muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2039, Karar No: 2024/3371, Tarih: 30.10.2024

Davacı 1.12.2015 tarihli  dilekçesi ile bilirkişi raporuna itirazlarının kabulü ile ek rapor alınmasını, bu talep kabul edilmeyecek ise 3.702.930,99 TL alacağın faiz, yargılama giderleri ve vekalet ücreti ile birlikte kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, 1 yıllık kira sözleşmesinin Borçlar Kanunu hükümleri uyarınca yenilendiğini, fuzuli şagil olmadığını kira ve talep edilen ecrimisil bedellerinin ödendiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesi,davanın kısmen kabulüne ıslah talebi de nazara alınarak 1.875.370,26 alacağın davalıdan 6183 sayılı yasanın 51 maddesi hükmü uyarınca değişen oranlarda gecikme zammı uygulanarak tahsiline, davalının dava tarihinden sonra yaptığı 562.619,69 TL ödemenin infaz aşamasında nazara alınmasına karar vermiş,

Tarafların istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin kararıyla ; Davacı vekilinin İstinaf talebinin esastan reddine, Davalı vekilinin İstinaf talebinin kabulü ile hükmün kaldırılmasına davanın kısmen kabulü ile 10.000 TL alacağın dava tarihi 16.05.2014 tarihinden, bakiye 1.865.370,26 TL alacağın ıslah tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline fazlaya ilişkin istemin reddine, davalı tarafça dava tarihinden sonra yapıldığı anlaşılan 562.619,69 TL ödemenin infaz aşamasında dikkate alınmasına karar vermiştir.

Tarafların temyizi üzerine; Dairemizin çoğunluğu tarafından davanın kısmi dava olarak kabulüne, Cezai şartın tahsiline ilişkin kısma temyiz itirazlarının reddine, Davalı tarafından ödenen  ecrimisilin cezai şart bedelinden mahsup hükmünün yanlış olduğuna işaretle bu kısım bakımından Bozma yapılmıştır.

Cezai şartın tahsiline ilişkin temyiz itirazlarının reddine ve cezai şart bedelinden ecrimisil bedelinin mahsubu kısmının bozulmasına ilişkin hükümlere katılıyorum.

Şöyleki hükme esas alınan 21.12.2019 tarihli bilirkişi raporunda; cezai şart bedeli usulüne uygun olarak bilirkişi tarafından 1.875.370,26  TL hesaplanmıştır. Bunun dışında Davalı kiracının  başka mahkemede açtığı tahliye talebine karşı kiracılığın  devam ettiğine ilişkin davası reddedilerek kesinleşmekle, ( Davacı kiraya veren idare, iki yoldan biriyle ,mahkeme kararı ya da idari yolla tahliyeyi sağlayabilir)  25.3.2013 tarihinde idari yoldan tahliye gerçekleştirilmiş ve Davalı kiracı 1 yıllık kira sözleşmesinin sona erdiği 1.10.2003 tarihinden itibaren 2886 sayılı 75 maddeye göre kiralanan yerde İşgalci konumuna gelmiştir. ihale ile kiralanan yerin  1 yıllık kira süresi bittikten sonra ecrimisile dönüşen kira bedellerinin cezai şart bedelinden düşülmesi mümkün değildir. Sözleşmede ifaya ekli olarak kararlaştırılan cezai şart vardır ve sözleşme hükmüne göre kira süresi sonunda kiralananın tahliye edilmemesi nedeniyle kararlaştırılmış, ecrimisilden ayrı olarak aynen ödenmesi gereken bedeldir. Ecrimisil ise fuzuli  işgal nedeniyle  ödenen bedeldir.(Yargıtay 3 Hukuk Dairesinin 2017 7014 esas, 2017 14038 karar sayılı kararı )

Sayın daire çoğunluğunun davayı kısmi dava olarak nitelendirmesine katılamıyorum, açıklamak gerekirse  “6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107 nci maddesiyle düzenlenen belirsiz alacak davası; davanın açıldığı tarihte alacağın tutarının ya da değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin davacıdan beklenemeyeceği ya da bunun olanaksız olduğu durumlarda, alacaklının, hukuksal ilişkiyi ve en az bir tutar ya da değeri belirterek açabileceği dava olarak tanımlanabilir.

Belirsiz alacak davasının getirdiği en önemli etkin koruma, usul ekonomisi ve hak arama özgürlüğüne hizmet etmesi yanında, davacının yüksek yargılama giderlerine katlanma ve dava konusu hakkın zamanaşımına uğrama riskini azaltmasıdır. Alacak belirsiz olduğundan davacı yargılama sırasında talep sonucunu artırabilir; bu hâlde davanın ıslahı kurumundan bahsedilemez ve artılan talep yönünden davalının zamanaşımı def’î de dinlenmez. Talep artırımında bulunulmaz ise Mahkeme alacağın miktarını tespit etmek ve taleple bağlı kalarak dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden alacağa hükmetmek durumundadır.

Öncelikle;Dava konusu alacak miktarının veya değerinin belirlenmesi yargılama sırasında başka bir olgunun tespitinin gerektirdiği durumlarda somut uyuşmazlıkta feshin haklılığını çözümlenmesinde olduğu gibi alacak belirsiz ve tartışmalı kabul edilmelidir. Hakimin takdiri veya yasal nedenlerle indirim yapılarak alacak miktarı veya değerin belirlenmesi halinde de alacak belirsizdir.(Yargıtay 6.Hukuk Dairesinin 2013/10140 esas, 2013/13360 karar sayılı ilamı; Davacı kira sözleşmesinin haksız feshi nedeniyle mahrum kalınan kardan Şimdilik 100.000 TL'nin tahsini talep etmiştir, davalının kira sözleşmesi feshini haklı olup olmadığı, haklıysa davacının mahrum kaldığı karın tespiti yargılamayı gerektirdiğinden kesin ve önceden sadece Davacı tarafından belirlenemeyecek  bilirkişi incelemesi yapılması gerektirmektedir Bu nedenle dava Belirsiz alacak davası olarak açılmış olup  belirsiz alacak davası açmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır)

Cezai şart bedeli için  feshin haklı olup olmadığının tespiti gerektiğinden ve bedel tazminat kabilinden olup likit olarak kabul edilmediğinden nitekim dairemiz kararlarında İtirazın iptali davalarında İcra inkar tazminatına hükmedilmediği  ayrıca cezai şart bedelinden indirim yapıldığında karşı taraf lehine vekalet ücreti takdir edilmediğinden  belirli alacak sayılamaz.

Sonuç talepte “Taşınmaz mal kira şartnamesi hükümleri gereğince bilirkişi incelemesi sonucu belirlenecek cezai şartın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi talebine bağlı olarak 10.000 TL bedel üzerinden dava açıldığı ” belirtildiğine göre “ belirsiz alacak davası” olarak açıldığı kabul edilmelidir.

Sonuç talepte “Taşınmaz mal kira şartnamesi hükümleri gereğince bilirkişi incelemesi sonucu belirlenecek cezai şartın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi talebine bağlı olarak 10.000 TL bedel üzerinden dava açıldığı ” belirtildiğine göre “ belirsiz alacak davası” olarak açıldığı kabul edilmelidir.

Davacının yargılama sırasında 01.12 2015 tarihli 3.702.930,99 TL alacak talebi  ,belirsiz alacak davası açılmakla bedel artırımına ilişkindir. Bu nedenle ıslah dilekçesi olarak kabul edilemez. Bu dava türünde, davanın açılması ile birlikte zamanaşımı kesildiğinden artırılan talebe karşı zamanaşımı itirazı dinlenilemez.

Bu nedenlerle ;cezai şart bedeli olan Ekim 2003 ile Nisan 2013 tarihleri arasında kalan 1.875.370, 26 TL'nin belirsiz alacak davası hükümlerine göre dava tarihi 15.4.2013 den (kararda yanlış olarak 16.5.2014) işleyecek yasal faiziyle tahsiline hükmedilmesi gerektiği kanaati ile Sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir.30.10.2024
Yargıtay — Esas No: 2016/8629, Karar No: 2016/9980, Tarih: 02.11.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/8629 E.  ,  2016/9980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Dava, tapu kaydında düzeltim isteğine ilişkindir.

Davacılar dava konusu 2,3,9,10 ve 52 parsel sayılı taşınmazların maliki olan babaları ....'in baba isminin murislerinin isminin yanlış kaydedildiğini, ........ olan kaydın nüfus kayıtlarına uygun şekilde “.... oğlu....” olarak düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen karar, Yargıtay 14. Hukuk Dairesince “ Dava konusu taşınmazların tapulama tutanağı ve dayanağı belgeler celb edilmemiş, nüfus müdürlüğünden kayıtta geçen kişi ile aynı kimilk bilgilerine sahip bir başka kişinin kaydının bulunup bulunmadığı sorulmamış, zabıta araştırması yanlış yapılmıştır. O halde mahkemece yapılacak iş; dava konusu taşınmazların tapulama tutanakları ve dayanağı belgeler getirtilmeli, nüfus müdürlüğünden kayıtta geçen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişinin kaydının bulunup bulunmadığı sorulmalı kaydı düzeltilecek kişinin nüfus kaydı, tapu ve dayanakları ile bağlantı oluşturacak şekilde incelenmeli ve kök kayıt olduğu anlaşılan piresul oğullarının nüfus kaydı istenmeli, taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı zabıta tarafından araştırılmalı, gerekirse keşif yapılarak davacının göstereceği tanıkların ve hayattta olan tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlemeli ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne ilişkin karar Dairece “ Dava konusu taşınmazların kadastro tutanakları bir çok kez istenmesine rağmen gelen kayıtlarda tutanakların kesinleşme şerhli ve onaylı örnekleri bulunmadığı gibi, dayanağı kayıt ve belgeler gönderilmemiş, miras bırakan ...’in nüfus kaydı ile kök kayıt olduğu anlaşılan ... oğullarının nüfus kaydı istenmemiş, yine kaydı düzeltilmesi istenen....oğlu....adında bir kişinin nüfusa kayıtlı olup olmadığı sorulmamış, keşif yapılarak tespit bilirkişileri ile tanıklar taşınmazların başında dinlenmemiştir.” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda yeniden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

, 02.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14454, Karar No: 2014/14594, Tarih: 06.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/14454 E.  ,  2014/14594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORLU 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARASI : 2010/326-2011/900

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, ekonomik nedenlere dayalı olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, yemek ve servis yardımı yapıldığını, yılda bir defa 50,00 TL ederinde erzak yardımı yapıldığını, haftanın 6 günü 08.00 – 20.00 saatleri arasında çalıştırıldığını, yılda 3 tam maaş tutarında ikramiye uygulaması olduğunu, ancak 2005 yılından sonra düzenli olarak ödenmediğini, genel tatil günlerinde çalıştırıldığını beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücret, genel tatil günleri ücreti ve ikramiyenin davalı işverenden tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren, davacı işçinin tüm işçilik alacaklarının işveren tarafından ödendiğini ve ibra edildiğini, ekonomik nedenlere dayalı olarak davacı işçinin işten çıkartıldığını, iddia edilen ücretin doğru olmadığını, servis, erzak ve ikramiye uygulaması olmadığını, fazla çalışma yapılmadığını, yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığını, genel tatil günlerinde çalışılmadığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının, davalı işverene ait işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin, ekonomik kriz nedeniyle 4857 Sayılı Yasa’nın 17. Maddesi kapsamında davalı işveren tarafından feshedildiği, davacının kıdem tazminatı almaya hak kazandığı gerekçesiyle söz edilen tazminatlarla fazla çalışma ücreti ile bayram ve genel tatil ücretlerinden de indirim yapılarak isteklerin kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı işçi aylık ücretini işveren kayıtlarından daha fazla bir miktar olarak açıklamış, davalı işveren ise imzalı bordrolara dayanmıştır. İşverene karşı dava açmış olan davacı tanıkları iddiayı doğrulamışlar. Davalı tanıkları ise ücreti bilmediklerini açıklamışlardır. Dosyadaki mevcut delillerle ücret noktasında tam bir kanaate ulaşılması mümkün olamamıştır. Bu durumda meslek kuruluşları ile sendikalardan ücret araştırması yapılmalı ve alınacak olan cevaplar dosya kapsamıyla yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak karar verilmelidir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada işçiye verilen ara dinlenme süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada işçiye verilen ara dinlenme süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacı işçinin günde 12 saat çalıştığı her iki taraf tanıklarının anlatımıyla belirlenmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıdaki ilkelere aykırı olarak 1,5 saat yerine 1 saat ara dinlenmesi düşülerek fazla çalışma ücreti hesabı hatalı olup bu yönde ayrı bir bozma nedenidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.