muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3271, Karar No: 2012/6414, Tarih: 11.10.2012

Dairemizin geri çevirme kararı üzerine ... Belediye Başkanlığı'ndan alınan 06.04.2012 günlü cevabi yazı içeriğine göre davalı arsa sahibine ait olan A Blok'ta yapı ruhsatı ve projesine aykırı şekilde kaçak olarak üç normal kat ve çekme kat yapıldığı ve bu nedenle yapı tatil tutanağı tanzim edildiği, 3194 Sayılı İmar Yasası'nın 32 ve 42. maddeleri doğrultusunda yıkım kararı ile idari para cezasının verildiği anlaşılmaktadır. Dairemizin yerleşik uygulamaları gereği arsa sahibinin imara aykırı ve kaçak yapılan bölümler yönünden eksik iş bedeli ve kaçak katlarda yer alan bağımsız bölümler için gecikme nedeniyle kira tazminatı talep etmesi mümkün değildir. Bu durumda mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılıp, arsa sahibine ait A Blok'taki yasal olan kısımlar için eksik ve kusurlu işler bedeli ile yine yasal olan katlardaki bağımsız bölümler yönünden gecikmeye dayalı kira tazminatı hesaplattırılmalı, arsa sahibinin sözleşme gereği talep edebileceği miktar bu şekilde belirlenerek icra takibinde işlemiş faizle birlikte 185.533,14 TL talep edildiği, menfi tespit davasının ise 135.000,00 TL üzerinden açıldığı da gözetilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken tüm bu yönler gözetilmeyerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davalı yararına BOZULMASINA, 900,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3254, Karar No: 2018/8831, Tarih: 10.12.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/3254 E.  ,  2018/8831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu anlaşılmıştır. Yine davalılar ..., ..., ... ..., ..., ..., ...ve ...’a çıkarılan gerekçeli karar tebligatları ve temyiz dilekçesi tebligatlarının aynı adrese çıkartılmış olduğu ve tüm tebligat parçalarında komşu ... ’nun davalıların kırda oldukları beyanı üzerine tebligatların Tebligat Kanununun 21/1. maddesine yapıldığı, aynı kişinin adı geçen davalıların hepsinin nerede olduğunun bilmesinin mümkün bulunmadığı ve yapılan tebligatın Tebligat Kanununun 21/1. maddesine usulsüz olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda, Mahkemece adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4159, Karar No: 2014/6209, Tarih: 27.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4159 E.  ,  2014/6209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bitlis Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/08/2012

NUMARASI : 2011/156-2012/237

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01/02/1988 olarak tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Bitlis Şoförler ve Kamyoncular Esnaf Odasına kaydının 9.1.1986 tarihi olduğunun tespiti ile oda kaydına istinaden bağ-kur sigortalılık başlangıcının 1.2.1988 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Her uyuşmazlığın, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmesi gerekeceği ilkesinden hareketle yasal koşulların ayrı ayrı ele alınarak Bağ Kur'luluk statüsünün ortaya konması gerekir. 1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 4.5.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

507 sayılı Yasa'nın 2.5.1983 tarihli ve 62 sayılı K.H.K. ve K.H.K’nun aynen kabulüne dair 14.2.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3153 sayılı Yasa ile değişik 5. maddesine göre ise “Esnaf ve Sanatkar siciline kayıtlı esnaf ve küçük sanatkarlar çalışma bölgesi içindeki derneğe kayıt olmak zorundadır. Kayıt zorunluluğunu 1 ay içinde yerine getirmeyenler sicile kayıt tarihinden itibaren geçerli olmak üzere doğrudan doğruya kaydedilirler.” Değişik 119. maddeye göre “ mesleki faaliyette bulunabilmeleri ve ilgili derneğe kaydedilmeleri için sicile kayıtları şarttır.” 62 sayılı K.H.K.’nun geçici 2. maddesinde “Esnaf siciline kayıt ilgili yönetmeliklerin yayımı tarihinden itibaren 1 yıl içinde çıkarılmak zorunda” olduğu bildirilmiş İlgili Yönetmelik ise 1.1.1984 tarihinde yürürlüğe konmuş ve 1 yıllık geçiş süresi 1.1.1985 tarihinde sona ermiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 13.4.1992 tarihinde Kurum kayıtlarına intikal eden işe giriş bildirgesi uyarınca oda kaydına istinaden 1.2.1988 tarihi itibari ile 1479 sayılı Yasa uyarınca sigorta tescilinin yapıldığı, 13.9.1990-19.3.1992, 4.8.1992-11.1.1993, 1.3.1993-15.9.1993, 2.1.1994-30.5.1995, 4.8.1995-devam şeklinde vergi kaydının, 9.1.1986-devam şeklinde oda kaydının bulunduğu, Kurum Kontrol Memurluğu tarafından oda kaydı üzerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen 7.12.2010 tarihli raporda, davacının 9.1.1986 ve 16.10.1997 tarihli iki üye kaydının bulunduğu, defter sayfalarında silinti ve kazıntıların tespit edildiği ve üyeye ait bilgilerin sonradan değiştirildiğinin tespiti üzerine davacının oda kaydına dayanan sigortalılığının iptal edildiği ve vergi kaydına göre güncellendiği, oda kayıtları üzerinde inceleme yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Dairemizin 12.12.2013 gün 2012/21694 E, 2013/23749 K sayılı ilamı ile oda kayıtlarının celbi için dosya mahalline gönderilmişse de, odanın 14.2.2014 tarihli yazısı ile, oda defterinde çok fazla sayıda kayıt bulunduğundan hak kaybına neden olmaması için üye defterinin gönderilmediği, davacının kaydının bulunduğu sayfaya ait fotokopinin gönderildiği anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik ve Kontrol Memurluğu'nun 7.12.2010 tarihli raporuna göre; Bitlis Şoförler ve kamyoncular Esnaf Odasına ait üye kayıt defterinde davacının 9.1.1986 ve 16.10.1997 tarihli iki ayrı kaydının bulunduğu, üye kayıt kazıntı ve silinti olduğundan bahsedildiği ancak defterde sahtelik olup olmadığının tespit edilmediği anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik ve Kontrol Memurluğu'nun 7.12.2010 tarihli raporuna göre; Bitlis Şoförler ve kamyoncular Esnaf Odasına ait üye kayıt defterinde davacının 9.1.1986 ve 16.10.1997 tarihli iki ayrı kaydının bulunduğu, üye kayıt kazıntı ve silinti olduğundan bahsedildiği ancak defterde sahtelik olup olmadığının tespit edilmediği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, oda kayıtlarının aslı getirtilip, alanında uzman bilirkişi tarafından kayıtlar üzerinde silinti, kazıntı yapılıp yapılmadığı tespit edilip, silinti ve kazıntının varlığı halinde oda kayıtlarının güvenilirliğinden söz edilemeyeceğinden, davacıya söz konusu oda kaydında sözü edilen mesleği icra ettiğine dair maddi delillerini ibraz etmek için süre vererek, bu mesleği sonrasında da devam ettirip ettirmediğine ilişkin tüm delilleri sunması sağlanarak gerekirse zabıta, maliye, muhtarlık marifetiyle davacının kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasının olup olmadığı araştırılıp, oda kayıtlarının sahte olmadığının tespiti halinde ise oda kaydının Sosyal Güvenlik Kontrol Memurlarınca düzenlenen rapora itibar edilmeyerek, oda kaydına göre başlayan sigortalılığın geçerli olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11039, Karar No: 2021/15206, Tarih: 01.11.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/11039 E.  ,  2021/15206 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 14. Hukuk Dairesi

