muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13454, Karar No: 2023/7648, Tarih: 24.05.2023

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde; davacının müvekkili ... Holding AŞ'nin çalışanı olmadığını, ... hukukunun uygulanmasının kabul edilemez olduğunu, yurda giriş çıkış kayıtlarına göre hizmet süresi tespit edilmesinin mümkün olmadığını, hesaplamaların hatalı olduğunu, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, net ücretin brüte çevrilmesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; hizmet süresinin tespiti ile fazla çalışma, hafta tatili, ... ... ve genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanmasına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 ... maddeleri.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 41, 44, 46, 47 ve 63 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. ... hukukunda çalışma olgusunu ve hizmet süresini ispat yükü, bunu iddia eden işçiye düşer. Çalışma olgusu her türlü delille kanıtlanabilir. Çalışmanın ispatı konusunda, SGK ve işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Özellikle iddia edilen çalışma döneminde SGK kayıtlarındaki işverenlerin araştırılması ve kayden görünen işverenlerle işçi arasında ... görme ediminin yerine getirilip getirilmediği, kaydın ne şekilde oluştuğu araştırılmalıdır.

3. Somut uyuşmazlıkta İlk Derece Mahkemesince, davacı işçinin davalılara ait işyerinde 16.01.2006 tarihinde çalışma başladığı kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Ne var ki, dosyada mevcut SGK kayıtları ile yurda giriş çıkış kayıtlarına göre davacının 20.07.2005-31.05.2006 tarihleri arasında yurt dışında dava dışı Gama End. Tes. İml. ve Monj. A.Ş.'ye ait işyerinde çalıştığı ve ardından 07.....2006 tarihinde yurda giriş yaptığı anlaşılmaktadır. Söz konusu Şirket ile davalı işverenler arasında hukuki ve fiili bir ilişki bulunmadığı sabittir. Davacının 25.08.2006 tarihinde tekrar yurt dışına çıktığı, T.C. ... Büyükelçiliği tarafından düzenlenen 05.11.2008 tarihli belgeye göre 26.08.2006 tarihinde davalılara ait işyerinde çalışma başladığı görülmektedir. O hâlde, tüm dosya kapsamına göre davacının 25.08.2006 tarihinde yurt dışına çıkarak davalılar nezdinde çalışmaya başladığı, bu tarihten önce ise davalılara ait işyerinde çalıştığının ispatlanamadığı açıktır. İlk Derece Mahkemesince, hizmet süresinin başlangıç tarihinin 25.08.2006 olduğu kabul edilerek dava konusu alacakların belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21321, Karar No: 2013/9469, Tarih: 03.05.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/21321 E.  ,  2013/9469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesien karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar Akdeniz Güvenlik Hizm. Ltd. ŞTİ. ve Türk Telekomünikasyon A. Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II. maddesine göre haklı olarak fesh ettiğini belirterek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacakları istemiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalılar cevap dilekçelerinde davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davalılardan Akdeniz Güvenlik Hizm. Ltd. Şti. ile Türk Telekominikasyon A. Ş. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 81. maddesi gereğince davalılardan Vıp Güvenlik Koruma Hizm. Ltd. Şti. vekilinin istifa dilekçesinin anılan davalıya tebliği için yapılacak tebligat giderini peşin olarak ödemediğinden vekilliğinin devam ettiğinin anlaşılmasına göre, davalılardan Akdeniz Güvenlik Hizm. Ltd. Şti. ile Türk Telekominikasyon A. Ş.'nin aşağıdaki bentdin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Fazla çalışma süresinden düşülmesi gereken ara dinlenmesinin ne kadar olması gerektiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

2-Fazla çalışma süresinden düşülmesi gereken ara dinlenmesinin ne kadar olması gerektiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının günlük çalışma süresinin hafta içi 08:00-18:00 saatleri arası olduğu, haftalık 1,15 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek, fazla çalışma ücreti hesaplanmıştır. Bu durumda, günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için ara dinlenmesinin en az bir saat olarak düşülmemesi ve sonuçta fazla çalışma bulunmadığından dolayı fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmemesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21132, Karar No: 2013/10610, Tarih: 03.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/21132 E.  ,  2013/10610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.da bu hususta bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fık- rasından hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZEL- TİLEREK ONANMASINA), 03.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32481, Karar No: 2017/6017, Tarih: 13.07.2017

