muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/454, Karar No: 2021/362, Tarih: 08.07.2021

Suçun manevi unsuru; failin, mağduru şahsi özgürlüğünden yoksun bırakmaya yönelik hareketleri gerçekleştirmeyi bilmesi ve istemesi, yani genel kasttır. Kanun'un metni ve ruhundan anlaşılacağı üzere, suçun temel şeklinin oluşumu için saik (özel kast) aranmamıştır. Nitekim bu görüş öğretide (Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Çetin Özek-Sahir Erman, ... 1994, s. 130; Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ayhan Önder, 4. Bası, ... 1994, s. 31; Teorik-Pratik Ceza Hukuku, Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-Murat Önok, ... 2008, s. 363; Ceza Hukuku Özel Hükümler, Mehmet Emin Artuk-Ahmet Gökcen, ... 2018 Adalet Yayınevi, 17. Baskı, s. 368) ve yargısal kararlarda da (Ceza Genel Kurulunun 29.06.2010 tarihli ve 110-161, 23.01.2007 tarihli ve 275-9, 03.12.2002 tarihli ve 288-419 sayılı ile bu güne kadar süreklilik arz eden çok sayıdaki kararları) benimsenmiştir. Suçun oluşabilmesi için kişiyi hürriyetinden yoksun kılma yönündeki ihlalin hukuka aykırı olarak yapılması, diğer bir deyişle eylemde hukuka uygunluk nedenlerinin bulunmaması zorunludur. Hukuka aykırılık, öğretide genel olarak hukuk düzeninin izin vermediği hâlleri ifade etmektedir.

Uyuşmazlık konusunun açıklığa kavuşturulabilmesi için Türk Ceza Kanunu'ndaki cebir kavramı üzerinde durulmalıdır.

Türk Dil Kurumunun Büyük Türkçe Sözlüğüne göre, "zor, zorlayış" anlamlarına gelen cebir ; suç olarak düzenlendiği TCK'nın 108. maddesinin gerekçesinde "kişiye karşı fiziki güç kullanmak suretiyle, onun veya bir üçüncü kişinin iradesi ve davranışları üzerinde zecrî bir etki meydana getirilmesidir" şeklinde tanımlanmıştır.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ile mağdurenin Facebook isimli sosyal paylaşım sitesinde tanıştıkları, bir süre bu platform üzerinden yazıştıkları ve sonrasında buluşmak üzere anlaştıkları, 06.09.2017 tarihinde sanığın saat 21.00 sıralarında mağdureyi Susanoğlu ... Otel yakınlarından arabayla aldığı ve Atayurt mahallesinde dağlık bir bölgeye getirdiği, araç içerisinde bir süre konuştukları, sonrasında sanığın 15 yaşını doldurmuş mağdureyle anal yolla cinsel ilişkiye girdiği ve tekrar mağdureyi Susanoğlu Plajı'nın girişine bıraktığı, mağdurenin ertesi gün olayı ablası olan tanık ... ...’ya anlattığı ve durumun daha sonra mağdurenin ailesi tarafından adli makamlara intikâl ettirildiği, genel cerrahi uzmanınca düzenlenen rapora göre, mağdurenin anal muayenesinde saat 12 hizasında akut anal fissur ve anal mukozada minimal ekimozun izlendiği, bu bulguların fiili livata ile uyumlu olduğu mağdurenin olayı sırasında üzerinde bulunan sütyen ve külotundan alınan örneklerde sanığa ait genotip bulunduğu anlaşılan olayda;

