muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2637, Karar No: 2018/14782, Tarih: 18.09.2018

**4. Ceza Dairesi         2018/2637 E.  ,  2018/14782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozma üzerine, Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın suçlamayı kabul etmediği olayda, müştekinin aşamalardaki beyanlarında, iddianameye konu tehdit eylemini ayrıntılı şekilde anlatmadığı gibi, ismini verdiği kişilerin dolandırıcılık suçlamasına ilişkin şahitliklerinden bahsederek, tehdit eyleminin gerçekleştiği esnada yanında aynı tanıkların olduğundan sözetmediği, yine soruşturma aşamasında beyanı bulunan tanık ....’in, sanıkla ilgili dolandırıcılık suçlamasına ilişkin anlatımının bulunup, tehdit suçlamasına ilişkin beyanının olmamasına rağmen, kovuşturma aşamasında, öğretmenevinde bulundukları sırada, sanığın telefonda müştekiyi tehdit ettiğini söylemesi ve mahkemece bu farklılıkların tanığa hatırlatılarak çelişkilerin giderilmemesi, soruşturma aşamasında beyanı bulunmayan diğer tanık ...’in ise parkta oturdukları esnada telefonla tehdit olayının yaşandığını beyan etmesi, yine adı geçen tanıkların da, sanıkla benzer sebeplerden dolayı dava ve husumetlerinin bulunması karşısında, ifadeler arasındaki farklılıklar giderilmeye çalışıldıktan ve hangi beyana hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklandıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeyerek eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5292, Karar No: 2015/8525, Tarih: 16.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/5292 E.  ,  2015/8525 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayet eden borçlu belediye vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; belediyenin T.C. ...Bankası ... Şubesi'nde bulunan yapı denetim hesabına haciz konulduğunu, hesaptaki paranın 4708 sayılı Yapı Denetim Kanunu ile Yapı Denetimi Uygulama Usul ve Esasları Yönetmeliği'nin uygulanmasından doğan kanuni hizmet bedelleri olduğunun belirlendiğini, belediyeye ait hesabın niteliği gereğince haczedilemeyeceğini ve 5393 sayılı Yasa'nın 15/son maddesi gereğince de haciz konulamayacağını ve ayrıca yargılama sırasında yürürlüğe giren 6552 sayılı Yasa'nın Geçici 8. maddesi gereğince belediye mallarına haciz konulamayacağı gibi yürürlüğe girdiği tarihten itibaren uygulanan hacizlere ve devam eden takiplere uygulanacağını ileri sürerek söz konusu müvekkil belediye hesabı üzerindeki hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış alınan rapora göre de hesabın havuz hesabı niteliğinde olduğu anlaşıldığından ve her ne kadar 6552 sayılı Yasa gereğince belediye mallarının haczi mümkün değil ise de yapılan değişikliğin geçmişe yürümesinin mümkün olmadığı, kanun değişikliğinden önce başlamış olan icra takiplerine ve konulan hacizlere uygulanamayacağı gerekçesi ile şikayetin reddine karar verilmiştir. Hüküm borçlu vekilince temyiz edilmiştir.

11.09.2014 tarihli 29116 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanun'un 121. maddesi ile 5393 sayılı Belediye Kanunu 15. maddenin son fıkrasına "İcra Dairesi'nce haciz kararı alınmadan önce belediyeden borca yeter miktarda haczedilebilecek mal gösterilmesi istenir ve haciz işlemi sadece gösterilen bu mal üzerine uygulanır. On gün içinde yeterli mal beyan edilmemesi durumunda yapılacak haciz işlemi alacak miktarını aşacak veya kamu hizmetini aksatacak şekilde yapılamaz" hükmü eklenmiştir.

Yine aynı Yasa'nın 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 8. maddede “15'inci maddenin son fıkrası hükümleri, devam eden her türlü icra takipleri hakkında da uygulanır. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce yapılmış icra takipleri gereğince konulan tüm hacizler, söz konusu fıkra hükümleri dikkate alınarak kaldırılır." hükmü yer almaktadır.

Yine aynı Yasa'nın 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 8. maddede “15'inci maddenin son fıkrası hükümleri, devam eden her türlü icra takipleri hakkında da uygulanır. Bu maddenin yürürlük tarihinden önce yapılmış icra takipleri gereğince konulan tüm hacizler, söz konusu fıkra hükümleri dikkate alınarak kaldırılır." hükmü yer almaktadır.

Mahkemenin her ne kadar havuz hesabı değerlendirilmesi doğru ise de; şikayet dilekçesinde borçlu vekilince 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda 15. maddenin son fıkrasına göre ve yargılama aşamasında da 6552 sayılı Yasa gereği haczin kaldırılması talebinin olması dikkate alındığında anılan Yasa'nın 123. maddesi ile 5393 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 8. maddesinin "15'inci maddenin son fıkrası hükümleri, devam eden her türlü icra takipleri hakkında da uygulanır." hükmü gereğince de derdest icra dosyaları içinde uygulanacağından Mahkemece İcra Müdürlüğü'ne 6552 sayılı Kanun'un 121. maddesi ile 5393 sayılı Belediye Kanunu'nda 15. maddenin son fıkrasına eklenen hüküm gereğince işlem yapılması yönünde talimat verecek şekilde hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1010, Karar No: 2019/791, Tarih: 06.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/1010 E.  ,  2019/791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçu yönünden uyarlama talebinin kabulü ile çocuğun basit cinsel istismarı suçundan

mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden uyarlama talebinin reddi

İlk derece mahkemesince verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, lehe Kanunun belirlenmesine ilişkin verilen kararların Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2011 gün ve 66/96 sayılı ilamında da açıklandığı üzere 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98/1. maddesine göre verilmesi nedeniyle aynı Kanunun 101/3. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı anlaşıldığından, hükümlü müdafisinin temyiz istemi 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi hükmüne göre itiraz niteliğinde kabul edilip gerekli karar mahallinde merciince verilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine İADESİNE, 06.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5305, Karar No: 2020/4875, Tarih: 07.09.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/5305 E.  ,  2020/4875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde, tarafların müşterek malik oldukları 20 parça taşınmazı davacının erkek kardeşleri olan davalıların kullandığını, davacının kullanımına engel olduklarını belirterek ecrimisil talep etmiştir.

Davalılar usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamış, yargılama sırasında beyanlarında, davacının daha önce talepte bulunmadığını, bulunsaydı payını vereceklerini belirtmişlerdir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının uzun süreli kullanıma ses çıkarmaması ve ihtarname göndermemesi nedeniyle taraflar arasındaki ilişkinin ariyet akdi olduğu ve dava açılmakla ariyetin son bulduğu gerekçesiyle, davanın reddine dair verlen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil talebine ilişkindir.

Kural olarak paydaşlar arası ecrimisil taleplerinde, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemez. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlardan birisi, davaya konu ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yerlerden olması yahut taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halidir. Bu takdirde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; murisin ölümünden sonra taşınmazların erkek evlatlar tarafından kullanılmasına davacı tarafından uzun süre ses çıkarılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de; somut olayda, dava konusu taşınmazların bir kısmı fındık bahçesi, bir kısmı ise tarla olmakla birlikte fiilen fındık bahçesi, paydaşlar arası intifadan men şartının istisnasını oluşturmaktadır.

Paydaşlar arası usulüne uygun bir taksimin varlığı veya davacının paylaşıma muvafakati olduğu da kanıtlanamadığına göre, Mahkemece yapılması gereken; fiilen fındık bahçesi olan yerler hakkında intifadan mene gerek olmaksızın davacı paydaşın ecrimisil talep edebileceği gözönünde bulundurularak karar vermek olmalıdır.

Paydaşlar arası usulüne uygun bir taksimin varlığı veya davacının paylaşıma muvafakati olduğu da kanıtlanamadığına göre, Mahkemece yapılması gereken; fiilen fındık bahçesi olan yerler hakkında intifadan mene gerek olmaksızın davacı paydaşın ecrimisil talep edebileceği gözönünde bulundurularak karar vermek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

07.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8849, Karar No: 2014/3177, Tarih: 24.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8849 E.  ,  2014/3177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/06/2013

NUMARASI : 2011/169-2013/626

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi ve 1/3 oranında arsa maliki olan T. Y.. ile davalı yüklenici arasında 13.11.1992 tarih 35747 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme uyarınca davalı yüklenicinin arsa sahiplerine 3 bağımsız bölümün tamamı ile bir bağımsız bölümün 1/3 hissesini vermeyi taahhüt ettiğini, ancak davalının edimini yerine getirmediğini, inşaatı eksik bıraktığını, ek süreler talep ettiğini, taraflar arasında 10.08.1995 tarihinde ek sözleşme imzalandığını, bu sözleşmede gecikme halinde kira ve gecikme tazminatı hususu kararlaştırıldığını, davalının edimlerini yerine getirmemesi nedeni ile dava açma zarureti doğduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000,00 TL'nin faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, davacı vekili daha sonra davasını 150.000,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu, ek raporları ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve ek sözleşme imzalandığı, ek sözleşmede işin 30.01.1996 tarihinde bitirileceği aksi halde gecikilen her ay için arsa sahibine 16.500.000 TL kira ve gecikme tazminatı ile ayrıca Şubat 1995 tarihinden itibaren aylık 3.500.000 TL kira tazminatı ödeneceğinin kararlaştırıldığı, işin anahtar teslim şeklinde olmasına rağmen halen iskân izninin alınmadığı, bu nedenle teslimin sözkonusu olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-13.11.1992 tarihinde kendi adına asaleten ve davacıların murisi T. Y..'na vekaleten diğer arsa sahibi H. K.. ile davalı yüklenici H.. E.. arasında düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmıştır. Sözleşmede davacılar murisi T. Y.. ile H. K.. arsa sahibi, davalı ise yüklenicidir.

2-13.11.1992 tarihinde kendi adına asaleten ve davacıların murisi T. Y..'na vekaleten diğer arsa sahibi H. K.. ile davalı yüklenici H.. E.. arasında düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmıştır. Sözleşmede davacılar murisi T. Y.. ile H. K.. arsa sahibi, davalı ise yüklenicidir.

Sözleşmenin 1. maddesinde yapılacak inşaatın 3 tam ve bir bağımsız bölümün de 1/3 payı olmak üzere toplam 3+1/3 dairenin arsa sahiplerine ait olması kararlaştırılmıştır. 10.08.1995 tarihinde resmi şekle uygun olarak yapılan ek sözleşmede ise inşaatın 30.01.1996 tarihinde noksansız şekilde teslim edileceği aksi takdirde arsa sahiplerine her ay için “16.500.000 TL” nakten kira ve gecikme tazminatı ödeneceği, ayrıca Şubat 1995 tarihinden hesaplanarak “Aylık 3.500.000 TL” toplam mal sahibi daireleri için geçmiş aylar kira tazminatının da arsa sahiplerine ödeneceği kabul edilmiştir.

Yargılama sırasında; yapılan keşif ve alınan bilirkişi kurulu rapor ve ek raporu ile dava konusu binaya ait fotoğraflardan da saptandığı üzere inşaatın tamamlanmadığı, dolayısı ile yapı kullanım izin belgesinin bulunmadığı tesbit edilmiştir. Bu durumda davacıların arsa sahiplerinden sadece T.Y..'nun mirasçıları olduğu dikkate alınarak sözleşme uyarınca murislerine isabet etmesi gereken bağımsız bölüm sayısı belirlenerek, bu miktardaki bağımsız bölüme isabet edecek Şubat 1995 ile 30.01.1996 tarihleri arası aylık “3.500.000” TL'den isabet edecek miktar ile 30.01.1996 ile esasen dava tarihine kadar istenebilecek olduğu halde bilirkişinin 29.07.1998 tarihine kadar hesap yapması ve bu hesabın hükme esas alınmasına rağmen davacı tarafça temyize gelinmemesi nedeni ile davalı yüklenici yararına oluşan usuli kazanılmış hak dikkate alınarak 29.07.1998 tarih arası dönem için ise sözleşmede kararlaştırılan aylık 16.500.000 TL kira tazminatının Yargıtay'ın maktu gecikme tazminatları yönünden uygulanagelen (Yargıtay 15 Hukuk Dairesi'nin 15.04.2008 tarih ve 2008/774 E., 2008/2436 K. sayılı ve 06.12.2011 tarih, 2011/515 E., 2011/7200 K. Sayılı) içtihatları uyarınca hesaplattırılıp, bulunacak bedelin mevcut kararın arsa sahibi mirasçılarınca temyiz edilmemesi ve bu nedenle davalı yüklenici yararına oluşan usuli kazanılmış hak da gözden kaçırılmayarak hüküm tesisi gerekirken, yazılı şekilde sözleşme ve ek sözleşme kapsamına aykırı usul ve yasaya uygun olmayan şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nulu bentte açıklanan nedenlerle, davalı H.. E..'nin diğer temyiz itizarlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı H.. E..'nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10641, Karar No: 2012/12839, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/10641 E.  ,  2012/12839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan buğday ve samanı ile sivri biberin 2011 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verimine, ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına ortalama üretim giderine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorularak alınacak yazı cevabının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23659, Karar No: 2014/5960, Tarih: 17.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/23659 E.  ,  2014/5960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Isparta İş Mahkemesi

Tarihi : 17.07.2013

No : 2011/210-2013/337

Dava, davacının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı iddiasıyla kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti aksine Kurum işleminin iptali ve aylıkların yasal faiziyle tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı kesinleşen davacıya, yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 2009 yılında gerçekleştirilen işlemle kesildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiş olup, hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, adres hareketleri ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, özellikle Kurum Rapor’u öncesi döneme ilişkin seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, uyuşmazlık konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları adresleri yönünden anılan yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu dava yönünden ise; hak sahibi ile boşandığı eşinin fiili beraberliğinin ortaya konulmasına ilişkin olarak yargılamada ortaya çıkan çelişki ve belirsizliğin giderilmesi için, davacı ve eski eşinin boşandıkları tarihten sonra ve düzenlenen Kurum Rapor’u öncesi dönem yönünden adreslerle ilgili Jandarma Komutanlığı ve Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, anılan yerlerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davalı ve boşandığı eşinin talep konusu dönemde verdikleri medula sisteminde kayıtlarda görülen adresleri ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri sorulmalı, eşlerin boşanma kararında, müşterek çocuklarının velayetinin anneye verildiği hususu göz önüne alınarak baba ile çocuk arasında kişisel ilişkinin nasıl kurulduğunun belirlenmesi ,kontrol memuru raporunun aksinin ispat edilip edilmediği hususu araştırılmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.