muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19281, Karar No: 2015/8495, Tarih: 09.06.2015

Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK’nun geçici 1. maddesindeki “Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmü de gözetildiğinde, 01.10.2011 tarihinden önceki uyuşmazlıklarda, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 1-8. maddeleri uyarınca dava tarihindeki dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu belirlenecek, ancak 6762 sayılı TTK’nun 5. maddesindeki iş bölümü itirazı ile ilgili hüküm de görevin tespitinde gözetilecektir. Buradan hareketle, 01.10.2011 tarihinden önce bankalar tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalarda genel mahkemeler (dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemeleri) görevli olmakla birlikte, dava asliye ticaret mahkemesine açılmış ve süresinde iş bölümü itirazında bulunulmamış ise davaya Asliye Ticaret Mahkemesinde bakılacak, ancak süresinde iş bölümü itirazında bulunulmuş ise dosyanın genel görevli (sulh veya asliye hukuk) Mahkemesine gönderilmesine karar verilecektir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK, dava değerine göre görev belirlemenin uygulamada birçok sorun yarattığı, bu ayrımın pratik olmadığı ve ihtiyaçlara da tam olarak cevap vermediği gerekçeleriyle miktar ayrımı yapılmaksızın kanunlarda belirtilen istisnalar dışında mal varlığına ilişkin davalarda Asliye Hukuk Mahkemelerini asıl mahkeme haline getirmiştir. Buna göre, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak mal varlığına ilişkin davalarda HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın görevli mahkeme Asliye Hukuk Mahkemesidir.

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı Yasayla değişiklik yapılarak Asliye Ticaret Mahkemesiyle Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı kanunla 6102 sayılı kanuna eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı Yasanın 44/2 maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin (6762 sayılı TTK’nun 5.) 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre Sulh veya Asliye Hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Gerçekten 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde; “Bu kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu,12'inci,24'üncü,25'inci,26'ıncı ve 44'üncü maddesi hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki

.../...

uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nun 4/1-6 (6102 sayılı TTK'nun 4/1-f) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca Asliye Ticaret Mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da Asliye Ticaret Mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da Asliye Ticaret Mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon,fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla Asliye Ticaret Mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum,kuruluş, ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla Asliye Ticaret Mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece res’en gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın Asliye Hukuk Mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Kuşkusuz, 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun gereği banka kredi kartı uyuşmazlıklarında ise görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-j,4/3,73/1,83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde tüketici mahkemesidir.

Görev kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece, açıklanan görev hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek, dava tarihi itibariyle Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla yargılama yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığıa, peşin harcın istek halinde iadesine, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18971, Karar No: 2015/23498, Tarih: 17.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/18971 E.  ,  2015/23498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılarak hükmün açıklanması durumunda CMK'nın 231/11 maddesi uyarınca eski hükmü aynen açıklaması gerekirken, TCK'nın 143. maddesinin uygulanması esnasında ilk hükümdeki uygulamadan farklı indirim oranı uygulanması ve TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/396, Karar No: 2019/5887, Tarih: 25.11.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/396 E.  ,  2019/5887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nin 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan kararın isteme aykırı olarak ONANMASINA, 25.11.2019 gününde, Başkan Vekili ... ve Üye ...’ın muhalefeti ile oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY:

20.02.1985 doğumlu ve kayden sabıkası bulunmayan aylık belli bir gelirle fırıncılık işi ile uğraşan sanık ...’in, hiçbir iş kolunda çalışmayan mağdur ... ile 30.07.2010 tarihinde resmen evlenip, bu evlilik birliğinden iki çocuğu bulunan çiftin İstanbul’da ikamet ettikleri, olay zamanı aile ziyareti için Kilis’e geldiklerinde, sanık ...’nin işten ayrılıp farklı bir iş yapmak istediğini mağdur ...’ye aktarması üzerine aralarında tartışma çıktığı, sanık ...’nin İstanbul’a dönme kararı alarak mağdur ile konuk olarak kaldıkları evden ayrılıp şehirlerarası otobüs terminaline geldiği, buradan mağdur ...’yi arayıp kendisi ile İstanbul’a dönüp dönmeyeceğini bir kez daha sorup aldığı yanıt üzerine mağdurun kaldığı eve geri dönüp, ondan 3-4 ay önce borçlanarak aldığı iki altın bileziği borçlarını ödemek üzere geri istediği mağdur ...’nin kolundan tuttuğu, mağdur ...’nin “Bilezikleri almak için kolumu kesmen gerekir.” demesi ile sanığın mutfağa yöneldiği, bunun üzerine mağdur ...’nin kolundaki bilezikleri sanığa verdiği, taraflar arasında tartışmanın devam ettiği, sanığın sinirlenip elini evin penceresine vurarak yaralandığı, olay yerine gelen polislerin tarafları emniyete götürdüğü ve iki altın bileziğe el konulduğu olayda;

