muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7856, Karar No: 2019/780, Tarih: 23.01.2019

Bozma üzerine Yerel Mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak bozmaya uyulmasına rağmen; 12.01.2009 tarihli eylemi hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilerek, ....1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 2009/220 esas, 2010/87 karar sayılı ilamı ile verilip kesinleşen önceki cezası zincirleme suç hükümleri kapsamında değerlendirilmemiş ise de;

Ceza Hukukunda, kanundaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nun 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nun 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nun 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemece bozmaya konu ilam incelenip yeniden değerlendirme yapılarak bozmaya uyulmasına rağmen, uyulmasına karar verilen Yargıtay 7. Ceza Dairesi’nin 12.01.2015 tarih ve 2013/16544 esas, 2015/56 sayılı kararı ile verilen bozma ilamı doğrultusunda; TCK'nun 43. maddesi kapsamında değerlendirilen ....1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 2009/220 esas, 2010/87 karar sayılı ilamı ile verilip kesinleşen önceki cezanın 6080 TL adli para cezası olduğu, bozmadan sonra, kesinleşmiş davadan bağımsız olarak sanığın işlemiş olduğu 11.03.2009 tarihli eylemi nedeniyle (12.01.2009 tarihli eylemi hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi karşısında) 5846 sayılı Kanun’un 71/1. ve 81/13. maddeleri uyarınca temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nun 43. maddesi uyarınca artırım yapılmak suretiyle belirlenen cezadan, evvelce kesinleşen 6080 TL. adli para cezasının mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I-Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II-Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III-Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

I-Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II-Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III-Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a)Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b)Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL (11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, dosya içeriğiyle uyumlu olmayan gerekçe ile zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16710, Karar No: 2022/3085, Tarih: 22.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/16710 E.  ,  2022/3085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı ... vekilince istenmiş olmakla duruşma günü için tayin edilen 16/02/2022 Çarşamba günü davacı vekili Avukat ... ile davalı ... vekili Avukat ... ve davalı ... vekili Avukat ... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan tarafların vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, davalı ..., hakkında takip yaptıklarını, takibin semeresiz kaldığını, davalı borçlunun mal kaçırma amacı ile dava konusu taşınmazı davalı ... 20/11/2012 günü sattığını belirterek tasarrufun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemenin davanın reddine ilişkin kararı, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 28/02/2018 tarih 2015/13560 Esas 2018/1437 Karar sayılı ilamı ile davalı 3. kişi olan ...'in davalı borçlunun kayınbiraderi olduğu, İİK 278/1 hükmünde belirtilen akrabalık ilişkilerine göre borçlu tarafından yapılan tasarrufun İİK'nun 278/1. maddesi gereğince iptali gerektiği, davanın kabulü yerine reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle bozulmuş, bozmadan sonra mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, bozmaya uygun olarak karar verilmiş bulunmasına ve davalıların ... de mukim olduğu, aynı zamanda akraba olmaları nedeni ile üçünçü kişi ...’in İİK’nın280/1 .maddesine gereğince de borçlunun mali durumunu bilebilecek kişilerden olmasına göre davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 3.815,00 TL vekalet ücretinin davalı ...'ten alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 10.187,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına 22/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6322, Karar No: 2020/5231, Tarih: 08.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/6322 E.  ,  2020/5231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 08/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/137, Karar No: 2022/243, Tarih: 03.03.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2018/137 E.  ,  2022/243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 6. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalı ... Genel Müdürlüğü (İdare) arasında imzalanan kira sözleşmesiyle, mülkiyeti davalı İdareye ait İstanbul ili Kadıköy ilçesi Caferağa Mah. Halis Efendi Sok. 14 (yeni 12) kapı nolu tarihi eser niteliğindeki taşınmazın müvekkili tarafından kiralandığını, mecur müvekkiline kiralandığında yıkık, dökük, kullanılamaz ve tamire muhtaç bir vaziyette olduğunu, yetkili kurullarca koruma altına alınmış eserin bakımsızlık ve ilgisizlikten kaderine terk edildiğini, kiralanan bu hâldeyken davalı İdare tarafından, bakım ve onarım şartıyla müvekkiline kiralandığını, müvekkilinin kiraladıktan sonra dört yıl boyunca mecurdan hiç yararlanmadan, projelerin oluşturulması, onaylattırılması, plan ve projelere göre bakım, tamir ve tadilat işleriyle uğraştığını, kiralananın tarihi eser niteliğine yakışır bir şekilde restore edildiğini, ancak kiralanan için harcadığı tüm mesai ve masraflarından dolayı maddi olarak dar boğaza düştüğünü, kira borcunu ödeyemez hâle geldiğinden davalı İdare tarafından önce temerrüde düşürüldüğünü, ardından hakkında tahliye davası açılarak tahliye kararı alındığını, Kadıköy 3. İcra Müdürlüğünün 2009/14047 E. sayılı dosyası ile 12.10.2011 tarihinde tahliye edilerek mecurun müvekkilinden geri alındığını, imar, restorasyon, rölve ve diğer tüm işler için toplam 1.500.000TL harcandığını, yapılan harcamalar sonucunda mecurun değerinin arttığını ve davalı İdare lehine haksız zenginleşme oluştuğunu, yapılan işlerin Kadıköy 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/328 D. İş sayılı dosyası ile tespit edildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 13.03.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 619.509TL olarak artırmıştır.

Davalı Cevabı:

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın müvekkili İdare adına kayıtlı olduğunu, müvekkili İdare ile davacı Fısıltı Turizm Organizasyon Tic. Ltd. Şti. (eski unvanı Doğulular Tur. Dan. Org. İnş. Oto. ve Dış Tic. Ltd. Şti.) arasında Beyoğlu 21. Noterliğinin 03.07.2002 tarihli ve 16559 yevmiye numaralı kira sözleşmesi düzenlendiğini, davacı şirketin, kiralamış olduğu tamire muhtaç vaziyetteki ahşap ev vasıflı binayı tüm projeleri kendileri tarafından yapılmak üzere tamir etmek ve kafe-lokanta olarak kullanıma devam etmek için müvekkili idareye başvurduğunu, davacının bu talebi üzerine resmi kurumlarla yazışmalar yapılmakta iken davacı şirketin isim değişikliği yaptığını, bunun üzerine müvekkili İdare ile davacı şirket arasında aylık 1.000TL kira bedeli üzerinden 01.04.2004 başlangıç tarihli kira sözleşmesi imzalandığını, söz konusu sözleşmede herhangi bir onarım şartı bulunmamasına karşın her iki tarafın iradesi dahilinde 14.01.2005 tarihli bir protokol imzalandığını, kiracının bu protokol ile kiralanan ahşap evin 15.10.2003 tarihli ve 6697 sayılı koruma kurulu kararı doğrultusunda restorasyon yapılması işini üstlendiğini, davacı tarafından onarıma başlandığı ve 03.12.2007 tarihli dilekçe ile onarımın bittiği belirtilerek gerekli iskan ve ruhsatla ilgili işlemlerin yapılmasının talep edildiğini, yapılan başvurular sonucunda yapının onaylı restorasyon projesine uygun hâle getirilmesi koşuluyla iskan verilmesinin uygun olduğunun belirtildiğini, bu durumun davacıya bildirildiğini, Kadıköy Belediye Encümenin kararı ile, verilen süre içerisinde ruhsata aykırı imalatlar düzeltilmediği gerekçesiyle müvekkili İdareye 10.000TL idari para cezası verildiğini, dava konusu kira sözleşmesinin bakım ve onarım şartıyla yapılmadığını, davacının taşınmazı devir yoluyla kiraladığını ve kiraladığı zaman taşınmazın durumunu bildiğini, tamirat ve tadilatı tamamen kendi kullanımı için yaptığını, dava konusu taşınmazla ilgili restorasyonu ise müvekkili İdare ile imzaladığı 14.01.2005 tarihli protokol kapsamında yapmış olup, herhangi bir bedel isteme hakkının bulunmadığını, protokolün 9. maddesinde Vakıflar Genel Müdürlüğünden herhangi bir hak talep edilemeyeceğinin belirtildiğini, kira sözleşmesinin 21. maddesine (doğrusu 15. maddesine) göre de davacının yapacağı inşaat ve ilavelerin Vakfa bağış sayılacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

Mahkeme Kararı:

6. İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.05.2014 tarihli ve 2012/901 E., 2014/143 K. sayılı kararı ile; kira sözleşmesine göre davaya konu taşınmazın tamire muhtaç ahşap ev vasfında olduğu, davacı şirketin 14.01.2005 onay tarihli protokol ile 15.10.2003 tarihli ve 6697 sayılı koruma kurulu kararı doğrultusunda restorasyonunu yapmayı üstlendiği, taşınmazın davacının kira bedellerini ödemede temerrüdü nedeniyle 12.10.2011 tarihinde tahliye edildiği, tahliyeden sonra davalı tarafça ibraz edilen 06.12.2011 başlangıç tarihli kira akdinden taşınmazın “4 katlı ahşap bina vasfı ile” kafeterya olarak aylık 4.800TL kira bedeli ile dava dışı Yusuf Kurtoğlu isimli kişiye kiralandığı, dosya içerisinde bulunan onarım sırasında ve önceye ait resimlerinden taşınmazın kullanılamaz ve harap bir hâlde bulunduğunun anlaşıldığı, restorasyon işleri neticesinde taşınmazın onarım yapılmaksızın kullanılabilir hâle getirilmek suretiyle yeniden kiraya verildiği, bilirkişi heyeti tarafından sunulan raporda, taşınmazda yapılan onarımın zorunlu ve faydalı onarım olduğunun ve eski esere tarihsel nitelik açısından yeni bir vasıf kazandırmamakla birlikte kullanım, konfor, ticarî, maliyet ve bina restorasyon değerleri açısından artı değer kattığının belirtildiği, davanın 18.06.2012 tarihinde açıldığı, davacı şirketin tahliye tarihi göz önüne alınarak 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 321. maddesinin dava konusu olayda uygulanmasının mümkün bulunmadığı, 14.01.2005 tarihli protokolün 9. maddesi gereğince sözleşmeye dayanarak davacı tarafın yapmış olduğu harcamaları talep edemeyeceği anlaşılmışsa da, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) sebepsiz zenginleşmeye ilişkin 62. maddesi gereğince taşınmaz değerinde artış meydana getiren restorasyon ve onarıma ilişkin malzeme ve işçilik bedellerinin talep edilebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.