muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15466, Karar No: 2020/3695, Tarih: 15.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/15466 E.  ,  2020/3695 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki komşuluk hukukundan doğan yıkım davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1- Gerekçeli kararın dahili davalılardan ... ve ...’a doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu,

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

2- Dosyanın incelenmesinde; davacıya ait ... ili, Merkez, ... Mahallesi, Köyönü Mevkiinde bulunan 1063 sayılı parsel ile davaya konu edilen ... ili, Merkez, ... Mahallesi, Köyiçi Mevkiinde bulunan 1882, 1883 ve 1884 sayılı parsellerin UYAP sisteminde bulunan Tapu Kadastro Bilgi Sistemi (TAKBİS) üzerinden tapu bilgisi sorgulandığında bu taşınmazların pasif durumda olduğu anlaşılmış olup adı geçen parsellere ilişkin güncel tapu kayıtlarının ilgili tapu müdürlüğünden getirtilerek evraka eklenmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 15.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/882, Karar No: 2017/4770, Tarih: 05.06.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/882 E.  ,  2017/4770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ek prim ve hizmet belgesi verilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile hakkında tahakkuk ettirilen aylık prim ve gecikme zammı yönünden borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; Kurum 24.11.2011 tarihli kontrol memuru raporuyla dava dışı ... adlı kişinin davacı işveren nezdinde 15.08.2011 tarihinden itibaren işe başladığının tespit edildiğini öne sürerek 2011/8,9,10 aylara ilişkin ek aylık prim ve hizmet belgesi istemiş, davacı tarafından kurum işlemine itiraz edilmiş, itirazın reddi üzerine davacı tarafından süresinde işbu dava açılmıştır. Kurum raporu dayanağı olan 22.11.2011 tarihli tutanakta, denetim esnasında işyerinde bulunan dava dışı ... ve ...'in kimlik bilgileri ve işe başladıkları tarihler yazılmak suretiyle tutanak düzenlenmiş, düzenlenen tutanak ... ve Kurum denetmenleri tarafından imzalanmış, diğer işyeri çalışanı Neslihan imzadan imtina ederek tutanağı imzalamamıştır. Denetmen raporunda, Aylık Prim Hizmet Belgesinde isimleri olan iki personelin izinli oldukları belirtilmiştir. Dosya kapsamında bulunan işyeri kayıtlarından, davacı işyerinde 2 bodrolu çalışan olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacı tanıkları dinlenmiştir. Birisi ...'in abisi, diğeri komşu işyeri sahibi olan davacı tanıkları, ...'in davacı işyerinde çalışmadığını beyan etmişlerdir. Denetmen raporunda çalıştığı tespit edilen ... ve denetim esnasında izinli oldukları belirtilen bodrolu çalışanlar dinlenilmemiştir. Mahkeme, tanık beyanlarında çalışma olmadığının beyan edilmesi, Kurum denetiminde işyeri kayıtlarının incelenmemesi, çalışma olup olmadığına dair çevresel soruşturma yapılmadığı gerekçesiyle ...in davacı işyerinde çalışmasının olmadığını kabul ederek davanın kabulüne karar vermiştir.

Mahkemece, ... de dinlenerek ayrıca diğer bodro tanıkları da dinlenmek suretiyle çalışma iddiası araştırılmalı, tüm dosya kapsamı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22042, Karar No: 2021/14187, Tarih: 02.11.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/22042 E.  ,  2021/14187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nun 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılarak sanığın beraatine dair hükmün Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine yapılan incelemede;

03/02/2016 tarihli Alo 136 Gümrük Muhafaza İhbar hattına gelen sanığa ait Şenol Ünlü Mamüller adlı iş yerinde kaçak sigara satışı yapıldığı yönündeki ihbar sonrası Cumhuriyet Savcısından alınan yazılı arama emri ile ihbardan yaklaşık 1 ay sonra 04/03/2016 günü saat 13.30-14.30 zaman aralığında bahse konu iş yerinde yapılan aramada tezgah çekmecesinde 50 paket, pasta dolabında 50 paket, işyerinin arka kısmındaki mutfak bölümündeki dolabın içerisinde tencereye konulmuş vaziyette 42 paket olmak üzere 7 farklı markadan toplam 100 paket kaçak sigaranın ele geçirildiği olayda; sanığın aşamalardaki savunmalarında kaçak sigaraları satmadığını, eşi ile birlikte içmek amaçlı bulundurduğunu, suçlamaları kabul etmediğini belirttiği,

5271 sayılı CMK'nun 116-119. maddelerinde arama kararının hangi hallerde ve ne şekilde alınacağı kanun koyucu tarafından açıkça düzenlenmiş olup, sanık ... dava konusu kaçak eşya hakkında mahkemece verilmiş bir arama kararı olmaksızın, gecikmesinde ne gibi bir sakınca olduğu açıklanmadan ve mesai saati içerisinde Cumhuriyet Savcısı tarafından verilen yazılı arama iznine dayanılarak yapılan aramanın usul ve yasaya aykırı olduğu ve ele geçen delillerin de hukuka aykırı delil niteliğinde olup, Anayasamızın 38. maddesinin 6. fıkrası da "Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular delil olarak kabul edilemez." hükmü ve yine 5271 sayılı CMK'nun 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkraları da hukuka uygun surette elde edilen delillerin kullanılabileceği, kanuna aykırı elde edilenlerin ise hükme esas alınamayacağı şeklinde açık düzenlemeleri karşısında, hiçbir aşamada suçlamayı kabullenmemiş olan sanık hakkında hukuka aykırı şekilde elde edilen ve kaçak olduğu anlaşılan eşyanın hükme esas alınamayacağı, somut olayda yapılan arama işleminin CMK'nun 116-119. ve 127. maddelerindeki düzenlemelere aykırı olup usulsüz olduğu gözetilerek bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı gerekçe ile beraat kararı verilmiş ise de; neticesi itibariyle doğru olan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde

görülmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nun 302/1. madde ve fıkrası gereğince ESASTAN REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Yasanın 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın gereği için Bilecik 1. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6123, Karar No: 2023/6650, Tarih: 20.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/6123 E.  ,  2023/6650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/71 Esas, 2023/430 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/959 E., 2021/911 K.

