muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5069, Karar No: 2021/8640, Tarih: 07.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/5069 E.  ,  2021/8640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Suça sürüklenen çocuğun taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1, 22/3, 31/3, 62/1, 63 maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin ... Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi sıfatıyla) 30/01/2018 tarihli, 2016/579 Esas, 2018/74 Karar sayılı hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine ilk derece mahkemesi hükmünün CMK’nın 280/1-a. maddesi uyarınca düzeltilerek, istinaf başvurularının esastan reddi ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan TCK’nın 85/1, 22/3, 31/3, 62/1, 63 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda taksirle öldürme suçundan verilen “hükmün düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine” ilişkin karar, suça sürüklenen çocuk müdafiisi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, aralarında ...'ın da bulunduğu dört arkadaşıyla beraber serinlemek amacıyla yüzmek için sulama kanalına gittikleri, ...'ın yüzmediğini gören suça sürüklenen çocuğun, yüzme becerisi olmadığını bildiği halde, kanalın kenarında oturan ...'ı sırtından suya doğru ittirdiği, dengesini kaybederek, su kanalına düşen ve kanaldan çıkamayarak suda sürüklenen ...'ın aşırı miktarda su yutmasından dolayı suda boğulma sonucu solunum ve dolaşımı durması neticesinde ölümüyle sonuçlanan ve neticeye suça sürüklenen çocuğun tam kusuruyla sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin müvekkili hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Ceza Dairesi'nin 16/05/2018 tarih, 2018/1306 Esas, 2018/1293 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için ... 2. Asliye Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 07/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1484, Karar No: 2019/3275, Tarih: 09.07.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/1484 E.  ,  2019/3275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmakta olup; teslimdeki gecikme nedeniyle gecikme tazminatı alacağının tahsili için yapılan ilamsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, davacının icra inkâr tazminatı talebi ile fazlaya ilişkin isteminin reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahibi, davalı yüklenicidir. Eyüp 10. Noterliği'nde düzenlenen 18/10/2010 gün 13262 yevmiye nolu Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Yapım Sözleşmesi ile davalı yüklenici davacı arsa sahibi ... ile dava dışı arsa sahipleri ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a ait arsa üzerinde inşaat yapımını üstlenmiştir. Sözleşmeye göre; zemin kattaki 2 bağımsız bölüm nolu bodrum katta deposu olan dükkan 2. normal kattaki 4 bağımsız bölüm nolu daire ile 4. normal kattaki 6 bağımsız bölüm nolu dairenin arsa sahiplerine ait olacağı, diğer bağımsız bölümlerin yükleniciye verileceği, müteahhitin taahhüdü başlıklı bölümünün 9 bendinde, "binanın iskânın yüklenici tarafından alınıp, yüklenicinin inşaatı tamamladıktan sonra arsa sahiplerine bağımsız bölümlerini almalarını bildireceği ve tutanakla tespit edileceği, kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin süre başlıklı 4. sayfasında sözleşme tarihinden itibaren 6 ay sonunda yapı ruhsatı alınacağı, inşaatın süresinin temel ruhsatından itibaren 12 ay olduğu, gecikme halinde rayiç kira bedeli ödeneceği, bunun miktarının taraflarca kararlaştırılacağı, belirlenemez ise yerel mahkemenin rayiç bedeli belirleyeceği kabul edilmiştir. 18.10.2010 tarihli sözleşme başlıklı belge ile davalı yüklenici taşınmaz üzerinde bulunan dükkan ile ilgili aylık 2.500,00 TL kira ödemeyi kabul etmiş olup, mahkemenin yaptığı hesaplama sonucu verdiği karara karşı temyiz kanun yoluna başvurmadığından dükkan ile ilgili aylık rayiç kira bedelinin 2.500,00 TL olacağı davalı aleyhine kesinleşmiş, davacı yararına usulü kazanılmış hak oluşturmuştur.

İcra takibi ve dava, sözleşme uyarınca arsa sahiplerine verilecek bağımsız bölümlerden dükkanla ilgilidir. Yapı ruhsat tarihi ve kararlaştırılan 12 aylık inşaat süresine göre inşaatın tamamlanıp yapı kullanma izin belgesi de alınarak teslimi gereken tarih: 22.09.2012 olmaktadır. Davacının icra takibindeki talebi dava dilekçesinde de belirtildiği gibi Mart 2013 tarihinden sonra ödenmeyen dükkan ile ilgili kira bedeli ve gecikme tazminatına ilişkindir.

Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde yüklenicinin yapı kullanma izin belgesini almayı da üstlenmesi halinde arsa sahibi yapı kullanma izin belgesi alınmamış olan bağımsız bölümleri kullanmaya zorlanamayacağından fiilen teslim edilmiş olsa dahi yüklenici tarafından, arsa sahibince teslim aldığı bağımsız bölümleri, kiraya vererek veya bizzat kullanmak suretiyle gelir temin ettiği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça gecikme halinde yüklenici gecikme tazminatını ödemek zorunda olduğu gibi arsa sahibi de istemekte haklıdır. Dosyaya sunulan belgeler, ilgili belediye yazı cevabı ve yapı kullanma izin belgesine göre yapı kullanma izin belge tarihi 30.12.2014, onay tarihi 09.02.2015 olup davacının kira tazminatı talep ettiği sürenin sonu olan 10.10.2014 icra takip tarihinden sonradır. Davalı tarafça sunulan kira kontratı ve doğalgaz açılış tarihine dair belgenin, kira kontratının dava konusu yerle ilgisinin saptanamaması ve kiralayanın davacı arsa sahibi olmaması sebebiyle ve doğalgazın bağlanmış olması da tek başına fiilen teslim alınan bağımsız bölümün fiilen kullanılmak ya da kiraya verilmek suretiyle ekonomik yarar sağlandığını kabule yeterli olmadığından davalı fiilen teslim etmiş olsa dahi gecikme tazminatı talep edilen dükkanı davacının fiilen kullandığı ya da kiraya vermek suretiyle gelir elde ettiğini kanıtlayamamıştır.

Bu durumda mahkemece hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan 01.03.2013 tarihinden icra takibinin yapıldığı 10.10.2014 tarihine kadar sözleşme gereğince arsa sahiplerine bırakıldığı halde yapı kullanma izin belgesi de alınarak teslim edilmeyen dükkan ile ilgili 18.10.2010 taahhütnamade belirtilen aylık 2.500,00 TL üzerinden gecikme tazminatı ile davacının tapudaki hisse durumuna göre isteyebileceği miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken 04.07.2013 tarihine kadar hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek kısmen kabul kararı verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine,

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 09.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18679, Karar No: 2017/131, Tarih: 10.01.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/18679 E.  ,  2017/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : 5395 sayılı Kanuna Göre Koruma Kararı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkeme kararı ile davacının temyiz dilekçesi davalılardan babaya tebliğ edilmediği gibi karar ve temyiz dilekçesi davalı annenin mernis adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılmamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan mernis adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar. Bu bakımdan mahkeme kararının ve temyiz dilekçesinin davalılardan babaya ve tebligat zarfında adresin mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalı annenin adresine tebliği için gönderilmesi, tebligatın yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre (Tebligat Kanunu m. 21/2) tebligatın çıkarılması, bu şekilde belirtilen mahkeme kararının ve temyiz dilekçesinin tebliğinin sağlanılması ve davalılar yönünden de yasal temyiz cevap süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.10.01.2017(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/9642, Karar No: 2016/12894, Tarih: 25.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9642 E.  ,  2016/12894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ... Arıtma İnşaat A.Ş. ile Arcan Tekstil İnşaat Makine Tic.Ltd.Şti. avukatlarınca istenilmesi ve davalı ... avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25.10.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalı adına Av. ... ile karşı taraf adına Av. ... geldiler. Diğer davalılar adlarına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan 106.141,43 TL ilk peşin değerli gelir ile yapılan 8.620,00 TL tedavi giderinden oluşan kurum zararının, davalı işveren ve üçüncü kişilerden 5510 sayılı Yasanın 21/1-4 madde hükmü uyarınca rücuan tahsili istemine ilişkin olan davada; davalılar toplamda %85 kusurlu sayılmış, ilk peşin değerli gelirin % 85 kusur karşılığından 21/1.madde uyarınca hükmü temyiz eden davalı işverenler, ilk peşin değerli gelirin yarısının toplam kusur karşılığından ise, diğer davalı üçüncü kişiler 21/4.madde hükmü kapsamında sorumlu tutulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-Mahkemenin, davalı işverenlerin 21/1 madde hükmü kapsamında, teselsüle dayalı sorumluluk tutarını belirlemeye yönelik hükmü eksik incelemeye dayalıdır.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin işveren(ler) kusuru karşılığı ile ilk peşin değerli gelirin yarısının üçüncü kişi kusuru karşılığını oluşturan tutar toplamından işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında, davalı işverenin 5510 sayılı Yasanın 21.madde hükmü kapsamında teselsüle dayalı sorumluluk tutarı 68.991,92 TL olarak belirlenmesi gerekirken fazla rücu alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

2-Davalı üçüncü kişilere karşı açılıp birleştirilen dava dosyasında, davanın teselsül hükümlerine dayalı olarak açıldığı dikkate alınarak, sorumluluk tutarından davalı üçüncü kişilerin müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, her bir davalı yönünden yapılan bir oranlama yöntemine göre ayrı ayrı sorumluluğa hükmedilmesi isabetli görülmemiştir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, hükmü temyiz eden taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, hükmü temyiz eden taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, davacı avukatı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma avukatlık parasının davalı ...'ye yükletilmesine, davalı ... avukatı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, 25.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5271, Karar No: 2013/29101, Tarih: 10.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/5271 E.  ,  2013/29101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :06.11.2012

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 990.00 TL. vekalet ücretinin Sinem'den alınıp Zafer'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.12.2013 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/16150, Karar No: 2013/26015, Tarih: 24.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/16150 E.  ,  2013/26015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketin avukatı olarak hukuki hizmet verdiğini ancak danışmanlık ücretinin ödenmediğini ileri sürerek 5 yıllık ücreti ile 10.000 TL.manevi tazminatın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, şirket merkezi ... olduğundan davanın yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nde görülmesi gerektiğini savunarak, davanın yetki yönünden ve esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, yetkili mahkemenin ... mahkemeleri olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetkisizlik nedeni ile reddine ve dosyasının yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, vekalet sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsiline ilişkin alacak ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

HMK.nun 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK.'nun 73. maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem 2013/16150-26015

de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı) Az yukarıda anılan BK.' nun 73. maddesi gereğince, vekalet sözleşmesinden doğan para alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine yönelik itirazın iptali istemi ile açılan eldeki davada, ... Mahkemeleri bu davaya bakmaya yetkilidir. Mahkemece değinilen bu yönler gözetilerek işin esasına girilip hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle temyiz edilen hüküm temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 24.30 TL harcın istek halinde iadesine, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8344, Karar No: 2019/5979, Tarih: 01.07.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8344 E.  ,  2019/5979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... ile 15/02/2010 tarihli sözleşmeyi yaptıklarını, yapı ve eklentilerini davalının kendisine sattığını, davalının kira sözleşmesini davacıya devredeceğini ya da alt kira ilişkisi kurulmasını sağlayacağını taahhüt ettiğini , taşınmaza masraf yaptığını, satım bedeli olarak ...’e 43.487.00.-TL ödediğini, düzenlediği çeklerin de davalı da bulunduğunu , malik davalı ... ile arasında kira ilişkisi kurulmadığını, davalıların sebepsiz zenginleştiklerini ileri sürerek şimdilik 43.487.00.- TL alım satım bedelinin davalı ...’ten faizi ile, taşınmaza yapılan masraf olan 99.169.00.- TL davalı ...’ten faizi ile , taşınmaza yapılan masraf olan 83.149.00.-TL yasal faizi ile davalılardan müteselsilen, işletme gelir kaybı olan 10.000.00.-TL yasal faizi ile davalı ...’ten tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı ... hakkındaki davasının reddine, davacının davalı ... hakkındaki davasının kısmen kabulü ile 26.600 TL nin yasal faizi ile davalı ...' ten tahsiline, davacı tarafından davalıya verilen 15.000 TL ve 11.000 TL bedelli Finansbank A.Ş. Gi-San ikitelli şubesine ait ait her iki çekten borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

1)01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nun 4/1-a maddesine göre “Kiralanan taşınmazların, 09.06.1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davalarda” Sulh Hukuk Mahkemesi görevlidir.

Somut olayda, davacı ile davalı ... arasında imzalanan 15/02/2010 tarihli sözleşmenin 2. maddesinde “ satıcı sözkonusu kiralanan yerde bulunan kendisine ait yapıyı ve tüm eklentilerini içinde bulunan mutfak ,salon ve servis emtiyalarını bir kül halinde alıcıya satmayı ve söz konusu kira ilişkisinin alıcıya devrini kabul ve beyan eder… “ , 6. maddesinde “ satıcı bu sözleşmenin imzalanması ile kendi adına kiralanan arsa ve üzerindeki yapıyı ve eklerini hiç bir şekilde 3. kişi veya şahıslara devir ve temlik etmeyecektir “ ifadeleri bulunmaktadır .

Uyuşmazlık, anılan sözleşme maddelerinden anlaşıldığı gibi kira ilişkisinden kaynaklanmaktadır. Dava, 6100 sayılı HMK'nın yürürlüğe girmesinden sonra (23/12/2011) açıldığına göre görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesi'dir.