Mağdurenin aşamalarda sanığın arabadayken kendisine sarılmaya çalıştığını, karşı koymasına rağmen, sanığın kıyafetlerini çıkarttıktan sonra kendisinin üzerindeki giysileri zorla çıkarttığını, arabadan inerek çıplak bir hâlde kaçtığını ancak sanığın kendisini kolundan tutarak yakaladığını ve arabaya götürüp zorla anal yoldan cinsel istismarda bulunduğunu, olaydan sonra tekrar kıyafetlerini üzerlerine giydiklerini ve sanığın, kendisini arabayla Susanoğlu'na bıraktığını beyan etmesi, mağdurenin annesi tanık ...'nin mağdureyi olay günü gördüğünde kıyafetlerinde toz olduğunu belirtmesi ve mağdurenin ablası tanık ...'nın da mahkemede de alınan beyanında olaydan bir gün sonra görüştüğü mağdurenin yaşananları tüm ayrıntılarıyla kendisine aktardığını, bu sırada mağdurenin üzerinde bulunan giysilerinin tozlu olduğunu ve dirseğinin kanadığını açıkça ifade etmesi, mağdurenin beyanlarının aşamalarda istikrarlı ve tutarlı olması, taraflar arasında mağdurenin sanığa iftira atmasını gerektirecek bir husumetin bulunmaması, sanığın ise yaşının küçük olduğunu öğrendiği mağdureyi araçla bıraktığına ve aralarında herhangi bir cinsel ilişki yaşanmadığına dair kendisini suçtan kurtarmaya yönelik savunması bir bütün olarak değerlendirildiğinde; sanığın mağdureye yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını cebir kullanmak suretiyle işlendiğinin kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı; "Sanık ile mağdurenin Facebook isimli sosyal paylaşım sitesinde tanıştıkları, bir süre bu platform üzerinden yazıştıktan sonra 06.09.2017 tarihinde buluşmak üzere anlaştıkları. Sanığın saat 21.00 sıralarında mağdureyi arabasına alarak Atayurt Mahallesinde ıssız bir bölgeye getirdiği, araç içerisinde bir süre konuştukları daha sonra anal yolla cinsel ilişkiye girdikleri, ilişki sonrası mağdureyi Susanoğlu Plajı girişine bıraktığı, mağdurenin ertesi günü olayı ablası olan tanık ...'ya anlattığı, mağdurenin ailesi tarafından olayın adli makamlara intikal ettirildiği, uzman hekim raporuna göre mağdurenin anal muayenesinde saat 12 hizasında akut anal fissür ve anal mukozada minimal ekimozun izlendiği, bu bulguların fiili livata ile uyumlu olduğu, mağdurenin olay sırasındaki üzerinde bulunan giysilerde sanığa ait genotip bulunduğu anlaşılan olayda;

Mağdure aşamalarda sanığın arabada iken kendisine sarılmaya çalıştığını, karşı koymasına rağmen, sanığın kıyafetlerini çıkarttıktan sonra kendi üzerindeki giysileri zorla çıkarttığını, arabadan inerek çıplak bir halde kaçtığını ancak sanığın kendisini kolundan tutarak yakaladığını ve arabaya götürüp zorla anal yoldan cinsel istismarda bulunduğunu beyan etmiştir.

Mağdure aşamalarda sanığın arabada iken kendisine sarılmaya çalıştığını, karşı koymasına rağmen, sanığın kıyafetlerini çıkarttıktan sonra kendi üzerindeki giysileri zorla çıkarttığını, arabadan inerek çıplak bir halde kaçtığını ancak sanığın kendisini kolundan tutarak yakaladığını ve arabaya götürüp zorla anal yoldan cinsel istismarda bulunduğunu beyan etmiştir.

Mağdurenin kıyafetlerinde zorlama sonucu oluşan herhangi bir yırtık bulunmamaktadır. Mağdurenin ablası tanık ... soruşturma aşamasındaki anlatımında, mağdure eve geldiğinde giysilerinin tozlu olduğunu ve dirseğinin kanadığını beyan etmediği halde duruşmadaki anlatımında üstü başının toz olduğunu, dirseğinin kanadığını söylemiştir. Mağdurenin hekim tarafından yapılan muayenesinde vücudunda darp ve cebir izine rastlanmamıştır.

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 21.03.2018 tarihli raporunda, mağdurede 'sınır mental kapasite ve yaygın gelişimsel bozukluk' tespit edildiğini, tespit edilen zeka seviyesiyle psikiyatrik tablo birlikte değerlendirildiğinde; fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasına ve fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olmasına mani olacak mahiyet ve derecede olduğunun, mağdurenin yaşanan olayda fiilin hukuku anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğine sahip olmadığının, fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olmayacağını, beyanlarına ana hatlarıyla itibar edileceğinin ve durumunun hekim olmayanlarca anlaşılamayabileceğinin mutaala edildiği,

11.12.2017 tarihli Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalı tarafından düzenlenen rapora göre ise; mağdureye olaydan bağımsız klinik olarak 'hafif derecede mental retardasyon' tanısı konulduğu, beyanlarına itibar edilmemesi için ruhsal bir rahatsızlığının olmadığı ancak mevcut zeka düzeyinden dolayı yer, zaman ve sayı konusunda karışıklık yaşayabileceği, 06.09.2017 tarihinde maruz kaldığı iddia edilen cinsel istismar fiiline yönelik ruhsal yönden mukavemete muktedir olmadığı, ruh ve beden bakımından kendisini savunamayacağı, mevcut zeka seviyesinin hekim olmayanlar ile kendisini tanımayanlarca anlaşılabileceği, kendisine yönelik fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamak yeteneğinin yeterince gelişmediği tespit edilmiştir.

