muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3449, Karar No: 2024/4355, Tarih: 24.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/3449 E.  ,  2024/4355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1665 E., 2023/2722 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 33. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/422 E., 2020/181 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; davacının 1986 ve 1987 tarihlerindeki çalışmalarının uzun vadeli çalışma olduğuna, SGK kayıtlarına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık anlatımları ve işverenlik kayıtlarına göre davacının çırak olarak başladığı işyerinde işçi statüsünde çalışmaya devam ettiği ve işverenlik tarafından uzun vadeli sigorta kollarından bildiriminin yapıldığı, Kurumun re'sen bildirime müdahale ettiği, işverenlik kayıtlarına göre çalışmanın uzun vadeli sigorta kollarından olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne, davacının 47975 sicil sayılı iş yerinden Kuruma bildirilen 1986/1.dönem 112 gün ve 1987 yılı 1.dönem 29 günlük hizmetinin uzun vadeli sigorta kollarına dayalı çalışma olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı Kurum vekili; bildirim yükümlülüğünün işverene ait olduğunu, kurum aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini, davacının sürekli çalıştığını gösterir delil olmadığını, eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek, hak düşürücü süre itirazında bulunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B.İstinaf Sebepleri

İstinaf kanun yoluna başvuran davalı Kurum vekili; bildirim yükümlülüğünün işverene ait olduğunu, kurum aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini, davacının sürekli çalıştığını gösterir delil olmadığını, eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek, hak düşürücü süre itirazında bulunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 1986 yılı 1. dönemden 112 gün 1987 yılı 1. dönemden de 29 gün ... Döner Sermaye İşletmesi isimli işverenlikten 5510 sayılı Kanun'un 4/1-a maddesi kapsamında hizmet bildirimi olduğu, Kurum tarafından yapılan bildirimlerin yapılan bildirimlerin okul tarafından yapılmış olması ve 18. yaşın altındaki çalışmalara ilişkin olduğu gerekçesiyle uzun vadeli sigorta bildirimi olarak işleme alınmadığı, dinlenen bordro tanıklarının davacının çırak olmadığını işçi olarak üretime katıldığını beyan ettikleri anlaşılmakla istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin 9 uncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15463, Karar No: 2016/5382, Tarih: 27.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15463 E.  ,  2016/5382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 31/3, 62, 50/3 delaletiyle 50/1-a, 52 uyarınca 4.000,00 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde müşteki güvenlik görevlisi ile suça sürüklenen çoçuğun tartışması sırasında çıkan arbedede Karşıyaka vapur iskelesinin camının kırıldığı bu şekilde suça sürüklenen çoçuğun mala zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça sürüklenen çocuklar ... ve... yönünden; 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğinin 20/1-7. maddesi uyarınca, fiili işlediği sırada 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmemesi halinde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Mala zarar verme suçunun kasten işlenebilen suçlardan olması nedeniyle, güvenlik görevlisini tarafından oradaki demirlere oturmamaları konusunda uyarılan suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının güvenlik görevlisi ile ağız dalaşına girdiği esnada müştekinin de beyanında belirttiği gibi suça sürüklenen çocuğu bir kaç kez tokatladığı ve takviye güvenlik görevlisi çağırarak dışarı atmaya çalıştıkları sırada suça sürüklenen çocuğun camın kırılabileceğini öngörmesine rağmen, güvenlik görevlilerinin elinden kurtulmaya çalıştığı esnada camı kırdığının ve zararın meydana geldiğinin anlaşılması karşısında sanığın atılı suçu olası kastla işlediği ve hakkında TCK'nın 21/2. maddesinden hüküm kurulması gerktiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3861, Karar No: 2015/11294, Tarih: 26.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/3861 E.  ,  2015/11294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 18. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2009/337-2013/107

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar Ş.. İ.., A.. K.. ve H.. K.. vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 27.10.2015 Salı günü davacı C.. P.. vekili Av. D. T. S. geldi. Davalılar Ş. İl., H.. K.. ve A.. K.. vekili Av. Ö.. K.. geldi. Davalı F.. G.. tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı ve davalılar Ş. İl., Halil ve A.. K.. vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlular A.. K.. ve H.. K..'ün alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla adlarına kayıtlı taşınmaz hissesini 19.2.2008 tarihinde davalı Ş.. İ..'e, ondan da 23.6.2008 tarihinde davalı F.. G..'e sattığını belirterek davalılar arasındaki tasarrufların iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlular Abdullah ve H.. K..,aciz belgesi sunulmadığını, dava konusu taşınmazı beş hisseder olarak müteahhitlik yapan davalı Ş.. İ..'e 120.000 TL bedelle sattıklarını, satış bedelinin 8.000 TL'sinin davacı vekiline borca mahsuben ödendiğini, satış bedelinden kalan 40.000 TL daha davacı vekiline ödenmek üzere götürülmesine rağmen davacı vekili kısmi ödemeyi kabul etmediğinden ödeme yapılamadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davalı Ş.. İ.. vekili, aciz belgesi sunulmadığını, müteahhitlik yapan müvekkilinin dava konusu taşınmazı beş hissedardan yatırım amacıyla toplam 120.000 TL bedelle aldığını daha sonra 145.000 TL bedelle davalı Fethi'ye sattığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı F.. G.. vekili,aciz belgesi sunulmadığını, dava konusu taşınmazı iyiniyetle ve banka kredisi kullanarak 145.000 TL bedelle aldıklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre davalı 4.kişi F.. G..'ün kötüniyetli olduğu ispatlanamadığından hakkındaki davanın reddine, borçlular ile davalı Ş.. İ.. arasındaki tasarruf yönünden ise dava konusu taşınmazın tapudaki satış bedeli ile bilirkişi tarafından belirlenen gerçek değeri arasında misli fark bulunması nedeniyle 19.2.2008 tarihli tasarrufun İİK'nun 278 maddesi gereğince iptale tabi olduğu, davalı Ş.. İ.. hakkındaki dava bedele dönüştüğünden 33.068,80 TL'nin davacının takip konusu alacak ve ferileriyle sınırlı olarak davalı Ş.. İ..'ten tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar A.. K.., H.. K.. ve Ş.. İ.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar A.. K.., H.. K.. ve Ş.. İ.. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalılar A.. K.., H.. K.. ve Ş.. İ..'ten alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 1.694,17 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar A.. K.., H.. K.. ve Ş.. İ..'ten alınmasına 26/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35459, Karar No: 2013/24795, Tarih: 02.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/35459 E.  ,  2013/24795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret alacağı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 14/10/2008-10/06/2009 tarihleri arasında davalı şirkete ait işyerinde çalıştığını, bir kısım aylara ait ücretlerinin ödenmediğini ve yine fazla çalışma yapmasına rağmen karşılığının ödenmediğini ileri sürerek, ücret ile fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının hiç bir zaman davalı şirkette çalışmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının bir kısım aylara ait ücretlerinin ödenmediği yine davacının fazla çalışma yapmasına rağmen bunun karşılığının da ödenmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının bir kısım aylara ait ücretlerinin ödenmediği yine davacının fazla çalışma yapmasına rağmen bunun karşılığının da ödenmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma süresi hesaplanırken ara dinlenmelerinin isabetli olarak tespit edilip edilmediği ve bu bağlamda fazla çalışma süre ve ücretinin doğru olarak belirlenip belirlenmediği noktasında toplanmaktadır.Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan raporda tanık beyanları nazara alınarak davacının haftanın 6 günü ve günlük 08.30-18.30 saatleri arasında yarım saat ara dinlenmesinin tenkisi ile 9,5 saat çalıştığı belirtilmiştir. Ancak yukarıdaki ilke kararımızda da açıkça belirtildiği üzere yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yarım saat ara dinlenmesi verilmesi suretiyle fazla çalışma süre ve ücreti hatalı olarak hesaplanmıştır. Bu hatalı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/874, Karar No: 2006/1699, Tarih: 06.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/874 E.  ,  2006/1699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporları hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca –taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre- münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması ilkesi benimsenmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan Yasa maddesi ve Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, öncelikle bilirkişi kurullarınca münavebeye alınmış bulunan ürünlerin değerlendirme tarihi (2005 yılı) itibariyle dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri cetvellerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulları raporunun bu verilere uygunluğunun denetlenmesi bu resmi verilere uygun düşmeyen hususların varlığının saptanması durumunda bunun giderilmesi için bilirkişi kurullarından ek rapor alınması gerekirken, 2004 yılı verilerine göre belirlenen değere kamu sabit sermaye yatırım deflatörleri sayısı uygulanmak suretiyle 2005 yılı değerlerine ulaşan bilirkişi raporlarına dayalı olarak hüküm kurulması,

2-Dava dilekçesinde, davacı idarece kamulaştırma yoluyla irtifak hakkı tesis edilen dava konusu taşınmazın tespit edilecek olan irtifak hakkı bedeli karşılığında tapuya tescili istenildiğine göre, mahkemece irtifak hakkının davacı idare lehine tapuya tescili yerine salt bu hakkın tesisine biçiminde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde İlçe Tarım Müdürlüğünden 2005 yılına ait resmi veri cetveli getirtilerek bilirkişi kurullarından bu verilere uygunluk sağlayan ek raporlar alınmalı ve kazanılmış hak ilkesi de dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde İlçe Tarım Müdürlüğünden 2005 yılına ait resmi veri cetveli getirtilerek bilirkişi kurullarından bu verilere uygunluk sağlayan ek raporlar alınmalı ve kazanılmış hak ilkesi de dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26626, Karar No: 2016/5086, Tarih: 15.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/26626 E.  ,  2016/5086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Veliye İzin

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacının 1989 dokumlu kzı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.06.2008 tarihli kararı ile, Türk Medeni Kanununun 405. maddesinde yer alan sebeple kısıtlanmış, annesinin velayeti altına alınmıştır. Veli ..., eldeki dosyada velayeti altında bulunan ... adına 11.08.2010 tarihinde alınan motorlu taşıtın, kısıtlının eğitim ve tedavisinde ve diğer sosyal aktivitelerde ulaşım aracı olarak kullanıldığı, aracın modeli ve kullanılmış olduğu süre dikkate alındığında aracın yıprandığı, bu sebeple yeni model araç alabilmek için izin verilmesi talebi ile mahkemeye başvurmuş, mahkemece '“aracın 5 yılda ihtiyacı karşılamayacak veya masraf çıkartacak şekilde sorunlar yaratır hale gelmesi iddiası, aksini gösterir belge ve deliller ibraz edilmediği için makul mazeret olarak kabul edilmediğinden ve ayrıca 95.000,00 TL bedel ihtiva eden yeni alınacak aracın kısıtlıya gereksiz yük yaratacağı ve bu durumda kısıtlının ekonomik yönden sıkıntıya düşmesine sebep olacağı ” gerekçesiyle talep reddedilmiştir. Kısıtlanan ergin çocukların "kural olarak" vesayet altına alınmayıp "velayet altında bırakılacağına" ilişkin yasal düzenlemenin (TMK m. 335/2, 419/3) sonucu olarak "velayet altında bırakılan" çocuk ve mallarına yönelik yapılacak işlemlerde velayete ilişkin hükümlerin uygulanması gerekecektir. Kaldı ki; alınmasına ihtiyaç duyulan araç, velinin kendi malvarlığından karşılanmak suretiyle alınması halinde izne ihtiyaç bulunmamaktadır. Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 74. maddesi gereğince kanuni temsilci olan velinin bu aracın kullanımından dolayı ileride doğabilecek hukuki ve cezai sorumlulukları kabul ettiğine dair noterden tanzim ve tasdik edilmiş taahhütname verme zorunluluğu karşısında velinin kısıtlı adına araç alımı için hakimden izin talebinde bulunmakta hukuki yarar ve kanuni gereklilik yoktur. Buna göre, velayetleri altındaki çocuk için alınacak araç nedeniyle mahkemeden izin alınmasına gerek bulunmadığından, mahkemece açıklanan gerekçeyle izin verilmemesine dair karar doğru olmamıştır. Ancak, davacı velinin bu işlem için, izin almasına gerek bulunmadığından, davanın reddine dair hüküm sonucu itibarıyla doğru olduğundan, ret gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/son).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen şekilde gerekçesi değiştirilmek suretiyle sonucu bakımından doğru olduğundan ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 15.03.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2010/1274, Karar No: 2010/4442, Tarih: 30.09.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/1274 E.  ,  2010/4442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali, Tescil ve Alacak

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil olmadığı takdirde satış bedelinin iadesi davasının reddine dair... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.10.2009 gün ve 518/413 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 2501 ada 52 parselin 25.06.2001 tarihli senetle satın alındığını, satış bedelinin ödendiğini ancak satıcının ölmesi üzerine tapuda devir yapılamadığını açıklayarak öncelikle tapu kaydının iptaliyle vekil edeni adına tapuya tesciline, olmadığı takdirde 22500 TL satış bedelinin yasal faiziyle birlikte davalılardan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, tapuda kayıtlı taşınmazın haricen satılamayacağını, böyle bir sözleşmeye dayanılamayacağını ve devir yapılamayacağının anlaşılması üzerine kaparo olarak verilen 5000 DM.nın kiraya mahsup edildiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 25.06.2001 tarihli harici satışa dayanarak iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur. Dava konusu taşınmaz 2501 ada 52 parsel numarası ile tapuda kayıtlıdır. Tapulu bir taşınmazın mülkiyetinin devrini amaçlayan sözleşmeler Türk Medeni Kanununun 706, Borçlar Kanununun 213 ve Tapu Kanununun 26.maddesi hükümleri uyarınca resmi şekilde düzenlenmedikçe geçerli ve hukuki sonuç doğurmaz. Bu ilke, bir kanıtlama değil, bir geçerlilik koşuludur. Geçersiz bir harici satışa dayanılarak iptal ve tescil isteğinde bulunulamaz. Mahkemece tapu iptali ve tescil isteği yönünden yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden davacı vekilinin bu hususa yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu bölümünün açıklanan nedenlerle ONANMASINA,