**7. Ceza Dairesi         2014/32481 E.  ,  2017/6017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet-Hizmet Nedeniyle Emniyeti Suistimal

HÜKÜM : Davanın reddi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Müşteki Sermaye ... Kurumu vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Müşteki Sermaye ... Kurumu, CMUK.nun 366. maddesine göre, usulüne uygun şekilde başvurarak katılan sıfatını kazanmaması ve davadan doğrudan zarar gören olmaması nedeniyle hükmü temyiz etmeye hakkı bulunmadığından, CMUK.nun 317. maddesi uyarınca, temyiz isteminin REDDİNE,

II-Katılan kurumların temyizi üzerine yapılan incelemede ise;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan kurum vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10393, Karar No: 2010/2033, Tarih: 18.02.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/10393 E.  ,  2010/2033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak, tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, Çiğdem Mahallesinde bulunan konutunun su aboneliğinin tesisi için davalıya müracaatta bulunduğunu, davalının abonelik için kanal katılım payı ödenmesini istediğini, bu talebin yasal dayanağının olmadığını belirterek, davalı tarafça Abonelik tesisini kanal katılım payı ödenmesi koşuluna bağlayarak çıkarılan haksız muarazanın meni ile ödediği bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya ait meskenin olduğu yere kanalizasyon hizmeti getirdiğini, Belediye Gelirleri Kanunu 87 ve 88.maddeleri ve ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince davacının kanal katılım payı ödemesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının iskan izni alınmış binadan daire satın aldığını, kanalizasyon ve su bağlantısı yapılmayan binaya iskan izni verilmeyeceği, iskan izni alınan binadaki kanalizasyon hizmeti için katılım payının önceden ödenmiş olması gerektiği, davacıdan yeniden katılım payı istenemeyeceği gerekçesiyle 1.656TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş;hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

b)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır. " düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.

ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi "2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. Ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin ... vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir" düzenlemesini getirmiştir.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı tarafça yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı taktirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Hal böyle olunca bu konuda tarafların delilleri toplanıp gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1675, Karar No: 2015/19558, Tarih: 24.12.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1675 E.  ,  2015/19558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanık...'in mahkumiyetine, sanık ...'nın beraatine ilişkin hükümler, sanık... müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

a-)Sanık ...'nin beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiil açısından, sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin beraat kararının bozulması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanık ... hakkındaki beraat hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

b-)Sanık...'in mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin tüm sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- ...Fabrikası İşletme Müdürlüğü ile .....Turizm firması arasında haşhaş tohumlarının paketlenmesi ve nakliyesi konusunda sözleşme yapıldığı, sanık...'in .....Turizm firmasının yetkilisi olduğu, sanık ...'nın..... Fabrikası işletme müdürü olduğu, katılan işçinin taşeron.... firması işçisi olduğu, olay tarihinde işverene ait 2 nolu depoda bulunan paketlenmiş haşhaş tohumlarının kamyonla 5 nolu depoya götürülmesi esnasında, kamyonun geri geri giderek depoya girerken, kamyon kasasının deponun 4x4m ebadındaki raylı kapısına takılması sonucu kapıyı düşürmesi ve o esnada kamyonu yönlendirmeye çalışan ve kapının yanında bulunan katılan...'ın üzerine kapı düşmesi sonucu nitelikli şekilde yaralandığı; olayın temyiz dışı sanık kamyon şoförü...'ın geri manevra sırasında sevk ve idare hatası yapması nedeniyle meydana geldiği, sanığın bu konuda alabileceği tedbir bulunmadığı gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6318, Karar No: 2024/4901, Tarih: 26.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6318 E.  ,  2024/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1091 E., 2023/1051 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mustafakemalpaşa 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2022/116 E., 2023/30 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince Mahkeme kararının kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince erkeğin boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek mirasçı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek mirasçı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının evi terkettiğini,birlik görevlerinin yerine getirmediğini, bu nedenlerle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 164 üncü maddesi uyarınca tarafların terk nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın iki haftalık yasal süre geçtikten sonra 14.11.2019 tarihinde cevap dilekçesi sunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 29.01.2020 tarih, 2019/517 Esas ve 2020/78 Karar sayılı kararı ile; erkek tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili boşanma ve fer’ileri yönünden istinaf ettiklerini beyanla, ilk derece mahkemesinin yanılgılı değerlendirmede bulunduğunu, ilk derece mahkemesinin kararının talepleri doğrultusunda kaldırılması talebiyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili boşanma ve fer’ileri yönünden istinaf ettiklerini beyanla, ilk derece mahkemesinin yanılgılı değerlendirmede bulunduğunu, ilk derece mahkemesinin kararının talepleri doğrultusunda kaldırılması talebiyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Bölge Adiye Mahkemesinin 20.01.2022 tarih ve 2020-670 esas 2022-69 Karar sayılı kararı ile; davanın terk hukuki nedenine dayalı olarak açılan boşanma davası olduğu, ölen davacının mirasçılarının açılmış olan davayı devam ettirme hakları, boşanma yönünden olmayıp, diğer eşin kusurunun tespiti yönünden olduğu, davacı asilin ilk derece mahkemesinin kararından sonra 21.10.2021 tarihinde vefat ettiği, bir kısım mirasçıların kusur tespiti yönünden davaya devam ettikleri, mirasçılar vekilinin istinaf isteminin kabulüne, ilk derece mahkemesinin kararının tamamının kaldırılmasına, ölen davacıya ait veraset ilamı dosya arasına alındıktan sonra evlilik birliğinin ölümle sona ermesi nedeni ile 4721 sayılı Kanun'un 181/2 maddesi gereğince kusur tespitine yönelik yargılama yapılıp hüküm kurulması için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk derece mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davacı müteveffa ... tarafından eşi ...'ya 4721 sayılı Kanun'un 164.maddesi uyarınca eve dön ihtarı gönderildiği, ihtarın ...'ya 08.03.2019 tarihinde tebliğ edildiği, ...'nın 03.05.2019 tarihinde terk ihtarına karşı cevap dilekçesi sunduğu, dilekçesinde özetle, kızının bir olay nedeniyle tutuklandığını, halen cezaevinde bulunduğunu, kızının 12 ve 14 yaşlarında iki çocuğunun olduğunu, çocuklara bakacak kimse olmadığından çocukların yanında kaldığını, çocukları eve getirmek istediğini ancak eşi ...'nın bu talebini kabul etmediğini, yine de kadınlık vazifesini yaptığını, temizlik, yiyecek gibi tüm sorumluluklarını yaptığını, davacının çocukları bırakarak eve gelmesini istediğini, en son davacının kendisini evden kovduğunu, ihtarın kötü niyetli olduğunu belirttiği, dinlenilen davalı tanıkları .... ve ... beyanlarından dön ihtarından sonra davalının birkaç kez eve gittiği ancak kapıdan kovulduğunun beyan edildiği, davacı tanıklarının terk hususu ile ilgili bilgilerinin bulunmadığı anlaşılmakla ... tarafından yapılan ihtarın samimi olmadığı, davalının eve dönme çabasının ... tarafından engellendiğine yönelik oluşan vicdani kanaat ile Yasanın diğerini ortak konutu terk etmeye zorlayan veya haklı bir sebep olmaksızın ortak konuta dönmesini engelleyen eş de terk etmiş sayılır hükmü gereğince terk eden eşin terk hukuki sebebine dayanarak boşanma davası açması mümkün olmadığından, davacı ...'nın 21.10.2021 tarihinde vefat etmiş olduğu hususu gözetilerek evlilik ölümle sona erdiğinden konusuz kalan boşanma davası ve ferileri hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 4721 sayılı Kanun 181/2. madde gereğince sağ kalan eş olan davalı kadının kusuru bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı erkek mirasçı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek mirasçı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkillerinin murisi ile davalının evliliğinin fiili olarak 3 ay sürdüğünü, bu süreden sonra davalının kızı ve torunlarının yanına taşındığını, Mustafakemalpaşa Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/54 D.İş sayılı ihtar dosyasında evi terk ettiğini kabul ettiğini, kızının cezaevine girmesi nedeniyle torunlarına bakmak amacıyla davalının evi terk etmesi ve bir daha geri dönmemesinin haklı görülemeyeceğini bildirerek, ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılarak talepleri gibi karar verilmesi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesinin kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle davacı erkek mirasçı vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar