muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1854, Karar No: 2013/1095, Tarih: 18.02.2013

Bu durumda davalı yüklenici tarafından ilk parti 90 adet bodyden davacının kabul ettiği 6 adet dışındaki bodylerin teslim edildiği yazılı belge ile kanıtlanamadığına göre, davalı yüklenici sadece 6 adet bodynin bedeline hak kazanmıştır. Davalı yüklenici keşif sırasında sözleşmede yazılı olan 18.500,00 TL nakit parayı ve 25.04.2008 tarihli 5.000,00 TL bedelli çeki tahsil ettiğini beyan ettiğine göre bu miktarların teslim edilen bodylerin bedelini rahatlıkla karşılayacağı açıktır.

Davaya konu teşkil eden 53.000,00 TL bedelli çeke dayalı olarak ... 4. İcra Müdürlüğü’nün 2009/1284 sayılı takip dosyasıyla icra takibini başlatan ... yüklenici ...’un karısıdır. Davalı ...’un yükleniciye olan yakınlığı nedeniyle iyi niyetli kabul edilmesi mümkün değildir. Teslim alındığı kabul edilen bodylerin dava konusu çek dışında bedeli davalı yükleniciye ödendiğine göre, davacının borçlu olmadığının tespitine ilişkin davasının kabulü gerekirken, mahkemece bilirkişi raporuna bağlı kalınarak ilk partinin tüm bedeli ödendiğinden bodylerin teslim alınmış olması gerekir gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Ancak davalılar delil dilekçesinde “her türlü yasal delil” ibaresini kullanmakla yemin deliline de dayanmış olduklarından, kabul edilen 6 adet body dışındaki ilk partide teslim edilmesi gereken 84 adet bodynin teslim edildiği konusunda davacıya yemin teklif etme haklarının bulunduğunun hatırlatılması ve sonucuna göre değerlendirme yapılması zorunludur.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, 990,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalılardan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 18.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5174, Karar No: 2022/15372, Tarih: 22.09.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/5174 E.  ,  2022/15372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin kararın hukuka aykırı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeple sınırlı olarak yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükmünde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk hakkında verilen karar hukuka uygun bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 22.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3059, Karar No: 2017/8079, Tarih: 06.07.2017

**13. Ceza Dairesi         2017/3059 E.  ,  2017/8079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 62. maddeleri gereğince iki kez 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Tatvan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/04/2016 tarihli ve 2015/764 esas, 2016/359 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 13.06.2017 gün ve 94660652-105-13-9133-2016-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19.06.2017 gün ve 2017/38066 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre;

1- Olay günü Tatvan 4 nolu Aile Sağlığı Merkezi'nde hemşire olarak görev yapan müştekilerin soyunma dolaplarının bulunduğu yere girmek suretiyle dolaplardan birer adet cüzdan çalan sanığın hırsızlık eylemini kamu kurumu niteliğindeki sağlık ocağında gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, eylemine uyan TCK'nın 142/1-a maddesi yerine, aynı Kanun'un 142/2-h maddesi gereğince uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayininde,

2- Müştekiler ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle sanık hakkında Tatvan Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenenlenen iddianame anlatımında sanığın her bir müştekiye yönelik eylemi anlatılıp sanık hakkında her iki müştekiye karşı işlediği iddia olunan eylemlerinden dolayı kamu davası açılmış ise de; iddianamede sevk maddelerinin bir kez gösterilmesi karşısında, mahkemesince sanık hakkında her bir müştekiye yönelik eylemi sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h. maddesi ile ayrı ayrı iki kez uygulama yapılabilmesi için 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 226/3. maddesi gereğince ek savunma için süre vermesi ve bu sürede sanığın ek savunması alındıktan sonra karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde,

3- Olay günü gündüz vakti müştekilerin çalıştığı Tatvan 4 nolu Aile Sağlığı Merkezi'ne gelip hemşire olarak görev yapan müştekilerin dinlenme ve soyunma odası olarak kullandıkları odaya girerek kilitli olmayan dolap içerisinde bulunan cüzdanlarını çalan sanığın eyleminin cüzdanların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olmaması nedeniyle kül halinde 5237 Sayılı Kanun'un 142/2-h kapsamında tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden hakkında her bir müştekiye yönelik eylemi sebebiyle anılan Kanun'un 142/2-h maddesi ile ayrı ayrı iki kez uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

I- (1) nolu kanun yararına bozma talebine yönelik yapılan incelemede;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

I- (1) nolu kanun yararına bozma talebine yönelik yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 28.02.2017 gün ve 2016/833 Esas ve 2017/115 Karar sayılı kararıyla, 28.06.2014 tarihinden sonra işlenen hırsızlık suçunun bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenmesi halinde 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağına karar verildiği de gözetilerek anılan hususa yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

II- (2) ve (3) nolu kanun yararına bozma taleplerine yönelik yapılan incelemede;

Olay günü gündüz vakti müştekilerin çalıştığı Tatvan 4 nolu Aile Sağlığı Merkezi'ne gelip hemşire olarak görev yapan müştekilerin dinlenme ve soyunma odası olarak kullandıkları odaya girerek kilitli olmayan dolap içerisinde bulunan cüzdanlarını çalan sanığın eyleminin cüzdanların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olmaması nedeniyle kül halinde 5237 Sayılı Kanun'un 142/2-h kapsamında tek bir hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden hakkında her bir müştekiye yönelik eylemi sebebiyle anılan Kanun'un 142/2-h maddesi ile ayrı ayrı iki kez uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini nedeni ile anılan hususa yönelik kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile hırsızlık suçundan sanık ... hakkında Tatvan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/04/2016 tarihli ve 2015/764 esas, 2016/359 karar sayılı hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, bozma uygulamaya yönelik olduğundan aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi gereğince, sanık ... hakkında hüküm fıkrasında yer alan “A-) 1,2,3,4,5,6 maddeleri ile B-) 1,2,3 maddelerinin” çıkartılıp yerine, “1-Sanığın üzerine atılı hırsızlık suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesi gereğince 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 2-Sanığa verilen cezadan 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına'' cümlelerinin eklenmesi ve hırsızlık suçundan sonuç cezanın sanık hakkında 4 yıl 2 ay hapis cezası olarak belirlenmesine; karardaki DİĞER HUSUSLARIN AYNEN YERİNDE BIRAKILMASINA, (3) nolu kanun yararına bozma talebinin sonucuna göre (2) nolu kanun yararına bozma talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, UYAP'ta sanığın atılı suçtan 25.05.2016 tarihinden beri hükümlü olarak cezaevinde bulunduğunun anlaşılması karşısında; kanun yararına bozma talebi üzerine sanık hakkında belirlenen sonuç ceza miktarı, sanığın hükümlülükte geçirdiği süreye göre sanık ...'in hırsızlık suçundan TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse derhal salıverilmesi için bulunduğu yer olan Çardak Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 06/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14281, Karar No: 2014/4495, Tarih: 24.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14281 E.  ,  2014/4495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Hakaret, Özel hayatın gizliliğini ihlal etme

Hüküm : 1- Hakaret suçundan; TCK'nın 125/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

2- Özel hayatın gizliliğini ihlal etme suçundan; TCK'nın 134/2, 50, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Hakaret ve özel hayatın gizliliğini ihlal etme suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; 16.02.2012 tarihinde doğrudan verilen 1800 TL'den ibaret mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Özel hayatın gizliliğini ihlal etme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi, TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; bu kayıtların, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması, TCK'nın 134/2. maddesinde, birbirinden bağımsız iki ayrı suç olarak düzenlenmiştir. İlk fıkradaki suçun oluşması için, görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin

anlaşılabilir olması gerekmez; özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi ilk fıkradaki suçun oluşumu için yeterlidir ve özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkradan farklı olarak, ikinci fıkrada, ifşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişinin anlaşılması, en azından anlaşılabilir olması ya da açıklanması gerekir; ayrıca, özel hayat görüntüsü veya sesinin, yetkisi bulunmayan kişi veya kişiler tarafından içeriğinin öğrenilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkra açısından, görüntü veya sesin kaydedilmesi; ikinci fıkra açısından, bu kayıtların ifşa edilmesi yeterli olup, başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, sanığın kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya içeriğine ve sanığın aksi kanıtlanamayan savunmasına göre; sanığın, bir dönem duygusal boyutta arkadaşlık ilişkisi içerisinde olduğu müştekiye ait görüntüleri, müşteki tarafından arkadaşlıklarına son verilmesine tepki olarak ve müştekinin bilgisi ve rızası dışında, müştekinin onur, şeref ve saygınlığına yönelik saldırı teşkil edecek ifadelerle birlikte sosyal paylaşım sitesindeki arkadaşlarına göndermesi şeklinde gelişen olayla ilgili olarak,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine ve incelenen dosya kapsamına göre, mağdurenin çıplaklık gibi fiziksel mahremiyetini içeren görüntülerinin yayılmasına sebebiyet veren sanığın eyleminde, TCK'nın 134/2. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal etme suçunun yasal unsurları itibariyle oluştuğu anlaşılmakla, sanığın, delillerin mahkumiyete yeterli olmadığına, eksik inceleme yapıldığına, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine ve bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi kanuna aykırı,

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine ve bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi kanuna aykırı,

2- Hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 1. maddesinin, “31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı; a) Soruşturma evresinde, 04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine, b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine, c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.” hükmü gereğince, sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4623, Karar No: 2019/6474, Tarih: 19.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/4623 E.  ,  2019/6474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmeme, sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan: Beraat

Sahte fatura düzenleme suçundan: Mahkumiyet

I- Sanıklar hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında ''sahte fatura düzenleme'' suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanıklar müdafiinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Katılan vekilinin temyiz isteminin yalnızca sanıklar hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan verilen beraat kararına yönelik olduğu anlaşılmakla; her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturduğu gözetilmeden ve hangi yıldan olduğu da belirtilmeden tek hüküm kurulması ve aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanıklar hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanıkların sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip, sanıklara yüklenen suçun sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında ''defter ve belgeleri ibraz etmeme'' suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Sanıklara yüklenen "defter ve belgeleri ibraz etmeme" suçunun 213 sayılı VUK'nin 359/a-2. maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanıkların sorgusun yapıldığı 05.02.2010 ve 07.05.2010 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen asli zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 19.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26606, Karar No: 2014/9999, Tarih: 24.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/26606 E.  ,  2014/9999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 17. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.10.2013

NUMARASI :Esas no:2012/244 Karar no:2013/654

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, "davacı ağır kusurlu" bulunarak dava reddedilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, taraflar arasındaki son olayda, davacının tartışmaları sırasında eşini tokatladığı, davalının da bardak fırlatmak suretiyle kolunda kesik oluşacak şekilde kocasının yaralanmasına yol açtığı, öncesinde de zaman zaman birbirlerine fiziki şiddet uyguladıkları, davacının ayrıca sürekli olarak eşine sinkaflı sözlerle küfrettiği ve güven sarsıcı tutum ve davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Gerçekleşen olaylarda davacı "ağır kusurlu" ise de, davalı da kusurludur. Eşler arasındaki sürekli didişme ve kavga halinin mevcudiyeti karşısında, az kusurlu olan davalının davaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartları somut olayda gerçekleşmiştir. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK md. 166/2) karar verilecek yerde, isteğin reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.04.2014 (Prş)

işin müzakeresinden ve kararın oluşumundan sonra Başkan Vekili n 28.04.2014 günü ölümü sebebiyle kararı imzalaması mümkün olmamıştır (HMK m.299). 06.05.2014