muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2536, Karar No: 2007/12127, Tarih: 10.07.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/2536 E.  ,  2007/12127 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Tokat İş Mahkemesi

Tarih                :  5.10.2007

Davacı, 1.5.1995-1.1.2000 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  01.05.1995-01.01.2000 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  01.05.1995-01.01.2000 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim ,irketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede, 1995 .1998 yıllarında teslim ettiği ürün bedelinden tevkifatların yapıldığı,adına kayıtlı  tarım arazisinin bulunduğu.01.01.2000 tarihin de tarım Bağ-kur sigortalısı olarak tescil edildiği  Tarım Kredi Kooperatifine üye olmadığı.ziraat odası ve Pancar Ekiciler odası kaydı  araştırılmadan  tevkifat kesintisi bulunmayan  dönemler  yönünden de istemin kabulüne karar verildiği görülmektedir.

Mahkemece kesintinin  bulunduğu, dönemler yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise de prim kesintisinin bulunmadığı  1996-1997 yılları yönümden  de 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar araştırılmaksızın  yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Yapılacak iş.davacının  Ziraat Odası ve Pancar Ekiciler Kooperatifi üyesi olup olmadığı.kayıtlı ise hangi tarihte üye olduğu. devam edip etmediği  sorularak  tevkifat olmayan yıllar yönünden 2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesindeki kayıtlar araştırılarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin  eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17519, Karar No: 2020/5267, Tarih: 22.09.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/17519 E.  ,  2020/5267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince; gerekçeli kararın davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... oğlu ...’ye doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalılara, gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 22.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9215, Karar No: 2012/2028, Tarih: 13.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/9215 E.  ,  2012/2028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan sosyal sigorta yardımları sonucu uğranılan Kurum zararının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma üzerine,ilamında belirtildiği şekilde davalılardan ... ve ... hakkında açılan davanın reddine, diğer davalılar ... ve ... yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... ve .... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 10. ve 26.maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26.maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı, ya da, hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, Kurum tarafından gönderilen peşin değer cetvelindeki gelire girme tarihi itibariyle bağlanan gelirin ilk peşin değeri (sosyal yardım zammı da dahil edilerek ) 11.406,50 TL olmasına rağmen, mahkemece kanun ve katsayılardan kaynaklanan artışların da ilave edilmesi sonucu ilk peşin değerli gelirin hatalı belirlendiği anlaşılmaktadır.

2- Davalı ... yönünden davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesinde düzenlenen kusur sorumluluğuna dayanmaktadır. Hükme esas alınan kusur raporunda davalı ... %100 kusurlu olup, hakkaniyet indirimi yapılması isabetsizdir.

3- Diğer taraftan davalı işverenin 506 sayılı Yasanın 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet, sigortalının işe girişi, süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekmekte olup, mahkemece davalı işverenin 10. madde uyarınca sorumlu olduğunun kabul edilmiş olması isabetli ise de; işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, belirlenecek ilk peşin değerli gelirler ile, davaya konu masraf ve ödemeleri oluşturan tazminat miktarından, Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uyarınca dava dışı üçüncü kişi kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak karar verilmesi gerekirken, fazla rücu alacağına hükmedilmiş olması,

2-Dava tarihindeki mevzuat ve içtihatlara uygun olarak açılan davanın, anılan iptal hükmü nedeniyle oluşan hukuksal durum gereğince kısmen reddine karar verilmesinde, tarafların sorumluluğu bulunmadığı halde, davacı Kurumun davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekalet ücretiyle sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Kanunun temyize dair hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hüküm fıkrasının tümüyle silinerek, yerine; davalılardan ... ve ... hakkında açılan davanın REDDİNE, davalılardan ... ve ....hakkında açılan davanın kısmen kabulü ile;

1-11.406,50 TL alacağın, 5.703,25 TL'nın davalılar ... ve ....müştereken ve müteselsilen, bakiye alacak 5.703,25 TL 'nin davalı ...'ten gelir bağlama onay tarihinden, itibaren işleyecek yasal faizi ile alınarak, davacıya verilmesine,

2- Harçlar Kanunu uyarınca alınması gereken 677,54 TL harcın, 338,77 TL 'sinin davalılar ... ve ....teselsülen, kalan 338,77 TL'nin davalı ...'ten tahsili ile hazineye irad kaydına,

3-Davacı tarafından yapıldığı anlaşılan toplam 2.309,24TL yargılama giderinin davanın kabul red oranı dikkate alınarak, 2.140,10TL'nin davalılar ... ve .... müştereken ve müteselsilen, 1.070,05 TL'sinin davalı ...'ten alınarak, davacıya verilmesine, bakiye yargılama giderinin davacı üzerinde bırakılmasına,

4- Davacı kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan....uyarınca hesap ve takdir olunan 1.368,78TL'nin 1.000,00TL 'sinin davalılar ... ve ...müteselsilen ve müştereken, kalanının davalı ...'ten alınarak, davacıya verilmesine, ifadelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ... ve ... alınmasına, 13.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13419, Karar No: 2021/14973, Tarih: 13.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/13419 E.  ,  2021/14973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Araç satış sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olarak açılan davada ... 6. Asliye Hukuk ve İstanbul 20. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, araç satış sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı malın bedel farkı istemine ilişkindir.

... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, HMK'nın 6/1. maddesindeki genel kural gereğince davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi yetkili olduğundan davalı vekilinin yetki itirazının kabulü ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

İstanbul 20. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, davanın konusu para borcu olduğundan davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK 89. maddesine göre, aksi kararlaştırılmadıkça para borçları alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde de ifa edilebileceği, davacının adresinin ... olduğu, davalının adresinin Kağıthane olduğu, bu kapsamda davanın açıldığı yer itibariyle davacının genel ve özel yetkili mahkemelerden birinde davasını açtığı, yekti itirazının yerinde olmadığı bu kapsamda yetkili mahkemenin ... 6.Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkemenin, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesi olduğu, aynı Kanunun 10. maddesinde de sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenleme olmakla ayrıca BK'nin 73.(6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.
Yargıtay — Esas No: 2013/23615, Karar No: 2013/17166, Tarih: 23.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/23615 E.  ,  2013/17166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı ... International Ltd.Şti'ne ait işyerinde önce alt işveren ... Ltd.Şti. bünyesinde çalıştığını daha sonra diğer davalı ... Şirketinin ihaleyi aldığını, ancak ihale bitiminde ihaleyi tekrar ... Ltd.Şti.'nin kazandığını kendisini işe başlatmadığını belirterek ihale süresinin bitimi nedeniyle iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, feshin geçersizliğine ve alt işverenler ... veya ... şirketlerinden birine işe iadesine ve işe başlatmama ve boşta geçen süre ücretinden tüm davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Şirketi, diğer davalılar ile arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bunmadığını davacının kendi işçisi olmadığını davanın husumet yönünden reddini, davalı ... Şirketi davacının son dönemde kendi şirketlerinde çalışması bulunmadığını davacının işvereninin ... ve ... Şirketi olduğunu husumet itirazı nedeniyle davanın reddini, davalı ... Şirketi ise asıl işverenin ... Şirketi olduğunu, davacı ile belirli süreli iş sözleşmesi yapıldığını ve ihale sonunda sözleşmenin kendiliğinden sona erdiğini savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davacının temizlik elemanı olarak 05/07/2005 tarihinde asıl işveren ... Şirketi nezdinde ilk olarak 1065891 SGK işyeri numaralı ..., daha sonra 1071020 SGK işyeri nolu ... End.Firması ve son olarak 1095823 SGK işyeri nolu ... Şirketinde aralıksız çalıştığı, 30/06/2012 tarihinde yeniden ihaleyi alan ... End.Firmasının davacıyı işe almadığı ve iş akdini feshettiği, ihaleyi yeni kazanan ... End. Firmasının herhangi bir ihbar ya da uyarı göndermeden ve hiçbir sebep gösterilmeden davacıyı işten çıkardığı fesih sebeplerinin ıspat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının ... Şirketine işe iadesi ile tazminatlardan tüm davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalarına karar verilmiştir.

Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işverene geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işverene geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce alt işverenin, ilişkinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması, ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukukî bir ilişki bulunmamaktadır. Hukukî ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri halinde, alt işverenler arasında İş Kanunu'nun 6 ncı maddesi anlamında bir işyeri devrinin bulunduğunun kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden hizmet akitlerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

Yapılan bu açıklamalara göre; işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.