muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9544, Karar No: 2019/4282, Tarih: 08.04.2019

açıklanan yetki belgelerinden herhangi birine haiz bulunması şarttır. Aksi halde zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırma mecburiyeti bulunmamaktadır. Yine aynı Genelge’de sigorta teminatı için açıklanan kapsama dahil yetki belgesine tabi bir taşımanın yeterli olduğu ancak taşımanın yetki belgesi olmadan yapılmasının teminatı ortadan kaldırmadığının kararlaştırıldığı belirtilmiştir.

Somut olayda trafik kazası, 29.03.2015 tarihinde, soruşturma aşamasında alınan ve birbirini teyit eden ifadelere göre,Şanlıurfa’dan Ankara’ya pancar işinde çalışmak üzere giderken,... bağlantı yolunun 15+90. km’sinde ticari minibüs ile yolcu taşındığı sırada meydana gelmiştir. Davaya konu kaza, Hazine Müsteşarlığı'nın 01.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası Yaptırma Mecburiyeti ile ilgili muafiyet ve istisnalara ilişkin genelgesinden sonra şehirler arası yolcu taşımacılığı gerçekleşmiş olup, mahkemece, kazaya karışan 33 DGZ 31 plakalı minübüs için zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırılmasının zorunlu olduğu kabul edilerek, ...’nın adı geçen sigorta yönünden de, davacının miras payına oranında sorumluluğuna hükmedilmesi gerektiği halde, yerinde olmayan gerekçeyle davanın Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası kapsamındaki talepler yönünden reddine karar verilmesi doğru olmayıp hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı lehine BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 8.783,94 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 08.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13639, Karar No: 2008/12455, Tarih: 13.10.2008

**10. Hukuk Dairesi         2007/13639 E.  ,  2008/12455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :

Davacı, işkazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler ile yapılan harcama ve ödemeler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan ödetilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde isteği hüküm altına almıştır.

Hükmün, davalılar Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, yasal dayanağı oluşturan, 506 sayılı Kanunun 26. maddesindeki “Halefiyet” ilkesi uyarınca, kurumun rücu alacağı, hak sahiplerinin tazmin sorumlularından, isteyebileceği maddi zarar (...) miktarı ile sınırlı iken; Anayasa Mahkemesinin 23.11.2006 gün ve 2003/10 Esas ve 2006/106 sayılı kararı ile anılan yasa maddesinin birinci fıkrasında yer alan “...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün Anayasa’ya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiştir.

Anayasanın 152 ve 153. maddelerinde öngörülen düzenlemelere göre; “Anayasa Mahkemesinin iptal kararları’nın” Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi ile birlikte, elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanmasının zorunlu olması karşısında, “iptal kararının” Resmi Gazete de yayınlandığı 21.03.2007 tarihinden sonra; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 76. maddesi uyarınca, yürürlükteki yasaları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve giderek Yargıtay’ın, iptal kararı ile keenlemyekun (yok hükmünde) olan ve böylece yürürlükten kalkan bir yasa maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkilerinin bulunmadığının kabulü doğal olup, bu yönde bir uygulama yapılmasına cevaz yoktur. (İÇ, BBGK.nun 1960/21 Esas ve 9 sayılı kararı; HGK nun 21.01.2004/10-44 Esas ve 19 Sayılı; ayrıca 07.04.2004 gün, 214 E ve 19 sayılı ve 2004/448 Esas ve 461 sayılı kararları)

Gerçekten de, usuli kazanılmış hak gereğince uygulanması gereken bir kanun hükmü, sonradan (karar kesinleşmeden önce) Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilirse; artık usuli kazanılmış hakka göre değil; aksine, usuli kazanılmış hakkın istisnası olarak; iptal kararından sonra oluşan yeni hukuki duruma göre karar verilmesi gereği vardır. (Kuru, S.4784)

Gerçekten de, usuli kazanılmış hak gereğince uygulanması gereken bir kanun hükmü, sonradan (karar kesinleşmeden önce) Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilirse; artık usuli kazanılmış hakka göre değil; aksine, usuli kazanılmış hakkın istisnası olarak; iptal kararından sonra oluşan yeni hukuki duruma göre karar verilmesi gereği vardır. (Kuru, S.4784)

Şu hale göre; 26 madde de sayılan koşullarda kurumu sigortalının ardıl’ı (halefi) olarak kabul eden anılan yasa maddesinin 1. fıkrasındaki “itiraz konusu” kuralın iptalinden sonra bu madde uyarınca açılan davalarda artık “halefiyet ilkesi’ne” dayanılamıyacağı, kurumun rücu hakkının hukuki temelinin (halefiyet değil) bundan böyle; yasadan doğan, sigortalı ya da hak sahibi kimselerin alacaklarından bağımsız, kendine özgü “Basit Rücu” hakkına dönüşmüş olmasının kabulüyle; bu aşamadan sonra; zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle, sigortalı veya hak sahiplerine kurum tarafından bağlanan gelirin (başladığı tarihteki ) ilk peşin sermaye değerinin, tazmin sorumlularının (işverenin) kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekir. Nitekim bu yönler, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçesine yansıdığı şekilde “...kanuna uymayan eylemi nedeniyle, hukuksal yaptırıma maruz kalan ve bunun sonucu olarak da bağlanan gelirlerin sermaye değerini kuruma ödeyen, böylece olayla bağlantısı (ilişkisi) kesilen işverenin; kanun, kanun hükmünde kararname ve kararlarla getirilen katsayılarla, sigortalıya önceden bağlanan gelirlerde sonradan yapılacak artışlardan ve bu artışların peşin sermaye değerinden sorumlu tutularak; sürekli dava tehdidi altında bulundurulması, Sosyal Güvenlik Kuruluşlarına ait olması gereken risklerin, işverene yükletilmesi; hakkaniyet ve sorumluluk ilkeleriyle bağdaşmadığı gibi “Sosyal Hukuk Devleti” prensiplerine de aykırılık oluşturur...” denilerek; gelirlerdeki artışların tazmin sorumlularından (işverenlerden) istenemeyeceği; kesin bir anlatımla ortaya konmuştur.

Anayasa Mahkemesi kararlarının gerekçeleriyle (konuyu açıklayıcı özelliği itibariyle, her kesimi bu arada mahkemeleri) de bağlayıcı olduğu hususu gözetildiğinde; iptal kararı ile birlikte ortaya çıkan, bu yeni hukuki durum itibariyle; konuya uygulama açısından açıklık getirmek gerekirse; öncelikle, kurumun rücu hakkının hukuksal temeli halefiyete değil kanundan doğan (basit) rücu hakkına dayandığının kabul edilmesiyle birlikte; artık ilk peşin değerli gelirlerin (bağlandığı tarih itibariyle) her bir hak sahibi yönünden tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarla sınırlı şekilde hüküm kurulması gereği vardır. Bu durumda açıklıkla söyleyebiliriz ki, ilk peşin sermaye değerli gelirlerdeki artışların istenemeyeceğinde kuşku ve duraksamaya yer yoktur.

Hemen belirtmek gerekirse, bundan sonra 506 sayılı yasa uyarınca açılan rücuan tazminat davalarına ilişkin olarak süregelen uygulamada olduğu üzere; maddi zarar (...) hesabı yapılması gerekmediği gibi; 506 sayılı yasanın 10. maddesinin uygulanmasını gerektiren durumlarda da Anayasa Mahkemesinin iptal kararından önceki, süregelen içtihadlarla oluşturulup uygulanan prensiplerde temel farklı bir yaklaşım bulunmamaktadır. Ancak, 10. madde uygulamasında artık, ... zarar hesabı yerine, kurumun sigortalıya başlangıçta bağladığı ilk peşin sermaye değeri üzerinden hesaplama yapılmasında herhangi bir tereddüt olmamalıdır. Ayrıca yapılan tüm hesaplama uygulamalarında; tazmin sorumlusunun, sigortalıya ya da haksahiplerine yapmış olduğu, her türlü ödeme ve ibranın da kurumun rücu alacağından düşülmesine imkan bulunmadığı göz önünde tutulmalıdır.