Her iki uzman kuruluşun raporunda mağduredeki 'hafif düzeyde zeka geriliği' nedeniyle kendisine yönelik fiilin kötülüğünü anlamakta muktedir olmadığı, ruh ve beden bakımından kendisini savunamayacağı ortak görüş olup raporlardaki farklılık mağduredeki bu durumun hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Her iki uzman kuruluşun raporunda mağduredeki 'hafif düzeyde zeka geriliği' nedeniyle kendisine yönelik fiilin kötülüğünü anlamakta muktedir olmadığı, ruh ve beden bakımından kendisini savunamayacağı ortak görüş olup raporlardaki farklılık mağduredeki bu durumun hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Cinsel saldırı fiilinin kötülüğünü anlayamayacak ve ruhsal yönden mukavemete muktedir olmayan mağdurenin fiile karşı direnmesinin beklenemeyeceği gibi mağdurenin kendi isteği ile sanık ile buluşması, cinsel istismarın cebir ile gerçekleştiğine ilişkin anlatımına maddi deliller ile desteklenmediği taktirde itibar etme olanağı bulunmadığı tanık ...'in oluşa uygun düşmeyen sanık aleyhine değişen beyanına değer izafe edilemeyeceği, dosya kapsamına göre eylemin cebir kullanılarak gerçekleştiği sabit olmadığından, olayları algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneği yeterince gelişmeyen mağdurenin fiile karşı geçerli bir rızasının varlığına söz edilemeyeceğinden sanığın mağduredekii ruhsal rahatsızlığı bilip bilmemesi suçun kast unsurunun varlığının tespiti açısından önem arzedecektir. Her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilip oluşan duruma göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırmayla karar verildiği gerekçesiyle çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum".

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Ceza Genel Kurulu Üyesi; birinci uyuşmazlık yönünden itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Ulaşılan bu sonuç karşısında, ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.

SONUÇ :

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.06.2021 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 08.07.2021 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22776, Karar No: 2016/2779, Tarih: 22.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/22776 E.  ,  2016/2779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, bağımsız bölümün niteliğinin tesbiti ve düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; ... İli, ... İlçesi, .... Beldesi,....mevkiinde yer alan, 4/1 pafta, 1011 nolu parselde kayıtlı 1/90 arsa paylı (45) nolu dubleks mesken projeli bağımsız bölüm arsa niteliğinde olduğu halde tapuda bina olarak tescil edildiğini, taşınmazın aslında boş arsa vasfında olduğunu, bina vasfında görünmesi nedeniyle yüksek vergi ödemek zorunda kaldıklarını bu nedenle dava konusu taşınmazın cinsinin arsa mı yoksa bina mı olduğunun tespiti ile tapuda bina olarak kayıtlı ise tapu kaydının arsa olarak düzeltilmesini talep etmiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 17. maddesinin son fıkrası gereğince kat irtifakı kurulmuş gayrimenkullerde yapı fiilen tamamlanmış ve bağımsız bölümlerin üçte ikisi fiilen kullanılmaya başlanmışsa kat mülkiyeti hükümleri uygulanır. Dosya içindeki bilgi ve belgelerin ve özellikle bilirkişi raporunun incelenmesinden, dava konusu taşınmazda kat irtifakının kurulduğu, bağımsız bölümlerin büyük bir kısmının natamam olduğu ve kullanıma hazır olmadığı anlaşılmakla, anataşınmazdaki yapı fiilen tamamlanmadığına göre ve özellikle davanın tapu müdürlüğüne karşı açılması hususu da dikkate alındığında somut olayda Kat Mülkiyeti Yasası hükümlerinin uygulanması mümkün olmadığından davaya asliye hukuk mahkemesinde genel hükümler çerçevesinde bakılmak üzere görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, uyuşmazlığın esası hakkında görevli olmayan sulh hukuk mahkemesince karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukanda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1297, Karar No: 2019/7193, Tarih: 15.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/1297 E.  ,  2019/7193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanıkların tüm aşamalarda olay günü uyuşturucu kullandıkları esnada mahalleden tanıdıkları...'ın suça konu motosikleti kısa süreliğine kendilerine bıraktığını savunmaları karşısında, kolluk marifetiyle ... isimli kişinin gerçekten var olup olmadığının araştırılarak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Müştekinin motosikletinin çalınması esnasında ayrıca motosiklete de zarar verilmesi durumunda hırsızlık suçunun konusu olan araç ile mala zarar verme suçunun konusunun aynı olması ve korunan hukuki yararın tek olması karşısında; ayrıca mala zarar verme suçunun oluşmayacağı gözetilmeden, sanıklar hakkında TCK’nın 151. maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan da cezalandırılmalarına karar verilmeleri,

3- Sanık ... hakkında, adli sicil kaydında yer alan Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/564 E., 2013/684 K. sayılı ilamına konu hırsızlık suçuna ilişkin mahkumiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, TCK'nın 58. maddesi uygulanmış ise de; 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, bu kapsamda tekerrüre esas alınan ilam ile ilgili uyarlama yargılaması yapılmak suretiyle Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.01.2017 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle sanık hakkında düşme kararı verildiği dikkate alınarak, suç tarihi itibari ile adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başkaca bir mahkumiyet kaydı bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında yukarıda anılan ilam nedeniyle TCK'nın 58. maddesinin uygulanmayacağında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 15.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5882, Karar No: 2011/955, Tarih: 21.02.2011

**15. Hukuk Dairesi         2009/5882 E.  ,  2011/955 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında, davalı iş sahibine ait konutta bazı tadilatların yapılması konusunda eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu, davacı yüklenicinin işin bir kısmını yaptığı ve tamamlamadığı konularında ihtilâf yoktur. Uyuşmazlık, gerçekleştirilen imalâtın sözleşme ve ekleri ile iş sahibinin ondan beklediği amaca uygun olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır. Ayıp, Dairemizin yerleşik içtihat ve uygulamalarına göre yapımı üstlenilen bir eserde sözleşme ve eklerine ve iş sahibinin beklediği amaca göre gerekli vasıflarda bulunmaması ya da olması gerekmeyen bozuklukların bulunmasıdır. Yüklenici, eser sözleşmesi gereğince yapımını yükümlendiği imalâtı ayıpsız olarak tamamlayıp teslim etmek zorundadır. Dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları ve her iki tarafın yaptırdığı delil tespitleri sonrası alınan raporlara göre davacının gerçekleştirdiği imalâtların ayıplı olduğu anlaşılmaktadır. Davalının talebi üzerine yaptırılan delil tespiti sonrası alınan bilirkişi raporuyla iş sahibinin ayıpları tespit ettirerek, delil tespit raporunu tebliğ ettirmek suretiyle davacı yükleniciye ayıp ihbarında bulunduğu anlaşılmaktadır.

BK’nın 360. maddesi hükmüne göre eserin, ayıpların iş sahibi tarafından eseri kabule icbar edilemeyecek derecede önemli bulunması halinde eseri kabulden kaçınma, ayıpların bu derecede önemli olmaması durumunda bedelden indirim ve ayıbın giderilmesi masraflarını talep hakkı vardır. Somut olayda davalı iş sahibi yüklenicinin işe devam etmesini engellemek ve kalan iş bedelini ödememek suretiyle seçim hakkını eserin reddi yönünde kullanmıştır. Davalı tarafından ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2006/102 D.iş sayılı dosyasında yaptırılan tespit sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda 3 adet dolap dışında ve eksik yapılan raflar ve boya için nefaset kesilmesi gerektiği belirtilerek bunlar dışındaki imalâtların kullanılmasının mümkün olmadığı açıklanmış, yargılama sırasında alınan 1. bilirkişi raporunda mobilyacı bilirkişi eserdeki ayıpları belirlemiş, hükme esas alınan inşaat bilirkişisi raporunda eserin ayıplı olması nedeniyle iş sahibinin kabul etmek zorunda bulunmadığına dair kanaat açıklanmakla birlikte %15 nefaset kesintisi yapılabileceği belirtilmiştir.

Bu durumda az yukarıda belirtildiği gibi, yüklenici işi sözleşme ve eklerinde, iş sahibinin ondan beklediği amaca uygun olarak tamamlayıp teslim etmek zorunda olduğu birbirini destekleyen davalı yanca yapılan delil tespiti sonrası alınan rapor ile yargılama sürecinde mobilyacı ve inşaat bilirkişisinden alınan raporlardan yüklenicinin yaptığı 3 adet 1.500,00 TL’lik dolap ve nefaset kesintisi yapılacak raflar ve hatalı boyama dışındaki imalâtın iş sahibince kabule icbar edilemeyecek derecede ayıplı olduğu, davacının iddiasına göre yapılan 9.945,00 TL ödeme kabul edilebilecek imalât bedelinden fazla olduğundan, açılan davanın reddi gerekirken, yanlış değerlendirme sonucu kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında temsil olunmayan davalı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 21.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14910, Karar No: 2014/2451, Tarih: 13.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/14910 E.  ,  2014/2451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/354740

MAHKEMESİ : Burhaniye Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2011

NUMARASI : 2010/503 (E) ve 2011/165 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 05.11.2010 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.