muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2356, Karar No: 2011/3373, Tarih: 29.03.2011

-/-

-2-

2010/2356-2011/3373

ölüm tehlikesi altına girdiğini, kanser hastalığına yakalanabileceğinden doğal ömrünün de kısalabileceğini belirterek uğradığı maddi ve manevi zararın davalılardan alınmasını istemiş, yargılama aşamasında davalılardan ... hakkındaki istemin atiye terk edilmesini istemiştir.

Davalılardan ... Tıp Cihazları Ticaret ve Sanayi Ltd Şti ve ... ise; davacının iddialarının hiçbir hukuki gerekçeye dayanmadığını, dava konusu olay ile ilgili hiçbir kusurlarının bulunmadığını; ortaya çıkan radyasyon kazasının tamamen kendilerinin dışında üçüncü kişilerin kötü niyetli davranışı, davacının bilgisizliği ve kusurundan meydana geldiğini; söz konusu maddenin korunması ve taşınmasına ilişkin taşıma aracının TAEK'in izni alındıktan sonra kurumun denetiminde, güvenlik açısından ciddi emniyet tedbirleri alınmış olan İkitelli Sanayi Bölgesi'ndeki Şirket deposuna taşındığını, deponun bulunduğu siteden yazılı belge olmadan mal çıkartılmadığını, malzemenin konulduğu dükkanın kapısının zincirle kapatılarak güvenlik altına alındığını; üzerinde radyasyon tehlikesi bulunduğu yazılı olan taşıma aracını bilgisizlikleri nedeniyle açan dava dışı Ilgaz ailesi bireylerinin ağır kusurlu eylemleri sonucu davacının böyle bir durumla karşı karşıya kaldığını; maddi ve manevi tazminat isteminin hiçbir somut dayanağının bulunmadığını ileri sürerek, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, işlevi biten radyasyon içerikli malzemenin yurtdışına çıkartılması için davalı Şirket ile TAEK arasında yazışmalar yapıldığı halde yurtdışına çıkarılmayarak, önce davalı Şirket'in Ankara'daki deposunda, daha sonra İstanbul'da kiralanan bir dükkanın yanındaki boş bir dükkana, önlem alınmadan ve gerekli uyarılar yapılmadan bırakıldığı ve radyoaktif maddelerin satış yolu ile hurdacının eline geçtiği, haksız eylemin meydana gelmesinde davalıların savsamalarının bulunduğu sonucuna varılarak davacının haksız eylem nedeniyle ne oranda zarar gördüğünün saptanması amacıyla rapor alınması için Adli Tıp Kurumu'na gönderilmesine karar verildiği halde uğranılan zararın kapsamını belirleyebilecek nitelikte bir rapor alınamadığı; ancak, davacının radyasyondan etkilenerek zarar gördüğü benimsenerek manevi tazminat isteminin kabulüne, kanıt sunulmadığından kanıtlanamayan maddi tazminat isteminin reddine, Borçlar Yasası'nın 46/2. maddesindeki haklarının saklı tutulmasına, davalı ... hakkındaki davanın atiye terk edilmesi nedeniyle, bu davalı yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Davacı, adli yardım isteminde bulunduğuna ve yerel mahkemece de adli yardım istemi kabul edilerek dava açıldığına göre, dava konusu olay nedeniyle davacının bedensel zarara uğrayıp uğramadığının belirlenmesi için gerekli görülen biyokimya testleri, kan ve diğer tüm incelemeler için gereken giderlerin adliyenin suçüstü ödeneğinden harcanarak yaptırılması ve alınacak raporların sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Davacı, adli yardım isteminde bulunduğuna ve yerel mahkemece de adli yardım istemi kabul edilerek dava açıldığına göre, dava konusu olay nedeniyle davacının bedensel zarara uğrayıp uğramadığının belirlenmesi için gerekli görülen biyokimya testleri, kan ve diğer tüm incelemeler için gereken giderlerin adliyenin suçüstü ödeneğinden harcanarak yaptırılması ve alınacak raporların sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA; davalılar ... Tıp Cihazları Ticaret ve Sanayi Ltd Şti ve ...'nın tüm davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden davacı yararına takdir olunan 825,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalılar ... Tıp Cih. Tic. San. Ltd. Şti. ve ...'ya yükletilmesine ve davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5842, Karar No: 2020/4641, Tarih: 09.07.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/5842 E.  ,  2020/4641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 18/05/2011 tarihinde davalı ... adına kayıtlı olan sürücüsü ... idaresindeki ... plakalı kamyonun davacı ... adına kayıtlı, diğer ... idaresindeki ... plakalı otomobile çarparak maddi hasarlı ve yaralamalı trafik kazası meydana geldiğini ve müvekkillerinin ağır yaralandığını, kazada davalı ...'ın tam kusurlu olduğunu, davacı ...'in beyin kanaması geçirdiğini, beyin damarlarının uzun süre tıkalı vaziyette 20 gün komada kaldığını, ilaç tedavisi ve ameliyat ile beyin damarlarının açılmaya çalışıldığını ancak tam olarak sağlığına kavuşamadığını, kaza nedeniyle psikolojik sorunlar meydana geldiğini, davacı ...'in ise hem kaza hem de oğlunun bu durumundan dolayı yoğun stres yaşadığını ve buhrana girdiğini, bunun neticesinde kalp krizi geçirerek sağlığını kaybettiğini, davacı ... için 500,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi, davacı ... için 500,00 TL maddi, 70.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen (sigorta şirketin sorumlu olduğu limit kadar) tahsiline karar verilmesini talep ettiği anlaşılmıştır. Davacı vekili 05.11.2015 tarihinde dava değerini 28.605,00 TL'ye çıkarmıştır.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ... talebi yönünden; maddi tazminat isteminin kabulü ile

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ... talebi yönünden; maddi tazminat isteminin kabulü ile

28.605,29 TL maddi tazminatın 500,00 TL'si için 17.10.2011 dava tarihinden itibaren, geriye kalan 28.105,29 TL maddi tazminat için 27.10.2015 ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan davalı ... yönünden poliçe limitiyle sınırlı kalmak kaydıyla müştereken ve müteselsilen alınıp, davacıya verilmesine, manevi tazminat talebinin kısmen Kabulü, kısmen Reddi ile; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, olayın oluş şekli ve manevi tazminat koşulları göz önünde tutularak takdiren; 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 18/05/2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen alınıp, davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine, davacı ... yönünden, maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat talebinin kısmen Kabulü, kısmen reddi ile; tarafların sosyal ekonomik durumları, olayın oluş şekli ve manevi tazminat koşulları göz önünde tutularak takdiren; 5.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 18/05/2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen alınıp, davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle manevi tazminat talebi ile ilgili olarak hüküm kurulurken olayın meydana geliş şekli, tarafların ekonomik ve sosyal durumları, olay nedeniyle duyulan acı ve elemin derecesi ve B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınmış bulunduğuna göre, usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Davacı vekili 19.07.2012 tarihli dilekçesinde davacı ...'nun ... Kaymakamlığı Nüfus Müdürlüğünde memur olarak çalıştığını beyan etmiştir. Dosyada davacının memuriyetine ilişkin başka bir araştırma yapılmamıştır. Davacının memur olması nedeni ile geçici iş göremezlik süresi içerisinde maaşını almaya devam etmekte olup olmadığı anlaşılamamıştır, davacının memur olması halinde bu dönemdeki zararı, varsa bu süre içerisinde çalışamadığı için alamadığı ek ödemeler kadardır.

Davacı vekili 19.07.2012 tarihli dilekçesinde davacı ...'nun ... Kaymakamlığı Nüfus Müdürlüğünde memur olarak çalıştığını beyan etmiştir. Dosyada davacının memuriyetine ilişkin başka bir araştırma yapılmamıştır. Davacının memur olması nedeni ile geçici iş göremezlik süresi içerisinde maaşını almaya devam etmekte olup olmadığı anlaşılamamıştır, davacının memur olması halinde bu dönemdeki zararı, varsa bu süre içerisinde çalışamadığı için alamadığı ek ödemeler kadardır.

Bu durumda, davacının memur ya da işçi statüsünde olup olmadığı araştırılarak, memur olması halinde geçici işgöremezlik süresi içerisinde maaşı eksik ödenmiş ise buna ilişkin fark bedeli ve varsa bu süre için mahrum kaldığı ek ödemeler, döner sermaye gelirleri gibi ek gelirleri araştırılarak çalışmadığı dönem hesabında (varsa) bu gelirler esas alınmak suretiyle, işçi olması halinde ise geçici işgöremezlik süresi için ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılarak, hesaplama yapılması için ek aktüerya raporu alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine 09/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/265, Karar No: 2017/1557, Tarih: 23.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/265 E.  ,  2017/1557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 02.06.2016 tarih 2016/151 esas 2016/334 karar sayılı direnme kararına konu dava dosyası Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2016 tarih 2016/1269 esas 2016/2023 karar sayılı gönderme kararıyla;

6763 sayılı Kanun’un 36. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307. maddesinde yapılan deşiklik ve ekleme ile yine 6763 sayılı Kanun’un 38. maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10. madde uyarınca yeniden incelenmek üzere dairemize gönderilmekle dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 05.06.2013 tarih 2012/675 esas 2013/316 karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 27/11/2012 tarih ve 2012/67 Esas, 2012/714 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/16333 Esasında,Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 27/12/2012 tarih ve 2012/199 Esas, 2012/1053 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/11701 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 14/05/2013 tarih ve 2013/37 Esas, 2013/225 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/13112 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 23/10/2013 tarih ve 2013/527 Esas, 2013/534 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/19846 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 22/10/2013 tarih ve 2013/220 Esas, 2013/527 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/32750 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 11/02/2014 tarih ve 2013/582 Esas, 2014/86 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/34366 Esasında kayıtlı olan dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek birleştirilmesi, hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek birleştirilmesi, hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 02.06.2016 tarih 2016/151 esas 2016/334 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 23.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/32120, Karar No: 2022/19391, Tarih: 11.10.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/32120 E.  ,  2022/19391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, hükmün tefhim edildiği tarihte cezaevinde bulunan ve duruşmada SEGBİS kanalıyla hazır edilen sanığa, cezaevi kanalıyla da temyiz dilekçesi verilebileceğinin yasa yolu bildiriminde açıklanmaması nedeniyle sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığa yükletilen hakaret ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 11/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11601, Karar No: 2020/228, Tarih: 09.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/11601 E.  ,  2020/228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya

ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

suçundan mahkumiyetlerine, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı eylemleri cinsel saldırı kabul edilerek bu suçtan kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanıklar haklarında cinsel saldırı suçundan kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararların 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından; iddianamedeki sevklere, hükümlerin içeriğine, temyizin kapsamına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 14.05.2013 günlü, 2013/Bşk-20/26 sayılı Kararına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 31.01.2019 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 30.01.2019 günlü, 2019/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, esası incelenmeyen dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 09.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.