Borçlanarak satın aldığı bilezikleri fiili zilliyetliğini eşi olan mağdura devreden sanığın, çevreye olan borçlarını ödemede acze düşmesi üzerine önce iş kolunu değiştirmeyi düşünüp, mağdur eşin karşı çıkması üzerine bir nevi bağış gibi verdiği mal üzerindeki tasarruf hakkını değiştirip geri almaya yönelik eylemi nedeniyle sanığın hakkında TCK'nin 150/1. maddesi delaletiyle, eşe karşı etkili eylem suçundan hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden, yağma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi kanuna aykırı görülmekle hükmün “Bozulması” gerektiği inancıyla Sayın Çoğunluğun “Onama” düşüncesine iştirak olunmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/24181, Karar No: 2014/35104, Tarih: 10.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/24181 E.  ,  2014/35104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2011/300-2013/51

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının, davalıya ait işyerinde 01.07.2009 - 27.06.2011 tarihleri arasında diş hekimi olarak 3.000,00 TL ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, milli ve dini bayram ücreti, asgari geçim indirimi alacağı ile 2011 yılı Haziran ayına ait ücret alacaklarının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili; davacının 03.07.2009-27.06.2011 tarihleri arasında asgari ücretle yardımcı olarak çalıştığını, işinde gerekli dikkat ve özeni göstermemesi nedeniyle uyarılması üzerine 27.06.2011 tarihinde kendiliğinden işe gelmediğini, bunun üzerine tutanak tutulduğunu, Sarıyer 2. Noterliğinden iş sözleşmesinin feshedileceğine dair ihtarname gönderildiğini, ihtarname gönderildikten sonra iş sözleşmesinin feshedildiğini, tüm haklarının ödendiğini belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının, davalıya ait işyerinde, 03.07.2009-27.06.2011 tarihleri arasında diş hekimi olarak 2.623,23 TL ücretle çalıştığı, devamsızlık tutanaklarının ihtarnameden sonra düzenlenmesi nedeniyle geçersiz olduğu, bu nedenle iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğinin kabul edilmesi gerektiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, fazla çalışma yaptığı, ulusal bayram genel tatillerde çalıştığı, yıllık izin ücreti, ücret alacağı ve asgari geçim indirimi alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği ve ücret alacağının doğru hesaplanıp hesaplanmadığı hususları taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır. İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir.

Dosya içeriğinden, 27.06.2011-28.06.2011-29.06.2011-30.06.2011 tarihlerinde davacının işe izinsiz gelmediğine dair ayrı ayrı tutanaklar tutulduğu, utanak mümzinin tutanakları doğruladığı, davacının 30.06.2011 tarihli ihtarnamesinde özetle, iş sözleşmesinin işverence haksız ve nedensiz olarak feshedildiği belirtilerek işçilik alacaklarının talep edildiği, ihtarnamenin davalıya 01.07.2011 tarihinde tebliğ edildiği, davalının 01.07.2011 tarihli ihtarnamesinde özetle, davacının 27.06.2011 tarihinden itibaren işyeri yetkililerinin izni ve bilgisi dışında mazeret belirtmeden işe gelmediği, işe devamsızlığını izah edecek haklı ve kanuni bir sebebi var ise bunu belgeleyen resmi evrakı üç gün içinde işyerine ibraz etmesi gerektiği, aksi takdirde iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. maddesine göre bildirimsiz ve tazminatsız olarak fesihedileceğinin bildirildiği, ihtarnamenin davacıya 15.08.2011 tarihinde tebliğ edildiği, 04.07.2011 tarihli ihtarnamede özetle, davacının iş sözleşmesinin işverence fesihedilmediği, davacının mazeret bildirmeden kendiliğinden işe gelmediği, varsa mezeretini bildirmesi gerektiği, aksi halde iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un ilgili maddesi gereğince bildirimsiz ve tazminatsız olarak fesih edileceğinin bildirildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, mahkemece, davacıya ait devamsızlık tutanakları tanık beyanı dikkate alınarak, sonradan düzenlendiği gerekçesiyle geçersiz sayılmış ise de, devamsızlık tutanakları, davacının devamsızlık yaptığı iddia edilen günleri takip eden günlerde tutulmuş olup, tutanak mümzi, "Pazartesi ise gelmedi, bunun üzerine bir sonraki gün Salı günü tutanakları davalı düzenledi" diyerek tutanakları doğrulamıştır. Tanığın beyanına göre pazartesi günü için tutulan tutanak salı günü tutulmuş ise de, diğer günlere ilişkin devamsızlık tutanaklarının sonradan düzenlendiğine dair beyan bulunmamaktadır. Kaldı ki, pazartesi günu işe gelmeyen işçi için salı günü devamsızlık tutanağı düzenlenmesi, tutanağın sonradan düzenlendiği şeklinde yorumlanamaz. Bu durumda, tutanakların sonradan tutulduğundan bahsedilemeyeceği ve geçerli oldukları, iş sözleşmesinde, davacının mazeretsiz olarak devamsızlık yaparak iki iş günü üst üste işe gelmediği tutanaklarla ispatlandığından işverence haklı olarak feshedildiği düşünülmeden, kıdem ve ihbar tazminatının reddi yerine kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup hatalıdır.

