muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14527, Karar No: 2010/958, Tarih: 26.01.2010

**3. Hukuk Dairesi         2009/14527 E.  ,  2010/958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/06/2009

NUMARASI : 2008/30-2009/270

Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hak saklı tutularak toplam 18.038,00 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine dair verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacılar vekili tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden Davacılar vek.Av. G. T.. geldi. Aleyhine temyiz olunan Davalı vek.Av. S. Y. geldi. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00’e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Davacılar vekili dilekçesi ile; Kadıköy -Erenköy , istasyon sokağında kain 32 parsel sayılı taşınmazda bulunan apartmanın 200/6000 arsa paylı 5. Kat 15 nolu dairesinin tapuda 2/8 tam mülkiyet, 6/8 intifa hakkı davalının; 3/8'er çıplak mülkiyeti ise davacılar üzerine kayıtlı iken; Kadıköy 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2002/348 Esas sayılı ortaklığın giderilmesi davası sonucunda , 2/8 tam mülkiyetin davacılar tarafından satın alındığını, ihalenin 7.10.2003 tarihinde kesinleştiğini, bunun üzerine davalının kiracısına 28.10.2003 tarihli mektupla mülkiyet iktisabı bildirilerek Kasım 2003 tarihinden itibaren hisse karşılığının davacılara ödenmesinin talep edildiğini; davalının tüm daire üzerinde intifa hakkı bulunduğunu iddia ederek, kira talebine karşı çıktığını ileri sürerek; 7.10.2003 tarihinden dava tarihine kadar geçen süre için , fazlaya ilişkin hak saklı tutularak, toplam; 18.038 TL ecrimisil alacağının faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; " Toplanan belge ve deliller ile yerinde yapılan keşif ve bilirkişi raporları ile dava konusu, Kadıköy Erenköy mahallesi 973 ada 32 parseldeki 200/6000 arsa paylı 15 nolu bağımsız bölümün 1/2 şer payının davacılar adına kayıtlı olduğu, davalının taşınmazdaki tasarrufunun intifa hakkına dayandığı anlaşılmıştır. Davalının intifa hakkına dayalı olarak taşınmazı kullanması haksız bir tasarruf olmadığından davanın kabulü mümkün görülmemiştir, gerekçesiyle " davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; izale-i şuyu satışında davacılar tarafından satın alınan 2/8 tam mülkiyet hakkı üzerinde davalının intifa hakkı bulunup bulunmadığı noktasındadır. Tapu Sicil Müdürlüğünden gelen yazıda ;"...5. Kat 15 nolu daireye kat irtifaklı 200/6000 arsa payının 1/2 hissesi G.. Y.. ile 1/2 hissesi de F. G. E. adlarında kuru mülkiyet olarak kayıtlı olup, hisselerinin tamamı üzerinde F. F. K. lehine intifa hakkı mevcuttur" denilmekte ise de; eki tapu kaydının açıklama bölümünde :"F.. G. E. ve G.. Y.. hisselerinin intifa hakkı F. F.. K.'a aittir (Başlama Tarih:11/02/2002 süre) " ifadesine yer verilmiş bulunmaktadır. Davalının, 11.02.2002 tarihindeki intifa hakkı davacılara ait toplam 6/8 hisse üzerinde olup, izale-i şuyu davası sonucunda : 17.10.2002 tarihli kararla, 15 nolu dairenin üzerindeki intifa hakkı ile yükümlü olarak satışı suretiyle, ortaklığın giderilmesine" karar verilmiş olduğuna göre, izale-i şuyuu satışı sonucunda davacıların satın aldığı 2/8 tam mülkiyet üzerinde de davalının öncesinde intifa hakkının bulunup bulunmadığının araştırılıp, saptanması gerekmektedir.

