muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18287, Karar No: 2014/6935, Tarih: 13.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18287 E.  ,  2014/6935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/345243

MAHKEMESİ : Şalpazarı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2011

NUMARASI : 2011/9 (E) ve 2011/13 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Açıklanması geri bırakılan hükmün, açıklanması için 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesinin 1. fıkrası uyarınca duruşma açılarak ve oluşan yeni durum karşısında, duruşma açıldığından ve yargılamaya devam olunduğundan sanık ile varsa katılan haberdar edilip, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediğinin ya da denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yasal ve geçerli bir mazereti bulunmadığı halde yerine getirmediğinin yapılan duruşma sonunda tespiti halinde, 5271 sayılı CYY'nın 231. maddesinin 11. fıkrası gereğince hüküm ilk şekliyle açıklanır. Bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki koşuldan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece, uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle 5560 sayılı Yasanın 23. maddesi ile CYY'nın 231. maddesine eklenen 7. fıkra gereğince uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere, önceki hükümde bir değişiklik yapılamayacaktır. Açıklanan bu hükümdeki hukuka aykırılıklar ise temyiz ya da kanun yararına bozma yoluyla Yargıtay’ca yapılacak inceleme sonucunda giderilebilecektir.

Ancak; hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanık denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemediği halde yalnızca kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getirememiş olabilir.

Bu durumda ise mahkeme; hükmün açıklanması amacıyla yapılan duruşma sonucunda denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın, söz konusu yükümlülüğü yerine getirememe nedeniyle ilgili durumunu değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine, ya da koşulların varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine ilişkin karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir. Ancak hiçbir durumda mahkemece, sübut ve nitelendirmeye ilişkin önceki uygulamadan farklı bir uygulama yapılması olanaklı değildir.

Yapılan açıklamalar gözetilerek somut olay değerlendirildiğinde; denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki, geri bırakılan hükmün açıklanması ile yetinilmesi yerine, önceki hükümden farklı yeni bir hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2075, Karar No: 2007/2574, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2075 E.  ,  2007/2574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4190, Karar No: 2017/7912, Tarih: 04.07.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/4190 E.  ,  2017/7912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İşyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine, Siirt Ağır Ceza Mahkemesi'nin 26.01.2016 tarih 2016/71 Değişik İş sayılı kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verildiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ..., ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 04/07/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9914, Karar No: 2021/2402, Tarih: 09.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9914 E.  ,  2021/2402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın kendisine kırmızı ışık yandığı halde karşıdan karşıya geçtiği, tanık beyanı ve katılanın duruşmadaki ikrarıyla yoldaki demir parçasını almak için karşıya geçerken eğildiğinin sabit olduğu, sanığın bir anda önüne çıkan yayaya çarpmamak için fren yaptığı ancak kazayı engelleyemediği hususları değerlendirildiğinde tebliğnamedeki bu konuda bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre mahalli Cumhuriyet savcısının kusura, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü saat 20.00 sıralarında sanığın sevk ve idaresinde araçla meskun mahalde, bölünmüş, tek yönlü, iki şeritli yolda seyir halindeyken 4 yönlü kontrollü kavşağa geldiğinde kendisine yeşil ışık yanmasıyla sola dönüş yaptığı esnada istikametine göre solundan kendisine kırmızı ışık yandığı halde karşıdan karşıya geçmeye çalışan katılana çarptığı, katılanın basit tıbbi müdahale ile düzelmez şekilde yaralandığı, mahkemece kırmızı ışık ihlali yapan katılanın asli ve tam kusurlu olduğunun tespit edildiği olayda;

Sanığın kusuru bulunmadığı kabul edilerek hakkında beraat kararı verilmesi esnasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması;

