muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3702, Karar No: 2012/7403, Tarih: 28.06.2012

Sanıklar ... ve ... hakkında özel işaret ve kıyafetleri usulsüz kullanma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelemesine gelince;

Dosya içeriğinden mağdurenin cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunda yalnızca sanık ...'un polis elbisesi giymek suretiyle eylemi gerçekleştirdiği, adları geçen sanıkların özel işaret ve kıyafetleri kullanmadıkları gözetilmeden atılı suçtan beraatleri yerine mahkûmiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

28.06.2012 tarihinde verilen iş bu karar 04.07.2012 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... ... hazır olduğu halde sanık ... müdafii Av. ...'nin yüzüne karşı tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2015/4598, Karar No: 2015/9290, Tarih: 12.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/4598 E.  ,  2015/9290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, yersiz ödenen aylıkların tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ile takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi.... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında boşanma kararı 15.09.2006 tarihinde verilen davalıya, yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davacı Kurumca 2012 yılında gerçekleştirilen işlemle 18.10.2008 tarihi itibarıyla kesilerek, 18.10.2008-17.04.2012 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden 25.305,61 TL borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

1)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2)Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri

ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, medula sisteminde kayıtlarda görülen adresler ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, eşlerin boşanma sebebi, boşanma ilamında velayet, çocukla kişisel ilişki, nafaka, tazminat hükümleri varsa nasıl yerine getirildikleri belirlenmeli, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise ödeme için adına açılan banka hesabında kayıtlı yerleşim yeri saptanmalı, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahallelerde görev yapmış/yapmakta olan muhtar ve azalardan istem hakkında düşünce edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Eldeki dosyada, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği araştırılmadığı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmediği, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmadığı, medula sisteminde kayıtlarda görülen adresler ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmadığı, eşlerin boşanma sebebi, boşanma ilamında velayet, çocukla kişisel ilişki, nafaka, tazminat hükümleri varsa nasıl yerine getirildikleri belirlenmediği, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise ödeme için adına açılan banka hesabında kayıtlı yerleşim yeri saptanmadığı, anılan mahallelerde görev yapmış/yapmakta olan azalardan istem hakkında düşünce edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmadığı görülmekle birlikte yukarıdaki araştırmalar yapıldıktan sonra “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, yukarıdaki araştırmalar sonucunda toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine, 12.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7819, Karar No: 2018/3494, Tarih: 28.03.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/7819 E.  ,  2018/3494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının sanık lehine temyiz isteminde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Müştekiler ile aynı koğuşta kalan suça sürüklenen çocuğun, müşteki ...'ın ranzasının altında bulunan valizinden cep telefonu, para ve giysi, müşteki Nevzat'ın yastığının altında bulunan cüzdanından para çalması şeklinde gerçekleşen eylemde, 06/03/2013 tarihli iddianamedeki anlatıma göre, her iki müştekiye karşı eylemi nedeniyle ayrı ayrı cezalandırılmasının istenmiş olmasına rağmen tek bir sevk maddesi yazılmış olması karşısında; ek savunma verilmek suretiyle her iki müştekiye karşı eyleminden dolayı ayrı hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Dosya kapsamına göre müştekilerin mesaisinin saat 22.00'de başladığının, hırsızlığın saat 23.30-24.00 sıralarında verilen molada fark edildiğinin, hasta olması nedeniyle işe katılmayıp odada bulunan suça sürüklenen çocuğun ise eşyaların çalındığının anlaşıldığı saatte iş yerinde bulunmadığının anlaşılması karşısında, müştekiler ve sanıktan işe geliş saatleri, müştekilerden çalınan eşyalarını odaya bırakış saatleri ayrı ayrı sorularak suçun işlenme saatinin tespit edilerek sonucuna göre TCK'nın 143. maddesinin uygulama koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Kanun'un 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerinin azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, olayın özelliği, sanığın kişiliği ve özgülenen kastı da değerlendirip yasal ve yeterli gerekçelerinin de gösterilerek uygulanabileceği gözetilerek somut olayda; suça sürüklenen çocuğun müşteki ...'na ait 30 TL'yi çalması şeklindeki olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının değerlendirilmemesi,

4-Müşteki ...'nın soruşturma aşamasında "toplam zararının 400 TL olduğunu, sanığın kendisine 200 TL para verdiğini, kalan kısmını vermediğini", kovuşturma aşamasında ise "suça sürüklenen çocuğun etkin pişmanlık hükümlerinden yararlandırılması hususunu Mahkemenin takdirine bıraktığını" söylediğinin anlaşılması karşısında; gerçekleşen kısmî iade nedeniyle müştekiden, suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorularak, sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. madde hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1.fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine 28/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4350, Karar No: 2020/2502, Tarih: 01.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4350 E.  ,  2020/2502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 28/06/2018 tarih ve 2015/154-2018/835 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait emtiayı Almanya ve Macaristan'dan Kayseri'ye taşıdığını, araçlardan birinin 10.05.2006 tarihinde, diğer ikisinin 15.05.2006 tarihinde varış yerine varmasına rağmen sözleşmede öngörülen süreye göre 2 gün gecikmeli boşaltıldığını, bu süreye ait 2.950 Euro demuraj ücretinin davalıya fatura edildiği halde ödeme yapılmayınca davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalının borca ve yetkiye itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini, icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı temsilcisi, yetki itirazında bulunduklarını, taraflar arasındaki sözleşme ve ödenen navlun bedeline göre taşımanın iki adet Low Bed (üstü açık) tır, bir adet de tenteli tırla yapılması gerekirken iki adet Jumbo tabir edilen tır ve bir adet de tenteli tırla yapıldığını, davacının sözleşme şartlarına riayet etmeyerek sözleşmedeki vasıfları taşımayan tırlarla nakliye yaptığını, makine aksamı açık tırlarla değil de kapalı tırlarla nakledildiğinden gümrük yetkililerinin ısrarla makinelerin tırlardan indirilerek ayrıntılı inceleme yapacaklarını belirttiklerini, ancak indirme işlemini yapacak özel vinçler bulunmadığından gümrük inceleme işlemlerinin zorunlu olarak 18.05.2006 tarihine sarktığını, fiilen taşımada kullanılan tırlar için ödenecek ücret daha az olduğundan müvekkilinin 11.800 Euro zarara uğradığını, taşımanın Low Bed tırlarla yapılmamasına rağmen bu tür tırlar için sözleşmede öngörülen demurajın istenemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen dosyada davacı vekili, Almanya ve Macaristan'dan iki adet Low Bed tır, bir adet de tenteli tırla Türkiye'ye makine nakliyesi için tarafların anlaştığını, ancak davalının kasalı ve tenteli tırlarla nakliyeyi gerçekleştirildiğini, bu durumun tırların tahliyesinde gecikmeye ve aracın fabrika mahalline girişinde zorluklara neden olduğunu, yüksek navlun ücretinin taşımanın Low Bed tırlarla yapılması karşılığında ödendiğini, aksi halde tır başına nakliye bedelinin daha düşük olacağını, bu itibarla müvekkilinden 11.360 Euro fazla ücret tahsil edildiğini, 2.950 Euro da

gecikme tazminatının davalı yanca ödenmek zorunda olduğunu ileri sürerek bu iki kalemin toplamı olan 25.958 TL'nin 16.05.2006 tarihinden itibaren işleyecek temerrüd faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

