muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19977, Karar No: 2015/23885, Tarih: 24.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/19977 E.  ,  2015/23885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/116281

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 28. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2012

NUMARASI : 2011/1113 (E) ve 2012/925 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın şantiye alanında kullanımları tahsis ve adet gereği açıkta bırakılan makaraya sarılı bakır kabloları kesip almaya çalışırken yakalandığı olayda eylemin TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu halde aynı Kanun'un 141/1 maddesi gereğince hüküm kurulması ve hırsızlığa teşebbüs eyleminin gece sayılan zaman dilimi içinde işlemesine rağmen sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11270, Karar No: 2006/13519, Tarih: 21.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11270 E.  ,  2006/13519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ile yayla olarak özel siciline yazılması istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, tayin olunan 24.11.2006 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı gelmedi. Karşı tarafdan davacı Hazine vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün

... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 21.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9932, Karar No: 2016/10586, Tarih: 27.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/9932 E.  ,  2016/10586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 25/06/2007 tarihinden itibaren işverene ait merkez binanın temizlik işinde alt işveren kayıtlarında temizlik elemanı olarak çalışmaya başladığını, bu çalışmasının davalılar tarafından işten çıkarıldığı 01/12/2011 tarihine kadar devam ettiğini, asgari ücret aldığını, aylık 180,00 TL yemek kartı ve 140,00 TL de yol parası verildiğini, davalı alt işveren ile asıl işveren arasındaki taşeronluk sözleşmesinin sona ermesi nedeniyle iş akdinin feshedildiğini, tazminatlarının ödenmesini beklerken alt işveren tarafından tekrar işe çağırıldığını, ... projesinde çalışmaya başladığını , müvekkilinin aleyhine olan iş şartlarını kabul etmediğini, bunun üzerine tazminatlarını alarak ayrılmasının istendiğini ücretlerin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle;davacının 26/06/2007 tarihinde müvekkili şirkette işe başladığını, ... projesinde temizlik elemanı olarak görevlendirildiğini, 13/03/2011 tarihinde anlaşmalı olarak işten ayrıldığını, yaşı itibariyle başka bir iş bulamayıp başvuruda bulunması üzerine tekrar işe alındığını, müvekkil şirketin davacıyı Avea projesinde işe başilattığını, 8 ay boyunca çalıştığını, istifa ederek ayrıldığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iş akdinin istifa suretiyle sonlandığını, kıdem ve ihbar tazminatı talep etme hakkının olmadığını, davacının müvekkili şirkete ait merkez bina temizlik iş yerinde 26/06/2007 - 17/02/2011 tarihleri arasında çalıştığını, müvekkili şirketteki görevinden ayrılışında hak etmiş olduğu kıdem ve ihbar tazminatının kendisine imza karşılığında ödendiğini, diğer şirketteki çalışmalarının ücretini müvekkil şirketten talep etmesinin mümkün olmadığını tüm alacaklarının ödendiğini savunarak,davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının, davalı tarafından yapılan yemin teklifi sonucunda, imzalı kıdem tazminatı bordrosundaki imzanın kendisine ait olduğunu ancak belirtilen miktarın kendisine ödenmediği yönündeki beyanı ile yazılı delil mahiyetindeki "Yukarıda yazılı net tazminat tutarını aldım" ibareli bordronun altındaki imzanın davacı tarafından kabul edilmesinden sonra davalının ödeme iddiasının ispatlandığı, parayı almadığını iddia eden davacının bu iddiasını ancak denk bir yazılı delille ispat edebileceği, ispat yükü üzerinde olan davacıya yemin teklifinin usule uygun olmadığı, usule uygun olmayan yeminin hükme esas alınamayacağı gerekçesiyle davacının kıdem tazminatı talebinin reddine, ihbar tazminatı, fazla mesai ve yıllık izin ücreti taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece bozma kararı doğrultusunda, ödemeler değerlendirilirken davacı, kıdem tazminatı bordrosunda yazılı olan parayı almadığını iddia etmiş, işveren ödeme ididasını destekleyecek ticari defter, banka kaydı gibi belge sunmamış, aksine davacıya yemin teklif etmiştir. Davacı da teklif edilen yemini kabul ederek belgede yazılı olan parayı almadığına dair yemin etmiştir. Davalılar sermaye şirketi olup yaptıkları ödemeleri ticari defterlerine kaydetmek zorundadırlar. Belgede bulunan davacı imzası tek başına ödemeyi ispatlamaya yeterli değildir. İşveren ödeme iddiasını ispatla yükümlü olup yemine dayandığından ve davacı tarafından paranın ödenmediğine dair yemin eda edildiğinden yemine itibarla ödemenin yapılmadığı kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken aksi şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gererktirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7309, Karar No: 2024/3697, Tarih: 08.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/7309 E.  ,  2024/3697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1222 Esas, 2022/1480 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/808 E., 2018/349 K.

Taraflar arasındaki tecavüzün önlenmesi ve maddi-manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, dava konusu edilen manevi tazminat talebi 20.000,00 TL, maddi tazminat talebi 6.000,00 TL'dir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen ve davacı vekilince temyize konu edilen toplam miktar 17.500,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığından davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilerek Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2013 yılında Bolu'da dava dışı ... tarafından çekilen fotoğraflarının herhangi bir izni ve haberi olmaksızın davalı şirketin reklamı amacıyla Niğde'de halk otobüsünün arkasında ve yanında yayınlandığını, haricen yaptıkları araştırmada söz konusu fotoğrafın Niğde Şehir İçi Özel Halk Otobüs Kooperatifine bağlı birden fazla otobüste kullanıldığının öğrendiklerini, davalının işbu eyleminin müvekkilinin haklarına tecavüz niteliğinde olduğunu ve önlenmesi gerektiğini, ayrıca işbu haksız eylem sebebiyle müvekkilinin maddi ve manevi olarak zarara uğratıldığını ileri sürerek tecavüzün ref'i ile men'ine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 2.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili davalının reklam tasarımı için ... isimli şahısla anlaştığını ve o kişiye ödeme yaptığını, bu tip işlerde reklamın üçüncü kişilere verdiği bir zarar var ise bunun sorumluluğunun tasarımı yapanda olduğunu, davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, zamanaşımı ve husumet yönünden davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bilirkişi raporu alındığı, belediye otobüsü üzerinde teşhir edilen dava konusu fotoğrafın davacıya ait olduğunun uyuşmazlık konusu olmadığı, davaya konu fotoğrafların davacının rızası dahilinde ihbar olunan ... tarafından çekildiği, ancak ceza yargılaması sonucunda da açığa çıktığı üzere davacının bu fotoğrafların çoğaltılmasına, dağıtılmasına, teşhir edilmesine, basılı evrakta kullanılmasına, sanatsal açıdan veya sair sebeplerle teşhiriyle başkaları tarafından incelenmesine, saklanmasına rızasının ve izninin olmadığı, davalı tarafından kullanılan ve davaya konu edilen davacıya ait fotoğrafın sanatsal niteliğinin bulunduğu ve izinsiz olarak kullanılmasının davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve işbu haksız eylem nedeniyle davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının, davacının eser niteliğindeki fotoğraflarını kullanmaktan men'ine, 6.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 2.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece hükmedilen manevi tazminatın tecavüzün ağırlığı dikkate alındığında yetersiz olduğunu, davalı tarafın müvekkilin fotoğraflarını, onun iznini ve muvafakatini almaksızın, ticari amaçla, kazanç sağlamak için halk otobüslerinin üzerinde “siz keyfini sürün” gibi her yöne çekilebilecek, davalı şirketin iştigal konusu ile alakasız, müvekkilinin keyif sürülebilecek bir obje gibi algılanmasını sağlayabilecek nitelikte olan ve bu sebeple çok ağır surette rencide eden slogan ile umuma teşhir ve arz ettiğinin sübuta erdiğini, müvekkilinin bu haksız ve hukuka aykırı olaydan dolayı çok büyük acı, elem ve utanç duyduğunu, hatta bu durumu kafasına taktığı için sınavlarında dahi başarısız olduğunu, kamu davalarının devam ettiğini, müvekkili lehine 2.500,00 TL manevi tazminata hükmedilmiş ise de reddedilen kısım yönünden davalı lehine hükmedilen 2.180,00 TL vekalet ücreti göz önünde bulundurulduğunda manevi tazminat tutarın pratikte bir öneminin kalmadığını, ve faizin başlangıç tarihinin hatalı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı şirket yetkilileri tarafından 2013 yılında dava konusu afişlerin hazırlanması için bir reklam firmasıyla görüşüldüğünü ve firmanın yönlendirmesi üzerine ... isimli şahsa afişler hazırlatıldığını, müvekkili şirketin fotoğrafla veya fotoğraftaki davacı ile hiçbir ilgisi bulunmadığını, afişlerde ... ibaresinin yer aldığını, fotoğrafların ...'a ait facebook sayfasında yayınlandığını, davacının annesi tarafından da sosyal medya üzerinden beğenisinin yapıldığını, davacı ve ... arasında sözlü veya yazılı bir anlaşma bulunduğunun kabulü gerektiğini, husumet itirazlarının değerlendirilmediğini, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu, dava dışı ... isimli kişi ile müvekkili şirketin anlaşması çerçevesinde bu fotoğrafların kısa bir süre kullanıldığını, müvekkili şirketin hiçbir sorumluluğu bulunmadığını, eser sahibinin ... olduğunu, zamanaşımı definin değerlendirilmediğini, müvekkili şirket yetkilisi ... hakkında ceza Mahkemesi'nde kamu davası açıldığını ve beraatine karar verildiğini, kararın kesinleşmesinin beklenilmediğini ve değerledirmeye alınmadığını, faiz başlangının hatalı olduğunu, mahkeme tarafından takdir hakkı kullanılmayarak doğrudan 3 katı maddi tazminata hükmedildiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkeme kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkeme kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; hükmedilen maddi ve manevi tazminatın tecavüzün ağırlığı dikkate alındığında yetersiz ve hakkaniyete aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin sorumluluğu bulunmadığını, husumet yöneltilemeyeceğini, sorumluluğu fotoğrafları çeken... ait olduğunu, eser sahibinin bu kişi olduğunu, müvekkilinin iyiniyetli 3. Kişi olduğunu, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili hakkında açılan ceza davasında şirket yetkilisinin beraat ettiğini, mahkemenin takdiren 3 katı maddi tazminata karar vermesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının ihbar olunan tarafından çekilen fotoğrafının, kendisinden izinsiz olarak kullanıldığı iddiasından kaynaklanan tecavüzün ref'i ve men'i ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 66, 68, 86 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davacı Temyizi Yönünden

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

B.Davalı Temyizi Yönünden

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6780, Karar No: 2020/6050, Tarih: 21.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6780 E.  ,  2020/6050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,