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 14.09.2011 tarihinde öğretim elemanı olarak işe başladığını ve 03.08.2015 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, ... 2. İş Mahkemesi’nin 2015/408 esas sayılı dosyası ile işe iadesine karar verildiğini, işe iade için Kadıköy 27. Noterliği’nin 23.01.2017 tarih ve 02434 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile süresinde davalı işverene başvuru yapılmasına karşın davalının samimi ve gerçekçi bir işe başlatma girişiminde bulunmadığını, davalı işyerinde en son net 10.645,87 TL ücret ile çalıştığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağı ve işe başlatmama tazminatının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Üniversite, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kıdem ve ihbar tazminatları ile işe başlatmama tazminatı alacağının reddi ve yıllık ücretli izin alacağının ise kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kıdem ve ihbar tazminatları ile işe başlatmama tazminatı alacağının reddi ve yıllık ücretli izin alacağının ise kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekili Avukat ... ... tarafından verilen yetki belgesi ile Avukat ...’un yetkili kılındığı ve 23.10.2017 tarihli ön inceleme duruşmasına davacı vekili olarak katıldığı, yetki belgesinin vekaletnamede yer alan tüm yetkileri kapsadığı, belgede açıkça Avukatlık Kanunu 56. maddesi gereğince vekaletname yerine geçmek üzere yetki belgesi düzenlendiğinin belirtildiği, Avukatlık Kanunu’nun 56. maddesine göre, usulüne uygun olarak düzenlenmiş olan yetki belgesinin vekaletname hükmünde olduğu, bu hükme göre yetkili avukatın, vekili olduğu taraf yönünden her türlü yetki ve sorumluluğu haiz olduğu, diğer taraftan Tebligat Kanunu’nun 32.maddesine göre usulsüz tebligatın öğrenilme tarihinin tebliğ tarihi sayıldığı, yetkili avukat ...’un 28.12.2018 tarihinde sadece bir kez yetkili olarak duruşmaya katıldığını belirten bir dilekçe ile birlikte tebligatı iade ettiği, tebligatın 28.12.2018 tarihinde öğrenildiğinin kabul edilmesi gerektiği ancak davalı vekili tarafından istinaf dilekçesinin iki haftalık süre geçtikten sonra 22.01.2019 tarihinde verildiği dolayısıyla istinaf dilekçesinin süre yönünden reddine ilişkin Mahkemenin ek kararının usul ve yasaya uygun olduğu, davalı tarafın ise katılma yolu ile kararı istinaf ettiği, davacı tarafın istinafı süre yönünden reddedildiğinden davalı tarafında istinaf hakkı bulunmadığı gerekçesiyle Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1. maddesi gereğince, davacı ve davalının istinaf başvuru talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikle çözüme kavuşturulması gereken husus davacı istinafının süresinde olup olmadığıdır.

Somut uyuşmazlıkta; İlk Derece Mahkemesi kararı, yetki belgesi ile 23.10.2017 tarihli ön inceleme duruşmasına katılan Av. ...’a Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre 27.12.2018 tarihinde tebliğ edilmiş, muhatabın adliyede olduğu belirtilerek muhtar azasına tebliğ edildiği ve apartman görevlisine haber verildiği belirtilmesine karşın görevlinin imzası alınmadığından Bölge Adliye Mahkemesince usulsüz kabul edilerek vekilin 28.12.2018 tarihinde dilekçe sunmasından hareketle 28.12.2018 tarihinde gerekçeli kararın davacı vekiline tebliğ edilmiş sayılması gerektiği açıklanmış ve bu tarihe göre 22.01.2019 tarihli istinaf talebinin süresinde olmadığı gerekçesiyle istinaf isteminin reddine yönelik İlk Derece Mahkeme kararı yerinde bulunmuştur. Ne var ki; varılan bu sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir.

İlk Derece Mahkemesinin karar başlığında davacı vekili olarak Av. ... ve Av. ...’ün isimleri yazılmıştır. Dosyada ön inceleme duruşmasına yetki belgesi ile Av. ... katılmış ise de; dosyaya sunulu vekaletnamede Av. ... ve Av. ... ... dahil 11 avukatın ismi geçtiği, avukatlardan ...’nın ilk celse için mazeret verdiği, ikinci, üçüncü, beşinci ve son celselere Av. ...’ün yetki belgesine istinaden katıldığı, dördüncü celseye ise yine Av. ...’ün mazeret bildirdiği görülmektedir. Şu halde, dosyaya verilen dava dilekçesi dahil tüm dilekçelerin ...’da ikamet eden ve vekaletnamede ismi geçen Av. ... ... tarafından verildiği ve ilk derece yargılaması boyunca tüm tebligatların Av. ... ...’na yapıldığı, duruşmaların ise ön inceleme duruşması haricinde istinaf aşamasından sonra vekillikten çekildiği tespit edilen Av. ... ... tarafından yetkili kılınan Av. ... tarafından takip edildiği görülmektedir. Dosyada İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçeli karar başlığında da ismi yazılı Av. ...’e yada daha önce tüm tebligatların yapıldığı Av. ... ... yerine sadece bir kez ve ön inceleme aşamasında dosyaya dahil olan ve daha sonradan da dosyayı takip etmediği anlaşılan Av. ...’a tebliğ edildiği görülmektedir. Dairemiz uygulamasına göre, öncelikle dosyayı takip ettiği tespit edilen vekil yerine vekaletnamede ismi olsa bile dosyayı takip etmeyen vekile tebligat yapılması dahi usulüne uygun değildir. ( Bkz. Dairemizin 22.12.2020 tarih 2020/7176-2020/19662)

Öte yandan; kendisine tebligat yapılan avukatın tebliğ tarihinden bir gün sonra istinaf süresi içinde dilekçe ile başvurarak “gerekçeli karar tarafıma 27.12.2018 tarihinde tebliğ edildi. Tebligatı iade ediyorum. Yetki belgesi ile bir defaya mahsus duruşmayı takip ettim, dosyada başkaca yetkim yoktur” diye açıkça belirttiği görülmektedir. Bu aşamada, hak arama özgürlüğünün ihlal edilmemesi açısından istinaf süresi içinde verilen bu dilekçeye değer verilerek gerekçeli karar dosyayı takip eden vekillerden birine tebliğ edilmelidir. Nitekim, İlk Derece Mahkemesi de bu dilekçeden sonra Av. ... ...’na gerekçeli kararı tebliğe çıkarmıştır. Ancak gerekçeli karar bu vekile 29.01.2019 tarihinde tebliğ edilmiş olmasına karşın 22.01.2019 tarihinde sunulan istinaf dilekçesi süresinde kabul edilmemiştir.

22.01.2019 tarihli istinaf dilekçesinin süresinde olmadığının kabul edilmesi hak arama özgürlüğünü kısıtlar mahiyette görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesince öncelikle istinaf süresinde kabul edilerek işin esasına girilmeli, davacının ve katılma yolu ile davalının istinaf talepleri değerlendirilmelidir. Bu husus gözetilmeden verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararı hatalı olduğundan bozulması gerekmiştir.

22.01.2019 tarihli istinaf dilekçesinin süresinde olmadığının kabul edilmesi hak arama özgürlüğünü kısıtlar mahiyette görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesince öncelikle istinaf süresinde kabul edilerek işin esasına girilmeli, davacının ve katılma yolu ile davalının istinaf talepleri değerlendirilmelidir. Bu husus gözetilmeden verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararı hatalı olduğundan bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının sair temyiz itirazlarının ve davalının temyiz isteminin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1161, Karar No: 2024/5, Tarih: 24.01.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2023/1161 E.  ,  2024/5 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1312 E., 2023/1442 K.

KARAR : Alacaklı vekilinin istinaf dilekçesinin reddine, talep eden şirket

vekilin istinaf başvurusunun esastan reddine

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 29.05.2023 tarihli ve

2023/2003 Esas, 2023/2078 Karar sayılı BOZMA kararı

Konkordato isteminden dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince talep eden şirketin konkordato tasdik talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Kararın talep eden şirket ile alacaklı Türk Ekonomi Bankası A.Ş. vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince alacaklı Türk Ekonomi Bankası A.Ş. vekilinin istinaf dilekçesinin reddine, talep eden şirket vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı alacaklı Türk Ekonomi Bankası A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı alacaklı Türk Ekonomi Bankası A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. TALEP

Konkordato talep eden vekili dilekçesinde; müvekkili şirketin 1994 yılından beri Söke ilçesinde tarım makineleri imalatı ve satışı yaptığını, ülkenin içinde bulunduğu ekonomik sıkıntılar nedeniyle finansal krizle karşı karşıya kaldığını, borçların ödenememesi tehlikesinin ortaya çıktığını, müvekkilinin faaliyet gösterdiği alanlarda ham madde temini konusunda ortaya çıkan sıkıntının zincirleme şekilde şirketin bütün faaliyetlerine ve genel ekonomik durumuna yansıdığını ileri sürerek 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (2004 sayılı Kanun) 285 inci ve devamı maddeleri uyarınca teklif edilen konkordato projesinin tasdikine karar verilmesini talep etmiştir.

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.05.2022 tarihli ve 2022/104 Esas, 2022/136 Karar sayılı kararı ile; tasdik duruşma gününün Basın İlan Kurumu Resmî İlan Portalı'nda ve Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi'nde ilân edildiği, talep eden şirketin konkordato projesinin 2004 sayılı Kanun’un 302/2 nci maddesinde aranan nisabın üzerinde alacaklılar tarafından kabul edildiği, konkordato projesinin gerçekleşmesi için 2004 sayılı Kanun’un 305 inci maddesindeki konkordato tasdik şartlarının oluştuğu gerekçesiyle talep eden şirket tarafından teklif edilen konkordato projesinin tasdik talebinin kabulüne karar verilmiştir.

III. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde talep eden şirket ile alacaklı Türk Ekonomi Bankası A.Ş. vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.