muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2001/128, Karar No: 2001/130, Tarih: 19.06.2001

Bu nedenle, görevli jandarma erine huzurunda söven ve yumrukla vurarak üç günde iyileşecek biçimde yaralayan sanığın eylemleri nedeniyle görevli jandarma erine sövme suçundan TCK.nun 266/1. maddesi, görevli jandarma erine etkili eylem suçundan da TCK.nun 456/4. ve 271/1. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına ilişkin Yerel Mahkeme hükmünü onayan Özel Daire ilamı sonucu itibariyle isabetlidir.

Ancak, onama kararında yer verilen "Eylem yanlış olarak nitelendirilmiş, TCK.nun 266/1, 269. maddeleri yerine iki ayrı suçtan hüküm kurulmuş ise de karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılamayacağı" yolundaki belirleme ve eleştiri, yukarıda açıklandığı üzere suç vasfına işaret eden yönü itibariyle isabetsiz bulunduğu gibi, kabule göre; karşı temyiz bulunmaması nedeniyle bozma yapılamayacağı yolundaki düşünce de hatalıdır.

Zira, sanığa iki ayrı suç nedeniyle verilen toplam ceza 4 ay 20 gün hapis ve 91.260.000. lira ağır para cezası olduğu halde, Özel Daire kabulü doğrultusunda uygulama yapılması halinde verilecek olan sonuç ceza 4 ay hapis ve 182.500.000 lira ağır para cezası olacaktır ki, TCK.nun 11. maddesi de gözönünde tutulduğunda bu ceza Özel Daire eleştirisinde belirtildiğinin aksine sanığın daha lehinedir.

Bu itibarla, isabetli bulunan Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan kurul üyesi Birol Kızıltan; "Yargıtay C. Başsavcılığı, öteden beri süregelen düşüncesinin ve tebliğnamedeki isteminin dışına çıkarak yeni bir görüşle dosyayı gündeme getirmiştir. Yeni oluşan bu düşüncesine göre, memura sövme suçu yanında (maddi şiddet) varsa, artık eylem bileşik suç olmaktan çıkar, her suç müstakil suç halini alır demekte, Dördüncü Ceza Dairesi ise cebir ve şiddet Türk Ceza Yasasının 456/4. maddesi kapsamında kalırsa yaptırımını 269. maddeden alır demektedir. Dairenin bu uygulaması Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, Türk Ceza Yasasının 269. maddesindeki cebir, şiddet ve tehdidin üçünün bir arada olması yolundaki eski uygulamayı kaldıran ve bu unsurlardan birisinin dahi bulunması halinde 269. maddenin uygulanabileceğini öngören 25.3.1997 tarih ve 1997/27-60 sayılı kararından sonra yoğunlukla devam etmiştir.

Memura sövmenin manevi cebir yani tehditle birlikte olması ya da cebir ve şiddetin yani maddi şiddetin 10 günden fazla uğraşa engel olacak biçimde bulunmasında tereddütlü bir durum sözkonusu değildir. Birinci halde bileşik suç, ikinci halde ise müstakil suçlar sözkonusudur.

Sorun, memura sövme yanındaki yaralamanın hangi boyutta kaldığında ya da yaralamaya teşebbüs halinde suçun bileşik suç mu yoksa yaralama mı sayılıp ceza verileceğindedir.

Dördüncü Ceza Dairesi burada ölçüyü 456/4. maddesi kapsamında kalan eylemlerde T.C. Yasasının 269. maddesini, aşması halinde aynı Yasanın 271. maddesini gerektirir diyerek uygulama yapmıştır.

Sorun, memura sövme yanındaki yaralamanın hangi boyutta kaldığında ya da yaralamaya teşebbüs halinde suçun bileşik suç mu yoksa yaralama mı sayılıp ceza verileceğindedir.

Dördüncü Ceza Dairesi burada ölçüyü 456/4. maddesi kapsamında kalan eylemlerde T.C. Yasasının 269. maddesini, aşması halinde aynı Yasanın 271. maddesini gerektirir diyerek uygulama yapmıştır.

İtirazda olduğu gibi her maddi temasın olduğunda bunu raporla kanıtlamak çeşitli sebeplerle mümkün olamamaktadır. O zaman hangi kanıt bizi sonuca götürecektir. Tanıklığın çoğu zaman tartışılabildiği olaylarda tereddütten uzak sonucu almak zorlaşmaktadır. Bu halde yaralama mı yoksa sövmeyi ağırlaştıran TCK.nun 269. maddesi mi söz konusu olacaktır. Ya da tekme sallama, yumruk atıp isabet ettirememe, yakaya yapışıp silkeleme, kol bükme gibi haller hep maddi temas ya da şiddet halleridir. Bu haller sade vatandaşa karşı yapıldığında TCK.nun 456/4. maddesi uygulanacağı halde, memura sövme yanında yapılırsa aynı Yasanın 269. maddesi uygulanacak, böylece ikili bir uygulama ortaya çıkacaktır. Daire şimdiye kadar ki uygulamalarında bu iki tarzdan uzak kalacak bir yöntemle sıralanan bu halleri hep TCK.nun 269. maddesinde düşünmüştür.

Prof. Erman ve Özek; "Cebir ve şiddetli 269. maddesiyle hakaret ve taarruzun ağırlatıcı sebebi saymak ve hem de 271. maddesi ile memura cismen eza verecek veya hastalığına yol açacak müessir fiil işlemeyi ayrıca düzenlemekle tereddütlere yol açmıştır. Bu durum kanun yapma tekniğinin gereklerine uyulmadığının bir göstergesidir. Esasen her cebir ve şiddetin içinde cismen eza da vardır." demektedirler. (Kamu İdaresine Karşı Suçlar. Sh. 407)

İtirazın bir yerinde belirtildiği gibi, sanığın kullandığı şiddet fiilinin "hangi aşamada ağırlaştırıcı sebeb, hangi aşamada ayrı bir suç" oluşacağında somut bir ölçü yoktur. İtirazdaki gibi uygulama yapıldığında, TCK.nun 269. maddesinin uygulanma olasılığı çok sınırlı kalacaktır.

Konulacak prensibin makul, pratik, uygulanabilir ve adil sonuç vermesi gerekir" görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir kurul üyesi ise; sanığın eyleminin iki ayrı suçu oluşturmayıp TCK.nun 266 ve 269. maddelerinde düzenlenen suçu oluşturduğu, Yerel Mahkeme Kararının bu gerekçeyle bozulması gerektiği görüşüyle itirazın kabulü yönünde oy kullanmışlardır.

Sonuç: Açıklanan nedenle, Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının (KABULÜ) ile, Yargıtay Dördüncü Ceza Dairesinin 17.4.2001 gün ve 3827/4434 sayılı kararının kaldırılarak Yerel Mahkeme hükmünün (ONANMASINA), 19.6.2001 günü gerekçede oyçokluğu, sonuçta oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12365, Karar No: 2018/9210, Tarih: 25.09.2018

**7. Ceza Dairesi         2016/12365 E.  ,  2018/9210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 ve 5809 sayılı Kanunlara muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanığın kaçakçılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizinde;

Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında, doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulama maddelerinin ilgili fıkralarının gösterilmemesi suretiyle CMUK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/l. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, hükmün hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği bendinden “50. maddesi” ibaresinin çıkartılarak yerine "50/1- a madde ve fıkrası" ibaresinin, doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının bir gün karşılığının belirlendiği bendinden “52 maddesi” ibaresinin çıkartılarak yerine "52/2. madde ve fıkrası" ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II) O yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın 5809 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizlerinde;

1. 5809 sayılı Kanunun 63/9. madde ve fıkrası gereğince cezanın alt sınırı 1000 günden başladığı alt halde yazılı şekilde sanık hakkında 500 gün üzerinden eksik ceza tayini,

2. Doğrudan verilen adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulama maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMUK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/610, Karar No: 2022/1462, Tarih: 09.11.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/610 E.  ,  2022/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

1. Konkordato isteminden dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesince verilen alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. ve ... vekillerinin istinaf dilekçesinin reddine, ilk derece mahkemesince verilen tasdik kararı kaldırılarak konkordato talep edenlerin tasdik taleplerinin usulden reddine, kararın niteliğine göre alacaklı Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) Başkanlığı ve Türkiye Halk Bankası A.Ş. vekillerinin istinaf sebeplerinin incelenmesine yer olmadığına ilişkin karar konkordato talep edenler vekili ile alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı konkordato talep edenler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Konkordato talep edenler vekili dilekçesinde; müvekkillerinin ekonomik güçlük içinde olduklarını, borçlarını ödeyememe tehlikesinin bulunduğunu, şirketin faaliyetini sürdürmesini sağlayarak muhtemel bir iflâsın önüne geçmek ve borçlarını ödeyerek alacaklıların mağdur olmasını önlemek adına konkordato başvurusu yapılmasının zorunlu hâle geldiğini, müvekkili ...'in şirketin ortağı ve müdürü, müvekkili ...'in ise şirketin kurucu ortağı olup banka borçlarında şahsi kefaletlerinin bulunduğunu, banka ve finans kurumlarına olan borçlarını bir yılı ödemesiz toplam üç yıllık vade ile ödemeyi öngördüklerini ileri sürerek teklif ettikleri konkordato projesinin tasdikine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

5. Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesinin 28.10.2020 tarihli ve 2018/928 E., 2019/52 K. sayılı kararı ile; konkordato talep eden şirket ile Atilla Güney açısından 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (İİK) 304 ve 305. maddelerinde öngörülen koşulların gerçekleştiği, konkordato talep eden ...'e ilişkin herhangi bir konkordato teklifi hazırlanmadığından alacaklar toplantısında ... yönünden oylama yapılmadığı, vekilinin de ... yönünden konkordatonun tasdiki talebinin bulunmadığı gerekçesiyle konkordato talep eden ...'e verilen altı ay süre ile uzatılan kesin mühletin kaldırılmasına, konkordato talep eden Ata Yapı İnşaat Malzemeleri Tarım Tic. ve San. Ltd Şti. ile Atilla Güney’in taleplerinin kabulü ile teklif edilen konkordato projesinin tasdikine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

6. Alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş., ..., Türkiye Halk Bankası A.Ş. ile SGK Başkanlığı vekilleri tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı süresi içinde istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

6. Alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş., ..., Türkiye Halk Bankası A.Ş. ile SGK Başkanlığı vekilleri tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı süresi içinde istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

7. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin 03.06.2021 tarihli ve 2021/303 E., 2021/837 K. sayılı kararı ile; alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. ile ... vekilinin istinaf nedenleri yönünden, ilk derece mahkemesi kararının Basın İlan Kurumu resmî ilân portalında 10.11.2020 tarihinde, Ticaret Sicili Gazetesinde 06.11.2020 tarihinde ilan edildiği, alacaklı Yapı Kredi Bankası A.Ş. vekilince 10.12.2020, alacaklı ... vekilince 23.11.2020 tarihinde istinaf kanun yoluna başvurulduğu, adı geçen alacaklıların istinaf başvurularının İİK’nın 308/a maddesindeki on günlük yasal süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle süresinden sonra sunulan istinaf dilekçelerinin reddine karar verildiği,

İİK'nın 304. maddesi uyarınca mahkemenin, komiseri dinledikten sonra kısa bir zamanda ve her hâlde kesin mühlet içinde kararını vermek zorunda olduğu, konkordato hakkında yapılan yargılamada kesin mühlet içinde bir karar verilemeyeceği anlaşılırsa mahkemece, gerekli görürse komiserden gerekçeli bir rapor da alarak karar verilinceye kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verilebileceği, bu sürenin altı aydan fazla olamayacağı, mühlet içinde borçlu takip hukuku ve maddi hukuk alanında koruma altına alınırken, komiser ve borçlunun belirli iş ve işlemleri tamamlamasının beklendiği, mühletin hukukî niteliği bakımından zamanaşımı ya da hak düşürücü sürelerden olmadığı, mahkemenin tasdik yargılamasını kesin mühlet içinde yapıp bitirmesi gerektiği, konkordato prosedürünün tamamlanması için verilen bir yıllık kesin mühletin tamamının komiserlere ve borçluya “bağışlanmış” bir süre olmadığı, bu nedenle sürenin en verimli biçimde kullanılması gerektiği, mühletin, gelecek bir paranın beklenmesi, yeni ortak bulunması, bir alacağın tahsil edilmesi gibi zamana yayılan işlemler için “oyalanma” süresi olmadığı, kesin mühletin verilmesinden sonra ilânlar, alacakların yazdırılması, borçlunun beyanının alınması, oylamaya hazırlık, toplantı, iltihak süresi ve raporun hazırlanıp mahkemeye tevdiinin en çok beş-altı ay içerisinde yapılması ve dosyanın mahkemeye sunulması gerektiği, ilk derece mahkemesince borçlulara 16.01.2019 tarihinde kesin mühlet verildiği, komiserler tarafından yaklaşık on ay sonra, 2019 yılının Kasım ayında alacaklıların davet edildikleri, komiserler işlerini gereği gibi yapsalardı dosyanın pandemi sürecinden hiç etkilenmeden sonuçlanacağı ve alacaklıların da daha uzun süre ile mühletin etkilerine katlanmak zorunda bırakılmayacağı, ilk derece mahkemesince 14.01.2020 tarihli kararla İİK'nın 289/5. maddesi uyarınca 16.01.2020'den başlamak üzere kesin mühletin altı ay uzatılmasına karar verildiği, konkordato komiserler kurulunca 08.09.2020 tarihinde nihai raporun sunulduğu, 09.09.2020 tarihli tensip tutanağı ile 7226 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesi gereğince kesin mühlet içinde bulunulduğu tespiti yapılarak ilânların yapılmasına ve duruşmanın 28.10.2020 tarihine bırakılmasına karar verildiği, 28.10.2020 tarihinde de nihaî kararın verildiği, mahkemenin 14.01.2020 tarihli uzatma kararına göre kesin mühletin sona ereceği 16.07.2020 tarihine, 7226 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesi ve 30.04.2020 tarihli ve 3114 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Cumhurbaşkanı Kararının 1. maddesi ile öngörülen seksen altı günlük durma süresinin eklenmesiyle kesin mühletin 10.10.2020 tarihinde dolduğunun kabulü gerektiği, ilk derece mahkemesince en son bu tarih itibariyle tasdik konusunda bir karar verilmesi gerekirken İİK'nın 304/2. maddesine uygun bir ara kararı alınmaksızın, 09.09

.07.2020 tarihine, 7226 sayılı Kanun’un Geçici 1. maddesi ve 30.04.2020 tarihli ve 3114 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Cumhurbaşkanı Kararının 1. maddesi ile öngörülen seksen altı günlük durma süresinin eklenmesiyle kesin mühletin 10.10.2020 tarihinde dolduğunun kabulü gerektiği, ilk derece mahkemesince en son bu tarih itibariyle tasdik konusunda bir karar verilmesi gerekirken İİK'nın 304/2. maddesine uygun bir ara kararı alınmaksızın, 09.09.2020 tarihli tensip tutanağı ile duruşmanın kesin mühletin dolduğu tarihten sonrasına bırakılması ve kesin mühletin bitiminden çok sonra hatalı şekilde konkordato isteyen şirketin konkordato kesin mühlet süreci içerisinde bulunduğu tespiti de yapılarak 28.10.2020 tarihinde tasdik kararı verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak esas hakkında yeniden karar verilmesine ve talep edenlerin konkordato taleplerinin usulden reddine,

Kararın niteliğine göre alacaklı Türkiye Halk Bankası A.Ş. ve SGK Başkanlığı vekillerinin istinaf itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde konkordato talep edenler vekili ile alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 14.12.2021 tarihli ve 2021/4647 E., 2021/2251 K. sayılı kararı ile;

“…1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri re’sen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre, alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Talep edenler vekilinin temyiz itirazları yönünden:

Talep, borçlu şirket ve yetkilileri hakkında, İİK’nın 285. vd. maddeleri uyarınca geçici ve kesin mühlet kararları verilmesi ile konkordato projesinin tasdiki istemine ilişkindir.

İİK'nın 304/1. maddesi mahkemenin konkordato hakkındaki kararını herhalde kesin mühlet içinde verilmesi hükmünü getirmiştir. İkinci fıkrası ise "Konkordato hakkında yapılan yargılamada kesin mühlet içinde bir karar verilemeyeceği anlaşılırsa; mahkeme, gerekli görürse komiserden gerekçeli bir rapor da alarak, karar verilinceye kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verebilir" hükmünü içermektedir.

Bahsi geçen maddede yargılamanın gidişatına göre, bilhassa özel güçlük arz eden durumlarda, kesin mühlet içinde kararın verilemeyeceğinin anlaşılması halinde mahkemece konkordato kararının verilmesine kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verilebilecektir. Zira mühlet içinde karar verilemediğinde mühletin kalkması halinde, takip yasağının kalkması gibi konkordatonun amacına ulaşmasını engelleyecek sonuçlar ortaya çıkabilecektir.

304. maddenin 1. maddesi düzenleyici bir hüküm içermekte olup, bu hükme bir sonuç bağlanmamıştır. Kaldı ki ikinci fıkrada kesin mühlet içinde bir karar verilemeyeceğinin anlaşılması halinde hakime 6 aylık bir mühlet tanınmıştır. Kanun koyucu abesle iştigal etmez. Kesin mühlet içinde konkordato konusunda karar verilmemesi haline bir sonuç bağlanacaksa bu hükmün kanuna dercedilmesi gerekir. Ayrıca bir sonraki fıkrada hakime 6 aylık bir süre verilmez.

Hakim; kanunda belirlenen bu süreyi ara kararına geçirerek kullanmaya başladığını belirtmek durumunda mıdır? Bu süre kesin mühlet tedbirleri ile ilgili olup, yargılamanın sonuçlandırılması ile ilgisi olmadığından bu soruya olumsuz cevap verilmelidir.

Hakim; kanunda belirlenen bu süreyi ara kararına geçirerek kullanmaya başladığını belirtmek durumunda mıdır? Bu süre kesin mühlet tedbirleri ile ilgili olup, yargılamanın sonuçlandırılması ile ilgisi olmadığından bu soruya olumsuz cevap verilmelidir.

Bu durumda hakim, kendisine komiser tarafından rapor ibraz edilmesini müteakip gereken hızda yargılamasını yapıp konkordatoyu sonuçlandırmalıdır. Bu yargılama sırasında İİK 304/2 maddesinde yazılı 6 aylık sürenin hakim tarafından yargılama sırasında kullanılması da mümkündür.

Somut olayda mahkemece, kesin mühletin hitamından sonraki bir tarihe duruşma günü tayin edilmesi suretiyle 304/2 madde kapsamında verilmiş olan 6 aylık uzatma yetkisinin zımnen kullanıldığının kabul edilmesi gerekir. Kaldı ki, komiser heyetince nihai rapor 08.09.2020 günü ibraz edilmiş olup bu tarih ile karar tarihi arasında geçen 50 günlük süre, tebliğ işlemleri, itirazların sunulması ve sonucunda mahkemece yapılacak inceleme ve değerlendirme süreci dikkate alındığında, makul kabul edilebilecek niteliktedir. Ayrıca yargılama sürecine etkisi bulunmayan, hiçbir kusuru olmayan, talep edenlerin ve konkordatoya kabul oyu kullananların makul süre olarak kabul edilebilecek 18 günlük gecikme nedeniyle, cezalandırılması doğru görülmemiştir. Böyle bir durum, sadece borçlunun değil; alacaklıların da zarara uğramasına neden olabilecektir. Zira, üçte iki ya da daha fazla bir çoğunlukla kabul edilen ve alacaklıların kendilerine iflasa nazaran daha avantajlı bir durum yaratacağı inancıyla muvafakat verdikleri konkordato projesinin salt geç tayin edilmiş duruşma günü nedeniyle usulden reddedilmesi, onların da daha az oranda tatmin edilmesi sonucunu doğurabilir. Oysa, böyle ağır sonuçlar doğuran işlemin sorumlusu, ne alacaklılar ne de borçludur.

Açıklanan nedenlerle; istinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince, işin esasına girilerek, tasdik şartlarının oluşup oluşmadığının tartışılması gerekirken, yanılgılı gerekçelerle istemin usulden reddi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür,…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

10. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin 15.03.2022 tarihli ve 2022/13 E., 2022/423 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi yanında, mühlet içinde borçlu takip hukuku ve maddi hukuk alanında koruma altına alınırken, komiser ve borçlunun belirli iş ve işlemleri tamamlamasının beklendiği, mühletin başlangıcı ve sonu belli olduğundan Kanun’un mühlet için öngörülen sürelerin aşılması ihtimalini öngörmediği, ancak bu ihtimalin her zaman söz konusu olabileceği, mühletin hukukî niteliği bakımından zamanaşımı ya da hak düşürücü sürelerden olmadığı, bu nedenle mühlet içinde yapılan ya da yapılamayan işlemlerin maddi hukuk anlamında bir hak kazandırması ya da kaybettirmesinin söz konusu olmadığı, 7101 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önce konkordatoda geçici mühletin hiç olmadığı ve kesin mühletin sadece üç ay olduğu, kesin mühletin gerektiğinde iki ay süre ile uzatılabildiği, o dönemde de gerek mühlet işlemleri ve gerek tasdik yargılamasının bu süre içinde yapıldığı, getirilen yenilikle uzatmayla birlikte beş ay geçici mühlet ve on sekiz ay kesin mühletin kabul edildiği, işlemler ve yargılama süreci için komiserlere yirmi üç aylık bir süre verildiği, bu sürenin verimli kullanılmamasının öncelikle ve kesinlikle komiserlerin sorumluluğunda olduğu, İİK’nın 304/1. maddesinin komisere yargılama yapmak için mahkemeye de süre bırakma yükümlülüğü getirdiği, komiserin keyfi davranışlarının alacaklıların belirsiz, sınırsız bir mühlet ve yargılama süreci ile baş başa bırakılması anlamına gelmemesi gerektiği, kanun koyucunun bu süreleri net biçimde belirlerken alacaklılara da alacaklarını alamayacakları azami süreyi göstermek istediği, sürenin borçlu tarafından kötü kullanılması hâlinde komiserlerin buna engel olması, komiserler tarafından kötü kullanılması hâlinde de borçlunun komiseri işini hakkıyla yapmaya zorlaması gerektiği, Özel Dairenin mühletin geçirilmesinin bir yaptırıma bağlanmadığı yönündeki gerekçesine katılmaya olanak bulunmadığı, 7101 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önce tasdik kararının kısa bir süre içinde verilmesi gerektiği belirtilmişken yapılan yeni düzenlemede tasdikin mühlet içinde olması gerektiğinin açıkça vurgulandığı, yasa değişikliğinde açık ve yeni bir düzenleme yapılmışsa kanun koyucunun önceki dönemde yaşanan bir sorunu çözmek istediğinin düşünülmesi ve bu şekilde yorumlanması gerektiği, diğer taraftan bu sürenin ucu açık ve belirsiz biçimde uzatılmasının daha büyük bir tehlike arz ettiği, işlemlerin uzadığından söz edilerek beş-on yıllık sürelerle tasdik işlemlerinin sürüncemede bırakılması ihtimalinin gündeme gelebileceği, iflâsın ertelenmesine ilişkin hükümlerin kanundan çıkartılmasının gerekçelerinden birinin de aslında beş yıl olan sürenin çeşitli vesilelerle uzatılması olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde konkordato talep edenler vekilince temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK