muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19793, Karar No: 2023/4937, Tarih: 28.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/19793 E.  ,  2023/4937 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1867 E., 2023/1732 K.

...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, ret

A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2023/1867 Esas, 2023/1732 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında, Bergama 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.04.2023 tarihli ve 2023/61 Esas, 2023/319 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/4, 119/1-c, 31/3. maddeleri uyarınca kurulan 1 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

B. Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bergama Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2023 tarihli ve 2023/246 Esas No.lu iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında; gece vakti şikâyetçinin iş yerinden 1.500,00 TL para çalması şeklindeki eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 143, 31/3 ve 37/1. maddeleri gereğince hırsızlık suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bergama 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.04.2023 tarihli ve 2023/61 Esas, 2023/319 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h,143 ve 31/3. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bergama 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.04.2023 tarihli ve 2023/61 Esas, 2023/319 Karar sayılı kararı ile; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h,143 ve 31/3. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2023/1867 Esas, 2023/1732 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi; ilk derece mahkemesinin alt sınırdan uzaklaşmak için nedeninin olmadığına, 5237 sayılı Kanun’un 145. maddesinin suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanmadığına, aynı Kanun’un 62. maddesine ilişkin şartların oluşmasına rağmen mahkemece uygulanmadığına, suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Suça sürüklenen çocuğun olay günü gece 03:43'te şikâyetçinin iş yerine girerek yaklaşık 1.500,00 TL para çaldığının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Suça sürüklenen çocuk savunmasında atılı suçu ikrar etmiştir. 27.09.2022 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporu, 27.09.2022 Tarihli CD Çözümleme Tutanağı, 23.11.2022 Tarihli Parmak İzi Ekspertiz Raporu dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanma şartlarının şikâyetçinin uğradığı zarar miktarı bakımından oluşmadığı, aynı Kanun'un 61. maddesine göre alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak; "suçun işleniş biçimi, kastın yoğunluğu ile suçtan meydana gelen zararın ağırlığı" nın gösterildiği, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmama gerekçesi olarak da "soruşturma ve kovuşturma evresinde bulunan aynı ve benzer suça ilişkin dosyasının varlığı ile suçlu kişiliği..." nin belirtildiği, Mahkemenin gerekçelerinin yerinde, yeterli ve kanunî olduğu anlaşılmakla, hükümde bu yönleriyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2023/1867 Esas, 2023/1732 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2023/1867 Esas, 2023/1732 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bergama 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2007/2335, Karar No: 2007/2733, Tarih: 15.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2335 E.  ,  2007/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 2.11.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydının düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.6.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı Hazine temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi ham toprak ve tarla niteliği ile Maliye Hazinesi adına tapuda kayıtlı taşınmazların mera olarak kullanıldığını ileri sürerek niteliklerinin mera olarak tashihine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tapulamaca davalı Hazine adına tahdit ve tescil edilen 154 ada 53 ve 150 ada 27 parsellerdeki tarla, 142 ada 5 parselde ise ham toprak olan taşınmazların niteliğinin mera olarak düzeltilmesine karar verilmiştir.

Hükmü taraflar temyiz etmiştir.

1-4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanıma göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki bu tür yerlerin kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. Hiç kuşkusuz o köy ve belediye halkından olan kişi mera olarak bu yerlerden yararlanabilir. Ancak; yasa meraların kullanım hakkını tüzel kişiliği olan köy yada belediyeye tanıdığından bir yerin kendilerine tahsis edilen veya kadimden beri kullanılan mera olduğu iddiasını o köy yada belediye ileri sürebilir. Açıkçası davacı gerçek kişinin dava açma ehliyeti yoktur.

Davanın dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddi yerine istemin incelenerek hüküm altına alınması bozmayı gerektirir.

Kabule göre de;

Açılan dava tapu kayıt iptali ve mera sınırlandırılma istemini kapsamakta-

dır. Gerçekten HUMK.nun 76. maddesi hükmünce vakıaları anlatmak davacıya anlatılan olaylara ilişkin yasa hükmünü bulup uygulamak hakime ait görevdir. Mahkemece öne sürülen isteme göre davanın vasıflandırılmasında hataya düşülerek davanın cins tashihi davası şeklinde kabulü yanlıştır.

Diğer taraftan, çekişmeli taşınmazların niteliğinin sadece bugünkü fiziki durumuna göre değil komşu parsellerle revizyon gören kayıtlar keşfen uygulanarak geçmişi ile beraber değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması da doğru olmamıştır.

2- Yukarıdaki bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.numaralı bent gereğince hükmün BOZULMASINA, 2 numaralı bent gereğince de davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8378, Karar No: 2013/10172, Tarih: 13.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/8378 E.  ,  2013/10172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, mahkemece kararın hüküm fıkrasının 3.bendinin ilk satırının ilk kelimesinin "Davacı..." olarak yazılması gerekirken "Davalı..." olarak yazılması doğru değil ise de, bu husususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın hüküm fıkrasının 3.bendinin ilk satırının ilk kelimesi olan "Davalı..."nın karar metninden çıkartılarak yerine "Davacı..." kelimesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 13.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/10527, Karar No: 2011/13725, Tarih: 19.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/10527 E.  ,  2011/13725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/04/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince:

Davacılar tarafından açılan dava, pasif dava ehliyeti (husumet) yokluğundan reddedildiğine göre, her bir davacı yönünden tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, her bir davacının maddi ve manevi tazminatlar yönünden ayrı ayrı vekalet ücretiyle sorumlu tutulmaları doğru değildir.

Yerel mahkemece, davalı yararına fazla avukatlık ücreti takdir edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının davalı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 4,5 ve 6 nolu bendlerin tümden silinerek yerlerine; 4 nolu bent olarak “4-Yargılama aşamasında avukatı aracılığı ile temsil edilen davalı yararına karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7. maddesi uyarınca 1000,00 TL vekalet ücretinin davacı ...'ten alınarak davalıya verilmesine; 5 nolu bent olarak “5-Yargılama aşamasında avukatı aracılığı ile temsil edilen davalı yararına karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7. maddesi uyarınca 1000,00 TL vekalet ücretinin davacı ...'ten alınarak davalıya verilmesine 6 nolu bent olarak "6-Yargılama aşamasında avukatı aracılığı ile temsil edilen davalı yararına karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 7. maddesi uyarınca 1000,00 TL vekalet ücretinin davacı ...'ten alınarak davalıya verilmesine" bentlerinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10286, Karar No: 2021/16974, Tarih: 29.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/10286 E.  ,  2021/16974 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamından, sürekli iş göremezlik derecesi %43 oranında olan sigortalıya 25.01.2005 (26.04.2005 onay tarihli) gelire girme tarihinden itibaren 14.883,14TL ile yine sürekli iş göremezlik derecesi %43 oranına karşılık aynı gelire giriş tarihi ve onay tarihi ile 11.410,36 TL tutarının ilk peşin sermaye değerli gelir olarak bildirildiği,

Yapılan kontrol muayenesi üzerine en son 25.01.2005 (26.04.2005 onay tarihli) gelire girme tarihinden itibaren %74 oranı üzerinden 11.410,36 TL gelir bağlandığı belirtilmiş ise de;

Davacının gelirin başlangıç tarihi olan 25.01.2005 tarihinden itibaren %43 oranındaki sürekli iş göremezliğine karşılık bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirler arasındaki çelişkinin giderilerek miktarının ne olduğu ve buna göre %74 sürekli iş göremezlik oranına göre 25.01.2005 (26.04.2005 onay tarihli) gelire girme tarihinden itibaren ilk peşin sermaye değerli gelirin ne olduğunun davalı Kurumdan sorularak giderilmesi ile ikmal olunacak belgelerin gönderilmesi için, dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25634, Karar No: 2015/11324, Tarih: 18.06.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/25634 E.  ,  2015/11324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay tarihinde katılanın pazar tezgahının başında 11 yaşındaki kızını bıraktığı; sanığın katılanın kızını '' teyzen seni çağırıyor '' diyerek tezgahın başından uzaklaştırarak içinde para bulunan poşeti alması şeklinde gerçekleştirdiği eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesi kapsamında kaldığı değerlendirilmeden yazılı şekilde anılan yasanın 142/2-a maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.06.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2584, Karar No: 2016/4499, Tarih: 03.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/2584 E.  ,  2016/4499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, müstehcenlik

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet, müstehcenlik suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında müstehcenlik suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Oluş ve kabule göre; suç tarihinde sanığın, kendi kızını, mağdure ile kardeşini dondurma almak amacıyla arabaya bindirdikten sonra yolda giderken aracı durdurduğu, mağdureyi araçtan indirip uzaklaştırarak ormanlık alana doğru götürdüğü, yalnız kaldıkları esnada önce mağdureye video izlettikten sonra kendi pantolonunu ve iç çamaşırını çıkartıp, mağdurenin cinsel organına dokunmasını istediği, mağdurenin kabul etmemesi ve o esnada araçta bulunan mağdurenin kardeşinin kornaya basması üzerine eylemini tamamlayamadığı anlaşıldığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 103/1-2.cümlede yer alan sarkıntılık suçuna teşebbüs eylemini oluşturduğu ve aynı Kanunun 103/1-2. cümle, 35. maddeleri gereğince mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin aynı Kanunun 103/1-1.cümle, 35. maddeleri gereğince hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5262, Karar No: 2011/9733, Tarih: 22.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5262 E.  ,  2011/9733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

...

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.01.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.06.2010 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 12.07.2011 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Av.... ile karşı taraf davacı vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, borcun devralınması nedeniyle kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı ... , davayı kabul etmiştir.

Diğer davalı ..., taşınmazı tapu siciline güvenerek kayden satın aldığını, iyiniyetle malik olduğunu, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, 7041 m2 yüzölçümündeki 7292 ada 1 sayılı parselin malikinin dava dışı ... olduğu, bu kişiyle davalılardan ... arasında 03.07.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğu, yüklenici olan davalı ... ’nin 03.07.1997 tarihli sözleşmeyle kazanacağı 59/100, dağıtımdan kazanacağı payından 52/100 hisseyi 22.04.1998, 7/100 hisseyi ise 17.05.2001 tarihinde davacı kooperatife naklettiği, bu şekilde davacı kooperatifin dava dışı ...’nin de onayıyla 03.07.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin

./..

2011/5262 -2011/9733 -2-

yüklenicisi konumuna geldiği, 7292 ada 1 sayılı parselde kat irtifakının kurulduğu, kurulan kat irtifakı sonucu 7292 ada 1 sayılı parsel üzerine yapılacak binalardan dava konusu C Bloktaki 31 numaralı bağımsız bölüm davalı ... ... tarafından dava dışı dava dışı ...’e, bu kişi tarafından da 07.08.2002 tarihinde davalı ...’e; C Bloktaki 33 numaralı bağımsız bölüm davalı ... ... tarafından 02.03.2001 tarihli dava dışı ... ...’e, ... tarafından da dava dışı ...’e, bu kişi tarafından da 07.08.2002 tarihinde davalı ...’e satıldığı anlaşılmaktadır.

Davacı kooperatif tarafından dava konusu yapılan C Bloktaki 31 ve 33 numaralı bağımsız bölümlerin meydana getirilmesi ve davalıya intikali nedenleri yukarıda ortaya konulduğu gibidir.

Davacı kooperatif, 03.07.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin yüklenicisi olan ...’nin dava dışı arsa sahibi ...’ye olan borcun kendisine Borçlar Kanununun 174.maddesine dayanarak nakledildiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Davacı kooperatif tarafından dava konusu yapılan C Bloktaki 31 ve 33 numaralı bağımsız bölümlerin meydana getirilmesi ve davalıya intikali nedenleri yukarıda ortaya konulduğu gibidir.

Davacı kooperatif, 03.07.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin yüklenicisi olan ...’nin dava dışı arsa sahibi ...’ye olan borcun kendisine Borçlar Kanununun 174.maddesine dayanarak nakledildiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Belirtmek gerekir ki, evvelki borçlunun yerine geçen yeni borçlu tıpkı evvelki borçlu gibi alacaklıya karşı sorumludur. Başka bir anlatımla, 03.07.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin yüklenicisi olan ... gibi, yeni borçlu da sözleşmenin arsa sahibi olan tarafı ...’ye karşı sorumludur. Borcun yeni borçluya nakledilmiş olması, 03.07.1997 tarihli sözleşme feshedilmediği sürece ne eski borçlunun ve ne de yeni borçlunun borcunu ortadan kaldırmaz. Esasen borcun nakli sözleşmeleri incelendiğinde, borcun naklinin 03.07.1997 tarihli sözleşmedeki koşullar çerçevesinde yapıldığı da anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, sözleşmenin yüklenici olan tarafına kişisel hak sağlar. Ne var ki bu kişisel hak, arsa sahibine karşı olan tüm edimler yerine getirildiğinde hüküm ve sonuç doğurur. Borcun nakli, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayanılarak yapıldığından, eldeki davada sözleşmenin arsa sahibi olan tarafı ...’nin de taraf durumunu alması gerekir. Çünkü, bir bakıma sözleşmenin arsa sahibi olan tarafı ile diğer tarafı (yüklenici) arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır. Diğer taraftan, Borçlar Kanununun 167.maddesi gereğince bir temlik işlemi yapıldığında, temlik alanın ifa talebi sözleşmenin alacaklısına karşı ileri sürülebileceğinden, ifa talebine muhatap olan diğer taraf (arsa sahibi) temlik edene karşı ne tür haklara haizse bunu temellük edene karşı da kullanabileceğinden, somut uyuşmazlıkta 03.07.1997 tarihli sözleşmenin arsa sahibi olan tarafı ...’nin taraf durumu alması savunmasının saptanması, bildirirse delillerinin toplanması bir zorunluluktur.

./..

2011/5262 -2011/9733 -3-

Eksik taraf teşkiliyle yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 825,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak hükmü temyiz eden davalıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 22.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.