muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3755, Karar No: 2018/4104, Tarih: 14.05.2018

Mahkemece, davalılar ... ve ... yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, diğer davalı ... yönünden yürüme güçlüğü çektiği için TMK 408. maddesi gereğince kısıtlanarak kızı ...nun kendisine vasi olarak atanmasına karar verildiği, dolayısı ile davalının davaya konu işlemlerde herhangi bir kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

25/08/2017 tarihli ve 30165 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 193. maddesi ile, 663 sayılı KHK'ya eklenen Geçici 15. maddesinin 3. bendine göre "Bu kanun hükmünde kararname ile kaldırılan Türkiye Halk Sağlığı Kurumu ve ... Başkanlıklarının üçüncü kişilerle yapmış olduğu veya taraf olduğu her türlü taahhüt, sözleşme, hak, alacak ve borçları ile dava ve icra takipleri, teşkilat bu Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine uygun hale getirildiğinde Bakanlığa devredilmiş sayılır" şeklinde düzenlenme mevcuttur.

Somut olayda, esasen davacı kurum adına davayı da Sağlık Bakanlığı vekilleri açıp takip etmişler ise de davacı ... Kurumunun, olağanüstü hal kapsamında çıkarılan Kanun Hükmünde Kararname ile hak ve alacaklarının Sağlık Bakanlığına devredildiği anlaşılmaktadır, mahkemece bu konuda değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekmektedir.

2- Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davaya konu eylemlerin gerçekleştirildiği zaman diliminin 18/06/2013 ile 25/03/2014 tarihleri arası olduğu, tazminat istemli eldeki davanın 21/11/2014 tarihinde açıldığı davalı ...'ın ise haksız fiil tarihi ve dava tarihinden çok sonra, ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 19/02/2015 gün, 2014/975 esas ve 2015/120 karar sayılı ilamıyla fiziksel rahatsızlıkları nedeniyle kısıtlanarak kızının vesayeti altına alındığı anlaşılmaktadır. Davalı ...'nın davalı ...'ın damadı olduğu ve onun maaş kartını alarak davaya konu eylemi gerçekleştirdiği hususu tartışmasız olup maaş kartı kendi uhdesinde ve muhafazasında olması gereken ve eylemlerinin sonuçlarını ön görmesini önleyen bir rahatsızlığı da bulunmayan davalı ...'ın bilgisi dışında hesabına para aktarılıp oradan çekildiğinin kabul edilmesi hayatın olağan akışına aykırıdır. Şu halde, davalı ... oluşan zarardan hukuken sorumlu olup bu davalı yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1) ve (2) no'lu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 14/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28966, Karar No: 2015/10744, Tarih: 12.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28966 E.  ,  2015/10744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şirvan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2014

NUMARASI : 2014/1-2014/418

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan nar bahçesi ve sebze bahçesinin dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19108, Karar No: 2018/1965, Tarih: 21.03.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/19108 E.  ,  2018/1965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; Mahkemece,"aynı ara kararı ile her iki tarafa da yüklenen külfetin belli sürede yerine getirilmesi istendiği halde taraflardan birine bu süre geçtikten sonra da ileri sürdüğü delile dayanma hakkı tanıyıp, diğer tarafı bu haktan yoksun bırakmak adil yargılanma ilkesinin temel prensiplerinden olan silahların eşitliği ilkesine aykırı olduğuna işaret edilerek; mahkemece yeniden keşif günü belirlenerek masrafı davalı tarafça karşılandığında taşınmaz başında yeniden keşif yapılması, davetiye ve diğer giderleri yatırılarak katılımlarının sağlanması halinde tanıkların taşınmaz başında dinlenerek davacıyla davalının zilyetliğinin başlangıcı, süresi ve zilyetliğinin sürdürülüş şekli, her iki tarafın taşınmazları arasındaki ortak sınırın neresi olduğu, davacı taraf senet deliline dayanmaktan vazgeçtiğini ileri sürdüğüne göre taşınmazdaki zilyetliğinin neye dayalı olduğu, kadastro tespit tarihine kadar en az 20 yıl süreyle zilyet olup olmadığı hususlarının sorulup saptanması, ondan sonra ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; daavanın kabulüne, çekişmeli 166 ada 12 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile fen bilirkişisinin 30.03.2015 havale tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfiyle gösterilen kısmın davalı ... adına, (B) harfiyle gösterilen kısmın davacı ... adına takip eden ada ve parsel numarası ile tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mehkemece, 25.09.2014 tarihli celsenin 2 nolu ara kararı ve 26.12.2014 tarihli celsenin 1 nolu ara karar gereğince, davalı tarafa keşif masrafı ile tebligat masraflarını karşılamak üzere süre verildiği; davalı vekilinin sürelere riayet etmeyerek, masrafları karşılamaması sebebiyle keşif yapılamadığı; Mahkemece verilen ikinci sürenin 6100 sayılı HMK'nın 94/2 ve 116 devamı gereği kesin olduğu ve yeniden süre verilemeyeceği; takdir edilen kesin süre içerisinde söz konusu ara kararın yerine getirilmediği gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmiş ise de varılan sonuç yasal düzenlemelere uygun düşmemektedir.

Mahkemece 26.12.2015 tarihli celsede 28.10.2014 tarihine keşif günü verilmiş olup 3 nolu ara kararda "önceki keşif ara kararlarının aynen baki kalmasına" denilerek önceki keşif ara kararlarına atıf yapılmış; önceki tarihli keşif ara kararlarında ise davalı tarafa keşif gün ve saatine kadar süre verilmiş olup süresi içerisinde keşif giderlerinin yatırılmamasının sonuçları belirtilmemiş; 26.12.2014 tarihli celsede de 02.02.2015 tarihine keşif günü verilmiş; ve yine "önceki keşif ara kararlarının aynen baki kalmasına" denilerek önceki keşif ara kararlarına atıf yapılmış olup yine süresi içerisinde keşif giderlerinin yatırılmamasının sonuçları belirtilmemiştir. Takip eden 27.02.2015 tarihli celse ise 6100 sayılı HMK'nın 94/2 ve 116 devamı maddeleri gereğince davalı vekilinin keşif talebi reddedilmiştir. Bu şekilde yöntemine uygun şekilde verilmeyen ve sonuçları doğru şekilde açıklanmayan kesin süreye dayanılarak karar verilemez. Hal böyle olunca, mahkemece öncelikle keşif gün ve saati belirlenerek, davalı tarafa keşif giderlerini yatırması için yöntemine uygun ve makul bir süre verilmeli, kesin mehle uymamanın sonuçları yöntemince ve ispat külfeti kendisine düşen davalılara ihtar edilmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Usulüne uygun olmayan ara karara dayanılarak yazılı gerekçeyle hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 21.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6838, Karar No: 2017/8952, Tarih: 07.11.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/6838 E.  ,  2017/8952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR : 1-S... Vek. Av....

2-...

3-. ... Vs.

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerinde 16.11.1983- 31.12.1985 tarihleri arasında hizmet aktine dayalı sigortalı olarak çalıştığının ve sigortalılık başlangıç tarihinin 16.11.1983 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile davacının davalı .... ve ortakları ünvanlı iş yerinde 16.11.1983 ila 14.12.1985 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 12.03.1966 doğumlu olduğu, 16.11.1983 işe giriş, 28.01.1985 varide tarihli 18846 sicil numaralı davalı işyerinden verilen işe giriş bildirgesinde çırak olduğunun yazılı olduğu, davalı kurum cevabında 22.05.1984 tarihli denetimde davacının 16.11.1983 tarihinden itibaren çırak olarak çalıştığı, denetime istinaden davacının işyerinde 16.11.1983 tarihinde çırak olarak işe başladığına dair işe giriş bildirgesinin verildiğinin belirtildiği, işyerinin torna atolyesi işyeri olduğu, davacının 15.12.1985 tarihinde dava dışı işyerinde sigortalı çalışmalarının başladığı, davacı ve bordro tanıklarının dinlendiği, davacının bir kısım çalışmalarının çırak olarak geçtiğini beyan ettikleri, ... Merkezi Müdürlüğü yazısında davacının merkezlerinde çıraklık eğitimi gördüğüne dair herhangi bir kaydının olmadığı belirtildiği, davacının sigorta sicil numarasının 28.01.1985 yılında alındığı, ancak 16.11.1983 yılındaki işe girişine istinaden numaranın bu tarihe çekildiğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3. Maddesinin II/B bendine göre “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

./..

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3. Maddesinin II/B bendine göre “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

./..

Davada tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihinde yürürlüğe giren 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası yürürlükte olup 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlükte değildir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 2089 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir. Davada tespiti istenen dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir iş yeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği, 5.maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği, 16.maddesinde ise işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20.maddesinde sözleşmenin bir örneğinin mahalli Çıraklık Eğitimi Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Öte yandan 506 sayılı Yasa'nın 11/12/1981 tarihli 2564 sayılı Yasa ile değiştirilen 60/G maddesinde 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edileceği, Geçici 54. maddesinde ise 01/04/1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60/G maddesinin uygulanmayacağı bildirilmiştir.

Öte yandan 506 sayılı Yasa'nın 11/12/1981 tarihli 2564 sayılı Yasa ile değiştirilen 60/G maddesinde 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edileceği, Geçici 54. maddesinde ise 01/04/1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60/G maddesinin uygulanmayacağı bildirilmiştir.

506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesinde bu tür hizmet tesbiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda, davacının 18 yaşını ikmal etmeden önce 16.11.1983 tarihinde davalı işyerinde çırak olarak çalışmaya başladığını gösterir işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesi davacının çırak olarak nitelendirilmesi sonucunu doğurmaz.Davacı, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.Ayrı bir çıraklık sözleşmesi bulunmadan ve akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanat kazandırmak olduğu saptanmadan davacının çırak olduğuna karar verilemez. Dosyada davacı ve bordo tanıklarının davacının çalışmasının bir kısmında çırak olduğuna dair beyanları bulunduğu halde davacının çırak olduğu tarihler yeterince araştırılmadan davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

./..

Yapılacak iş; davalı kurumun 22.05.1984 tarihli denetim belgelerini getirtmek, davacının 16.11.1983 tarihinde başlayan çalışmasında, davacının çırak olarak çalıştığı süreleri bordro tanıklarına veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanlarına sorarak tespit etmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan eksik araştırma ve inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, temyiz eden davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'na iadesine, 07.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/17908, Karar No: 2016/4985, Tarih: 20.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/17908 E.  ,  2016/4985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, yaralama

HÜKÜM : ... hakkında yaralama suçlarından:

TCK'nın 86/2, 86/3-e, 53, 58 maddeleri gereği 3 kez 6 ay hapis cezası ile mükerrirlere özgü infaz rejimi,..., ..., ... ve ... hakkında yaralama suçlarından:TCK'nın 86/2, 62, 52 maddeleri gereği 2.000TL. adli para cezası,..., ..., ...ve ... hakkında katılan ...'a ve katılan sanık ...'a karşı mala zarar verme suçlarından: İkişer kez TCK'nın 151/1, 62, 52 maddeleri gereği 2.000TL. adli para cezası.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan sanık ... ile katılan ... ve müşteki ...'un ...'a ait ...plaka sayılı araç ile eğlenmek için ...'a ait birahaneye geldikleri, alkol alırken bir ara ... ile ...'ın ellerindeki bira şişeleriyle birlikte birahanenin dışına çıktıkları,ikaz edilmelerine rağmen dışarıda alkol almaya devam etmeleri nedeniyle iş yeri sahibi katılan sanık ... ile diğer katılan sanıklar ...,... ve ... ile aralarında tartışma yaşandığı,bu tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga esnasında ...'nin bıçak ile ... ... ve ...'i basit tıbbı müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaraladığı, ... ve...i'nin de bu şahıslar tarafından basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralandıkları ayrıca ...'nin kavga esnasında gözlüğünün kırıldığı ve Bekir'e ait araca da kavga esnasında tekmelenerek zarar verildiği bu şekilde yaralama ve mala zarar verme suçlarının işlendiği iddia edilen olayda;

1-Katılan sanıklar ..., ... ve ... ile sanık ... hakkında yaralama ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına karşı yapılan temyiz başvurularının incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanık ve katılan sanıkların temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında katılan sanıklar ..., ... ve ...'a karşı yaralama suçlarından verilen mahkumiyet kararlarına karşı yapılan temyiz başvurusunun incelenmesinde;

a- Katılan sanıklar ... ve ...'in yaralanmalarına dair Aile Hekimliğince düzenlenen 26/05/2010 tarihli adli rapor formlarında tanımlanan yaralanmaların şekli ve cinsi dikkate alınarak kesici alet yaralanması niteliğinde olup olmadığı için kati rapor alınması gerekirken yeterli ayrıntıyı içermeyen adli rapor formları ile yetinilerek yargılamaya devamla hüküm kurulması,

b- Sanığın, olaydan önce saldırıya uğradığını savunması karşısında sanık lehine TCK'nın 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan karar verilmesi,

b- Sanığın, olaydan önce saldırıya uğradığını savunması karşısında sanık lehine TCK'nın 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan karar verilmesi,

c-Sanığın adli sicil kaydında gözüken ilamlardan hangisinin tekerrüre esas alındığının kararda gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10677, Karar No: 2021/3927, Tarih: 15.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/10677 E.  ,  2021/3927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, devriye görevini ifa eden polis ekiplerinin sanığın hal ve hareketlerinden şüphelenmeleri üzerine kimlik kontrolü yaptıkları esnada sanığın birden fazla suçtan aranmasının olması nedeniyle arkadaşı olduğunu söylediği "..." adlı şahsın ismini kullanma şeklinde gerçekleşen eyleminde mağdur adına hiç bir belge düzenlenmediği gibi, herhangi bir suç soruşturması veya kovuşturmasından bahsedilemeyeceği ve iddianame konusu olmayan önceki olayları gerekçede gösterildiğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesine uyduğu ve idari yaptırımı gerektirdiği, ancak anılan Yasanın 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nın 322. ve Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan Kabahatler Kanunu'nun 20/1. maddesi uyarınca sanık hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 15.03.2021 günü oybirliğiyle karar verildi.