muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7792, Karar No: 2019/13236, Tarih: 12.06.2019

... ihalesini almasına ve davacının işe giriş ve çıkışını yapmalarına rağmen davacının asıl işveren nezdindeki çalışmasının kesintisiz olarak devam ettiğini, davacının müvekkili şirket nezdinde yalnızca bir dönem çalıştığını, müvekkili şirketin ihale alamadığı aradaki dönemlerde ve yine ihale bitimi sonrasında ihaleyi alan başka bir firma nezdinde hep davalı kurumda çalışmaya devam ettiğini, Yargıtay'ın yerleşik içtihatları doğrultusunda alt işveren sürekli değiştiği halde işçiler değişmiyor ve asıl işveren işçileri işe alma ve talimat verme yetkisini kendisinde bulunduruyorsa bu ilişkide işverenin asıl işveren olduğunu, müvekkili şirket ile davacının asıl işveren nezdinde çalıştığı diğer dönemlerde ihale alan şirketler arasında işyeri devri söz konusu olmadığından Yargıtay kararları gereğince davacının müvekkili şirketin ihale aldığı dönem öncesinde ve sonrasında diğer firmalardaki çalışmasından dolayı da sorumlu olmayacağını, davacının askerlik görevine başlayacağına ilişkin belge ve bilgileri çalıştığı son işveren olan firmaya ya da asıl işverene sunmadığını, ayrılma gerekçesini belgelendirmediğini, gerekçeli ve geçerli nedenle işten ayrıldığını ispatlayamayan davacının kıdem tazminatına hak kazanmasının da mümkün olmadığını, davacının talep ettiği alacakların zamanaşımına uğradığını, 6552 sayılı kanun ile 4857 sayılı iş kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapıldığını, bu değişiklikler nedeniyle müvekkili şirketin sorumluluğunun ortadan kalktığını, işçinin kıdem tazminatını ödeme yükümlülüğünün sadece ve sadece üst işveren kamu kurumuna ait olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Servis Otomotiv Temizlik Gıda Kargo Dağıtım Hizmet San. Tic. Ltd. Şti., müvekkilinin rızası olmadan taraf değişikliği yapılarak davaya davalı olarak dahil edilemeyeceğini, yürürlüğe giren 6552 sayılı Yasa gereği tüm tazminat bedelleri kamu işverenleri tarafından ödeneceğinden davanın taraflarına ihbar edilmesinde hukuki sebep ve menfaat kalmadığını, işçinin her türlü haklardan doğan tüm sorumluluğunun sade kamu kurum veya kuruluşlarına ait olduğunu, yüklenici şirketlerin işçilik alacaklarıyla ilgili hiçbir hukuki sorumluluğu kalmadığını, davacının müvekkili şirkette yalnızca 1 ay 4 gün çalıştığını dolayısıyla kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağına hak kazanmadığını savunarak davanın davalı sıfatı taşıyan kamu kurumu ile devamının sağlanması ve sadece ilgili kamu kurumu hakkında hüküm tesis edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar ... ve...İnşaat Temizlik Turizm ve Ticaret A.Ş. vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davada taraf olarak gösterilen...İnşaat Temizlik Turizm ve Ticaret A.Ş.nin taraf gösterilmesinin hataen olduğu ileri sürülüp HMK.nın 124. maddesi işletilerek bu davalı yerine davalı olarak ... Servis Otomotiv Temizlik Gıda Kargo Dağıtım Hizmet San. Tic. Ltd. Şti. ikame edildiğinden davada taraf sıfatı kalmayan...İnşaat Temizlik Turizm ve Ticaret A.Ş' nin de sorumluluğunu çağrıştıracak şekilde adı geçen şirketin karar başlığında davalılar arasında gösterilip kıdem tazminatına ilişkin hükümde de hangi davalıdan olduğu belirtilmeksizin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair hüküm kurulması ve davalı Üniversite harçtan muaf olduğu halde Üniversite aleyhine harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK.nın geçici 3/2. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) SONUÇ:

... İnşaat Temizlik Turizm ve Ticaret A.Ş.nin davalı sıfatı bulunmadığından, karar başlığından çıkarılmasına,

