muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3492, Karar No: 2024/2914, Tarih: 19.03.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, İİK 277 ve devamı maddelerine göre açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 27 inci maddesi ile 184 ve 186 ncı maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (İİK) 277 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27 nci maddesi “Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu hak; yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerir.” hükmünü düzenlemektedir.

Somut olay incelendiğinde davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti.vekilinin dosyaya 28.06.2022 tarihli son celseden bir gün önce 27.06.2022 tarihinde SBÜ İstanbul Haseki Eğitim Araştırma Hastanesi'nde geçirmiş olduğu cerrahi müdahale neticesinde 5 gün istirahatli olduğunu, yolculuk yapamayacağı için duruşmaya katılamayacağını bildirir mazeret dilekçesi sunduğu ve sözlü yargılamanın bir defaya mahsus ertelenmesini talep ettiği anlaşılmaktadır. İlk Derece Mahkemesince; 28.06.2022 tarihli son celsede davalı vekilinin bu mazeretinin kabulüne karar verildiği halde, taraf vekilinin yokluğunda yargılamaya devam edilerek esas hakkında karar verilmiştir. Halbuki, davalı vekilinin bu mazereti kabul edildiği halde, yeni duruşma günü tayin edilmeksizin yargılamanın sonlandırılması, davalının hukuki dinlenilme ve savunma hakkını sınırlar mahiyettedir.

İlk Derece Mahkemesince, açıklanan yön gözetilmeyerek, davalı tarafın savunma hakkı ihlal edilerek yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden, kararın bozulması gerekmiştir.

2.Bozma ilamının kapsam ve şekline göre, davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin diğer temyiz itirazları şimdilik incelenmemiştir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

17.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16691, Karar No: 2014/19078, Tarih: 20.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/16691 E.  ,  2014/19078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 11/07/2014

Numarası : 2014/223-2014/657

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı üniversitenin hizmet alımı yaptığı şirketler aracılığıyla üniversite hastanelerinde boyacı olarak çalıştığını ve Bölge Çalışma Müdürlüğünün yaptığı muvazaa tespiti nedeniyle kendisine ödenmeyen yasal ilave tediye alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kurumun işçisi olmadığı için ilave tediye alacağına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, muvazaa tespiti kararı dayanak gösterilerek olaya uymayan bir kabulle, davacının temizlik elemanı olduğu ve muvazaa tespitinden yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanunun 1 inci maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden Devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, katma ve özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı Devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi Devlet kuruluşları,

3460 sayılı Yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı Yasa ise, banka ve Devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu Yasanın 1 inci maddesinde, kapsama dahil kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

Yukarda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de Kanun kapsamına alınmıştır.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

Sonuç itibari ile kapsam bakımından, Devlet tarafından yasa ve yasanın verdiği yetki ile idari işlemle kurulan ve kamusal yetki ve ayrıcalıklardan yararlanan kamu tüzel kişilikleri ve bunlara bağlı kuruşlarda iş sözleşmesi ile çalışanlara uygulanacağı görülmektedir.

Somut olayda, taşeron işçisi olan davacının, temizlik işçisi olması nedeniyle ilave tediyeye hak kazanmadığı mahkemece kabul edilmiş ise de bu kabul hatalıdır.

Bölge Çalışma Müdürlüğü (BÇM) 2008-2010 dönmeinde davalı üniversite ile dava dışı taşeronlar arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin; “asıl işverenlikçe yapılan temizlik işleri sözleşmesine, malzemeli temizliğe ek olarak; hasta ve hastaya ait materyellarin taşınması, hastaların ve hasta yakınlarının yönlendirilmesi ve hasta evraklarının kayıt altına alınması hizmetleri, çamaşırhanedeki çamaşır yıkama, sıkma, kurutma, ütüleme vb. hizmetlerin de yapılacağı şeklinde kapsamının genişletildiği,” hususunu tespit edip bu kısmın muvazaalı olduğunu kabul etmiştir. Davacı işyerine, 2007 yılında boyacı olarak alınmış ve tanık tarafından da doğrulandığı üzere, hep boyacı olarak görev yapmış olup başka bir işte çalıştırılmamıştır. Hal böyle olunca BÇM tarafından yapılan muvazaa tespitinden davacının da yararlanacağı ve ilave tediye talebinin yerinde olduğu anlaşılmakla, davanın kabulü gerekirken, davacının yaptığı işi hatalı nitelendirmek suretiyle reddi isabetsiz olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde, davacıya iadesine, 20.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8515, Karar No: 2016/1631, Tarih: 16.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/8515 E.  ,  2016/1631 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 12. maddesinde, ''Hükmi şahıslara tebliğ, salahiyetli mümesillerine, bunlar birden ziyade ise, yalnız birine yapılır.'' hükmüne, 13. maddesinde, "Hükmi şahıslar namına kendine tebliğ yapılacak kimseler her hangi bir sebeple mutad iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamıyacak bir halde oldukları takdirde tebliğ, orada hazır bulunan memur ve müstahdemlerinden birine yapılır'' hükmüne yer verilmiştir.

