muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1892, Karar No: 2019/30353, Tarih: 10.04.2019

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının fail lehine olduğu açıktır.

Cezaların ertelenmesi kurumu, TCK’nun 51. maddesinde düzenlenmiş olup, “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezası ertelenebilir” hükmü kabul edilmiş olup, devamı fıkralarda erteleme şartları ile yaşı küçük ve 65 yaşından büyükler için hapis cezasının sınırını genişletmiştir.

Aynı maddenin 7. fıkrası “Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir”, hükmünü içermektedir.O halde sanığın 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasının ertelenmesi halinde, belirlenen denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinde veya yükümlülüklere uymaması halinde ertelenen hapis cezasının tamamını veya bir kısmını infaz kurumunda çekecektir.

Örnek vermek gerekirse TCK’nun 43. maddesi kapsamında kaldığı halde, tek bir hüküm kurulması gerektiği halde, 10 ayrı eylemi nedeniyle hakkında 10 kez 2 yıl hapis cezasına mahkum edilen ve tüm cezaları ertelenen sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suçtan mahkum olması veya yükümlülüklere uymaması halinde 2x10=20 yıl gibi bir cezayı infaz kurumunda çekmesi söz konusu olacaktır.

Ayrıca, TCK'nun 43. maddesi kapsamında düzenlenen, "Zincirleme suç hükümleri" kati olarak uygulanması gereken bir hukuk normudur, herhangi bir nedenle uygulanmaması söz konusu olamaz; bir olayda şartları mevcut ise emredici yasa hükümlerinin tatbik edilmesi zorunludur. Lehe ve aleyhe tartışması yapılamaz, yanılgılı olarak uygulanmaksızın TCK'nun 43. maddesi tatbiki ile bir hüküm verilmesi gerekirken, birden çok hüküm kurularak, erteleme hükümlerinin uygulanması Ceza Genel Kurulunun bir çok kararında değindiği gibi kazanılmış hakta doğurmayacaktır.

Tüm bu açıklamalar karşısında;

Dairemizin 13.02.2019 tarihli ve 2018/8728 esas 2019/6853 karar sayılı ilamıyla sanığın temyiz isteminin kabulü ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 31.03.2019 tarih ve 7-2016/254576 itiraz yazısı ile Dairemiz kararının sanık aleyhine olduğundan kaldırılarak hükmün bozulması, sanık hakkında daha önce kurulan iki ayrı hükmün erteli olması ve yalnızca sanık tarafından temyiz edildiğinden bahisle önceki hükümden sanığın kazanılmış hakkı olduğundan temyize konu bu hükmün bozulması gerektiği düşüncesi ile itirazda bulunulmuş ise de;

Yapılan yeniden inceleme sonunda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmediğinden itirazın REDDİNE,

Dosyanın 05/07/2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2. ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 10.04.2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Yapılan yeniden inceleme sonunda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmediğinden itirazın REDDİNE,

Dosyanın 05/07/2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2. ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 10.04.2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ...’ın 4733 sayılı Yasanın 8/4.maddesinden cezalandırılmasına ilişkin Edirne 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2016 tarihli kararının sanığın temyizi üzerine Dairemizin 13.02.2019 tarihli 2019/6853 karar sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 31.03.2019 tarihli itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine ilişkin sayın çoğunluğun kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

29.08.2012 tarihinde satmak için ... kaçağı ve bandrolsüz sigara bulunduran sanık hakkında eylemiyle ilgili olarak 23.09.2012 tarihinde iddianame düzenlendiği yapılan yargılama sonucunda 18.12.2012 tarihli ilk kararla 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK'nun 62/1, 52, 51/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 10.000TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, bozma sonrası birleştirilen 2012/518 Esas sayılı dosyada 03.09.2012 tarihinde ... kaçağı ve bandrolsüz sigara satarken yakalanan sanık hakkında bu eylemiyle ilgili olarak 23.09.2012 tarihinde iddianame düzenlendiği, yapılan yargılama sonucunda 29.01.2013 tarihli ilk kararla 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK'nun 62/1, 52, 51/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 5000 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği, bu iki kararın sadece sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.06.2015 tarihli 2015/17397 ve 2015/17396 karar sayılı ilamlarıyla "eylemlerinin TCK'nun 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığı", gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyma kararı veren mahkemece her iki dosya birleştirildikten sonra temyize konu 21.01.2016 tarihli ve 2016/48 Karar nolu kararla 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK'nun 43/1, 62/1, 52, 53/1...3, 54. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 6240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, yine bu kararında sadece sanık tarafından temyiz edildiği, hükmolunan sonuç hapis cezasının iki yılın üzerinde olması nedeniyle sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5237 sayılı TCK'nun 51. maddesinde düzenlenmiş olan erteleme hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Onanmasına karar verilen 2 yıl 1 ay hapis cezası miktar olarak sanık lehine görünse bile sadece sanık tarafından temyiz edilerek Dairemizce bozulmasına karar verilen önceki her iki hükümdeki 1 yıl 8 ay hapis cezalarının toplamları fazla olmakla birlikte erteli olması nedeniyle sanık lehine olduğu anlaşılmakta olup, sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak incelemeye konu hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Tüm bu anlatılanlar dikkate alınarak sanığın, ... kaçağı ve bandrolsüz sigara satma şeklinde gerçekleştirdiği iki eylemi nedeniyle 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK'nun 43/1, 62, 52, 53/1...3, 54. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkemece hükmünün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca 18.12.2012 ve 29.01.2013 tarihli ilk hükümlerdeki erteli 1 yıl 8 ay hapis cezalarının sanık lehine olması ve sadece sanık tarafından temyiz edilmeleri nedenleriyle ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı gözetilmeden yazılı şekilde aleyhine olacak şekilde hüküm kurulması gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesi yerine, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/9983, Karar No: 2015/675, Tarih: 27.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/9983 E.  ,  2015/675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (3 kez)

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet (3 kez)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi;

Sanık müdafiin duruşmalı inceleme isteminin hükmedilen ceza miktarları nazara alınıp 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 318. maddesi uyarınca Reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Eylemlerini öz çocuklarına karşı 5237 sayılı TCK.nın 53/1-c maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirdiği anlaşılan sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesinin uygulanmaması ve mağdure Büşra'nın ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alınmadan hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 27.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11577, Karar No: 2010/15102, Tarih: 11.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11577 E.  ,  2010/15102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kamulaştırmadan artan kesimin uğradığı değer kaybı Kamulaştırma Yasasının 12. maddesinin birinci fıkrasının son bendi gereğince, 11. maddeye göre tespit edilen değer üzerinden hesaplanır. Diğer bir ifadeyle, önce kamulaştırılan taşınmazın, Yasanın 11. maddesine göre belirlenen m² değeri ile artan kesimin yüzölçümü çarpılarak kamulaştırmadan artan bölümün değeri belirlenir. Sonra kamulaştırmadan artan kesimdeki değer kaybı oranı saptanarak artan kesimin belirlenen değerine bu oran uygulanmak suretiyle değer kaybı miktarı bulunur ve bu miktar kamulaştırılan kısım için bulunan değere eklenir. Mahkemece yerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda yukarıda açıklanan hususlar gözetilmemiştir. Ayrıca 8196 m² yüzölçümlü dava konusu taşınmazın 651,69 m²'si kamulaştırılmış, geriye 5717,93 m² ve 1826,38 m²'lik iki ayrı bölüm kalmıştır. Artan bölümlerde kamulaştırma nedeniyle oluşacak değer kaybının hesabında her bir parçanın konumu, yüzölçümü, kullanım amacı, geometrik şekli, ulaşım durumu dikkate alınarak ayrı ayrı değerlendirme yapılması gerekir. Buna göre kamulaştırma dışında kalan 1826,38 m²'lik bölüm için değer kaybı hesaplanması gerekirken, 5717,93 m²'de yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında bir değer kaybı oluşmayacağı gözetilmeden artan kısmın tamamı için ve yukarıda açıklanan değer kaybı hesaplama yöntemine uygun düşmeyen biçimde kamulaştırılan alanın değerinin %35'i oranında değer kaybına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14791, Karar No: 2015/17342, Tarih: 15.12.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/14791 E.  ,  2015/17342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/42280

MAHKEMESİ : Küre Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2011

NUMARASI : 2011/42 Esas, 2011/124 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekili ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6470, Karar No: 2024/1699, Tarih: 29.02.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/6470 E.  ,  2024/1699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/1519 E., 2021/942 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul-Kısmen Ret/Esastan Ret-Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Iğdır 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/86 E., 2018/412 K.

Taraflar arasındaki kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili, terditli mülkiyetin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı Hazinenin 107 ada 169 parsel yönünden istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin 107 ada 170 parsel sayılı taşınmaza yönelik istinaf başvurusunun ise kabulü ile kararın kaldırılması suretiyle yeniden Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ...; irsen intikal eden zilyetliğe dayalı olarak çekişmeli 107 ada 169 ve 107 ada 170 parsel sayılı taşınmazlar hakkında tapu iptali ve tescil, mümkün olmadığı takdirde mülkiyetin tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Hazine vekili; aşamalarda sunduğu yazılı ve sözlü beyanlarında çekişmeli taşınmazların kamu yararı kararı uyarınca hizmet malı niteliğine büründüğü ve zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

