muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/12054, Karar No: 2021/7036, Tarih: 18.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12054 E.  ,  2021/7036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu Antakya ili, ... köyü 1944, 1303 ve 1305 parsel sayılı taşınmazlara bozma ilamına uyularak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dosya bulunan bilgi ve belgelere göre dava konusu taşınmaza ilişkin olarak davalı idare tarafından Hatay 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde 2018/42, 43 ve 44 Esas sayılı olmak üzere kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın tescili davalarının açıldığı, dosyaların derdest olup istinaf incelemesinde bulunduğunun bildirildiği anlaşılmıştır.

Bir taşınmazla ilgili kamulaştırmasız el atma davası devam ederken kamulaştırma bedel tespit tescil davası açılması halinde, aslolan kamulaştırma davası olup, kamulaştırmasız el atma davasında bedel tespit tescil davasının bekletici mesele kabul edilmesi gerekir. Bu nedenle yukarıda belirtilen esas numaralarına haiz dosyalar dava konusu taşınmazlara ilişkin olup işbu dosyanın davacılarının da davalı olarak gösterilip gösterilmedikleri kesin olarak tespit edilip sonucuna göre yukarıda yazıldığı gibi işlem yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Kabule göre de;

a)Davacılar vekilinin son celseye bildirdiği mazeretin belgeye dayandırılmaması nedeniyle reddine karar verildiğine göre H.M.K’nun 150/1 maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

b)Davacılar vekilinin son bozma kararı öncesinde talep toplamı 157.017,50 TL olduğu halde, talep aşılmak suretiyle 166.314,82 TL olarak davanın kabulüne karar verilmesi,

c)Dava konusu taşınmazlardan 1944 parsel sayılı taşınmazın hüküm fıkrasında 944 parsel olarak yazılması,

d)1305 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında yer alan ipotek şerhinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

e)Tüm davacıların vekaleti sunulduğu halde, vekilin ölü malik ... vekili olarak gösterilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1193, Karar No: 2014/3252, Tarih: 20.03.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/1193 E.  ,  2014/3252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm katılan ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek;

1) Keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası, kesinleşen orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine ablike edilerek düzenlenecek bu haritalarda komşu ve yakın komşu parsellerin birlikte gösterilmesi,

2) Yine değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınıp dava dosyası içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 20/03/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9941, Karar No: 2012/14500, Tarih: 10.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9941 E.  ,  2012/14500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge kullanmak

HÜKÜM : 1) 2004 takvim yılında sahte belge kullanmak suçu nedeniyle:

213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b-1. maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi gereğince sanığın 20 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

2) 2005 takvim yılında sahte belge kullanmak suçu nedeniyle:

213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b-1. maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi gereğince sanığın 20 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

3) 2006 takvim yılında sahte belge kullanmak suçunedeniyle:

213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b-1. maddesi, 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi gereğince sanığın 20 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

Sanığın yasal şartları oluşmayan duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilip incelenerek gereği görüşüldü:

Sakarya Ticaret Sicil Memurluğu'nun 15/12/2010 tarih 6740 sayılı yazısı ve eklerinin incelenmesinde; sanık ...'ın ... Medikal Tıbbi Malzeme ve Cihaz Pazarlama Ticaret Limited Şirketi Müdürlüğü görevinin suç tarihlerinden sonra 19/06/2009 tarihinde başladığı, 09/02/2004 tarihli Ticaret Sicil Gazetesi içeriğinde ... Medikal Tıbbi Malzeme ve Cihaz Pazarlama Ticaret Limited Şirketi Müdürlüğü görevinin sanık görev alana kadar ...'a ait olduğu belirtilmiş olduğundan ve hüküm fıkrasının 5. maddesi gereğince suç tarihlerinde şirket müdürü olan ... ve şirket ortağı olan ... haklarında 17/02/2011 tarihinde Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunulmuş olması nedeniyle, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından; hüküm fıkrasının 5. maddesi gereğince haklarında suç duyurusunda bulunulmuş olan suç tarihlerinde şirket müdürü ... ve şirket ortağı olan ... haklarındaki soruşturma dosyası derdest ise getirtilip incelenmesi, kamu davası açılmış ise

ilgili Mahkemeden dosyanın getirtilip incelenerek davaların birleştirilme yönünün düşünülmesi, birleştirilememesi halinde ise ayrıntılı özetinin tutanağa geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren bilgi-belgelerin onaylı örneklerinin alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2741, Karar No: 2021/17761, Tarih: 22.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/2741 E.  ,  2021/17761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanığın 12.06.2015 tarihinde katılanlar ... ve ...’a yönelik eylemleri bakımından kurulan hükümlerin incelenmesi neticesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, aynı soyunma odasında askıya asılı bulunan kıyafetlerinden katılan ...’ten 100 TL, katılan ...’ten ise 200 TL para çaldığı ve bu suretle suçun bir fiil ile birden fazla mağdura karşı işlendiği ve 5237 sayılı TCK’nın 43/2. maddesi yollamasıyla 43/1. maddelerinde yazılı aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanarak tek bir ceza verilip artırım yapılması gerekirken yazılı şekilde iki kez cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

II-Katılan ... ile müşteki ...’a yönelik 05.06.2015 ve 13.06.2015 tarihli eylemler bakımından kurulan hükümlerin incelenmesi neticesinde;

Sanığın üzerine atılı katılan ... ve müşteki ...’a yönelik nitelikli hırsızlık suçu bakımından sanığın mahkumiyetine yetecek ölçüde her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller olmadan, ceza hukukunun evrensel olarak kabul edilen ''şüpheden sanık yararlanır'' ilkesi gereğince beraati yerine yetersiz gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/603, Karar No: 2015/5173, Tarih: 19.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/603 E.  ,  2015/5173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu %11,3 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalıya 506 sayılı Yasa kapsamında iş kazası kolundan gelir bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ile davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi.......... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

16.02.1996 tarihli iş kazası sonucu, prosedür kapsamında alınan Adli Tıp Kurumu Genel Kurul karıyla iş kazası tarihi itibarıyla %11,3 oranında sürekli iş göremezlik durumuna maruz kaldığı anlaşılan davacı sigortalıya, anılan oran üzerinden iş kazası kolundan gelir bağlanması istemine ilişkin olan davada; Mahkemece, uyulan 14.05.2012 günlü bozma ilamı uyarınca, 16.02.1996 iş kazası tarihi itibarıyla %11,3 oranında sürekli iş göremezlik durumuna girildiğinin ve sigortalıya 04.07.2008 günlü Yüksek Sağlık Kurulu Rapor tarihini takip eden aybaşı olan 01.08.2008 tarihinden itibaren gelir bağlanmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin, Adli Tıp Kurumu Genel Kurul karıyla 16.02.1996 günlü iş kazası nedeniyle, anılan iş kazası tarihi itibarıyla %11,3 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalındığının tespitine yönelik kabulü yerindedir. Ancak, iş kazası tarihi itibarıyla sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalıya, iş kazası kolundan Yüksek sağlık Kurulu rapor tarihini takip eden aybaşı olan 01.08.2008 tarihinden gelir bağlanmasına yönelik kabulü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 3279 sayılı Kanunla değişik 99’uncu maddesinin 1’inci fıkrasında; “Bu kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıklar, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrar. Bu durumda olanların gelir ve aylıkları, yazılı istek tarihini takip eden aybaşından itibaren başlar” hükmü yer

almaktadır. Söz konusu hüküm ile; belli bir süre (beş yıl) talep edilmeyen iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortası haklarının zamanaşımına uğrayacağı öngörülmüş, ancak yeniden bu haklara kavuşmak isteyen sigortalı için mutlaka Kuruma yazılı olarak başvuru koşulu getirilmiştir. Zamanaşımına uğrayan gelir veya aylık, artık talep tarihini takip eden aybaşından başlayacak olup, buradaki yazılı talep koşulu hem geçerlilik hem de ispat koşuludur.

almaktadır. Söz konusu hüküm ile; belli bir süre (beş yıl) talep edilmeyen iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortası haklarının zamanaşımına uğrayacağı öngörülmüş, ancak yeniden bu haklara kavuşmak isteyen sigortalı için mutlaka Kuruma yazılı olarak başvuru koşulu getirilmiştir. Zamanaşımına uğrayan gelir veya aylık, artık talep tarihini takip eden aybaşından başlayacak olup, buradaki yazılı talep koşulu hem geçerlilik hem de ispat koşuludur.

Öte yandan 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun “zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans” başlığını taşıyan 97’nci maddesinin ilk fıkrasıyla; “Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı tarihten itibaren beş yıl içinde istenmeyen kısmı zamanaşımına uğrar” düzenlemesi getirilmiştir.

Bu kapsamda uyuşmazlığın çözümü, kanunların zaman bakımından uygulanmasına ilişkin kuralların incelenmesini zorunlu kılmaktadır. Kanunlar, metinlerinde belirtilen tarihte yürürlüğe girer ve buna bağlı olarak hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Kanunların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkileyip etkilemeyecekleri, yani, geçmişe etkili olup olmadıkları ile ilgili mevzuatımızda genel bir hüküm yoktur. Ancak, “toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve özellikle kanunlara karşı güveni sağlamak ve hatta kanun koyucunun keyfi hareketlerine engel olmak için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre, gerek Özel Hukuk ve gerekse Kamu Hukuku alanında, kural olarak her Kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır; o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Hukuk güvenliği bunu gerektirir (Prof. Dr. Necip Bilge, Hukuk Başlangıcı, 14. Baskı, Turhan Kitabevi, Ankara, 2000, sh:193-194; Prof. Dr. A. Şeref Gözübüyük, Hukuka Giriş ve Hukukun Temel Kavramları, 18. Baskı, Turhan Kitabevi, Ankara 2003, sh:73).

Hukuk devletinin hukuki güvenlik ilkesi, herkesin bağlı olacağı hukuk kurallarını önceden bilmesi, tutum ve davranışlarını buna göre güvenle düzenleyebilmesi anlamına gelir. Kişilerin davranışlarını düzenleyen kurallar onlara güvenlik sağlamalıdır. Bu güvenliğin sağlanabilmesi, her şeyden önce, devletin kendi koyduğu hukuk kurallarına kendisinin de uymasına bağlıdır. “Kanunları uygulama durumunda bulunanların da, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak yolda yorumlamamakla yükümlüdür” (Yargıtay HGK; 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E. 1988/232 K; 13.10.2004 tarih ve 2004/10-528 E. 2004/533 K; 06.04.2005 tarih ve 2005/10-183 E. 2005/241 K; 14.03.2007 tarih ve 2007/3-121 E. 2007/128 K. sayılı kararları).

Kanunların geriye yürümemesi kuralının istisnaları arasında; kazanılmış hakları ihlal etmemek kaydıyla kanunun yargılama hukukunu düzenlemesi, kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin olması ve beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar bulunmaktadır. Tamamlanmış hukuki durumları yeni kanun veya düzenleyici kuralın etkilememesi ve onlar üzerinde hukuki sonuç doğurmaması ise, kazanılmış hakları saklı tutma amacı gütmektedir.

Anılan istisnalardan olmayan 5510 sayılı Kanunun 97’inci maddesinin 1’nci fıkrasının geriye yürüyeceğine ilişkin bir düzenleme yoktur. Bu nedenle bu madde ile

getirilen hükümler ancak maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren doğan ölüm aylıklarının zamanaşımı süre ve işleyişi yönünden uygulanacağının kabulü gerekir.

Açıklanan ilkeler çerçevesinde anılan hüküm ve somut olay değerlendirildiğinde : 506 sayılı Kanunun 99’uncu maddesinde belirlenen sürede istenmeyen gelir veya aylığın tümünün zamanaşımına uğrayacağı ve bu gerçekleştiğinde gelir veya aylığın yazılı talep tarihini takip eden aybaşından itibaren bağlanabileceği, başka bir deyişle yazılı talep tarihinden önceki gelir veya aylıkların istenemeyeceği düzenlenmiştir. 5510 sayılı Kanunun 97/1’inci maddesinde ise; her bir gelir veya aylık için beş yıllık zamanaşımı süresi öngörülmüş, gelir ve aylığın doğumundan itibaren beş yıl içinde istenmemesi halinde zamanaşımına uğrayacağı belirtilmiştir. Burada 506 sayılı Kanunun 99’uncu maddesindeki “gelir ve aylıkların yazılı talep tarihinden itibaren başlayacağı”na ilişkin hükme paralel bir düzenleme yapılmamıştır.

Öte yandan; Sosyal Güvenlik Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 118’inci maddesinin 2’nci fıkrasında yer alan “Kanunda aksine hüküm bulunmayan, iş kazası, meslek hastalığı ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıklara hak kazanıldığı tarihten itibaren, talep tarihi beş yılı aştığında, talep tarihinden geriye doğru beş yıllık kısmı hak sahiplerine ödenir. Geriye kalan kısım ise zamanaşımına uğrar” yorumunun anılan 5510 sayılı Kanunun 97/1’inci maddesi hükmünün aynı sonucu doğuracak ancak uygulama pratiği sağlayacak şekilde ifadesinden ibaret olduğu görülmektedir.

Şu halde yapılması gereken iş; 16.02.1996 tarihli iş kazası nedeniyle davacı sigortalının, iş bu dava tarihi öncesinde davalı Kuruma gelir bağlanmasına yönelik bir başvurusunun bulunup bulunmadığı, bulunması halinde ilgili başvuru tarihleri araştırılıp belirlenerek, yukarıdaki ilkeler çerçevesinde yapılacak inceleme ve değerlendirme sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ile davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ile davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1798, Karar No: 2015/7787, Tarih: 05.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1798 E.  ,  2015/7787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/09/2012

NUMARASI : 2009/212-2012/1009

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/09/2012 gün ve 2009/212-2012/1009 sayılı kararı onayan Daire’nin 12.09.2014 gün ve 2013/8480-2014/13655 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin kara ve deniz araçlarının ekipmanlarının ithalat ve ihracatı işiyle uğraşmakta olup davalıya ait ürün ve ekipmanların Türkiye'de pazarlama ve satışını gerçekleştirmek suretiyle satış temsilciliği hizmeti verdiğini, müvekkili şirketin edimini eksiksiz olarak yerine getirmesine rağmen davalının müvekkilinin hakettiği komisyon bedelini ödenmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 124.104,50 EURO’nun faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili ile imzalanan satış temsilciliği sözleşmesi ve komisyon alacağını ispatlayacak herhangi bir belge sunmadığı gibi davacı tarafından müvekkili adına düzenlenmiş komisyon alacağına dair fatura da bulunmadığını, müvekkilinin Türkiye’de yaptığı bazı satışlarda O. Ç. isimli şahıs ile ilişki içinde olduğunu, bunun karşılığı olarak da O.Ç.'na veya gösterdiği yerlere ödemeler yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili ile imzalanan satış temsilciliği sözleşmesi ve komisyon alacağını ispatlayacak herhangi bir belge sunmadığı gibi davacı tarafından müvekkili adına düzenlenmiş komisyon alacağına dair fatura da bulunmadığını, müvekkilinin Türkiye’de yaptığı bazı satışlarda O. Ç. isimli şahıs ile ilişki içinde olduğunu, bunun karşılığı olarak da O.Ç.'na veya gösterdiği yerlere ödemeler yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, gayrimenkul tellallığı dışında tellallık sözleşmesinin şekline ilişkin olarak yasada özel bir düzenleme bulunmadığı, önemli olan tarafların sözleşmenin esaslı noktaları üzerinde uyuşmaları olduğu, bu konuda ispat yükünün davacıya düştüğü, davacı taraf davalı ile bir dönem davacı şirkette müdür olan (daha sonra azledilen) dava dışı O.Ç. arasındaki e-posta yazışmalarına dayanmış ise de davalı ile dava dışı O. Ç. arasında 26-29 Mayıs 2006 tarihlerinde yapıldığı anlaşılan e-posta yazışmalarında davalı ile dava dışı O. Ç.'nun davalının dava dışı bir kısım şirketler ile yürütmekte olduğu işler bakımından komisyon kararlaştıkları görüldüğü, ancak salt bu tespit davacının, davalının ödeyeceği bir komisyon ücreti karşılığında davalıya ait ürün ve ekipmanların pazarlama ve satışına aracılık edeceği hususunda karşılıklı ve birbirlerine uygun iradelerini beyan ettiklerini ortaya koymadığı gibi davacı ile davalının tellallık sözleşmesinin esaslı noktaları üzerinde uyuşmuş olduklarını ispat ettiğinin de kabul edilemeyeceği, O. Ç.nun yazışmaların yapıldığı dönemde davacının ortağı ve imza yetkilisi olması, yazışmaların “arasmakine.com” uzantılı e-posta üzerinden yapılması hususu da davacı ile davalı arasında tellallık sözleşmesi akdedildiğini tek başına kanıtlamaya yeterli görülemeyeceği, tarafların tellallık sözleşmelerinin esaslı noktaları üzerinde uyuşmuş olduklarının davacı yanca ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 12.09.2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 05/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.