muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1468, Karar No: 2015/2851, Tarih: 09.12.2015

6100 sayılı Kanun'un “hâkimin davayı aydınlatma görevi” başlıklı 31. maddesine göre, “hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu olduğu durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir.”

Hâkimin davayı aydınlatma ödevi olarak ifade edilen bu düzenleme ile doğru hüküm verebilmesi ve maddi gerçeğin bulunabilmesi amaçlanmıştır. Düzenlemede her ne kadar “açıklama yaptırabilir” denilmişse de, bunun, hâkimin davayı aydınlatması için bir “ödev” olduğunu kabul etmek gerekir. Çünkü davayı aydınlatma ödevi sayesinde hâkim, iddia ve savunmanın doğru ve tam olarak anlaşılmasını sağlayacak ve bu şekilde doğru olmayan bir kararın verilmesini önleyecektir (Pekcanıtez/Atalay/Özekes, age, s. 248 vd).

Görüldüğü üzere, hakimin davayı aydınlatma ödevine ilişkin 31. maddede, hakimin, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz ya da çelişkili gördüğü konular hakkında taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği, kanıt gösterilmesini isteyebileceği belirtilmiştir.

Bu aşamada, davanın dayanağını oluşturan fazla çalışma iddiasının ispat koşulları üzerinde de durulması gerekmektedir.

Gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu, gerekse halen yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu’nda fazla çalışmanın ispatı ile ilgili olarak özel bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle fazla çalışmanın ispatı, genel hükümlere tabidir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi uyarınca, “kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.”

Dolayısıyla fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, kural olarak, bu iddiasını ispat etmek zorundadır.

Fiili bir olgu söz konusu olduğundan, kural olarak, işçi, fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Bu kapsamda, iş davalarında sıklıkla başvurulan delillerden biri olan tanık beyanı, takdiri bir delildir, hâkimi bağlamaz ancak hâkim, tanık beyanını serbestçe takdir ederken sadece vicdani kanaati ile karar veremez. Tanık beyanları yönünde ya da aksine hüküm tesis edilmesi durumunda, tanık beyanının neden kabul edildiği ya da edilmediği açıklanmalıdır.

Belirtilmelidir ki, tanık beyanları arasında veya tanık beyanı ile diğer deliller arasında çelişki bulunduğu takdirde, sadece tanık sözlerine dayanılarak hüküm tesis edilmesi mümkün değildir.

Belirtilmelidir ki, tanık beyanları arasında veya tanık beyanı ile diğer deliller arasında çelişki bulunduğu takdirde, sadece tanık sözlerine dayanılarak hüküm tesis edilmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlık incelendiğinde, davacı işçi fazla çalışma ücreti alacağını kanıtlamak bakımından tanık anlatımlarına dayanmış olup, dinlenen ve birbiri ile tutarlı tanık anlatımlarına göre, fazla çalışma ücreti alacağı ortaya çıkmıştır. Mahkemece müzekkere ile istenilmesine rağmen, yargılama sırasında davalı taraf, tanık anlatımlarının aksini gösteren herhangi bir kayıt ve belge dosyaya sunmamıştır. Öte yandan, fazla çalışma ücreti alacağı tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri bir konudur. Bu nedenle hâkimin resen delil toplama yetkisinden de söz edilemez.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

SONUÇ: Davalılardan ...Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, istek halinde alınması gereken 145,85 TL onama harcının peşin harçtan mahsup edilerek fazla alınan 22,45 TL harcın temyiz edene iadesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4842, Karar No: 2013/9422, Tarih: 06.06.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/4842 E.  ,  2013/9422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL,TAZMİNAT,ECRİMİSİL

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, kök miras bırakanları Hasan Kuru'nun 645 ada 14 parsel sayılı taşınmazdaki payını 18.05.1979 tarihinde satış göstermek suretiyle davalı torunlarına devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, bilahare taşınmazda kat irtifakı tesis edilerek anılan payın 1, 3, 6, 9 ve 10 nolu bağımsız bölümlere yansıtıldığını; dava dışı mirasçı Aysel Tiken'in davalılar aleyhine açmış olduğu muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve pay oranında tescil davasının kabulle sonuçlandığını, ancak davalıların bu karardan sonra 1, 6 ve 9 numaralı daireleri üçüncü kişiye devrettiklerini ileri sürerek, 3 ve 10 nolu bağımsız bölümler yönünden tapu iptali ve miras payları oranında tescile, 1, 6 ve 9 nolu bölümler yönünden tazminata karar verilmesini istemişler, birleşen davaları ile aynı yerlerle ilgili ecrimisil isteklerinde bulunmuşlar, yargılama sırasında da tazminat talep miktarı yönünden dava dilekçelerini ıslah etmişlerdir.

