muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/41, Karar No: 2019/4315, Tarih: 18.06.2019

Bu cümleden olarak, kanun koyucu bir suç isnadıyla karşı karşıya kalan şüpheli ya da sanığın, müdafii yardımından faydalanmak hakkından açıkça vazgeçmesi halinde dahi adaletin selameti bakımından re'sen bir müdafiin atanması gerektiğini, 5271 sayılı CMK'da tahdidi olarak düzenlemiştir.

Savunma, toplumun suçtan sorumlu olması nedeniyle muhakemenin vazgeçilmez unsuru olduğu için, en azından ağır suçlarda müdafii bulunmasını gerektirir. Nitekim Ceza Muhakemesi Kanunu önce sadece küçükler bakımından (CMK. 150/2) ve gözlem altına almada (CMK. 74/2) kabul edilmiş olan mecburi müdafiiliği yerinde bir şekilde genişletmiştir.

CMK'nın 150/3 maddesine göre; şüpheli veya sanığın talebi olup olmadığına bakılmaksızın, özel avukatı olup olmadığı da ayrıca araştırılmaksızın alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı yapılan soruşturma veya kovuşturmada bir müdafii görevlendirilmek zorundadır. Şüpheli veya sanığın talebi olmasa, hatta kendisine hukuki yardımda bulunması için görevlendirilen avukatı istemese ve reddetse bile, iddia veya yargılamaya konu suçun cezasının alt sınırının beş yıldan fazla olması halinde zorunlu müdafiilik uygulama alanı bulacak ve bu durumda şüpheli veya sanığın yanında avukat bulunmaksızın yapılan tasarruflar hukuka aykırı kabul edilecektir.

Acaba CMK'nın 150/3 maddesinde düzenlenen ve zorunlu müdafiinin atanması için gerekli olan beş yıllık hapis cezasının tespitinde sadece suçun temel şekline mi bakılacak yoksa suçun nitelikli halleri ve ağırlaştırıcı nedenleri de beş yıllık cezanın belirlenmesinde dikkate alınacak mıdır?

Suç genel teorisinde suça etki eden nedenler, suçun temel şeklini düzenleyen suç tipindeki kanuni unsurların dışında kalan ve ona eklenen özel fiili nedenler veya şahsi nedenlerdir. Bu bağlamda suça etki eden nedenler, doktrinde çeşitli ayrımlara tabi tutulmaktadır: Ağırlatıcı-hafifletici nedenler, genel-özel nedenler, kanuni-takdiri nedenler, fiili-şahsi nedenler gibi. Suça etki eden nedenlerden cezanın artırılmasını gerektiren nedenler ağırlatıcı nedenler iken; indirilmesini gerektirenler hafifletici nedenlerdir.

Ceza adalet sistemimizde 'bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı' ilkesini benimsemiştir (TCK md. 43/1, 3. cümle). Bu itibarla, aynı suç sayılan bir suçun nitelikli halinin ve benzer şekilde fiilin ağırlaştırıcı neden altında işlenen şeklinin CMK'nın 150/3 maddesinde belirlenen ve zorunlu müdafii atanması için gerekli olan beş yıllık sürenin belirlenmesinde esas alınması gerektiği kuşkusuzdur. Nitekim Dairemiz; 16.01.2018 tarihli ve 2017/3415 E. - 2018/495 K. sayılı kararında, özellikle bölge adliye mahkemelerinin hangi kararlarının temyize tabi olduğu veya kesin olduğunu gösteren 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin 2/a-b bentleri kapsamında “temyiz edilebilirlik sınırını” belirlerken, suçun sadece temel şeklini esas almamış nitelikli hal ve ağırlaştırıcı nedenleri de gözönüne almıştır.

Bu açıklamalar ışığında;

5271 sayılı CMK'nın zorunlu müdafiilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde zorunlu müdafiilik sisteminin uygulama alanını genişletmesi, özellikle Dairemizin 16.01.2018 tarih ve 2017/3415 E. – 2018/495 K. sayılı ilamında “temyiz edilebilirlik sınırı belirlenirken suçun temel şeklinde belirlenen cezanın değil nitelik hal ve ağırlaştırıcı nedenlerde gözönünde bulundurularak istenilen sonuç cezanın esas alınması” gerektiğine yönelik gerekçesi, gerçekten de pratik olarak bakıldığında, suç isnadı altında olan bir birey için önemli olan hususun; hakkında istenen hapis cezasının alt veya üst sınırının uzunluğu olması olup bu alt ve üst sınırın uzunluğunun ister cezanın temel şeklinden kaynaklansın isterse suçun nitelikli hali veya ağırlaştırıcı nedeninden kaynaklansın belirtilen sonucun değişmeyeceği, aksi durumun kabulü yani, CMK'nın 150/3 maddesinde düzenlenen “beş yıllık sınırının” belirlenmesinde ağırlaştırıcı neden veya nitelikli hal uygulanması sebebiyle üst sınırın beş yılın üstüne çıkması durumunda zorunlu müdafii atanmasının gerekmediğini kabul etmenin sanıkların “savunma haklarının kısıtlanması ve bunun sonucunda adil yargılanma” hakkından mahrum edeceği, bunun da adalete erişim hakkını sınırlayacağı apaçık ortadadır.

Bu nedenlerle, silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarının 3713 sayılı TMK'nın 3. maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması, aynı yasanın 5. maddesi kapsamında mutlak terör suçlarında her halükarda 3713 sayılı TMK'nın 5. maddesinin herhangi bir takdir hakkı olmaksızın uygulanmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarında cezanın alt sınırın beş yıldan fazla olduğu” nazara alındığında, sanık hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak” suçundan yapılan yargılama sırasında, CMK'nın 150/3 maddesi gereğince isteğine bağlı olmaksızın hatta açıkça müdafii istemediğini beyan etse bile müdafii görevlendirme zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu zorunluluğa uyulmamasının temyizen inceleme konusu yapılıp yapılmayacağına gelince;

CMK. 188/1. maddesinde; "Duruşmada, hükme katılacak hakimler ve Cumhuriyet savcısı ile zabıt katibinin ve kanunun zorunlu müdafiiliği kabul ettiği hallerde müdafiinin hazır bulanması şarttır." şeklinde duruşmada hazır bulunması gerekenler gösterilirken "zorunlu müdafiiyi" mahkeme heyetinden saymıştır.

CMK 197/1 maddesinde; “sanık hazır bulunmasada müdafii bütün oturumlarda hazır bulunmak yetkisine sahiptir” denmek suretiyle yasa koyucu genel kural olarak sanık müdafiinin tüm oturumlarda bulunmasını arzu etmiştir.

CMK 197/1 maddesinde; “sanık hazır bulunmasada müdafii bütün oturumlarda hazır bulunmak yetkisine sahiptir” denmek suretiyle yasa koyucu genel kural olarak sanık müdafiinin tüm oturumlarda bulunmasını arzu etmiştir.

CMK 289. maddesinin 1-a-e bendlerinde, kanuna kesin aykırılık halleri içinde, "mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılması" gösterilmiştir. Temyiz denetiminde bu madde kapsamındaki hukuka aykırılıklar temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da re'sen incelenecektir (CMK 289/1).

Tüm bu hususlar dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde;

Silahlı terör örgütü üyeliği suçundan yargılaması yapılan sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafii bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de re'sen bir müdafii görevlendirilmediği, sanığa isnat edilen “silahlı terör örgütü üyeliği” suçunun niteliği dikkate alındığında, CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca hakkında müdafii görevlendirilmesinin zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde kovuşturmada müdafii hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi;

2-UYAP üzerinden yapılan incelemede sanık ... hakkında silahlı terör örgütü kurma veya yönetme suçundan açılan Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/145 esas sayılı kamu davasının derdest olduğu görülmekle; TCK’nın 314/1. maddesinde düzenlenen silahlı terör örgütü kurma ve yönetme suçu ile TCK’nın 314/2. maddesinde düzenlenen silahlı terör örgütüne üye olma suçu arasında geçitli suç ilişkisi olduğu dikkate alındığında her iki dava dosyası birleştirilerek deliller bir bütün halinde değerlendirilip sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ve sanık Bediye Yıldız’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin öncelikle bu sebeplerden dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, atılı suçun mahiyeti, mevcut delil durumu ve tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık ...’ın tahliye talebinin REDDİNE, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7706, Karar No: 2014/5926, Tarih: 24.09.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/7706 E.  ,  2014/5926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şarköy Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/01/2012

NUMARASI : 2008/222-2012/13

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacılar vekili, müvekkilleri ile davalılar D.. K.. ve R.. E.. arasında 15.03.1996 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, yüklenici durumundaki anılan davalıların, temel atıp kat irtifakını kurduktan sonra, borçlu oldukları üçüncü kişilerin hacizleri ile müvekkilleri tarafından açılacak tapu iptali ve tescil davalarını engellemek amacıyla, bağımsız bölümleri diğer davalılara muvazaalı bir biçimde sattıklarını, inşaat halen bitirilmediği gibi, bitirilme ihtimalinin de bulunmadığını zira, temel atıldıktan sonra aradan çok uzun süre geçmiş olmasına rağmen hiçbir iş yapılmadığını, müvekkillerinin büyük maddi zarara uğradığını ileri sürerek, 366 ada 61 parsel sayılı taşınmazda davalılar adına olan kayıtların iptali ile taşınmazın müvekkilleri adına tescilini, şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın davalı yükleniciler D.. K.. ve R.. E..'den tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada, davalı yükleniciler D.. K.. ve R.. E.., parseli 15.03.1996 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile davacı arsa sahiplerinden aldıklarını, inşaatın temelini attıklarını, ancak piyasaya çok fazla borçları olması nedeniyle işi devam ettiremediklerini, hacizleri önlemek amacıyla bağımsız bölümleri anlaşmalı olarak diğer davalılara devrettiklerini, bu kapsamda 13 no'lu bağımsız bölümü de davalı M.. Ö..'ün muhasebecisi olan O.. O..'a devrettiklerini, yapılan satışların gerçek bir satış olmadığını diğer davalılara da bildirdiklerini ve karşılığında hiç bir bedel alınmadığını belirtilerek, davayı kabul etmişlerdir.

Asıl davada davalı M.. Ö.. vekili, müvekkilinin davalı yükleniciler ile iş ilişkisi içinde olmadığını, onları tanımadığını, aralarında muvazaalı bir işlem bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı M.. Ö.. vekili, müvekkilinin davalı yükleniciler ile iş ilişkisi içinde olmadığını, onları tanımadığını, aralarında muvazaalı bir işlem bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl davada, davalı yükleniciler aleyhindeki tazminat isteminin tefrikine, davalılardan M.. Ö.. dışındaki diğer davalılara yönelik tapu iptal ve tescil istemlerinin kabülü ile, ilgili bağımsız bölümlerin davacılar adına tesciline, 13 No'lu bağımsız bölüm yönünden davanın reddine dair verilen karar, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 26.10.2007 tarih ve 4899 E, 6639 K sayılı ilamıyla, kat irtifakı listesinde 13 numaralı olarak gösterilip halen davalı M.. Ö.. adına tescilli olan ve hakkındaki dava reddedilen bağımsız bölümün, arsa sahibinden yükleniciye, onun tarafından dava dışı O.. K..O.., onun tarafından da davalı M.. Ö..’e devredildiği, davacılar, yüklenicilerden itibaren devirlerin muvazaalı yapıldığını iddia ettiklerinden ve dava sonucunda verilecek hüküm hukuki haklarını etkileyeceğinden, yükleniciden itibaren tedavüle katılan tüm maliklerin davada taraf olarak yer alması gerektiği, bu durumda, mahkemece 13 no'lu bağımsız bölümün ilk tesisinden itibaren intikallerini de gösterir tapu kaydı celp edilip, davalı Memduh’a devir yapan O.. O.. ve davada taraf olmayan başka şahıslar varsa bunlar hakkında dava açmak üzere davacıya süre verilerek, açılacak davanın bu dava ile birleştirilip, taraf teşkili tamamlandıktan sonra davanın sonuçlandırılması gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

Yargıtay bozma ilamı üzerine, açılan birleşen davada davacı vekili, 13 no'lu bağımsız bölümün devrinin muvazaalı olduğunu ileri sürerek, aradaki intikallerin muvazaalı ve karşılıksız olduğunun tespiti, davalılar adına olan satışların iptali ve davacılar adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davalı O.. O.., davaya cevap vermemiştir

Birleşen davada davalı İ.. K.., söz konusu bağımsız bölümün yükleniciler tarafından, alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla, kendisine bedelsiz olarak devredildiğini, yine bu taşınmazın yüklenicilerin bilgisi ve talimatıyla ve onların deyimiyle mal karşılığı olarak diğer davalı Okan'a devrettiğini, bu devir esnasında herhangi bir ücret almadığını beyan etmiştir.

Birleşen davada davalı O.. O.., davaya cevap vermemiştir

Birleşen davada davalı İ.. K.., söz konusu bağımsız bölümün yükleniciler tarafından, alacaklılarından mal kaçırmak amacıyla, kendisine bedelsiz olarak devredildiğini, yine bu taşınmazın yüklenicilerin bilgisi ve talimatıyla ve onların deyimiyle mal karşılığı olarak diğer davalı Okan'a devrettiğini, bu devir esnasında herhangi bir ücret almadığını beyan etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, 13 no'lu bağımsız bölümün, arsa sahibi davacılardan, davalı yüklenicilere, onlardan İ.. K..'a, İ.. K..'dan O.. O..'a, ondan da davalı M.. Ö..'e devredildiği, davalı Okan ile davalı Memduh arasında bir akrabalık ilişkisi bulunmadığı, taşınmazın, taraflar arasında kısa süreyle el değiştirmediği ve tapuda gösterilen satış bedelinin, gerçek değerinin altında olmadığı, tarafların ayrı yerlerde ikamet ettikleri, davalı Memduh'un bu taşınmazı devralırken kötüniyetli olduğuna dair dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığı, tapu siciline güvenerek iyiniyetle mal iktisap eden davalının iyiniyetinin korunması gerektiği, davalının kötüniyetinin ispatlanamadığı gerekçesiyle, 13 no'lu bağımsız bölümün tapusunun iptaline yönelik talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacılar vekili temyiz etmiştir.

Asıl ve birleşen dava, davacı arsa sahipleri ile davalı yükleniciler Dursun ve R.. E.. arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözlşemesi gereği yükleniciye verildiği iddia edilen taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ve tesciline ilişkindir.

Kural olarak, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri karşılıklı edimleri içeren, iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerdir. Sözleşmenin taraflarından arsa sahibi, sözleşmeye uygun koşullarda arsasını yükleniciye teslim etmek, yüklenici kendisine karşı edimini yerine getirdiğinde de edimi karşılığı yükleniciye bırakılan bağımsız bölümlerin tapusunu ona devretmekle yükümlüdür. Sözleşmenin diğer tarafı olan yüklenicinin bedele, başka bir anlatımla sözleşmede kararlaştırılan tapu payı veya bağımsız bölümlere hak kazanabilmesi için inşaatı sözleşme ve ekleri ile tasdikli proje ve inşaat ruhsatı ile kamu düzeninden olan imar mevzuatı ve bu doğrultuda çıkartılan Deprem Yönetmeliği hükümlerine uygun olarak tamamlayıp, arsa sahiplerine teslim etmesi gerekir.

Öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) sözleşme ve eklerine, tasdikli projesine, imara, fen ve tekniğine uygun biçimde yerine getirip getirmediğinin, açıklığa kavuşturulması gerekmektedir. Yüklenicinin kendisine devredilen paya hak kazanabilmesi için edimini yerine getirmesi gerekir, edimi ise binayı imal ve teslimdir. Yüklenici edimini yerine getirmediği takdirde arsa sahibine sözleşmenin feshi ve tapunun iptalini isteyebilme hakkı doğar. Hemen belirtmek gerekir ki, yüklenicinin hakkını temellük eden üçüncü kişi, onun halefi olacağından selefinin haiz olduğu hakkı arsa sahibine karşı ileri sürülebilir. Öte yandan, arsa sahibi de, yüklenici sözleşmeden doğan edimini yerine getirmediği takdirde sözleşmenin feshi ile üçüncü kişi üzerine oluşan tapunun iptalini isteyebilir. Diğer bir deyişle üçüncü kişinin mülkiyet hakkının doğabilmesi için kendisine pay devreden yüklenicinin edimini yerine getirmesi ve mülkiyete hak kazanması gerekir.

Aksi halde, yüklenici ve ondan pay alan üçüncü kişi üzerine yazılan tapu kaydı illiyetten yoksun hale gelir ve yapılan işlem yolsuz tescil durumuna düşer.

Aksi halde, yüklenici ve ondan pay alan üçüncü kişi üzerine yazılan tapu kaydı illiyetten yoksun hale gelir ve yapılan işlem yolsuz tescil durumuna düşer.

Kural olarak tapu intikallerinde huzur ve güveni korumak toplum düzenini sağlamak için tapu sicilindeki kayda dayanarak iyiniyetli taşınmaz iktisap eden bu tür kişiler TMK'nın 1023. maddesinin koruyuculuğu altına alınmış, bir bakıma esas hak sahibine karşı tercih edilmiş, dayandıkları tapu kayıtları geçersiz olsa dahi iktisapları geçerli sayılmıştır. Ne var ki, söz konusu kişinin gerçekten iyiniyetli olması sözleşme yaptığı tapu malikinin gerçek hak sahibi olduğuna inanması kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen gerçek hak sahibi olmadığını, tapu sicilinde yolsuzluk bulunduğunu bilmesinin imkânsız olması gerekir. Nitekim, bu görüşten hareketle kötüniyet iddiasının def’i değil itiraz olduğu, her zaman ileri sürülebileceği, mahkemece re'sen nazara alınacağı gerek 08.10.1991 tarih 1990/4 Esas 1991/13 Karar sayılı inançları birleştirme kararında ve gerekse bilimsel görüşlerde ortaklaşa kabul edilmiştir. Oysa, davalıların henüz inşaatına başlanmamış binadan bağımsız bölüm edinmeyi amaçladığı, bunun için de bağımsız bölümle bağlantılı, arsa payı aldığı anlaşılmaktadır. Araya dava dışı üçüncü kişi girse dahi alıcı, arsanın gerçekte, yükleniciye ait olmadığını, arsa payı karşılığı ona bu payın verildiğini, yüklenicinin edimini yerine getirmemesi halinde kendisine bırakılan bağımsız bölümler ve arsa paylarında hakkının doğmayacağını bilmekte ve dolayısı ile arsa maliki tarafından arsa payının iptal edileceği riskini göze alarak tapuyu devralmaktadır. Diğer bir deyişle, yapılacak bağımsız bölüme bağlı olarak arsa payı aldığının bilincindedir. Yükleniciye devredilen pay, avans niteliğinde olduğundan yüklenicinin edimini yerine getirmediği durumlarda ondan pay devralan üçüncü kişilerin hak sahibi olmaları mümkün değildir. Böyle bir durumda üçüncü kişilerin Türk Medeni Kanunu'nun 1023. maddesindeki iyiniyet kuralından faydalanmalarının mümkün olmadığı, yüklenici edimini tam ve yasal olarak yerine getirmediğinden aynı Yasa'nın 1024. maddesine göre yükleniciden pay satın alan kişilerin bu alımlarının korunmasının mümkün değildir.

Öte yandan, davacı tarafça dönme ya da fesihten bahsedilmeksizin sadece tapu iptal ve tescil istenilmiş ise bu talebin sözleşmeden dönme ya da fesih istemine de içerdiği uygulamada kabul edilmektedir.

Bu durumda mahkemece, taraflar arasındaki 15.03.1996 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine ve 13 no'lu bağımsız bölüme ilişkin tapu kaydının iptali ile davacı arsa sahipleri adına tesciline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yanılgılı gerekçeyle karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece, taraflar arasındaki 15.03.1996 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine ve 13 no'lu bağımsız bölüme ilişkin tapu kaydının iptali ile davacı arsa sahipleri adına tesciline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yanılgılı gerekçeyle karar verilmesi doğru olmamıştır.

2-Harç yatırılarak açılmış davalar, daha sonra birleştirilseler de esas itibariyle bağımsızlıklarını korurlar. Mahkemece, asıl ve birleşen dava yönünden ayrı ayrı karar verilmesi, yargılama giderleri harç ve vekalet ücreti ile ilgili ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, gerekçede ve hüküm fıkrasında birleşen davaya yer verilmemesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacılar yararına (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle re'sen BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4413, Karar No: 2016/4086, Tarih: 15.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/4413 E.  ,  2016/4086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Site yöneticisi olarak görev yapan katılan ...'nın şikayetine dayalı olarak başlatılan adli soruşturma sonunda sanık hakkında düzenlenen iddianamede ve iddianame yerine geçen ... (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 21.01.2014 tarihli görevsizlik kararında şikayetçi olarak sadece katılan ...'nın ismine yer verilmiş ise de, gerek iddianamede gerek görevsizlik kararında, sanığın, güvenlik kamerasının açısını site sakinlerinin giriş çıkışlarını tespit edecek şekilde ayarlamış olmasından dolayı özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediğinin iddia edilmesi nedeniyle aynı sitede oturan ve suçtan zarar gördüğü anlaşılan katılan ...'nün talebi üzerine yerel mahkemece hakkında katılma kararı verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan ... vekilinin yanı sıra katılan ... vekilininin de hükmü temyiz etme hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Özel hayat; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.