18.09.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın davacı kooperatife tebliğe çıkartıldığı anlaşılmış ise de, yukarıda yazılan hükümlere aykırı şekilde muhatabın tevzi saatlerinde bulunmadığına ilişkin bir açıklamaya yer verilmeksizin daimi işçisine tebligat yapılması usulsüz olmuştur.

Mahkemece, 18.09.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın ve işbu geri çevirme kararının davacı kooperatif tüzel kişiliğine tebliğe çıkartılması, Tebligat Kanunu'nun 12 ve 13. maddeleri ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 20 ve 21. maddeleri hükümleri uyarınca davacı kooperatifi temsile yetkili kişilere ya da koşulları oluştuğunda memur ya da müstahdemlerine kooperatif adına tebliği ile işlemeye başlayan temyiz süresinin beklenmesi, münferiden yetkili olanlardan birinin ya da müştereken temsile yetkili olanların tamamının birlikte kaleme almaları gereken dilekçe ile ek kararı temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesinin davalılar vekiline tebliği ile, temyize cevap süresinin beklenmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4902, Karar No: 2018/8304, Tarih: 26.12.2018

**16. Hukuk Dairesi         2018/4902 E.  ,  2018/8304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ... TESPİTİNE İTİRAZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dairemizin 08.12.2017 tarihli geri çevirme kararının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Bu nedenle; Hükme esas alınan 25.08.2014 tarihli fen bilirkişi raporunda bahsi geçen tapu kayıtları ile dosya içerisinde bulunan ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1991/93 Esas sayılı dava dosyasındaki dava dilekçesinde bahsi geçen tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren tüm geldi-gitti kayıtlarının onaylı örneklerinin ve bu tapu kayıtlarının ... çalışmaları sırasında revizyon görüp görmediklerinin ilgili mercilerden sorularak revizyon görmüş iseler revizyon gördükleri taşınmazların ... tutanakları ile tapu kayıtlarının onaylı örneklerinin getirtilerek dosyasına konulması, geri çevirme kararında sözü edilen eksikliklerin titizlikle takip edilmesi, geri çevirme kararının tam olarak yerine getirilmemesinde ihmali ya da kusuru bulunanlar hakkında yasal sorumluluğun doğacağı hususunun unutulmaması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17903, Karar No: 2020/6015, Tarih: 08.10.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/17903 E.  ,  2020/6015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince;

Gerekçeli kararın davalılardan ... ve ...’e doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatların 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalılara, gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 08.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30183, Karar No: 2013/30579, Tarih: 27.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/30183 E.  ,  2013/30579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal ... genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal ... ve genel tatil ücreti, ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, davacı ile birlikte dava açan işçilerin haklı neden olmaksızın birlikte hareket ederek mesai saatinde işi bırakarak işyerini terk ettiklerini, telefonla ve çekilen ihtarname ile işe davet edilmesine rağmen işe dönüş yapmaması üzerine iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesinde çalışma koşullarında esaslı değişiklik sebebiyle işçinin iş sözleşmesini haklı olarak feshedebileceği öngörülmemiştir. Bununla birlikte çalışma koşullarının değiştirilmesi aynı zamanda koşullarının uygulanmaması anlamına geldiğinden, aynı Kanunun 24/II-f. bendinde belirtilen hal, işçinin haklı fesih nedenleri arasında sayılmıştır. Bu durumda işçinin ihbar tazminatı talep hakkı doğmazsa da, kıdem tazminatı ödenmelidir. Bununla birlikte, çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmeyen işçinin iş sözleşmesinin işverence feshi halinde, işçinin ihbar ve kıdem tazminatlarını talep hakkı doğar.

Somut olayda dosya içeriğine ve özellikle davacı tanıklarının beyanlarına göre, davacı ve bazı işçi arkadaşlarının davalının ...’den aldığı iş nedeniyle ...’e gönderilmek istenmesi ve işçilerin kabul etmemesi ve işverenin haklarını aldıklarına dair tutanak imzalatmak istemesi üzerine, iş sözleşmesinin davacı tarafından eylemli olarak feshedildiği anlaşılmaktadır. Buna göre, davacı iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğinden kıdem tazminatına hak kazanmakta ise de, iş sözleşmesini haklı da olsa fesheden tarafın ihbar tazminatı talep hakkı bulunmadığından ihbar tazminatı isteğinin reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6701, Karar No: 2013/9236, Tarih: 28.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/6701 E.  ,  2013/9236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı kayyım vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, mısır ve pamuk ürünlerinin sulu şartlarda 2004 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, üretim giderleri çizelgesi (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3247, Karar No: 2017/6009, Tarih: 23.11.2017

**10. Ceza Dairesi         2017/3247 E.  ,  2017/6009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 03/07/2017 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...’ün 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/04/2015 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı kararının kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 10/07/2017 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- 16/01/2008 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle sanığın TCK’nın 191/1, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince 6.000 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 191/6. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına dair Kemer Sulh Ceza Mahkemesi'nin 23/06/2010 tarihli ve 2008/51 esas, 2010/402 sayılı kararının yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

2- Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında, Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nün 03/10/2011 tarihli yazısı ile hükümlünün tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığının bildirilmesi üzerine, mahkemece dosya yeniden ele alınıp duruşma açılarak sanığın savunmasına başvurulduğu ve yükümlülüklerini yerine getirmemesine ilişkin olarak beyan ettiği mazeretleri yerinde görüldüğünden bahisle, Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/04/2015 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı kararı ile 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi gereğince yeniden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği,

3- Hükümlünün bu kez tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uyduğunun bildirilmesi üzerine, Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/02/2017 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı ek kararı ile 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/5. maddesi gereğince kamu davasının düşürülmesine karar verildiği ve kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "(Kapatılan) Kemer Sulh Ceza Mahkemesince verilen 23/06/2010 tarihli kararın kesinleşmesini müteakip infazı sırasında, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığının bildirilmesi üzerine yapılan yargılama sonucunda Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 15/04/2015 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı karardaki hukuka aykırılığın kanun yararına bozulması halinde, anılan Mahkemenin 28/02/2017 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı ek kararının hukuken yok hükmünde kalacağı düşünülerek yapılan incelemede;

hükümlünün tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğunun Trabzon Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 07/10/2016 tarihli ve 2015/2304 DS sayılı yazısından anlaşılması sebebiyle açılan kamu davasının düşürülmesine dair Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/02/2017 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı ek kararını müteakip,

1- Sanık hakkında Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 15/04/2015 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı karardan önce, 28/06/2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde değişiklik yapıldığı cihetle, sanığın hukuki durumunun yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- (Kapatılan) Kemer Sulh Ceza Mahkemesinin 23/06/2010 tarihli ilk kararında 5237 sayılı Kanun’un 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince 6.000,00 Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesine, yine aynı Kanun’un 191/2 ve 191/6. maddeleri gereğince sanık hakkında 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve cezanın infazının ertelenmesine karar verilmiş olunması karşısında, sanığın denetim yükümlülüğüne uymadığından bahisle mahkemesinden talepte bulunulması üzerine, sanığın hukuken geçerli mazereti olduğu gerekçesiyle talebin kabul edilmemesini müteakip, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin devamına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, ilk hüküm yok sayılarak sanık hakkında hüküm verilmezden önce anılan Kanunun 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir." denilerek, Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15/04/2015 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Hükümlünün, 15/04/2015 tarihli kararla hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uyduğunun bildirilmesi üzerine, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozma talebine konu edilmeyen Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/02/2017 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/425 sayılı ek kararı ile 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/5. maddesi gereğince kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş ise de, bu düşme kararı 23/06/2010 tarihli ilk hüküm kesinleştikten sonra infaz aşamasında verilmiş olduğundan hükümlü lehine kazanılmış hak teşkil etmeyeceği tespit edilerek yapılan incelemede;