muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1756, Karar No: 2019/31720, Tarih: 09.05.2019

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının fail lehine olduğu açıktır.

Cezaların ertelenmesi kurumu, TCK’nun 51. maddesinde düzenlenmiş olup, “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezası ertelenebilir’' hükmü kabul edilmiş olup, devamı fıkralarda erteleme şartları ile yaşı küçük ve 65 yaşından büyükler için hapis cezasının sınırını genişletmiştir.

Aynı maddenin 7. fıkrası "Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir." hükmünü içermektedir.

O halde sanığın 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasının ertelenmesi halinde, belirlenen denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinde veya yükümlülüklere uymaması halinde ertelenen hapis cezasının tamamını veya bir kısmını infaz kurumunda çekecektir.

Örnek vermek gerekirse TCK’nun 43. maddesi kapsamında kaldığı halde, tek bir hüküm kurulması gerektiği halde, 10 ayrı eylemi nedeniyle hakkında 10 kez 2 yıl hapis cezasına mahkum edilen ve tüm cezaları ertelenen sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suçtan mahkum olması veya yükümlülüklere uymaması halinde 2x10=20 yıl gibi bir cezayı infaz kurumunda çekmesi söz konusu olacaktır.

Ayrıca, TCK'nun 43. maddesi kapsamında düzenlenen, "Zincirleme suç hükümleri" kati olarak uygulanması gereken bir hukuk normudur, herhangi bir nedenle uygulanmaması söz konusu olamaz; bir olayda şartları mevcut ise emredici yasa hükümlerinin tatbik edilmesi zorunludur. Lehe ve aleyhe tartışması yapılamaz, yanılgılı olarak uygulanmaksızın TCK'nun 43. maddesi tatbiki ile bir hüküm verilmesi gerekirken, birden çok hüküm kurularak, erteleme hükümlerinin uygulanması Ceza Genel Kurulunun bir çok kararında değindiği gibi kazanılmış hakta doğurmayacaktır.

Tüm bu açıklamalar karşısında;

Dairemizin 07.02.2009 tarih ve 2018/11455 Esas 2019/3014 Karar sayılı ilamıyla sanık müdafıinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 24.03.2019 tarih ve 7-2016/268005 itiraz yazısı ile Dairemiz kararının sanık aleyhine olduğundan kaldırılarak hükmün bozulması, sanık hakkında daha önce kurulan iki ayrı hükmün erteli olması ve yalnızca sanık tarafından temyiz edildiğinden bahisle önceki hükümden sanığın kazanılmış hakkı olduğundan temyize konu bu hükmün bozulması gerektiği düşüncesi ile itirazda bulunulmuş ise de;

Yapılan yeniden incelemede Dairemiz kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Yapılan yeniden incelemede Dairemiz kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dosyanın 05.07.2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 09/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22024, Karar No: 2018/17451, Tarih: 04.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/22024 E.  ,  2018/17451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya kapsamına göre; davacı vekili dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığını açıkça belirtmiş, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak talepte bulunmuş, 09/06/2014 harç tarihli dilekçesi ile de davasını ıslah ettiğini bildirmiştir.

Bu hali ile eldeki dava kısmi eda külli tespit davası niteliğinde olup kıdem tazminatı dışında kalıp da hükmedilen alacaklar yönünden dava ve ıslah tarihinden itibaren ayrı ayrı faize hükmedilmesi yerine fazla mesai alacak kalemi yönünden dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi bozma nedeni ise de, anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 Sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Hüküm fıkrasının fazla mesai alacağının kabulüne ilişkin 2. bendinin çıkarılarak, yerine;