Öte yandan, kurumun bundan böyle artık (halef sıfatı olmadığı) sigortalının alacağından bağımsız, kanundan doğan rücu hakkına sahip olduğu gözetilerek; sigortalı veya haksahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davasında alınan kusur ve hesap raporu, rücu davasında bağlayıcı olmayıp; güçlü delil niteliğinde sayılması gerekir. Ancak, bu aşamada ilave edelim ki kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğinin; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmadığı da göz ardı edilmemelidir. Bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o taktirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmeli; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o taktirde de fiili ödeme miktarı esas alınmalıdır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra, 506 sayılı yasaya dayalı olarak işverenler aleyhine açılan rücuan tazminat davalarında; süregelen mevcut uygulama dışında, herhangi bir etkileşim ve değişim öngörülmediğinden, Borçlar Kanununun 332/I maddesinde belirtilen işçi-işveren arasındaki akde aykırılık eylemleri ve bu çevrede maddenin 2. fıkrası gereğince işverenin akde aykırı davranışları (işçi sağlığı ve iş güvenliğinin gerektirdiği önlemlerin alınmaması vs.) sonucu, 26/I maddeyle vaki ilişkilendirme, bir bakıma akde aykırı hareketten doğan tazminat davaları hakkındaki hükümlere tabii olmakla; zaman aşımının, süregelen eski uygulamalar gibi, işverenler açısından Borçlar Kanununun 125. maddesine göre belirlenmesi gerektiğinde; ayrıca, zararlandırıcı sigorta olayına neden olan 3. şahıslar yönünden ise, Borçlar Kanunun 60. maddesinde öngörülen haksız fiil zaman aşımına tabii olduğunda tereddüt yoktur. Bu arada zaman aşımının başlangıcı konusuna gelince; 506 sayılı yasada zaman aşımının (özel olarak)düzenlenmediği düşünüldüğünde; genel hükümler çerçevesinde çözüm arama gereği vardır. Gerçekten de Borçlar Kanunun 128 maddesinde: “Zaman aşımı, alacağın muaccel olduğu zamanda başlar” denilmektedir. Kurum açısından alacak hakkı, bağladığı gelirin yetkili organ tarafından onaylandığı tarihte ödenebilir hale geleceğinden, muacceliyet’in onay tarihi olacağı açıktır. O halde, 26 maddeye ilişkin davalarda zaman aşımı, masraflar için sarf; gelirler için ise ilk peşin sermaye değerinin başlangıçtaki gelir bağlama onay tarihinden başlatılmalıdır.

Faiz başlangıcının da, ayni şekilde, ilk peşin değerli gelire ait tahsisin onay tarihi olduğunda kuşku yoktur.

Mahkemece hükme esas alınan kusur raporu 506 sayılı Yasanın 26. maddesine ve işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına uygun olmakla, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile ortaya çıkan bu maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin açıklanan ilkeler doğrultusunda tazminine olanak bulunan kısmının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesinde yasal zorunluluk bulunduğundan, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davalılara iadesine, 13.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10036, Karar No: 2010/11636, Tarih: 04.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10036 E.  ,  2010/11636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILANMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar,, kayden maliki oldukları 4029 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptaline dair verilen kararın kesinleştiğini, ancak bilahare 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa ile 3402 Sayılı Yasanın 12/3.maddesine hüküm eklenmek suretiyle taşınmaz malikine yenilik doğuran bir hak sağlandığını, anılan yasa ile tapularının iptal nedenlerinin ortadan kalktığını ve bu yasa ile getirilen düzenlemenin bir çeşit af niteliğinde olduğunu ileri sürerek, yargılamanın iadesi taleplerinin kabulü ile kesinleşen tapu iptal kararının kaldırılarak, 4029 sayılı parselin yeniden adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, 5841 Sayılı Yasa ile getirilen düzenlemenin kesin hükme bağlanmamış davalarda uygulanacağını, yargılamanın yenilenmesi talebinin hukuki dayanağının bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, "davacıların yargılamanın iadesi davasının esasa girilmeksizin mesmu olmadığından reddine" karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 04.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/349, Karar No: 2010/3077, Tarih: 08.06.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/349 E.  ,  2010/3077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 28.10.2009 gün ve 132/672 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına 08.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/869, Karar No: 2014/679, Tarih: 04.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/869 E.  ,  2014/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Marmaris 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :22.10.2012