Hüküm fıkrasının 3 numaralı bendindeki "...diğer davalılardan..." sözcüklerinin silinerek yerine "...davalı Şirketten..." sözcüklerinin yazılmasına,

Hüküm fıkrasının "6" numaralı bendinin tamamen silinerek, yerine;

F) SONUÇ:

... İnşaat Temizlik Turizm ve Ticaret A.Ş.nin davalı sıfatı bulunmadığından, karar başlığından çıkarılmasına,

Hüküm fıkrasının 3 numaralı bendindeki "...diğer davalılardan..." sözcüklerinin silinerek yerine "...davalı Şirketten..." sözcüklerinin yazılmasına,

Hüküm fıkrasının "6" numaralı bendinin tamamen silinerek, yerine;

“6-Davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan, davacı tarafından yatırılan toplam 124,45 TL. Harç masrafının harcın davalı şirketten, davacı tarafından yapılan harçlar hariç 300,00 TL. bilirkişi ücreti, 168,00 TL. posta masrafı, olmak üzere toplam 468,00 TL. yargılama giderinden kabul ve red oranına göre belirlenen 426,11 TL.sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, kalan miktarın davacı üzerinde bırakılmasına," bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının istek halinde davalı ...ne iadesine, 12/06/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11654, Karar No: 2011/4546, Tarih: 24.03.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/11654 E.  ,  2011/4546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas masasına kayıt, kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görevsizliği nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı banka, davalılar ile bankanın Sirkeci şubesi arasında imzalanan 09.3.1999 tarihli kredi sözleşmesine istinaden davalılardan ...’a kullandırılan 2.500,00- TL tüketici kredisine ilişkin borcun ödenmediğini, diğer davalıların da sözleşmenin müteselsil kefili olup, asıl borçlu ile birlikte sorumlu olduklarını ileri sürerek 24.211,66-TL alacağın faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı Müflis ... A.Ş yönünden dava tefrik edilerek, davalı şirketin dava açıldıktan sonra iflas etmesi nedeniyle davanın kendiliğinden iflas masasına kayıt kabul davasına dönüştüğü, bu tür davaların mutlak nitelikte ticari davalar olduğu ve ticaret mahkemesinin görev alanına girdiği gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliğine, dosyanın yetkili ve görevli ... Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava, davacı banka tarafından kullandırılan ve ödenmeyen tüketici kredisi borcunun asıl borçlu ve kefillerinden tahsili talebine ilişkindir. Yargılama aşamasında davalı şirketin iflasına karar verilip 2. alacaklılar toplantısının yapıldığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Mahkemenin de

2010/11654-2011/4546

kabulünde olduğu üzere İİK’nun 235.maddesi gereğince sıra cetveline itiraz davaları Ticaret Mahkemesi’nin görevi içine girmekte ise de, davanın açıldığı tarih itibariyle, davalı şirket iflas etmemiştir. Davacı bankanın açtığı alacak davası yasa gereği masaya kayıt kabule dönüşen bir dava haline gelmiştir. Bu davada masayı iflas idaresi temsil eder. Bu durumda mahkemece, davalı şirketin sorumluluğunun diğer davalılar ile birlikte bir bütün olarak değerlendirilmesi, davacı banka alacağının masaya kayıt ve kabul edilip edilmediğinin araştırılması, masaya kayıt talebi reddedilmişse ve ayrıca kayıt kabul davası açılmamışsa davaya iflas masasına kayıt ve kabul davası olarak devam edilmesi, alacağın masaya kayıt edilmesi halinde davanın konusuz kaldığının göz önüne alınması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek davalı F Profil A.Ş. aleyhine açılan davanın tefriki ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı banka lehine BOZULMASINA, 24.3.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7232, Karar No: 2015/21101, Tarih: 09.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/7232 E.  ,  2015/21101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Yerel mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkette muhasebe elemanı ve vezne sorumlusu olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve ödenmeyen ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdini haklı feshedildiğni, çalıştığı pozisyonun fazla mesai yapmayı gerektirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiği, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı, iş sözleşmesinin işverence haklı nedenle feshedildiği, fazla çalışma alacağının hatalı hesaplandığı ve takdiri indirim yapılmadığı gerekçesi ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı birleşen dosya davacısının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma alacağının hesabı ve takdiri indirim noktalarında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının hafta içi 5 gün 09.00-19.00 saatleri arasında 10 saat çalıştığı halde bu sürenin 12 saat olarak hatalı hesaplandığı anlaşılmaktadır. Davacının hafta içi 5 gün 09.00-19.00 saatleri arasında, fiilen 10 saat ve Cumartesi günleri de 09. 00-13. 00 a kadar çalıştığı göz önünde tutularak ara dinlenmelerde düşülerek yapılacak hesaplamaya göre fazla çalışma alacağı konusunda karar verilmelidir.

3-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Davacının fazla çalışma alacakları tanık beyanlarına göre hesaplandığından işçinin çalışma şekline göre hastalık, izin ve mazeret gibi çalışamadığı günler dikkate alınarak makul bir oranda takdiri indirim yapılmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/290, Karar No: 2017/953, Tarih: 08.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/290 E.  ,  2017/953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince verilen 24/12/2015 tarih 2015/645 esas, 2015/912 karar sayılı direnme kararına konu dava dosyası Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/12/2016 tarih 2016/449 esas 2016/1954 karar sayılı gönderme kararıyla;

6763 sayılı Kanun’un 36. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307. maddesinde yapılan deşiklik ve ekleme ile yine 6763 sayılı Kanun’un 38. maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10. madde uyarınca yeniden incelenmek üzere dairemize gönderilmekle dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesince verilen 05/09/2012 tarih 2011/693 esas 2012/490 karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 esas, 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylemler nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 2. Fikri Ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 02.05.2013 tarih ve 2012/679 E-2013/402 K sayılı karar, Bakırköy 2. Fikri Ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 15.05.2012 tarih ve 2012/58 E-2012/496 K sayılı karar, Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.04.2012 tarih ve 2011/707 E-2012/329 K sayılı karar ve Bakırköy 2. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 05.04.2012 tarih ve 2011/708 E-2013/330 K. sayılı karar sayılı karar ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/6383, 2015/6772, 2015/12953 ve 2015/5927 esasına kayıtlı olan dava dosyalarının mevcut olduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek mümkün olanları birleştirilmesi, kesinleşmiş olanların ise suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddanamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 24/12/2015 tarih 2015/645 esas, 2015/912 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 24/12/2015 tarih 2015/645 esas, 2015/912 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9993, Karar No: 2013/23364, Tarih: 30.09.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/9993 E.  ,  2013/23364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, müteahhit davalı ... ve Mal sahibi ... arasında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre inşa edilen dava konusu taşınmazı önceki maliki olan davalı ...'dan 20.07.2009 tarihinde 115.000 TL bedelle satın aldığını, satın aldığı taşınmazın bitişiğindeki araziye 2009 yılı eylül ayında yapılan inşaat sırasında kendisine ait taşınmazın bulunduğu binanın bahçe kısmının komşu parsele ait olduğunu öğrendiklerini, davalılar tarafından binanın inşa edildiği sırada proje ve ruhsata aykırı olarak arazi sınırlarında komşuluk payı bırakılmaması nedeniyle kendisine ait taşınmazın cephesinin kapandığını ve taşınmazın değer kaybının olduğunu belirterek;fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 7.500 TL maddi tazminatın satın alma tarihi olan 20.07.2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiş, ıslah yoluyla talebini 24.000 TL yükseltmiştir.

Davalı ... davanın reddini dilemiştir.

Diğer davalılar cevap vermemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal;

2013/9993-23364

alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut uyuşmazlıkta temel ilişki, müteahhit olan davalı ...'ın inşa ettiği binadan, davacının daire satın almış olmasından kaynaklanmakta olup, davacı yüklenici hakkında açmış olduğu davada 4077 sayılı yasanın 4.maddesinde düzenlenen üretici/imalatçının sorumluluğu hükümlerine dayanmış olup, taraflar arasındaki ilişkinin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır.