muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1530, Karar No: 2013/1841, Tarih: 13.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/1530 E.  ,  2013/1841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORLU 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/12/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 04.12.2012 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat B.O. ile temyiz edilenler vekili Avukat M. M. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 517 ada 5 parsel sayılı taşınmazın geldisini oluşturan, 8071 sayılı parselin kadastro çalışmaları sırasında O. B.adına tespit ve tescil edildiği, O.'ın ölümü ile taşınmazın eşi Z.ile çocukları F. R.Ş. A.ve C.'e intikal ettiği, daha sonra davacılar Z. F.R. Ş.ve A.'in çeşitli tarihlerde C.'e verdikleri vekaltenameler kullanılmak suretiyle vekil tarafından kendi eşi davalı A.'ye 2.10.1990 tarihli akitle satış suretiyle temlik edildiği, aynı akitle C. ve dava dışı İ.B.'ın 1/2'şer paylarla malik oldukları 8814 sayılı parselin de davalıya devredildiği, C.'in 8814 parseldeki payını daha önce 12.8.1985 tarihinde 3. Kişi İ.B.'dan satın alma yoluyla edindiği, dava konusu 8071 ve dava dışı 8814 sayılı parsellerin imar uygulamasına tabi tutularak bu parsellerdeki payına karşılık 517 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 635/721 payının 20.6.2003 tarihinde davalıya özgülendiği, aynı taşınmazda kalan 86/721 payın imar uygulaması nedeniyle Velimeşe Belediyesi adına tescil edildiği, davalı A.'nin 24.8.2010 tarihinde Belediye payını da satın alarak taşınmazın tamamına malik olduğu görülmektedir.

Davacılar, başka işlemler için C.'e verdikleri vekaletnameler kullanılarak mirasbırakanlarından kalan taşınmazın vekil tarafından danışıklı işlemlerle davalı eşine devredildiğini ileri sürerek 517 ada 5 sayılı parselin tapusunun iptali ile payları oranında adlarına tescilini isteyerek eldeki davayı açmışlardır.

Gerçekten de, 8071 parsel sayılı taşınmazın davalıya vekaleten yapılan temlikinin, vekalet görevinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirildiği mahkemece saptanmak suretiyle 8071 sayılı parselden imar uygulaması ile oluşan imar parseli üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş olması kural olarak doğrudur. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Gerçekten de, 8071 parsel sayılı taşınmazın davalıya vekaleten yapılan temlikinin, vekalet görevinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirildiği mahkemece saptanmak suretiyle 8071 sayılı parselden imar uygulaması ile oluşan imar parseli üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş olması kural olarak doğrudur. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, davalının dava dışı kimselerden (ahardan) edindiği 8814 sayılı parselin dava konusu imar parseline yansıyan kısmı ve davalının imardan sonra aldığı Belediye payı ayrı tutulmak suretiyle, davacıların payı oranında iptal ve tescile karar verilmesi gerekirken, dava dışı payların da HUMK.'nun 74. maddesi ( 6100 sayılı HMK'nun 26.maddesi ) hükmü gözardı edilerek kabul kapsamına alınmak suretiyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları bu nedenle yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2011 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 900.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 13.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8705, Karar No: 2015/8998, Tarih: 07.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/8705 E.  ,  2015/8998 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/125373

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09.03.2012

NUMARASI : 2010/31 Esas, 2012/96 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar E.. K.., S... E.. B..), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar E.. K.. ve R... haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sanıklar E.. B.. ve S...haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar E.. K.. ve Ramazan müdafileri ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanıklar E..

K.. ve R.. haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sanıklar E.. B.. ve S..haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan verilen beraat kararlarının ONANMASINA,

