muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8177, Karar No: 2016/4191, Tarih: 10.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/8177 E.  ,  2016/4191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 3983 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazların kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 24.07.2012 gününden önce, taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Davaya konu taşınmaz ile emsal taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu 3983 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 24.07.2012 değerlendirme, 563 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi olan 29.07.2011 tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığının, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu 3983 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen 563 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2012 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen ... 563 parsel sayılı taşınmazın 29.07.2011 tarihli satışına ilişkin alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösterir tapu kaydı ve akit tablosunun ilgili tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19853, Karar No: 2022/637, Tarih: 25.01.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/19853 E.  ,  2022/637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafiileri

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1) Suça sürüklenen çocukların katılan ...'e yönelik eylemlerinden kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2) Suça sürüklenen çocukların katılanlar ... ve ...'e yönelik eylemlerinden kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk ... ...’ın, katılan ...'dan üzerindeki parayı çıkartmasını istediği, ...'ın cebinden 1.00 TL çıkarttığı, suça sürüklenen çocuğun "senin üzerinde çok para vardır" diyerek ceplerini aradığı, bulduğu 3.00 TL parayı da aldığı, suça sürüklenen çocuğun bu sefer katılan ...'ten de para istediği, mağdurun cebinden çıkarttığı 3.00 TL'yi suça sürüklenen çocuğa verdiği, suça sürüklenen çocuk ...'nın bununla yetinmeyerek katılanın ceplerini aradığı, katılanın cebinde bulunan cüzdanından 10.00 TL'sini de aldığının anlaşılması karşısında suça sürüklenen çocuğun mağdura yönelik eylemi hakkında TCK’nın 149/1-c, 31/3, 168/3-2, 62/1. maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükmü verilmiştir. Herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin değer azlığı indirimi de uygulanmamıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, katılan ...’ın ceplerini karıştırmak suretiyle 3 TL, yine aynı şekilde katılan ...’in ceplerini karıştırmak suretiyle, 10 TL para alınmış olsa bile suça sürüklenen çocuklara verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, katılan ...’ın ceplerini karıştırmak suretiyle 3 TL, yine aynı şekilde katılan ...’in ceplerini karıştırmak suretiyle, 10 TL para alınmış olsa bile suça sürüklenen çocuklara verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı TCK’nin 150/2. maddesiyle suça sürüklenen çocuklara verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2744, Karar No: 2011/1148, Tarih: 03.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/2744 E.  ,  2011/1148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/12/2008 tarih ve 2007/396-2008/528 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 01.02.2011 gününde davacı avukatı Av. ... ve Av. ... ...ile davalı avukatı.... geldiler, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait hızlandırılmış trende yolcu olarak bulunduğu esnada meydana gelen tren kazası neticesinde % 80 ortopedik özürlü sayılacak derecede yaralanıp, üst üste ameliyatlarla büyük acılar çektiğini, kolunun artık sağlıklı olma ihtimalinin bulunmadığını belirterek 500.000,00 YTL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar göre, davacının davalıya ait trende yolcu olarak bulunduğu esnada meydana gelen kaza sonucunda çalışma gücünü % 59 oranında kaybedecek derecede yaralandığı, olayın özelliği, tarafların kusur ve sosyal - ekonomik durumları, zarara uğrayanın sıfatı, işgal ettiği makam, öğrenim derecesi, sosyal mevkii, davacının çektiği ve halen çekmekte olduğu acının, ızdırabın, kızgınlık ve kırgınlığın kısmen dahi olsa giderilebilmesini teminen davanın kısmen kabulü ile 80.000,00 YTL'nın olay tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekillik ücretinin taraflardan alınarak yek diğerine verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 432,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 03.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13267, Karar No: 2013/5932, Tarih: 26.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/13267 E.  ,  2013/5932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.04.2011 tarih ve 2010/142-2011/64 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen ....03.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin davalının zorunlu koltuk ferdi sigortacısı bulunduğu araçta yolculuk yaptığını, başka bir aracın taş fırlatması sonucu araç sürücülerinin tartışmaya başladığını, yolcuların kavgaya müdahale ettiğini, bu esnada başka bir aracın yayalara çarpması sonucu müvekkillerinin murisi dahil üç kişinin öldüğünü, iki kişinin yaralandığını, başvuruya rağmen davalının tazminat ödemediğini ileri sürerek ve ıslah isteminde bulunarak, toplam 150.000 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıların murisinin yolcu olduğu aracın zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortacısı olduğunu, kusur oranı ve gerçek zarar kapsamında sorumluluğunun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya davacının murisinin yolculuk yaptığı otobüsün zorunlu koltuk sigortacısı sıfatıyla dava açıldığı, oysa aracın bu tür sigortasının olmadığı, davalının ise zorunlu kara yolu taşımacılık mali sorumluluk sigortacısı bulunduğu, davacılar vekilinin her iki tür sigorta poliçesi genel şartlarının aynı olduğunu ve davalının koltuk sigorta poliçesinden de sorumlu bulunduğunu ileri sürdüğü, aynı tür sigortalar olmadığı, davalı tarafından düzenlenen koltuk sigorta poliçesinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, destekten yoksun kalma tazminatının tahsili istemine ilişkindir.

