muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2241, Karar No: 2023/3331, Tarih: 20.06.2023

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü kararının hatalı olduğunu belirterek, istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebeplerle, kusur belirlemesi, maddî tazminatın miktarı ile lehine tedbir nafakasına hükmedilmemesi yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

2.Davalı davacı erkek vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz kanun yoluna başvurulmuş, ne var ki temyiz başvuru harç ve giderleri yatırılmamıştır. Bölge Adliye Mahkemesince davalı davacı erkek vekiline eksik harç ve giderleri ikmal etmek üzere bir hafta kesin süre verilmiş, usulüne uygun muhtıra tebliğine rağmen davalı -davacı tarafça kesin süre içerisinde eksik harç ve giderlerin tamamlanmaması nedeni ile Bölge Adliye Mahkemesince 10.02.2023 tarihli ek karar ile davalı -davacı erkek vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, ek karar temyiz edilmemiştir.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki geçimsizlikte davacı -davalı kadının kusurunun olup olmadığı, davacı -davalı kadın lehine hükmedilen maddî tazminatın miktarı ile davacı -davalı kadın yararına tedbir nafakasına hükmedilmesi koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci ve 371 inci maddesi, 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı -davalı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı -davalı kadın yararına takdir edilen maddî tazminat azdır. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddesi hükümleri dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (3) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davacı davalı kadın yararına maddî tazminat miktarı yönünden BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (3) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davacı davalı kadın yararına maddî tazminat miktarı yönünden BOZULMASINA,

2.Yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davacı davalı kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11992, Karar No: 2018/3725, Tarih: 21.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11992 E.  ,  2018/3725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04.05.2016 gün ve 2014/162-2016/356 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi fer'i müdahil ... vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Mahkemece verilen karar fer'i müdahil TSMF vekili tarafından temyiz edilmiş ise de, fer’i müdahil sıfatıyla temyiz isteminde bulunan ..., mülga HUMK 57 ile yürürlükteki HMK'nın 66 ve devamı maddeleri uyarınca yanında katıldığı tarafla birlikte hareket etmek zorundadır. Mahkemece fer'i müdahil aleyhine de bir hüküm kurulmadığından feri müdahilin tek başına kararı temyiz hakkı bulunmadığı, davalı tarafın da mahkeme kararını temyiz etmediği gözetildiğinde fer'i müdahil ...'nin tek başına yapmış olduğu temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, fer'i müdahil ... vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, 21.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6792, Karar No: 2009/561, Tarih: 05.02.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/6792 E.  ,  2009/561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm davacılar vekili ile davalılar Karadeniz İnş. Gıda Giyim San.Tic.Ltd.Şti. ve SS Sennur Konut Yapı Kooperatifi vekili tarafından temyiz edilmiş, davalılar Karadeniz İnş. Gıda Giyim San.Tic.Ltd.Şti. ve SS Sennur Konut Yapı Kooperatifi vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu iptâli tescil, bu mümkün olmadığı takdirde depoların bedellerinin tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece davalı kooperatifle ... yönünden davanın reddine, davalı şirket yönünden depo bedellerinin tahsiline karar verilmiş, karar davacılar vekili ile davalı şirket ve kooperatif vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı şirketin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacıların temyiz itirazlarına gelince; davacılarla davalı yüklenici şirket arasındaki Haziran 1997 tarihli arsa karşılığı bina inşaatı yapım sözleşmesinde arsa sahiplerine 18 adet daire ile her daire için bodrum katında kiler mahiyetinde birer depo verilmesi kararlaştırılmıştır. Daha sonra şirket ile davalı kooperatif arasında 31.01.1998 tarihli aynı nitelikte sözleşme yapılmış, inşaat yüklenici olarak kooperatif tarafından yapılmıştır. Arsa sahipleriyle davalı şirket arasında yapılan sözleşmenin 8. maddesinde şirketin inşaatı kooperatife yaptırabileceği kabul edilmiş, ancak bu durumda şirketle kooperatif arasındaki hiçbir kayıt ve şartın arsa maliklerini bağlamayacağı, arsa maliklerine karşı şirketin sorumlu olacağı kabul edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile Kütahya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2003/1254 E. ve 2004/192 K. sayılı dosyasının içeriğinden, davacılara verilecek 18 adet kiler niteliğindeki depoların yapılmadığı, bunların yerine 5 adet ticari depo yapıldığı, bu depoların davacı arsa sahiplerine teslim edildiği, kat irtifakı kurulması aşamasında kooperatifin budepoları, kooperatif başkanı olan ... adına tescil ettirdiği belirlenmiştir. Arsa sahiplerine verilmesi kararlaştırılan ve daha sonra yapılmadığı anlaşılan 18 adet kiler niteliğindeki depo yerine dava konusu 5 adet ticari deponun yapılıp arsa sahiplerine teslim edildiği ve bu ticari depoların arsa sahiplerinin olduğu mahkemenin de kabulündedir. Mahkemece ticari depoların bedellerinin tahsiline karar verilirken, depoların tapuda 3. kişi ... adına kayıtlı olmaları nedenine dayanılmıştır. Arsa sahiplerince sözleşme şirketle yapılmış, ancak inşaatın kooperatife yaptırılabileceği kabul edilmiş bulunduğuna göre, davacılara ait depoların adlarına tescilde gerek şirketin gerek kooperatifin sorumlulukları bulunmaktadır. Davalı ... görünüşe göre 3. kişi konumundadır. ...’ın tapu iptâli-tescil davası yönünden sorumlu tutulmaması, adına kayıtlı depoların tapu kayıtlarının iptâl edilmemesi için Türk Medeni Kanunu’nun 1023. maddesi uyarınca iyiniyetli olarak tapuda malik olması gerekir. Dosyadaki dava konusu ticari depolara ait tapu kayıtlarının incelenmesinden, kat irtifakı kurulması aşamasında, kat irtifakını kuran kooperatifin ticari depoları ... adına tescil ettirmesiyle adı geçen kişinin malik olduğu anlaşılmıştır. Davalı ...’ın kooperatif yöneticisi ve başkanı olduğu da dikkate alındığında TMK’nın 1023. maddesi uyarınca iyiniyetli kabul edilmesine imkân bulunmamaktadır.

Bu durumda, dava konusu ticari depoların davacılara ait olduğu kendilerine teslim edildiği, bu hususun mahkemenin de kabulünde olduğu, davalı ...’ın iyiniyetli kabul edilmesinin mümkün olamayacağı, depoların davacı arsa sahipleri adına tescilinde tüm davalıların sorumluluğu bulunduğu anlaşılmakla, davacıların tapu iptâli-tescil istemlerinin kabulü gerekirken, yanlış değerlendirme sonucu ...’ın iyiniyetli 3. kişi olması gerekçesiyle depoların bedellerinin tahsiline karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bendde açıklanan nedenlerle davalı şirketin temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davacı arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı kooperatifin vekâlet ücretine ilişkin temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmayan davacı arsa sahipleri lehlerine vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 2.562,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... İnş. Gıda Giyim San.Tic.Ltd.Şti.nden alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 05.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17154, Karar No: 2015/1174, Tarih: 19.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/17154 E.  ,  2015/1174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Aralarında önceye dayalı husumet bulunan katılanın ikametine ele geçirilemeyen tüfekle ateş eden sanığın eyleminin silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2031, Karar No: 2023/1726, Tarih: 15.03.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/2031 E.  ,  2023/1726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki dava sonucu İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar Dairemizce kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması üzerine, İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararına ilişkin dava dosyası 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 45. maddesi ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen geçici 4/1.maddesi uyarınca Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okundu, gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dairemizce verilen 27.10.2022 gün ve 2022/10997 E. 2022/11129 K. sayılı bozma ilâmı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup, İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 6763 sayılı Kanunun 43. maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK'nın 373. maddesinin 5.fıkrası uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine, 15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/766, Karar No: 2018/4372, Tarih: 07.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/766 E.  ,  2018/4372 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma ilamına uyarak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

İnceleme konusu davada; 07.05.2011 tarihinde geçirdiği trafik iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan masraf ve ödemeler nedeniyle oluşan Kurum zararının tahsilinin talep edildiği, davanın kabulüne yönelik ilk kararın Dairemizin 08.03.2016 tarihli ilamı ile dosyada yeniden kusur incelemesi yaptırılması gerektiği, 6111 sayılı Yasanın 59. ve geçici 1. maddesi gereğince tedavi giderlerinin talep edilemeyeceği yönünden bozulduğu, bozmadan sonra davacının 25.10.2017 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini arttırdığı, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda tedavi gideri talebinin reddine, gelir ve geçici iş göremezlik ödeneği yönünden davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davalıya ait işyerinde işçi olarak çalışan sigortalı, içinde yolcu olarak bulunduğu servis otobüsünün hız kesici tümsek üzerinden geçerken aracın zıplamasına bağlı olarak kapı boşluğuna düşerek yaralanmış olup; bozma ilamından sonra alınan kusur raporunda; dava dışı otobüs sürücüsü % 20 sigortalı % 40, işveren ... Tur.San.A.Ş. %20, Erdoğan Tur.Taş.Ltd.Şti. %20 oranında kusurlu olduğu belirtilmiştir.

Dosya kapsamından işveren ... Tur.San.A.Ş. ile Yenidendoğuş Tur.Ltd.Şti. arasında taşımacılık sözleşmesi yapıldığı, Yenidendoğuş Tur.Ltd.Şti. tarafından da Erdoğan Tur.Taş.Ltd.Şti.'nden araç kiralandığı görülmektedir.

Dosya kapsamından işveren ... Tur.San.A.Ş. ile Yenidendoğuş Tur.Ltd.Şti. arasında taşımacılık sözleşmesi yapıldığı, Yenidendoğuş Tur.Ltd.Şti. tarafından da Erdoğan Tur.Taş.Ltd.Şti.'nden araç kiralandığı görülmektedir.

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17. maddesinin birinci fıkrasında; herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve ... güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, ... düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başka bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmekti.

1-Mahkemece alınan 25.10.2016 tarihli kusur raporunda işveren kazalı işçiye iş sağlığı ve güvenliği konusunda gereği gibi eğitmemiş bilgilendirmemiş, denetim mekanizması oluşturmamış olması nedeniyle %20 oranında kusurlu bulunmuş ise de; soyut gerekçelerle işverene kusur izafe edilmesi yerinde olmayıp, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulmuştur. Bu nedenle işverenin alması gerektiği önlemlerin neler olduğu, işçiye hangi eğitimlerin verilmesi gerektiği ve bu konuda eğitime ihtiyaç olup olmadığı açıklıkla belirlenmeli, işverenin alması gerektiği halde alınmayan iş güvenliği tedbirlerinin neler olduğu somut olarak tespit edilmeli, servis aracının emniyet kemerinin olup olmadığı, aracın uygun olup olmadığı da araştırılarak işverenin kusurlu olup olmadığı belirlenmelidir.

2-5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur. 5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir

. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece tedavi gideri talebinin reddi yönünden kurulan hüküm yerinde ise de; kabule göre ... ...Ltd.Şti. asıl işveren, taşıma şirketi ... Tur.Taş.Ltd.Şti. alt işveren, sürücü 3. kişi olup, 5510 sayılı Yasanın 21/4. madde uygulaması kapsamında değerlendirme yapılarak teselsül hükümleri çerçevesinde de tüm davalıların sorumlu oldukları miktar belirlenerek sonucuna göre karar verilmelidir.

3-Ayrıca, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 04.02.1948 gün ve 1948-10 esas, 1944-3 karar sayılı kararı uyarınca bozmadan sonra ıslah yapılması mümkün bulunmadığından ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 2015/1 Esas,2016/1 Karar sayılı, 06.05.2016 tarihli kararında bozmadan sonra ıslah yapılması halinde davanın tamamen değiştirilmesi imkanı ortaya çıkacağı ve bunun da kargaşalara, bitmeyen davalara neden olacağı, bozma kararı sonrasında ıslah yapılamayacağı ve 04.02.1948 tarihli 1948/10 Esas,1944/3 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının değiştirilmesinin gerekmediği belirtildiğinden bozma sonrasında davacı ... tarafından ıslahla talep arttırılmış ise de mahkemece ıslahın kabul edilerek hüküm kurulması yerinde değildir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.