Davalılar, davacıların mirasbırakanı Ümmügülsüm'ün başka mirasçının açtığı davada tanık olarak alınan beyanında babası Hasan'ın yapmış olduğu temlikin gerçek satış olduğunu ifade ettiğini ve sağlığında bu konuda dava açmadığını, bu beyanın mahkeme huzurunda ikrar niteliğinde olup, davacıların dava açma haklarının bulunmadığını, dayanılan kararın kesin hüküm oluşturmayacağını, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

3 ve 10 nolu bölümlere ilişkin davalı ... aleyhindeki iptal ve tescil davasının kabulüne, diğer davalılar hakkındaki iptal -tescil isteminin reddine, tazminat talebinin kabulüne, birleşen ecrimisil davasının da kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairece; “... miras bırakan Hasan’ın davalılara yapmış olduğu temlikin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunun başka mirasçı tarafından açılan dava sonucunda belirlendiği ve bu olgunun kesinleştiği gözetilerek 3 ve 10 nolu bağımsız bölümler yönünden tapu iptali ve tescil davasının; 1, 6 ve 9 nolu bağımsız bölümler bakımından da tazminat davasının kabul edilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik bulunmadığı, a ncak; 1, 6 ve 9 nolu bağımsız bölümlerde davalı ...’nın hiç malik olmadığı, başka bir ifadeyle anılan bağımsız bölümlerde diğer davalılar paydaş iken ahara devredildiği gözetilmeksizin hükmedilen tazminat miktarından ve buna bağlı olarak harç ve vekalet ücretinden davalı ...’nın da sorumlu tutulması doğru olmadığı gibi; dava dilekçesinde istenilen tazminat

miktarına dava tarihinden ve ıslahla arttırılan miktara ise ıslah tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesi gerekirken, ıslah edilen miktarı da kapsar şekilde hükmedilen tazminatın tamamının dava tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş olmasının da isabetsiz olduğu, öte yandan, davacılar tarafından 30.11.2005 tarihinden itibaren ecrimisil istenmiş olup; 1, 6 ve 9 nolu bağımsız bölümler bu tarihten önce 3. kişiye devredildiğine göre, anılan bağımsız bölümler bakımından haksız işgal tazminatı olan ecrimisilin söz konusu olamayacağının kuşkusuz olduğu, çekişme konusu 3 ve 10 nolu bağımsız bölümlerde sadece davalı ...’nın paydaş olduğu gözetilerek ve davacıların miras payları itibariyle hesaplanan ecrimisile hükmedildiği halde, anılan ecrimisilden ve buna bağlı olarak harç ve vekalet ücretinden davalı ... dışındaki davalıların da sorumlu tutulmalarının yerinde olmadığı, diğer taraftan, 3 ve 10 nolu bağımsız bölümlerde davalılardan sadece Mustafa’nın paydaş olduğu dikkate alınarak diğer davalılar bakımından iptal ve tescil isteği reddedilmesine rağmen, hükmün B bendinde davalı ... aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilip, devamında “davalılar adına olan tapu kayıtlarının tarafların murisi Hasan Kuru’nun veraset ilamındaki payı oranında iptali ile davacılar adına tesciline, kalan payların ise davalılar üzerinde bırakılmasına” şeklinde hüküm kurulmasının yerinde olduğunun söylenemeyeceği gibi, iptal ve tescil isteği bakımından yargılama sırasında yatırılan tamamlama harcının, alınması gereken harçtan mahsup edilmemiş olmasının da isabetli bulunmadığı ” hususlarına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak, asıl dosyadan davalı ... yönünden iptal ve tescil isteğinin kabulüne, diğer davalılar yönünden tazminat isteğinin kabulüne, iptal ve tescil isteğinin husumet yokluğundan reddine, birleşen dosyadan açılan ecrimisil davasın da ise 3 ve 10 nolu parseller yönünden davalı ... hakkında açılan ecrimisil davasının kısmen kabulüne, diğer davalılar yönünden husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Asıl dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil ile tazminat, birleşen dava ise ecrimisil isteğine ilişkin olup, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda; asıl davada çekişmeye konu 3 ve 10 nolu bölümler yönünden davalı ... hakkındaki iptal ve tescil isteği ile diğer davalılar yönünden tazminat isteğinin kabulüne, birleşen davada davacı ... yönünden ecrimisil isteğinin kısmen kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalı ... vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalı ... vekilinin öteki temyiz itirazlarına gelince; miras bırakan tarafından temlik edilen paya karşılık çekişmeye konu 14 parsel sayılı taşınmazda kat irtifakı kurulduğu sırada 3 ve 10 nolu bağımsız bölümlerin ayrı ayrı 1/5 paylarının davalı ... adına tescil edildiği, anılan taşınmazların keşfen dava tarihi itibariyle toplam değerlerinin 1.100.000,00.-TL olarak belirlendiği, buna göre her iki taşınmazda davalı ...'nın 1/5 payının toplam karşılığının 220.000,00-TL değerinde olduğu, öte yandan keşiften sonra belirlenen değer üzerinden harç tamamlandığı ve iptal ve tesciline karar verilen davacıların miras payları toplamı (540/2400 pay) karşılığı 49.499,99.-TL olduğuna göre bu değer üzerinden nispi karar ilam harcının ve davacı taraf yararına vekalet ücretinin hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile fazla nispi harç ve vekalet ücretinin hüküm altına alınmış olması doğru değildir.

Ancak, anılan bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 3. maddesindeki; “ Harçlar Kanunu gereği alınması gereken 10.454,40.-TL harçtan peşin alınan 270,00.-TL ile 735,10.-TL tamamlama harcının mahsubu ile bakiye 9.449,30.-TL harcın davalı ...'dan alınarak Hazineye irat kaydına ” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine, “ Karar tarihinde yürürlükte bulunan Harçlar Tarifesi gereğince alınması gereken 3.381,34.-TL harçtan peşin alınan 270,00.-TL ile, tamamlama yolu ile alınan 735,10.-TL harcın mahsubu ile bakiye 2.376,24.-TL harcın davalı ...'dan alınarak Hazineye irat kaydına ” ibaresinin yazılmasına,

Yine hükmün 4. maddesindeki “ Davacılar kendilerini bir vekille temsil ettirdiğinden yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesap edilen 15.010,00.-TL vekalet ücretinin davalı ...'dan tahsili ile davacılara ödenmesine ” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine; “ Davacılar kendilerini bir vekille temsil ettirdiğinden yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesap edilen 5.694,99.-TL vekalet ücretinin davalı ...'dan tahsili ile davacılara ödenmesine ” ibaresinin yazılmasına davalı ...'nun itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı H.M.K.'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 436/2. (6100 sayılı HMK'nun 370/2. md.) maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/32890, Karar No: 2019/15866, Tarih: 18.12.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/32890 E.  ,  2019/15866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 02.05.2013 tarih, 2012/679 esas 2013/402 karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 08/042/014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 2. Fikri Sınai Haklar Ceza Mahkemesince 19/03/2014 tarih ve 2012/283 E, 2014/277 karar sayılı kararı ile verilip daha önceden onanarak kesinleşen dava dosyası ile Bakırköy 1. Fikri Ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.09.2012 tarih ve 2011/693 E-2012/490 K sayılı karar, Bakırköy 2. Fikri Ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 15.05.2012 tarih ve 2012/58 E-2012/496 K sayılı karar, Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.04.2012 tarih ve 2011/707 E-2012/329 K sayılı karar ve Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.04.2012 tarih ve 2011/708 E-2013/330 K sayılı karar sayılı karar ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/6383, 2015/6772, 2015/11061 ve 2015/5927 Esasına kayıtlı olan dava dosyalarının mevcut olduğunun anlaşılması karşısında,

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek mümkünse birleştirilmesi, suç, iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle,sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 16.06.2016 tarih 2016/72 esas 2016/367 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nin da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nin 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nin 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nin 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nin 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nin 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2105, Karar No: 2008/3775, Tarih: 07.07.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/2105 E.  ,  2008/3775 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

Y A R G I T A Y

17.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı aracın, davalıların malik ve sürücüsü oldukları araçların kusuru neticesinde meydana gelen kazada hasara uğradığını belirterek, sigortalısına ödediği tazminattan, davalıların sigorta şirketlerinden tahsil edilen kısmın mahsubu ile kusur oranlarına göre ... Genel Müdürlüğü ve ...’ten 2.058.00 YTL’nin, davalılar ... ve ...’tan 5.058.00 YTL’nin ihtar tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili ile davalılar ... ve ...,davanın reddini istemişlerdir.

Davalı ..., duruşmaya gelmemiş ve cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile,1.799.00 YTL’nin ... Genel Müdürlüğü ve ...’ten müştereken ve müteselsilen tahsiline (davalı ... yönünden dava tarihinden, davalı ... Genel Müdürlüğü yönünden ise 18.06.2004 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine), 4.00.00 YTL’nin davalı ...’ndan 22.06.2004 tarihinden, davalı ...’tan dava tarihinden

itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 7.60.-YTL kalan onama harcın temyiz eden davalı ... Genel Müdürlüğünden alınmasına 7.7.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.