muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11166, Karar No: 2015/7211, Tarih: 11.11.2015

Kararı davalı arsa sahibi M.. A.. vekili ve davacı yüklenici ..vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan fazla imalat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında düzenlenen .....20.03.2007 tarih ve 20041 yevmiye sayılı düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile .. ili, .. ilçesi, .. köyü 14203 parselin 2255, 2256, 2257, 2258 ve 2249 parsellerle tevhit edilerek oluşacak parsel üzerinde bina yapılması kararlaştırılmış, anılan sözleşmenin 4.2 maddesinde “14203 parsel sınırlarına bitişik parsellerle yapılacak tevhit işlemlerinden doğacak 2.5 inşaat emsali kat sayısı uygulanarak yapılacak olan yapıda ve yapı grubunda arsaların sahiplerine ve 14203 parsel sayılı arsa sahibine kendi arsa alanının değeri üzerinden 2.5 emsal şartı uygulanarak değerlendirilip, bu değer emsal alınarak %45'i arsa sahibine, geri kalan %55'i yükleniciye kalmak üzere paylaşılarak kat karşılığı inşaat yapılması ve paylaşımı şeklinde olacaktır. Arsaların tevhit edilerek 2,5 inşaat emsal şartı sağlanamaz ise sözleşmenin 4.2 maddesi geçersizdir.” hükmü düzenlenmiş, 4.5 maddesinde arsa sahibine 8 bağımsız bölüm verilmesi kararlaştırılmış, 15.7 maddesinde ise “Arsa sahiplerine madde 4.2'de belirtilen esaslarda verilen dairelerden eksik veya fazla metraj olursa ve bu metrajlarda büyük dairelerde + - %25, küçük dairelerde + - %20 alanın sınırlarını geçmemek şartıyla, az olan kısım 1.000,00 TL/ m² bedeline göre alış veya satış yapılacaktır.” hükmü getirilmiştir.

Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi rapor ve ek raporunda; davacı yüklenicinin ortak alanlardaki sözleşme dışı imalatlar nedeniyle arsa sahibinden herhangi bir talepte bulunamayacağı, arsa sahibine ait 8 bağımsız bölümün ise sözleşme gereği 958,21 m² alanında olması gerekirken, verilen alan 1.199,00 m² olduğundan, arsa sahibine 240,79 m² fazla alan verilmiş olduğu, sözleşme gereği 1.000,00 TL'den hesaplama yapılarak, 240.790,00 TL yüklenici alacağı bulunduğu hesaplanmış, mahkemece bu bedele hükmedilmiştir. Bilirkişi kurulu tarafından sözleşme hükümlerine göre hesaplama yapılması gerekirken, toplam alan farkı gözetilerek hesap yapılmıştır. Oysa taraflar arasındaki sözleşme hükümleri göz önüne alındığında, davalıya verilen dairelerin büyük daire mi, yoksa küçük daire mi olduğunun hesaplamada önem arzettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, gerektiğinde mahallinde yeniden keşif yapılarak, davalı arsa sahibine bırakılan dairelerin büyük daire mi, yoksa küçük daire mi olduğunun bilirkişi kuruluna tespit ettirilip, yapılacak bu tespite göre de sözleşmenin 15.7 maddesinde belirtildiği üzere, büyük dairelerde +- %25, küçük dairelerde +- %20 oranı göz önüne alınarak, bu miktarlar dahilinde kalan kısım için yüklenici lehine bedel hesabı yapılması, bu miktarları aşan kısım yönünden ise davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir. Bu hususlar üzerinde durulmadan ve sözleşme hükümleri dikkate alınmaksızın, sırf alan farkı tespit edilip, sözü edilen oranlar gözetilmeyerek, farkın tamamı üzerinden hesaplama yapılması ve bu hesaba dayalı raporun hükme esas alınması hatalı olmuştur.

3- Mahkemece verilen 13.12.2012 tarihli hükmün ... bozulmasına karar verilmiş olup, bozmaya uyularak alınan ek rapor sonrasında, davacı yüklenici şirket vekilince 18.06.2014 tarihinde yapılan ıslah ile dava değeri artırılmış, mahkemece ıslah gözetilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. 04.02.1948 gün ve 1944/10 esas, 1948/3 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, ıslahın HUMK'un 84. maddesinin açık kuralı gereğince soruşturma ve yargılama bitinceye kadar yapılabilmesi, Yargıtay'ca karar bozulduktan sonra bu yoldan yararlanmaya olanak bulunmaması karşısında, bu husus göz ardı edilerek bozma sonrası yapılan ıslaha geçerlilik tanınması kazanılmış hakları ihlal edeceğinden, bozma sonrasında ıslah yapılamayacağının gözetilmemesi doğru olmamıştır.

4- Mahkemece, talep edilen 10.000,00 TL'lik kısım yönünden ihtarnamede ödeme için süre konulmadığı gerekçesiyle ihtarnamenin tebliğ tarihi yerine dava tarihi olan 16.05.2011 tarihinden itibaren faize hükmedilmiştir. Oysa davacı yüklenici şirket tarafından arsa sahibine gönderilen ve fazla verilen brüt daire alanlarından dolayı 246.340,00 TL'nin ödenmesi isteğini içeren 29.11.2010 tarihli ihtar yazısına arsa sahibince 30.11.2010 tarihinde, talep edilen borcun bulunmadığı bildirilerek cevap verilmiştir. Bu durumda ihtar yazısının en geç 30.11.2010 tarihinde arsa sahibine ulaştığının kabulü gerekir. İhtarda süre belirtilmemiş olması, ödenecek bedelin derhal ödenmesi isteğini içerir. Kaldı ki 29.11.2010 tarihli ihtar yazısında da borcun “derhal” ödenmesinin istendiği anlaşılmaktadır. Bu husus hatalı yorumlanarak, ihtarda süre verilmediği gerekçesiyle yazılı şekilde dava tarihinden faiz yürütülmesi de bozmayı gerektirmiştir.

Hükmün yukarıda anılan nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent gereğince taraf vekillerinin, 3. bent gereğince davalı vekilinin ve (4.) bent gereğince davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, taraflar Yargıtay duruşmasında vekil ile temsil edildiklerinden 1.100,00'er TL duruşma vekalet ücretinin birbirlerinden alınarak yek diğerine verilmesine, peşin alınan harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5133, Karar No: 2024/12738, Tarih: 02.12.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/5133 E.  ,  2024/12738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1895 E., 2024/1680 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İlk derece mahkemesinin mahkûmiyet hükümleri çıkarılarak yeniden mahkûmiyet hükümleri kurulmak suretiyle düzeltilerek esastan ret kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288 inci maddesinin, ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301 inci maddesinin, "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usûle ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, suça sürüklenen çocuk müdafii ile sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında kurulan hükümlerde kararın yazılması sırasında suç tarihinin “08.09.2023” yerine 15.09.2023 yazılması, mahallinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilmiştir.

I.Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...'a yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelemesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre, nitelikli yağma suçunun yasal unsurlarının oluştuğu ve suça sürüklenen çocuk ile sanık hakkında kurulan hükümlerde, herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

I.Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...'a yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelemesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre, nitelikli yağma suçunun yasal unsurlarının oluştuğu ve suça sürüklenen çocuk ile sanık hakkında kurulan hükümlerde, herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 11.07.2024 tarihli ve 2024/1895 Esas, 2024/1680 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve sanık ... müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288. ve 289. maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, hukuka aykırılık görülmediğinden aynı sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ayrı ayrı ONANMASINA,

II. Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında mağdurlar ..., ...'ya yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu kararı ile Bölge Adliye Mahkemesinin kararına göre; suçların, suça sürüklenen çocuk ve sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Bazı yazarlar ilk hüküm verildikten sonra artık iade veya tazmin nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı görüşündedirler (Tezcan .../... ... Ruhan/ Önok R.... Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 10. baskı, Ankara 2013, sayfa 685).

