muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/631, Karar No: 2016/349, Tarih: 11.10.2016

Üçüncü görüş ise, silah kime ait olursa olsun, kamu görevlisinin hukuk sisteminde silah kullanma yetkisi ile donatılıp donatılmadığına göre soruna yaklaşmakta; silah kullanma yetkisi olan kamu görevlisinin suçta kullandığı silah ister devlet malı, isterse kişisel silahı olsun 765 sayılı TCK'nun 281. (5237 Sayılı TCK'nun 266.) maddelerinin uygulanması gerektiğini kabul etmektedir. (Türk Ceza Kanunu Açıklaması, İsmail Malkoç, 2002, C.II. s.2313- Yaşar-Gökcan-Artuç, s.7809.)

Yargıtay; kamu görevlisinin kişisel (zati-beylik) silahı olup, görevi nedeniyle ruhsata bağlanmış bir silahın suçta kullanılması durumunda, TCK'nın 266. maddesinin (765 S. TCK'nın 281. maddesi) uygulanıp uygulanamayacağı konusunda farklı kararlar vermiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 765 sayılı TCK'nun yürürlük döneminde verdiği kararlarında; suçta kullanılan silahın kamu görevlisine görevi nedeniyle verilmiş olması durumunda zati (kişisel) silah olsa bile 765 sayılı TCK'nun 281. maddesinin uygulanması gerektiği kabul edilmiş (4. Ceza Dairesi 08.05.2002 tarih ve 5585-8168; 16.03.1999 tarih ve 1892-2823 sayılı kararları), görev nedeniyle verilmeyen ancak görev nedeniyle ruhsata bağlanmış kişisel silahla suç işlenmesi durumunda 765 sayılı TCK'nun 281. maddesinin uygulanamayacağı kabul edilmiş (4. Ceza Dairesi, 30.09.1992 tarih ve 4589-5878; 08.03.1990 tarih ve 730-1256 sayılı kararları)

5237 sayılı Kanunun yürürlük döneminde vermiş olduğu kararlarda suçta kullanılan silahın zati (kişisel) demirbaş silah olması durumunda 266. maddesinin uygulanamayacağını kabul etmiştir. (4. Ceza Dairesi 3.12.2007 tarih ve 6083-10242 sayılı kararı)

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 765 sayılı TCK'nun yürürlük döneminde vermiş olduğu kararlarında; görev nedeniyle taşıma izni verilen silah, zati silah olsa bile suçta kullanılması durumunda 765 sayılı TCK'nun 281. maddesinin uygulanması gerektiği kabul edilmiştir. (1. Ceza Dairesi, 17.4.2002 tarih ve 4646-1454; 20.12.2002 tarih ve 3821-4840; 29.3.2002 tarih ve 4540-1061; 22.12.2003 tarih ve 3282-3255 sayılı kararları) Bu dairenin 5237 sayılı TCK'nun yürürlük döneminde vermiş olduğu 3.5.2010 tarih ve 1440-3190; 18.10.2012 tarih ve 1412-7778; 26.01.2014 tarih ve 2342-64 sayılı ilamlarında bu uygulama sürdürülmüştür.

8. Ceza Dairesinin 29.05.2013 tarih ve 36522-16443 sayılı ilamında, polis memuru olup kendisine satılmış silahı ile suç işleyen sanığın suçta kullandığı silahın zoralımına karar verilmiş ve hakkında TCK'nun 266. maddesinin uygulanmaması eleştiri konusu yapılmış ve Yargıtay 1 ve 8. Ceza Daireleri üçüncü görüşü benimsemişlerdir.

Görüldüğü gibi tartışmalı olan bu konuda Yargıtay Dairelerinin görüşleri farklı olduğu gibi, 765 Sayılı TCK'nun yürürlük döneminde verilmiş Yargıtay Ceza Kurulu kararlarında da farklı sonuçlara ulaşılmıştır.

Görüldüğü gibi tartışmalı olan bu konuda Yargıtay Dairelerinin görüşleri farklı olduğu gibi, 765 Sayılı TCK'nun yürürlük döneminde verilmiş Yargıtay Ceza Kurulu kararlarında da farklı sonuçlara ulaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1992 tarih ve 286-309 sayılı kararında; 17.03.1989 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Emniyet Hizmetleri Sınıfı Personeline Görevlerinde Kullanılmak Üzere Bedeli Mukabili Zati Demirbaş Tabanca Satışına Dair Yönetmenliğin 3. madde 1. bendinde yer alan ’zati demirbaş tabanca’ tanımına 10. maddede yer alan devir yasağına dayalı olarak, bu nitelikteki bir silahla suç işlenmesi durumunda 765 sayılı TCK'nun 281. maddesinin uygulanması gerektiği edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2004 tarih ve 13-47 sayılı kararında ise; Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Yönetmeliğin 8/b-1. maddesindeki hükme dayalı olarak, mahalle muhtarı sanığın kendisinin aldığı ve ruhsata bağlanan silahla suç işlediği, silahın görev nedeniyle verilmiş silah olmadığı belirtilerek TCK'nun 281. maddesinin uygulanamayacağına karar verilmiştir.

Zoralımla ilgili olan ancak ‘zati demirbaş tabanca’ tanımlanmasını ayrıntılarıyla yapan Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.09.2002 tarih ve 116- 245 sayılı ilamında da; ‘6136 Sayılı Kanunun 4534 sayılı Kanun ile değişik Ek 8. maddesi, bu Kanunun Ek 8 ve 9. maddelerine göre hazırlanan Emniyet Hizmetleri Sınıfı Personeline Görevlerinde Kullanmak Üzere Bedeli Mukabili Zati Demirbaş Tabanca Satımına Dair Yönetmeliğin 3. maddesinin (f) bendi, 1.6.1991 günlü Resmi Gazetede yayınlanıp Bakanlar Kurulunun 2.12.1999 tarih 99/13749 sayılı Kararı ile değiştirilen ve 29.12.1999 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak değiştirilen Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Yönetmeliğin 2. maddesinin (n) bendinde yer alan zati demirbaş tanımlanmasına dayanılarak; bu Yönetmeliğin ilk halinde var olan 72 ila 84. maddelerinin yürürlükten kaldırılmış olmasına karşın, zati demirbaş tabancaların personelin memuriyeti süresince Devlet malı sayılmalarına son verilmiş olmasına karşın, görevde kullanılma koşulunun bulunduğu kabul edilmiştir’

Bu Yönetmelik hükmü halen yürürlükte bulunmaktadır.

Bu açıklamalar göz önüne alınarak TCK’nun 266. maddesinin değerlendirilmesi gerekmektedir. Maddede ‘Görevi gereği elinde bulundurduğu araç ve gereçleri bir suçun işlenmesi sırasında kullanan...’ hükmüne yer verilmiştir. Burada yasa koyucu ağırlaştırıcı nedenin uygulanması açısından araç ve gerecin kime ait olduğu üzerinde durmamış, maddede kullanılan ‘görevi gereği olarak elinde bulundurduğu’ sözcüklerinden de anlaşıldığı gibi, kamu görevlisi olan sanığın suçta kullandığı araç ve gereci (somut olayda tabancayı) görev gereği elde bulundurmasını yeterli görmüştür.

Suçta kullanılan silah İzmir Kriminal Polis Laboratuvarının 01.08.2008 tarih ve BCS-2008/4064 sayılı Ekspertiz Raporunda belirtildiği gibi sağ yan yüzeyinde 'T.C Ordusu 1948' ibaresi bulunan Kırıkkale marka '12043' numaralı tabancadır.

Bu silah Sahil Güvenlik Komutanlığı Ege Deniz Bölge Komutanlığının 21.08.2008 tarih ve 7200-68-08 sayılı yanıt yazısında belirtildiği gibi Top.Kd. Bçvş. (sanık) ...'un beylik silahıdır.

Beylik silah kavramı ile amaçlanan, Sahil Güvenlik Komutanlığında görevli Top. Kd. Bçvş. olan ve kolluk (kamu) görevlisi sıfatını taşıyıp, görevi ile ilgili silah taşıma ve kullanma yetkisi olan sanığa, görevi (memuriyet) süresince taşımak ve görevlerinde kullanmak üzere satılıp, emekli olduğunda kendisine ait kişisel silah olarak ayrıca ruhsata bağlanacak Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Yönetmeliğin 2. maddesinin (n) bendi kapsamındaki ‘zati demirbaş tabancadır’ ve görev süresinde devri mümkün değildir.

Bu silahı, sanığın yasanın kullandığı terimlerde ifade etmek gerekirse ‘görevi gereği olarak elinde bulundurduğu’ açıktır ve maddede bunun yeterli görülmesi silahın mülkiyeti ile ilgili bir hükme yer vermemiş olması göz önüne alındığında,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1992 tarih ve 286-309 sayılı kararında açıkça, 07.05.2002 tarih ve 4-116 E 245 K. sayılı kararında ‘zati demirbaş tabancaların görevde kullanılma koşulunun korunduğuna’ ilişkin dolaylı kabulleri de göz önüne alındığında

TCK'nun 266. maddesinin uygulanma koşullarının oluştuğunu kabul etmek gerekmektedir.

Bu nedenlerle bozma kararı yerinde görülmeyerek direnme kararı vermek gerektiği sonuç ve kanısına varıldığı” gerekçesiyle önceki hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.10.2014 gün ve 320792 sayılı “onama” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık Ziya Türk hakkında suç delillerini gizleme, yok etme veya değiştirme suçundan, sanık ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye düşürülmesi ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup, direnme kararının kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin nitelendirilmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle sanığın temyiz aşamasında ölmesi hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak çıkartılan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanığın direnme hükmünden sonra 06.06.2016 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak çıkartılan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanığın direnme hükmünden sonra 06.06.2016 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam olunacağı, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte müsadere ve yargılama giderine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre; kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi durumunda kovuşturma imkânının bulunmaması nedeniyle "kovuşturmaya yer olmadığına", kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise yerel mahkemece "davanın düşmesine" karar verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirmesi nedeniyle iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü, niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü, sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak, ölümden önce tahsil edilmiş olan para cezaları mirasçılara iade edilmeyecek buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) vasıtasıyla alınan güncel nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması gibi hallerde, ölümün kamu davasının düşmesini gerektiren bir neden olduğu göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz merciince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulması ve yerel mahkemece mahallinde yapılan araştırma sonucunda sanığın öldüğünün kesin olarak saptanmasından sonra düşme kararı verilmesi daha isabetli olacaktır.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak çıkarılan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanık ...'un direnme hükmünden sonra 06.06.2016 tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, ölümle ilgili mahallinde araştırma yapılarak karar verilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, sanık hakkındaki direnme hükmünün, gerekli araştırmanın mahallinde yapılıp ölümün yerel mahkemece tespiti ile sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nun 64 ve 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Karşıyaka 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2014 gün ve 191-313 sayılı direnme hükmünün, güncel nüfus kayıt örneğinde sanığın direnme kararından sonra 06.06.2016 tarihinde öldüğü bilgisinin yer alması karşısında, bu konuda gerekli araştırmanın mahallinde yapılarak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nun 64 ve 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.10.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26389, Karar No: 2013/26389, Tarih: 24.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/26389 E.  ,  2013/26389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar hakkında tayin olunan temel cezanın arttırılması esnasında 5237 sayılı TCK'nin 86-3-a maddesi yerine TCK'nin 86-3-e maddesinin yazılması yazıma ilişkin mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olması nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık müdafii ve sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5069, Karar No: 2024/6789, Tarih: 25.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5069 E.  ,  2024/6789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESi : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/570 Esas, 2023/788 Karar

HÜKÜM : Esastan Ret

İLK DERECE

MAHKEMESİ :Ankara 1. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2004 yılından bu yana yazılım geliştirme konusunda hizmet veren, alanında lider şirketlerden biri olduğunu, birçok banka ve kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşlarına hizmet verdiğini, müvekkili ile davalı arasında 01.08.2008 tarihinde Oda Bilgi Yönetim Sistemi Sözleşmesi’nin imzalandığını, bu sözleşme gereğince müvekkilinin davalı için bir yazılım oluşturmayı üstlendiğini, verilen hizmetin yazılımın bakım, onarım ve geliştirme hizmetlerini de kapsadığını, sözleşmenin 4. maddesinin son paragrafında yazılımın, içerik dosyaları ve kullanım koşullarının sözleşme ekinde yer alan ve sözleşmenin bir parçası olan “Kaynak Kod Teslim, Güvenlik ve İçerik Sorumluluk Protokolü” ile düzenleneceğinin belirtildiğini, bahsi geçen Protokol'ün 1. maddesi ile kaynak kodlarının ve dolayısıyla bilgisayar programının mülkiyetinin ve her türlü tasarruf yetkisinin esasen müvekkiline ait olduğunu, müvekkilinin kodları üzerindeki mülkiyet hakkını Sözleşme ve Protokol ile sınırlı olmak koşuluyla Oda’ya süreli ve bedeli karşılığında kullandırmayı kabul ve taahhüt ettiğini, sözleşmenin 7. maddesinde belirlendiği üzere, 3 yıl için 40.000,00 TL karşılığında davalı Oda için yazılım ve kaynak kodlarının oluşturulduğunu, oluşturulan yazılımın Oda’nın bütün muhasebe işlemlerini yapmaya, ürün kayıtlarını tutmaya, belgelendirmeleri yapmaya, eğitim ve etkinlikleri düzenlemeye, aidatları takip etmeye, toplu SMS ve e-postaları göndermeye yarayan fonksiyonel ve geniş kapsamlı bir yazılım olduğunu, yazılımın bakımı, onarımı ve geliştirilmesi hizmetlerinin davacı tarafından sunulduğunu, buna karşılık sözleşmenin 8. maddesi gereğince de davalı şirketin aylık ödeme yapmakla yükümlü olduğunu, sözleşmenin 9. maddesinde sözleşme süresinin 3 yıl olarak belirlendiğini (01.08.2008-01.08.2011) aynı madde ile sözleşme bitiminden üç ay önce tarafların bir araya gelerek projenin devam şartlarıyla ilgili olarak yeni sözleşme düzenleyeceklerinin belirlendiğini, tarafların bu madde uyarınca belirlenen süre zarfı içerisinde bir araya gelip yeni bir sözleşme düzenlememekle birlikte aralarındaki sözleşmeyi karşılıklı olarak devam ettirdiklerini, 2013 yılının Şubat ayında davalı Oda yetkililerinin, artık davacı ile çalışmak istemediklerini belirttiklerini, taraflar arasında yapılan toplantı neticesinde sözleşmenin sona erdiğine ilişkin karşılıklı mutabakata varıldığını, müvekkiline bakım, onarım ve geliştirme hizmetleri için yapılan en son ödemenin 2013 yılının Şubat ayında yapıldığını, 01.08.2011-01.08.2012 ve 01.08.2012- Şubat 2013 arasındaki dönemlere ilişkin davacı şirkete yazılım kullanım bedelinin ödenmediğini, sözleşmenin sona erdiği Şubat 2013 tarihinden tespit yapılan Ağustos 2017 tarihine kadar olan süreçte davalı tarafından, sözleşme sona erdirilmesine karşın, davacı yana ait yazılımın kullanıldığını tespit ettiklerini, davalı Oda ve şubeleri tarafından yazılımın kullanıldığını, sözleşmenin 9

.08.2011-01.08.2012 ve 01.08.2012- Şubat 2013 arasındaki dönemlere ilişkin davacı şirkete yazılım kullanım bedelinin ödenmediğini, sözleşmenin sona erdiği Şubat 2013 tarihinden tespit yapılan Ağustos 2017 tarihine kadar olan süreçte davalı tarafından, sözleşme sona erdirilmesine karşın, davacı yana ait yazılımın kullanıldığını tespit ettiklerini, davalı Oda ve şubeleri tarafından yazılımın kullanıldığını, sözleşmenin 9. maddesi uyarınca taraflar arasındaki sözleşmenin en az 3 yıl daha devam etmesi halinde (01.08.2011-01.08.2014 yılları arasında), yazılımın kullanımının devam edilmesi karşılığında 47.000,00 TL ödemenin öngörüldüğünü, bu bağlamda anılan süre ile 3 yıllık süre için öngörülen bedelin orantılanarak bulunan 24.805,00 TL’nin davacıya ödenmesi gerektiğini, davacı tarafından yazılan kodların ve oluşturulan yazılımın Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında eser niteliginde olduğunu, mülkiyet hakkının münhasıran davacıya ait bulunduğunu, yalnızca sözleşmede belirtilen koşullarda ve süre ile sınırlı olmak kaydı ile davalı Oda’nın söz konusu yazılımı kullanabileceğini, sözleşmenin bitmesinin ardından kaynak kodlarını davacı şirkete iade etmeyerek kullanıma devam edilmesinin mali ve manevi hak ihlaline sebebiyet verdiğini, bu bağlamda Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu 68. maddesi uyarınca sözleşmede belirlenen yazılım kullanım hedefi olan 47.000,00 TL’ nin üç katı tutarında tazminata hükmedilmesi gerektiğini, yine programının davacının izni olmaksızın değiştirilmesinin, FSEK kapsamında davacının manevi haklarına tecavüz niteliğinde olduğunu ileri sürerek sözleşmenin yürürlükte olduğu dönem bakımından, davalı Oda kullanımlarının sözleşme çerçevesinde 01.08.2011-01.08.2012 ve 01.08.2012- Şubat 2013 arasındaki kullanımları karşılığı, 3 yıl için kararlaştırılmış olan 47.000,00 TL’ye orantılanarak 19 aylık kullanım hedefi olan 24.805,00 TL’nin davacıya ödenmesine, sözleşme feshinden sonraki dönem bakımından, davalı ... ve uygulamalarının FSEK kapsamında mali ve manevi haklarını ihlal ettiğinin tespitini, tecavüz teşkil eden ... ve uygulamaların men ve reddini, mali ve manevi haklara tecavüzden ... zararın tazmini için yıllık olarak belirlenecek rayiç lisans bedelinin üç katı kadar tazminatın (şimdilik 70.000,00 TL olarak) ayrıca 50.000,00 TL manevi tazminatın mevduata uygulanacak en yüksek avans faizi ile birlikte davacıya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin Anayasa’ nın 135. maddesi doğrultusunda çıkarılan 6235 sayılı Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliği (TMMOB) Kanunu uyarınca kurulmuş, kamu tüzel kişiliği bulunan, kamu kurumu niteliğinde bir meslek kuruluşu olduğunu, bu bağlamda kurumsal bir hizmet sunduğu ve bu hizmetin süreklilik arz etmesi gerektiğini, dolayısıyla bu yapıya özgün bir bilgi sisteminin de sürekliliği olacak nitelikte olması gerektiğini, bu sebeple 3 yıllığına bir yazılım almasının davalıdan beklenemeyeceğini, davacı yanın objektif iyi niyet ve dürüstlük kurallarına aykırı davrandığını, bu sebeplerle davacının FSEK kapsamında korunamayacağını, 01.08.2008 tarihli sözleşme ve Kaynak Kod Teslim, Güvenlik ve İçerik Sorumluluk Protokolü hükümlerinin doğru yorumlanması gerektiğini, davacı şirket ile yapılan sözleşmenin, davacı Oda’ ya özel bir bilgi yönetim yazılımı kurgulanması, üretilmesi, uygulanması, güncellenmesi ve ilgililerin eğitilmesine ilişkin olduğunu, davalı Oda’nın bu amaçla bedeli karşılığında yalnızca kendisinin kullanacağı, kendisine özel bir program tasarlattığını ve bu program için belli süreliğine geliştirme ve bakım hizmeti aldığını, sözleşmenin 1. ve 4. maddeleri incelendiğinde bu durumun ortaya çıktığını, davacı yanın iddia ettiği üzere sözleşmede, Kaynak Kod Teslim, Güvenlik ve İçerik Sorumluluk Protokolünün hiçbir maddesinde söz konusu bilgi yönetim sisteminin davalı tarafından 3 yıl gibi bir süre ile sınırlandırıldığına ilişkin bir düzenleme bulunmadığını ve kullanım bedeli olarak herhangi bir bedel belirlenmediğini, 3 yıllık sürenin davacı tarafından geçerlilik süresi olarak iddia ve ifade edilmesine karşın sözleşmenin 9. maddesi uyarınca bu sürenin geçerlilik süresi olarak düzenlendiğini, söz konusu sözleşmenin Oda için bir program yapılıp teslim edilmesi işi ile sözleşme süresinin bitimine kadar bu programa ilişkin kesintisiz bakım, onarım ve geliştirme desteği verilmesine ilişkin olduğunu, bahsi geçen 3 yıllık sürenin de programın tesliminin akabindeki onarım ve geliştirme işlemlerine ilişkin bir süre olduğunu, sözleşmenin 9. maddesi uyarınca sözleşmenin en az 3 yıl yenilenmesi durumunda davacının kaynak kodlarını 01.08 2014 yılından itibaren davalı ile paylaşacağı ya da herhangi bir tarihte KDV dahil 47

. maddesi uyarınca sözleşmenin en az 3 yıl yenilenmesi durumunda davacının kaynak kodlarını 01.08 2014 yılından itibaren davalı ile paylaşacağı ya da herhangi bir tarihte KDV dahil 47.000,00 TL karşılığında davalı Oda ile paylaşacağını taahhüt ettiğini, davacı yanın iddialarının yerinde olmadığını, 2013 yılı Şubat ayına kadar sözleşmede öngörülen şartlarda sözlü anlaşmaya dayalı olarak aylık ücretler ödenmeye devam edildiğini, Şubat ayında ise davalı Oda tarafından talep edilen onarım ve düzeltme isteklerinin karşılıksız kaldığını, bunun akabinde sözleşmeyi uzatmak maksadı ile başlayan görüşmelerin, sözlü olarak devam etmekte olan sözleşmenin davacı yanca tek taraflı fesih iradesi neticesinde son bulduğunu, davacı yanın sözleşmenin sona ermesine ilişkin karşılıklı mutabakata varıldığı iddiasının yerinde olmadığını, tek taraflı fesih iradesinin ise, sözleşmenin uzaması halinde kaynak kodlarının davalı Oda ile ücretsiz paylaşma taahhüdünü yerine getirmesi gereken sürenin dolmasına yakın olmasının objektif iyi niyet kurallarınıa aykırılık teşkil ettiğini ve yazılım ile ilgili verilmesi gereken teknik desteğin kesildiğini, davacı şirket tarafından 14.04.2013 tarihinde programın kaynak kodlarının davalıya satılması ile ilgili olarak sözleşmede öngörülen 47.000,00 TL'lik bedelin üzerinde 83.050,00 TL'lik bir teklif verildiğini, akabinde davacı şirketçe 15.05.2013 tarihinde düzenlenen ihtarname ile 14.04.2013 tarihli tekliflerini geri çektiklerinin bildirildiğini, anılan sözleşme hükümleri ve belirtilen sebepler ışığında ücüncü kişilerce haksız bir kullanımın söz konusu olmadığını, davacı tarafça öne sürülen ikrar iddialarını kabul etmediklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.