muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4413, Karar No: 2017/11688, Tarih: 31.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/4413 E.  ,  2017/11688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçunun aynı yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık kesintili zamanaşımına bağlı olup, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilk kararın kesinleştiği 17.03.2010 tarihi ile hükmün açıklanmasına sebep olan ikinci suçun işlendiği 13.04.2011 tarihleri arasında dava zamanaşımının durduğu da nazara alınarak suç tarihi olan 16.05.2009 tarihinden inceleme tarihine kadar bu sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 31/10/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1626, Karar No: 2020/3510, Tarih: 10.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/1626 E.  ,  2020/3510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Avukat ... gelmiş, tebligata rağmen başka gelen olmadığından onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin ortağı olduğunu, kooperatif ile davalı arsa sahibi Osman arasında 15.08.2003 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme ile yüklenici kooperatif tarafından yapılacak toplam 28 bağımsız bölümün 7'sinin davalı arsa sahibine 21'inin davalı kooperatife verilmesinin kararlaştırıldığını, yapılan kur'a çekimi işlemi ile C blok 1 no'lu bağımsız bölümün davacıya tahsis edildiğini, bu işlemin akabinde davalılar arasında imzalanan 21.06.2006 tarihli ek sözleşme ile arsa sahibine verilmiş 7 bağımsız bölüm dışında davacıya tahsisli dairenin de aralarında bulunduğu 5 bağımsız bölümün daha haklı bir neden olmaksızın davalı arsa sahibi adına tescil edildiğini ileri sürerek, C blok 1 no.lu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına kat irtifakı tesisini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, eldeki davada davalıya husumet yöneltilemeyeceğini, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı kooperatif edimlerini yerine getirmemiş olduğundan ek sözleşme konusu bağımsız bölümlerin davalı arsa sahibine teminat olarak bırakıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı kooperatif vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, Kooperatifler Kanunu'na göre kur'a işlemi ile mülkiyetin intikal etmediği, davalılar arasında imzalanan 26.06.2006 tarihli ek sözleşmenin sonraki genel kurullarda benimsendiği, davacının dava tarihi itibariyle yapmış olduğu toplam aidat ödemesinin diğer ortakların ödemelerinin altında kaldığı, bu sebeple tapu tescil talep edemeyeceği, kaldı ki davalı arsa sahibinin teminat olarak bağımsız bölümü elinde bulundurmaya hakkı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu neticesinde, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince, kur'a işleminin mülkiyet hakkını geçirmediği, zira davalı kooperatifin kur'a ve dava tarihi itibariyle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan edimlerini tam olarak yerine getirmediği, bu sebeple kur'a tarihi itibariyle henüz 21 bağımsız bölümü malik durumunda olmadığından kur'a çekiminin davacıya, üstün hak sağlasa da, mülkiyet hakkı bahşetmeyeceği gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 10.11.2020 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2097, Karar No: 2007/2596, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2097 E.  ,  2007/2596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.01.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,13.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5230, Karar No: 2009/5845, Tarih: 11.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/5230 E.  ,  2009/5845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.3.2005 gününde verilen dilekçe ile sınır uyuşmazlığı, muarazanın giderilmesi ve müdahalenin önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30.6.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı köy vekili ve davalı köy vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne taraf vekillerinin duruşma istemlerinin dava değeri yönünden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı köy, kendi idari sınırları içerisinde kalan ve Orman İşletme Müdürlüğü’nün köy halkına bıraktığı taşınmaz bölümlerine davalı köyün sınır uyuşmazlığı yaratarak oluşturduğu haksız elatmanın idari sınır belirlenmesi suretiyle giderilmesini istemiştir.

Davalı köy tüzel kişiliği üzerinde çekişme yaratılan taşınmaz bölümünün kendi sınırları içersinde bulunduğunu açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile taraf köyler arasındaki idari sınırın 16.6.2008 tarihli keşif krokisinde belirtilen şekilde tespit edilen hat olduğu, buna göre davacı köyün kesim yaptığı ormanlık alanın davalı köy sınırları içerisinde kaldığı, davalı köyün kesim yaptığı alanın ise kısmen davacı köy sınırı içerisinde kaldığı nedeni ile davalının kısmen müdahalesinin menine karar verilmiştir.

Hükmü taraflar temyiz etmiştir.

Burada öncelikle belirtilmesi gereken husus köy idari sınırlarının tespitinde mahkemelerin yetkili olmadığıdır. Çünkü köy idari sınırlarının belirlenmesi görevi idari mercilere aittir. Mahkemenin bu saptamayı bir yana

bırakarak idari makamların görevine giren bir konu hakkında hüküm kurması doğru değildir.

Hükmü taraflar temyiz etmiştir.

Burada öncelikle belirtilmesi gereken husus köy idari sınırlarının tespitinde mahkemelerin yetkili olmadığıdır. Çünkü köy idari sınırlarının belirlenmesi görevi idari mercilere aittir. Mahkemenin bu saptamayı bir yana

bırakarak idari makamların görevine giren bir konu hakkında hüküm kurması doğru değildir.

6831 sayılı Orman Kanununun 37. maddesi hükmü “Devlet ormanlarından çıkarılacak, tomruk, tel direk, maden direk, sanayi odunu, kağıtlık odun, lif-yonga odunu, sırık, ..., yakacak odun, reçine, sığla yağı, çıra ve şimşir gibi yıllık üretim programına alınmış orman ürünlerinin dışındaki her nevi orman ürün ve artıklarını tayin olunacak mıntıka ve süreler içinde toplayıp çıkarmaları için öncelik sırasına göre 40. maddede belirlenen orman köylerini kalkındırma kooperatiflerine veya işyerindeki veya civarındaki köylülere ilanen duyurulmak suretiyle ve tarife bedelini ödemeleri şartıyla izin verilir. Bu yerlerdeki halkın veya kooperatiflerin bu işe istekli olmadıklarının veya ... güçlerinin yeterli bulunmamasının tespit ve tevsiki halinde bu ürün ve artıkların diğer isteklilerce toplanıp çıkarılmasına aynı şartlarla izin verilebilir veya orman idaresince istihsal olunup satılabilir…” şeklindedir. Diğer taraftan yasanın 40. maddesi de “Devlet ormanlarında ağaçlama, bakım, imar, yol yapımı, kesme, toplama, taşıma, imal gibi orman işleri; işyerinin ve işyerinde çalışacakların hangi mülki hudut ve orman teşkilatı hudutları içersinde kaldığına bakılmaksızın, öncelikle işyerinde veya civarındaki orman köylerini kalkındırma kooperatiflerine ve işyerindeki köylülere veya işyeri civarındaki orman işlerinde çalışan köylülere, işyerine olan mesafeleri ile ... güçleri dikkate alınarak gördürülür. Yapılacak işe yukarıda belirtilen kooperatiflerin ve köylülerin ... güçlerinin yeterli bulunmaması veya işe ehil olmamaları veya aşırı fiyat istemeleri veya işin dağıtımı veya yapılması ile ilgili konularda çözülmesi mümkün olmayan ihtilaflar çıkarmaları gibi hallerde bu gibi işler işyerine civar olmayan orman köylerini kalkındırma kooperatiflerine veya köylülere yaptırılabileceği gibi taahhüt yolu ile de yaptırılabilir…..” hükmünü taşımaktadır.

Yasanın yukarıya alınan her iki hükmü birlikte değerlendirildiğinde 6831 sayılı yasa hükümleri uyarınca yaptırılacak üretim ve nakliyat sahasının hangi köy mülki hudutları dahilinde kaldığının önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan; kanun koyucu üretim faaliyetlerinde üretim sahasında veya civarındaki orman köyleri kalkındırma kooperatiflerine, ardından o sahadaki köylülere veya işyeri civarındaki orman işlerinde çalışan köylülere öncelik tanımıştır. Fakat üretim sahalarındaki işlerin kime verileceği yetkisi ise kanuna göre uygulamayı yapacak Orman İşletme Müdürlüğünündür. Başka bir anlatımla, bu

gibi davalarda Orman İşletme Müdürlüğünün yaptığı tercih önem kazanmaktadır.

gibi davalarda Orman İşletme Müdürlüğünün yaptığı tercih önem kazanmaktadır.

Dava, 24.3.2005 tarihinde açılmıştır. Orman idaresi 29.6.2006 tarihli yanıtında 2004 – 2005 kesim yıllarına ait taraf köylerin haklarını gösterir yazı ve ekini dosyaya göndermiştir. O yüzden mahkemece yerinde yeniden keşif yapılarak köy idari sınırları gözetilmeksizin hangi bölümlerin taraflardan hangisine işletmek üzere bırakıldığı saptanmalı, dava bu saptamanın sonucuna göre karara bağlanmalıdır. Mahkemece bütün bu yönler gözetilmeksizin istek idari sınırlar dairesinde hükme bağlandığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 11.5.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/868, Karar No: 2007/857, Tarih: 28.11.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/9-868 E.  ,  2007/857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2007

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 10.İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.06.2006 gün ve 2005/1175-2006/298 sayılı kararın incelenmesi Davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 12.04.2007 gün ve 2007/24245-10422 sayılı ilamı ile ; (...1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı delil listesinde delillerini göstermiş “ve sair” delillere dayanmıştır. Yemin delili bu ibare içerisinde bulunmaktadır. Böyle olunca yıllık izin ücretlerini kullandırdığını yazılı delille ispat yükünde olan davalının savunmasını kanıtlamak yönünden davacı tarafça yemin teklif hakkı hatırlatılarak yıllık izin ücreti konusunda hüküm kurulması gerekirken mahkeme yazılı şekilde talebin tamamına karar verilmesi hatalıdır...)gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:  Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, işçilik haklarından kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, diğer alacak kalemlerine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazları Özel Dairece reddedilmekle bunlar yönünden hüküm kesinleşmiş; sadece yıllık izin ücreti alacağı kalemi uyuşmazlık konusu olarak kalmıştır.

Davacı işçinin davalı işveren yanında 01.07.1981- 10.07.2001 tarihleri arasında çalıştığı ve en son aldığı aylık üzerinden 10.07.2001 tarihinde emekli olduğu, SSK’ca 01.08.2001 tarihinden geçerli yaşlılık aylığı bağlandığı dosya kapsamı ile belirgin olup, bu hususlar ve diğer alacak kalemleri uyuşmazlık konusu değildir.

Uyuşmazlığa konu yıllık izin ücreti alacağına ilişkin işverence ibraz edilen belgelerde izin kullandırıldığı ya da yıllık izin ücretinin ödendiğine ilişkin bir belge olmadığı gibi bu hususun ispatına yönelik herhangi bir belge ve beyan davalı yanca ileri sürülmemiştir.

Mahkeme, tüm alacak kalemleri yönünden davanın kısmen kabulüne hükmetmiştir. Davalı bu hükmü temyiz etmiş ve dilekçesinde davanın kamu düzenine ilişkin bulunması nedeniyle davacı yana mahkemece resen yemin teklif edilmemiş olmasının usul açısından doğru olmadığını, bildirmiştir. Davalının yemine ilişkin tek beyanı bu olup, başkaca delil ya da beyan dilekçesi bulunmamaktadır.

Mahkeme, tüm alacak kalemleri yönünden davanın kısmen kabulüne hükmetmiştir. Davalı bu hükmü temyiz etmiş ve dilekçesinde davanın kamu düzenine ilişkin bulunması nedeniyle davacı yana mahkemece resen yemin teklif edilmemiş olmasının usul açısından doğru olmadığını, bildirmiştir. Davalının yemine ilişkin tek beyanı bu olup, başkaca delil ya da beyan dilekçesi bulunmamaktadır.

Özel Daire bozma ilamının 1.bendinde diğer alacak kalemleri yönünden temyiz istemlerini reddetmiş; 2.bentte ise yıllık izin ücreti yönünden, “Davalı delil listesinde delillerini göstermiş “ve sair” delillere dayanmıştır. Yemin delili bu ibare içerisinde bulunmaktadır. Böyle olunca yıllık izin ücretlerini kullandırdığını yazılı delille ispat yükü kendisinde olan davalının savunmasını kanıtlamak yönünden davacı tarafa yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak yıllık izin ücreti konusunda hüküm kurulması gerekirken mahkemece yazılı şekilde talebin tamamına karar verilmesi hatalıdır” ifadelerine yer vererek hükmü bozmuştur.

Mahkemece davalı yanca delil listesi verilmediği, bozma ilamının maddi hataya dayandığı gerekçesi ile önceki kararda direnilmiş; hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davalının yargılama aşamasında yemin deliline dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Ayrıca; bozma ilamında ve direnme kararında yer almamakla birlikte dosya kapsamına göre ilk kararı temyiz dilekçesinde davalı yanın “hakimin resen yemin teklif etmesi gerektiği halde etmemesinin usulü eksiklik olduğu” yönündeki temyiz nedeninin “yemin deliline dayandığı” olgusunun kabulüne yeterli olup olmadığı da irdelenmelidir.

Öncelikle belirtmekte yarar vardır ki, davacı ile davalı arasındaki hukuki ilişkinin varlığı çekişme konusu olmayıp, davalı işverenin davacıya yıllık izin kullandırıp kullandırmadığı veya kullandırmamışsa yıllık izin ücretini ödeyip ödemediği taraflar arasındaki uyuşmazlığın konusunu teşkil etmektedir.

Davacı, yıllık izin kullandırılmadığı ve karşılığının da ödenmediği iddiasıyla, yıllık izin ücretini istemiştir.

Davalıya, dava dilekçesi 27.09.2005 tarihinde daimi işçisi imzasına; ıslah dilekçesi de 07.06.2006 tarihinde daimi sekreteri imzasına tebliğ edilmişse de, davaya yazılı cevap vermediği gibi kendisini ilk kararın verildiği aşamaya kadar vekille temsil ettirmemiş ; ilk celseye ve takip eden celselere katılmamış; sadece 07.03.2006 tarihli celsede hazır bulunduğu zapta geçirilmişse de herhangi bir beyanda bulunmamış; bir delil ya da dilekçe de ibraz etmemiştir.

Böylece, davalının delil listesi verdiğine işaret eden bozma ilamı dosya kapsamına uymamakta ve maddi yanılgıya dayanmaktadır. Mahkemenin buna ilişkin direnmesi yerindedir.

Böylece, davalının delil listesi verdiğine işaret eden bozma ilamı dosya kapsamına uymamakta ve maddi yanılgıya dayanmaktadır. Mahkemenin buna ilişkin direnmesi yerindedir.

Şu durumda, davalı tarafça verilmiş bir delil listesi bulunmadığı gibi, ilk kararı temyize kadar gerçekleşen yargılama aşamasında da delil bildirmeye yönelik herhangi bir dilekçe ve beyan da bulunmamaktadır. Yine, davalı işverenin kayıtlarında davacıya yıllık izin kullandırıldığı ya da kullandırılmayan izin ücretlerinin ödendiğine ilişkin bir bilgi ya da belgeye de rastlanmamıştır. Yıllık izin ücreti ödenmediği belirgin olan davacıya yıllık izin kullandırıldığını yazılı delille ispat yükü davalıdadır. Davalı bu olguyu ortaya koyan yazılı bir delil ibraz etmemiş; başkaca herhangi bir delile de dayanmamakla, savunmasını kanıtlayamamıştır.

Davalı, davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk kararı temyiz dilekçesinde; işçilik haklarına ilişkin davaların kamu düzenine ilişkin bulunduğu, mahkemece davacıya resen yemin verilerek buna göre hüküm tesis edilmesi gereğine işaret ettiğinden, ayrıca bu husus üzerinde de durulmalıdır.

Hemen burada, yemin delilinin hukuki niteliğinin irdelenmesinde yarar vardır;

Medeni Usul Hukukumuzda yemin delili kesin delil niteliğinde olup;  uygulama ve öğreti de iki başlık halinde ele alınmaktadır.

Bunlardan birisi taraf yemini (Kati yemin), diğeri de resen yemin (hakimin teklif ettiği yemin) dir.

Kati yemin, ispat yükü kendisine düşen tarafın davanın halline etkili bir vakıanın ispatı için diğer tarafa teklif ettiği yemin olup, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 344 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Yemin teklif edecek taraf, ispat yükü kendisine düşen fakat iddiasını veya savunmasını ispat edememiş olan taraftır.

Hakimin teklif ettiği yemin ise 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 356.maddesinde düzenlenmiş olup; maddede yer alan “iddia olunan hususun kesin delillerle ispat edilememiş olması” ve “iddia olunan hususun ispatı için gösterilen delillerin hüküm verilebilecek derecede hakimi ikna edememesi” koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği kabul edilmektedir.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, mahkemece yemin teklif etme hakkının hatırlatılması ancak ispat yükü kendisine düşen tarafın yemin deliline başvuru hakkının varlığı ile mümkündür. Yasal olarak kullanılma hakkı bulunmayan bir hakkın varlığının mahkemece hatırlatılması da düşünülemez.

Diğer taraftan, hakimin resen yemin teklifi için birlikte gerçekleşmesi gereken iki koşul da somut olay yönünden gerçekleşmemiştir. Öyleyse, ispat yükü kendisinde olmayan davacıya mahkemece resen yemin teklif edilmesi de olanaklı değildir.

Yemin deliline dayanılabilmesi de ancak, davacının dava dilekçesinde, davalının da cevap dilekçesinde ya da tarafların delil listelerinde açıkça yemin deliline veyahutta uygulamada kabul edildiği şekliyle "sair deliller" ifadesine yer vermeleri ile olanaklıdır.