muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/3144, Karar No: 2006/4680, Tarih: 20.04.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/3144 E.  ,  2006/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.9.2004 gününde verilen dilekçe ile temlik sebebiyle devir alan hakkında tapuya şerh tedbir istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 8.11.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenici ....’den alacağın temliki hükümlerine göre devralan haklar nedeniyle davalılar arasındaki sözleşmedeki yüklenici sıfatının kazanıldığını ve bu nedenle 13.8.1993 tarihli sözleşmedeki yüklenici ..... yerine kendi adına yazımı istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava reddedilmiş hükmü davacı temyiz etmiştir.

Gerçekten, Borçlar Kanunun 162. maddesi hükmünce yasa veya mevcut sözleşme ile ya da işin mahiyeti icabı men edilmedikçe borçlunun rızası aranmaksızın alacaklı alacağını üçüncü bir şahsa temlik edebilir. Anılan yasanın 163. maddesi gereğince de temlikin yazılı yapılması yeterli ve geçerlidir. Davacı ... ile davalı ... arasındaki 6.7.2001 günlü temlik sözleşmesi bu amaçla yapılmıştır. Davalılar arasındaki biçimine uygun düzenlenen 13.8.1993 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinde aksine hüküm bulunmadığından o sözleşmenin yüklenici sıfatını taşıyan....’ın davacıya yazılı olarak yaptığı temlik sonuç doğurur.

Ne var ki; davalılar arasında 13.8.1993 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunmaktadır. Bu sözleşmeyle davalı ... diğer davalıların kayden maliki bulunduğu arsalar üzerine bina yapım işini yüklenmiştir. Başka bir ifadeyle 13.8.1993 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesindeki yüklenici ...’ın diğer davalı arsa sahiplerine bu sıfatla borcu devam etmektedir. Davacı ile davalı ... arasındaki temlik işlemi davalılardan ...’ın arsa sahiplerine karşı olan borcunu söndürmez. Davalılardan ...’ın yüklenici sıfatıyla arsa sahiplerine karşı borcu devam ettiği sürece de 13.8.1993 tarihli sözleşmedeki sıfatının tek yanlı olarak kaldırılması dava edilemez. Alacağın temliki sözleşmesiyle davacı ile davalılardan ... arasında kurulan ilişki ise bu kişiler arasında hüküm ve sonuç meydana getirir. Hal böyle olunca mahkemece davanın reddedilmiş olmasında usul ve yasaya aykırı bir yön yoktur. Yapılan yargılamaya toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 20.4.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16054, Karar No: 2013/15398, Tarih: 25.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/16054 E.  ,  2013/15398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal

kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal

kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında, özelleştirme uygulamaları neticesinde elektrik dağıtım ve satışının katılan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. ne hangi tarihte devredildiği araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15228, Karar No: 2012/46903, Tarih: 27.11.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/15228 E.  ,  2012/46903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/280859

MAHKEMESİ : Cizre Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2009

NUMARASI : 2008/405 (E) ve 2009/161 (K)

SUÇ : Hırsızlık ve mala zarar vermek

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sokağa kilit altına alınmadan park edilen motorsikletin çalınması eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 141/1. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, suça konu motorsiklet “kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya kabul edilerek” aynı yasanın 142/1-e maddesi uyarınca sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Hırsızlık suçunun gece işlendiğine dair kanıtlar karar yerinde açıklanıp tartışılmadan, hırsızlık suçundan verilen cezanın 5237 sayılı TCK.nun 143. maddesi uyarınca arttırılması,

3-Kilit altına alınmadan park halinde bulunan yakınana ait motorsikletin sanıkça ittirilmek suretiyle çalıştırılarak çalınmasından sonra bulunduğunda 1 adet dikiz aynasının kırılmış olduğunun, arkasındaki sandık ve benzin depo kapağının yerinde olmadığının, koltuk kılıflarına zarar verilmiş olduğunun anlaşılmasına karşın, çalınmakla yakınanın fiili kullanımından çıkan ve artık sanığın hâkimiyetinde bulunan motorsiklete verilen zarar, yakınana yönelik olarak gerçekleşmediğinden başkasının taşınır malını tahrip etme unsurunu içermemesi nedeniyle suç oluşturmayacağı gözetilmeden, mala zarar vermek suçundan yazılı şekilde hükümlülük kararı verilmesi,

4- Suç tarihinde 18 yaşından küçük olup daha öncesinde hapis cezası hükümlülüğü bulunmayan sanık hakkında, mala zarar vermek suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının TCK.nun 50/3. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

5- Suç tarihi itibari ile sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezaların ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken 5237 sayılı TCK.nun 51/1. maddesinin b bendinde belirtilen “suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşup oluşmaması” hususu değerlendirilerek karar verilmesi gerektiği gözetilmeden , “sanığın geçmişi nazara alınarak tekrar suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat oluşmadığından.....” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile cezaların ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