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasına "sanığın kusuru bulunmadığı anlaşıldığından" ibaresinden sonra gelmek üzere "CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince BERAATİNE," ibaresinin eklenmesine, hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16288, Karar No: 2021/11548, Tarih: 23.11.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/16288 E.  ,  2021/11548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen davanın kabulüne ilişkin hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... İdaresi ve davalı ... tarafından istenilmekle; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... İdaresi, 1988 yılında 56 nolu orman kadastro komisyonu tarafından Adalar ilçesinde 3302 sayılı Yasa'nın 2/B madde çalışmaları ve orman tahdit aplikasyonları yapıldığını, bu çalışmaların 19.04.1989 tarihinde ilan edilerek kesinleştiğini ancak söz konusu komisyon çalışmaları sırasında 6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesinin uygulanması hakkındaki yönetmelik 17/1 maddesi gereğince işletme müdürlüğünden alınması gereken işgal ve faydalanma suçlarına ait zabıt tutulmuş ve karara bağlanmış yerlere ait dava dosyalarının istenmediğini, çalışmaların dikkate alınmadığını, yönetmelik hükümlerine aykırı olarak Hazine lehine orman sınırları dışına çıkarıldığını, bu hususun Orman Genel Müdürlüğü' ne bağlı müfettişler tarafından tespit edildiğini, Yasa'ya aykırı olarak yapılan çalışmalar nedeniyle komisyon üyeleri hakkında kovuşturma izni talebinin zamanaşımı nedeniyle reddedildiğini, bunun üzerine İstanbul 10. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1995/61 Esas ve 1996/242 Karar sayılı ilamı ile komisyon üyelerinin tazminata mahkum edildiklerini, bu kararın 1997 yılında onanarak kesinleştiğini, bu nedenle komisyon çalışmalarının yok hükmünde olduğunu, Yargıtay 20. Hukuk Dairesine ait 1998/1529 - 248 Esas,Karar sayılı ilamın da emsal teşkil ettiğini, Adalar Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/109 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine, kararın temyiz edildiğini ve Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2004/7780 - 9015 sayılı ilamı ile, orman kadastro komisyonu üyelerinin görevlerini kötüye kullanarak ya da kendilerine verilen görevlerin dışına çıkarak yaptıkları işlemler hukuk ve ceza davalarına konu olmuşsa bu işlemler yok hükmünde sayılacağından yönetim tarafından herhangi bir süreye bağlı kalmaksızın işlemin iptali için her zaman dava açılabileceğinin belirtildiği açıklanarak, İstanbul İli Adalar İlçesi Kınalıada Mahallesi çalışma alanında bulunan 124 ada 21 parsel sayılı 166,50 m2 yüzölçümlü arsa vasfındaki taşınmazla ilgili olarak 56 nolu orman kadastro komisyonu tarafından yapılan orman dışına çıkarma işlemlerinin yok hükmünde olduğunun tespitine, taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kabulüne, Adalar İlçesi Kınalıada Mahallesi 124 ada 21 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak 56 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan 2/B uygulamalarına ilişkin işlemlerin yok hükmünde olduğunun tespitine, taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, tapu kaydında bulunan şerhlerin terkin edilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından ve yargılama harçları yönünden davacı ... İdaresi vekilince temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre, davalı ...'ın temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacı ... İdaresinin harca yönelik hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Mahkemece, yargılama harçlarının davacı ... İdaresinden alınmasına karar verilmiş ise de, karar tarihinden sonra 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanun'un 33. Maddesinde, Orman Genel Müdürlüğünün, 02.07.1964 tarih ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'na göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaf olduğu belirtilmiş olup, anılan yasa hükmü karşısında davacı ... İdaresi aleyhine harca hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Ne var ki, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bozma sebebi yapılmamış ve hükmün aşağıda belirtilen kısmının HMK'nin 370. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün 3. bendinin hükümden çıkarılmasına ve yerine ''Davacı ... İdaresi harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına ve alınan peşin harcın iadesine'' ifadesinin eklenmesine HMK’nin 370. maddesi gereğince hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 3402 sayılı Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 23.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/418, Karar No: 2017/517, Tarih: 05.12.2017

**Ceza Genel Kurulu         2014/418 E.  ,  2017/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 22.05.2008

Sayısı : 391-327

Sanıklar ... ve ...'ın konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan TCK'nun 116/1, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin İzmir 28. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 22.05.2008 gün ve 391-327 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 16.01.2014 gün ve 14540-507 sayı ile;

"Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesine karşın sanıklar hakkında TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır" eleştirisiyle yargılama giderleri ve TCK’nun 53. maddesinin uygulanması yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 22.05.2014 gün ve 164668 sayı ile;

"...olay yeri tespit tutanağında, evin metruk halde olduğu, içinde hurda eşyanın bulunduğu, evde kimsenin ikamet etmediğinin belirtildiği, katılanın da, hırsızlığın meydana geldiği ev ile ikamet ettiği ev arasında 90 metre mesafe olduğu ve burayı depo gibi kullandığını beyan etmesi karşısında; hırsızlık suçunun işlendiği binanın konut sayılamayacağı, konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun unsurları yönünden oluşmayacağı, bu nedenle sanıkların beraatlerine karar verilmesi gerektiği" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 30.05.2014 gün ve 8734-10870 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Direce inceleme dışı sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri bozulmuş, sanıklar ... ve ... ile inceleme dışı sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ise düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme, sanıklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara yüklenen konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara yüklenen konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

12.10.2006 tarihli tutanakta; sanık ... ile inceleme dışı sanık ...'in katılana ait iki katlı müstakil evin bahçe kısmında, sanık ...'ın ise biraz ilerideki sokakta katılanın evinden aldığı ve içinde hoparlör, elektrik kablosu ve bir takım elektrik malzemeleri bulunan minyatür at arabası ile yakalandığı, katılana ait eve kapı kilidi kırılarak girildiği, girişte bulunan derin dondurucunun motorunun sökülerek bakırlarının alındığı ve evin tüm elektrik tesisatının söküldüğü bilgilerine yer verildiği,

13.10.2006 tarihli tespit tutanağında; söz konusu evin bahçe içerisinde kullanılmayan bir bina niteliğinde olduğu, bahçe kapısının asma kilidinin yerinde olmadığı, kapının açık olduğu, evin zemin kat giriş kapısının zorlanarak açıldığı, içerideki kabloların söküldüğü, metruk halde olan evde hurda eşyaların bulunduğu ve burada kimsenin ikamet etmediği tespitlerinin yapıldığı,

Dosya içinde mevcut olan ve suçun işlendiği yerde daha önce meydana gelen hırsızlık olayı nedeniyle düzenlenen 06.03.2004 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağında; suça konu yerin etrafının duvar ile çevrilmiş olduğunun belirtildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan; aynı bahçe içinde iki adet müstakil evinin bulunduğunu, iki farklı girişi olan bahçede sokak ile irtibatı kesen bir kapı olduğunu, hırsızlık olayının, bahçenin ön tarafındaki evinde gerçekleştiğini, ikamet ettiği evin elektrik sisteminin hırsızlığın yapıldığı ve depo olarak kullandığı eve bağlı olduğunu, konutunda bulunduğu sırada elektriklerin kesilmesi üzerine dışarı çıktığında bir takım sesler duyduğunu, yanına köpeğini alarak ön taraftaki eve geldiğinde iki şahsı evden çıkarken, üçüncü şahsı da evin dışına çıkardığı minyatür at arabasına eşya yüklerken gördüğünü, bahçede yakaladığı iki şahsın köpekten korkarak kaçamadıklarını, diğer şahsın ise polisler tarafından yakalandığını, hırsızlık olayının meydana geldiği evde buzdolabı ve çeşitli iş yeri malzemelerini muhafaza ettiğini ve buraya her gün girip çıktığını,

İnceleme dışı sanık ... müdafii 24.11.2006 tarihli oturumda; suça konu yerde bahçe duvarı olduğunu, bu yerin daha gerisinde de lüks bir evin bulunduğunu,

Beyan etmişlerdir.

İnceleme dışı sanık ...; olay günü sanık ... ile birlikte Narlıdere sahilinde gezdikleri sırada yanlarına gelen katılanın kendilerini hırsızlıkla suçladığını, kimsenin evine girmediğini, sanık ...'ı da tanımadığını,

Sanık ...; atılı suçlamayı kabul etmediğini,

Sanık ...; Sahilevleri civarında gezerken bir bahçe içinde hurda teller ve minyatür at arabası gördüğünü, bahçenin açık olan kapısından içeri girerek arabayı aldığını, üstüne de telleri koyarak oradan uzaklaştığı sırada polisler tarafından yakalandığını, diğer sanıklarla birlikte olmadığını,

Savunmuşlardır.

Sanık ...; atılı suçlamayı kabul etmediğini,

Sanık ...; Sahilevleri civarında gezerken bir bahçe içinde hurda teller ve minyatür at arabası gördüğünü, bahçenin açık olan kapısından içeri girerek arabayı aldığını, üstüne de telleri koyarak oradan uzaklaştığı sırada polisler tarafından yakalandığını, diğer sanıklarla birlikte olmadığını,

Savunmuşlardır.

Konut dokunulmazlığının ihlâli suçu TCK’nun “Kişilere Karşı Suçlar” kısmının “Hürriyete Karşı Suçlar” bölümündeki 116. maddesinde;

“1) Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girdikten sonra buradan çıkmayan kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

2) Birinci fıkra kapsamına giren fiillerin, açık bir rızaya gerek duyulmaksızın girilmesi mutat olan yerler dışında kalan işyerleri ve eklentileri hakkında işlenmesi hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine altı aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.

3) Evlilik birliğinde aile bireylerinden ya da konutun veya işyerinin birden fazla kişi tarafından ortak kullanılması durumunda, bu kişilerden birinin rızası varsa, yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz. Ancak bunun için rıza açıklamasının meşru bir amaca yönelik olması gerekir.

4) Fiilin, cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle ya da gece vakti işlenmesi hâlinde, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur” şeklinde düzenlenmiş,

Madde gerekçesinde; “Madde, Anayasanın 21. maddesinde güvence altına alınan konut dokunulmazlığını ihlâl fiillerini suç olarak tanımlamaktadır. Konut dokunulmazlığının ihlâli, kişinin kendisine özgü barış ve sükûnunu ve yuvasındaki yaşamının sulh ve selametle cereyanı için var olması gerekli güvenlik duygusunun sarsılmasını ifade etmektedir.

Bireylere karşı işlenen ve aynı zamanda onların muhtaç oldukları güvenlik ve sükûnu ihlâl eyleyen bu fiillerin, hürriyete karşı işlenen suçlar arasında bir suç olarak tanımlanması uygun görülmüştür” biçiminde açıklamalara yer verilmiştir.

Madde gerekçesinde de özenle vurgulandığı üzere konut dokunulmazlığının ihlâli ile mülkiyet ve zilyetlik hakkı değil kişi hürriyeti korunmaktadır. Kanunda mülkiyet ve zilyetliği koruyan başka hükümler bulunmakta olup, bu suçla kişilerin konutlarındaki güvenlik duygusu, sükûn ve huzurlarının korunması amaçlanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 11.03.1993 gün ve 25-67, 21.06.1993 gün ve 155-184 ile 27.12.1993 gün ve 169-354 sayılı kararlarında da konut; "kişilerin, devamlı veya geçici olarak yerleşmek ve barınmak amacıyla oturmalarına elverişli yerlerdir" şeklinde tanımlanmış,