muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2727, Karar No: 2019/3877, Tarih: 10.10.2019

Bu durumda mahkemece mimar, inşaat mühendisi, vergi ve SGK mevzuatı konularında yeniden oluşturulacak 3 kişilik uzman bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif de yapılarak, keşif mahallinde tespit edilecek bulgular, yüklenicinin ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012/139 D. iş sayılı dosyasında yaptırdığı delil tespiti sonrasında alınan delil tespit raporu ile dosyaya sunulan delil, fatura ve belgelere göre fesih iradelerinin birleştiği 09.11.2012 tarihi itibariyle yüklenicinin gerçekleştirdiği ve arsa sahibinin yararına olan iş ve imalâtların mahalli piyasa rayiçleri ile, mahalli piyasa rayiçleri içerisinde yüklenici kârı ve KDV olacağından bunlar ayrıca katılmaksızın bedelleri ile 6098 sayılı TBK'nın 125/son maddesi hükmünce yüklenicinin arsa sahibinin kusuru nedeniyle menfi zararlarını istemekte haklı olup olmadığı ile bunların da arsa sahibinin aşamalardaki beyanları ve mükerrer olarak talep edildiğine dair itirazlarını irdeleyip karşılamak suretiyle menfi zararlarını isteyip isteyemeyeceği, istemesi mümkün ise bunların miktarı ile, yüklenici tarafından sözleşmenin tamamının ifası için yapılan proje bedeli, hafriyat, şantiye kurulum bedeli gibi masraflardan gerçekleştirilen imalât oranına isabet eden kısmı imalât bedeline dahil olup hesaplanacak bedel içerisinde olup ayrıca istenemeyeceği, bu masrafların fesih tarihi itibariyle inşaatın yapılmayan bölümüne isabet edecek kısmını yüklenici arsa sahibinden isteyebileceğinden bu masrafların da miktarı ile arsa sahibinin birleşen davasında kendisinin ödeyip talep ettiği yüklenici işçilerinin SGK primleriyle yüklenicinin sorumlu olup ödediğini kanıtladığı emlak vergisi dışında yüklenici vergisinin miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp, değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken bu hususlar üzerinde durulmaksızın, belirtilen yönteme göre hesaplama yapmayan yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile asıl ve birleşen davada yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.Davadan önce 6098 sayılı TBK'nın 117. maddesi gereğince temerrüd ihtârı ve kesin vade bulunmadığından asıl davada talep edilen 100.000,00 TL'ye asıl dava tarihinden, ıslahla arttırılan kısmına ıslah harcının yatırıldığı 04.04.20017 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanarak tahsiline karar verilmesi gerekir ise de; 100.000,00 TL'lik kısma asıl dava tarihinden sonraki bir tarih olan 17.07.2014 feshin kesinleştiği tarihten itibaren faiz uygulanmasına karşı yüklenicinin temyizi bulunmadığından asıl davada kabul edilen alacağın 100.000,00 TL'lik kısmına fesih kararının kesinleştiği kabul edilen 17.07.2014, kalanına ıslah harcının yatırıldığı tarihten itibaren faiz yürütülmesi gerekirken bu hususta gözden kaçırılarak asıl davada kabul edilen alacağın tamamına, fesih kararının kesinleştiği kabul edilen tarihten itibaren faiz yürütülerek tahsil kararı verilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Kararın belirtilen sebeplerle bozulması uygun bulunmuştur.SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen dosya davacısı arsa sahibinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı-birleşen dosya davacısı arsa sahibi kooperatif yararına BOZULMASINA, 2.037,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacı-birleşen dosya davalısı yüklenici kooperatifinden alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalı-birleşen dosya davacısı arsa sahibi kooperatif'e verilmesine, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 437,00 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalı-birleşen dosya davacısından alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-birleşen dosya davacısına iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 10.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4421, Karar No: 2009/8430, Tarih: 30.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/4421 E.  ,  2009/8430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.12.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi davalı kocanın eşini aşağıladığı, hakaret ettiği toplanan delillerle gerçekleşmiştir.

Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen \* davacı kadının ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. 4 BK. 42,43,44,49) dikkate alınarak \* davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran \* davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şeklide hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenle kadın yararına, 3. bentte gösterilen nedenle koca yararına BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu yönlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 30.04.2009 per.
Yargıtay — Esas No: 2020/7448, Karar No: 2021/3721, Tarih: 06.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/7448 E.  ,  2021/3721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 7. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 22. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi değiştirilerek esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, murisi ve babası olan ...'nın otobüsünde 5 kardeş çalıştıkları sırada bir arsa satın alındığını, arsanın mülkiyetinin 4 kardeşin üzerine yapıldığını, kendisine 18 yaşını doldurmadığı gerekçesiyle mülkiyet hakkı kazandırılmadığını, davalı iki kardeş ve tanık diğer iki kardeş tarafından arsa satılır veya kat karşılığı verilirse kendisine hissesi oranında pay verileceği sözünün verildiğini, ağabeylerine inandığı ve güvendiği için kabul ettiğini, söz konusu arsanın yaklaşık 3 yıl önce 900.000,00-TL ye satıldığını, pay sahibi kardeşlerden ... ile ... 'nın hissesine düşen 45.000,00 'er TL yi ayrı ayrı ödediklerini, iyi niyetli olmayan her iki davalının da hissesine düşen paradan hiç bir ödeme yapmadıklarını, bu nedenlerle davalılardan olan alacağının arsanın satış tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan tahsiline, keşif ve bilirkişi ile arsanın tespit edilecek güncel değeri üstünden alacak tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

İlk Derece Mahkemesince dava muris muvaazası olarak kabul edilip davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince de; İlk derece mahkemesi kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine,İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin düzeltilmesine karar verilmiş, verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma yapmaksızın esas hakkında istinaf incelemesi yapmaları durumuna dair karar verme usulü 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre bölge adliye mahkemesi; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde yahut kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında karar verir. Somut olaya bakıldığında, ilk derece mahkemesince muris muvazaası olarak nitelendirilen dava reddedilmiş, davacı tarafından davanın muris muvazaası olmadığı da ileri sürülerek istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. Bölge adliye mahkemesince davacının istinaf başvurusu kısmen kabul edilmiş olmasına rağmen ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmadan davacının istinaf başvurusunun esastan reddine, davanın inançlı işleme dayalı alacak davası olduğunun kabulü ile gerekçesinin düzeltilmesine yönelik karar verilmesi usule aykırıdır. Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen dahi olsa kabul edildiği durumlarda öncelikle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesi ardından, yeniden hüküm kurulması gerekmektedir.

O halde Bölge Adliye Mahkemesince, yukarıda açıklanan HMK’nın 353/1-b-2. maddelerindeki düzenlemeler de gözetilerek, esas hakkındaki talepler bakımından ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 06/04/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8387, Karar No: 2013/182, Tarih: 17.01.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/8387 E.  ,  2013/182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, davalı tarafından hatalı üretildiği ve yetkili servisi tarafından da devreye sokulduğu iddia olunan kalorifer kazanının patlaması sonucu uğranılan zararın giderimi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kısmen kabul edilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, taahhüdü altındaki ...... Devlet Hastanesi kazan onarım işi çerçevesinde davalı tarafından imal edilipte dava dışı şirketten satın alınan kalorifer kazanının 24.10.2005'de davalının yetkili servisinin devreye sokmasından sonra patladığını belirterek davalının kalorifer kazanının hatalı imalatı ve yetkili servisinin hatalı hizmeti nedeniyle sorumluluğu olduğunu iddia ederek patlama nedeniyle üstlendiği işi yeniden yapmak zorunda kaldığını bildirerek uğradığı zararın giderimini istemiştir.

Davalı cevabında olayda herhangi bir kusurlarının bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu esas alınarak dava konusu kazanın ve donatımının kontrol ve denetimi işini üstlenen davalı firmanın yetkili servisinin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacı, davalının imalat hatası ve yetkili servisinin hatalı hizmeti olduğu iddialarında bulunmuş; mahkemece imalat hatası olup olmadığı konusunda herhangi bir inceleme yapılmadan davalının yetkili servisinin tam kusurlu olduğu kabul edilmiştir.

Ne var ki, dosyaya sunulan servis fişleri dava konusu kazanın devreye alınmasına dair olmayıp başka tarihlerdeki dava konusu olmayan farklı işlere ilişkin olup patlayan kazanı davalının yetkili servisinin devreye aldığı ispatlanamamıştır. Bu haliyle davalının B.K.’nun 100.maddesi uyarınca sorumlu tutulması doğru değildir.

Ancak, davacının cevaba cevap dilekçesinde, davalının hatalı üretim yaptığı iddiasında da bulunduğu dikkate alındığında bu konunun incelenmesi gerektiği kuşkusuzdur. Ne var ki, mahkemece imalat hatası iddiası üzerinde durulmamış, bu konuda herhangi bir inceleme yapılmamıştır. Şu durumda, mahkemece patlayan kalorifer kazanında herhangi bir imalat hatası olup olmadığı, varsa patlamaya neden olup olmadığı araştırılmalı ve bu konuda uzman bilirkişiden rapor alınıp sonucuna göre karar verilmelidir.

Anılan yön gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma sonucu verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine, 17/01/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18663, Karar No: 2014/23381, Tarih: 09.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/18663 E.  ,  2014/23381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/18-2014/54

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 09.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3232, Karar No: 2014/6793, Tarih: 09.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/3232 E.  ,  2014/6793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2013

NUMARASI : 2013/528-2013/622

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı HMK'nun 114/1-c ve 115. maddesi gereğince mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili banka ile davalı arasında kredi kartı üyelik sözleşmesi akdolunduğunu, kredi kartı kullanımından kaynaklanan borçların ödenmemesi üzerine aleyhine girişilen takibe davalı borçlunun itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle, takibin devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davacı yanca açılan davanın ticari dava niteliğinde olup 01/07/2012 tarihinden itibaren 5464 Sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanununa dayanılarak kart çıkaran kuruluşlar tarafından kart hamilleri aleyhine açılacak davalara bakma görevi Asliye Ticaret Mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı bankadan alınıp kullanılan kredi kartı borcundan kaynaklanmaktadır.

Kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemesi’mi yoksa Asliye Hukuk Mahkemesi’mi olduğu hususu tartışmalıdır. Özellikle, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 5. maddesinde 6335 sayılı yasayla yapılan değişiklik uyarınca 01.07.2012 tarihinden itibaren Asliye Ticaret Mahkemeleri ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer Hukuk Mahkemeleri arasındaki ilişki, iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisi haline dönüştürüldükten sonra bu konudaki tartışmalar yoğunlaşmıştır.

Bu noktada, kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkemenin belirlenmesinde, konuya ilişkin yasal düzenlemeler hakkında kısa bir açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

Türkiye’de kredi kartları ile ilgili ilk yasal düzenleme 14.03.2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4822 sayılı yasa ile 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’a “Kredi Kartları” kenar başlıklı 10/A maddesi eklenmek suretiyle yapılmıştır. Böylece kredi kartları 4077 sayılı TKHK kapsamına alınmıştır. 4077 sayılı yasanın “Tüketici Mahkemeleri” başlıklı 23. maddesinde, davayı açanın sıfatına bakılmaksızın bu kanundan doğan uyuşmazlıkların Tüketici Mahkemelerinde görüleceği hükme bağlanmıştır.

01.03.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 44. maddesinde ise, 4077 sayılı yasadaki düzenlemeden farklı olarak davayı açanın sıfatına göre değişen bir görev düzenlemesine gidilmiştir.

01.03.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 44. maddesinde ise, 4077 sayılı yasadaki düzenlemeden farklı olarak davayı açanın sıfatına göre değişen bir görev düzenlemesine gidilmiştir.

5464 sayılı BKKKK’nun 44/1. maddesine göre,”Bu kanunun uygulanmasıyla ilgili uyuşmazlıklarda kart hamilinin tüketici olması halinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 22. ve 23. maddeleri hükümleri uygulanır.” Belirtilen yasal düzenleme ile tüketici sıfatını haiz kart hamilleri tarafından kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) aleyhine kredi kartı uyuşmazlığı nedeniyle açılacak davalarda Tüketici Mahkemeleri görevli kılınmıştır. Bu konuda uygulama birliği bulunduğundan tartışma da yaşanmamıştır.

Tartışma, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesindeki görev düzenlemesi ile ilgili olarak karşımıza çıkmıştır. Tartışmaların konusunu iki farklı görüş oluşturmaktadır. Bir görüşe göre; banka kredi kartı sözleşmeleri 6102 sayılı TTK’nun 4/1-f maddesinde düzenlenen bankacılık işlemlerinden olup mutlak ticari davalardan sayıldığından kredi kartı uyuşmazlıkları nedeniyle kart çıkaran kuruluşlarca(bankalarca) kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkeme Asliye Ticaret Mahkemesi’dir. Diğer bir görüşe göre; 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2 maddesinde, 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıfta bulunulmuş olup, HMK’nun 447/2 maddesi uyarınca “1086 sayılı HUMK’na yapılan yollamaların, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılacağı”, HMK’nun 2. maddesinde ise “Dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın mal varlığına ilişkin davalarda görevli mahkemelerin aksine bir düzenleme bulunmadıkça Asliye Hukuk Mahkemesi” olduğunun hükme bağlandığı, ticari davaların usul kanunlarında değil, Türk Ticaret Kanunu’nda düzenlendiği gözetildiğinde kart çıkarılan kuruluşlarca tüketici sıfatını haiz kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda görevli mahkeme Asliye Hukuk Mahkemesi’dir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 07.02.2007 tarih ve 2007/19- 50 E,2007/50 K sayılı kararında, bankalarca kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda Ticaret Mahkemelerinin değil genel mahkemelerin, somut olayda dava değerine göre Asliye Hukuk Mahkemesi’nin görevli olduğunu açıkça belirtmiş ve ikinci görüşü benimsemiştir.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Tekrar etmek gerekirse, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2 maddesinde “1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine” atıf yapılmıştır. 01.102011tarihine kadar yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’un göreve ilişkin hükümleri anılan kanunun 1-8 maddelerinde düzenlenmiştir. HUMK’un 8/1 maddesine göre mal varlığına ilişkin davalar yönünden görevli mahkeme dava değerine göre belirlenmekte ve yasada öngörülen ve her yıl yeniden değerleme oranına göre arttırılan değeri geçmeyen davalar Sulh Hukuk Mahkemeleri’nde, belirli değerin üzerindeki davalar ise Asliye Hukuk Mahkemelerinde görülmekteydi. Ayrıca, o dönemde 6762 sayılı TTK yürürlükte olup TTK’nun 5. maddesi uyarınca Asliye Hukuk Mahkemeleri ile Asliye Ticaret Mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olduğundan süresinde iş bölümü itirazı olmadıkça hakim, görevsiz olduğunu gerekçe göstererek resen gönderme kararı verememekteydi. Hakimin iş bölümü itirazına rağmen davaya devam edip uyuşmazlık hakkında esastan karar vermesi ise tek başına bozma sebebi sayılmamaktaydı. (6762 sayılı TTK madde 5)

Bu yasal düzenlemeler karşısında 01.10.2011 tarihinden önce kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkemenin belirlenmesinde 6100 sayılı HMK’nun geçici 1. maddesindeki “Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmü de gözetildiğinde 5464 BKKKK’nun 44/2 mad. yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 1-8 maddeleri uyarınca dava tarihindeki dava değerine göre Sulh veya Asliye Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir. Ancak 6762 sayılı TTK’nun 5. maddesindeki iş bölümü itirazı ile ilgili hükmün de görevin tespitinde gözetilmesi gerekmektedir. Buradan hareketle, 01.10.2011 tarihinden önce bankalar tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalarda genel mahkemeler (dava değerine göre Sulh veya Asliye Hukuk Mahkemeleri) görevli olmakla birlikte, dava Asliye Ticaret Mahkemesine açılmış ve süresinde iş bölümü itirazında bulunulmamış ise davaya Asliye Ticaret Mahkemesinde bakılacak, ancak süresinde iş bölümü itirazında bulunulmuş ise dosyanın genel görevli(Sulh veya Asliye Hukuk) mahkemesine gönderilmesine karar verilecektir.