muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16891, Karar No: 2022/12895, Tarih: 07.12.2022

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 esas ve 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 07/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23403, Karar No: 2014/8704, Tarih: 27.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/23403 E.  ,  2014/8704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday, ayçiçeği, taze fasulye ve karpuzun dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2013 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/209, Karar No: 2022/1611, Tarih: 08.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/209 E.  ,  2022/1611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.02.2014 tarih ve 2013/224 E. - 2014/32 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2011/24883 sayılı ve “binbirsaat” ibareli marka başvurusuna, davacının 2004/40544, 2011/25973, 2005/52027, özel/01577 sayılı “BİN”, “BİNBİR”, “BİN” ve “BİM” ibareli markalarını mesnet göstererek yaptığı itirazın, TPMK YİDK’in 2013-M-3195 sayılı kararıyla reddedildiğini, davalı başvurusuna konu markanın davacının markalarıyla ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, halk tarafından karıştırılma ihtimali bulunduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent Enstitüsü Başkanlığı vekili, iptali istenen YİDK kararının yerinde olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının bilinen markasının “BİM” markası olduğunu, diğer markaların bilinir olmadığını, davacı markaları ile davalının başvurusuna konu marka arasında iltibas tehlikesi bulunmadığını, davacının market sektöründe, davalının ise saat sektöründe iştigal ettiğini, iştigal alanlarının birbirinden farklı olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının bilinen markasının “BİM” markası olduğunu, diğer markaların bilinir olmadığını, davacı markaları ile davalının başvurusuna konu marka arasında iltibas tehlikesi bulunmadığını, davacının market sektöründe, davalının ise saat sektöründe iştigal ettiğini, iştigal alanlarının birbirinden farklı olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; davacının şirketin 2011/25973 sayılı “BİNBİR” ibareli markasının başvuru tarihinin, davalı marka başvuru tarihinden sonra olması nedeniyle itiraz gerekçesi olamayacağı, davalı başvurusuna konu markanın tescil kapsamından sadece 35/06 daki perakendecilik hizmetleri yönünden, itiraz gerekçesi 2004/40544 sayılı “BİN” ibareli marka kapsamında da bulunduğu, başvuru kapsamındaki 35. sınıftaki diğer hizmetlerin davacı markaları kapsamında bulunmadığı, davacı markalarının “BİN” ve “BİM” ibaresi taşıyan yazı markaları olduğu, başvuru markasının ise “BİNBİRSAAT” sözcüklerinin bir araya gelmesinden oluşan yazı markası olduğu, çok sayıda saat çeşidi olduğunu dolaylı olarak anlatan bir anlamının olduğu, “BİN” ibaresinin ise “1.000” rakamını ifade ettiği, “BİM” ibaresinin bilinen bir anlamının olmadığı, markalar arasında görsel, işitsel ve kavramsal farklılıklar bulunduğu, başvuru markasının tescil olunmasının, 556 sayılı KHK'nın 8/1 (b) maddesi uyarınca davacının önceki markalarının karıştırılması ihtimaline yol açmayacağı, başvuruya itirazın reddine dair YİDK kararının yerinde olduğu, davacı taraf her ne kadar özel/01577 sayılı markaya delil olarak dayanmış ise de KHK'nın 8/4 maddesi uyarınca tanınmış marka korumasından yararlanma talebinde bulunmadığı, diğer taraftan “BİM” “BİNBİR SAAT” markaları arasında hiçbir benzerlik bulunmadığından KHK’nın 8/4 maddesindeki risklerin gerçekleşme olanağının bulunmadığı, başvurunun reddine dair YİDK kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12934, Karar No: 2013/15978, Tarih: 14.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/12934 E.  ,  2013/15978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının .... Blok 41 daire nolu taşınmazın kooperatif üyeliğinden kaynaklanan sahibi olduğunu, su abonelik işlemini tesis etmek üzere....Müdürlüğüne müracaat ettiğinde, konutunun su aboneliği için 2.717,06 TL kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli adı altında bedelin ödenmesi neticesinde su aboneliğinin yapılacağının bildirildiğini, davalı kurumun bu talebinin haklı bir yanı bulunmadığını, yeni hizmet getirilmediğini belirterek, kanal katılım ve şebeke hisse bedeli ödenmeksizin abonelik tesisi, talep edilen söz konusu miktardan davacının borçlu olmadığının tespiti ve sorumlu olacağı miktarın belirlenmesi talep ve dava edilmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacının meskeninin olduğu yere kanalizasyon hizmeti ve içme suyu şebekesi getirildiğini, idarece sunulan hizmet karşılığı bedelin ilk malikten alınan bir bedel olduğunu; 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 87 ve 88.maddeleri ile.....Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince davacının kanal katılım ve şebeke hisse bedelini ödemesi gerektiğini savunup davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulü ile, davacının su aboneliği nedeniyle kanal katılım ve şebeke hisse bedeli olarak 637,42 TL'den sorumlu olduğunun, bunu aşan miktardan (2.079,64 TL) sorumlu olmadığının tespitine, belirtilen bedelin ödenmesi halinde taraflar arasında su aboneliği sözleşmesinin yapılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

....

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun 87. ve 88.maddeleri ile bunlara paralel olan .... Yönetmeliğinin 39.maddesi hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalının yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı takdirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirtilen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesislerine katılım payı isteme hakkı vardır. Ancak, bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bunun miktarının nasıl belirleneceği eldeki davada uyuşmazlık konusudur.

Katılım paylarının hesabına ilişkin.....Yönetmeliğinin 39/2.maddesinde formül bulunmakta olup formülde -T- olarak simgeleştirilen “gayrimenkulün yararlanacağı su ve kanal hattına metre/tül maliyeti”nin, yine aynı maddenin 5.fıkrasındaki uygulanacağı yılın ve Belediye Gelirleri Kanununun 89.madde/a-son cümlesindeki “Bayındırlık birim fiatlarını geçemez” ifadeleri birlikte değerlendirilerek abonelik başvurusunda bulunulan tarihteki Bayındırlık birim fiyatları üzerinden alınması ve hesabın ona göre yapılması gerekir. Hesaplanan miktarın abonelik başvurusunun yapıldığı tarihteki binanın emlak vergi beyanındaki değerinin %2'sini aşmamak kaydıyla hüküm altına alınması gerekir.

Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporundan abonelik başvurusundan önceki yıllarda inşaat aşamasındaki dava dışı kişi tarafından avans olarak yapılan ödeme sırasındaki resmi veriler ve birim fiatlar esas alınmak suretiyle hesaplama yapılmıştır. Şu haliyle, abonelik başvurusunun yapıldığı tarihteki Bayındırlık birim fiatları esas alınarak hesaplama yapılması gerekirken inşaat ruhsatı aşamasındaki ödeme tarihindeki birim fiatlarının esas alınarak hesaplama yapılmış olması yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6005, Karar No: 2018/6540, Tarih: 11.07.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/6005 E.  ,  2018/6540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sahte belge düzenleme suçundan; Mahkumiyet Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan;Mahkumiyet

A) “Defter ve belgeleri ibraz etmeme” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 E-K. sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B) “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 E.-K. sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan kamu davasında; kararın gerekçesinde sanığın “sahte fatura kullanma” suçunu işlediği kabul edildiği halde, hüküm fıkrasında suç adının “sahte fatura düzenleme” olarak yanlış yazılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, CMUK’nın 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasının “B” bendindeki “DÜZENLEME” ibaresinin çıkarılıp, yerine “KULLANMA” ibaresinin yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10857, Karar No: 2017/5552, Tarih: 13.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/10857 E.  ,  2017/5552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (sanıklar), müstehcenlik (sanık ...)

HÜKÜM : Sanıkların beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan beraatleri ile sanık ...'in müstehcenlik suçundan mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında müstehcenlik suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ... müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanıklar haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükümlerinin temyiz incelemesine gelince,

Sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında eylemin yaklaşık üç yıl önce 2004 yılında gerçekleştiğini belirtmeleri karşısında dosya kapsamı da nazara alındığında suç tarihinin şüphede kalıp şüphenin sanıklar lehine yorumlanması gerektiğinden mevcut haliyle sanıklara isnat edilen eylemlerin zamanaşımı süresi yönünden lehe olan ırz ve namusa tasaddide bulunma suçunu oluşturacağı ve bu suçun 765 sayılı TCK'nın 416/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen 5 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tâbi olup sanıkların mahkeme sorgularının yapıldığı 19.03.2007 ile karar tarihi arasında bu süre gerçekleştiğinden kamu davalarının düşmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi, kanuna aykırı, katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddeleri gözetilerek hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanıklar haklarında müsnet suçtan açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/881, Karar No: 2011/8879, Tarih: 17.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/881 E.  ,  2011/8879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmazın yonca gelirine göre değerinin tespit edilmesi doğru olduğu gibi, su altında kalan ve kullanılamaz hale gelen bölümünün değerinin tespit edilmesinde ve taleple bağlı kalınarak hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Taşınmazın 9.115 m²'lik bölümünün zaman zaman su altında kalması nedeniyle bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde verim miktarında azalma, üretim masraflarında ise artış meydana geleceğinden, taşınmazda değer azalışının kabulü gerekir. Davacı taşınmazın tüm bedelini talep ettiğine göre, çoğun içinde azın da olacağı prensibi de gözönünde bulundurularak bu bölümdeki değer düşüklüğü oranına göre, talep edilen miktar da nazara alınarak hüküm kurulması gerekirken, bu istemin reddine karar verilmesi,

