muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6715, Karar No: 2010/7220, Tarih: 23.09.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6715 E.  ,  2010/7220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Boyabat Asliye Hukuk ve Boyabat Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davacı ile davalılar arasındaki kira sözleşmesi ve anlaşmalardan kaynaklanan alacak ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesince, davacının davalılardan olan isteminin 5.133,00 TL olduğu, 1.500,00 TL manevi tazminatla ilgili talebin ... bırakıldığı belirtilmek suretiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesi ise, dava açıldıktan sonra kısmi feragat ve kısmi kabul veya benzeri durumların görev yönünden davayı etkilemeyeceğini, görevin dava konusunun dava tarihindeki değerine göre belirleneceğini bildirerek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Uyuşmazlık, alacak ve manevi tazminat iddiasından kaynaklanmakta olup, davacı dava dilekçesinde 5.133,00 TL alacak ile 1.500,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemiş, yargılama aşamasında, 1.500,00 TL manevi tazminat istemini ... terk ederek, isteminin 5.133,00 TL olduğunu belirtmiştir. Dava açıldıktan sonra bu şekilde dava ile ilgili bir bölüm isteğin ... bırakılması görevli mahkemenin belirlenmesi yönünden sonuca etkili değildir. Görevin dava dilekçesindeki istem esas alınmak suretiyle belirlenmesi gerekir. Bu durumda uyuşmazlığın Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 23.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23568, Karar No: 2020/9329, Tarih: 24.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/23568 E.  ,  2020/9329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin Özeti:

Davacı, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı ... Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre 4 saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az 15 dakika, 4 saatten fazla ve 7,5 saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük 7,5 saati aşan çalışmalar bakımından ise en az 1 saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada 7,5 saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği 7,5 saati aşan çalışmalar yönünden en az 1 saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az 1 saat, 11 saati aşan çalışmalarda ise en az 1,5 saat olarak verilmelidir.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda, 15.08.2008 tarihinden 2013 Haziran ayına kadar olan dönem yönünden, davacının haftanın 5 günü 08.30-20.30 saatleri arası ara dinlenmenin tenzili ile 10,5 saat, Cumartesi günleri ise 08.30-14.30 saatleri arası ara dinlenmenin tenzili ile 6 saat çalıştığı, haftalık çalışma süresinin toplam 58,5 saat, haftalık fazla çalışmasının ise 13,5 saat olduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı görülmektedir. Ne var ki, bilirkişi raporunda Cumartesi günleri için yapılan hesaplamada ara dinlenmenin tenzil edildiği belirtilmiş ise de, söz konusu döneme ilişkin Cumartesi günleri çalışmasında ... Kanununun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme süresi düşülmeksizin hesaplamaya gidilmesi hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında davacının asgari geçim indirimi alacağının ödenip ödenmediği konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının asgari geçim indirimi alacağının ödenip ödenmediği konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının imzasını içeren bordro dönemleri bakımından asgari geçim indirimi hesaplaması yapılmayacağı, imza içermeyen ve ödemeye ilişkin belge sunulmayan dönemler için hesaplama yapılacağı belirtilmiştir. Dosyada asgari geçim indirimi tahakkuku içeren ancak davacı imzasını içermeyen bordrolar mevcut olup, bu bordro dönemleri bakımından bankaya ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılmak suretiyle mahsup edilip edilmeyeceğinin düşünülmemesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4674, Karar No: 2006/6544, Tarih: 14.11.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/4674 E.  ,  2006/6544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı alacaklı tarafından, takip borçlusu davalı ...’nin 03.11.2004 tarihinde diğer davalı 3. kişiye yapmış olduğu 106 parsel sayılı taşınmazın devrine ilişkin tasarrufun İİK.nun 277 v.d. maddelerine göre iptâli için açılan dava mahkemece kabul edilerek yapılan tasarrufun ve davalı 3. kişi adına olan tapu kaydının iptâline karar verilmiş, karar davalı 3. kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Öncelikle, aciz belgesi iptâl davası için özel bir dava şartıdır. İptâl davasını elinde kesin (İİK. Md. 143-105/I) veya geçici (İİK. Md. 105/II) aciz vesikası bulunan alacaklı açabilir. Mahkemenin davacı alacaklının aciz belgesine sahip olup olmadığını kendiliğinden (re’sen) araştırması gerekir. Borç ödemeden aciz belgesi almadan iptâl davası açmış olan alacaklı sonradan aldığı aciz belgesini mahkemeye verirse bununla başlangıçtaki dava şartı noksanlığı ortadan kalkmış olacaktır. O halde mahkemece alacaklıya aciz belgesi ibraz etmesi için uygun bir süre verilmesi, bu süre içinde aciz belgesi ibraz edilirse davaya devam edilmesi, ibraz edilmezse davanın aciz belgesi (dava şartı) yokluğundan dolayı reddedilmesi gerekir. Mahkemece bu yön üzerinde hiç durulmamış olması bozma nedenidir.

Borçlunun kendi verdiği şeyin tasarrufun yapıldığı tarihteki değerine göre ivaz olarak pek aşağı bir fiyat (bedel) kabul ettiği tasarruflar bağışlama hükmünde olup iptâle tabidir (İİK. Md. 278/III-2). Somut olayda davalı borçlu, borcun doğumundan sonra maliki olduğu 106 parsel sayılı taşınmazı 03.11.2004 tarihinde tapuda 3 milyar TL. bedelle davalı 3. kişi Resmigül’e devretmiştir. Devredilen taşınmaz 15030 m2 miktarında ve zeytinlik vasfındadır. Mahkemece alınan 28.03.2006 tarihli bilirkişi raporu ile taşınmazın satış tarihi itibariyle gerçek değeri 60.120.000.000 TL. olarak belirlendiğinden bedeller arasında fahiş fark bulunduğu ortadadır. Tasarruf bu haliyle İİK. 278/III. maddesi uyarınca iptâle tabidir.

Ne var ki, davalı 3. kişi dava konusu taşınmazı emlak komisyoncusu aracılığı ile satın aldığını, satın aldıktan sonra imar ve ihya için birçok masraflar yaptığını, satış gerçek bir satış olup satış bedeli olarak davalı borçluya çek karşılığı ve banka aracılığı ile 60 milyar TL. ödeme yapıldığını ileri sürmüş emlak alım-satım komisyon sözleşmesine, banka kayıtlarına ve tanık beyanlarına delil olarak dayanmıştır. Dairemizin yerleşik uygulamasına göre üçüncü kişinin tapuda gösterilen satış bedeli dışında ödeme yapıldığına ilişkin savunması araştırılmalı ve ayrıca ödeme yapıldığı kanıtlandığı takdirde buna göre bedeller arasında fahiş fark bulunup bulunmadığı değerlendirilmelidir. Dosyaya sunulan banka hesap ekstresine göre 19.10.2004 keşide tarihli çek borçlu ...’nin kardeşi olduğu anlaşılan ...’ye ödenmiştir. 01.11.2004 tarihinde çek karşılığı yapılan ödeme de ilgili bankadan sorulup tesbit edilmek ve davalı üçüncü kişinin tüm delilleri nazara alınarak sonucuna göre bir karar verilmek üzere karar bozulmalıdır.

Kabul şekli açısından da: iptâle tabi tasarrufun konusunun taşınmaz olması halinde mahkemenin tasarrufun iptâline karar vermekle yetinmesi gerekirken üçüncü kişi adına olan tapu kaydının iptâline dair hüküm kurulmuş olması da usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı üçüncü kişi yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı ...’a geri verilmesine, 14.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21332, Karar No: 2014/5197, Tarih: 25.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/21332 E.  ,  2014/5197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların, gündüz vakti müştekiye ait eve açık olan kapıdan girdikleri, oturma odası içerisinde bulunan kilitli dolabın anahtarını sakladığı dolabın üzerinden haksız olarak ele geçirdikten sonra içerisinde ziynet eşyası ve para bulunan çantayı almaya teşebbüs ettiklerinin anlaşılması karşısında; eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesine girmesine rağmen, aynı Yasanın 142/1-b maddesi ile haklarında uygulama yapılması ve birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını ihlal etmeleri nedeniyle 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

2-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nın 326/2. maddesine aykırı biçimde “eşit şekilde tahsiline” biçiminde karar verilmesi,

2-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nın 326/2. maddesine aykırı biçimde “eşit şekilde tahsiline” biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısım çıkarılarak yerine, “Sanıkların, TCK’ nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına” cümlesi ile yine hükümden “yargılama giderinin eşit şekilde tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine “sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” sözcüklerinin yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1362, Karar No: 2013/18840, Tarih: 25.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1362 E.  ,  2013/18840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/09/2012 tarih ve 2011/657-2012/471 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların davalı şirketin ortakları olduğunu, şirket müdürlüğünü davalılardan ...'ın yürüttüğünü, 20.10.2011 tarihinde yaptığı görüşmede ortaklık payının % 25'den %0,625 oranına düşürüldüğünü öğrendiğini, oysa buna ilişkin herhangi bir karar alınmadığı, sorduğunda davalıların 10.08.2009 tarih ve 2009/2 sayılı kararı gönderdiklerini, bu karara göre anılan tarihte yapılan toplantıda sermaye artırımına gidilerek hisse oranlarının değiştirildiğini, ancak toplantının davacıya duyurulmadığını ileri sürerek,10.08.2009 tarihli ortaklar kurulu kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, sermaye arttırma kararı ile şirket ortaklarının pay oranlarının değişebildiğini ancak payların değerinin değişmediğini, sermaye artırımından önce davacıya ait pay değeri ne ise artırım sonrasında da aynı olduğunu, ortaklar kurulunun kararının 14.10.2009 tarihinde alındığı ve kararın 19.11.2009 tarih ve 7420 numaralı Ticaret Sicil Gazetesi'nde ilan olunduğunu, davanın süresinde açılmadığını, davalının bilinen adresine usulünce toplantı tebligatı gönderildiğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ... ve ... vekilleri husumet itirazında bulunmuşlardır.

Mahkemece, iptali istenilen toplantıya ilişkin çağrının usulünce yapıldığı, yine toplantının 31.07.2009 ve kararın 19.11.2009 tarihlerinde usulünce ilan edildiği, davanın TTK 381. maddesi gereğince süresinde açılmadığı, sermaye artırım kararının ekonomik açıdan şirket için yerinde bir karar olup davacının payı açısından bir zararın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5222, Karar No: 2014/30296, Tarih: 03.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/5222 E.  ,  2014/30296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin saat 05:00 sıralarında uyanması üzerine ikametinde tanımadığı sanık ve arkadaşını gördüğünü beyan etmesi karşısında, sanık hakkında birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığını ihlal suçundan zamanaşımı sürei içerisinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'nın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20294, Karar No: 2009/110, Tarih: 19.01.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/20294 E.  ,  2009/110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01.07.2003-01.02.2007 tarihleri arası tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının, 01.07.2003-01.02.2007 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 01.07.2003-01.02.2007 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının, 01.07.2003-01.02.2007 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 01.07.2003-01.02.2007 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 23.01.2007 tarihinde Merkez Meram Ziraat Odasına kayıt olduğu, davacıdan ilk prim kesintisinin 15.06.2003 tarihinde yapıldığı,ayrıca 15.01.2004 tarihinde de tarım ... prim kesintisi yapıldığı 2005,2006,2007 yıllarında tarım ... kesintisi yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının tarım ... sigortalılık başlangıcının 01.07.2003 olarak kabulü ile 01.07.2003-31.12.2004 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine ilişkin hüküm yerinde ise de,bu dönemler dışında tevkifat kesintisine ilişkin belgenin dosyada bulunmadığı ve tarımsal faaliyetin kanıtlanmadığı 01.01.2005-01.02.2007 tarihleri arasına yönelik istemin kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.bendinin silinerek, yerine, “Davanın kısmen kabulü ile, davacının ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 15.06.2003 tarihini takip eden aybaşı olan 01.07.2003 ile 31.12.2004 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında ... tarım sigortalı sayılması gerektiğinin tespitine” tarih ve sözcüklerinin yazılmasına,hüküm fıkrasına,“ 500,00YTL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı kuruma verilmesine” rakam ve sözcüklerinin bir bend olarak eklenmesine, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 19.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5811, Karar No: 2022/10840, Tarih: 21.09.2022

**5. Ceza Dairesi         2022/5811 E.  ,  2022/10840 K.**

**"İçtihat Metni"**

Askeri Ceza Kanununa muhalefet suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Kahramanmaraş 3. Asliye Ceza Mahkemesiyle Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İnceleme konusu olayda yetki ihtilafı meydana getiren Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen kararın, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleriyle Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan ve yargı çevreleri belirlenen bölge adliye mahkemelerinin tüm yurtta göreve başlama tarihi olan 20/07/2016 tarihinden sonraya ait olmasına ve anılan Yasanın 37/2. maddesi gereğince "yargı çevresi içerisinde bulunan adli yargı ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek" hususunun da bulunması göre;

Aynı Bölge Adliye Mahkemesi yargı çevresinde bulunan Kahramanmaraş 3. Asliye Ceza Mahkemesi ile Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında meydana gelen olumsuz yetki uyuşmazlığının çözüm yeri CMK'nin 17. maddesi uyarınca ortak yüksek görevli Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi ceza dairesi olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 21/09/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.