Mahkemece, taşınmazın tüm tedavülleriyle birlikte tapu kaydının getirtilerek, taraflar arasındaki görülüp sonuçlanan dava dosyaları da incelenerek davacıların ihaleden satın aldığı 2/8 mülkiyet hakkı üzerinde davalının intifa hakkının bulunup bulunmadığının saptanması ve sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8881, Karar No: 2013/28289, Tarih: 09.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/8881 E.  ,  2013/28289 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Görüntü ve seslerin kayda alınması suretiyle özelhayatın gizliliğini ihlal etme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 134/1-2. cümle, 53/1.maddeleri gereğince mahkumiyet.

Görüntü ve seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, TCK'nın 134. maddesinde düzenlenmiştir. Bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi, TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; bu kayıtların, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması, TCK'nın 134/2. maddesinde, birbirinden bağımsız iki ayrı suç olarak düzenlenmiştir. İlk fıkradaki suçun oluşması için, görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmez; acıdan kaynaklanan çığlıklar veya sevişen çiftin nefes alış verişi gibi özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi ilk fıkradaki suçun oluşumu için yeterlidir ve özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkradan farklı olarak, ikinci fıkrada, ifşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişinin anlaşılması, en azından anlaşılabilir olması ya da açıklanması gerekir; ayrıca, özel hayat görüntüsü veya sesinin, yetkisi bulunmayan kişi veya kişiler tarafından içeriğinin öğrenilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkra açısından, görüntü veya sesin kaydedilmesi; ikinci fıkra açısından, bu kayıtların ifşa edilmesi yeterli olup, başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, sanığın kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur.

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen,

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen,

tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, sadece içinde bulunulan fiziki çevrenin özelliklerine bakılmamalı, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler de göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; sanık ile katılanlar arasında adli ve idari makamlara da yansımış bulunan birçok anlaşmazlığın bulunduğu, sanığın olay günü, katılanların, içerisinde, ayrı ayrı evlerinin bulunduğu, ortaklaşa kullandıkları yüksek duvarla çevrili, sürgülü kapısı olan bahçenin yakınlarına aracı ile geldiği, bahçenin önünden geçen asfalt yola aracını park ederek, elinde bulunan fotoğraf makinası ile, uzaktan katılanların evini, bahçe duvarını, bahçenin açık olan sürgülü demir kapının içerisinden bahçenin içerisinin fotoğrafını çektiği, bu fotoğraflardan birisinde katılanların ve yanlarında bulunan birkaç kişinin bahçe içerisinde otururken görüntülendikleri, durumun farkına varan katılanların şikayeti üzerine, olay yerine gelen kolluk kuvvetlerince olay yerinde yakalanan sanığın, üzerinde bulunan fotoğraf makinasına usulüne uygun olarak el konulduğu ve fotoğraf makinasının hafıza kartında, adli makamlarca verilen izin doğrultusunda yapılan incelemede, aynı gün çekilmiş 13 adet fotoğrafın tespit edildiği, bunlardan sanık tarafından silinen, ancak kolluk tarafından kurtarılan birisinde, bahçe içerisinde oturmuş ve ayakta duran dört kişinin bulunduğunun da tespit edildiği, sanığın savunmasında, aralarında devam eden uyuşmazlıklara delil elde etmek amacıyla fotoğrafları çektiğini beyan etmesi şeklinde gerçekleşen olayda,

Sanığın, katılanların özel hayatlarına dahil olan, gün içerisinde kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü ve ne yaptıkları gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli takip, denetim ve gözetim altına almak suretiyle gerçekleştirdiği eylemin, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyet kapsamında olup TCK'nın 134. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturacağı anlaşıldığından ve mahkemenin atılı suçun sübutuna ilişkin takdirinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki, “Sokaktan bir evi ve avlusunu görüntülemenin ne şekilde özel hayatın gizliliğini ihlal olduğu, sanığın çektiği görüntülerde müştekilere veya aile üyelerine ait özel hayatlarına dair hangi görüntülerin bulunduğu açıklanmayarak eksik inceleme ve yeteriz gerekçe ile karar verilmesi” nedeniyle hükmün bozulmasını öneren (2) numaralı görüşe;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21.12.2010 tarih ve 2010/8-242-265 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, yargılama kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, kanun değişikliklerindeki geçici düzenlemelerde aksi belirtilmiş olmadıkça, derhal uygulama "hemen uygulama' ilkesinin geçerli olmasıdır. Bu ilke uyarınca, usul işlemleri, yapılacağı sırada yürürlükte bulunan yargılama kanunu hükümlerine tabi olacaktır. Bu durumda özel

