muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/30820, Karar No: 2015/4959, Tarih: 06.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/30820 E.  ,  2015/4959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçlunun icra mahkemesine yaptığı başvuruda, Çerkezköy İcra Dairesi'nin yetkili olduğunu ileri sürerek, yetkiye itiraz ettiği, mahkemece davanın kabulüne, davacı tarafın yetki itirazında belirttiği yerin yetkisiz olması nedeniyle davalı tarafın yetki itirazında belirttiği Küçükçekmece İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğundan bahisle yetkili icra müdürlüğünün Küçükçekmece İcra Müdürlüğü olarak belirlenmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi atfıyla aynı Kanun'un yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı yer icra dairesi de yetkilidir.

Buna göre, bonoya dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. 6. md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde (6102 Sayılı TTK'nun 777/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, ödeme yeri olarak tanzim yeri kabul edilir) (HMK. 10. md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca bononun tanzim edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

Öte yandan, HMK'nun 19/2. maddesine göre yetki itirazında bulunanın yetkili icra dairesini doğru olarak göstermesi gerekir. Aksi halde geçerli bir yetki itirazının varlığından söz edilemez.

Somut olayda, takip dayanağı bononun tanzim yeri Küçükçekmece'dir. Borçlu itiraz dilekçesinde yetkili yer Küçükçekmece İcra Müdürlüğü olmasına rağmen, Çerkezköy İcra Müdürlüğü'nü göstermiştir. Bu nedenle yetkili yer doğru olarak gösterilmediğinden yetki itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi doğru değil ise de alacaklının temyizi olmadığından yanılgılı bu değerlendirme bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), alınması gereken 27,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1241, Karar No: 2016/3389, Tarih: 29.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/1241 E.  ,  2016/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ...Mahallesi 1046 ada 709 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 18.10.2015 tarihli geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

Buna göre;

1-Dava konusu taşınmazın; kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 24.09.2013 tarihinden önce; imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması gibi hususlarının belediye başkanlığından,

2-Emsal taşınmazın (443 ada 729 parsel sayılı) ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

3-Emsal alınan 443 ada 729 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi olan 12.05.2011 tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığının, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Somut emsal alınarak incelenen 443 ada 729 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Getirtilerek alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve geri çevirme kararı gereğinin yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10981, Karar No: 2021/9888, Tarih: 12.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/10981 E.  ,  2021/9888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile 19/04/2013 tarihinde torf ve leonardit alımına ait sözleşme imzaladığını, sözleşme gereği üzerine düşen edimi yerine getirdiğini ancak davalının eksik ödeme yaptığını, bakiye alacağının ödenmesi için 24/10/2013 tarihinde davalıya yapılan müracaatın sonuçsuz kaldığını ileri sürerek; fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere, 5.000 TL'nin temerrüt tarihi olan 24/10/2013 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; dava konusu edilen alacağın, malın geç tesliminden kaynaklanan gecikme cezası bedelinin hak edişten kesilmesi neticesi olduğunu, sözleşme hükümleri gereğince yapmış olduğu kesintinin haklı nedene dayalı ve yerinde olup davacı şirketin bunu talep etmesinin tamamen haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; mevcut gecikmenin toplam 10 güne bağlı olduğu, 10 günlük gecikmenin her halukarda katlanılabilir bir zaman dilimi olabileceği kabul ve takdiri ile kesinti yapılan 5.000 TL'nin dava tarihindeki yasal faizi ile birlikte davalı yandan alınıp davacı yana verilmesine dair verilen karar, davalı tarafın temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 26/04/2018 tarihli ve 2015/32868 Esas 2018/5121 Karar sayılı kararıyla; mahkemece sözleşme hükümleri değerlendirilmeden, 10 günlük gecikmenin her halukarda katlanılabilir bir zaman dilimi olabileceği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verildiği ancak davalının kesilen gecikme cezasının sözleşme hükümlerine dayandığını savunduğu, buna göre, mahkemece, sözleşme hükümlerine göre gecikme cezası koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; mevcut gecikmenin toplam 10 güne bağlı olduğu, 10 günlük gecikmenin her halukarda katlanılabilir bir zaman dilimi olabileceği kabul ve takdiri ile kesinti yapılan 5.000 TL'nin dava tarihindeki yasal faizi ile birlikte davalı yandan alınıp davacı yana verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 19/04/2013 tarihinde torf ve leonardit alımına ait sözleşme hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Malın geç teslimi nedeniyle, davalı tarafından davacının hakedişinden gecikme cezası bedeli kesilere ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davalı tarafından bu şekilde tahsil edilen gecikme cezasının haklı nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Taraflar arasında 19/04/2013 tarihinde torf ve leonardit alımına ait sözleşme hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Malın geç teslimi nedeniyle, davalı tarafından davacının hakedişinden gecikme cezası bedeli kesilere ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davalı tarafından bu şekilde tahsil edilen gecikme cezasının haklı nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Sözleşmenin 10.3.1. maddesinde; "Teslimat sözleşmenin imzalanmasını müteakip 30 (Otuz) gün içerisinde gerçekleştinlecektir.";

34.1. maddesinde; "İdare tarafından, bu sözleşmede belirtilen süre uzatımı halleri hariç, Yüklenicinin, sözleşmeye uygun olarak malı veya malları süresinde teslim etmemesi halinde 10 gün süreli yazılı ihtar yapılarak gecikme cezası uygulanır.";

34.2. maddesinde; "Yüklenicinin, sözleşmeye uygun olarak malı süresinde teslim etmemesi halinde, gecikilen her takvim günü için sözleşme bedelinin % 0,5 oranında gecikme cezası uygulanır." düzenlemeleri yer almaktadır.

Açıklanan bu sözleşme hükümlerinden, gecikme cezası uygulanabilmesi için davalı tarafından ihtar çekilmesi gerektiği sonucuna varılmaktadır. Davalı tarafından, malın teslimine ilişkin davacıya gönderilmiş yazılı bir ihtar bulunmadığına göre, malın geç teslim edilmesinden dolayı gecikme cezası uygulanması doğru değildir.

Mahkemece, davanın bu nedenle kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmiş olması doğru değil ise de, karar sonucu itibariyle doğru olduğundan gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/9 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA, 256 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 12/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6151, Karar No: 2014/11275, Tarih: 24.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/6151 E.  ,  2014/11275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, ayçiçeği, kuru fasülye ve şeker pancarının 2013 yılı itibariyle sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi ile ortalama toptan satış fiyatına ve ürünlerin dekar başına ayrıntılı üretim giderine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/28472, Karar No: 2010/27613, Tarih: 06.10.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/28472 E.  ,  2010/27613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit Yaralama ve hakaret suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama . sırasında, sanığın 18 yaşından küçük olduğu ve Hâkimler Savcılar Yüksek Kurulunun 03/11/2008 tarihli ve 373 sayılı kararı ile Kayseri Çocuk Mahkemesinin faaliyete geçmesi sebebiyle yargılamanın Kayseri Çocuk Mahkemesinde yapılması gerektiğinden mahkemenin görevsizliğine dair, (DEVELİ) Sulh Ceza Mahkemesinin 16/12/2008 tarihli ve 2008/317-467 sayılı kararını müteakiben, Kayseri Çocuk Mahkemesinin yetki ve görev alanının Kayseri Merkez ilçe sınırları olduğundan bahisle Kayseri Çocuk Mahkemesinin 05/04/2009 tarihli ve 2009/361-274 sayılı görevsizlik kararı üzerine, oluşan olumsuz görev uyuşmazlığında, Develi Sulh Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına dair Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2009 tarihli ve 2009/766 müteferrik sayılı kararından sonra, aynı gerekçeyle mahkemenin görevsizliğine ilişkin, Develi Sulh Ceza Mahkemesinin 17/11/2009 tarihli, 2009/179-215 sayılı kararı ile Kayseri Çocuk Mahkemesinin 30/12/2009 tarihli, 2009/1074 sayılı görevsizlik kararı üzerine oluşan olumsuz görev uyuşmazlığında, Develi Sulh Ceza Mahkemesinin anılan görevsizlik kararının kaldırılmasına dair, Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/01/2010 tarihli, 2010/178 müteferrik sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 18/07/2010 gün ve 2010/8922/47511 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/08/2010 gün ve 2010/180421 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1) 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 25/1. maddesinde "Çocuk Mahkemesi, tek hâkimden oluşur. Bu mahkemeler her il merkezinde kurulur. Ayrıca bölgelerin coğrafi durumları ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak belirlenen ilçelerde Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun olumlu görüşü alınarak kurulabilir" ile anılan Kanun'un 27/1. maddesindeki "Çocuk Mahkemelerinin yargı çevresi kurulduğu il ve ilçe mülki sınırlarıyla belirlenir" şeklindeki düzenlemelerden, il çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin il mülki sınırları ile belirlendiği, ilin mülki sınırlarının il ve ilçeleri kapsayan idari sınırları ihtiva ettiği, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun da Kayseri Çocuk Mahkemesinin yargı alanındaki sınırlarını değiştirdiğine veya daralttığına ilişkin herhangi bir kararın da bulunmadığı gözetilmeden Kayseri Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılması yerine yazılı şekildeki gerekçeyle Develi Sulh Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasında,

2) Basit yaralama ve hakaret suçlarından sanık ...'m yargılaması sırasında Develi Sulh Ceza ve Kayseri Çocuk Mahkemeleri arasında meydana gelen olumsuz görev uyuşmazlığında, Develi Sulh Ceza Mahkemesinin 16/12/2008 tarihli, 2008/317-467 sayılı görevsizlik kararının kaldırılmasına ilişkin mercii Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/06/2009 tarihli ve 2009/766 müteferrik sayılı kararının kesin nitelikte bulunduğu, mercii mahkeme kararının hukuken ortadan kaldırılmadan Develi Sulh Ceza Mahkemesince aynı gerekçe ile yeniden verilen görevsizlik kararı verilemeyeceği, dolayısıyla Develi Sulh Ceza Mahkemesince sonradan verilen 17/11/2009 tarihli, 2009/179-215 sayılı görevsizlik kararının anılan sebeple hukuka aykırı olduğunun gözetilmemesinde,

İsabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 27.maddesinin 1.fıkrasında, çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırlarıyla belirleneceği düzenlenmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise, çocuk ağır ceza mahkemeleri yönünden farklı bir düzenleme yapılıp, bu mahkemelerin yargı çevresinin, bulundukları il merkezi ve ilçeler ile bunlara adli yönden bağlanan ilçelerin idari sınırları olduğu hükme bağlanmış, bu şekilde çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresi farklı düzenlemelere tabi tutulmuştur. Çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırlarıyla

belirlenmesi karşısında, il merkezi veya ilçe merkeziyle sınırlı yargı çevresine sahip bulunduklarında tereddüt bulunmamaktadır. Aksi halde çocuk ağır ceza mahkemeleri için ayrı bir düzenleme yapılmasının bir anlamı olmayacaktır. Yasada ayrı ayrı düzenleme yapıldığı halde, çocuk ağır ceza mahkemeleri için öngörülen yargı çevresinin çocuk mahkemeleri için de geçerli olduğundan sözedilemez. Anılan maddenin 3.fıkrasında ise coğrafi durum ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresinin belirlenmesine veya değiştirilmesine Adalet Bakanlığının önerisi üzerine Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nca karar verileceğinin düzenlenmesi ve Kayseri Çocuk Mahkemesinin yargı çevresini genişleten herhangi bir kurul kararı da bulunmaması karşısında, yargı çevresinin ilçeleri de kapsayacağı şeklinde yorum yapılması mümkün bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Kayseri Çocuk Mahkemesinin görevsizlik kararındaki gerekçede isabetsizlik bulunmadığından, görev uyuşmazlığını çözümleyen (KAYSERİ) 1.Ağır Ceza Mahkemesince, Develi Sulh Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmesi yerinde görülmekle, (KAYSERİ) 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 26.01.2010 gün ve 2010/178 D.İş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 06.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5697, Karar No: 2014/7605, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5697 E.  ,  2014/7605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Maaşın en son tahsil edildiği tarihin 01.10.2008 olduğu ve dolandırıcılık suçunun işlendiği tarihin de menfaatin elde edildiği 01.10.2008 olacağı gözetilerek; gerekçeli karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihinin mahallinde 01.10.2008 olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 09/12/2002 tarihinde anlaşmalı olarak eşinden boşandığı, ancak boşandığı eşi ile aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.