Öte yandan, davacının 27.06.2011 tarihinde işe gelmediği uyuşmazlık konusu değildir. Buna göre yirimialtı günlük ücret alacağı hesap edilmesi gerekirken yirmiyedi günlük hesaplanması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3840, Karar No: 2021/180, Tarih: 11.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/3840 E.  ,  2021/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı bankaya ait değişik şubelerde 28.05.1996-28.02.2014 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini yaş koşulu dışında emekliliğe hak kazanma sebebiyle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesini istifa ile sona erdirdiğini, emekliliğin söz konusu olmayıp başka bir yerde çalışmaya devam ettiğini, fazla sürelerle çalışma, fazla çalışma ve hafta tatili çalışması bulunmadığını, yıllık izin alacağı olmadığını, taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, faiz yönünden davacı vekilinin, fazla mesai hesabı yönünden de davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353'üncü maddesinin 3'üncü fıkrası uyarınca ESASTAN KABULÜNE, Yerel Mahkemenin kararının KALDIRILMASINA; karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması noktasında uyuşmazlık vardır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.Somut uyuşmazlıkta; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıya ait bilgisayar açılış ve kapanış kayıtları olan dönem yönünden bu kayıtlara göre, kayıt olmayan dönem olan ve dava tarihi itibari ile zamanaşımı da gözetilerek 19.03.2009-31.03.2011 tarihleri arasında ise tanıkların beyanları hesaplamaya elverişli olmadığından dosyada yer alan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı teftiş raporunda yapılan tespite göre davacının haftada 47,5 saat çalıştığının kabulü ile 5 saat fazla sürelerle çalışma,2,5 saat ise fazla çalışma yaptığı kabul edilmiş iken Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin fazla mesai hesabına yönelik istinaf başvurusu esastan kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılmış ve bahsi geçen müfettiş raporunun Ankara'da bulunan bazı şubeleri kapsadığı, bazı çalışanlar tarafından yapılan şikayet üzerine yapıldığı ve 01.03.2010-11.03.2014 dönemine ilişkin olduğu, davacının, bu dönem içerisinde Gimat şubesinde çalışmış olup bu şubeye yönelik bir tespit bulunmadığı ayrıca davacının bölge çalışma müdürlüğüne bir şikayeti de olmadığı, dinlenen tanık beyanlarının da 2012-2014 yıllarına ilişkin olup saat 18:00'dan sonraki çalışmalar ile cumartesi günü yapılan çalışmalar bakımından hesaplama yapmaya elverişli olmadığı, davacının yalnızca log kayıtlarına göre yapmış olduğu fazla sürelerle çalışmasını ispat edebildiği, bu sebeple log kayıtları bulunmayan ve tanıkla da ispat edilemeyen 19.03.2009-31.03.2011 dönemi için talep edilen fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma alacağı talepleri reddedilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince varılan sonuç dosya kapsamı ile uyuşmadığından isabetli olmamıştır. Şöyle ki; her ne kadar 19.03.2009-31.03.2011 tarihleri arasında ki fazla mesai çalışmasını ispata yönelik tanık beyanı veya iş yeri kaydı bulunmamakta ise de ilgili Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı teftiş raporu incelendiğinde teftişin 01.03.2010 – 11.03.2014 tarihleri arasını kapsadığı ve Ankara Siteler Şubesinin denetim yapılan şubeler içerisinde yer aldığı, iş yeri kayıtlarına göre davacının 2008-20.10.2010 tarihleri arasında Siteler Şubesinde çalıştığı görülmekle, 01.03.2010-20.10