muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/108, Karar No: 2022/1929, Tarih: 28.12.2022

40. Öte yandan Sincan 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 01.10.2009 tarihli ve 2008/579 E., 2009/454 K. sayılı dosyasında; davacı arsa sahipleri tarafından yüklenici şirket aleyhine kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi davası açılmış, yapılan yargılama sonucunda davanın kabulü ile kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshine karar verilmiş ve karar 09.04.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

41. Az yukarıda da açıklandığı üzere yükleniciden daire satın alan üçüncü kişiler, yüklenici edimini tam ve eksiksiz olarak yerine getirmesi hâlinde yüklenicinin halefi olarak mülkiyete hak kazanabilecek olup, arsa sahiplerinin yapım aşamasında yükleniciye veya yüklenicinin göstereceği üçüncü kişilere pay devri, inşaata finansman sağlayabilmesi için yükleniciye verilmiş avans niteliğindedir. Yükleniciye isabet eden bağımsız bölümleri satın alan kişilerin de inşaatın yapım aşamasında olduğunu, yüklenicinin edimini ifa etmesi hâlinde hak sahibi olacaklarını bildiklerinin kabulü gerekir. Sözleşme gereği yükleniciye isabet eden bağımsız bölümleri arsa sahiplerinden satın alan üçüncü kişilerin hakları, sözleşme geriye etkili olarak feshedildiği için korunamayacak iken sözleşme gereği arsa sahiplerine isabet eden bağımsız bölümleri arsa sahiplerinden satın alan üçüncü kişilerin hakları ise muhafaza edilecektir.

42. Eldeki uyuşmazlıkta olduğu gibi tapuda devir işlemi arsa sahibi tarafından yapıldığından, mevcut karine de arsa sahibinin kendisine ait bağımsız bölümü sattığı yönündedir. Ancak bu karinenin aksinin ispatı mümkün olup, arsa sahibi tapuda devrettiği bağımsız bölümün dava dışı yükleniciye bırakıldığını, bu bağımsız bölümün yüklenici tarafından satıldığını, onun istek ve talimatıyla tapuda devrin kendisi tarafından yapıldığını kanıtlayabilir.

43. Somut olayda, dava konusu C blok 11 nolu bağımsız bölüm davacı ...’a vekâleten dava dışı ... tarafından davalıya satılmış olup, aynı satış senedinde vekil ...’nın dava dışı ... Konut Yapı Kooperatifi'ne vekâleten de kooperatif adına kayıtlı A blok 37 nolu bağımsız bölümü de dava dışı üçüncü kişiye sattığı görülmektedir.

44. Sosyal Güvenlik Kurumundan gelen yazı cevabına göre vekil ...’nın 15.02.2002-27.08.2004 tarihleri arasında yüklenici şirkette sigortalı olarak çalıştığı, aynı zamanda taşınmazda hissedar olan ... Konut Yapı Kooperatifi'nin de vekili olduğu ve aldığı vekâletnamelerle kooperatif adına kayıtlı A Blok 11-28-25-43-31-7-15 nolu bağımsız bölümlerin satışını yaptığı anlaşılmaktadır.

44. Sosyal Güvenlik Kurumundan gelen yazı cevabına göre vekil ...’nın 15.02.2002-27.08.2004 tarihleri arasında yüklenici şirkette sigortalı olarak çalıştığı, aynı zamanda taşınmazda hissedar olan ... Konut Yapı Kooperatifi'nin de vekili olduğu ve aldığı vekâletnamelerle kooperatif adına kayıtlı A Blok 11-28-25-43-31-7-15 nolu bağımsız bölümlerin satışını yaptığı anlaşılmaktadır.

45. Mahkemece 11.07.2017 tarihinde yapılan keşif sırasında dinlenen tanıklardan ... beyanında, emlakçılık işi yaptığını, vekil ...’nın yüklenici şirkete isabet eden bağımsız bölümleri yüklenici şirket adına sattığını bildiğini, tanık ... ise beyanında, kooperatif başkanı olduğunu, vekil ...’nın yüklenici şirketin işlerini takip ettiğini, C blok 11 nolu bağımsız bölümün davalının kardeşinin inşaatta taşeron olarak yaptığı işlere karşılık davalıya devredildiğini, dava konusu bağımsız bölümün yüklenici şirkete isabet eden bağımsız bölüm olduğunu ifade etmiştir.

46. Dosya içerisinde yer alan delillerin değerlendirilmesi sonucunda, dava dışı vekil ...’nın, inşaatın başlangıcından itibaren yüklenici şirket adına hareket ettiği, dava konusu bağımsız bölümün de yükleniciye isabet eden dairelerden olup arsa sahibi davacıdan aldığı vekâletname ile C blok 11 nolu bağımsız bölümü yüklenici adına davalıya sattığının kabulü gerekmektedir. Bu durumda mahkemece, arsa sahipleri tarafından tapuda devredilen bağımsız bölümün, dava dışı yükleniciye bırakılan yerlerden olduğunun kabulüne ilişkin verilen direnme kararı yerindedir.

47. Diğer taraftan dava tarihi 26.11.2007 olduğu hâlde, direnmeye ilişkin gerekçeli karar başlığında 25.06.2012 olarak gösterilmiş ise de; bu yanlışlık, mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde bulunduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

48. Hâl böyle olunca, mahkemece usul ve yasaya uygun olarak verilen direnme kararı açıklanan gerekçelerle onanmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasın yer olmadığın,

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9724, Karar No: 2017/13699, Tarih: 04.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/9724 E.  ,  2017/13699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde olmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tutuklu bulunduğu kuruma, adına gönderilen koliden çıkan ayakkabı tabanına gizlenen uyuşturucu maddenin X-Ray cihazından geçişi esnasında fark edilmesi karşısında, sanık hakında TCK.nun 35. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8031, Karar No: 2020/9299, Tarih: 17.12.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/8031 E.  ,  2020/9299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : DİKİLİ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak

1- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “02.09.2013” yerine “06.06.2013” olarak yanlış yazılması,

2- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa

Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13969, Karar No: 2015/31311, Tarih: 09.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/13969 E.  ,  2015/31311 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/363953

MAHKEMESİ : Acıpayam(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2013

NUMARASI : 2013/450 (E) ve 2013/456 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarında denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi yerine, CMK'nin 231/11. maddesine aykırı olarak, önceden hapis cezasına karar verilmiş iken sonradan açıklanan hükümde kamuya yararlı işte çalışma tedbirine karar verilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 324/4. maddesi gereğince terkin tutarı altında kalan yargılama giderlerinin hazine üzerinde bırakılması gerektiği gözetilmemiş ise de; bu husus kararın kesinleştirme aşamasında mahkemesince dikkate alınabileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK'nin 50/1-(f) maddesi uyarınca "kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına" çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde "temizlik işinde çalıştırılmasına" karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın kamuya yararlı işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesi ile ilgili fıkradaki ''temizlik işinde çalıştırılmasına'' cümlesinin hükümden çıkartılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/473, Karar No: 2012/1393, Tarih: 03.02.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/473 E.  ,  2012/1393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.10.2007 gününde verilen dilekçe ile birleşen dosya davalıları aleyhine 10.12.2010 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.04.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747.maddesine dayalı geçit irtifakı kurulması istemine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının maliki olduğu 42 sayılı parsel yararına bilirkişi rapor ve krokisinde gösterildiği üzere 1 ve 47 sayılı parseller aleyhine geçit tesis edilmiştir.

Hükmü, 47 sayılı parsel maliki Hazine temyiz etmiş, karar Dairemizin 30.12.2009 tarihli ilamıyla ve ilamda gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyulmuş, dava önceden olduğu gibi kabul edilmiştir.

Kararı 47 sayılı parsel maliki davalı Hazine temyiz etmiştir.

İzlenen pafta örneğine göre, davacının 42 sayılı parselinin geçit ihtiyacında olduğu açıktır. Geçit davalarında amaç, geçit ihtiyacında olan taşınmazın genel yolla bağlantısının sağlanmasıdır. Oysa, kurulan geçitle davacı parseli 300 ada 1 sayılı parsel olarak gösterilen DSİ’ye ait kanal ve yola bağlanmıştır. Şayet, DSİ kanal ve yol olarak paftasında gösterilen 300 ada 1 sayılı parsel DSİ’nin bir kamu hizmetinde kullandığı yer ise davacının buradan geçerek daha kuzeydeki yola çıkması olanaklı değildir. Diğer taraftan incelenen tapu kayıt örneğinden 47 sayılı parselin “kanal” vasfıyla tapuda kayıtlı olduğu görülmektedir.

Mahkemece yapılması gereken iş, ilgili DSİ’ye pafta örneği gönderilmek suretiyle 47 sayılı parselden yol olarak gelip geçme olanağı bulunup bulunmadığını sorup saptamak, aynı şekilde 300 ada 1 sayılı parselden davacının yol olarak yararlanmak suretiyle daha kuzeydeki genel yola çıkma imkanı bulunup bulunmadığını sormak, istemi bunun sonucuna uygun değerlendirmek olmalıdır.

Değinilen yönler gözardı edilerek eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2375, Karar No: 2009/8373, Tarih: 30.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/2375 E.  ,  2009/8373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti babaya bırakılan müşterek çocuk ...14.08.2005 doğumludur.Küçükle anne arasında her hafta Cumartesi ve Pazar günü kişisel ilişki kurulması, babanın velayet görevini gereği gibi yerine getirmesini engeller ve babayı eve bağımlı hale getirir.O halde ayın belirli haftalarında kişisel ilişkinin düzenlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır. Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.(HUMK.md.438/7)

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle mahkeme hüküm fıkrasının 3. bendinde yer alan “hafta” sözcüğünün hükümden çıkarılmasına yerine “… ayın l. ve 3. haftaları” sözcüklerinin yazılması suretiyle hükmün bu kısının düzeltilmiş olarak, diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte açıklanan nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının ve alınmayan 60 TL. temyiz başvurma harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, istek halinde temyiz peşin harcını yatıran davacıya geri verilmesine,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 30.04.2009
Yargıtay — Esas No: 2015/14671, Karar No: 2016/7835, Tarih: 24.05.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/14671 E.  ,  2016/7835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece 05.04.2013 tarihli ek karar ile mala zarar verme suçundan doğrudan adli para cezasına hükmedilmesi ve verilen kararın kesin nitelikte olması nedeniyle, mala zarar verme suçu bakımından sanığın temyiz talebinin reddine karar verilip, ek kararın sanığa yöntemine uygun şekilde tebliğine rağmen, sanığın ek kararı temyiz etmediği görülmekle, mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak kanun yararına bozma yoluna gidilmesi ile iddianame ile sanık hakkında 6136 sayılı Yasa'nın 13/1. maddesinin de tatbiki istendiği halde bu suçla ilgili olarak hüküm kurulmadığı anlaşıldığından, mahallinde her zaman karar verilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

1-Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı uyarınca sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkumiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat teorik de olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. İhtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en temel amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir, o halde ceza yargılamasında mahkumiyet, büyük veya küçük bir ihtimale değil, kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Her hukuk devletinde kabul edilen ve masumluk karinesi ile sıkı bir ilgisi bulunan şüpheden sanık yararlanır (in dubio pro reo) ilkesine göre yapılan ceza muhakemesinin sonunda fiilin sanık tarafından işlendiğinin yüzde yüz açıklığa ulaşmaması halinde mahkumiyet kararının verilemeyeceği, T.C. Anayasa'nın 38/4. maddesi ile İnsan Hakları Evrensel Beyannamesinin 11. maddesi, İnsan Hakları ve Avrupa Sözleşmesinin 6/2. maddesi, Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi'nin 14/2. maddelerinde açıkça kabul edilmiş olup, bu ilkenin dayanağını, bir suçlunun cezasız kalmasının, bir masumun mahkum olmasına tercih edilmesi gerektiği esasının oluşturduğu kabul edilmekle;

Dosya kapsamından, 04.10.2010 günü 09.15 ile 15.30 saatleri arasında müştekinin ikamet kapı kilidi kırılarak, yatak odasında bulunan çelik kasanın kilit deliği zorlanarak açılıp, müşteki ... ve evde misafir olarak bulunan diğer müşteki ...'e ait 8.500 Euro, 2.500 TL, 6.000 TL değerindeki ziynet eşyaları, tabanca ve cep telefonun çalındığı, olay yerinden herhangi bir delil elde edilemediği, müşteki Burak'ın, olay sabahı saat 08.00 sıralarında bir şahsın, sabit ev telefonunu aradığı, ancak ses vermeden bir süre dinleyip, telefonu kapattığı yolundaki beyanı üzerine, telefon kayıtlarının incelenmesinde, müştekiye ait sabit ev telefonunun saat 08.24'te sanığın ablası olan ve hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilen ... adına kayıtlı hat ile arandığı ve “...” baz istasyonunun kullanıldığının tespit edildiği, ...'in, arama yapılan numaranın kendisine ait olduğu ancak kardeşi olan ve Bursa'da ikamet eden sanık tarafından kullanıldığını söylediği, olayın bu şekilde gelişmesi üzerine, müşteki Mustafa'nın, sanık ve ablasının uzaktan akrabaları olduğu, sanığın yaklaşık 6 ay kadar önce evine misafirliğe geldiği, olaydan 15-20 gün kadar önce de sanığın, Almanya'da bulunan oğlundan borç para istediği, bu nedenle sanıktan şüphelendiğini ileri sürdüğü, sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği, müştekiden borç para istediği ve evine gidip geldiği hususlarının doğru olduğu ancak hırsızlık yapmadığı, akraba oldukları için müştekiyi zaman zaman aradığı, olay günü ise arayıp aramadığını hatırlayamadığı yolunda savunmada bulunduğu, müşteki ...'in, yargılama aşamasında dinlettiği tanıkları olan.... ve ...'un, 22.11.2012 tarihli duruşmada, 3 yıl önce sanığın ablası ....'in, müşteki ...'dan borç para aldığı, kendilerinin de kefil olduğu, Sibel'in borcu ödememesi nedeniyle müşteki ...'nın parayı kendilerinden istediği, bu sırada ....'in “onun çok parası var, evinde kasa var” deyip, kardeşi olan sanığa hitaben “o kasayı kıracaksın, o parayı alacaksın” dediğini duydukları yolunda beyanda bulundukları, mahkemece eldeki delillerle sanığın atılı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan mahkumiyetine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın, hırsızlık olayının meydana geldiği gün müştekinin sabit ev telefonunu araması ve Bursa'da ikamet eden sanığın suç mahalli olan.... baz istasyonunu kullanması dışında, olayın herhangi bir görgü tanığı olmadığı, suça konu eşyaların sanıktan ele geçirilmediği gibi sanığın da suçlamayı inkar ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın atılı suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeterli derecede kesin ve somut nitelikte her türlü şüpheden uzak, inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, atılı suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,