Numarası :2012/236-471

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesine dayalı itirazın iptali istemine ilişkin olup, davacı alacaklı (taşeron), davalı borçlu (yüklenici) 'dir.

Davada, davacı alacaklı tarafında davalı borçlu hakkında Marmaris 2.İcra Müdürlüğü’nün 2011/3896 sayılı dosyası ile girişilen icra takibine vaki itirazın iptâli ile takibin devamı istenmiştir.

Davalı cevabında, sözleşmenin 9. maddesinde İzmir Mahkemelerinin yetkili kılındığını, mahkeme için kararlaştırılan yetkinin icra dairesi için de geçerli olduğunu savunarak yetki ilk itirazında bulunmuş, davanın usul yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, Marmaris icra dairesinin yetkisiz olduğu, davalı borçlunun ikametgahı İzmir olduğundan ve sözleşmeyle de İzmir Mahkemeleri yetkili kılındığından 6100 Sayılı HMK'nın 6 ve 17. maddeleri uyarınca yetkili icra dairesinin İzmir İcra Daireleri olduğu, yetkili icra dairesinde girişilmiş geçerli bir takip bulunmadığından davanın reddi gerektiği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Karar, davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında düzenlenen 01.07.2011 tarihli sözleşmenin 9. maddesinde ihtilaf halinde İzmir Mahkemelerinin yetkili olduğu kararlaştırılmıştır. Sözleşmede aksi kararlaştırılmadıkça mahkeme için öngörülen yetki koşulunun icra dairesi için de geçerli olduğu kabul edilmektedir. Yetki koşulunu içeren sözleşme, 1086 Sayılı HMUK'nın yürürlükte olduğu dönemde düzenlenmiştir. Usul sözleşmeleri kurulmaları ve geçerlilikleri bakımından maddi hukuk hükümlerine tabi olduğundan yetkili icra dairesinin İİK'nın 50. maddesinin yollamasıyla sözleşmenin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan mülga 1086 Sayılı HUMK hükümlerine göre belirlenmesi gerekir. Aksinin kabulü, sözleşmenin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan yasanın tanımış olduğu seçimlik hakları ortadan kaldırarak hak kaybına yol açacağı gibi eşitlik ilkesine de aykırı olacağından kabul edilemez. Bu nedenle sözleşmeyle yetkili kılınan İzmir İcra Dairesinin yetkisini, sözleşme tarihinden sonra yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nın 17. maddesine dayanarak kesin yetki kabul etmek mümkün değildir.

Davacı alacaklı, İİK'nın 50. maddesinin yollamasıyla mülga 1086 Sayılı HMUK'nın 9/1. maddesi uyarınca davalı borçlunun ikametgahı sayılan yer icra dairesinde (İzmir), 10. maddesi uyarınca sözleşmenin icra olunacağı yer icra dairesinde (Marmaris), 22. maddesi uyarınca da sözleşmeyle yetkili kılınan icra dairesinde (İzmir) icra takibi yapabilir. Davacı alacaklının seçimlik hakkı mevcuttur.

Davacı alacaklı, İİK'nın 50. maddesinin yollamasıyla mülga 1086 Sayılı HMUK'nın 9/1. maddesi uyarınca davalı borçlunun ikametgahı sayılan yer icra dairesinde (İzmir), 10. maddesi uyarınca sözleşmenin icra olunacağı yer icra dairesinde (Marmaris), 22. maddesi uyarınca da sözleşmeyle yetkili kılınan icra dairesinde (İzmir) icra takibi yapabilir. Davacı alacaklının seçimlik hakkı mevcuttur.

Somut olayda, sözleşmenin ifa mahalli Marmaris ilçesi olduğundan 1086 Sayılı HMUK'nın 22. maddesi gereğince Marmaris İcra Daireleri yetkili bulunmaktadır. Davacı alacaklının seçimlik hakkını Marmaris olarak kullanmasında yasaya aykırılık bulunmadığından mahkemece davalı borçlunun yetki ilk itirazının reddedilerek işin esasının incelenmesi gerekirken yetkili icra dairesinde yapılmış geçerli bir icra takibi bulunmadığından bahisle davanın reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı alacaklı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7141, Karar No: 2006/8967, Tarih: 28.09.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/7141 E.  ,  2006/8967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... fiber Optik Elektrik San ve Tic. A.Ş. vek.Av.... ile müdahil olan ve itiraz edenler 1- ... Bankası A.Ş. vek.Av. ... ... 2- Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. vek.Av. ... 3- Türk Dış Tic. Bankası ve 6 Arkadaşı arasında görülen dava hakkında Kayseri Asliye Ticaret Hukuk Mahkemesinden verilen 9.11.2005 gün ve 475-615 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 9.2.2006 gün ve 11978-1199 sayılı ilamına karşı davacı vekili ile ... Yat Ban. A.Ş. ve İş Bankası A.Ş vekillerince karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

1-İflasın ertelenmesi kararının temyizi üzerine verilen kararın karar düzeltme isteminde bulunması süresi 10 gündür. (İİK.'nin m. 164; .3633). Karar davacı vekiline 25.5.2006 tarihinde tebliğ edilmiş olup, 8.6.2006 tarihli karar düzeltme istemi süresinde olmadığından reddi gerekmiştir.

İş Bankası A.Ş vekili cevapla karar düzeltme isteminde bulunmuşsa da davacının karar düzeltme istemi süresinde olmadığından bu alacaklının karar düzeltme isteminin de süreden reddi gerekmiştir.

2- ... Yatırım A.Ş 'nin karar düzeltme istemine gelince;

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle karar düzeltme istemlerinin REDDİNE, 137.000.YTL. para cezasının karar düzeltme isteyenlerden ... Yatırım A.Ş.'den alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, davacının peşin harcının istek halinde iadesine, 28.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9458, Karar No: 2016/7699, Tarih: 21.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/9458 E.  ,  2016/7699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte müstahsil makbuzu kullanmak

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, ... tarafından sahte olarak düzenlenen 13.11.2006 tarihli müstahsil makbuzlarını ... İlçe Tarım Müdürlüğü'ne ibraz ederek bal destekleme parası aldığının iddia olunması, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek bal satışının gerçek olduğunu savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, ...'dan suça konu müstahsil makbuzlarının sanık tarafından satılan bal karşılığında kendisi tarafından tanzim edilip edilmediği ve belgelerin sahih olup olmadığının sorulması, sanığın suç tarihinde müstahsil makbuzlarında belirtilen miktarda bal üretimi ya da stoğunun olup olmadığı, aynı dönemde başka kişilere bal satışlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, suça konu müstahsil makbuzlarını düzenleyen ... hakkında sahte belge düzenlemek suçundan mahkemenin 2010/49 Esas sayılı dosyası ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan ...Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/205 Esas 2011/76 Karar sayılı dosyasında yürütülen yargılama akibetlerinin araştırılıp mümkünse dosyaların birleştirilmesi, değilse dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı örneklerinin dava dosyasına alınması ve eylemin sübutu halinde 5237 sayılı Yasanın 207. maddesinde düzenlenen "özel belgede sahtecilik" suçunu oluşturacağı da dikkate alınarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.