muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6022, Karar No: 2020/2000, Tarih: 04.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/6022 E.  ,  2020/2000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın davalı ... ve ... yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 16.09.2006 tarihinde yangın çıktığını, etrafta yapılan araştırma sonrasında yangının davalılardan ...’e ait evin yakınlarında başladığı, ...'in evinin etrafını tel örgü ile çevirmek amacıyla üç işçi çalıştırdığı, bu işte çalışan davalılardan ..., ... ve ... verdikleri ifadelerinde evin etrafına tel çit yaparken kaynak makinesinden çıkan çapak ve kıvılcımların otları tutuşturduğunu beyan ettikleri; olay mahallinde yapılan incelemede, yangının ormana çok yakın bir mesafede olduğu, yangının ormana sirayet etmediği için kamu davası açılmadığını; ancak, yangın söndürme ekipleri ve helikopterin 50 dakika çalıştıklarını ileri sürerek; idarenin uğradığı zarara karşılık, toplam: 4.303,76 TL’nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...; Cankurtaran kasabasında evi bulunmadığını, diğer davalıları tanımadığını, tel örgü çevirmesi ile ilgili bir iş vermediğini, olay mahallinde çalıştıklarından haberi bulunmadığını, istihdam da etmediğini; ancak, arsasının etrafındaki tel çitleri olaydan çok önce dava dışı bir şirketten satın aldığını ve tellerin araziye monte edilmesi işini bu şirketin üstlendiğini, kendisinin istihdam eden sıfatı ile sorumlu olmadığını, BK 55. maddesindeki şartların oluşmadığını, olayın oluş şekline göre kendisine ait arsa ile otların yandığı yerin arasında yol bulunduğundan kaynak makinesi kıvılcımından kaynaklanmasının da mümkün olmadığını beyanla; davanın reddini istemiştir.

Davalılar ... ve ...; oğulları olan ...’ın zararla ilgisi olmadığını, kendisinin davalı ...'un yanında çalıştığını, davayı kabul etmediklerini beyan etmişlerdir.

Davalı ...; ...'in boş arazisinin etrafına tel çit yaparken bulundukları yerin 20 metre kadar uzağında yanında bulunan çocukların uyarması ile yangın çıktığını gördüğünü, hemen olay yerine söndürmek için gittiğini, jandarmaya, itfaiyeye, orman idaresine durumu hemen bildirdiğini, meydana gelen yangınla herhangi bir ilgisi olmadığını; davalı ...'i şahsen tanımadığını, daha önceden iş yaptığı dava dışı Detsan şirketinin tel örgü işi var yapar mısın demesi üzerine bu şirket ile anlaşma yaparak işe başladığını bu olaydan sonra arazinin ...'e ait olduğunu öğrendiğini belirterek; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; sorumluluğun ...'a ait olduğu gerekçesi ile davanın ... yönünden kabulü ile 4.403,76 TL tazminatın olay tarihi olan 16.09.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı kuruma verilmesine; diğer davalılar yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dairemizin, 28/11/2018 karar 2018/4078 E., 2018/12119 K. Sayılı ilamıyla;

"1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) ...Davada, dosya arasında bulunan ... Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/660 esas sayılı dosyasının incelenmesinde; davalılardan ...’un 09.02.2007 tarihinde polise verdiği ifadesinde; ‘’...16.09.2006 tarihinde ... bizden kendisine ait olduğunu söylediği ilimiz ... Mevkiinde bulunan arazisinin çevresine tel örgü çekmemizi istedi. Biz de arkadaşlarım ... ve ... ile kabul ettik ve anlaştığımız ücret karşılığında belirtilen yere giderek çalışmalarımıza başladık...’’ şeklinde beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece; BK'nun 55. (TBK md. 66 ) maddesi ile ilgili yukarıdaki açıklamalar göz önünde bulundurularak davalı ...’un belirtilen polis ifadesi üzerinde durulup varılacak sonuç dairesinde hüküm kurulması gerekirken, bu husus hiç tartışılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş” gerekçesiyle bozulmuştur.

Söz konusu bozma ilamı uyarınca, mahkemece, bu defa; ... ve ... yönünden kabulü ile 4.403,76 TL tazminatın olay tarihi 16/09/2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsili ile davacı kuruma verilmesine, diğer davalılar yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, süresi içerisinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı tarafın sair, davalı ...’in tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının harca yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

28/04/2018 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7139 sayılı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33. maddesi ile 31.10.1985 tarihli ve 3234 sayılı Orman Genel Müdürlüğü Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye "Genel Müdürlük, 2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kağıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır." fıkrası eklenmiş olduğundan, anılan hüküm uyarınca harçtan davacı Orman Genel Müdürlüğünden alınan harçların iadesi gerekir.

Ne var ki, hükmün düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün, HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın sair, davalı ...’in tüm temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükme “8- Davacı, 3234 sayılı Orman Genel Müdürlüğüne İlişkin Bazı Düzenlemeler Hakkında Kanun'un 33/2. fıkrası uyarınca harçtan muaf olduğundan yargılama giderlerine eklenmeyen davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine," bendinin eklenmesi suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6349, Karar No: 2016/6468, Tarih: 16.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6349 E.  ,  2016/6468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının haftalık 55 saatin üzerinde çalıştırıldığını fakat kendisine fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, fazla çalışma ücretlerinin ödenmemesi, öğlen ara dinlenmesinin 30 dakika olarak kullandırılması, hafta sonları ve resmi tatil günlerinde çalışmaya zorlanması ve bu günlere ilişkin çalışmalarının karşığılının ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı nedenlerle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde çalışmaktayken 20.04.2013 günü istifa etmek istediğini söyleyerek insan kaynakları müdürüne başvurduğunu ve tarihinin henüz belli olmaması nedeniyle yazılı dilekçesini daha sonra vereceğini belirttiğini, devam eden iş günlerinde ise amirlerinin izni ve bilgisi dışında, mazeret bildirmeksizin işe gelmediğini bu durumun tutulan tutanaklarla sabit olduğunu, davacının iş akdinin haklı bir nedene dayanmaksızın sonlandırdığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir.

Somut olayda, mahkemenin gerekçesinde davacının Bandırma'da çalıştığı sürede haftalık 6,5 saat ve Diyarbakır'da çalıştığı sürede haftalık 10 saat fazla çalışma yaptığını belirtmesine rağmen tüm çalışma döneminde haftada 10 saat fazla çalıştığı kabulüyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurduğu görülmüştür. Öncelikle davacının Bandırma'da çalıştığına ilişkin bir iddia, bu yönde toplanmış bir delil ve bilirkişinin yaptığı bir hesaplama dosyada mevcut değildir. Mahkemece, hüküm ile gerekçeli kararın gerekçesi arasında çelişki yaratılmış olup bu durum bozma nedenidir.

Yapılacak iş; bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

Yapılacak iş; bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

O halde davalının bu yönü amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14471, Karar No: 2013/10049, Tarih: 23.10.2013

**5. Ceza Dairesi         2013/14471 E.  ,  2013/10049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yaralama ve mala zarar verme suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'nin yapılan yargılanmaları sırasında; Boyabat Asliye Ceza Mahkemesiyle Boyabat Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Boyabat Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 21/05/2013 gün ve 2013/38 E. 2013/48 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13400, Karar No: 2016/11145, Tarih: 21.09.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/13400 E.  ,  2016/11145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62/1, 51, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Asli ve tamamen kusurlu olduğu belirtilen sanık hakkında, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan, tam kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı olayda, asli ve tam kusurlu sanık hakkında adalet, hakkaniyet ve nesafet kurallarına uygun makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12447, Karar No: 2010/2250, Tarih: 23.02.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/12447 E.  ,  2010/2250 K.**

**"İçtihat Metni"**

KDZ.... 1.Asliye Hukuk Mahkemesi

320-74

KARAR

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacıların murisinin, davalıya ait binanın dış cephe boyasının yapılması esnasında düşerek ölmesi nedeniyle tazminat isteminden kaynaklanmaktadır. Davacıların murisi ile davalı arasında işçi işveren ilişkisi yoktur. Uyuşmazlık eser sözleşmesinden doğduğundan kararın temyizen incelenmesi görevi 2797 sayılı Yargıtay kanunun 14.maddesi uyarınca 15. Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 23.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6123, Karar No: 2011/5960, Tarih: 14.10.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/6123 E.  ,  2011/5960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. Ortaklık Şti. ile davalı ... Genel Müdürlüğü Birleşen 2005/324 Esas sayılı davada davacı ... İnş. Ortaklık Şti. ile davalı ... Genel Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı Erzurum 3. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 11.03.2010 gün ve 2006/313-2010/103 sayılı hükmü onayan Dairemizin 07.07.2011 gün ve 2010/4740-2011/4464 sayılı ilâmı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yerel mahkemenin yanlar arasında görülen asıl ve birleşen dava sonucunda verdiği davanın reddine dair kararının davacı vekilince temyizi üzerine Dairemizin 07.07.2011 gün 2010/4740 Esas-2011/4464 Karar sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş ise de; davacı vekilinin 12.10.2011 tarihli dilekçesi üzerine dosyanın yapılan ön incelemesinde temyiz isteminin duruşma istemli olarak yapıldığı, duruşma için gerekli masrafların yatırıldığı ve dava değerine göre duruşmalı inceleme koşulları oluştuğu halde, sehven duruşma yapılmaksızın dosya üzerinde temyiz incelemesi yapıldığı anlaşıldığından, davacı vekilinin dilekçesi maddi hatanın düzeltilmesi niteliğinde görülerek kabulü ile kararın kaldırılması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 07.07.2011 gün 2010/4740 Esas 2011/4464 Karar sayılı onama ilâmının kaldırılmasına, temyiz incelemesi sonuçlanmamış hale geldiğinden Dairemizin 27.05.2010 günlü icrayı geri bıraktırma kararının temyiz incelemesi sonucuna kadar devamına, duruşmayla ilgili diğer usulü işlemlerin tamamlanması için dosyanın kaleme iadesine, Dairemiz esasının bu şekilde kapatılmasına, 14.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17917, Karar No: 2014/21512, Tarih: 25.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/17917 E.  ,  2014/21512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 19/09/2013