hayatın gizliliğini ihlal suçundan yargılanan sanık hakkındaki hükmün, hüküm tarihinde görevli olan Sulh Ceza Mahkemesince 27.07.2010 tarihinde verilmiş bulunduğu somut olayda; bu suç ile ilgili olarak “Asliye Ceza Mahkemesini” görevli kılan 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun, hüküm tarihinden sonra 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunması karşısında verildiği tarihteki usul hükümlerine göre, geçerli bulunduğunda duraksama yaşanmayan hüküm, sırf görevsiz mahkemece verildiğinden bahisle bozulamaz. Bununla birlikte; başkaca bozma nedenlerinin bulunması halinde, önceki hüküm ortadan kalkarak, mahkemenin görevi sona ereceğinden, hükmün görev nedeniyle de bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir. Bu nedenle, tebliğnamedeki, “6352 sayılı Yasa ile uygulanan yasa maddesindeki cezanın üst sınırının 3 yıla çıkartılması karşısında, delilleri takdir etme görevinin Asliye ceza mahkemesine tayin edilmekle görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunduğu” gerekçesiyle hükmün bozulmasını öneren (1) numaralı görüşlere iştirak edilmemiştir.

Mahkemece, sanığın, ortaklaşa kullandıkları bahçe içerisinde, ayrı ayrı evleri bulunan iki katılanın, bahçe içerisinde oturdukları sırada fotoğraflarını çekmek suretiyle, görüntü ve seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu gerçekleştirdiği kabul edildiği halde, cezasının TCK'nın 43/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 43/1. maddesi hükümlerine göre artırılmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Mahkemece, sanığın, ortaklaşa kullandıkları bahçe içerisinde, ayrı ayrı evleri bulunan iki katılanın, bahçe içerisinde oturdukları sırada fotoğraflarını çekmek suretiyle, görüntü ve seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu gerçekleştirdiği kabul edildiği halde, cezasının TCK'nın 43/2. maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 43/1. maddesi hükümlerine göre artırılmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve müdafinin, sanığın atılı suçu işlemediğine, katılanların iftirada bulunduklarına, tecil ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3266, Karar No: 2019/34948, Tarih: 19.09.2019

**7. Ceza Dairesi         2019/3266 E.  ,  2019/34948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

TCK'nun 43. maddesi zincirleme suçu, "Bir suçu işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak, bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır" şeklinde kabul etmiştir.

Aynı maddenin 3. fıkrası, "Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz" hükmü ile zincirleme suç uygulama alanını daraltmıştır.

Zincirleme suçun hukuki niteliğine baktığımızda, her biri bağımsız nitelikte olan birden çok suç mevcut olup, sırf pratik gereklerle, yani cezaların toplanmasının şiddetini azaltmak için bu müessese düzenlenmiştir. Burada aynı suç birden fazla işlenmekte ve dolayısıyla birden fazla suç bulunmakta, fakat faile bu suçların hepsinden değil, sadece bir tanesinden ceza verilmektedir.

Zincirleme suçtan bahsedebilmek için, birden çok fiilin bulunması, fiillerin her birinin aynı suç oluşturması, aynı suçun birden çok defa aynı kişiye karşı işlenmesi, birden çok suçun bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirilmesi gerekir.

