muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11094, Karar No: 2015/6821, Tarih: 23.10.2015

Mahkemece, davacının kendisine ait olduğunu ileri sürdüğü payların Karşıyaka 1. İcra Müdürlüğü'nün 2005/2690 E. sayılı dosyasında satıldığı, Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/360 E. sayılı dosyasında açılan davada, adına kayıtlı pay bulunmayan yüklenici hakkındaki davanın takipsiz bırakıldığı, diğer paydaşlar yönünden davanın kabul edildiği, ne var ki anılan payların daha önce icra yoluyla satılmış olduğu, davacının payların

geç devri nedeniyle ortaya çıkan zararlarını gerekirse Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/360 E. sayılı davasına aleyhlerinde hüküm kurulan paydaşlardan talep edebileceği, davalı yükleniciye yüklenebilecek bir sorumluluk bulunmadığı, manevi tazminat koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 05.06.2014 tarih ve 4066 E., 4338 K. sayılı ilamıyla, sair temyiz itirazlarnın reddiyle, davacı ile davalı yüklenici arasında akdedilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri uyarınca, inşaatta mevcut 2 numaralı bağımsız bölümün davacı Ö.. A..'a aidiyeti hususunda bir uyuşmazlık bulunmadığı, nitekim, davacı Ö.. A.. tarafından Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/360 E., 2007/358 K. sayılı dosyasında, davalı yüklenici V.. S.. ve diğer hissedarlar aleyhine açılan tapu iptali ve tescil davasında 2 no'lu bağımsız bölümün tam olarak davacıya ait olduğunun tespitine karar verilip, hüküm Yargıtay denetiminden geçip kesinleştiği, ne var ki, yüklenicinin dava dışı bir başka arsa sahibinden olan alacağı nedeni ile başlattığı icra takibi sonunda 2 numaralı bağımsız bölümün 7/75 payının icra marifeti ile satıldığı ve dava dışı Fatma Soylu adına tapuya tescil edildiği, davacı Ö.. A.. mevcut davada icrada satılan arsa payının adına tescilini istemediği, aksine değerinin tazmini ile bu kısma ilişkin uğradığı gecikme tazminatı alacağının tahsilini istediği, bu durumda, yüklenicinin davacıya karşı olan akdi taahhüdünü yerine getirmediğinin tartışmasız olduğu ve tam olarak teslim etmesi gereken 2 numaralı bağımsız bölümü kararlaştırılan şekilde teslim edemediğinden talep yönünden eksik devredilen payın değerinin saptanarak bedeline ve ayrıca anılan paya mahsusen gecikme tazminatı alacağının doğup doğmadığı hususunun incelenerek sonucuna göre bir hükme varılması gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Davalı yüklenici yargılama aşamasında zamanaşımı savunmasında bulunmadığı gibi, mahkeme hükmünün gerekçesine karşı da bu yönde herhangi bir temyiz itirazı ileri sürmediğinden, karar düzeltme aşamasında bu hususta dile getirdiği itirazların dinlenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.

Bu açıklamalara ve Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan diğer karar düzeltme itirazlarının reddi gerekmiştir.

Bu açıklamalara ve Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan diğer karar düzeltme itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dosya kapsamından, davacının da aralarında bulunduğu arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde ve diğer ek sözleşmelerde dairelerin %45'inin arsa sahiplerine, %55'inin de yükleniciye ait olacağı, 03.09.1996 tarih ve 39936 yevmiye nolu ek sözleşmenin 5. sayfasında ise, arsa sahiplerinin daire seçimlerini 25240 ada 2 no'lu parsel üzerinde yapılan binadan kullanacakları, ekli liste ve şemada gösterilen bağımsız bölüm hisselerinin aralarında taksim edildiği, taksimi tüm hissedarların kabul ettiği kararlaştırılmıştır. Arsa sahipleri arasında imzalanan tarihsiz taahhütname başlıklı belgede %45 hisseyi eşit olarak paylaşacakları düzenlenmiş ve yine tarihsiz kur'a tutanağında ise her bir arsa sahibine düşen bağımsız bölüm tespit edilmiş olup, davacıya 2 no'lu bağımsız bölüm isabet ettiği görülmüştür. Arsa sahiplerinin daire seçimi yaptığı 25240 ada 2 no'lu parsel üzerinde inşa edilen bina ile ilgili kat irtifaklı tapu kayıtlarının 01.07.1998 tarihinde oluşturulduğu, buna göre, 2 no'lu bağımsız bölümün hisseli olarak davacı ve dava dışı H... B... Ö..., O... adlarına tescil edildiği, kat irtifakı listesini imzalayanlardan İsmail Sever'in davacı tarafından Karşıyaka 3. Noterliği'nin 18.05.1995 tarih ve 19272 yevmiye no'lu vekaletnamesi ile yetkilendirildiği anlaşılmıştır.

Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/360 E. sayılı dosyasının incelenmesinden, davacı Ö.. A.. (Erden) tarafından davalılar V.. S.., H....k ve B... aleyhine, Hamiyet adına kayıtlı 504/5400 ve Burcu adına kayıtlı 144/5400 payın tapu kaydının iptali ile adına tescili istemiyle dava açıldığı, mahkemece, davacının talebi doğrultusunda davalı Veysi yönünden davanın atiye bırakılmasına, diğer davalılar Hamiyet ve Burcu davayı kabul ettiklerinden, bunlar adına kayıtlı payların tapu kayıtlarının iptali ile davacı Özlem adına tesciline karar verildiği ve hükmün 16.02.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Bu itibarla 2 no'lu bağımsız bölümün arsa sahiplerine isabet ettiği ve aralarındaki paylaşımda davacıya aidiyeti hususları kesinleşmiştir. Dairemiz bozma ilamında, Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 11.12.2007 tarih ve 2007/360 E., 358 K. sayılı kararında davalı yüklenici V.. S.. yönünden de tapu iptali ve tescil isteminin kabul edildiği belirtilmiş ise de, bu tespit hatalıdır. Zira, bahsi geçen dava, davalı V.. S.. yönünden atiye terk edilmiştir. Somut olayda, arsa sahiplerine düşen bağımsız bölümlerin ve arsa paylarının paylaşımında davalı yüklenici tarafından gerçekleştirilen herhangi bir işlem bulunmamaktadır. Yukarıda açıklandığı üzere, arsa paylarının dağılımını, bağımsız bölümlerin paylaşımını ve kat irtifaklı tapuların oluşturulmasını arsa sahipleri kendi aralarında anlaşarak yapmışlardır. Dava konusu 2 no'lu bağımsız bölümün davacı adına hisseli olarak tescil edilmiş olmasında, davalı yüklenicinin herhangi bir sorumluluğu olmadığı gibi, dosya arasında bulunan ve davacı tarafça da inkâr edilmeyen 01.02.1999 tarihli daire teslimine ilişkin tutanakta dairenin eksiksiz teslim edildiği belirtilmiş olduğundan, dairenin tesliminde gecikme bulunduğundan da bahsedilemez. Bu itibarla, mahkeme gerekçesinde de isabetle belirtildiği üzere, davacı tarafından ileri sürülen zararın ortaya çıkmasında davalıya yüklenebilecek bir sorumluluk bulunmadığı, varsa zararını Karşıyaka 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 11.12.2007 tarih ve 2007/360 E., 358 K. ilamında aleyhlerine hüküm kurulan paydaşlardan talep edebileceği açıktır.

Bu durumda, Dairemizce, yerel mahkeme hükmünün onanması gerekirken, yanılgılı gerekçelerle bozulduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının kabulü ile bozma ilamının kaldırılarak, yerel mahkeme hükmünün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, karar düzeltme itirazlarının kabulü ile, Dairemizin 05.06.2014 tarih ve 4066 E., 4338 K. sayılı bozma ilamı kaldırılarak, yerel mahkeme kararının ONANMASINA, evvelce alınması gereken onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24965, Karar No: 2022/630, Tarih: 25.01.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/24965 E.  ,  2022/630 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda nitelikli hırsızlık suçundan mahkumiyetine ilişkin; ... Anadolu 28. Asliye Ceza Mahkemesi 12.02.2019 tarihli 2018/510 Esas, 2019/72 Karar sayılı hükmünün sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.11.2021 tarih, 2021/21843 Esas -2021/17901 Karar sayılı ilamı uyarınca onanmasına karar verilmiştir.

Dairemizin anılan kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2021 gün, 2019/42925 sayılı yazılarında;

“ .....

İtiraz nedenleri: sanığın temyiz isteminin süresinde olup olmadığı, bu kapsamda 05/08/2017 tarihinde yürürlüğe giren 7035 sayılı Yasanın 21. maddesiyle değişik CMK'nın 291. maddesi gereğince temyiz süresinin 15 güne çıkartılması nedeniyle CMK'nın 310. maddesindeki 7 günlük temyiz süresinin zımnen ilga edilip edilmediği hususu itirazımızın özünü oluşturmaktadır. 07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmiş, böylece ülkemizde fiilen üç dereceli yargı sistemine geçilmiştir. 1412 sayılı CMUK'da olağan kanun yolları olarak itiraz ve temyize yer verilmişken, 5271 sayılı CMK'da itiraz, istinaf ve temyiz olağan kanun yolları olarak düzenlenmiştir. 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 18. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak yeni usul Yasası sisteminde, yasa yolları içinde istinafa yer verilmesi ve Bölge Adliye Mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra göreve başlaması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un “Temyiz ve karar düzeltme” başlıklı 8. maddesinin birinci fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddeleri uygulanır.” hükmüne yer verilmek suretiyle Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlamasından önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında 1412 sayılı CMUK’un 305 ila 326. maddelerinin uygulanacağı öngörülmüştür. Başka bir anlatımla, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'un, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında ise 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanacaktır. Bu genel açıklamalardan sonra temyiz başvuru usulünün ayrıntılı bir şekilde irdelenmesi gerekmektedir. Yargılama makamlarının verdikleri kararlarda bir aykırılık veya yanılma olması durumunda bu hataları giderme yetkisi "kanun yolu" adı verilen denetim ile sadece yargılama makamları tarafından yapılabilir

. Bu genel açıklamalardan sonra temyiz başvuru usulünün ayrıntılı bir şekilde irdelenmesi gerekmektedir. Yargılama makamlarının verdikleri kararlarda bir aykırılık veya yanılma olması durumunda bu hataları giderme yetkisi "kanun yolu" adı verilen denetim ile sadece yargılama makamları tarafından yapılabilir. Kanun yolu, aykırılıkları gidermek ve isabetli karar verilmesini sağlamak bakımından, sanık için olduğu kadar toplum için de büyük bir teminat olduğundan, bir insan hakkıdır (Feridun Yenisey - Ayşe Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 5. Baskı, Seçkin Yayınevi, ... 2017, s. 859, 860). Bu anlayışa paralel olarak, Anayasanın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesinde, "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir", Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "Adil yargılanma hakkı" başlıklı 6. maddesinde ise; “1. Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, kamuya açık olarak ve makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir...” Hükümlerine yer verilmiştir. Görüldüğü üzere Anayasanın 36. maddesinde, herkesin meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu vurgulanmış, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde yargılamada sanığa tanınması gereken asgari haklar belirtilerek adil yargılanma hakkının kapsamı belirlenmiştir. Aynı şekilde, 25.03.2016 tarihi itibarıyla iç hukukumuzun bir parçası hâline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) Ek 7 numaralı Protokolünün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; "Mahkeme tarafından ceza gerektiren bir suç nedeniyle mahkûm edilen herkes, mahkûmiyetinin veya hükmolunan cezanın yüksek bir mahkeme tarafından yeniden incelenmesini sağlama hakkına sahiptir. Bu hakkın kullanımı, kullanımın dayanakları dâhil kanunla düzenlenir." hükmüyle ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğu belirtilmiştir. Olağan kanun yollarından sayılan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davası açılmış olmalıdır. Temyiz davasının açılabilmesi için de, 1412 sayılı CMUK'un 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bozmadan önceki ilk karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 310. maddesine göre iki şartın varlığı gereklidir. Bunlardan ilki istek şartıdır. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan "davasız yargılama olmaz" ilkesine uygun olarak temyiz davasının kendiliğinden açılması mümkün olmayıp bu konuda bir talebin bulunması gereklidir. Kural olarak temyiz başvurusunun yazılı şekilde olması yani hükmü veren mahkemeye verilecek bir dilekçe ile yapılması gerekir

. maddesine göre iki şartın varlığı gereklidir. Bunlardan ilki istek şartıdır. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan "davasız yargılama olmaz" ilkesine uygun olarak temyiz davasının kendiliğinden açılması mümkün olmayıp bu konuda bir talebin bulunması gereklidir. Kural olarak temyiz başvurusunun yazılı şekilde olması yani hükmü veren mahkemeye verilecek bir dilekçe ile yapılması gerekir. Ancak zabıt katibine beyanda bulunmak suretiyle sözlü başvuruda bulunmak da mümkündür. Bu durumda beyan tutanağa geçirilir ve tutanak hâkim tarafından onaylanır. Uyuşmazlık konusu olayda istek şartının gerçekleştiği konusunda bir tereddüt bulunmadığından temyiz davasının açılabilmesi için gerekli ikinci şart olan süre şartının gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durulmalıdır. 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310. maddesinde, genel kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süre, hükmün tefhiminden, tefhim edilmemiş ise tebliğinden başlamak üzere bir hafta olarak belirlenmiştir. Temyiz süresi, anılan maddenin üçüncü fıkrasındaki farklı durum hariç olmak üzere, hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar bakımından bu tarihte, yokluklarında hüküm verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlayacaktır. 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesi uyarınca da temyiz davası açılması için yedi günlük bir süre öngörülmüş iken 05.08.2017 tarihli ve 30145 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "yedi" ibaresi "on beş" şeklinde değiştirilerek temyiz süresi on beş güne çıkarılmış, anılan madde gerekçesinde; “Madde ile 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yapılan değişiklikle tarafların temyiz haklarını daha etkin kullanabilmeleri amacıyla temyiz isteminde bulunma süresi yedi günden on beş güne çıkarılmaktadır.” açıklamalarına yer verilmiştir. Görüldüğü gibi, 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilip istinaf sonrası temyiz denetimine tabi olan kararlara yönelik temyiz süresinin on beş gün olacağı hususunda herhangi bir kuşku bulunmamakla birlikte, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce Yargıtayın temyiz incelemesinden geçen ve bozma üzerine 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında yeniden verilen kararların temyiz süresinin ne olacağı hususunda Kanunda açıkça bir düzenleme bulunmamaktadır. Bilindiği üzere, usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça "hemen ve derhal uygulanma" ilkesidir. Anılan ilke uyarınca usul işlemleri yapıldıkları sırada yürürlükte olan muhakeme kanunu hükümlerine tâbi olacaktır. Usul Kanunlarında yapılan değişiklikler, yasa yürürlüğe girdikten sonra yapılacak işlemler hakkında uygulanacak olup maddi ceza hukuku kurallarının aksine geçmişe yürümezler

. Bilindiği üzere, usul kanunlarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi kanunda açıkça düzenlenmiş bulunmadıkça "hemen ve derhal uygulanma" ilkesidir. Anılan ilke uyarınca usul işlemleri yapıldıkları sırada yürürlükte olan muhakeme kanunu hükümlerine tâbi olacaktır. Usul Kanunlarında yapılan değişiklikler, yasa yürürlüğe girdikten sonra yapılacak işlemler hakkında uygulanacak olup maddi ceza hukuku kurallarının aksine geçmişe yürümezler. O hâlde ceza yargılaması sırasında, kanunlarda değişiklik yapılması veyahut dayanılan bir usul kuralına ilişkin kanun hükmünün Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi hâlinde, yeni kanun veya iptal sonucu ortaya çıkan usul prosedürü, devam etmekte olan işlemlere uygulanacak, ancak 5320 sayılı Kanun'un 4. maddesinin ikinci fıkrasında ifade edilen bu durum önceki kanunun yürürlükte bulunduğu dönemde o kanuna uygun olarak gerçekleştirilen işlemlerin geçersizliği neticesini doğurmayacağı gibi, yenilenmesini de gerektirmeyecektir. Bununla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'un yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi karşısında, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar bakımından hemen ve derhal uygulama ilkesi geçerli olmayacak, bu kararlar kesinleşinceye kadar Kanun'daki açık ve emredici düzenleme uyarınca 1412 sayılı CMUK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanmaya devam edecektir. Gelinen aşamada ifade etmek gerekir ki, istinaf mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucu, istinaf başvurusunda Cumhuriyet Savcısı dışındaki diğer kişiler bakımından sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken, temyiz kanun yolunda, mülga 1412 sayılı CMUK’dan farklı şekilde, re’sen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde temyiz edenin, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini, temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren ek bir dilekçe vermesini öngörmüştür

. Bu bağlamda, temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığının anlaşılır bir şekilde gösterilmesi gerekmekte olup dilekçenin herhangi bir temyiz sebebi içermemesi durumunda temyiz isteminin reddi sonucu doğacağından madde gerekçesinde de ifade edildiği gibi tarafların temyiz haklarını daha etkin kullanabilmeleri amacıyla temyiz isteminde bulunma süresi yedi günden on beş güne çıkarılmıştır. Başka bir anlatımla, kanun koyucunun, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alarak temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkardığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan, 7035 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin birinci fıkrası ile; “Bu Kanunla, 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesi ile 6100 sayılı Kanun'un 361. maddesinde temyiz sürelerine ilişkin olarak yapılan değişiklikler, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte ve sonrasında verilen kararlar hakkında uygulanır.” hükmü öngörülmüş olup 1412 sayılı CMUK'un temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunan kanun koyucunun bilinçli bir tercih göstererek bu yönde bir düzenlemeye yer vermemesi dikkate alındığında, istinaf öncesi veya sonrası ayrımı yapılmaksızın 05.08.2017 tarihinden sonra verilen tüm kararların on beş günlük temyiz süresine tabi olduğu sonucuna ulaşılması da mümkün görünmemektedir. Öte yandan, ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 04.06.1984 tarihli ve 2-196 sayılı kararında yer verildiği üzere, ilgili kişinin yüzüne karşı verilen bir hükme yönelik yasal temyiz süresi, tefhimle birlikte başlamakta olup sonradan yapılan karar tebliği, temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır. Ancak, tefhim ile birlikte temyiz süresinin işlemeye başlaması için kanun yolu bildiriminin Kanun'un öngördüğü şekilde ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde yapılması gerekmektedir. Anayasanın 40/2. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca gerek yüze karşı, gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça belirtilmesi zorunludur. Yanılgılı bildirim nedeniyle temyiz hakkının etkin kullanılmasının engellendiği hâllerde temyiz isteminde bulunan bu yanılgısından faydalanması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Örneğin, yasal temyiz süresi yedi gün olduğu hâlde Yerel Mahkemece, kanun yolu süresinin on beş gün şeklinde hatalı olarak gösterildiği durumlarda temyiz edenin yedinci günden sonra verdiği dilekçesinin kabul edilerek temyiz incelemesi yapılması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.