muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/20351, Karar No: 2021/11748, Tarih: 15.11.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/20351 E.  ,  2021/11748 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : ... Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) Sanığın, 08/10/2009 tarihinde diğer sanık ...’ün yere attığı suça konu maddeyi birlikte içmek için hazırladıklarını beyan ederek suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım etmesi nedeniyle hakkında etkin pişmanlıkla ilgili TCK’nın 192. maddesinin 3. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3) Sanığın, 08/10/2009 tarihinde diğer sanık ...’ün yere attığı suça konu maddeyi birlikte içmek için hazırladıklarını beyan ederek suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım etmesi nedeniyle hakkında etkin pişmanlıkla ilgili TCK’nın 192. maddesinin 3. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 15/11/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4138, Karar No: 2015/18335, Tarih: 14.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4138 E.  ,  2015/18335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Bozüyük 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2014

NUMARASI : 2012/502-2014/593

Dava dilekçesinde, parsel sayılı taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza somut emsal alınarak incelenen Yenimahalle Mahallesi 313 ada 2 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 21.12.2011 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığının, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

2-Dava konusu Yenimahalle Mahallesi 284 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2012 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

3-Dava konusu taşınmaz ile somut emsalin ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ve şerhleri de gösterir biçimde tapu kayıt örneğinin tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı ZS.
Yargıtay — Esas No: 2014/8655, Karar No: 2014/9255, Tarih: 12.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8655 E.  ,  2014/9255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık müdafinin yüzüne karşı verilen 13/11/2012 tarihli hükme yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 09/01/2013 havale tarihli dilekçesi ile vaki temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Katılan vekilinin temyiziyle sınırlı yapılan incelemede,

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir.Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir.Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu

kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır.Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla,kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre,iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre,iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin(AİHS),temel amacı,insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları,insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet,hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre,her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre,hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre,herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile,anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı,anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi,bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/02/2004 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte

yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 23/02/2004 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak aynı evde birlikte

yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında,eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 Sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği,bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı,sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek,dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa,AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında,bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 12/05/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18158, Karar No: 2010/6049, Tarih: 14.05.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/18158 E.  ,  2010/6049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Vergi kaçakçılığı suçundan sanık ...'nun, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-l, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 80, 59(dört kez), 71. maddeleri uyarınca 70 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/11/2006 tarihli ve 2004/48 esas, 2006/487sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre; sanık ... yönünden suç tarihinin 07/01/1999 -08/09/1999 tarihleri arası olduğu, 08/09/1999 tarihi ile sanık bakımından kararın kesinleştiği 27/06/2007 tarihi arasında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 09.09.2009 gün ve 2009/10497/49190 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 29.09.2009 gün ve KYB.2009/209960 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; hükümlüye yüklenen “1999 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak” suçlarının, yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırları itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, suçların en son olarak işlendiğinin belirlendiği 08.09.1999 tarihinden, hükmün kesinleştiği 27.06.2007 tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.11.2006 gün ve 2004/48 esas, 2006/487 sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, hükümlü hakkında “1999 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak” suçlarından açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince ORTADAN KALDIRILMASINA, bu suçlar nedeniyle hükmolunan cezaların çektirilmemesine,

2- Dosyada mevcut 11.12.2000 gün ve 29/255-68 sayılı Kacakçılık Suçu Raporu ile 11.12.2000 gün ve 29/251-64 sayılı Vergi Tekniği Raporu içeriğine göre; 07.01.1999 tarihinde Bornova Vergi Dairesinde Kalyoncu Demir Çelik İnş. Nak. Turz. Tekstil Gıda San ve Tic. Ltd. Şti. adına mükellefiyet tesis ettiren hükümlünün, bu şirketteki hisselerini Bornova 2. Noterliğinin 08.09.1999 gün ve 24254 yevmiye sayılı sözleşmesi ile Bayram Sel'e devrettiği ve yetkili müdür olarak da şirket kuruluşundan 08.09.1999 tarihine kadar hükümlü ..., 08.09.1999-28.01.2000 tarihleri arasında Bayram Sel, 28.01.2000 tarihinden sonra ise isimli kişilerin sorumlu olduklarının bildirildiği ve hükümlü hakkında İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 21.12.2001

gün ve 2001/66860 hazırlık, 2001/2407 esas ve 2001/2260 sayılı iddianamede, 1999 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarından dolayı cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmasına karşın, hükümlü ... hakkında kamu davası açılmayan 2000 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarından da mahkûmiyetine hükmolunması yasaya aykırıdır.

Bu hukuka aykırılık nedeniyle de CMK’nın 309. maddesi uyarınca Adalet Bakanlığınca kanun yararına bozma istenip istenmeyeceğinin takdir ve ifası için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 14.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9623, Karar No: 2016/13417, Tarih: 11.10.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/9623 E.  ,  2016/13417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

TSUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, müştekinin ikametinde bulunan parayı çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Yasanın 141. maddesi ile hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre o yer Cumhuriyet Savcısı'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 11.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10004, Karar No: 2013/17297, Tarih: 24.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/10004 E.  ,  2013/17297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdinin 31/05/2010 tarihinde asıl işverenin işini yapan taşeron şirketin değişmesi sebebiyle davalılar tarafından haksız ve bildirim sürelerine riayet edilmeksizin feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı, bazıhizmetlerin hizmet satın alma yöntemi ile yürütülmeye çalışıldığını, ... Temizlik Limited Şirketine ihale edildiğini,31/05/2010 tarihinde ihalenin sona ermesi nedeniyle 01/06/2010 tarihinde tekrar ihaleye çıkarıldığını, yeni hizmet ihalesini kazanan ... Temizlik Limited Şirketinin eski temizlik firmasında çalışan kişiler ve dışarıdan toplanan 18 kişiye kendi insiyatifi ile iş verdiğini, daha önce 23 kişiyle yürütülen işin belirtilen yeni ihalede 18 kişi olarak belirlendiğini, bu işte fazla işçi çalıştırılmasının mümkün olmadığını, ilgilinin tüm yasal izinlerinin yüklenici firma tarafından düzenlendiğini, çalışılan ulusal tatil ve hafta tatili günleri karşılığının izin olarak kullandırıldığını, davacının temizlik hizmeti görevlisi olarak çalıştığını, davada muhatabın kurumları değil diğer davalı şirket olduğunu, davalı şirket, tüm kıdem tazminatından sorumlu tutulmalarının yasal olmadığını, davacıyı işe almadıkları gibi iş akdinin sonlandırılmasının da söz konusu olmadığını, davacının diğer davalı yanında çalışmakta iken işyeri devri kapsamında çalışmaya devam ettiğini ve sözleşmelerinin sona ermesi nedeniyle diğer davalı tarafından iş akdinin sona erdirildiğini, yeni ihalenin şirketlerinde kalmaması nedeniyle şirkette yeni bir iş verileceği ve bu hususta başvurması gerektiğinin bildirildiğini ve davacının şirketlerine başvurmadığını, işi kabul etmeyen davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinde bulunamayacağını, davacının yıllık izin ücreti, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının da bulunmadığını ve tüm alacaklarını bordro imzalayarak itiraz etmeksizin aldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi olduğu, davalı işveren tarafından feshin haklı olduğunun ispat edilememesi nedeniyle iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğinin kabulü gerektiği, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil çalışması yaptığını ispat ettiği halde davalıların karşılığı ücretin ödendiğini ispat edemedikleri, yine yıllık izinlerin kullanıldığının veya ücretinin ödendiğinin davalılar tarafından kanıtlanamadığı anlaşıldığından hafta tatili yönünden ek bilirkişi raporu diğer hususlarda ise ilk raporun benimsendiği, ispat şekli ve çalışma süresine göre %50 hakkaniyet indiriminin mahkemece uygun görüldüğü, hafta tatili talebi ıslah edilmediğinden dava dilekçesindeki miktarın esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı şirket davacıya ihalenin bitmesi nedeniyle davalı şirkette çalışması için ihbar yazısı gönderdiğini savunmuş olup ihbar yazısının davacıya tebliğ edilip edilmediği dosya kapsamından anlaşılmamaktadır. Davacıya ihbar yazısının tebliğ edilip edilmediği araştırılarak tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

3-Mahkeme karar gerekçesinde davacının hafta tatili çalışması yaptığını ispat ettiği halde davalıların karşılığı ücretin ödendiğini ispat edemedikleri, hafta tatili yönünden ek bilirkişi raporunun benimsendiği, hafta tatili talebi ıslah edilmediğinden dava dilekçesindeki miktarın esas alındığı belirtilmiş ise de ek bilirkişi raporunda iki şıklı hesaplama yapılmış olup hangisine itibar edildiği ve hangi miktar üzerinden hafta tatili ücretinin kabul edildiği karardan anlaşılamamaktadır. Mahkemece davacının kabul edilen hafta tatili alacağının tereddüte yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi için kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.