Numarası : 2011/549-2013/456

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili müvekkilinin 28.03.2011 tarihinde haksız olarak işten çıkarıldığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmisini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının 11.03.2010 tarihinde yeterli temizlik yapmaması, 06/11/2010 tarihinde işe devam etmemesi dolayısıyla yazılı savunması alınarak uyarıldığını, yazılı savunmalar dışında da görevini aksatması sebebi ile davacı asile amirlerince uyarılar yapıldığını, yapılan uyarılara karşın davacının olumsuz davranışları devam ettiğini ve son olarak 28/03/2011 tarihinde tekrar yeterli temizlik yapmaması dolayısıyla yazılı olarak savunması istendiğini ve davacının savunmasında " ne kadar maaş o kadar iş? " yazdığını belirterek önceki olaylar, savunmalar ve davacının çalışma niyetini taşımadığına dair bu son beyanı birlikte değerlendirilerek, davacının iş akti 4857 sayılı İş Kanununun 25/ll-h maddesine dayalı olarak yapmakla görevli bulunulan görevlerin hatırlatılmasına rağmen yapmamakta ısrar edilmesi nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece feshin haklı nedenle yapıldığına, kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğine ilişkin dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece feshin haklı nedenle yapıldığına, kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğine ilişkin dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda davalının 28/03/2011 tarihli savunma istem yazısıyla davacının yönetim ofis temizliğinin gereği gibi yapılmadığını belirterek savunması talep edilmiş, davacı bu savunma istem yazısının altına " ne kadar maaş o kadar iş ? " yazmıştır. Davacı vekili bu yazıyla ilgili olarak 21.11.2011 tarihli havale dilekçesiyle davalının sunduğu 28/03/2011 günlü saat 17.00'de alınan yazılı savunmada müvekkilinin imzası bulunmadığını, müvekkil yazılı savunmasına "NE KADAR MAAŞ O KADAR İŞ" başlığını atıp savunma yapmaya başlamadan, önünde duran işveren yetkilisi tarafından önündeki kağıt birden alınarak " Senin başka bir şey yazmana gerek yok bu kadar işsizin olduğu bir ülkede seninle çalışmak zorunda değiliz" denilerek işten çıkışının verildiğini beyan etmişse de; davacının bu şekilde savunma verdiğini bu beyanıyla kabul ettiği ve davacının görevlerini yapmamakta ısrar ettiğini işverene beyan ettiği anlaşılmaktadır. Bu husus doğruluk ve bağlılık kurallarına uymadığından işveren feshi haklı olup kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne hüküm kurulmuş olması hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.11 2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7519, Karar No: 2013/8752, Tarih: 30.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/7519 E.  ,  2013/8752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasında ölen sigortalının bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ile davalılardan ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. Maddesidir.

Önceki bozma kararımızda belirtildiği gibi; anılan maddenin kusur sorumluluğuna dayanmasına, davalıların Kurumun rücu alacağından kusurları oranında sorumlu olmasına, davanın teselsül hükümlerine dayalı olarak açılmamış olmasına göre, davalı ...’in %10, davalı ...’nin %20 olmak üzere toplam %30 kusur oranı dikkate alınarak ilk peşin sermaye değerli gelirin %30’unun hüküm altına alınması gerekirken, dava dışı... %20 kusur oranından da davalılar sorumlu tutulmak suretiyle, ilk peşin sermaye değerli gelirin %50’sinin hüküm altına alınması,

Açıldığı tarihteki mevzuat hükümlerine uygun olan davanın, yasal dayanağını oluşturan düzenlemenin, yargılama sürecindeki yasa değişikliğiyle ortadan kalkması nedeniyle reddinde, tarafların sorumluluğu bulunmadığı, her davanın açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirileceği yönündeki usul kuralından hareketle davacının,

davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip katsayı artışları nedeniyle reddedilen miktar yönünden vekalet ücreti ile sorumluluğuna hükmedilemeyeceği, ancak ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur oranı yönünden reddedilen miktarı (ilk peşin sermaye değerli gelirin %20’si) üzerinden vekalet ücretine hükmedilebileceği gözetilmeyerek, davalılar yararına fazla vekalet ücretine hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı ile davalılardan ... avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 30.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.