"4.026,53 TL net fazla mesai alacağının 3.500,00 TL'lik kısmının 02/06/2014 dava tarihinden, bakiyesinin 09/06/2014 ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine," bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12271, Karar No: 2010/7401, Tarih: 24.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12271 E.  ,  2010/7401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.07.2008 tarih ve 2003/451 - 2008/181 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 22.06.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi Deniz Biltekin tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkilinin döner sistemine sahip börek pişirme ocaklarının aynısını faydalı model belgesine konu yaptığını ve TR 2000 02363 Y nosu ile tescil ettirdiğini, bilahare 8880 no ile belgeye bağlanan börek pişirme ocağı ve tezgahı isimli tasarımı da tescil ettirdiğini, ancak faydalı model belgesinin ve tasarımın yenilik ve ayırt edicilik özelliğinin bulunmadığını, faydalı model belgesine ve tasarıma konu ürünün tescilden önce piyasada hem müvekkili tarafından hem de başka firmalar tarafından kullanıldığını ileri sürerek, davalıya ait tasarım ve faydalı model tescilinin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, hüküm özetinin ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 1993 yılından beri unlu mamüller, börek, pastacılık alanında faaliyet gösterdiğini, Türkiye çapında 35 ayrı işyerinde gerek müvekkilinin gerek Franchise sözleşmesi ile yetki verdiği firmaların faaliyet gösterdiğini, 29, 30 ve 42. sınıflarda tescil ettirdiği ASLI markası altında börek ve pastane salonları işlettiğini, müvekkilinin ortaklarından olan ... tarafından icat edilen "Döner Tepsi Mekanizmasına Sahip Börek Pişirme Ocağı'nın bu ürünlerin üretilmesinde kullanıldığını, bu düzeneğin kendi alanında bir ilk olduğunu, yenilik ve ayırt edicilik özelliğini taşıdığını, piyasadaki diğer benzerlerinden farklı olduğunu, hukuki ve maddi dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu yapılan 2000 02363 nolu faydalı modelin hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, 8880 nolu tasarımın 1 sayılı olanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, 2 sayılı tasarıma yönelik talebin talebin ve ilana ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26196, Karar No: 2016/18773, Tarih: 19.10.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/26196 E.  ,  2016/18773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı İş ... İnş. ve Tic. A.Ş.vekili avukat ... ile davacılar vekili avukat ...'ın gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalıdan imzalanan 16.10.2000 tarihli satış vaadi sözleşmesi ile bir konut satın aldıklarını, satış bedeli olan 374.300 USD'ın tamamını davalıya ödediklerini, opsiyonel seçimler gereği olarakta ayrıca 34.900 USD ödediklerini, muvafakatleri alınmadan vaziyet planının değiştirildiğini, parsellerine 300 tonluk bir su deposu yapıldığını bu deponun hem görüntü ve ses kirliliğine neden olduğunu hem de havuzda zamanla kaymaya neden olduğunu, bunun dışında evi satın almadan önce gezip gördükleri örnek dairede kullanılan Snaidero marka mutfak dolaplarının yapılması konusunda anlaştıklarını ve bu markanın Tema modeli için satış bedeline ek olarak 2.973 USD ödediklerini, ancak mutfağın bu marka ve modelden yapılmadığını, evin içinde ve dışındaki daha çeşitli ayıplar nedeniyle ayıp oranında bedel indirimi olarak şimdilik 25.000 USD'nin, ayrıca mutfak için fazladan ödedikleri 2.973 USD'nin davalıdan faizleri ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemişler, ıslah dilekçeleri ile de taleplerini arttırmışlardır.

Davalı, davacılara satılan konutta her hangi bir ayıbın bulunmadığını, su deposunun ses kirliliğine neden olmadığını, mutfak dolapları konusunda kesin bir taahhütleri olmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın bilirkişi raporu ile belirlenmiş olan değer kaybı olan 91.570,00 TL üzerinden kabulü ile davacının talebinin USD olması da dikkate alınarak bu bedelin dava tarihindeki döviz kuru üzerinden karşılığı olan 62.594,85 USD üzerinden kabulüne ve davacının talebi doğrultusunda 25.000,00 USD'ye dava tarihi olan 23/07/2004, bakiye 37.594,85 USD'ye de ıslah tarihi olan 22/06/2009 tarihinden itibaren devlet bankalarının dolara uyguladığı en yüksek mevduat faizi ile birlikte tahsil tarihindeki Merkez Bankası'nın dolar satış kuru üzerinden hesaplanacak TL karşılığının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, ayrıca bilirkişi raporu ile belirlenmiş olan mutfak yönünden belirlenen 3.513,50 TL'nin de dava tarihi olan 23/07/2004 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, verilen karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delilerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, konut satış sözleşmesinden doğan bedel indirimi ve alacak taleplerine ilişkin olup, davacılar vaziyet planında yer almadığı halde parsellerine yapılan su deposu ve konuttaki diğer ayıplı imalatlar nedeniyle bedel indirimi ve satış esnasında taahhüt edilen Snaidero marka mutfak dolaplarının yapılmaması sonucu fazladan ödediği bedelin iadesini istemiş, davalı davanın reddini dilemiştir. Mahkemece alınan 12.01.2015 tarihli 5. ek bilirkişi raporuna göre bedel indirimi talebi yönünden davanın 91.570,00 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş ise de, söz konusu bilirkişi raporunda nisbi metoda göre hesaplama yapıldığı halde ortaya çıkan değer kaybı miktarına % 18 KDV eklendiği anlaşılmaktadır. Davacının talebi müspet zararının tazminine ilişkin olup bunun tahsiline yöneliktir. Belirlenen müspet zarara KDV eklenmesi ve mahkemece bu yön göz ardı edilerek KDV eklenmiş değer üzerinden hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 1350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan 1.624,00 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9946, Karar No: 2019/12048, Tarih: 03.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9946 E.  ,  2019/12048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/2, 151/1, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddelerine göre belirlenen 4 yıllık zamanaşımının, kararın verildiği 25/06/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 03/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/65479, Karar No: 2013/9509, Tarih: 22.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/65479 E.  ,  2013/9509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın müştekinin evine gittiği kendisini belediye fon dağıtım görevlisi olarak tanıtarak, müştekiye fondan yardım alıp almadığını sorduğu, müştekinin almadığını söylemesi üzerine belediye fonundan yardım verileceğini söyleyerek bu yardımı alabilmesi için müştekinin kolunda takılı bulunan bir adet bileziği kendisine vermesi gerektiğini söylediği, müştekinin de bu bileziği verdikten sonra sanığın müştekiye işlem yapabilmesi için müştekiden kimliğini talep ettiği, müştekinin içeriye girerek kimliğini aldığı sırada sanığın müştekiye ait bileziği alarak kaçtığı anlaşılmakla dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluştuğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sanık müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 22.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi,
Yargıtay — Esas No: 2009/12070, Karar No: 2011/2995, Tarih: 18.05.2011

