muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14896, Karar No: 2022/7010, Tarih: 31.03.2022

5442 sayılı İl İdaresi Kanunu'nun 66/1. maddesinde '' İl genel kurulu veya idare kurulları yahut en büyük mülkiye amirleri tarafından kanunların verdiği yetkiye istinaden ittihaz ve usulen tebliğ veya ilan olunan karar ve tedbirlerin tatbik ve icrasına muhalefet eden veya müşkülat gösterenler veya riayet etmeyenler, mahallî mülkî amir tarafından Kabahatler Kanununun 32 nci maddesi hükmü uyarınca cezalandırılır.'' ve 11/C maddesinde yer alan ''İl sınırları içinde huzur ve güvenliğin, kişi dokunulmazlığının, tasarrufa müteallik emniyetin, kamu esenliğinin sağlanması ve önleyici kolluk yetkisi valinin ödev ve görevlerindendir. Bunları sağlamak için vali gereken karar ve tedbirleri alır. Bu hususta alınan ve ilan olunan karar ve tedbirlere uymıyanlar hakkında 66 ncı madde hükmü uygulanır'' ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 32. maddesinde yer alan, “Yetkili makamlar tarafından adli işlemler nedeniyle ya da kamu güvenliği, kamu düzeni veya genel sağlığın korunması amacıyla, hukuka uygun olarak verilen emre aykırı hareket eden kişiye yüz Türk Lirası idari para cezası verilir. Bu cezaya emri veren makam tarafından karar verilir.” ve 1593 sayılı Umumi Hıfzıssıhha Kanunu'nun 64. maddesinde '' 57 nci maddede zikredilenlerden başka her hangi bir hastalık istilai şekil aldığı veya böyle bir tehlike baş gösterdiği takdirde o hastalığın veya her hangi bir hastalık şeklinin memleketin her tarafında veya bir kısmında ihbarı mecburi olduğunu neşrü ilâna ve o hastalığa karşı bu kanunda mezkür tedabirin kaffesini veya bir kısmını tatbika Sıhhat ve İçtimai Muavenet Vekaleti salahiyettardır.'' ve 282. maddesinde, "Bu Kanunda yazılı olan yasaklara aykırı hareket edenler veya zorunluluklara uymayanlara, fiilleri ayrıca suç oluşturmadığı takdirde, ikiyüzelli Türk Lirasından bin Türk Lirasına kadar idarî para cezası verilir." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, sokağa çıkma yasağının ihlali halinde idari para cezası uygulanabileceği,

19/05/2020 tarihli tutanak içeriğinden idari yaptırıma konu eylemin 15 yaşından küçük ... tarafından gerçekleştirildiği, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 11/1. maddesindeki "Fiili işlediği sırada onbeş yaşını doldurmamış çocuk hakkında idarî para cezası uygulanamaz." şeklindeki düzenleme uyarınca kayden 01/01/2014 doğumlu olan ve kabahat tarihi itibariyle 15 yaşını ikmal etmemiş olan çocuk hakkında idari para cezası uygulanamayacağından bahisle babası olan ... hakkında idari yaptırım kararı uygulandığı ve kabahate konu eylemin cezasız kalmaması amacıyla kabahatlinin "velisi, vasisi veya kanuni temsilcisi" hakkında idari para cezası karar tutanağı tanzim edilebileceği gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında "valilik onayı olmaksızın" tanzim edilen tutanak uyarınca kabahatli hakkında idari para cezası karar tutanağı düzenlendiği, 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu'nun 66/1. maddesi uyarınca idari para cezasının mülki amir tarafından düzenlenmesi veya onaylanması gerektiği, söz konusu onay alınmaksızın düzenlenen tutanağın bu sebeple usul ve yasaya uygun olmadığı cihetle, itirazın bu gerekçe ile kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı gerekçe ile itirazın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1593 sayılı Yasanın, salgın hastalıklarla mücadele ve genel sağlığın korunması amacıyla çıkarılması nedeniyle, Covid 19 pandemisi kapsamında alınan tedbirlerde öncelikle uygulanması gereken özel norm niteliğinde olduğu, dolayısıyla salgını önlemeye yönelik olarak Umumi Hıfzıssıhha Meclisi tarafından anılan Yasanın 27. maddesi uyarınca alınan geçici olarak sokağa çıkma kısıtlaması tedbirinin 1593 sayılı Yasanın 282. maddesinin ikinci kısmında yer alan “zorunluluk” kavramı içerisinde değerlendirilmesi ve bu kararlara aykırı hareket edenlerin de zorunluklara uymadıkları gerekçesiyle bu madde kapsamında yaptırımlara tabi tutulmaları gerektiği sabit ise de, muteriz hakkında, anılan tedbire uymadığı gerekçesi ile somut olay bakımından uygulanma imkanı bulunmayan 5326 sayılı Yasanın 32. maddesi uyarınca idari yaptırım kararı verildiği gibi kabahat tarihinde 15 yaşını ikmal etmemiş olması nedeni ile 5326 sayılı Yasanın 11 maddesi uyarınca hakkında idari yaptırım uygulanamayan çocuğun veli ya da vasisine anılan eylem nedeni ile uygulanan idari yaptırım kararının da hukuka uygun bulunmadığı anlaşılmakla; ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 29.06.2020 tarih, 2020/1590 değişik iş sayılı kararı sonucu itibarı ile doğru olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 31.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15360, Karar No: 2007/14235, Tarih: 12.11.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/15360 E.  ,  2007/14235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay'ca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Dava konusu taşınmazın bulunduğu ... köyünün hangi tarihte ... Köyünden ayrılarak, müstakil köy olduğunun kaymakamlıktan sorularak alınacak cevabi yazının,

2- Dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Köyünün ayrıldığı ... Köyünde 1946 yılında yapıldığı anlaşılan orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

3- Dava dosyasının raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilere verilerek kesinleşmiş orman kadastrosu, memleket haritası ile kadastro paftası ölçekleri denkleştirilerek birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosuna göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile memleket haritası ve kadastro paftası üzerine ayrı ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

bu dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 12/11/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10872, Karar No: 2015/13140, Tarih: 11.05.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/10872 E.  ,  2015/13140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlunun şikayet yoluyla icra mahkemesine yaptığı başvuruda, satış ilanının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği iddiası ile birlikte sair şikayet nedenlerini de ileri sürerek ihalenin feshini istediği, mahkemece şikayetin reddine ve şikayetçi borçlu aleyhine para cezasına hükmedildiği anlaşılmaktadır.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanun'un "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21. maddesine, 6099 Sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında; "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru, tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır.

7201 Sayılı Yasa'nın 10. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin Kanun gerekçesinde, kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanun'a göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır.

7201 Sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin Kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese

7201 Sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin Kanun gerekçesinde ise, 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, 10. madde gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese

tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Muhatap o adreste hiç oturmamış ya da adresten ayrılmış dahi olsa tebligat iade edilmeyecek, 21/2. madde gereğince işlem yapılacaktır. Bunun yapılabilmesi için de, tebligatı çıkaran merciin, adresin, muhatabın, adres kayıt sistemindeki mernis adresi olduğunu tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak (bilinen bir adresi yok ise adres kayıt sistemindeki adresi esas alınarak) Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa, adres kayıt sistemindeki adresine buna ilişkin şerh de düşülerek 21/2. madde uyarınca tebligat yapılmalıdır.

Ayrıca Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesinde; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır, ayrıca başkaca adres araştırması yapılmaz. 79. maddenin ikinci fıkrasına göre renkli bastırılan tebligat zarfında, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese tebligat yapılacağına dair meşruhata yer verilir" hükmü yer almaktadır. Bu yönetmeliğe göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebligat yapılabilmesi için, tebliği çıkaran mercice, tebligat çıkarılan adresin, muhatabın, adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair tebliğ evrakı üzerine kayıt düşülmesi zorunludur. Yani; tebligatı çıkaran merci tarafından adres kayıt sistemine ilişkin olarak şerh verilmeden dağıtıcı tarafından 2l/2. maddeye göre tebliğ işlemi yapılamaz.

Somut olayda satış ilanının, "Mernis Adresi" kaydı ile borçlu ...'ın “.....” adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda belirtildiği üzere TK'nun 21/2. maddesine göre yapılacak tebligatlarda, tebligat mazbatasının üzerine, çıkış merciince, muhatabın, adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair kaydın düşülmesinin zorunlu olduğu, ancak borçlu ...'a yapılan tebligatta, tebliğ mazbatası üzerine bu şekilde bir kaydın düşülmediği anlaşıldığından tebliğ işlemi usulsüzdür.

İİK’nun 127. maddesi gereğince satış ilanının bir suretinin borçluya tebliği zorunludur. Yukarıda belirtildiği üzere satış ilanı tebliği, Tebligat Kanunu hükümlerine aykırı olarak yapıldığından ve dolayısıyla satış ilanı tebliği zorunluluğu bu hali ile yerine getirilmediğinden, bu husus başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

İİK’nun 127. maddesi gereğince satış ilanının bir suretinin borçluya tebliği zorunludur. Yukarıda belirtildiği üzere satış ilanı tebliği, Tebligat Kanunu hükümlerine aykırı olarak yapıldığından ve dolayısıyla satış ilanı tebliği zorunluluğu bu hali ile yerine getirilmediğinden, bu husus başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde mahkemece şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8307, Karar No: 2014/2122, Tarih: 06.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/8307 E.  ,  2014/2122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın, açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen bir şahıs ile birlikte şikayetçinin yanına gidip oğlunu kastederek “Sen ...'ın annesi misin teyze?” diye sormak suretiyle şikayetçide güven telkin ettikten sonra, Haymana'daki fakirler için yardım topladıklarını, fakir insanların isimlerini vermesi için kendilerini...'ın gönderdiğini söyleyerek, daha fazla güven kazanmak için ceplerinden 100,00 TL'lik para destesi çıkardıkları ve şikayetçiye “Sen de para ver, sevap kazan" dedikleri, şikayetçinin parası olmadığını belirtmesi üzerine kolundaki bileziği verebileceğini söyledikleri, şikayetçinin bileziğini çıkararak vermesinden sonra, sanık ve yanındaki şahsın bir

bahane ile oradan uzaklaştıkları anlaşılmakla, eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiş; dolandırıcılık suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nın 157. maddesinde, hapis cezasının yanında adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiği öngörüldüğü halde para cezasına karar verilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06/02/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7064, Karar No: 2013/10198, Tarih: 02.07.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/7064 E.  ,  2013/10198 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50/1-d maddeleri uyarınca mahkumiyet, hapis cezasının ceza süresi kadar Sinop ili Boyabat ilçesine gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi 12.03.2007 olduğu halde gerekçeli karar başlığında 01.02.2007 olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Eşinin borcundan dolayı müşterek konutlarında haczedilerek yediemin olarak sanığa teslim edilen ve ortak kullanılan ev eşyalarının mülkiyetinin sanığa da ait olduğu gözetilip tayin olunan cezada TCK'nın 289. madde 1. fıkrasının son cümlesi ile indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- TCK'nın 50/1-d maddesine göre belirli yerlere gitmekten yasaklanması tedbirinin, sanıkların ıslahına yönelik olarak suç konusuna ilişkin ve suçla bağlantılı olması gerektiği gözetilmeksizin, hükmedilen kısa süreli hapis cezasının, ceza süresi kadar Sinop ili Boyabat ilçesine gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesi,