Taraflar arasındaki Şirketin feshi ve tasfiyesi ile ortaklıktan çıkma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, davacının, davalılar yanında işçi sıfatı ile çalışmış ve halen aydınlatma imalat ve pazarlama işinde çalıştığını, davalı ...'in bahanelerle aldığı vekaletnameler ile gerek bankadaki gerekse diğer idari birimlerdeki ilişkilerini kullanarak müvekkili adına şirketler kurup, şirketler arası geçişler yapıp, krediler kullanarak paralar teslim almış olduğunu ve fakat müvekkilinin bu işlerden hiç bir zaman haberinin olmadığını, davalının bankacıları kullanarak habersiz şekilde müvekkilini borçlandırdığını ve sosyal güvenlik hayatını, medeni hayatını etkileyecek olumsuzluklara sebep olduğunu, davalıların haksız menfaat temin ettiğini beyanla şirketin tasfiyesine, rekabet hükümlerine aykırı davrandıklarının tespitine, vekaleti kötüye kullandıklarının tespitine, olmadığında, ortaklıktan müvekkilin çıkarılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece; yapılan yargılama sırasında davacı vekili 28.03.2019 tarihli ve 2 nolu duruşmaya katıldığı ancak 20.02.2020 tarihli bir sonraki duruşmaya mazeret bildirmeksizin gelmediğinden, bu tarih itibarı ile dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 150/1inci maddesi gereğince tarafların müracaatına kadar işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davacı vekilinin süresi içerisinde sunduğu yenileme talebi uyarınca belirlenen duruşma günü taraflara tebliğ edilerek yargılamaya devam edildiği ancak davacı vekili 30.09.2021 tarihli ve 7 nolu duruşmaya katılarak haberdar olduğu 16.12.2021 tarihli duruşmaya ise katılmadığından davalı vekilinin gerekçesiz mazereti de reddedilmiş olduğundan basit yargılama usulüne tabi iş bu davanın HMK'nın 320/4. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının önceki vekili olan Avukat İbrahim Halil Eroğlu'nun, Bakanlık Kayıtları da incelendiğinde de görüleceği üzere, 16.09.2021 tarihinde noter atamasının gerçekleştiğini, Avukat İbrahim Halil Eroğlu'nun noter atamasının gerçekleşmesi, baro kaydının silinmesi, UYAP sisteminde bunun gözükmesi ve işlenmesine rağmen davacıya muhtıra çıkarılmadığını, bu yasal zorunluluğa rağmen müvekkilinin adil yargılanma hakkının ortadan kalktığını ve mağduriyetinin sabit olduğunu belirterek ilk derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının önceki vekil Avukat İbrahim Halil Eroğlu'nun 16.09.2021 tarihinde Noter olduğu ve baro kaydının silindiği ileri sürülmüş ise de, ilk derece mahkemesinden eski hale getirme talep edilmediği, Bölge adliye mahkemesince resen göz önünde tutulacaklar dışında, ilk derece mahkemesinde ileri sürülmeyen iddia ve savunmalar dinlenemeyeceğinin 6100 sayılı Kanun 357/1 inci maddesi ile belirlendiği, ayrıca, davanın açılmamış sayılmasına karar verilen duruşmadan önce 18.10.2021 tarihli ön büro havalesiyle Avukat ... adına vekaletname dosyaya sunulduğu ancak yeni vekalet sunan vekil de duruşmaya katılmadığı, İlk derece mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen hususları tekrarla ayrıca yeni vekaletnamenin 18.10.2021 tarihli havale ile sunulmuş ancak UYAP kaydının 14.11.2021 tarihinde yapıldığını, 18.10.2021 tarihi yeni duruşma tarihinin verildiği son celseki tarihten sonraki tarih olmakla birlikte UYAP kaydı yapılmadığından yeni vekilin duruşma tarihinden haberdar olmamasına sebebiyet verildiğini belirterek kararın kaldırılmasını ve ilk derece mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, şirketin tasfiyesine, rekabet hükümlerine aykırı davrandıklarının tespitine, vekaleti kötüye kullandıklarının tespitine, olmadığında, ortaklıktan çıkma istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 150/1inci ve 320/4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, şirketin tasfiyesine, rekabet hükümlerine aykırı davrandıklarının tespitine, vekaleti kötüye kullandıklarının tespitine, olmadığında, ortaklıktan çıkma istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 150/1inci ve 320/4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6884, Karar No: 2020/620, Tarih: 03.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/6884 E.  ,  2020/620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ...'ten alınmasına, 03/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18588, Karar No: 2014/2484, Tarih: 13.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/18588 E.  ,  2014/2484 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/341855

MAHKEMESİ : Yunak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

NUMARASI : 2010/259 (E) ve 2011/27 (K)

SUÇ : Mühür Bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de, elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 15.09.2010 tarihli mühür bozma tutanağına konu 18.08.2010 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren müşteki Meram Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin mühürleme tarihinden önce 30.10.2009 tarihinde özelleştirildiği anlaşıldığından, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK.nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.