Öncelikle TCK'nun 43. maddesinde tanımlanan "Zincirleme suçun" getirilme amacı yani sanıklar lehine mi yoksa aleyhine mi düzenleme getirdiği sorununun incelenmesi gerekir.

Yukarıda da belirtildiği üzere zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hallerde, aslında işlenmiş birden çok suç olmasına karşı fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir oranda artırılmaktadır. Suç sayısında bir sınır bulunmamakta, iki suç olabildiği gibi onlarca sayıda da olabilmektedir. (Dairemizce bir dosyada kaçak sigara satmaktan dolayı bir sanık hakkında 20'den fazla suç nedeniyle, zincirleme suç hükümleri uygulanmıştır) failin birden fazla eylemi nedeniyle ayrı ayrı cezalandırılması yerine tek bir suçtan cezalandırılmasının lehe düzenleme olduğu tartışmasız kabul edilmelidir.

TCK'nun 43. maddesi 3. fıkrasından cinsel saldırı ve çocukların cinsel istismarına ilişkin suçlarda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayacağına ilişkin düzenlemenin değiştirilmesine ilişkin gerekçe; "Ölçüsüz ceza miktarının ortaya çıkması bakımından ciddi

endişelere neden olmuştur. Bu endişeleri gidermek amacıyla maddenin üçüncü fıkrasında yer alan "Cinsel saldırı, çocukların cinsel istismarı ibaresi metinden çıkarılmıştır.'' şeklinde olup, bu gerekçeye göre de TCK'nun 43.maddesinin lehe bir düzenleme olduğu yasa koyucu tarafından kabul edilmiştir.

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu gerekse Yargıtay Ceza Daireleri birçok kararında aynı görüşü kabul etmiştir. Bir iki örnek vermek gerekirse;

endişelere neden olmuştur. Bu endişeleri gidermek amacıyla maddenin üçüncü fıkrasında yer alan "Cinsel saldırı, çocukların cinsel istismarı ibaresi metinden çıkarılmıştır.'' şeklinde olup, bu gerekçeye göre de TCK'nun 43.maddesinin lehe bir düzenleme olduğu yasa koyucu tarafından kabul edilmiştir.

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu gerekse Yargıtay Ceza Daireleri birçok kararında aynı görüşü kabul etmiştir. Bir iki örnek vermek gerekirse;

Sanığın aynı kredi kartı ile şikayetçilerin işyerlerinden alışveriş yapması ve diğer kartı kullanmaması nedeniyle suçun zincirleme biçimde işlendiği gözetilmeden iki ayrı suç kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması (Yarg. 11 C.D. 29.11.2006, 6938/9695)

"Sanığın aynı mevkide köy yolunun iki ayrı yerine el attığı anlaşılmasına göre, hakkında TCK'nun 80. maddesinin uygulanması gerekeceği düşünülmeden TCK'nun iki kez uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, bozmayı gerektirmiştir. (8 C.D 03.11.1992-11275/12528)Bunun gibi örnekleri çoğaltmak mümkün olup; zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekirken, ayrı hüküm kurulması fazla ceza tayini olarak, tersi durumda ise eksik ceza tayinin gerekçesiyle hükümler bozulmuştur.

O halde uygulamanın aleyhe mi lehe mi olduğu ceza süresine göre belirlenmeli cezanın ertelenmesi hususu nazara alınmamalıdır.

Yukarıda açıklandığı üzere; TCK’nun 43. maddesi lehe bir düzenlemedir, kazanılmış hakkın erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığına bakılmaksızın ceza süresine göre belirlenmesi gerekir, (ertelenen cezanın aynen infazına karar verilmesi halinde bu kez 43. maddesinin uygulanması sanık lehinedir şeklinde geriye dönüş söz konusu olamaz.)

