muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/29631, Karar No: 2023/9344, Tarih: 04.12.2023

B. Bilişim Sistemlerinin, Banka veya Kredi Kurumlarının Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

13.02.2014 tarihinde sanıklar ... ile ...'in katılan ...'nin yetkilisi olduğu vakfa ait ... adresinde bulunan üç katlı müstakil kısmen eşyalı villayı yazılı sözleşme ile kiraladıkları, sözleşmenin eki demirbaş eşya listesi ile işbu davaya konu ''3 adet çiftli beyaz renkli deri koltuk, 2 adet tekli beyaz deri koltuk, Ariston marka mikrodalga fırın, Arsiton marka gri renkli fırın, çift kapılı Ariston marka buzdolabı''nın yanı sıra, ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2015 tarihli 2014/894 Esas, 2015/469 Karar sayılı mahkûmiyet hükmüne konu ''iki adet 19700 BTU duvar tipi spilit klima', üç adet 12000 BTU duvar tipi spilit klima'yı teslim aldıkları, ancak 28.02.2014 tarihinde sözleşmeye konu koltuk takımı, beyaz eşyayı spotçu tabir edilen üçüncü kişiye sattıkları, 16.05.2014 tarihinde ise aynı sözleşmeye konu 5 adet klimayı sattıkları iddiasıyla yargılandıkları, 28.02.2014 tarihli eylem nedeniyle bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, 16.05.2014 tarihli eylem nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkum olmaları karşısında, sanıkların eylemlerinin güveni kötüye kullanma veya bilişim sistemleri ile banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçlarını oluşturup oluşturmadığının değerlendirilebilmesi ve ayrıca mükerrer yargılamanın önlenmesi bakımından yukarıda belirtilen dosyanın araştırılarak mümkünse mevcut dava ile birleştirilmesi, birleştirme mümkün değilse bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2015 tarihli ve 2014/421 Esas, 2015/587 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Bilişim Sistemlerinin, Banka veya Kredi Kurumlarının Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2015 tarihli ve 2014/421 Esas, 2015/587 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafiilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu bakımından başkaca yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.12.2015 tarihli ve 2014/421 Esas, 2015/587 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafiilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu bakımından başkaca yönleri incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1398, Karar No: 2021/1587, Tarih: 12.04.2021

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2020/1398 E.  ,  2021/1587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, davacı arsa paydaşı ile davalı yüklenici ... İnşaat Ltd. Şti. arasında tanzim edilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptal ve tescil ile kira tazminatı davası olup, ...ili, ... ilçesi, Karşıyaka Mahallesi, ... ada ...parsel sayılı arsa üzerine inşa edilen taşınmazda davalılardan ... adına kayıtlı C giriş 20 nolu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tescili ve geç teslim nedeniyle 4.200,00 TL alacak istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince davanın reddine dair verilen karara karşı davacı arsa paydaşının yaptığı istinaf başvurusunu inceleyen bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında ...ili, ... ilçesi, ...Mahallesi, ... ada. ...parsel. I.kat, C giriş. 20 bağımsız bölüm nolu taşınmazın davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, 4.200,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... İnş.Tekstil San.Tic.Ltd.Şti'den alınarak davacıya verilmesine dair verilen karar davalı vekili ... vekilince yasal süresinde temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı diğer arsa sahiplerinin, davalı ... Tekstil Turizm San. ve Ltd. Şti. ile 18/01/2011 tarihli Kat Karşılığı Arsa Devir Sözleşmesini imzaladıklarını, yapılan sözleşmede müvekkilinin alacağı dairenin açıkça belirtilmediği ancak taraflar arasında müvekkiline C giriş 2. katta bulunacağı ve kuzey-güney-batı cepheli olacağının taraflar arasında kararlaştırıldığını, müvekkilinin payına düşen daireyi ve 8.000,00 TL'lik bedeli davalı şirketten alamadığını, müvekkilinin payına düşen dairenin davalı şirket tarafından 20/05/2013 tarihinde ...'a satıldığını, söz konusu dairenin 09/05/2014 tarihinde de ... tarafından ... isimli şahsa satıldığını, davalı şirketin söz konusu taşınmazı üçüncü kişiye muvazaalı olarak devrettiğini, ayrıca dava konusu dairenin tesliminde dava tarihi itibariyle 14 ay gecikme söz konusu olduğunu ve sözleşmeye aykırılıktan ötürü dava tarihi itibariyle oluşan 4.200,00 TL'lik bedelin davalı şirketten alınıp müvekkiline verilmesi gerektiğini, dava konusu edilen bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tesciline ve 4.200,00 TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili davaya konu taşınmazın bulunduğu inşaatın tüm mobilya işlerinin müvekkili tarafından yapılması sonucunda yapılan iş karşılığı olarak müvekkiline satıldığını, müvekkilinin bir yıl boyunca taşınmazı elinde tuttuğunu ve ticari işleri dolayısıyla diğer davalı ...'e 120.000,00 TL bedelle sattığını, müvekkilinin taşınmazı ediminin karşılığında satın aldığını ve sonrasındaki satışının da iddia olunduğu gibi muvazaalı olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili müvekkilinin dava konusu taşınmazı tapuda ... adına kayıtlı iken satın aldığını, müvekkilinin dava konusu edilen taşınmazı tapu siciline güven ilkesi gereğince diğer davalıdan satın aldığını, müvekkilinin 4. kişi konumunda olduğunu ve davacı ile davalı .... Şti. arasında yapılan sözleşmede bahsedilen daire başı aylık 300,00 TL'lik kira bedelinin ödenmesinden müvekkilinin sözleşmenin tarafı olmadığından dolayı bir sorumluluğunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Şirketi vekili 13/02/2018 havale tarihli dilekçesiyle devirlerin muvazaalı olarak yapıldığını beyan ederek açılan davayı kabul etmiştir.