6- Hırsızlık suçundan temel ceza alt sınırdan tayin olunduğu halde, suçun gece vakti işlenmesi nedeniyle TCK.nun 143/1. maddesi uyarınca uygulama yapılırken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeden en üst oranda arttırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10327, Karar No: 2024/12426, Tarih: 25.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10327 E.  ,  2024/12426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/621 E., 2024/268 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalı Bakanlığa bağlı hastanede çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret, ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, belirlenebilir nitelikte olması nedeniyle belirsiz alacak davası ile talep edilmesinde hukuki yarar bulunmadığını, davacının ücretinde indirim yapılmadığını, ücretinin iş sözleşmesi ve tâbi olduğu toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun biçimde eksiksiz ödendiğini, ücret miktarının ödenen miktardan fazla olduğu yönündeki iddianın davacı tarafından ispat edilmesi gerektiğini, faiz oranı ile başlangıç tarihine ilişkin talebin de yasaya aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.02.2023 tarihli kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda ıslah edilmiş hâliyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 23.05.2023 tarihli kararıyla; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve uygulanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu, 2020 yılı Kasım ve Aralık ayları açısından, yine 2020 yılı Ekim ayındaki ücret esas alınarak hesaplama yapıldığı, ikramiye alacağı açısından ise çalışma süresine göre kıstelyevm esasına göre hesaplama yapıldığı, zamanaşımına uğramış alacak bulunmadığı, faiz türü ve başlangıç tarihlerinde hata bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 18.10.2023 tarihli kararı ile; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 31.10.2020 tarihinde almakta olduğu ücretine, 01.11.2020 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere ilave %1,75 zam yapılarak ücretin tespit edildiği ancak davacının 01.11.2020 tarihi ile 31.12.2020 tarihi arasındaki ücretinin tespitinde 10.08.2020 imza tarihli ve 01.01.2019-31.12.2020 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin ücret zammına ilişkin hükümlerinin dikkate alınması mümkün olmadığından davacının 01.11.2020-31.12.2020 tarihleri arasındaki fark alacaklarının hesabında 31.10.2020 tarihi itibarıyla hak ettiği ücret miktarı aynen korunarak buna göre hak kazanılan alacakların hesaplanması gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda, hesaplama yapılarak taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu taleplerin reddi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacaklara hak kazanamayacağını ve resen dikkate alınacak sebepleri ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu taleplerin reddi gerektiğini, ücreti düşürülmeyen davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacaklara hak kazanamayacağını ve resen dikkate alınacak sebepleri ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre ücretinin tespiti ile talep edilen ücret, ikramiye ve ilave tediye fark alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı ve harç noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 323 ve 326 ncı maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22, 32 ve 34 üncü maddeleri, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 ve 53 üncü maddeleri, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13 üncü maddesinin (j) bendi.

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verildiği ve bu kabul şekline göre yargılama giderlerine hükmedildiği hâlde hüküm fıkrasında "davanın kabulü" ibarelerinin kullanılması hatalıdır.

3. Harç, kamu düzenine ilişkindir. Somut uyuşmazlıkta Mahkeme hükmünün beşinci paragrafında davalının harçtan muaf olduğu belirtildiği hâlde davalıya yargılama gideri içerisinde harç yükletilmesi hatalıdır. Davalının harçtan muaf olduğu gözetildiğinde peşin harç, başvuru harcı ile ıslah harçlarının davacıya iade edilmesi gerekmektedir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı tarafın, temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasındaki "Davanın KABULÜ İLE" ibaresi çıkartılarak yerine "Davanın KISMEN KABULÜ ile" ibaresinin yazılması; (6) ve (9) numaralı bentlerinin hükümden çıkartılarak yerlerine;

"6-Davacı tarafından yatırılan başvurma, peşin ve ıslah harcı olmak üzere toplam 634.60 TL harcın karar kesinleştiğinde ve talep hâlinde davacıya iadesine,"

9-Davacı tarafından yapılan tebligat ve bilirkişi ücreti 2.109.00 TL yargılama giderinin kabul ve ret oranı gözetilerek 2.087.91 TL'sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye kısmın davacı üzerinde bırakılmasına," bentlerinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10549, Karar No: 2024/3077, Tarih: 26.03.2024

**4. Hukuk Dairesi         2023/10549 E.  ,  2024/3077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/6075 D.İş-2018/6075 Karar

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2018/İHK-6158

DAVACILAR : 1-... 2... 3-...

4...vekilleri Avukat ...

HÜKÜM/KARAR : Davanın Reddine/Davacıların İtirazının Reddine

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2018/20897

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda, Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın reddine karar verilmiştir.

Karara davacılar vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 27.05.2009 tarihinde davacıların desteğinin tarım işçiliği yapmak üzere yolcu olarak bulunduğu aracın hemzemin geçitte trenle çarpışması sonucu kazanın meydana geldiğini, zorunlu karayolu yolcu taşımacılığı ferdi kaza sigortası yapılmadığından davalının sorumlu olduğunu, desteklerinin kaza sonucu vefat ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik destekten yoksun kalma tazminatı olarak davalıdan her bir davacı için 5.000'er TL tazminatın temerrüt tarihinden işleyecek faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları A.2 maddesine göre taşımanın ücret karşılığı yapılması gerektiğini, araçta yolcu olarak bulunan şahısların ticari olmayan taşıma kapsamında bulunduğunu, aracın ruhsatında hususi taşıma yazıldığını, taşımacılığın 100 km kapsamında olmadığını, dolayısıyla aracın Zorunlu Karayolu Taşımacılık Ferdi Kaza Sigortası yaptırma zorunluluğu bulunmadığından Güvence Hesabının sorumluluğu bulunmadığı, başvuruyu kabul anlamına gelmemek kaydıyla emniyet kemeri takılı olmadığından müterafik kusur indirimi uygulanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI