muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17780, Karar No: 2017/3952, Tarih: 10.07.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/17780 E.  ,  2017/3952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı-davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 27.09.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... ve vekili Avukat İ... ile diğer temyiz eden davacı ... İnş. Tur. Nak. ve Tic. A.Ş. Hissedarı... ve vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, 94 sayılı kadastral parselin ifrazı ile oluşan 1165 parselin tekrar ifrazı ile meydana gelen 2370 ila 2499 parsellerin ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1985/426 esas sayılı davası sonunda tapuların ile iptali ile ifraz öncesi hali ile tapu kütüğüne tesciline karar verildiğini, ancak dava dışı kişi adına kayıtlı olması nedeni ile 1665 parsel olarak tescilinin yapılamadığını, kararın infazının diğer paydaşların muvafakati ile olacağının belirtildiğini ileri sürüp, mahkeme kararı ile 1665 parsele dönülmesi nedeni ile ifraz öncesi yola giden 8123 m² içindeki 30/100 paya tekabül eden 2437 m²’nin tevhit işlemi ile eski hale getirilmesinden dolayı davalının fazladan haksız olarak edindiği bu kısmın tapusunun iptali ile tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece; “...oluşan müfrez parsellerin dayanağının 3194 sayılı İmar Yasasının, 2981/3290 Sayılı Yasanın 10/c maddesi hükmü uyarınca imar şuyulandırma işleminden kaynaklanmadığı, iradi taksime dayandığı açıktır. Kaldı ki, taksimin Belediye Encümen Kararına dayanması halinde dahi böyle bir ifrazın imar uygulaması olmayıp kadastral parselin çeşitli parsellere ayırma ve birleştirme (ifraz ve tevhit) işlemi olduğunda kuşku yoktur. Diğer bir anlatımla Belediye Encümeninin böylesine ittihaz ettiği kararın mülkiyet durumunu değiştirmeyeceği kadastral parsellerin birleştirilmesi ve ayrımından ibaret Belediye’nin

özel işlemlerine ilişkin bir karar olacağında da şüphe yoktur. Bu niteliği itibarıyla da idari sayılamaz. Diğer taraftan, davalı ilk el konumunda kişi olup edinmesinin sebebi sicilin dayanağını teşkil eden belgeler olduğundan Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin hakkında uygulanmasına olanak yoktur. Öyle ise, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda tüm delillerin toplanması, gerekli inceleme ve araştırmanın yapılması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması, toplanan ve toplanacak delillerin değerlendirilmesi suretiyle bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir...” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 94 parsel sayılı taşınmaz ...’e ait iken ifrazı ile 1664 ve 1665 parsellerin oluştuğu, dava dışı müfrez 1664 parsel sayılı taşınmazın ahara devir ve temlik edildiği, 1665 parselin ise kayıt malikinde kaldığı, anılan parselde bir kısım payların dava dışı ....’a, 3/10 payının da davacıların miras bırakanı ...’ya satış suretiyle intikal ettirildiği, bu defa paydaş olanlarca anılan bu 1665 parsel sayılı taşınmazın bir kısmı yol olarak terkin edildikten sonra diğer bölümlerin taksimle 130 adet müfrez parsel oluşturulduğu ve davacıların murisine isabet eden bu ifraz parsellerindeki malik olduğu 3/10 payları davalıya temlik ettiği ancak, paydaşlardan dava dışı ...’ın taksimin iptali konusundaki açtığı davanın kabulle sonuçlanarak derecattan geçmek suretiyle kesinleştiği ve idare tarafından da anılan karar infaz edilerek 1665 parsel sayılı taşınmazın satışta gözetilmek suretiyle mülkiyet ve geometrik durumunun ihya edildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, yargılama sırasında davacılar, eldeki davaya konu olan tüm hak ve alacaklarını... İnşaat Turizm Nakliyat ve Ticaret A.Ş.ye (... İnşaat) devretmiştir.

Ne var ki, ... İnşaat şirketi vekili tarafından mahkemeye sunulan 06.10.2010 tarihli belgede davacılar, eldeki davaya konu tüm hak ve alacaklarını 1.000.000 Amerikan Doları mukabilinde ... İnşaat şirketine devrettiklerini açıklamış olup, bunun üzerine temlik alan ... İnşaat şirketinin kendi adına davayı takip ettiği ve mahkemece verilen hükmü temyiz ettiği açıktır.

Davacıların, ... İnşaat ile yapmış olduğu temlikname, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 183. (Eski Borçlar Kanununun 162.) maddesi ve devam eden maddelerinde öngörülen “alacağın devri” niteliğinde kabul edilemez. Anılan yasal düzenlemelerde öngörülen ve devri mümkün olan hak bir alacağa ilişkindir. Oysa; eldeki davada yapılan temlikin koşulların gerçekleşmesi halinde mülkiyetin nakline ilişkin olduğu açıktır. Böylesine taşınmazların mülkiyetinin devrini öngörecek nitelikte yapılan temliknamenin yasal olduğunu da söyleyebilme olanağı yoktur. Bu nedenle, temlik alan ... İnşaat’ın davada yasal açıdan sıfatının varlığı da kabul edilemez.

Öte yandan, davacıların kendilerini vekille temsil ettirdikleri yargılama sırasında 12.10.2010 tarihli dilekçe ile vekilin vekillik görevinden istifa ettiğini mahkemeye bildirdiği, anılan istifa dilekçesinin davacılara tebliğ edildiği, yapılan tebligatlara rağmen davacıların duruşmalara katılmadığı gibi kendilerini başka bir vekille de temsil ettirmedikleri, davalının da davayı takip etmeyeceğini bildirdiği görülmektedir.

Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK.nun 150. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden taraf vekilleri için 1.350.00'şer.-TL. duruşma vekâlet ücretinin karşılıklı olarak alınıp birbirlerine verilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 10.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12340, Karar No: 2014/17220, Tarih: 11.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12340 E.  ,  2014/17220 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı şirket avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 21.10.2010 tarihli iş kazasında sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi giderinin davalılardan teselsüle dayalı olarak tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 21.ve 21/4. maddesidir.

Anılan Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücu edilecek miktar ise; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, kusur karşılığından oluşmaktadır.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla sebebiyet vermeleri halinde; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 61 ve 62’nci (818 sayılı Mülga Borçlar Kanununun 50 ve 51) maddeleri uyarınca teselsül hükümlerine göre birlikte sorumlulukları söz konusu olacaktır. Bu halde, Türk Borçlar Kanunu’nun 62’inci maddesi uyarınca kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkı baki kalmak koşuluyla, her bir sorumlu yönünden kusurlarına düşen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına hükmedilebilecektir.

Davaya konu somut olaya gelince; hükme esas alınan kusur raporunda davalı işverenin %40, üçüncü kişi olan diğer davalının %20 ve dava dışı taşeronun % 30 oranında kusurlu olduğu, sigortalının % 10 kusurlu olduğu, sigortalıya bağlanan gelirlerin

ilk peşin sermaye değerinin 25.320,01 TL, masraf toplamının 12.699,24 TL olduğu, davalıların toplam % 90 kusurlu olmalarına göre; teselsül hükümleri uyarınca ilk peşin sermaye değerli gelirin yarısı ile masraflardan (11.394,01+11.429,32=22.823,33 TL’den) tüm davalıların müştereken müteselsilen sorumlu oldukları, ilk peşin sermaye değerli gelirin kalan yarısından (11.394 TL’den) ise işverenin 21’üncü madde hükmü uyarınca, tek başına sorumlu olması gerekmektedir.

ilk peşin sermaye değerinin 25.320,01 TL, masraf toplamının 12.699,24 TL olduğu, davalıların toplam % 90 kusurlu olmalarına göre; teselsül hükümleri uyarınca ilk peşin sermaye değerli gelirin yarısı ile masraflardan (11.394,01+11.429,32=22.823,33 TL’den) tüm davalıların müştereken müteselsilen sorumlu oldukları, ilk peşin sermaye değerli gelirin kalan yarısından (11.394 TL’den) ise işverenin 21’üncü madde hükmü uyarınca, tek başına sorumlu olması gerekmektedir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere; hüküm fıkrasının silinerek, yerine,'' 1-Davacının davasının KABULÜ ile, ilk peşin sermaye değerinin 11.394,01 TL'sinin 26.10.2011 tarihinden itibaren davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, bakiye 11394,01 TL'sinin 26.10.2011 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalı şirketten tahsili ile davacıya verilmesine;

2-Geçici iş görmezlik ve tedavi gideri yönünden 11.429,32 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davvacıya veilmesine,

4-Davacı tarafından yapılan 7 davetiye gideri 49,00 TL, 1 talimat gideri 222,50 TL toplam: 271,50 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınıp davacıya ödenmesine;

5-Davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT' ye göre taktir olunan 4.013,90 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınıp davacıya ödenmesine;

6-Harçlar Yasasına göre alınması gereken 2.032,50 TL harcın davalılardan müşteken ve müteselsilen tahsili ile hazineye irat kaydına;

7-Davacı tarafından yatırılan arta kalan 708,50 TL gider avansının karar kesinleştiğinde talep halinde davacıya iadesine '' yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirketten alınmasına, 11.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/288, Karar No: 2017/985, Tarih: 09.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/288 E.  ,  2017/985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 29.12.2015 tarih 2015/637 esas 2015/914 karar sayılı direnme kararına konu dava dosyası Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2016 tarih 2016/887 esas 2016/1985 karar sayılı gönderme kararıyla;

6763 sayılı Kanun’un 36. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307. maddesinde yapılan deşiklik ve ekleme ile yine 6763 sayılı Kanun’un 38. maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10. madde uyarınca yeniden incelenmek üzere dairemize gönderilmekle dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 09.10.2012 tarih 2012/413 esas 2012/587 karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince 29.05.2012 tarih ve 2012/246 Esas, 2012/410 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/5965 Esasında kayıtlı olan dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyanın getirtilip incelenerek birleştirilmesi, suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı

ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 29.12.2015 tarih 2015/637 esas 2015/914 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan

bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4673, Karar No: 2018/2381, Tarih: 22.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/4673 E.  ,  2018/2381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-... İnşaat Sanayi Ticaret Ltd.Şti avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... ... İl Müdürlüğüne bağlı ... Çocuk Yuvasında özel hizmet alımı ihalesini alan davalı şirketlerin bu iş yerinde çalıştırdığı ...'na tazminatlarını ödemediğinden, davalı şirket ile bakanlıkları aleyhine açılan dava sonucu verilen kararca 15.11.2012 tarihinde 11.423,27 TL nin ... 9. İcra Müdürlüğünün 2012/5674 sayılı dosyasına ödendiğini, söz konusu tazminatın davalı şirketlerce ödenmesi gerekirken bakanlıklarınca ödenmiş olması nedeniyle davalılardan rücuen tahsili için bu davayı açtığını iddia ederek; 11.423,27 TL' nin ödeme tarihi olan 15.11.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne; 2.766,90 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ... Temizlik Turizm İnşaat Sanayi Ticaret Ltd. Şti'nden, 391,87 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ... Temizlik Ticaret Ltd. Şti'nden, 798,26 TL' nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ... Turizm ve Temizlik Sanayi Ticaret Ltd. Şti'nden, 1.755,50 TL' nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ... Güvenlik Sanayi Ticaret Ltd. Şti'nden, 177,26 TL' nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ... Temizlik Sanayi Ticaret Ltd. Şti'nden, 5.299,08 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı ... İnşaat Sanayi Ticaret Ltd. Şti'nden ayrı ayrı tahsiline, karar verilmiş; hüküm, davalı ... İnşaat Sanayi Ticaret Ltd. Şti tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, hizmet alım ihalesinin davalılar tarafından üstlenildiğini, ihale şartnamesine göre, davalı yüklenicilerin çalıştırdığı işçilerin iş hukukundan doğan her türlü işçilik hakları ile ilgili ücret ve tazminatlarından sorumlu olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış olup, dava dışı işçinin işçilik alacaklarının tahsili için açtığı dava sonunda hesaplanan miktarın eldeki davanın tarafı olan davacıdan tahsiline karar verildiği ve icra takibi sonunda da, davacı tarafından ödendiği ihtilafsızdır.