Davacıların murisinin davalı ... şirketinin sigortacı olduğu, haklarındaki dava tefrik edilen davalıların işleten ve sürücü bulunduğu araçta yolcuyken meydana gelen kaza sonrasında öldüğü, işbu davanın önce tüm davalılar bakımından destekten yoksun kalma

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, destekten yoksun kalma tazminatının tahsili istemine ilişkindir.

Davacıların murisinin davalı ... şirketinin sigortacı olduğu, haklarındaki dava tefrik edilen davalıların işleten ve sürücü bulunduğu araçta yolcuyken meydana gelen kaza sonrasında öldüğü, işbu davanın önce tüm davalılar bakımından destekten yoksun kalma

tazminatı ile davalı ... şirketi dışındaki davalılar yönüyle ayrıca manevi tazminatın tahsili amaçlı olarak açıldığı hususları uyuşmazlık konusu değildir. Davacılar vekili, taşımayı yapan aracın davalı ... şirketi tarafından 23705 acente koduyla 109 poliçe numarasıyla sigorta örtüsüne alındığını ileri sürmüş, bu poliçenin zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi olduğunu açıklamıştır. Davalı vekili, anılan poliçenin acente kodu ve poliçe numarasının doğru olduğunu, ancak iddia edildiği gibi poliçenin zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi olmadığını, zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigorta poliçesi bulunduğunu, anılan poliçe uyarınca sorumluluğunun olabileceğini savunmuştur. Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Her ne kadar davacılar vekili anılan sigorta poliçesinin zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi olduğunu ileri sürmüş ise de hukuk yargılamasında olayları açıklamak taraflara, hukuki değerlendirme yargıca aittir. Mevcut poliçenin niteliğinin davacılar vekilince farklı değerlendirilmesi sonuca etkili değildir.

Bu durum karşısında, davacılar vekilinin dava dilekçesinde özellikle acente kodunu ve numarasını da açıkladığı poliçe uyarınca davalının sorumluluğuna karar verilmesini istediği, bu poliçenin davacıların murisinin taşındığı aracın zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortası niteliğinde bulunduğu, davacılar vekilinin anılan poliçeyi zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi olarak nitelemesinin sonuca etkili olmadığı dikkate alınarak, anılan poliçe uyarınca davalının sorumluluğunun değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 29.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/361, Karar No: 2009/399, Tarih: 07.10.2009

Hukuk Genel Kurulu 2009/4-361 E., 2009/399 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2009/4-361 E., 2009/399 K.**

**- HAKİMLERİN MESULİYETİ

- TAZMİNAT DAVASI**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 41 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 573 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 137 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesince ;

"Davacı vekili 14.10.2008 havale tarihli dava dilekçesinde; kamuoyunda Ergenekon davası olarak bilinen davanın hazırlık soruşturmasını yapan ve iddianamesini yazan Cumhuriyet Savcılarının, davanın sanığı veya tanığı olmadığı halde bu soruşturma sırasında hakkında dinleme kararı verilen davacının arkadaşı ile yaptığı telefon konuşmalarının tutanakla belirlenerek iddianamenin ekinde yer almasında kusurları bulunduğunu, CMUK'nın 137.maddesine göre soruşturma sonunda kovuşturmaya yer olmadığı veya delil niteliği taşımadığı görüldüğünde bu zabıtların imha edileceğini, özel sohbet niteliğinde olan suç ve delil niteliği taşımayan tutanağın üst tarafında açık kimliğinin bulunduğu bu konuşmaların imha edilmemesi nedeniyle davacı hakkında kamuoyunda ve yakın çevresinde yanlış ve asılsız intibaların oluşmasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesince koruma altına alınan özel yaşam ve haberleşme hürriyetinin gizliliği hakkının ihlal edilmesi nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise verdikleri ayrı ayrı dilekçelerle, iddiaların yaptıkları görev ve yargı faaliyetine ilişkin olduğunu, her türlü delilin soruşturmada kullanılabileceğini, davacının isminin "x şahıs" olarak belirtildiğini, davacı hakkında isnat ve suçlamalarda bulunulmadığını, belirterek HUMK'na dayalı tazminat şartları bulunmadığından davanın reddini istemişlerdir.

Davacının iddiası itibariyle zararlandırıcı eylemin BK'nun 41.maddesinde ifadesinde bulan haksız eyleme dayandığı anlaşılmaktadır. HUMK'nun 573 ve devamı maddesinde ifadesini bulan "hakimlerin hukuki sorumluluğu" kapsamı içinde kabul edilse dahi davalıların Cumhuriyet Savcısı olmaları itibariyle Cumhuriyet Savcılarının faaliyetlerinin yargısal değil idari nitelik taşımasına göre bu davada HUMK'nun 573. ve devamı maddelerinin uygulanması olanaklı değildir. Somut olayda davacı, zararını hizmet kusurundan değil davalıların özensiz davranışlarından kaynaklandığını açıklayarak davasını kişisel kusura dayandırmış olmakla; davalıların BK'nun 41.maddesi uyarınca kusurlu olup olmadığının genel hükümlere göre incelenerek karar verilmesi için yetkili ve görevli Adliye Mahkemelerinde sonuçlandırılması gerekmektedir.

Şu durum karşısında Dairemizin görevli olmaması nedeniyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

HÜKÜM : Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

Şu durum karşısında Dairemizin görevli olmaması nedeniyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

HÜKÜM : Yukarıda yazılı bulunan gerekçelerle;

1-Davalılar savcı olup, HUMK.nun 573. maddesi gereğince sadece hakimler ve icra reisleri aleyhine dava açılabileceğinden, savcılar hakkında kişisel kusurlarına dayanılarak Adliye Mahkemelerinde genel hükümlere göre dava açılabileceğinden dava dilekçesinin görev yönünden reddine,

2-Alınması gereken 15,60 lira maktu harcın peşin alınan 135,00 lira harçtan mahsubu ile geri kalan 119,40 harcın davacıya iadesine,

3- Dava dilekçesi usul bakımından reddedildiğinden davacı aleyhine para cezası ve davalı hakim yararına tazminata hükmedilmesine yer olmadığına,

4-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına "

dair oyçokluğu ile verilen 20.01.2009 gün ve 2008/45-2009/43 sayılı kararın temyiz edilmesi üzerine, süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin hükmüne yönelik temyiz itirazları incelendi:

Dava, manevi tazminat istemine ilişkin olup; cumhuriyet savcıları aleyhine, ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesine açılmıştır.

Davacı; davanın sanıklarından B…

….. G…

……'ın nişanlısı olduğunu, hakkında dinleme kararı alındığını, davalı Cumhuriyet Savcılarının, düzenleyerek mahkemeye sundukları iddianamede, kendisinin şüpheli ya da sanık sıfatı bulunmadığı halde, teknik takip (dinleme) ile elde edilen ve suçla ilgili olmayan özel telefon görüşmelerinin ayrıntılarını içeren kimlik ve tutanak bilgilerine aynen yer vermek ve bir kısım medyada, internet sitelerinde yayınlanmasına neden olmak şeklinde gerçekleşen kusurlu davranışlarıyla, kamuoyunda ve yakın çevresinde kendisi hakkında yanlış ve asılsız intibaların oluşmasına sebebiyet verdiklerini ileri sürerek, Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesince koruma altına alınan özel yaşam ve haberleşme hürriyetinin gizliliği hakkının ihlal edilmesi nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Özel Dairece, ilk derece mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda: "Davacının iddiasının kapsamına göre zararlandırıcı eylemin BK.nun 41.maddesi anlamında haksız eyleme dayalı olduğu, HUMK.nun 573 ve devamı maddeleri kapsamında olduğu düşünülse dahi davalıların Cumhuriyet Savcısı oldukları, faaliyetlerinin yargısal değil idari nitelik taşıdığından hakimlerin sorumluluğuna ilişkin anılan maddelerin uygulanma olanağı bulunmadığı, kişisel kusura dayalı eldeki davanın genel hükümlere göre incelenmesi gerektiği ve davaya bakma görevinin Adliye Mahkemelerine ait olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine" oyçokluğu ile karar verilmiştir.