Ancak bizimde katıldığımız çoğunluk (Gökcan Haşan .../Artuç ... Türk Ceza Kanunu Şerhi Yorumlu Uygulamalı, Adalet Yayınevi, Ankara 2021, s. 6196 ; Balcı, Fidan /Öztürk, Seyithan Hırsızlık, Karşılıksız Yararlanma ve Yağma Suçları, Adalet Yayınevi, Ankara 2017, s. 246 ) görüşü ve Yargıtay uygulamaları ise; kanun metni ve gerekçesinde ilk karar son karar vs gibi herhangi bir ayrım yapmaması nedeniyle ilk derece mahkemesinde yargılama sürdüğü müddetçe etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabileceği görüşündedir. Yani dosya defalarca Yargıtay incelemesine gelip bozulup tekrar dönse bile döndüğü mahkemede yargılama yapılırken iade veya tazmin gerçekleşmiş ise etkin pişmanlık uygulanabilir. Bozma sonrasındaki etkin pişmanlığa dayalı ödemelerde de diğer şartlarının bulunması halinde TCK 168. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerekir.

6. CD 2022/6345 E., 2023/12248 K;"... mağdurdan yağmaladıkları ... cep telefonunun mağdurun bozma öncesi beyanında iade edilmediğinin belirttiği, bozma sonrası beyanında ise kendisine iade edildiğini söylediği dolayısıyla cep telefonu bakımında da soruşturma aşamasında rızai iadenin söz konusu olmadığı, 500,00 TL paranın ise, kovuşturma aşamasında PTT aracılığı mağdura iade ettiklerinin anlaşılması karşısında, mağdurdan yağmalanan para iade edilmekle kovuşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade durumunun oluştuğu anlaşılmakla, mağdurdan kovuşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre, zararın kovuşturma aşamasında giderilmiş olması nedeniyle, sanıklar hakkında ... nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 168/4-3 (2. cümlesi) düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri uyarınca 1/3'e kadar indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile zararın soruşturma aşamasında giderildiğinden bahisle 1/2 indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır..."

6. CD 2023/14981 E., 2023/9540 K;"...Şikâyetçi H.K.'ye yönelik eylemde suça konu aracın polis tarafından sanığa teslim edildiği, şikâyetçiden zorla alınana cüzdan içinde bulunan 500,00 TL ve 140 Euro' nun ise sanık tarafından bozma sonrası yargılama sırasında ödenmiş olması kısmi iade oluşturduğu ve şikâyetçiye kısmi iade nedeniyle ceza indirimine rızası olup olmadığı sorularak, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/3-2. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulaması gerektiğinin düşünülmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır..."(olayda sormadan uygulanmış)

Kanunumuz açıkça "hüküm verilinceye kadar" ibaresini kullanmıştır. Ancak hükümler arasında herhangi bir sınırlama yapmamıştır. Yani ilk hüküm son hüküm vs herhangi bir ayrıma gitmemiştir. Benzer nitelikte Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlardan zimmet suçundaki etkin pişmanlık düzenlemesinde 5237 sayılı Kanun'un 248/2. maddesinde gerekçede açıkça "ilk hüküm verilinceye kadar" şeklinde açık bir nitelendirme yapmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 168. maddedeki etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen maddemizde ve gerekçesinde ise böyle bir sınırlama yapılmamıştır. Yorum yoluyla bunun sınırlanması da mümkün değildir. O halde hüküm verilinceye kadar pişmanlık gösterilerek iade yapılmış ise 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesi uygulanmalıdır.

İlk derece mahkemesi hüküm verdikten sonra bu karar bozulmadığı müddetçe artık infazı gereken hüküm niteliğinde olduğundan sonradan yapılan iadeler hükmün denetlenmesinde dikkate alınmamalıdır. Bölge Adliye Mahkemesi (BAM) tarafından istinaf incelemesi sırasında yapılan denetimde eğer ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmamış onanmış ise veya doğrudan onanması gerekiyorsa BAM'ın yaptığı işlem ikinci derece mahkemesi olarak yargısal değil denetim olarak kabul etmek gerekeceğinden infaz edilecek hüküm ilk derecenin hükmü olduğundan ilk derece kararı verdikten sonra ama istinaf incelemesinden önce iade edilmesi halinde karar sırf bu nedenle bozulmasını gerektirmez. Çünkü geçerli olan karar, hüküm ilk derecenin kararıdır. O verilinceye kadar yapılması gereken ödeme yapılmamış olduğuna göre sonradan yapılan iadenin ödemi yoktur. BAM sırf aradaki ödeme nedeniyle ilk hükmü kaldırması gerekmez. Sırf bu nedenle kaldırması kanuna ve usule aykırılık teşkil edecektir. Ancak başka bir nedenle ilk derece mahkemesinin kararını kaldıracak olursa artık ortada bir hüküm, karar kalmamış olduğundan kendi kararı asıl karar olacağı için aradaki ödeme-iade etkin pişmanlık olarak kabul edilecektir.

BAM istinaf incelemesinde ilk derece mahkemesi hükmünü başka nedenlerle kaldırıp yeni hüküm kurmasının gerektiği hallerde BAM'ın pozisyonu artık derece (ikinci) mahkemesi gibidir. Yani artık denetim değil yargılamayı kendisinin yapıp sonuçlandırması gereken yargılama mercii pozisyonuna geçer. Bu nedenle kendisi hüküm kurduğu ana kadar ödemede bulunur ise etkin pişmanlık hükümlerini uygulaması gerekir. Hükmün kurulduğu andan sonra iade veya ödemede bulunursa bu durum artık Yargıtay incelemesinde dikkate alınmayacaktır. Çünkü Yargıtay sadece denetim mahkemesidir. Hüküm verilmeden önce iade ve tazmin yoktur. (..., Tüm Yönleriyle Malvarlığına Karşı Suçlarda Etkin Pişmanlık, Yargıtay Dergisi, cilt 50, sayı 182, 4 Ekim 2024).

Yukarıdaki açıklamalar da gözetilerek somut olaya gelince;

İlk derece mahkemesinin 23.05.2024 tarihli kararının suça sürüklenen çocuk müdafii ile sanık müdafiince istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince duruşma açılmasa da ilk derece mahkemesinin kararını kaldırarak yeni bir hüküm kurduğu ve dolayısıyla eski hüküm ortadan kalktığı için BAM kararının artık infazı gereken bir hüküm olduğu bu nedenle bu karardan önce yapılan iadenin dikkate alınması gerektiği, mağdurlar ... ve ...'nın 27.06.2024 havale tarihli dilekçeler ile, "...sanıkların yakınlan tarafından zararımız giderilmiş olup zararımız kalmamıştır, şikâyetten vazgeçiyoruz." şeklinde beyanda bulunduklarının anlaşılması karşısında, zararın giderilip giderilmediği ve dilekçelerde belirtilen beyanların doğruluğu mağdurlardan sorularak sonucuna göre suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında, mağdurlar ... ve ... yönünden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1-3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile sanık ... müdafiinin temyiz istekleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle, Tebliğname'ye aykırı olarak ayrı ayrı BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

02.12.2024 tarihinde, oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9211, Karar No: 2022/5504, Tarih: 25.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/9211 E.  ,  2022/5504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ÇARŞAMBA 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 esas ve 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251.maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararlarının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği aynı nitelikteki başka bir suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

b) Sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları ve önceki hükümlülükleri dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK’nın 191. maddesine göre ceza takdir edilip “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 25/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.