İncelenen dava dosyasından sanık hakkında TCK’nun 43. maddesi kapsamında kaçakçılık suçundan her iki dosyada sanığın erteli 1 yıl 8 ay hapis ve 1.000,00 TL ile erteli 1 yıl 8 ay hapis ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükümlerin zincirleme suç hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiği sebebiyle bozulduğu, bozmaya uyan mahkemece her iki dosya birleştirilerek, sanık hakkında TCK’nun 43. maddesinin uygulanması neticesi 2 yıl 1 ay hapis ve 1.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı,

Her ne kadar bu suretle verilen cezanın süresi itibarıyla erteleme hükümleri uygulanamayacak ise de; süreye göre daha lehe olduğu, aksinin kabulü halinde süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi ve aynen infaza karar verilmesi halinde 1 yıl 8 ay ve 1 yıl 8 ay hapis cezalarının infaz kurumunda çekilmesi gerektiği, (infaz edilecek cezaların çok daha fazla olabileceği). Böyle bir durumda, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının sanık lehine olacağı sebebiyle eskiye dönüşün de söz konusu olamayacağından,

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının fail lehine olduğu açıktır.

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının fail lehine olduğu açıktır.

Cezaların ertelenmesi kurumu, TCK’nun 51. maddesinde düzenlenmiş olup, “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezası ertelenebilir” hükmü kabul edilmiş olup, devamı fıkralarda erteleme şartları ile yaşı küçük ve 65 yaşından büyükler için hapis cezasının sınırını genişletmiştir.

Aynı maddenin 7. fıkrası "Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir." hükmünü içermektedir.O halde sanığın 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasının ertelenmesi halinde, belirlenen denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinde veya yükümlülüklere uymaması halinde ertelenen hapis cezasının tamamını veya bir kısmını infaz kurumunda çekecektir.

Örnek vermek gerekirse TCK’nun 43. maddesi kapsamında kaldığı halde, tek bir hüküm kurulması gerektiği halde, 10 ayrı eylemi nedeniyle hakkında 10 kez 2 yıl hapis cezasına mahkum edilen ve tüm cezaları ertelenen sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suçtan mahkum olması veya yükümlülüklere uymaması halinde 2x10=20 yıl gibi bir cezayı infaz kurumunda çekmesi söz konusu olacaktır.

Ayrıca, TCK'nun 43. maddesi kapsamında düzenlenen, "Zincirleme suç hükümleri" kati olarak uygulanması gereken bir hukuk normudur, herhangi bir nedenle uygulanmaması söz konusu olamaz; bir olayda şartları mevcut ise emredici yasa hükümlerinin tatbik edilmesi zorunludur. Lehe ve aleyhe tartışması yapılamaz, yanılgılı olarak uygulanmaksızın TCK'nun 43. maddesi tatbiki ile bir hüküm verilmesi gerekirken, birden çok hüküm kurularak, erteleme hükümlerinin uygulanması Ceza Genel Kurulunun bir çok kararında değindiği gibi kazanılmış hak da doğurmayacaktır.

Tüm bu açıklamalar karşısında;

Dairemizin 14/03/2019 tarihli ve 2018/11722 Esas ve 2019/27842 Karar sayılı ilamıyla sanığın temyiz isteminin kabulü ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 03/06/2019 tarihli ve 7-2018/36076 sayılı itiraz yazısı Dairemiz kararının sanık aleyhine olduğundan kaldırılarak hükmün bozulması, sanık hakkında daha önce kurulan iki ayrı hükmün erteli olması ve sadece sanık ile sanık lehine Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edildiğinden bahisle önceki hükümden sanığın kazanılmış hakkı olduğundan temyize konu bu hükmün bozulması gerektiği düşüncesi ile itirazda bulunulmuş ise de;

Yapılan yeniden incelemede Dairemiz kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Yapılan yeniden incelemede Dairemiz kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dosyanın 05.07.2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 19.09.2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... hakkında, 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün, sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 14.03.2019 tarih ve 2018/11722 K. sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/06/2019 tarihli itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine ilişkin sayın çoğunluğun kararı yerinde değildir. Şöyle ki;