muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14815, Karar No: 2013/3679, Tarih: 12.03.2013

Birleştirilen dava ise, yine davacı şirket tarafından yüklenicinin temlikine dayalı olarak tapu iptali ve tescil ile ayıplı imalat nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

2012/14815-2013/3679 -2-

Karşı davada da davalı-davacı kooperatif, davalı şirket aleyhine 28.09.2001 tarihli satış vaadi sözleşmesinin feshi (sözleşmeden dönme) talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, davacı-karşı davalının davasının kısmen kabulü ile B ve C bloklardaki dükkanların form ve bütünlüğünün değişmesi nedeniyle oluşan 319.500 TL değer kaybı, yine 2. proje ile birlikte oluşan 110 m2 kullanım azalması zararı olan 77.000 TL ve sözleşmeye göre halen yapılmamış olan 333 m2'lik kısmın bedeli olan 233.100 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı kooperatiften alınarak davacıya verilmesine, 01.09.2009 tarihli sözleşmeye göre davalı kooperatif tarafından yapılmayan eksik iç yapı ve tesisat bedeli olan 172.508 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı kooperatiften alınarak davacıya verilmesine, davalı kooperatif ile davacı arasında yapılan sözleşmelerde ... Mahallesi, 231 ada 18 parseldeki arsa üzerinde inşa edilecek B ve C bloklarda davalı kooperatife ait 3.203,66 m2'lik dükkan alanının % 68'ine tekabül eden 2.178,48 m2’lik kısmı kapsadığının tespitine, davacının diğer taleplerinin reddine, davacı-karşı davalının davalı ... aleyhine açmış olduğu davasının reddine ve davalı-karşı davacının davasının da reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı şirket vekili ile davalı-karşı davacı kooperatif ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden; dava dışı arsa sahibi ile davalı yüklenici kooperatif arasında 19.06.2001 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğu, yüklenicinin 231 ada 18 sayılı parsel üzerindeki binayı yapmasına karşılık, yapılacak daire ve dükkanların % 32’sinin arsa sahibine ait olacağı, % 68 oranında daire ve dükkanların da yükleniciye arsa sahibi tarafından bedel olarak arsa payı karşılığı verilmesinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı, tescilini dava konusu yaptığı ve sözleşmeyle yükleniciye bırakıldığını iddia ettiği bağımsız bölümleri, 28.09.2001 tarihli satış vaadi sözleşmesi ile yükleniciden şahsi hakkını temlik aldığını ileri sürmüştür. Gerçekten, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki edimlerin yerine getirilmesi halinde yüklenici, sözleşmeyle devri kararlaştırılan bağımsız bölüm tapularının verilmesini doğrudan arsa sahibinden isteyebileceği gibi, bu hakkını Borçlar Kanunu’nun 162. maddesinden yararlanarak ve yazılı olması koşuluyla üçüncü kişilere de devredebilir. İşte davadaki istemin dayanağı yüklenicinin yaptığı bu temlik işlemidir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse alacağın temliki, alacaklı ile onu devralan üçüncü şahıs arasında borçlunun rızasına ihtiyaç göstermeden

2012/14815-2013/3679 -3-

Bir tanımlama yapmak gerekirse alacağın temliki, alacaklı ile onu devralan üçüncü şahıs arasında borçlunun rızasına ihtiyaç göstermeden

2012/14815-2013/3679 -3-

yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliği taşıyan şekle bağlı bir akittir. Ne var ki, yapıldığı sırada temlik işlemine vakıf olmayan borçlu (dava dışı arsa sahibi) yeni alacaklının ifa talebi üzerine önceki alacaklıya (davalı yükleniciye) karşı ne gibi itiraz ve defi hakkına sahipse bunları yeni alacaklıya (davacı üçüncü kişi durumundaki şirkete) de ileri sürebilir hale gelir (BK m.167).

Ancak, yapılan temlik işlemine dayanan tarafın (davacının), temlik işleminin varlığını temlik işleminde bulunan kişiye (yükleniciye), yapılan temlik sebebiyle de şahsi hak kazandığını borçluya (dava dışı arsa sahibine) karşı kanıtlaması gerekir. Bu bakımdan denilebilir ki, bu gibi davalarda yükleniciyle arsa sahipleri arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır. O yüzden de, asıl ve birleştirilen davada 19.06.2001 tarihli sözleşmenin arsa sahibi olan tarafı Tevfik Salim Kuvel’in de yer alması gerekmektedir.

Yapılan bu saptamalar karşısında mahkemece yapılması gereken iş, davacıya arsa sahibi aleyhine dava açılmak üzere uygun bir süre vermek, açılırsa o davayı eldeki dava dosyası ile birleştirmek, arsa sahibinin HMK’nun 27. maddesi uyarınca savunma ve delillerini toplamak, istem sonucu hakkında bundan sonra bir karar vermek olmalıdır.

Değinilen bu hususun bir yana bırakılması doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 990 TL’şer Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacı-davalı şirket ve davalı-davacı kooperatiften alınıp karşılıklı olarak birbirlerine verilmesine, 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9234, Karar No: 2014/11582, Tarih: 27.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/9234 E.  ,  2014/11582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yokluğunda hüküm kurulan sanık ...'nin ikamet adresine 19.04.2011 tarihinde gerekçeli kararın Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, temyiz edilmediğinden dolayı kesinleştirildiği, diğer sanık ... tarafından 24.03.2011 tarihinde hükmün temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname düzenlendiği, sanık ... 'nin yargılama aşamasında zorunlu müdafinin bulunduğu ve gerekçeli kararın zorunlu müdafiye tebliğ edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... 'nin zorunlu müdafine kararın usulune uygun olarak tebliğ edilmesi, sunarsa temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu konuda ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 27.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13590, Karar No: 2010/13777, Tarih: 10.12.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/13590 E.  ,  2010/13777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.07.2009 gününde verilen dilekçe ile il mera komisyon kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 09.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, murisi babasından intikal eden ve 69 yıldır malik olduğu 419 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün mera kapsamına alındığını, taşınmazın mera ile ilgisinin bulunmadığını ileri sürerek, mera komisyonunun 09.04.2009 günlü ve 88/1 sayılı kararının iptalini istemiştir.

Davalı, taşınmaz ile ilgili tahsis kararı bulunmadığı, dava açma süresinin geçtiği ve tarafına husumet yöneltilemeyeceğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Dava, mera komisyonunun yaptığı tahsis işleminin iptali, yapılan tahsis işleminin düzeltilerek özel siciline kaydedilmesi istemine ilişkindir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanımlamaya göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir.

4342 sayılı Mera Kanununun 1.maddesinde kanunun amacı “… daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini sağlamaktır” şeklinde açıklanmıştır. Mera Kanununun 6. maddesine göre mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisi Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılır. Uygulamayı yapacak merci ise valilik onayı ile oluşturulacak olan mera komisyonu ve komisyona bağlı olarak çalışan teknik ekiplerdir. Mera komisyon kararlarının iptal istemi ile açılan davalarda hasım, adına tahsis yapılan köy tüzel kişiliği veya belediyedir.

Somut olayda, davacı, Muğla Valiliği, İl Tarım Müdürlüğüne karşı yönelttiği davasında, 419 parsel sayılı taşınmazın mera olarak tespit ve tahdit olarak sınırlandıran komisyon kararının iptalini istemiştir. Dava konusu 419 parsel sayılı 1.220 metrekare yüzölçümlü tarla niteliğindeki taşınmazın tapu kaydından, 26.09.2002 tarihinde tahsis nedeni ile davacı adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. İl Tarım Müdürlüğünün 24.12.2009 günlü ve 11622 sayılı yazısında da, dava konusu taşınmazın bulunduğu köyde tahdit ve tespit çalışmalarının bitirildiği, 419 parsel sayılı taşınmazın mera olarak tespit ve tahdit edildiğine ilişkin bir bilgi olmadığı belirtilmiştir. Mera komisyon kararlarının iptali için açılan davalarda hasım, adına tahsis yapılan köy tüzel kişiliği veya belediye olacağından, davacının il tarım müdürlüğüne karşı açtığı davanın husumet yokluğu nedeni ile reddi yerine, hukuki yarar yokluğu gerekçesi ile reddi doğru görülmemiş ise de hüküm, sonucu itibariyle doğru bulunduğundan, HUMK’nun 438/IX maddesi uyarınca onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddi ile, hükmün gerekçesinin DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİYLE ONANMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde iadesine, 10.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20114, Karar No: 2014/321, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/20114 E.  ,  2014/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/329064

MAHKEMESİ : Turhal Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2011

NUMARASI : 2011/31 (E) ve 2011/406 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik ilkesi" başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde ‘kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde ‘kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 06.11.2010 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6522, Karar No: 2019/1243, Tarih: 13.02.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/6522 E.  ,  2019/1243 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.10.2014 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.09.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, davacı köyün ormandan kesim hakkına dayalı elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Davacı ... Köy Tüzel Kişiliği, köylerinin kuzeybatısında kalan ormanlık alana davalılarca müdahale edildiğini, orman emvalinde kendilerinin yararlanamadıklarını beyanla davalı köyün müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Köy Tüzel Kişiliği, ormanda kestikleri ağaçlara dair izinlerinin bulunduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalı köy tüzel kişiliğinin 110 ada 1 parselde bulunan orman vasıflı taşınmaza vaki elatmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... Köy Tüzel Kişiliği temyiz etmiştir.

Davalı ... Köy Tüzel Kişiliği, ormanda kestikleri ağaçlara dair izinlerinin bulunduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalı köy tüzel kişiliğinin 110 ada 1 parselde bulunan orman vasıflı taşınmaza vaki elatmanın önlenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... Köy Tüzel Kişiliği temyiz etmiştir.

6831 sayılı Orman Kanununun 37. maddesi hükmü “Devlet ormanlarından çıkarılacak, tomruk, tel direk, maden direk, sanayi odunu, kağıtlık odun, lif-yonga odunu, sırık, çubuk, yakacak odun, reçine, sığla yağı, çıra ve şimşir gibi yıllık üretim programına alınmış orman ürünlerinin dışındaki her nevi orman ürün ve artıklarını tayin olunacak mıntıka ve süreler içinde toplayıp çıkarmaları için öncelik sırasına göre 40. maddede belirlenen orman köylerini kalkındırma kooperatiflerine veya iş yerindeki veya civarındaki köylülere ilanen duyurulmak suretiyle ve tarife bedelini ödemeleri şartıyla izin verilir. Bu yerlerdeki halkın veya kooperatiflerin bu işe istekli olmadıklarının veya iş güçlerinin yeterli bulunmamasının tespit ve tevsiki halinde bu ürün ve artıkların diğer isteklilerce toplanıp çıkarılmasına aynı şartlarla izin verilebilir veya orman idaresince istihsal olunup satılabilir…” şeklindedir. Diğer taraftan Kanunun 40. maddesi 2. fıkrasında ise “Devlet ormanlarında ağaçlama, bakım, imar, yol yapımı, kesme, toplama, taşıma, imal gibi orman işleri; iş yerinin ve iş yerinde çalışacakların hangi mülki hudut ve orman teşkilatı hudutları içersinde kaldığına bakılmaksızın, öncelikle iş yerinde veya civarındaki orman köylerini kalkındırma kooperatiflerine ve iş yerindeki köylülere veya iş yeri civarındaki orman işlerinde çalışan köylülere, iş yerine olan mesafeleri ile iş güçleri dikkate alınarak gördürülür. Yapılacak işe yukarıda belirtilen kooperatiflerin ve köylülerin iş güçlerinin yeterli bulunmaması veya işe ehil olmamaları veya aşırı fiyat istemeleri veya işin dağıtımı veya yapılması ile ilgili konularda çözülmesi mümkün olmayan ihtilaflar çıkarmaları gibi hallerde bu gibi işler iş yerine civar olmayan orman köylerini kalkındırma kooperatiflerine veya köylülere yaptırılabileceği gibi taahhüt yolu ile de yaptırılabilir…..” hükmü yer almaktadır.

6831 sayılı Orman Kanununun yukarıda yer verilen her iki hükmü birlikte değerlendirildiğinde, 6831 sayılı Kanun hükümleri uyarınca yaptırılacak üretim ve nakliyat sahasının hangi köy mülki hudutları dahilinde kaldığının önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan; kanun koyucu üretim faaliyetlerinde üretim sahasında veya civarındaki orman köyleri kalkındırma kooperatiflerine, ardından o sahadaki köylülere veya iş yeri civarındaki orman işlerinde çalışan köylülere öncelik tanımıştır. Fakat üretim sahalarındaki işlerin kime verileceği yetkisi ise kanuna göre uygulamayı yapacak Orman İşletme Müdürlüğü yetkisindedir. Başka bir anlatımla, bu gibi davalarda Orman İşletme Müdürlüğünün yaptığı tercih önem kazanmaktadır.

Somut olaya gelince; davalı köy tüzel kişiliği tarafından yargılamanın 08.04.2015 tarihli celsesinde kesilen ağaçlara yönelik izinlerinin olduğunun ve bu yöndeki belgelerini celsede sunduğu beyan edilmiştir. Sunulan belgeler incelendiğinde bu belgelerin kesim iznine yönelik olmadığı, nakliye tezkeresi olduğu, mahkemece de 6831 sayılı Orman Kanununun 37 ve 40. maddeleri kapsamında kesim hakkının hangi köy ya da köylere ait olduğu konusunda bir araştırma yapılmadığı anlaşılmıştır. Öncelikle dava konusu yerde kesim hakkının kime ait olduğu hususunun Orman İşletme Müdürlüğünden sorulması, kesim hakkına ilişkin her türlü bilgi, belge ve krokinin getirtilmesi, bu belgeler mahallinde uygulanmak sureti ile çekişme konusu yerin davacı ve davalı köylerden hangisinin iznine ait olduğunun saptanması, bu işlemlerin yapılmasından sonra işin esasına yönelik bir karar verilmesi gerekirken, noksan inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı köy tüzel kişiliğinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11631, Karar No: 2019/5928, Tarih: 09.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2016/11631 E.  ,  2019/5928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulunun 12/02/1972 tarih ve 6175 sayılı kararı ile korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli suça konu taşınmazda, zemin kat, 2 numaralı meskene ayrılan 28/358 arsa payının maliki olan sanık tarafından, 11/04/1986 tarih ve 2135 sayılı kurul kararı ile onaylı restorasyon projesine aykırı olarak, “sağ ön cephede yer alan pencerenin kapıya dönüştürüldüğü, ahşap cephe kaplamalarının projede belirtilen ölçüde yapılmadığı” iddiasıyla açılan dava kapsamında, taşınmaza ilişkin onaylı restorasyon projesi getirtilerek, olay yerinde inşaat, mimari ve sanat tarihi alanlarında uzman bilirkişiler refakatinde keşif yapılması, dava konusu müdahaleler giderilerek, tescilli taşınmazın cephesinin, kurul onaylı projeye uygun hale getirilip getirilmediğinin, projeye aykırılığın sürdüğünün tespiti halinde, belirtilen aykırılıkların niteliklerinin (basit - esaslı), kullanılan malzemelerin cinsi, yıpranma durumu, renk solmaları, karbonlaşma ve paslanma gibi teknik veriler ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek ayrı ayrı yapılış zamanlarının, “sağ ön cephede yer alan pencerenin kapıya dönüştürülmesi, ahşap cephe kaplamalarının projede belirtilen ölçüde yapılmaması” fiilleri nedeniyle tescilli kültür varlığında zarar meydana gelip gelmediğinin, varlığın özgünlüğünü kaybedip kaybetmediğinin, hangi müdahalenin zarar sonucuna yol açtığının tereddütsüz şekilde belirlenmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.