muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/26634, Karar No: 2018/12155, Tarih: 30.05.2018

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge adliye mahkemesince davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

F) Temyiz başvurusu :

Kararı yasal süresi içerisinde davalı vekili temyiz etmiştir.

G) Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır.

İşverenin, mevcut olan iş sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda, işletmesel kararın mevcudiyeti, iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır. Bir başka anlatımla, böyle hallerde, İş Kanunu’nun 18’nci maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin söz konusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın mevcudiyetinin yerine, bir nevi işverence açıklanan işletme dışı sebep ikame edilmektedir.

İşverenin işyerinde işçi sayısını azaltma yönünde kendini zorunlu görmesine yol açan durumun, onun tarafından daha önce alınan hatalı bir karara dayanması, iş sözleşmesinin feshini İş Kanunu’nun 18. maddesi anlamında geçersiz kılmaz. İş sözleşmesinin feshine yol açan işletmesel kararın yargı denetimine tabi olmaması, hatalı olarak alınan işletme kararları açısından da söz konusudur. Bir başka anlatımla, yargıç, işletmesel kararı denetleyemeyeceğinden onun hatalı olup olmadığını da denetleyemeyecek; dolayısıyla işletme kararının hatalı olduğu gerekçesi ile feshin geçersizliğine kararı veremeyecektir.

İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir. Bu nedenler, bir ya da birden fazla işçinin işyerinde çalışmaya devam etmesi gerekliliğini doğrudan veya dolaylı olarak ortadan kaldırıyorsa, dikkate alınmalıdır.

İşçinin işletmedeki işyerinin kaybına, iş ilişkisinin feshine yol açan işletme dışı sebepleri, piyasa olayları belirler. İşletmenin doğrudan doğruya etkisinin olmadığı bütün sebepler, işletme dışı sebeplerdir. Siparişlerdeki azalma, pazarlama güçlükleri, satış ve sürümde azalma, hammadde yokluğu, enerji sıkıntısı, kamu işyerlerinde devlet bütçesinden kaldırılması, meteorolojik sebepler işletme dışı sebeplere örnek gösterilebilir. İşletme dışı sebepler, işletme gereklerine dayanan fesih için, ancak, bu sebepler, işyerinde işgücü fazlasına neden olmuşsa, önem arzeder. İşveren, işletme dışı sebeplerin zorunlu kıldığı işletmesel süreçteki yapısal değişimi somut olarak ortaya koyarak bunun belirli çalışma yerlerinde azalmaya yol açtığını göstermelidir. Bir başka anlatımla, işveren, fiili verileri, işçilerin karşı vakıalar ile itiraz edebileceği ve mahkemelerce denetlenebilmesine imkan sağlayacak şekilde somut ve ayrıntılı olarak ortaya koymalıdır. İşletme dışı sebeplerin doğrudan doğruya etkisinin olduğu durumlarda, fesih, ileri sürülen işletme dışı sebep fiilen mevcut olduğunda ve işçinin çalışmaya devam etme olanağını ortadan kaldırdığında İş Kanunu’nun 18’nci maddesi anlamında geçerli bir sebebe dayanır. İşletme dışı sebebin mevcut olup olmadığı ve bu sebeplerin işletmenin işgücü ihtiyacına doğrudan doğruya etkileri, mahkemelerce tamamen denetlenebilir. Mahkeme, işletme dışı sebebin işletmedeki iş miktarına etki edip etmediği ediyorsa ölçüsünü ve bu suretle işletmedeki işçi sayısına etki edip etmediği; ediyorsa ne kadarına etki ettiğini tespit eder. İşveren, işletme dışı sebeplerin varlığına dayanırsa, gerekçe yönünden kendisini bağlar. Dolayısıyla, işveren, işe iade davasında, işletme dışı sebeplerin kendisi tarafından iddia edilen kapsam ve yoğunlukta fiilen mevcut olduğunu ispat etmek zorundadır. İşveren, işletme dışı sebeplerle işyerinde işçi sayısının azaltılması arasındaki bağlantıları ortaya koymalıdır. Yeniden yapılanma kararı (kurucu işveren kararı) işletme gereklerine dayanan fesihle sonuçlanırsa, işletme dışı sebepler, işçilerin işletmedeki işyerlerini kaybetmelerinin doğrudan değil; dolaylı sebebi olmuş olur. Bu durumda, iş sözleşmesinin feshini doğrudan sebebini, yapısal karar ve tedbirler teşkil edecektir.

İşletme içi sebeplerden, işverenin, işletme yönetiminin esasını teşkil eden işletme politikasını gerçekleştirmek için, teknik, organizasyon ve ekonomik sahada aldığı bütün işletmesel tedbirler anlaşılmalıdır. Bu tedbirler aracılığıyla işveren, işletmenin organizasyon yapısı ve üretimle ilgili düzenleme yapma hakkını (yönetsel karar alma hakkını) kullanmaktadır. Rasyonalizasyon tedbirleri (örneğin, safi hasıla yaratmayan faaliyetlerin elimine edilmesi için sürekli iyileştirme süreci), üretimin durdurulması veya üretimde değişiklik yapmak, masrafların kısılması, yeni çalışma, imalat ve üretim metotlarının uygulamaya sokulması veya değiştirilmesi, yeni bir pazarlama sisteminin uygulamaya sokulması; yarım gün çalışmayı tam gün çalışmaya dönüştürme, işlerin, işyerinin tam gün çalışılan yerlerinde mi yoksa kısmi süreli çalışılan yerlerde mi yapılacağının karara bağlanması, vardiya usulü çalışma sistemine geçme, çalışma sürelerinin azaltılması, çalışma sürecinde reorganizasyona giderek, çalışma yoğunluğunun arttırılması, işyerinin verimsiz çalışması veya kazançta düşme, işyeri sahalarının veya bölümlerinin birleştirilmesi, üretimin bir kısmının yurt dışına kaydırılması, belirli faaliyetlerin başka firmalara (outsourcing) veya alt işverene aktarılması, işletmenin üretim kapasitesini düşürmek, işletme veya işyerini kapatmak ya da işletmenin bir bölümünü veya servisini kapatmak, kazanç maksimizasyonu (kazancı azami hadde çıkartma), Leanmanagement’in veya grup çalışma sisteminin uygulamaya sokulması gibi organizasyona yönelik değişiklikler, işverenin işçi mevcudunu süresiz azaltma kararı, doktrin ve Alman yargı içtihatlarında işletme içi sebep olarak nitelendirilen işletmesel kararlara örnek olarak verilebilir. İşletme içi sebeplerden kaynaklanan fesihlerde, işverenin, hangi tedbirleri aldığını ve bu tedbirlerin iş sözleşmesi feshedilen işçinin işine nasıl etki ettiğini ortaya koymak zorundadır. İşveren, işletme içi tedbirlerin, amaca uygunluğunu ve gerekliliğini gerekçelendirmek zorunda değildir. İşletme içi sebeplere dayanılarak yapılan fesihlerde, mahkemeler tarafından dikkate alınacak olan husus, işletmesel kararın fiilen uygulamaya geçirilip

geçirilmediği ve feshi ihbar süresinin geçmesiyle birlikte, işçinin işyerinde çalışma imkânının ortadan kalkıp kalkmadığıdır. Bu bağlamda işveren, organizasyona yönelik veya teknik hangi tedbiri aldığını ve bu tedbirin uygulanmasıyla iş sözleşmesi feshedilen işçinin işine nasıl olumsuz yönde etki ettiğini açıkça ortaya koymalıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü yasa koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi kanıtlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği neden dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal nedenle, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (06.10.2008 gün ve 2008/30274 Esas, 2008/25209 Karar, 11.09.2008 gün ve 2008/25324 Esas, 2008/23401 Karar sayılı ilamlarımız).

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş akdi 23.10.2015 tarihinde yönetim kurulu tarafından 08/10/2015 tarihinde alınan karar ile; " Mevcut yapıda ... ilindeki Grup Nakil Merkezinde para sayım ve toplanan nakdin gece saklama işlemleri yetkili, yetkili yardımcısı ve grup görevlileri pozisyonundaki Banka çalışanları ile yapılmakta iken, mevcut yapının taşeron firma üzerine kaydırılarak Ödeme sistemleri operasyonları grubu sorumluluğundaki ... Grup Merkezince verilen para sayma ve saklama hizmetinin dışarıdan sağlanmasına karar verildiği, alınan karar doğrultusunda davacının başka bir iş kolunda da istihdamının mümkün görülmemesi sebepleri ile iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Yasasının 17.-18. ve devamı maddeleri gereğince feshedildiği görülmektedir. Yerel mahkemece insan kaynakları uzmanı, hesap uzmanı ve mali müşavirden oluşan bilirkişi heyetinden rapor aldırılmış olup bilirkişi heyeti fesihten 6 ay öncesine ve 6 ay sonrasında dair davalı işyerinde çalışan işçilerin işe giriş ve işten çıkış evraklarını incelemiş olup her ne kadar bilirkişi heyetince; fesihten sonra 6 ay içinde 18 gişe yetkili yardımcısının işe alındığı ve davacının verilecek eğitimle gişe yetkili yardımcısı olarak çalışabileceği ve bu nedenle feshin son çare olması ilkesine aykırı davranıldığı gerekçesiyle feshin geçersiz olduğu yönünde kanaat bildirilmiş ise de dosya arasında bulunan görev tanımları incelendiğinde gişe yetkili yardımcısının görevlerinin doğrudan bankacılık faaliyetleri ile ilgili olduğu, davacının görev tanımının ise doğrudan bankacılık faaliyetleri ile ilgisinin bulunmadığı ve lise mezunu olan davacının verilecek eğitimle de bankacılık faaliyetlerinde çalıştırılmasının mümkün bulunmadığının anlaşılması ve temyiz incelemesi dairemizce yapılan ... 10. İş Mahkemesinin 2017/20895 esas sayılı dosyasında da aynı gerekçe ile işten çıkartılan işçinin işe iade talebinin reddine karar verilmesi karşısında Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve Dairemizce 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi karar vermek gerekmiştir.

H) Hüküm:

1- Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının bozularak ortadan kaldırılmasına,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 144,00 TL. yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

H) Hüküm:

1- Bölge Adliye Mahkemesi’nin temyiz edilen kararının bozularak ortadan kaldırılmasına,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 144,00 TL. yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 2.180,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Kesin olarak, 30.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9504, Karar No: 2010/12188, Tarih: 27.09.2010

**10. Hukuk Dairesi         2010/9504 E.  ,  2010/12188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :1139-61

Davacılar, babaları...’nin ... Üniversitesi Rektörlüğünde öğretim üyesi olarak çalışmakta iken vefat etmesi nedeniyle, kendilerine ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece bozmaya uyularak, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, hukuki nitelikçe yabancı uyruklu...’nin Anadolu Üniversitesi Rektörlüğü'nde sigortalı olarak çalışmakta iken 28.02.2004 tarihinde vefat etmesi nedeniyle davacılara 506 sayılı Yasanın 68.maddesi uyarınca ölüm aylığı bağlanması, bunun mümkün bulunmaması halinde primlerin taraflarına ödenmesi istemine ilişkin olup, mahkemece, davacılara 01.03.2004 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davacıların murisi için, 506 sayılı Yasanın 3/II-A maddesine göre 10.02.1983-31.12.1984 tarihleri arasında kısa süreli sigorta kollarına tabi prim yatırılmış ise de, murisin 29.01.1985 tarihli dilekçesi ile, ücretinden tüm sigorta kollarına tabi prim kesilmesi talebi üzerine, 01.01.1985 tarihinden itibaren uzun süreli sigorta kollarına tabi primin de yatırıldığı, sigortalının vefatı üzerine davacıların 01.11.2004 tarihinde ölüm aylığı tahsis talebinde bulundukları, Kurumca, vefat eden sigortalıya ait ödeme evraklarının Sayıştay denetçileri tarafından incelenmesi sonucunda, Hastalık primi kesilmesi gerekirken tüm sigorta kollarına tabi prim kesildiğinin tespit edilmesi üzerine 2001/12. ay ve 2002/1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,11 aylarına ilişkin sigorta primlerinin işverene iade edilmesi nedeniyle aylık bağlama işlemlerinin durdurulduğu anlaşılmaktadır.

Davacıların murisinin çalışması karşılığı tüm sigorta kollarına tabi primin kesilmiş olması nedeniyle, 506 sayılı Yasanın 68.maddesindeki koşulların gerçekleşmesi halinde hak sahiplerine ölümle aylığa hak kazandıkları tarihten sonraki aybaşından itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiği açık ise de, dosya içeriğinden davacıların anılan yasa maddesindeki koşulları taşıyıp taşımadıkları hususunun yeterince araştırılmadığı anlaşılmaktadır. Yine davalı Kurumun yazısında belirtildiği üzere, 2001/12 ve 2002/1-11 aylarına ilişkin primlerin işverene ve işverence hak sahiplerine iadesi söz konusu ise, bu sürelerin ihyasının her zaman mümkün bulunduğu gözönünde tutulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Anadolu Üniversitesi Rektörlüğü'ne iadesine, 27.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2612, Karar No: 2009/4642, Tarih: 11.09.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/2612 E.  ,  2009/4642 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı kooperatif ile davalı ... (...) vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık Borçlar Kanunu’nun 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Davacı kooperatif yüklenici, davalı ... ... arsa sahibidir. Yanlar arasında noterde düzenleme şeklinde yapılan 08.01.1993 tarihli “gayrimenkul mal satış vaadi-daire ve dükkan karşılığı arsa devri ve inşaat sözleşmesi” ile bu sözleşmeye ek olarak 12.10.1993 tarihinde noterde yapılan “düzenleme şeklinde ek sözleşme” uyuşmazlık konusu değildir.

Davacı yüklenici kooperatif eldeki temyize konu davada, “taraflar arasında yapılan inşaat sözleşmesi gereği 991 ada 8 nolu parselde yapılmış olan inşaatın sözleşme gereği %35 oranında davalıya ait dairelerinin hükmen belirlenmesini, kat irtifakı tesisiyle hükmen tesbit edilen bu bağımsız bölümlerin taraflar adına tesciline karar verilmesini” istemiştir.

Mahkemece asıl ve ek sözleşme uyarınca davalı ... ...’ın 15,75 adet bağımsız bölüme hak kazandığı kabul edilerek davacı kooperatifin davadaki istemleri hakkında hüküm kurulmuş, mahkemece verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasındaki 08.01.1993 tarih ve 821 yevmiye nolu kat karşılığı inşaat sözleşmesiyle, davalı arsa sahibine ait Eskişehir İli, Akarbaşı Mahallesi, Kızılyer mevkiinde kain 991 ada 2 parsel sayılı arsa üzerine davacı yüklenici kooperatif tarafından imar yönetmeliğinin müsaade ettiği oranda 32 daire yapılması, arsa sahibi davalıya 9 adet daire ve 100 m2 alana sahip 3 adet dükkan verilmesi (m.1), arsa sahibinin proje taslağı hazırlandıktan

sonra beğeneceği dairenin bulunduğu bölümden zemin kat 3 dükkan olmak kaydı ile 7 daire alması, geri kalan 2 daireyi kooperatif yönetim kurulunun dilediği yerden vermesi (m.3), dairelerin 4 blok üzerine yapılması, plan projesi ve ruhsatı alındıktan sonra 991 ada 2 parsel 3425,50 m2’lik yere yapılacak binalardan %35 oranında mal sahibinin daire alması (m.4), arsanın ruhsatı alındıktan sonra yeniden hesaplama yapılarak mal sahibinin protokole ek olarak binaların yapımının kapladığı alan ve kat adedi kadar anlaştığı yüzde miktarı kadar daire alması (m.6) kararlaştırılmıştır.

Bu sözleşmenin imzalanmasından sonra arsa sahibi ile yüklenici kooperatif 12.10.1993 tarihinde yeniden bir araya gelerek noterde 30765 yevmiye nolu “düzenleme şeklinde ek sözleşme” imzalamışlardır. Ek sözleşmede “Eskişehir İli, Akarbaşı Mahallesi 991 ada 1 parselin 2 parsel ile şüyulandırılan kısmından... ... hissesi oranında %35 oranında daire alacaktır” hükmüne yer verilmiştir.