Mahkemece, davacı taraf arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesini tapuya şerh ettirmeden, tapuyu yüklenici şirkete devrettiği, yüklenici şirket bu taşınmazın tapuya tescilinden yaklaşık bir yıl sonra davalıya sattığı, bu nedenle davalının TMK' nın 1023. maddesine istinaden "tapuya güven ilkesi" gereğince iyi niyetli olduğu karine olarak kabul edileceği ve karinenin aksini, yani davalının kötü niyetli olduğunu, davacı tarafın ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince, dava konusu taşınmazın kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince arsa sahibine verilmesi kararlaştırılan bağımsız bölüm olduğunun tanık beyanlarıyla anlaşıldığı, artık yüklenicinin edimini yerine getirip getirmediğine bakılmaksızın arsa sahibinin sözleşmeyi ayakta tutarak tapu iptali ve tescil talebinde bulunabileceğinin kabul edileceği, yüklenicinin kendisine ait olmayan bağımsız bölümleri 3. kişilere devretse bile 3. kişi ve daha sonraki devralanların iyi niyet savunmasında bulunamayacağı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ... temyiz etmiştir.

Davacı arsa sahibi paydaşı ve davalı yüklenici arasındaki sözleşmeye göre arsa sahibi paydaşına verilecek taşınmaz belirli değildir. Dava konusu taşınmazın da arsa paydaşına düşecek daire olup olmadığı ispatlanamamış, dava konusu taşınmaz önce davalı yüklenici tarafından davalı ...’a, ... da bu taşınmazı davalı ...’e devretmiştir. Her ne kadar arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yapılan bu devirler avans niteliğinde olup tapu payı devredilmiş olsa dahi yüklenici edimini tamamen yerine getirmediği sürece ayni hakkı kazanması mümkün değilse de bu genel ilke dava konusu uyuşmazlıkta uygulanamaz. Çünkü yüklenici sözleşmeden kaynaklı yükümlülüklerini yerine getirmiş, davalı son tapu maliki Mehmet’in iyi niyetli olmadığı da ispatlanamamıştır. Bu nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin verdiği karar usul ve yasaya aykırı görüldüğünden BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, HMK'nın 373/2. maddesi gereğince dosyanın ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine, 12.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18825, Karar No: 2014/317, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/18825 E.  ,  2014/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/305947

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2011

NUMARASI : 2011/91 (E) ve 2011/292 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme proğramının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 29.11.2010 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18691, Karar No: 2020/6288, Tarih: 24.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/18691 E.  ,  2020/6288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkette 24/07/2006 tarihinden 29/09/2014 tarihine kadar montaj inşaatında ve atölyede çelik konstrüksiyon malzemesi nakliye işinde çalıştığını, emekli olmak için 15/05/2014 tarihinde davalı şirket yetkilisine tazminatını alarak işten çıkmak istediğini söylemişse de davalı şirketin tazminat ödemeye yanaşmadığını, davacının 29/09/2014 tarihine kadar oyalandığını, bu tarihte tazminatının ödeneceğinin söylenerek işten çıkarıldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla çalışma,genel tatil ve hafta tatili ücret alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının mazeretsiz olarak devamsızlık yaptığını, hakkında devamsızlık tutanakları düzenlendiğini ve iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak,davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu,davacının fazla çalışma yaptığını ve genel tatillerde çalıştığını ispatlayamadığı,haftanın 6 günü çalışılıp haftanın 1 günü de hafta tatili yapıldığından hafta tatili alacağı oluşmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur (Yargıtay 9.HD. 1.7.2008 gün 2007/21656 E, 2008/18647 K.).

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin, izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olamaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur (Yargıtay 9.HD. 1.7.2008 gün 2007/21656 E, 2008/18647 K.).

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermez. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde, işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır (Yargıtay 9.HD. 9.5.2008 gün, 2007/16956 E, 2008/11983 K). İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.

Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı Yasanın 25/II-h maddesi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır.

Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlıklar ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.

İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. İş sözleşmesinde, genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir (Yargıtay 9.HD. 5.10.2009 gün, 2008/43280 E, 2009/25721 K).

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9.HD. 25.4.2008 gün, 2007/15152 E, 2008/10326 K.).

İşyerinde Cumartesi günü iş günü ise belirtilen günde devamsızlık da diğer koşulların varlığı halinde haklı fesih nedenini oluşturabilir (Yargıtay 9.HD. 5.10.2009 gün, 2008/43280 E, 2009/25721 K).

İş sözleşmesinin askıya alınması durumunda, işçinin çalışması gereken günde işe başlamaması da devamsızlık olarak değerlendirilmelidir (Yargıtay 9.HD. 25.4.2008 gün, 2007/15152 E, 2008/10326 K.).

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacı işçi iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshetmek istediğini işyeri yetkilisine 15.05.2014 tarihinde bildirdiği halde bu konuda işlem yapılmayarak haklarının ödenmediğini, bir süre daha çalıştıktan sonra iş sözleşmesinin 29.09.2014 tarihinde işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğini iddia etmiş, davalı işveren ise davacının mazeretsiz olarak işe gelmediği ve iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı olarak 13.10.2014 tarihinde feshedildiğini savunmuştur.

Mahkemece,davacı hakkında düzenlenen devamsızlık tutanakları öncesinde davacının işine sözlü olarak son verildiği gerekçesiyle devamsızlık tutanaklarına itibar edilmeyerek kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacının yaşlılık aylığı ya da yaş hariç emeklilik koşullarına haiz olmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca davacıya tazminatlarının ödeneceğinin işveren tarafından ifade edildiği iddiası da yöntemince ispatlanamamıştır.

Mahkemenin davacının emeklilik şartlarını taşımadığı ancak bu arada iş sözleşmesinin işveren tarafından sözlü olarak feshedildiği şeklindeki gerekçesi dosya içeriği ile örtüşmemektedir.Davacı tanıklarının feshe dayalı anlatımları olmayıp ortak tanık beyanından davacının babasının rahatsızlığı sebebiyle işi bıraktığı açıklanmış ve bu yönde davacı tarafından haklı mazereti gösteren herhangibir delilde sunulmamıştır.

Açıklanan nedenlerle, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından devamsızlık sebebiyle haklı nedenle feshedildiğinin kabulüyle kıdem ve ihbar tazminatı isteklerinin reddine karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.