için çıkarılan gerekçeli karar oğlu ...’ya, davalı ... için çıkarılan gerekçeli karar muhatabın bulunmaması nedeniyle alıcısına teslim edebileceğini beyan eden oğlu ...’ya, davalı ...’ya çıkarılan temyiz dilekçesi muhatabın bulunmaması nedeniyle alıcısına teslim edebileceğini beyan eden ve aynı konutta ikamet eden oğlu ...ya, davalı ... için çıkarılan gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi aynı konutta baldızınatebliğ edilmiştir.

Tebligat Yasası'nın 16. maddesine göre kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan ehil ve reşit kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır. Bu Yasa hükmüne göre adı geçenlerin tebligatı almaya ehil ve reşit olup olmadıkları tebligat mazbatasında yazılmadığı, muhatap ile aynı çatı altında oturup oturmadıkları tespit edilmediği için yapılan tebligat geçerli değildir. Bu nedenle yukarıda adı geçen ..., ... ve ...’ya gerekçeli karar,davalı ...’a temyiz dilekçesinin, davalı H...l’e gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday(saman) ve tütünün 2012 yılı itibariyle sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına asgari ve azami veriminin, kilogram başına toptan satış fiyatının ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5050, Karar No: 2021/13011, Tarih: 27.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/5050 E.  ,  2021/13011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Düşme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kayden 03.01.1996 doğumlu olup henüz on sekiz yaşını tamamlamayan ve Samsun Çocuk Mahkemesinin 02.10.2012 tarih ve 2010/167 Değişik iş sayılı kararıyla Çocuk Koruma Kanunun 5/1-c maddesi uyarınca hükmolunan bakım tedbiri kapsamında Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığına bağlı yurtta kalan kızları mağdur ... Demirperçin üzerinde velayet hakkına haiz annesi ve babası olan sanıkların, olay günü hastanedeki tedavisinin tamamlanmasından sonra mağduru alarak kendi ikametlerine götürdükleri olayda, 5237 sayılı TCK'nın 234/3. maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunda on sekiz yaşını bitirmeyen çocuğun annesi ile babasının çocuk üzerinde sahip oldukları velayet haklarının koruma altına alındığı dikkate alındığında, suçun faili ile mağdurunun aynı kişi olamayacağı gözetilerek sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi yerine, şikayet hakkına sahip olmayan Cansu Demirperçin'in şikayetçi olmadığı gerekçesiyle kamu davalarının düşürülmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9645, Karar No: 2024/11290, Tarih: 11.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/9645 E.  ,  2024/11290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/113 E., 2024/273 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı Hastanede çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret, ilave tediye ve ikramiye fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu kararı ile uygulamaya konulan toplu iş sözleşmesi hükümleri dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, ücrette indirimin veya hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.03.2023 tarihli kararıyla; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin 09.11.2023 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve uygulanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin 09.11.2023 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve uygulanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 21.02.2024 tarihli ilâmı ile; hükme esas alınan bilirkişi raporunun brüt ücret farkının tespitine dair tablosu incelendiğinde; "Ödenen Ücret" sütununda mevcut miktarların gerçeği yansıtmadığı, ücret bordrolarıyla uyumsuz olduğu, bu durumun ise fark yevmiyelerin tespitinde hata yapılmasına ve alacakların da hatalı hesaplamasına sebep olduğu gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda hesaplama yapıldığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; bozma sonrası alınan bilirkişi raporunun hatalı olduğunu ve usuli kazanılmış hakkın ihlal edildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili; davacının ücretinin 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (375 sayılı KHK) hükümlerine göre belirlendiğini, Bakanlığın genel uygulamasının hukuka uygun olduğunu, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 31.12.2018 tarihli ücreti korunarak bu ücret üzerine %4'lük zam yapıldığını, ücret indirimine gidilmediğini, iddia edilenin aksine davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında zam uygulanmadığını, davacının 2018 yılı ücretinin korunarak %4 oranında zam yapıldığını, ücretin düşürülmesi gibi bir durumun söz konusu olmadığını, hükmedilen faiz türünün ve faiz başlangıç tarihlerinin de hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile talep edilen fark ücret, fark ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının bulunup bulunmadığı, varsa fark alacakların hesabı ve hükmedilen faiz hususlarındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 326 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22 nci ve 34 üncü maddeleri, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 ve 53 üncü maddeleri 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 sayılı Kanunla 6212 sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.