muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20742, Karar No: 2014/2295, Tarih: 13.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/20742 E.  ,  2014/2295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Orhangazi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2013

NUMARASI : 2012/436-2013/200

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir.

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır. Bu itibarla geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü cetvelinde; buğdayın ortalama satış fiyatı 0,58 TL, dekar başına üretim gideri 234,72 TL; samanın dekar başına ortalama verimi 350 kg, ortalama satış fiyatı 0,17 TL; taze fasulyenin dekar başına ortalama gideri 680,40 TL; dolma biberin dekar başına ortalama gideri 1.515 TL; enginarın dekar başına ortalama gideri 675 TL iken resmi verilere uygun olmayan ve üretim giderleri içerisine dahil edilmemesi gereken (tarla kirası, faiz karşılığı ve genel idare giderleri) kalemleri de hesaplamada esas alan bilirkişi raporunda sırasıyla 0,65 TL, 250,05 TL, 300 kg, 0,25 TL, 726,32 TL, 1.617 TL ve 720,56 TL alınması suretiyle taşınmazın değerinin saptanmış olması,

2-Dava konusu taşınmazın Orhangazi ilçe merkezine ve Bursa- Yalova-İstanbul yoluna yakın olup, yakın çevresinde çok sayıda otel, motel, sosyal tesisler ve çeşitli fabrikalar bulunduğu, belediye hizmetlerinden kolayca yararlanılabilecek konumda olduğu, çevresinde hızlı yapılaşma bulunduğu, Orhangazi ilçesinin ihracat merkezi özelliği taşıdığı, dünya ülkelerine ihracat yapan yaş meyve ve sebze firmaları, soğuk hava depolarının bu bölgede bulunduğu gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde %50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden % 25 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

3-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/148, Karar No: 2025/4539, Tarih: 13.03.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/148 E.  ,  2025/4539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/279 E., 2022/213 K.

SUÇLAR : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1. Uyulmasına karar verilen Dairemizin 24.02.2021 Tarihli ve 2020/6269 Esas, 2021/3554 Karar sayılı "Sanıkların aşamalarda alınan beyanlarında 12.11.2015 tarihli suçu işlemediklerini savunmaları karşısında, suç tarihi itibariyle sanıkların kullandığı cep telefonuna ait numaraların tespitiyle HTS kayıtlarının istenerek olay tarihi ve saatlerinde suç mahallinde bulunup bulunmadığının araştırılarak sonucuna göre karar vermek yerine eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde sanıkların beraatlerine kararı verilmesi," şeklindeki bozma ilâmı sonrasında mahkemece sanıkların tespit edilen cep telefonlarına ilişkin getirtilen HTS kayıtları üzerinde yaptırılan inceleme neticesinde dosyaya sunulan 18.01.2022 tarihli bilirkişi incelemesi ve tespit raporunda, inceleme dışı sanık ...'in kullandığı hattın 12.11.2015 tarihinde Karaaslan ve Elmalı Mahallelerinden sinyal verdiği, iddianamede belirtilen ... Ulvi Kurucu Mahallesi'nden sinyal kaydına rastlandığına dair bir tespitin bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın belirtilen tarihli eylemi sebebiyle mahkûmiyetine karar verilmesini gerektiren delillerin açıkça gösterilmesi, tespit raporunda sanıkların telefonunun sinyal verdiği baz istasyonlarının suç mahalline mesafelerinin tespiti ile, suç mahalindeyken o baz istasyonlarından sinyal alınmasınının mümkün olup olmadığı hususlarının araştırılarak sonucuna göre 12.11.2015 tarihli ... yönünden sanığın hukuki durumunun değerlendirilerek karar vermek yerine yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

2. Kabule göre de;

Sanığın, inceleme dışı sanık ... ile birlikte, 13.11.2015 tarihinde saat 11.00 sıralarında Çatalhöyük Mahallesi Çanakpınar Sokak ile Urgancı Sokak birleşiminden katılan kuruma ait direklerde bulunan kabloları kesmek suretiyle çalması şeklindeki eylemi ile ilgili olarak Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 16.11.2015 tarihli iddianamesi ile açılan davada Konya 15.Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2016 tarihli ve 2015/806 Esas 2016/333 Karar sayılı ilâmı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-a ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına kararı verildiği ve bu kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği; sanıkların, 13.11.2015 tarihinde saat 13.30 sıralarında Çatalhöyük Mahallesi Çanakpınar Sokak üzerinden katılan kuruma ait direklerde bulunan fiber kabloların kesilerek çalınması eylemi ile ilgili olarak Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 17.11.2015 tarihli iddianamesi ile açılan davada Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/794 esas sayılı dosyasından yürütülen yargılama neticesinde, mahkemece 17.12.2015 tarihinde sanıklar hakkında 142/1-a ve 62. maddelerinden mahkûmiyet kararı verildiği, temyiz üzerine Dairemizin 24.02.2021 tarihli ve 2020/23207 Esas, 2021/3555 Karar sayılı zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediği hususundaki bozma ilâmından sonra inceleme konusu dosya ile birleştirilmesine karar verildiği, inceleme konusu dosyada ise sanıkların 12.11.2015 tarihindeki ... Ulvi Kurucu Mahallesi Parmak Sokak üzerinden kablo hırsızlığı eylemi ile birlikte 13.11.2015 tarihinde saat 13.30 sıralarında Karaaslan Üzümcü Mahallesi Kalem Sokak üzerindeki 200 metre bakır kablo hırsızlığı ile ilgili olarak Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 07.12.2015 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yargılama sonucunda Mahkemece, 12.11.2015 tarihli ... ile 13.11.2015 tarihli eylemleri arasında hukuki kesinti gerçekleştiği gerekçesiyle ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmakla,

Sanığın 12.11.2015 ve 13.11.2015 tarihli yargılama konusu eylemlerinin 16.11.2015 tarihli ilk iddianamenin düzenlenme tarihinden önce işlendiği ve aralarında hukuki kesinti olmadığı, anılan üç dosyada da sanığın üzerine atılı eylemlerin aynı mahiyette olduğu ve suç tarihlerinin yakınlığı dikkate alınarak, bu eylemlerin bir suç işleme kararının icrası kapsamında işlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43. maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümlerinin uygulanarak bulunan cezadan Yargıtay incelemesinden geçmeden kesinleşmiş olan Konya 15.Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2016 tarihli ve 2015/806 Esas 2016/333 Karar sayılı ilâmı ile verilen cezanın mahsubunun gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde 12.11.2015 tarihli ... için hukuki kesinti oluştuğu gerekçesiyle sanık hakkında ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeninin temyiz isteminde bulunmayan diğer hükümlü ...'e de SİRAYETİNE, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/204, Karar No: 2022/744, Tarih: 29.11.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/204 E.  ,  2022/744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık ...'ün hırsızlık suçundan dört kez olmak üzere TCK’nın 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... 6. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14.01.2016 tarihli ve 1342-24 sayılı hükümlerin sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 24.03.2021 tarih ve 7261-5824 sayı ile;

"Sanığın önce erkek soyunma odasındaki iki müştekinin dolabından, arkasından kadın soyunma odasına girerek iki kadın müştekinin dolabından hırsızlık yaptığını beyan etmesi dikkate alınarak sanığın iki ayrı soyunma odasından hırsızlık yaptığını bilmesi ve çalmış olduğu eşyaların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğunun anlaşılması karşısında, her iki odadan hırsızlık yapılmasının kendi içinde aynı neviden fikri içtima oluşturması nedeniyle iki kez TCK’nın 142/2-h ve 43/2 maddelerinden hüküm kurulması yerine mağdur sayısınca suçun varlığı kabul edilip mahkûmiyet kararı verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 07.04.2021 tarih ve 176253 sayı ile;

"...Sanığın eylemlerinin mağdur sayısınca suç oluşturduğu, bu nedenle, hükümlerin onanması gerektiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 26.05.2021 tarih ve 13003-9777 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Eylemlerin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya kapsamı itibarıyla da herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; ... Devlet Hastanesi içinde bulunan erkek ve kadın soyunma odalarındaki dolapları açıp karıştırarak mağdurlara ait para ve kimlik kartları çalan sanık hakkında, dört ayrı hırsızlık suçundan mı hüküm kurulması, yoksa TCK'nın 43/2. maddesi de uygulanmak suretiyle iki ayrı hırsızlık suçundan mı uygulama yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanık ...’ün 22.10.2015 tarihinde gündüz bir vakitte hırsızlık amacıyla ... Devlet Hastanesine geldiği, Acil Serviste bulunan personel soyunma odalarının olduğu bölüme yöneldiği, önce erkek soyunma odasına girerek kilidi bulunan dolapları zorlamak suretiyle açıp mağdur ...’un cüzdanından 93 TL; mağdur ...’un cüzdanından 160 TL’yi çalarak buradan ayrıldığı, daha sonra kadın soyunma odasına girip buradaki dolapları da zorlamak suretiyle açarak mağdur ...’ün cüzdanından 120 TL, mağdur ...’in cüzdanından 10 TL çalarak hastaneden ayrıldığı, kamera görüntülerinden ulaşılan sanığın suçlamaları kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın isabetli bir biçimde çözümlenebilmesi için "zincirleme suç" hükümleri üzerinde durulmalıdır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununa hâkim olan ilke gerçek içtima olduğundan, bunun sonucu olarak, "kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza" söz konusu olacaktır. Nitekim bu husus ... Komisyonu raporunda; "Ceza hukukunun temel kurallarından birisi, ‘kaç fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır’ şeklinde ifade edilmektedir. Bunun istisnaları, suçların içtimaı bölümünde belirlenmiştir. Bu istisnalar dışında, işlenen her bir suçla ilgili olarak ayrı ayrı cezaya hükmedilecektir. Böylece verilen her bir ceza, bağımsızlığını koruyacaktır." şeklinde dile getirilmiştir. Bu kuralın istisnalarına ise, 5237 sayılı TCK'nın "suçların içtimaı" bölümünde, 42 (bileşik suç), 43 (zincirleme suç) ve 44. (fikri içtima) maddelerinde yer verilmiştir.

Ceza hukukunda kanundaki suç tanımına uygun şekilde gerçekleşen her netice ilke olarak ayrı bir suç oluşturur ve fail kaç netice meydana getirmiş ise o kadar suç işlemiş sayılarak her birinden dolayı ayrı ve bağımsız cezalandırılır. Ancak bazı hâllerde birden fazla netice meydana gelmiş olsa bile, faile meydana gelen netice kadar ceza verilmeyerek tek bir ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla neticenin meydana gelmesine karşın faile tek ceza verilmesini gerektiren hâllerden biri de zincirleme suçtur.

Zincirleme suç, 765 sayılı Kanun'un 80. maddesinde; "Bir suç işlemek kararının icrası cümlesinden olarak kanunun aynı hükmünün bir kaç defa ihlâl edilmesi, muhtelif zamanlarda vaki olsa bile bir suç sayılır. Fakat bundan dolayı terettüp edecek ceza altıda birden yarıya kadar artırılır." şeklinde düzenlenmiştir. Buna karşın 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin ilk fıkrasında; "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." biçiminde zincirleme suç düzenlemesine yer verilmiş, ikinci fıkrasında; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır." denilmek suretiyle aynı neviden fikri içtima kurumu hüküm altına alınmış, üçüncü fıkrasında ise; "Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz." düzenlemesi ile zincirleme suç ve aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

b- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

c- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

TCK'nın 43/1. maddesinin düzenlemesinden anlaşılacağı üzere, zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hâllerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın, fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda arttırılmaktadır.

Zincirleme suça ilişkin bu genel açıklamalardan sonra, 765 sayılı TCK’nın yürürlükte olduğu dönemde ve yeni TCK'nın ilkeleri kapsamında değerlendirilmesi yapıldığında;

765 sayılı TCK’da, aynı neviden fikri içtima ile farklı neviden fikri içtima tek madde hâlinde ve Kanun’un 79. maddesinde düzenlenmiş iken, 5237 sayılı TCK’da bu iki hâl birbirinden ayrılarak, aynı neviden fikri içtima ve zincirleme suçun düzenlendiği, 43. maddenin ikinci fıkrasında, “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.” şeklinde; Farklı neviden fikri içtima ise TCK’nın 44. maddesinde; “İşlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır." şeklinde düzenlenmiş olup bu hükmün uygulanabilmesi için işlenen bir fiille birden fazla farklı suçun oluşması gerekmektedir.

Suçların içtimaına ilişkin hükümler, teşebbüs ve iştiraka ilişkin hükümlerin aksine ceza sorumluluğunu daraltan hükümlerdir. Mal varlığına ilişkin olmayan bireysel nitelikteki hukuki menfaatlerin ihlâl edilmesi durumu hariç olmak üzere; kusur ilkesini aşan durumda aşırı cezaların ortaya çıkmaması için kanun koyucunun bir tercihidir.

Fikri içtima hâlinde ortada birden fazla suç bulunmasına rağmen faile tek ceza verilmesinin en güçlü dayanağı, ortada tek bir fiil bulunmasıdır. Tek bir fiil ile farklı suç tiplerinin yahut aynı suç tipinin birden fazla ihlali hâlinde tek ceza verilmesinin özünde yatan düşünce, tek bir fiilin ifade ettiği haksızlık muhtevası ve kusur içeriğinin birden fazla fiile nazaran daha az olmasıdır. Dolayısıyla, aynı fiilden dolayı failin birden fazla cezalandırılması, kusur ilkesinin ihlâli niteliğini taşır.

İçtima öğretisinde de; ortada birden fazla suç bulunmasına rağmen faile tek ceza verilmesinin nedeni, esas itibarıyla çifte veya mükerrer değerlendirme yasağı ve haksızlık muhtevasının tüketilmesiyle açıklanmaktadır.

Alman Federal Yüksek Mahkemesi de suçların içtimanın söz konusu olduğu hâllerde “çifte değerlendirme yasağına" vurgu yapmaktadır.

765 sayılı TCK’nın 80. maddesine göre "Bir suç işleme kararının icrası cümlesinden olarak kanunun aynı hükmünün bir kaç defa ihlâl edilmesi, muhtelif zamanlarda vaki olsa bile bir suç sayılır." düzenlemesi karşısında zincirleme suç kapsamındaki suçlar tek suç sayıldığı halde 5237 sayılı TCK'nın 43'üncü maddesinde suç çokluğu esas alınmıştır. Suç tekliği-suç çokluğu ayrımında fiil (hareket) sayısını değil; ihlal edilen normların sayısı esas alınmaktadır. Bu itibarla, fiilin tek olması her zaman ortada tek suç bulunduğu anlamına gelmez. Fikri içtima, suç çokluğu hâlinde gerçek içtima kuralının uygulanıp faile daha fazla ceza verilmesini önleyen bir kurumdur. Gerçek içtima ve fikri içtimanın ortak özelliği, her iki hâlde de suç çokluğu bulunmasıdır. Buna karşılık, fikri içtimanın gerçek içtimadan en önemli farkı, birden fazla suça tek bir fiil ile sebebiyet verilmesidir. Gerçek içtima hâlinde ise birden fazla fiil bulunmaktadır.

765 sayılı TCK'nın uygulandığı dönemde müteselsil (zincirleme) suç hakkında Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.03.1987 tarihli ve 341-84 sayılı kararında konu ayrıntılı olarak tartışılmıştır. İçtihada konu olayda; sanık, İstiklal Marşı söylemek için öğretmen ve öğrencilerin bahçede toplandıkları sırada okulun öğretmenler odasına girmiş, sehpalar üzerinde bulunan iki şikâyetçi öğretmene ait çantalardan 1.000 TL ve 6.300 TL miktarındaki paraları çalmıştır. Yerel Mahkeme, sanığın aynı oda içinde ve aynı zamanda iki ayrı çantadan para çalma eylemini, yenilenen kastlara bağlı iki ayrı suç kabul edip iki kere cezalandırılmasına karar vermiştir. Bu kararın Özel Daire tarafından onanması üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı sanığın eyleminin müteselsil suçu oluşturduğu görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur. Genel Kurul “...Müteaddit kimselere ait eşyanın çalınması niyetinin aynı defada husule gelmesi mümkündür. Çalacağı eşyanın kime ait olduğu hırsız için ehemmiyeti haiz değildir. Fakat katil ve yaralayan için öldüreceği veya yaralayacağı adamın şahsı, hırsızın çalacağı eşya kabilinden olamaz. Müteaddit kimselerin şahsına taarruz eden adam, o kimselerin adedince hususi sebeplere tabidir ve onun gayesi vardır. Müstakil sebep ve bilhassa müstakil gayelerin bulunduğu yerde müstakil kararlarda vardır. İsviçre Federal Mahkemesince benimsenen görüşe göre, ‘gündelik hayat tecrübelerine dayanan doğal nitelikte bir gözlem sonucunda, failin işlediği fiillerden herhangi birinin önceki fiillerin devamını teşkil ettiği ve böylece failin iradesinin bütün hareketleri kapsadığı anlaşıldığı taktirde, müteselsil suçun sübjektif şartı gerçekleşmiş sayılır. Hareketlerin işlenişindeki benzerlikler ve süreklilik, iradedeki birliği ortaya çıkaran bir kriterdir.’ Alman Federal Mahkemesinin bir kararına göre, ‘başlangıçtan itibaren tüm neticeye yönelmiş kast bulunmasa dahi, şayet fail en geç ilk fiili işlediği sıradan sonraki fiillerin işlenmesine karar verir ve böylece fiilleri teselsül ettirirse, müteselsil suçun sübjektif şartı gerçekleşmiş sayılır’... Her olayın özelliklerini göz önünde tutarak ‘aynı suçu işlemek kararını’ araştıracak olan hâkim, diğer yardımcı kriterlerle birlikte, suçların mağdurlarındaki değişikliği de bu yönden değerlendirebilir. Yoksa mağdurların veya suçun maddi konusunun değişik olması, suç işleme kararının değiştiğini gösteren kesin bir delil niteliği taşımaz. Nitekim yukarıda açıklanan görüşler doğrultusunda Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.10.1984 tarihli ve 103-293 sayılı kararında da aynı sonuca varılmıştır. Haziran 1929 tarihli ve 26-20 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında ise; ‘mülkiyet aleyhine işlenen suçlara gelince: duçarı taarruz ve tecavüz olan şahsın aynı veya müteaddit olması, müteselsil suçu tayinde mikyas olmayacağında ittifak edilmiştir. Kastı cürminin vahdetini tayinde, taarruz edilen eşhasın taaddüdü ve ne de ayniyeti haizi tesir değildir