2-Su altında kalan bölüm için ecrimisil bedelinin belirlenmesi doğru ise de, değer kaybına uğrayan bölümde de; az miktarda bile olsa ecrimisil alacağının oluşacağı nazara alınarak hüküm kurulmaması,

3-Dava tarihi itibariyle 2009 yılında yonca geliri elde edilemeyeceği dikkate alınarak, 2009 yılı için ecrimisil bedelinin tespit edilmesi,

Doğru değilse de; taleple bağlı kalınarak hüküm kurulduğundan bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından hükmün ONANMASINA, idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davacıdan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve aşağıda yazılı harçtan artan paranın istenildiğinde iadesine, 17.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12915, Karar No: 2008/13561, Tarih: 21.10.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/12915 E.  ,  2008/13561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ...; ... Köyü 101 ada 5 parsel sayılı taşınmazın içinde bulunan 22, 32, 128, 136 OTS ile çevrili yaklaşık 35.740 m2 ve yine aynı parsel içinde bulunan 98/1, 98/2, 98/3 OTS'ler ile çevrili yaklaşık 7.095 m2 yüzölçümlü yerlerin orman sınırları içinde bulunduğu ve orman sayılan yerlerden olduğu halde kadastro ekiplerince orman sınırları iptal edilerek orman sınırları dışında bırakıldığı, bu sebeple kadastro ekiplerince yapılan işlemin iptal edilerek 101 ada 5 parsel sayılı taşınmazın orman sınırları içine alınmasına ve orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi istemiyle hasımsız olarak dava açmıştır. Mahkemece, 5304 Sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosuna itiraz davalarında husumetin çekişmeli taşınmazın tespit edilen zilyetlerine, zilyetlerin tespitinin mümkün olmaması halinde Hazine ve taşınmaz köy sınırları içinde bulunduğundan ... Köy Tüzelkişiliği taraf gösterilerek dava açılması gerektiği, hasımsız dava açılamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 27.04.2006-29.05.2006 tarihleri arasında ilan edilen 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosu vardır.

Mahkemece; çekişmeli yerlerin zilyetleri davaya dahil edildikten sonra, davanın hasımsız açılamayacağı, pasif husumetin dava şartı olduğu, zilyetlerin sonradan davaya dahil edilmesinin dava şartı eksikliğini gidermeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, bilindiği gibi halen yürürlükte olan yasalarımıza göre orman kadastrosu 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre yapıldığı gibi 3402 Sayılı Kadastro Yasası hükümlerine göre de yapılmaktadır.

1) 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu;

1) 6831 Sayılı Orman Yasası hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu;

6831 Sayılı Yasanın 4999 Sayılı Yasa ile değişik 7. maddesi hükümlerine göre "Devlet Ormanlarının, hükmü şahsiyeti haiz amme müessselerine ait ormanların, özel ormanların ve evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayin ve tesbiti orman kadastro komisyonlarınca yapılır" aynı yasanın 11. maddesi uyarınca "Orman Kadastro Komisyonlarınca tutanakların askı suretiyle ilanı, ilgililere şahsen tebliğ hükmündedir. Tutanak ve kararlara karşı askı tarihinden itibaren altı ay içinde kadastro mahkemelerine .... müracaatla sınırlamaya ve bu Yasanın 2. maddesine göre orman sınırı dışına çıkarma işlemlerine ... ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü ve hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler itiraz edebilir..... Hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler tarafından açılacak sınırlamaya itiraz davalarında (orman sınırı içine alınan yerler hakkında) hasım Orman Genel Müdürlüğü, 2. maddeye göre orman sınırı dışına çıkarma işlemlerine karşı açılacak davalarında ise hasım ... ve Orman Bakanlığı ile Orman Genel Müdürlüğüdür. Orman Genel Müdürlüğünce (Kadastro Komisyonunca orman sınırı dışında bırakılan yerler hakkında) açılacak davalarda hasım, hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler ile ... ve Orman Bakanlığıdır." Yargıtay uygulamalarına göre, orman kadastro komisyonlarının orman sınırı dışında bıraktığı yerlerin orman sınırı içine alınması konusunda Orman Bakanlığı ya da Orman Genel Müdürlüğü tarafından açılan orman kadastrosuna itiraz davalarının devamı sırasında, davaya konu taşınmazlarda kendilerine husumet yöneltilenler dışında başka hak sahiplerinin bulunduğunun anlaşılması halinde, o hak sahipleri de davaya dahil edilerek husumet yaygınlaştırıldıktan sonra, dava esas yönünden karara bağlanmaktadır.