gecikme tazminatının davalı yanca ödenmek zorunda olduğunu ileri sürerek bu iki kalemin toplamı olan 25.958 TL'nin 16.05.2006 tarihinden itibaren işleyecek temerrüd faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davalı vekili, taşımalardan biri için davanın 1 yıllık zamanaşımı süresinden sonra açıldığını, bu taşıma yönünden davanın zamanaşımından reddinin gerektiğini, demuraj ücretinin ancak müvekkilince talep edilebileceğini, müvekkilinin taşımanın Low Bed tırlarla yapılacağı yönünde bir taahhüdünün bulunmadığını, taşımanın yapıldığı tırların da sıradan olmayıp Low Bed özelliğine sahip jumbo tır olduklarını savunarak birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya alınan bilirkişi raporlarına göre Jumbo ve low bed araçların aynı nitelikte araçlar olmadığı, sözleşmede belirlenen bekleme ücretleri üzerinden 3 araç için günlük 250 Euro üzerinden davacının talep edebileceği ücretin 1550 Euro +KDV olmak üzere 1770 Euro olduğu, alacağın likit olması nedeniyle icra inkar tazminat şartlarının oluştuğu, diğer hususların bozma kapsamı dışında kaldığı gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne, icra takibine vaki davalı-birleşen davacı itirazının kısmen iptaliyle takibin 1.770,00 Euro üzerinden, takip tarihinde belirtilen faiz oranları üzerinden işleyecek faiziyle devamına, asıl alacak miktarının %40 oranında icra inkar tazminatının davalı- birleşen davacıdan tahsiline, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı-birleşen davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 180,43 TL temyiz ilam harcının temyiz ede asıl davada davalı-birleşen davada davacıdan alınmasına, 01/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9577, Karar No: 2014/33736, Tarih: 20.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/9577 E.  ,  2014/33736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/52001

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) Anadolu 15. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2010

NUMARASI : 2008/534 (E) ve 2010/1024 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede sanığın hakaret eylemini sokakta işlemesi nedeniyle TCK'nın 125/4. maddesi uygulanmamış, tekerrüre esas sabıkasının bulunmasına karşın, TCK'nın 58/3. maddesine aykırı olarak seçimlik cezalardan adli para cezası seçilmiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu yönlerden bozma yapılmamış ve ileri sürülen başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-)Sanığın hakaret eylemini sokakta işlemesi nedeniyle TCK' nın 125/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-)İki kişiye yönelik tek eylemle işlenen hakaret suçunda cezanın TCK'nın 43. maddesi uygulanırken gerekçe gösterilmeden alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi,

3-)TCK'nın 62. maddesinin uygulanması sırasında yanlış hesaplama sonucu adli para cezasının 456 gün yerine 476 gün üzerinden belirlenmesi,

Kanuna aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık V.. A..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14611, Karar No: 2016/173, Tarih: 13.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/14611 E.  ,  2016/173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : A

TARİHİ : 08/09/2014

NUMARASI : 2013/843-2014/465

DAVACI : A.. A..

VEKİLİ : Av. H.. Ş..

DAVALI : A.. Ş..

VEKİLİ : Av. Z.. A..

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. A verilen 08/09/2014 tarih ve 2013/843-2014/465 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 03.04.2006 tarihli sözleşme Konya İli'ndeki bankanın güvenliğini sağlamakla görevlendirilen davalı taşeron firmadan rücuen zarar tazmini talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, müvekkilinin yerleşim yeri olan Konya Mahkemeleri'nin yetkili bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, her ne kadar taraflar arasında akdedilen sözleşmede A.... Mahkemeleri yetkili mahkeme olarak belirlenmiş ise de, sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nın 22. maddesine göre, sözleşme ile yetkili kılınan mahkemelerin yanında genel ve özel yetkili mahkemelerin de yetkili olmaya devam edeceği gerekçesi ile dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 17. maddesine göre yetki sözleşmesi ile tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek uyuşmazlıklar hakkında bir veya birden fazla mahkemeyi yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun zaman bakımından uygulanmasına ilişkin md. 448 hükmüne göre; "Bu kanun hükümleri, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır." Şu halde; 6100 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihe kadar, 1086 sayılı Kanun'a göre yargılaması başlanmış ve tamamlanmış usuli işlemleri etkilememek kaydıyla, 6100 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten sonra yapılacak olan işlemler yeni kanuna tâbi olacaktır. Ayrıca HMK'nın yürürlüğe girdiği tarihten sonra açılacak davalara ise yeni kanun uygulanacaktır. Bu açıklamadan sonra somut olaya gelindiğinde, 03.04.2006 tarihli sözleşmede yetkili kılınmış olan Ankara Mahkemeleri, 1 Ekim 2011 tarihinden sonra açılan davada münhasıran yetkili mahkemedir.

Ayrıca mahkemece, uyuşmazlıkta 1086 sayılı HUMK'nın uygulanması gerektiği görüşü benimsenerek yapılan yorumun kabulü de mümkün değildir. Zira, HUMK 22. maddesi gereğince taraflarca kararlaştırılan yetki şartı, genel yetkili mahkemenin yetkisini ortadan kaldırmamakta, dolayısıyla davacıya sözleşme ile yetkili kılınan mahkemede veya genel yetkili mahkemede dava açma konusunda seçimlik hak tanımakta idi. Aynı mülga Kanun'un 10. maddesinde de sözleşmenin icra olunacağı veyahut davalının veya vekilinin dava tarihinde orada bulunması halinde, sözleşmenin kurulduğu yerde de davaya bakılabileceği hususu düzenlenmişti. Davaya konu sözleşmenin 17. maddesinde akdin A...da imzalandığı belirtildiğine göre, Ankara Mahkemelerinin HUMK 'nın anılan hükmü uyarınca da yetkili olduğu açıktır.

Bu itibarla, gerek 1086 sayılı HUMK, gerekse 6100 sayılı HMK'nın anılan hükümleri uyarınca yetkili mahkemede davanın açıldığının kabulü ile işin esasına girilerek bir sonuca varılması gerekirken, yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11094, Karar No: 2015/6821, Tarih: 23.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/11094 E.  ,  2015/6821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2013

NUMARASI : 2009/579-2013/284

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 05.06.2014 gün ve 2014/4066 Esas, 2014/4338 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin de aralarında bulunduğu arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, müvekkili adına tam hisse olarak tapuya tescili gereken 2 no'lu bağımsız bölümün, Hamiyet Kocabıyık ve Burcu Kocabıyık isimli kişiler ile hisseli olarak tescil edildiğini, müvekkili tarafından, adı geçen kişiler ile davalı yüklenici aleyhinde açılan tapu iptali ve tescil davasında, Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 11.12.2007 tarih ve 360 E., 358 K. sayılı ilamı ile diğer iki hissenin müvekkili adına tesciline karar verildiğini, ancak bu arada, davalı tarafça, anılan kişiler aleyhinde başlatılan icra takibi sonucunda bahse konu hisselerin bu kez de üçüncü kişilere satıldığını, geçen süreçte müvekkilinin kira kayıpları, maddi ve manevi zararları ortaya çıktığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, talebini hisse değeri yönünden 14.400,00 TL, kira kaybı yönünden 10.600,00 TL olmak üzere 30.000,00 TL maddi ve manevi tazminat talebini de 5.000,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında yapılan sözleşmeler uyarınca, müvekkili yükleniciye %55, arsa sahiplerine %45 pay verildiğini, arsa sahiplerinin her birine bir daire düşecek şekilde kendilerine düşen arsa paylarını paylaştıklarını, bu paylaşımı arsa sahiplerinin kendilerinin belirlediğini, bu hususta kur'a çektiklerini, sözleşmelerde müvekkiline bağımsız bölümlerin satışı ve paylaştırılması hususunda yetki verilmediğini, müvekkilinin arsa sahiplerinin kendi aralarında yaptıkları paylaşıma herhangi bir dahlinin bulunmadığını, daireleri eksiksiz olarak arsa sahiplerine teslim ettiğini, davacının da kendisine düşen daireyi 01.02.1999 tarihinde tutanakla teslim aldığını, husumetin diğer arsa sahiplerine yöneltilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının kendisine ait olduğunu ileri sürdüğü payların Karşıyaka 1. İcra Müdürlüğü'nün 2005/2690 E. sayılı dosyasında satıldığı, Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/360 E. sayılı dosyasında açılan davada, adına kayıtlı pay bulunmayan yüklenici hakkındaki davanın takipsiz bırakıldığı, diğer paydaşlar yönünden davanın kabul edildiği, ne var ki anılan payların daha önce icra yoluyla satılmış olduğu, davacının payların