2.Davalı DSİ Genel Müdürlüğü vekili; dava konusu taşınmazları kapsayacak biçimde DSİ tarafından 1980 yılında kanal geçirildiğini, taşınmazın fiilen kanal niteliği aldığı tarih göz önüne alındığında dava açılması için kanunda belirlenen sürelerin dolduğunu, taşınmazların kamu emlakine dönüştüğünü ve özel mülkiyete konu edilemeyeceğini belirterek davacının davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının yalnızca çekişmeli 107 ada 169 parsel sayılı taşınmaz üzerinde el atma tarihi itibariyle oluştuğu, ancak taşınmazın kanal vasfıyla hizmet malına dönüştüğü gerekçesiyle 109 ada 169 parsel sayılı taşınmazın ifrazı sonucu oluşan 107 ada 377 parselin teknik bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 526,61 metrekare yüz ölçümündeki bölümünün kamulaştırmasız el atma tarihi itibariyle mülkiyet hakkının davacı adına tespitine, çekişmeli 107 ada 170 parsel yönünden ispatlanamayan davanın ise reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı Hazine vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Yerel Mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, taşınmazın mülkiyetinin davacıya ait olduğunu, keşifte taşınmazın niteliğinin belirlendiğini, zirai bilirkişi tarafından düzenlenen rapora göre taşınmazın öncesi itibariyle tarım arazisi vasfında olduğunun belirtildiğini, zilyetlik durumunun ispatlandığını ileri sürerek hükmün kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın 10 yıllık hak düşürücü süre içinde açılmadığını, dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu için tescil harici bırakıldığını, taşınmazın sulama kanalının etrafında olmasının tarım arazisi vasfında olduğu yönünde bir sonuç çıkarmadığını, bu yerin çok yakın zamanda işlenmeye başladığını, zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığını, bilirkişi raporlarından aleyhe olan hususları kabul etmediklerini belirterek Yerel Mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek hükmün kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

1.Dava konusu 107 ada 169 parsel (ifrazla 377 parsel) sayılı taşınmaz üzerinde davacı lehine 4721 TMK’nın 713/1 inci, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü ve devam eden maddelerinde düzenlenen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle edinim koşullarının davacı yararına oluştuğu; ancak fiili durum itibariyle taşınmazın su kanalı niteliğinde olduğu belirlenerek İlk Derece Mahkemesince mülkiyetin tespiti kararı verilmesinde usul ve yasaya aykırılık görülmediği gerekçesiyle başvurunun esastan reddine hükmedilmiştir.

2.Davacı vekilinin çekişmeli 107 ada 170 parsele ilişkin istinaf talebi yönünden ise; 107 ada 170 parselin Kamu Orta Malı olarak tapuya tescil edildiği, eldeki davada Hazine ve DSİ idaresine husumet yöneltilmek suretiyle dava açıldığı, ne var ki taşınmazın orta malı niteliği itibariyle Karakuyu Köy Tüzel Kişiliğinin de davada taraf olması gerekirken bu hususun atlandığı, Mahkemece davacı tarafa Karakuyu Köy Tüzel Kişiliğinin davaya katılımını sağlamak üzere süre ve imkan tanınıp taraf teşkili sağlanarak sonuca gidilmesi gerekirken davanın esası hakkında hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu, ayrıca dava konusu 107 ada 170 parselin tapu kaydında niteliğinin kanal olarak gözükmesine rağmen malik hanesinde Kamu Orta Malı olarak yazılıp sınırlandırıldığı anlaşıldığından, taşınmazın niteliğinin ne olduğunun ve malikinin kim olduğunun araştırılıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekçesiyle kararın kaldırılması ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ile istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil ile terditli mülkiyetin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713 üncü maddesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1.Iğdır ili, ... ilçesi, ... köyünde yapılan kadastro tespiti sırasında dava konusu 107 ada 169 parsel (ifrazla 377 parsel) sayılı taşınmaz Hazine adına kanal vasfıyla tapuya tescil edilmiş, 107 ada 170 parsel sayılı taşınmaz ise Kamu Orta Malı olarak mera siciline kaydedilmiştir.

2.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Somut olayda; temyize konu 109 ada 169 parsel (ifrazla 377 parsel) sayılı taşınmaz üzerinde, davacı yararına zilyetlikle iktisap koşullarının taşınmazın kamu emlakine dönüştüğü tarihten evvel oluştuğu, ne var ki bu taşınmazın kanal vasfıyla kamu malı niteliği kazandığı, bu nedenle yazılı şekilde mülkiyetin aidiyetinin tespitine hükmedilmesinin isabetli olduğu görülmüştür.

4. Hal böyle olunca temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere uygun olup davalı Hazine vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13 üncü maddesinin j bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,29.02.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/141, Karar No: 2012/5286, Tarih: 20.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/141 E.  ,  2012/5286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Anayasa Mahkemesi iptal kararı resen dikkate alınarak yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile, davalı işveren avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve ... Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise, fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise, o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine, fiili ödeme miktarı, ilk peşin değerden düşük ise, o takdirde de, fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek yargılama yapılıp, hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Somut olayda; zararlandırıcı sigorta olayının, kaynak yapılacak malzemenin vinç yardımıyla çevrildiği sırada, malzemenin vince bağlandığı halatın kopması ve malzemenin sigortalının ayağına düşüp yaralanmasına meydan vermesi biçiminde gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, temyize konu iş bu ilk rücu davasına ilişkin olarak kusur raporu alınmamış, sigortalı tarafından açılan tazminat davasına dayanılmıştır. Söz konusu tazminat davasında alınan 15.01.2008 tarihli kusur raporunda ise, davalı işverene %70, sigortalıya %30 oranında kusur izafe