Sanık E.. K.. hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sanıklar E.. B.. ile Sultan haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Sanıklar E.. B.. ile Sultan haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalarda istikrar gösterip hükme esas alınan beyanları, olayın meydana geldiği yer ve zaman dilimi ile tüm dosya kapsamına göre; sanık E.. K..'ın mağdureyi gece saat 24:00 sıralarında sanıklar S.. ile E.. B..'ın yaşadığı eve getirdiği, mağdurenin zorla kaçırıldığını belirtmesine rağmen sanıkların mağdureye yardımda bulunmadıkları ve evi terk ederek sanık E.. K.. ile mağdureyi yalnız bıraktıkları anlaşıldığından, sanıklar E.. B.. ile Sultan'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna TCK'nın 39. maddesi anlamında yardım eden sıfatıyla katıldıklarının sübuta ermesi nedeniyle haklarında TCK'nın 109/3-b maddesinin uygulanamayacağı da gözetilerek TCK'nın 109/2-5 ve 39. maddeleri uyarınca mahkûmiyetlerine karar verilmesi yerine oluşa uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatlerine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili, sanık E.. K.. müdafii ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10026, Karar No: 2013/4560, Tarih: 28.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/10026 E.  ,  2013/4560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının açılmamış sayılmasına dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 02.04.2012 gün ve 13/47 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... dava dilekçesinde mevki ve sınırlarını bildirdiği bir parça taşınmazın babasının zilyetliğinde iken kendisine intikal ettiğini açıklayarak, adına kayıtlı bulunan 104 ada 1 parsele eklenmesi suretiyle adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... temsilcisi açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuş, davalı ... Köy Tüzel Kişiliği temsilcisi, ise açılan davaya bir diyeceklerinin olmadığını bildirmiştir.

Mahkemece, 01.03.2010 tarihinde ilk defa işlemden kaldırılan dava dosyasının, Dairenin bozma ilamından sonra davacıya duruşma gününü belirtir tebligat yapılmasına rağmen, davacı 02.04.2012 tarihli yargılama oturumuna geçerli bir mazereti bulunmaksızın iştirak etmediğinden davanın 6100 sayılı HMK’nın 320/4 maddesine göre açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muristen intikal, imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebeplerine dayalı olarak TMK'nun 713/1, 996 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17.maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Eldeki dava 1086 sayılı HUMK’nun yürürlükte olduğu 14.05.2009 tarihinde açılmıştır. 1086 sayılı HUMK’nu yürürlükten kaldıran ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nun zaman bakımından uygulanmasını düzenleyen 448. maddesi "Bu kanun hükümleri, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır.’’ hükmünü içermektedir. 1086 sayılı HUMK’nun 409. maddesine göre davacının davasını iki defa takipsiz bırakması mümkün olup, derhal uygulanması gereken 6100 sayılı HMK’nun yürürlükte olduğu dönemde davanın birden fazla takipsiz bırakılması mümkün değilse de, davacının 1086 sayılı HUMK dönemindeki kazanılmış hakkı da gözönünde bulundurularak HMK’nun 150. maddesine göre dosyanın işlemden kaldırılmasına karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüne, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/III-2 bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 21, 15 TL peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8426, Karar No: 2021/2583, Tarih: 23.02.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8426 E.  ,  2021/2583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 41. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14847, Karar No: 2015/12381, Tarih: 04.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14847 E.  ,  2015/12381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2010/596-2014/156

Davacı A.. T.. tarafından, davalılar A.. B..ve diğerleri aleyhine 30/09/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı C.. G.. yönünden açılan davanın reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne dair verilen 11/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar A.B. ve E.. K.. vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davalı C.. G.. yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden maddi tazminat istemin kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar A..B.. ve E.. K.. tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Hakim, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; haksız icra takibi ve haciz işlemlerinin yapılış şekli, dava tarihi ve yukarıdaki ilkeler nazara alındığında davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Davaya konu olayda; haksız icra takibi ve haciz işlemlerinin yapılış şekli, dava tarihi ve yukarıdaki ilkeler nazara alındığında davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, davalıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenle reddine ve davalı E.. K..'tan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12003, Karar No: 2018/9010, Tarih: 13.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/12003 E.  ,  2018/9010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu son fatura 30.03.2007 tarihli olup, KDV indiriminde kullanıldığı iddia edildiğinden, gerekçeli karar başlığında "01.03.2007" olarak yanlış yazılan suç tarihinin, “25.04.2007” olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık hakkında Siirt Cumhuriyet Başsavcılığının 27.04.2013 tarih, 2013/299 sayılı iddianamesi ile "2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kamu davası açılmış ise de, rapor değerlendirme komisyonun mütalaasının, ... Menkul Medikal İnş... Ltd. Şti'nin müdürü olan ... hakkında olduğu, sanık hakkında verilmiş bir mütalaanın bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nin 223/8. madde ve fıkrası gereğince öncelikle durma kararı verilerek sanık hakkında 213 sayılı VUK.nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorulup, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunun cezasının alt sınırının 18 ay hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

b- Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura kullanma eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c- Sanığın mahkumiyetine karar verildiği halde kendini vekil ile temsil ettiren katılan lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunmaması,

d- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin, Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.