muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/1839, Karar No: 2008/4846, Tarih: 27.03.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/1839 E.  ,  2008/4846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine 01.03.2004 tarihli dava dilekçesiyle ... Beldesi 1588 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kısmen 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde olduğunu, 1988 yılında yapılıp kesinleşen 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu bu bölümün Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve işlemin kesinleştiğini bildirerek 2/B uygulama alanında kalan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne, 1588 ada 2 sayılı parselin 05.01.2006 tarihli bilirkişi krokisinde (B) ile gösterilen 816 m2 bölümünün davalılar adlarına olan tapu kaydının iptaline ve Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 2/B madde uygulama alanında kalan tapu kaldının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 28.11.1975 tarihinde yapılan ancak ilen edilmediği için kesinleşmeyen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, 1988 yılına yapılıp 08.07.1988 tarihinde ilan edilen ve dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ya da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılmış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 1970 yılında yapılmış ve sonuçları 20.08.1970 - 21.09.1970 tarihleri arasında ilan edilmiş ve kesinleşmiştir.

Arsa nitelikli ve 2108 m2 yüzölçümlü, tapuda davalılar adına kayıtlı olan 298 sayılı kadastro parselinin 2981 Sayılı Yasa hükümlerine göre ifrazı sonucu oluşmuş ve parsel kullanım kadastrosunda Hazine adına tesbit ve tescil edilerek satış sonucu gerçek kişilere geçen 1478, 1479, 1480, 1506 ve 1507 sayılı parsellerin şuyulandırmasına karşılıklı olarak davalı gerçek kişiler adına tescil edilmiştir.

Arsa nitelikli ve 2108 m2 yüzölçümlü, tapuda davalılar adına kayıtlı olan 298 sayılı kadastro parselinin 2981 Sayılı Yasa hükümlerine göre ifrazı sonucu oluşmuş ve parsel kullanım kadastrosunda Hazine adına tesbit ve tescil edilerek satış sonucu gerçek kişilere geçen 1478, 1479, 1480, 1506 ve 1507 sayılı parsellerin şuyulandırmasına karşılıklı olarak davalı gerçek kişiler adına tescil edilmiştir.

Kesinleşmiş orman kadastrosu ve 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla 298 sayılı kadastro parseli içinde kalan çekişmeli parselin krokisinde (B) ile gösterilen 816 m2 yüzölçümündeki bölümünün 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içindeyken, 1970 yılında kadastroca kişiler adına tesbit ve tescil edilmesinin yolsuz tescil niteliğinde bulunduğu, 1988 yılında yapılıp kesinleşen 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamasında Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, orman sayılan yerler ile 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmü bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü

ile uygulanır" hükmü ile 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik geçici 2. maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararı ile kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri olmadığı, başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararların yok hükmünde, buna dayanan tescilinde, M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu, Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerlerin özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olup, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımızın, nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)”, çekişmeli parselin zeminde bulunan yerin kesinleşen orman sahasında kalan 298 sayılı kadastro parseli olduğundan Hazineyi bağlayan bir kayıt yada işlem bulunmadığı, davalıların 2924 Sayılı Yasa hükümlerine göre satın aldığı 1478, 1479, 1480, 1506 ve 1507 sayılı parsellerin dava konusu parselin çok uzağında bulunduğu halde davalıların o parsellerdeki payına karşılık olarak verilen dava konusu parselin tapu kaydının iptalinden dolayı davalıların uğradığı zararın koşulları varsa ifraz işlemini yapan ya da kendilerine satışı yapan idareden isteyebileceği gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı kişilerin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 27/03/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20999, Karar No: 2015/7093, Tarih: 12.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/20999 E.  ,  2015/7093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/04/2014

NUMARASI : 2013/455-2014/250

Taraflar arasında görülen davada;Davacılar, kayden malik oldukları 101 ada 41 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün davalı idare tarafından taş ocağı olarak kullanılması nedeniyle önceki dönem ecrimisil alacaklarına ilişkin olmak üzere bir kısım davacıların mirasbırakanı ................. payı hariç tutularak açılan başka davaların kabulle sonuçlandığını, taşınmazın 05.04.2012 tarihinde kendilerine teslim edildiğini ileri sürerek, teslim tarihi olan 05.04.2012 esas alınıp mirasbırakan Hatice Kale'nin 6/96 payı yönünden 5 yıl için 1.000 TL ; diğer davacıların payları yönünden ise daha önce hüküm altına alınan ecrimisil son dönemi olan 06.05.2010 tarihine kadar ki süre için 2.000 TL nin davalı idareden tahsiline karar verilmesi istemişler, ıslah ile toplam talep miktarını 18.169 TL ye artırmışlardır. Davalı, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, taşınmazın 05.04.2012 tarihine kadar davalı idare tarafından haklı bir gerekçeye dayanılmaksızın kullanıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ................’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı K.. M..nden harç alınmasına yer olmadığına,12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12297, Karar No: 2010/2406, Tarih: 04.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/12297 E.  ,  2010/2406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.11.2007 gün ve 2005/738-2007/631 sayılı kararı bozan Daire’nin 06.07.2009 gün ve 2008/3410-2009/8359 sayılı kararı aleyhinde davalılar tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin ortakları olup 1998, 2000 ve 2002 yıllarında yapılan genel kurullarda imtiyazlı paylar genel kurulunda karar alınmadan sermaye artırımı kararı alındığını, genel kurullarda müvekkillerinin yeni pay alma haklarının engellenmediğini ancak yönetim kurulunun TTK’nun 394. maddesinde düzenlenen pay sahiplerine verilecek senetlerin ihraç bedellerini gazetede ilan etmeden, pay sahiplerinin yeni pay alabilmelerini sağlamak için gerekli görülen 15 günlük süreye uyulmadan sermaye artırımını ticaret siciline tescil ettirerek müvekkillerinin yeni pay alma haklarının engellenip, sermaye artışı yapılarak, müvekkillerinin paylarının azaltıldığını ileri sürerek, müvekkili ...’nın %47,5 olan hissesinden şimdilik fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 51 adet payın kendisine iadesi ile şirketteki payının 52 paya yükseltilmesini, müvekkili Selma’nın ise %2,5 olan hissesinin 1 pay kendisinde olduğu için 149 payın kendisine iadesi ile toplam 150 hisseye tamamlanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sermaye artırım kararlarının usulüne uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacılar vekilince temyiz edilen karar, Dairemizin 06.07.2009 tarihli kararında yazılı gerekçeyle davacılar yararına bozulmuştur.

Bu kez davalılar karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalıların HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalıların karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 172.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 04.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11386, Karar No: 2013/18917, Tarih: 19.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/11386 E.  ,  2013/18917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne ve müsadereye

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 19.03.2013 tarih ve 2012/6106 Esas, 2013/10604 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiş ise de, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.06.2013 tarih ve 7-2010/144700 sayılı itirazıyla, Dairemizin anılan bozma ilamının (1) nolu bendinin hükümden çıkarılması yönünde itirazda bulunulması nedeniyle yapılan incelemede,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden, 6352 sayılı yasa ile değişik CMK.nun 308/3.maddesi gözetilerek itirazın kabulü ile 19.03.2013 tarih ve 2012/6106 Esas, 2013/10604 Karar sayılı Dairemizin kararındaki (1) nolu bendin çıkarılarak, yeniden sair yönleri ile yapılan incelemede;

Hükmün gerekçesinde, suçta kullanılan araç için yakalanan sigaraların miktarı, taşıma şekli dikkate alınarak müsaderesine karar verildiği belirtildiği halde, hüküm fıkrasında, suçta kullanılan 06 FTY 69 plakalı aracın, müsadere koşulları oluşmadığından, müsaderesine yer olmadığına, sahibine iadesine karar verilerek kararda çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.09.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ..., hakkında Van 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.10.2009 gün ve 2008/56 E. 2009/393 K.sayılı kararıyla 5607 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan neticeten 365 gün hapis karşılığı 7300(yedibin üçyüz) TL adli para cezası ve 1000(bin) gün karşılığı 20.000(yirmi bin) TL adli para cezasına hükmedilmiştir.

Mahkeme, sanık hakkında asgari hadden ayrılarak ceza belirlerken TCK.nun "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ölçütlerden (a) bendinde yer alan "Suçun işleniş biçimi", (d) bendinde yer alan "Suç konusunun önem ve değeri", (e) bendinde yer alan "Meydana gelen zarar" ve (g) bendinde yer alan "Sanığın güttüğü amaç ve saik" ölçütlerini teşdit nedeni olarak göstermiştir.

Karar Sanık tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkeme, sanık hakkında asgari hadden ayrılarak ceza belirlerken TCK.nun "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen ölçütlerden (a) bendinde yer alan "Suçun işleniş biçimi", (d) bendinde yer alan "Suç konusunun önem ve değeri", (e) bendinde yer alan "Meydana gelen zarar" ve (g) bendinde yer alan "Sanığın güttüğü amaç ve saik" ölçütlerini teşdit nedeni olarak göstermiştir.

Karar Sanık tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyayı inceleyen Yargıtay Başsavcılığı düzenlediği 20.03.2012 gün ve 2010/144700 sayılı tebliğnamede; "İl merkezinde bir araç içinde gümrüklenmiş değeri 448 karton gümrük kaçağı olduğu iddia edilen sigarayı naklettiği esnada yakalanan sanık hakkında, suçun işleniş biçimi, suçun konusunun önemi ve değeri, meydana gelen zararın veya tehlikenin ağırlığı gözetilmeksizin "meydana gelen zararın ağırlığı ve suç konusunun önem ve değeri, sanığın güttüğü amaç ve saik.." gibi oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle teşdiden ceza tertip edilerek TCK.nun 61.maddesine aykırı davranılması, Yasaya aykırı bulunduğu" görüşüyle kararın bozulmasını talep etmiştir.

Dosyayı inceleyen Dairemiz Heyeti, 19.03.2013 tarihinde 2013/10604 K.sayılı kararla, mahkeme kararını iki nedenden dolayı bozmuştur. Birinci bozma nedeni isteme uygun olarak oyçokluğuyla, ikinci bozma nedeni ise oybirliğiyle kabul edilmiştir.

İtiraza konu oyçokluğu ile verilen bozma kararı gerekçesi şöyledir

"5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca alt ve üst sınırlar arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı ve failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı unsurları dikkate alınması gerekmekte olup, 448 karton sigarayı naklederken yakalanan sanık hakkında mahkemece temel cezanın ne şekilde belirlendiği temyiz denetimine imkan verecek şekilde karar yerinde açıklanıp tartışılmadan kanunda yer alan ibarelerin tekrarı ile alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi," şeklindedir.

Bozma kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tebliğnamedeki görüşün aksine bir görüşle 27.06.2013 tarihinde itirazda bulunmuştur. İtiraz yazısında yargılama süreci özetlendikten sonra cezanın Ceza Genel Kurulunun 15.05.2012 gün ve 166-191 sayılı kararının gerekçesinden alıntı yapılmıştır. Yazının sonunda, itiraz nedeni olarak şu görüşe yer verilmiştir:

"Bu halde sanıkta ele geçirilen 448 karton kaçak sigara için tayin edilen gümrüklenmiş değer 11.516.04 TL olup suçun konusunun önem ve değerini arttırdığı gibi meydana gelen kamu zararı ise ödenmeyen vergiler olan 10.476.06 TL olması ve yargılama süreci boyunca maddi gerçeğe ulaşma ve adaleti sağlama yolunda çaba harcayan, sanığı birebir gözlemleyen yerel mahkeme hakiminin belirlenen sınırlar içerisinde ceza tayininin yasal ve yeterli gerekçeyi içerdiği, oranlılık ilkesine uygun olduğu anlaşılmaktadır.

İtiraz, bozma kararını veren aynı heyet tarafından 19.10.2013 tarihinde incelenmiş ve oyçokluğu ile yerinde görülerek bu bozma nedeninin karardan çıkarılmasına karar verilmiştir. Sayın çoğunluğun bu kararına aşağıda açıklayacağım nedenlerle katılmıyorum.

İtiraz yerinde görülerek önceki kararda oyçokluğu ile kabul edilen bozma nedeninin karardan çıkarılmasına dair Sayın Çoğunluğun kararı, aşağıda açıklayacağım nedenlerle usul ve esas bakımından isabetli değildir.

Usul bakımından:

1-Yargıtay Başsavcılığının itirazının yerinde görülerek önceki bozma kararının Sayın Çoğunluk tarafından değiştirilmesinin usul ve pratik bakımından doğru olmadığı görüşündeyim.

Şöyle ki;

Ceza Dairelerinin kararlarına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının ilgili Daire tarafından incelenmesi müessesesi, 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. Maddesi ile 5271 sayılı CMK.nun 308 maddesine eklenen 2. ve 3. fıkralarla getirilmiştir. Bu düzenleme, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun geçici 3. maddesi ile yürülükte bulunan 440. maddesinde düzenlenen "karar düzeltilmesi" müesseseine benzer bir düzenlemedir. Sözü edilen HUMK.nundaki düzenlemede karar düzeltme nedenleri sınırlı olarak sayılmıştır. Sayılan bu nedenler dışında daire, kararında düzeltme yapamamaktadır. Örneğin tartışarak değerlendirdiği bir nedenin tekrar karar düzeltilmesi talebi olarak ileri sürülmesi halinde, bu nedeni tekrar tartışamamakta, bu nedenle kararını değiştirememekte ve talebin reddine karar vermektedir. Yargıtay Başsavcılığı itirazlarını da ilgili Ceza Dairelerinin bu kapsamda değerlendirmesi gerekir. Bu gereklilik,"yargı kararlarının güvenilirliği" ilkesinin bir sonucudur. Bu nedenle daire, itirazın ancak kararındaki maddi bir hataya, usul veya maddi bir kurala açık aykırılığa ya da dosyada mevcut olup karara etki edecek bir belgenin incelenmediğine yönelik olması gibi durumlarda kararını düzeltebilir. Bunun dışında özellikle de tartışıp değerlendirdiği bir konuda itiraz olması halinde, bu itirazı tekrar tartışamaz, tatışmamalıdır, böyle bir itirazı Ceza Genel Kuruluna göndermelidir.

Bu duruma göre Yargıtay Başsavcılığının itirazını aşağıdaki şekilde değerlendirmemiz gerekmektedir.

İtiraza konu kararda, mahkemenin sanık hakkında asgari hadden ayrılarak ceza verirken belirttiği kanuni sebeplerin somut olayda ne şekilde gerçekleştiğine ilişkin gerekçelerin gösterilmemesini bozma nedeni yapmıştır. Yargıtay Başsavcılığı ise itirazında sonuç olarak "... yerel mahkeme hakiminin belirlenen sınırlar içerisinde ceza tayininin yasal ve yeterli gerekçeyi içerdiği, oranlılık ilkesine uygun olduğu anlaşılmaktadır." şeklinde görüş ileri sürerek kararın hatalı olduğu ve kaldırılması gerektiği itirazında bulunmuştur.

Görüldüğü gibi Yargıtay Başsavcılığı itirazında, bozma kararında usul hükmüne veya kanunun bir hükmüne açık aykırılık olduğuna ya da maddi hata yapıldığına ilişkin bir neden ileri sürülmemektedir. İtirazda, emsal olarak bir CGK. kararına atıf yapılmakta ise de bu karar muhalefet tarafından müzakerede dile getirilmiştir, heyet tarafından bilinmektedir. Söz konusu karara konu olayın özellikleri somut olaydan farklıdır. Bu nedenle olayımıza emsal oluşturacak nitelikte değildir. Kaldı ki, CGK. Kararının, aşağıda belirteceğimiz gerekçesi, itiraz konusu bozma nedeninin haklı olduğunu ortaya koymaktadır. Sonuç olarak ve özü itibariyle itirazda, mahkemenin ceza tayininin somut olayın oluş ve özelliğine uygun olduğu ve bu nedenle gerekçenin yeterli olduğu ileri sürülmektedir. Bir başka ifade ile itirazda, Daire tarafından teşdit gerekçesinin yetersiz görülmesinin, olayın oluş ve özelliğinin hatalı değerlendirilmesinden kaynaklandığı iddia edilmektedir.

İtiraz konusu karar oyçokluğu ile verilmiştir. İtiraz nedeni muhalefet görüşünün aynısıdır. İtiraz konusu Sayın azınlık tarafından dosyanın müzakeresi sırasında dile getirilmiştir. Yapılan tartışma ve değerlendirmeler sonucunda Sayın muhalefetin bu görüşü, benim de içinde bulunduğum Sayın çoğunluk tarafından benimsenmemiş ve muhalefet görüşünün aksine bozma nedeni doğrultusunda vicdani kanıya varılmıştır. Bu durum karşısında, müzakerede çoğunluk tarafından benimsenmeyen muhalefet görüşünün haklı olduğunu ileri süren itiraz üzerine, önceki görüşün yeniden değerlendirilmesi, itiraz nedeninin (muhalefet görüşünün aynısıdır) kabul edilmesi, görüş ve oy değiştirilmesi, bu nedenle de kararın değiştirilmesi kanuna ve hukuka aykırı olacaktır. Bu şekilde karar değiştirmemin hukuki bir gerekçe ile izahı da mümkün olamayacaktır görüşündeyim. Bu nedenle itiraz daire tarafından kabul edilmemelidir. İtirazın yerinde olup omadığına Ceza Genel Kurulu karar vermelidir.

2-Öte yandan, bir an için bu karar değişikliğinin, kanuna ve hukuka aykırı olmadığı kabul edilse dahi yine de böyle bir karar değişikliğinden kaçınılmalıdır. Zira bu şekildeki karar değişikliği pratikte de çok ciddi sakıncalar doğuracaktır. Örneğin bu karar değişikliği, başta davanın tarafları olmak üzere kamuoyunda yanlış anlamalara ve değerlendirmelere neden olabilecektir. Hele muhalefetle verilmiş bir kararda Daire tarafından bu şekilde yapılan değişiklikte bu ihtimal daha da yüksektir. Bu durumda Adalete olan güven sarsılacak, saygı zedelenecektir.

İtiraz, öncelikle yukarıda açıkladığım gerekçeyle CGK.na gönderilmesi gerekirken Sayın Çoğunluk tarafından yerinde görülerek itiraz konusu bozma nedeninin karardan çıkarılması kararına katılmıyorum.

Esas bakımından:

Yargıtay Başsavcılığının esas bakımından itirazlarını dört başlık altında toplanmak mümkündür. Şöyle ki;

1-Kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerine göre suç konusunun önemi ve değerinin arttığına ilişkin itiraz,