muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25074, Karar No: 2014/4457, Tarih: 11.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/25074 E.  ,  2014/4457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun "Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere ...Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 31.05.2010 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 30.12.2010 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, açıklanan bu gerekçelerle; Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru bulunan beraat hükmünün ONANMASINA, 11.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12766, Karar No: 2012/12814, Tarih: 06.11.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/12766 E.  ,  2012/12814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

İçişleri Bakanlığı'nın 18.04.1938 günlü ve 5141–1410 sayılı Kararı ile mükerrer kayıt olduğu gerekçesiyle, ... Köyü, 52 hanede kayıtlı, ... TC kimlik numaralı, 1931 doğumlu ... oğlu ...'nın kaydı silinmiştir. Silinmesine karar verilen kayıt ile ipkasına karar verilen, (nüfusta cilt 88, hane 11 numarasında kayıtlı ... TC kimlik numaralı, 1931 doğumlu ... oğlu) ...’ya ait kayıtlardan hangisinin gerçek kayıt olduğu anlaşılamamıştır. Her iki kaydın nüfus müdürlüğünden getirtilerek Dairemize gönderilmesi için dosya mahalline iade edilmişse de, mükerrer kaydın gönderilmediği gelen yazı cevabından anlaşılmıştır.

Bakanlıkça mükerrer kayıt olduğu anlaşılarak silinen, ... Köyü 52 hanede kayıtlı, ... TC kimlik numaralı, 1931 doğumlu ... oğlu ...'nın nüfus kaydının nüfus idaresinden araştırılarak Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 06.11.2012 günüde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/680, Karar No: 2021/5563, Tarih: 20.04.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/680 E.  ,  2021/5563 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No : 2018/769-2019/1695

İlk Derece

Mahkemesi : ... 12. İş Mahkemesi

No : 2014/407-2018/11

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı, davacı Kurum ve davalı ... Topt. Sitesi Yönetimi vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum ve davalı ... Topt. Sitesi Yönetimi vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı Kurum asıl ve birleşen davalarda 16.02.2008 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan cenaze masrafından oluşan kurum zararının davalılardan teselsülen tahsilini talep etmiştir.

II- CEVAP:

Davalılar MTK Tekstil Organizasyon San. ve Tic. A.Ş. ve ... vekili, meydana gelen iş kazasında işverenin ... MTK Tekstil Site Yönetimi ve işveren vekilinin de site yönetimi yöneticisi olduğunu, asıl sorumluluğun ... MTK Site Yönetiminde olduğunu, müvekkili MTK Tekstil Organizasyon A.Ş.’nin olayla yegane ilgisinin inşa halindeki binaya gece vakti giren bekçi görevini yürüten müteveffanın girdiği binanın şirketin mülkiyetinde olması olduğunu, bunun dışında vefat eden işçi ile şirketin hiçbir istihdam ilişkisinin olmadığını, müvekkili şirketin yapı maliki olması dışında olayda bir dahilinin bulunmaması ve meydana gelen iş kazası ile illiyet bağının bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Toptancılar Sitesi Yönetimi vekili, dava dilekçelerinden de açıkça görüleceği üzere davacı Kurumun kendi kayıtları, Ceza Mahkemesi kararı ve bir çok bilirkişi raporuna istinaden kazanın oluşumunda işçi...’ın ve inşaatın sahibi diğer davalı ...Ş.’nin kusurlu olduğunu görerek davayı davalı şirket ve yetkilisi aleyhine ikame ettiğini, ancak ... 4. İş Mahkemesinin 2008/582 Esas sayılı dosyasında görülen tazminat davasının, dosya içerisindeki iki bilirkişi raporuna tüm delil ve belgelerle Yasa ve Yargıtay kararlarına açıkça aykırı olarak diğer davalı şirket ile birlikte müvekkili Site Yönetiminin sorumlu olduğu yönündeki kararı nedeniyle eldeki davayı açtığını, davacı Kurumun dayandığı ... 4. İş Mahkemesinin 31.03.2014 tarihli kararının Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 2014/14320 Esas sayılı kararı ile bozulduğunu, 16.02.2008 tarihinde...’ın vefatı ile sonuçlanan kazanın güvenlik görevlisi olan işçinin görev alanı dışında ve müvekkili Site sınırları dışında diğer davalıya ait taşınmazda meydana geldiğini ve kazanın meydana gelişinde müvekkili Site Yönetiminin hiç bir kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III- MAHKEME KARARI:

A- İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece yapılan yargılama sonunda "Davacının Mahkememiz bu dosyası ve Mahkememiz dosyası ile birleşen ... 14. İş Mahk. 2014/421 esas sayılı dosyasındaki davasının taleple bağlı kalınarak kabulüne;

44.925,20 TL ilk PSD gelirin 28/04/2010 onay tarihinden, 98,97TL Cenaze giderinin 14/04/2008 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (toplam 45.024,17 TL kurum zararının) davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine;

Fazlaya ilişkin taleplerin saklı tutulmasına," karar verilmiştir.

B- BAM KARARI

“Tüm dosya kapsamı karşısında, yargılama aşamasında hazırlanarak hükme dayanak kılınan ve kazanın meydana gelmesinde sigortalının %30, davalı ... Tekstil Org. A.Ş.'nin %30, şirket yönetim kurulu başkan ve yetkilisi ...'nun %10, davalı ...'nin %30 oranında kusurlu oldukları tespitinde bulunan 10.01.2017 tarihli kusura ilişkin bilirkişi kurulu raporunun oluşa uygun, yargısal denetime elverişli, somut veri ve gerekçelere dayalı, yöntemince düzenlendiği değerlendirilmiştir. ... 4. İş Mahkemesinin 2014/649 Esas 2017/33 Karar sayılı tazminat dosyasında da bu kusur oranlarının esas alınarak hüküm kurulmakla birlikte bozma ilamı sonrasında kurulan bu hükmün usulî kazanılmış hak gözetilerek davalıların %40 kusur oranına göre değerlendirildiği ve kararın Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 2018/1023 Esas, 2019/1083 Karar sayılı ilamı ile kesinleştiği anlaşılmıştır.

Tazminat dosyasındaki kusur oranlarının bu davada taraf olarak yer almayan davacı SGK Başkanlığı yönünden bağlayıcı olmadığı şüphesizdir. Her ne kadar davalı Site Yönetimi kazanın meydana geldiği otel inşaatının yönetim planı dahilinde olmayıp ayrı parselde yer aldığını , kusursuz olduklarını ileri sürmekte ise de; ... 4. İş Mahkemesinde görülüp karara bağlanan tazminat dosyasında da Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda ceza davasında kesinleşen olgular ve otel inşaatının kazalının görev alanında olduğunu belirten tanık anlatımları esas alınarak hazırlanan üç ayrı bilirkişi heyeti raporu ile ayrıca SGK Rehberlik ve Teftiş Kurulu Başkanlığı 19.02.2010 tarih ve 93466/İNC/3 sayılı raporunda Site Yönetimine kusur izafe edildiği, sitenin güvenlik hizmetlerinin davalı ... tarafından yürütüldüğü, müteveffa sigortalının site yönetiminin çalışanı olduğu, kazanın meydana geldiği otel inşaatı görev alanı dışında olsa dahi işverenin çalışanların görev alanı dışına çıkmalarını önlemediği, yarım kalmış ve atıl durumdaki otel inşaatına sitenin güvenliği için tehlike arz eden kötü amaçlı kişilerin girmesini ve barınmasını önleyecek şekilde çalışma alanlarında gerekli güvenlik tedbirlerinin alınıp alınmadığını denetlemediği ve tedbirlerin alınmasını sağlamadığı gözetildiğinde kusurlu olduğu yönündeki 10.01.2017 tarihli bilirkişi heyeti raporundaki tespitin yerinde olduğu belirgindir.

İş kazasının oluşunda kusurlu olduğu belirlenen davalı işveren ve diğer davalılar 506 sayılı Yasa’nın 26/1. ve 2. fıkrası gereğince Kurum zararını tazminle sorumlu bulunduklarından, %70 kusura göre belirlenen kurum zararının talep edilen 45.024,17 TL'lik kısmı hüküm altına alınmakla ve teselsül hükümlerine göre açılan davada birleşen dosya ile birlikte hüküm kurulmakla, Mahkeme kararının yerinde olduğu belirgindir.” gerekçesi ile istanaf başvurularının esastan reddine dair oyçokluğu ile karar verilmiştir.

TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı Kurum vekili, sigortalıya kusur izafesinin haksız olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... vekili, kusur raporları arasındaki çelişkinin giderilmediğini, sigortalının yanında gerekli tüm koruyucu malzemeler olup, eğitim ve talimatların verildiğini, ceza davasında kusuru olmadığına dair maddi olgunun kesinleştiğini, sigortalının kendisine verilen talimata aykırı olarak sorumluluk alanı dışındaki otel inşaatına girdiğini, davalının tapulu milkü davalı şirkete ait olan otel inşaatının güvenliğini sağlamasının beklenemeyeceğinden bahisle kararı temyiz etmiştir.

IV- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davacı Kurum, 16.02.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeni ile vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeni ile oluşan kurum zararının tahsili istemli eldeki davayı açmıştır.

IV- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davacı Kurum, 16.02.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeni ile vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeni ile oluşan kurum zararının tahsili istemli eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, davalı şirketin %30, davalı ...’ın 10, davalı site yönetiminin %30, sigortalının %30 kusurlu olduğundan bahisle, açılan davanın kabulüne karar verilmiş ise de, verilen karar eksik incelemeye dayalıdır.

Kusur raporlarının, 506 sayılı Kanunun 26, 5510 sayılı Kanunun, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Dosya kapsamına göre, davacılar murisi kazalının davalı site yönetiminde güvenlik görevlisi olarak çalışırken mülkiyeti diğer davalı şirkete ait otel inşaatında yüksekten düşme neticesinde vefat ettiği, site müdürünce imzalı 02.07.2007 tarihli talimat ile kazanın meydana geldiği inşaat alanının görev alanı dışında olduğunun belirtildiği, kurum teftiş raporları ve ceza davasında alınan bir kısım beyanlarda kazanın meydana geldiği otel inşaatının da kendi görev alanları içerisinde olduğunun açıklandığı, yine kaza anında vardiya grup amirliği yapan İsmail Bozdoğan'ın iş kazası tahkikatı sırasında iş müfettişlerine verdiği ifadesinde özetle “arada sırada ama gündüz vardiyalarında ve en az iki çalışan tarafından kötü amaçlı kişilerin bulunup bulunmadığının tespiti için kazanın meydana geldiği inşaat alanının kontrol edildiğinin” belirtildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, site müdürünce imzalı 02.07.2007 tarihli nöbet talimatına dair yazı içeriğine yönelik iş kazası tarihinde çalışan bordro tanıklarının beyanlarına başvurularak, talimattan güvenlik görevlilerinin haberdar olup olmadıkları, talimatın tebliğ edilip edilmediği, iş kazası tarihinde güvenlik görevlilerinin sorumluluk alanı ve kapsamı, çalışma şartlarına dair ayrıntılı araştırma yapılmalı, buna göre davalıların kusur oran ve aidiyetlerinin tartışıldığı konuda uzman bilirkişi heyetinden yeniden bilirkişi raporu alınmalı, oluşması halinde çelişki giderilmeli ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı ... Topt. Sitesi Yönetimi vekillerinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan MTK Topt. Sitesi Yönetimine iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20014, Karar No: 2013/31294, Tarih: 12.12.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/20014 E.  ,  2013/31294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya vekaletname verdiğini, kendisine ait dükkanın satıldığını, ancak satış bedelinin ödenmediğini, ileri sürerek, taşınmazın dava tarihindeki rayiç değerinin tahsiline, bunun kabul edilmemesi halinde ise satış bedelinin faizi ile ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, taşınmazın satış tarihindeki rayiç değerinin tahsili olmazsa satım bedelinin satış tarihinden itibaren faizi ile tahsilini istemiştir. Mahkemece, satış tarihindeki rayiç değerin istenebileceği ancak bu yönde talep olmadığından satım bedeline yönelik talebi kabul edilmiştir. Davacının gerçek zararı taşınmazın satış tarihindeki rayiç değeridir. Dava tarihindeki rayiç değerin talep edilmiş olması halinde çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince davacının talebi içerisinde taşınmazın satış tarihindeki rayiç değerde bulunmaktadır. O halde, mahkemece, taşınmazın satış tarihindeki rayiç değeri üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bent gereğince davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 691.18 TL kalan harcın davalıdan alınmasına, peşin alınan 231.00 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.