**9. Ceza Dairesi         2009/12070 E.  ,  2011/2995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 151/1, 43/1, 63, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

a) Sanığın olay tarihinde katılana ait olup 200 metre uzaklıkta bulunan iki araca aynı zaman dilimi içinde zarar verdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden fazla ceza tayini,

b) 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca koşullu salıverilme tarihine kadar olabileceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 18.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2183, Karar No: 2018/2027, Tarih: 13.06.2018

**16. Ceza Dairesi         2017/2183 E.  ,  2018/2027 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

TALEP:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.10.2017 tarih ve 2017/58229 sayılı Kanun Yararına Bozma talebi ile;

Silahlı terör örgütü kurma ve yönetme suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 07.08.2017 tarihli ve 2017/12758 soruşturma, 2017/3237 esas, 2017/458 sayılı iddianamenin iadesine dair Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.08.2017 tarihli ve 2017/136 sayılı iddianame değerlendirme kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.08.2017 tarihli ve 2017/835 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 31.10.2016 tarihli ve 2016/15416 esas, 2016/16813 sayılı ilamında, "... 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 170/2. maddesine göre soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı bir iddianame düzenleyerek kamu davası açar. Aynı yasa maddesinin 3. fıkrasında ise iddianamede gösterilmesi ve bulunması gereken unsurlar sayılmıştır. Şüphelinin ifadesinin veya savunmasının alınmasında belirtilen madde açısından bir zorunluluk bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Ceza Muhakemesi Hukukunun temel amacı olan maddi gerçeğe ulaşılmasıdır. İddianamede belirtilen suç vasfı değerlendirildiğinde, suçun takibinin şikayete bağlı olmadığı ve uzlaşma ile önödeme hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, dosya kapsamında müşteki beyanlarını doğrular nitelikte iki tanığın ifadesine yer verildiği, bu kanıtların kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturduğu tartışmasızdır. Şüphelinin ifadesi veya savunması dosya içerisindeki bu deliller karşısında suçun sübutuna mutlak etki eden bir kanıt niteliği de taşımamaktadır. Dolayısıyla şüphelinin ifadesinin alınmasında bu fıkra açısından da bir zorunluluk bulunmamaktadır.

Sonuç olarak, şüphelinin ifadesinin alınmaması sebebiyle iddianamenin iadesine karar verildiği, bu hususun ikmali amacıyla yapıldığı anlaşılan iddianamenin iadesi ve bu karara yapılan itiraz üzerine verilen kabul kararı yerinde görülmekle, kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmiştir..." şeklinde açıklandığı üzere,

Sonuç olarak, şüphelinin ifadesinin alınmaması sebebiyle iddianamenin iadesine karar verildiği, bu hususun ikmali amacıyla yapıldığı anlaşılan iddianamenin iadesi ve bu karara yapılan itiraz üzerine verilen kabul kararı yerinde görülmekle, kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmiştir..." şeklinde açıklandığı üzere,

Somut olayımızda Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesince, şüphelinin suçlamalardan haberdar edilip savunmasının alınmadığından bahisle iddianamenin iadesine karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 170/3. maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanunun 174/1. maddesinde iddianamenin hangi hallerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesinde yer alan “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler.” hükmü uyarınca Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukuki nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerekeceği, şüphelinin tüm aramalara rağmen bulunamadığı, Salihli Sulh Ceza Hakimliğince 18.01.2017 tarihli kararı ile şüpheli hakkında yakalama emri düzenlenmesine karar verildiği, iddianamenin iadesi sebepleri arasında sanığın savunmasının alınmamış olmasının sayılmadığı cihetle, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 10.10.2017 gün ve 94660652-105-45-9304-2017-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunmuştur.

OLAY:

Şüpheli hakkında FETÖ/PDY isimli silahlı terör örgütüne mensup olmaktan yapılan soruşturma sonucunda, örgüt liderinin talımatı üzerine Bank Asya’ya para yatırmak, örgütün haberleşme ağı ByLock’u kullanmak, FETÖ/PDY ile irtibatlı kurumlarda çalışmak, Salihli ilçesi yapılanmasında ilçe imamına bağlı olarak büyük bölge esnaf mesulü olmak şeklinde örgütsel faaliyetlerinin bulunduğuna ilişkin hakkında yeterince delil ve beyan olan, adresini terketmesi nedeniyle kendisine ulaşılmayan şüpheli hakkında terör örgütü yöneticiliği suçlamasıyla düzenlenen iddianamenin Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.08.2017 tarih ve 2017/458 değişik iş sayılı kararıyla süphelinin yakalanmaması nedeniyle iade edildiği, bu karara karşı yapılan itirazın Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.08.2017 tarih ve 2017/835 değişik iş sayılı kararıyla ret edilerek iadeye dair kararın kesinleştiği anlaşılmaktadır.

KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI: