muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/543, Karar No: 2007/541, Tarih: 11.07.2007

2-Davacı; 30.06.1989 tarihinden dava tarihi 25.04.2006 tarihleri arasındaki dönemde zorunlu sigortalı çalıştığı süreler dışında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir.

Mahkemece; davacının SSK. çalıştığı süreler de dikkate alınarak 09.07.1989 - 19.05.1996; 07.08.1996 - 31.08.1999, 01.12.1999 - 25.04.2006 tarihleri arasında 2926 sayılı yasaya tabi sigortalı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7.maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5.maddesi ile 7.madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926. sayılı Yasa’nın 2. ve 3.maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede; davacının Ziraat Odası kaydının bulunmadığı Ziraat Bankasında Zirai Kredi kullanmadığı, Tarım Kredi Kooperatifi üyesi olmadığı Afyon ...Ekiciler Kooperatifine 01.05.2002 tarihinde kayıt olduğu; üzerinde kayıtlı zirai arazisinin bulunduğu. pancar satış bedelinden 20.05.1999 ve 20.05.2003 tarihlerinde prim kesintisi yapıldığı; davalı kurumca 01.01.1986-30.06.1989 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı sayıldığı, 01.07.1989-08.07.1989, 20.05.1996-06.08.1989, 01.09.1999-30.11.1999 tarihleri arasında da kısa süreli 506 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğu görülmektedir.

Davacının kurumca sigortalı olarak tescil edildiği 01.01.1986 tarihinden SSK.’lı sigortalılığının başladığı 30.06.1989 tarihi itibariyle terkinin yapıldığı süre ile ilgili uyuşmazlık bulunmamaktadır. SSK.’lı çalışmanın sona erdiği 09.07.1989 tarihinden ilk prim kesintisinin yapıldığı 20.05.1999 tarihleri arasındaki dönemde ise pirim kesintisi ve 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinin aradığı kayıtların bulunmaması nedeniyle tarım sigortalısı sayılması mümkün değildir. Davacı ancak; SSK.’lı süre de dikkate alınarak 01.06.1999-31.08.1999 ve 01.12.1999-31.12.1999 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olabilir. 01.01.2000 tarihinden Pancar .... Kooperatifi kayıt tarihi 01.05.2002 tarihleri arasında da 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde aranan kayıtlar ve prim kesintisi bulunmadığından talebin red edilmesi, 02.05.2002 tarihinden dava tarihi 25.04.2006 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı koşullarım taşıdığından talebin kabulü gerekmektedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan; 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddede belirtilen kayıtların olmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanmadığı halde, bu süreler yönünde de salt soyut tanık anlatımı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi usul ve yasaya uygun değildir....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, mahkeme kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle tarımsal faaliyet süregelirken gerçekleşen kısa süreli SSK'lı çalışmalar tarım Bağ-Kur sigortalılık iradesini ortadan kaldırmadığından, bu çalışmaların dışlanması suretiyle tarımsal sigortalılığın devamına karar verilmesi yerleşmiş Yargıtay uygulamasıyla kabul edildiğine, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

SONUÇ:  Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alınmış olduğundan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,11.7.2007    gününde oybirliği  ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8605, Karar No: 2010/10442, Tarih: 14.10.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/8605 E.  ,  2010/10442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.02.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, kadastro çalışmaları sırasında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davalı adına tescil edilen ... köyü 120 ada 10 ve 15 parsel ile 121 ada 65 parsellerin mera olduğunu, özel mülkiyete konu teşkil etmeyeceğini belirterek kayıtlarının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili davayı kabul etmediklerini bildirmiştir.

Mahkemece, 120 ada 10 ve 15 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile mera olarak sınırlandırılmasına 121 ada 65 sayılı parsel hakkında açılan davanın ise reddine karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyize getirmiştir.

Dava konusu taşınmazların kadastro tutanakları incelendiğinde 120 ada 10 ve 15 sayılı parselin "tarla", 121 ada 65 sayılı parselin "çayır" niteliği ile tescil edildiği, 120 ada 10 ve 15 sayılı parsellerin 120 ada 45 sayılı mera parseli içinde kaldığı, 121 ada 65 sayılı parselin ise 121 ada 88 mera parseline sınır olduğu anlaşılmaktadır.

Ziraatçı bilirkişi raporunda 120 ada 10 ve 15 sayılı parsellerin mera özelliği, 121 ada 65 parselin ise çayır özelliği gösterdiği bildirilmiştir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tarife göre çayır; taban suyunun yüksek bulunduğu veya sulanabilen yerlerde biçilmeye elverişli yem üretilen ve genellikle kuru ot üretimi için kullanan yerlerdir. Çayır nitelikli bir yerin aynı zamanda mera özelliği taşıyabileceği kuşkusuzdur.

Nitekim; anılan kanunun 3. maddesi (i) bendinde çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisinin sınırlandırmaya tabi olduğu kabul edilmiştir. Her ne kadar bir yerin çayır olması mutlak suretle zilyetlikle kazanmaya elverişli olmadığının kabulünü gerektirmez ise de bu yerin özellikleri ve kullanma biçimi, özellikle de taşınmazın mera niteliği ile sınırlandırılan parsel içinde kalması mera bütünlüğünü bozacağından o yerin meradan açıldığını ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğunu gösterebilir. Ne var ki; mahkemece bu konuda yapılan inceleme ve araştırma ile bilirkişi raporu yetersizdir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; taşınmaz başında konusunda uzman bilirkişiler ve taşınmazların öncesini bilen daha yaşlı ve tarafsız bilirkişiler eşliğinde keşif yapmak, taşınmazların toprak yapılarının incelenmesi, komşu taşınmazlar ile karşılaştırılması ve meradan açma olup olmadığı hususunda bilirkişilerden rapor almak, HUMK.366. maddesinden yararlanmak suretiyle keşif yerinde çekişmeli taşınmazları fotoğrafla tespit etmek ve bunların sonucuna uygun bir hüküm kurmak olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmayla davanın yazılı olduğu şekilde kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen hüküm doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle her iki taraf vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 14.10.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4820, Karar No: 2021/3112, Tarih: 27.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/4820 E.  ,  2021/3112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

1-Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’a gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

2-Dava konusu taşınmaza ait güncel tapu kaydı ilgili merciiden getirtildikten sonra dosyaya eklenmesi,

2-Dava konusu taşınmaza ait güncel tapu kaydı ilgili merciiden getirtildikten sonra dosyaya eklenmesi,

3-..., ..., ... ve ...’ın UYAP’tan alınan nüfus kayıt örneklerine göre vefat etmiş olmalarına rağmen bu kişilerin mirasçılık belgeleri dosyada bulunmadığından taraf teşkilinin denetlenmesi için mirasçılık belgelerinin ilgilisinden temini ile dosyaya eklenmesi,

4-Temyiz süresinin denetlenmesi bakımından davacı vekiline kararın tebliğ tarihinin belirlenerek evrak arasına alınması,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 27/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6662, Karar No: 2018/10453, Tarih: 08.10.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/6662 E.  ,  2018/10453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde taksirle yangına neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; suça konu yangının başlangıç noktasının sanığın evi civarı olması ve bu civarda başka kimsenin ikamet etmemesinin suçu sanığın işlediğinin kabulüne yeterli olmadığı ve sanığın aşamalarda değişmeyen inkara yönelik savunmasının aksine, atılı suçu işlediğine dair mahkumiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5977, Karar No: 2011/3849, Tarih: 14.06.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/5977 E.  ,  2011/3849 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2009/117682

MAHKEMESİ :ANTALYA Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :18/03/2008- 347/113

SUÇ :Kasten adam öldürmek

A.. Ö..'ı kasten öldürmekten sanık A.. Ö..'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (ANTALYA) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18/03/2008 gün ve 347/113 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı, sanık müdafii ve müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Dosya kapsamına göre; tarla sulama yüzünden aralarında tartışma başlaması üzerine maktulün demir kürekle sanığın boynunun omuzla birleştiği bölgeye vurarak yaraladığı olayda; maktulden sanığa yönelen haksız davranışın niteliği dikkate alınarak, 12-18 yıl arası hapis cezası öngören TCK.nun 29.maddesinin uygulanması sırasında 15 yıl hapis cezasına hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki tahrik yönünden üst sınıra yakın ceza tayin edilmesi gerektiğine yönelen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın "kasten öldürme" suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim nedeninin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik soruşturmaya, suç vasfına, yasal savunmaya, tahrikin derecesine, katılanlar vekilinin tahrikin bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

a) Sanığın sabıka kaydında Manavgat 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 19/01/2006 tarih ve 2003/932 Esas, 2006/12 Karar sayılı 21/02/2006 tarihinde kesinleşen 10 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyeti bulunduğu anlaşılmakla, ilgili ilam örneğinin getirtilip incelenmesi sanık hakkında TCK.nun 58.maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğüden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 14/06/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/915, Karar No: 2024/80, Tarih: 07.02.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2023/915 E.  ,  2024/80 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/318 E., 2015/507 K.

KARAR : Asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 22.01.2015 tarihli ve 2013/13963 Esas, 2015/855 Karar sayılı BOZMA kararı

1. Taraflar arasında birleştirilerek görülen maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalılar ... ile ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Asıl Dava

4. Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalıların sürücüsü, eski ve yeni işletenleri olduğu aracın müvekkillerinden ...ve ...'in oğlu olan ve yaya olarak bulunan müvekkili ...'a çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkili ... için 500,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi, müvekkilleri ...ile ... için ise ayrı ayrı 2.500,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 07.02.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 17.10.2012 tarihli dilekçe ile maddi tazminat talebini 21.852,99 TL'ye artırmıştır.

5. Davalı ... cevap dilekçesinde; maliki olduğu aracı kazadan önce ... vekili ... Küçük'e noter satışıyla devrettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı ... vekili; dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen davaya cevap vermemiş; ancak ıslah dilekçesine karşı verdiği cevap dilekçesinde ıslahla artırılan kısım yönünden zamanaşımı süresinin dolduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Birleşen Dava

7. Davacılar vekili dava dilekçesinde; asıl davadaki talebini kazaya sebebiyet veren aracın zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olan davalı şirketten talep ederek müvekkilinin uğradığı iş gücü kaybı nedeniyle şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

8. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; kazaya karıştığı iddia edilen aracın 25.04.2003/2004 tarihleri arasında 3366380 sayılı ZMMS poliçesi ile müvekkili şirket tarafından temin edildiğini, sigortalı olarak ...'ın görüldüğünü, kaza anında aracın maliki ve işletenlerin ... olması nedeniyle müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, kabul anlamına gelmemek kaydıyla teminat limitlerinin 30.000,00 TL ile sınırlı olduğunu, davacının davadan önce gerekli belgeler ile müvekkiline müracaat etmediğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı

Mahkeme Kararı

9. Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.05.2013 tarihli ve 2006/341 Esas, 2013/277 Karar sayılı kararı ile; dava konusu olayda, meskun mahalde tehlike anında derhâl durabilecek şekilde seyretmeyen davalı ...'ın küçük ...'ın (kaza tarihinde 12 yaşında) 3 ay % 100 malul olacak şekilde dalağını kaybederek çalışma gücünü ömür boyu kısmen kaybedecek şekilde yaralanmasına yol açtığı, davalı ... şirketinin 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu (2918 sayılı Kanun) hükümlerine göre maddi zarardan poliçe limiti dâhilinde sorumlu olduğu, ... aleyhine usulüne uygun dava açılmadığı gerekçesiyle davalı ... aleyhine açılan davanın reddine, davalı ...'ın ise kazadan önce (15.10.2003 tarihinde) aracı noter satışıyla devrettiğinden işleten sıfatının ortadan kalktığı gerekçesiyle davanın husumet yönünden reddine, davalı ... ile birleşen davada davalı ... aleyhine açılan davanın ise kabulü ile 21.852,99 TL alacağın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte bu davalılardan müteselsilen tahsili ile davacı ...'a ödenmesine, davacı ... için 10.000,00 TL, davacılar ...ile ... için ayrı ayrı 2.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'dan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı

10. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar ... ile ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

11. Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 22.01.2015 tarihli ve 2013/13963 Esas, 2015/855 Karar sayılı kararı ile

“…1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm, davalı ... Tır'ın vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı ... yönünden yapılan temyiz incelemesinde; davaya konu kaza 07.02.2004 tarihinde meydana gelmiştir. Asıl dava 17.08.2006'da açılmıştır.

Davacılar vekili tarafından 17.10.2012 tarihli ıslah dilekçesi ile tazminat talebi 21.852,99 TL'na arttırılmıştır. Kaza tarihi itibariyle yürürlükte olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince belirlenen 7 yıl 6 aylık uzamış dava zamanaşımı süresi 07.08.2011 tarihinde dolmuştur. Davacı ...'la ilgili yargılama sırasında alınan adli tıp kurumu raporuna göre davacının yaralanması nedeniyle % 14,3 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiği ve iyileşme süresinin 07.02.2004 tarihinden itibaren 3 aya kadar uzayabileceği belirtilmiş olup, bu rapora göre davacının yaralanması nedeniyle gelişen bir durumun söz konusu olmadığı sabittir. Bu durumda, ıslah edilen maddi tazminat miktarı yönünden dava zamanaşımına uğramış olup, mahkemece bu durumun göz ardı edilerek, yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir…” gerekçesi ile karar oy çokluğuyla bozulmuştur.

Direnme Kararı