3- Birim gün para cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/786, Karar No: 2014/8281, Tarih: 27.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/786 E.  ,  2014/8281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/05/2013

NUMARASI : 2011/525-2013/238

Taraflar arasında görülen maddi-manevi tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dilekçesinde, davacılardan küçük H..C..'ın davalıya ait özel eğitim kurumunda eğitim gördüğünü, diğer davalıların da bu kurumda küçüğün gözetiminden sorumlu olan kişiler olduğunu, davacı H.. C..'ın davalı kurum gözetiminde iken, tekerlekli sandalyesinden düşüp yaralandığını beyan ederek, davacı baba için 10.000 TL maddi 2500 TL manevi tazminatın, davacı anne için 2500 TL manevi tazminatın ve davacı yaralanan küçük için 5000 TL manevi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davalı kurum görevlileri yönünden davanın reddine, davalı kurum yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacılar İ.. Ç.. ile S.. Ç..'ın tüm, davacı H.. Ç..'ın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; Borçlar Kanunu'nun 47.maddesi gereğince hâkimin, özel durumları gözönünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşımalıdır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemelidir.

O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olan olayda; olay tarihi, oluş biçimi, olayın özellikleri, ekonomik olgular ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde mahkemece davacı küçük H.. Ç.. lehine takdir olunan 1000 TL manevi tazminat miktarı düşük olup, hakkaniyete uygun bir tazminata karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Davaya konu olan olayda; olay tarihi, oluş biçimi, olayın özellikleri, ekonomik olgular ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde mahkemece davacı küçük H.. Ç.. lehine takdir olunan 1000 TL manevi tazminat miktarı düşük olup, hakkaniyete uygun bir tazminata karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7110, Karar No: 2007/7589, Tarih: 27.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7110 E.  ,  2007/7589 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin feshinin tesbiti, sözleşmede kararlaştırılan cezai şartın tahsili ve ödenen bedelin tahsili istemlerine ilişkindir.

Mahkemece davacının tek başına sözleşmeyi fesih ve sözleşmeden doğan alacakları talep yetkisinin bulunmadığı, senetlerin inşaatla ilgili olduğuna dair bilgi bulunmadığından bahisle davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

T.M.Kanunu’nun 692.maddesi uyarınca paylı malın özgülendiği amacın değiştirilmesi, korumanın veya olağan şekilde kullanmanın gerekli kıldığı ölçüyü aşan yapı işlerine girişilmesi veya paylı malın tamamı üzerinde tasarruf işlemlerinin yapılması, oybirliği ile aksi kararlaştırılmış olmadıkça bütün paydaşların kabulüne bağlıdır. Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin feshi istemi malın tamamı üzerinde tasarruf ve özgülendiği amacın değiştirilmesi işlemi niteliğinde oluduğundan bu madde hükmüne göre tüm paydaşların davada yer alması zorunludur.

Somut olayda feshin tesbiti (feshi) istenilen sözleşme davacı arsa sahibi, davalı yüklenici ... ile dahili dava edilen arsa sahipleri Namaz ve Şahin tarafından imzalanmış olup, TMK’nın 692.maddesi hükmünce zorunlu dava arkadaşlığı bulunan diğer arsa sahiplerinin davacı yanında yer alması zorunluluğu bulunmadığı ve davaya dahil edilmiş olduklarından taraf teşkili sağlanmıştır. Tüm arsa sahiplerinin davacı ya da davalı olarak davada yer alması durumunda, davacı yanında yeralmayan arsa sahiplerinin açık muvafakatına gerek bulunmamaktadır.

Bu durumda taraf teşkili tamamlandığından davaya muvafakat vermeyen arsa sahiplerinin feshe karşı çıkmakta haklı olup olmadıkları, sözleşmenin feshi koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, başka bir anlatımla işin esası incelenerek davanın sonuçlandırılması gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu davanın yazılı gerekçeyle reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.