muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13403, Karar No: 2013/17877, Tarih: 12.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/13403 E.  ,  2013/17877 K.**

**"İçtihat Metni"**

:

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Yanlar arasında görülen tapu  kaydında  düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, kabulüne  ilişkin olarak verilen karar davalı  vekili  tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Talep, tapu kayıtlarında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, davanın kabulüne dair verilen karar, Yargıtay 14. Hukuk Dairesince; ''...Dava konusu taşınmazların kadastro tespit tutanakları incelendiğinde, taşınmazların B. kızı E.'nin 1969 yılında ölümü ile kocası C.ve evlatları M., S. ve B.'ye intikal ettiği belirtilerek tespit edildiğinin  görüldüğü,  ancak dosya içerisinde mevcut B. Kızı E.'nin nüfus kayıt örneği incelendiğinde M.A ve B. isimli evlatlarının bulunmadığının anlaşıldığı,  tapulama tutanağının iktisap sütununda ismi geçen kişiler ile nüfus kayıtlarında ismi geçen kişiler arasındaki çelişki nedeniyle tapu kaydında isim düzeltme davası ile mülkiyet nakline yol açılıp açılmadığı hususunda tüm şüphenin giderilerek sonuca varıldığının  söylenemeyeceği, bu farklılığın yarattığı şüphenin giderilmesi için dava konusu taşınmazlara ait kadastro tespit tutanaklarının  varsa dayanak kayıtları ve hükmen tescil dosyalarının getirtilmesi, mümkün olmadığı takdirde tescil kararlarının getirtilmesi, belirtilen ilkeler doğrultusunda tapu kayıtlarında malik görünen ''C.'' ile davacının  murisinin ve yine Tapu kayıtlarında malik görünen ''C. oğlu S. B.'' ile davacının aynı şahıs olup olmadığının  araştırılması, tam bir kanaat oluşmadığı takdirde mahallinde keşif yapılarak taraf tanıkları, tespit bilirkişileri ve komşu taşınmaz malikleri dinlenerek ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği, öte yandan  talep olmadığı halde davacının baba adının da düzeltilmesinin doğru olmadığı '' hususlarına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davacının ıslah dilekçesi de gözetilerek, yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; bozma ilamında uyuşmazlığın niteliği vurgulanmak suretiyle izlenmesi gereken yol açıkça belli edilmiştir.

Bilindiği üzere, bozmaya uyulmuş olmakla bozma gereklerinin aynen yerine getirilmesi zorunlu olup, bu durum usuli kazanılmış hakkın bir gereğidir.

Ne var ki; mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde  bozma gerekleri yerine getirilmemiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; bozma ilamında uyuşmazlığın niteliği vurgulanmak suretiyle izlenmesi gereken yol açıkça belli edilmiştir.

Bilindiği üzere, bozmaya uyulmuş olmakla bozma gereklerinin aynen yerine getirilmesi zorunlu olup, bu durum usuli kazanılmış hakkın bir gereğidir.

Ne var ki; mahkemece bozma ilamına uyulduğu halde  bozma gerekleri yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki; talebe konu taşınmazlardan 61, 142 ve 153 parsel sayılı taşınmaz haricindeki parsellerin tapu kayıtları ile, bir kısım taşınmazlara kadastro sırasında revizyon gören tapu kayıtları ile dayanaklarının  getirtilmediği,  ilçe ve il bazında C. oğlu S. adına bulunan tüm nüfus kayıtlarının istenmediği, öte yandan, talebe konu taşınmazlarda kayıt maliklerinden C.'in yalnızca isminin, S.'ın ise ismi ile baba adının yeraldığı gözetildiğinde, mahallinde keşif yapılarak, kadastro tespit bilirkişileri, taraf tanıkları ve komşu taşınmaz maliklerinin bilgilerine başvurulmadığı,  varsa komşu parsellere revizyon gören taşınmazların tapu kayıtlarında talebe konu taşınmaz sınırını ne okuduğu ve gösterdiğinin denetlenmediği  anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; bozma ilamında belirtilen ilkeler ve yukarıda değinilen olgular doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması  doğru değildir.

İlgili tapu müdürü vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2461, Karar No: 2014/7177, Tarih: 15.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/2461 E.  ,  2014/7177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/235473

MAHKEMESİ : Alaşehir Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2012

NUMARASI : 2012/27 (E) ve 2012/204 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; Usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz. (Ek cümle: 07/05/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS), temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına... saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanığın vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için resmi nikahlı eşinden muvazaalı olarak boşandığı, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdırdığı iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanunun 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7157, Karar No: 2021/17425, Tarih: 08.07.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/7157 E.  ,  2021/17425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tanımadığı bir şahıstan 3- 4 ay önce satın aldığı ruhsatsız tabancayı kendi ikametinde bulunduran sanığın eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesinde yazılı suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 13/3. maddesi uyarınca hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri uyarınca kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 08.07.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8367, Karar No: 2019/3600, Tarih: 26.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/8367 E.  ,  2019/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerinin murisi...ın ... adına kayıtlı bulunan ve şoför ...'nın sevk ve idaresinde bulunan ... plakalı servis aracı ile işyerinden evine giderken aracın takla atarak yoldan çıkması sonucu tek taraflı kaza neticesinde vefat ettiğini, aracın ZKFKS (Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası) bulunmadığını bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı tutulmak koşuluyla davacı anne için 500,00 TL her çocuk için 250,00'şer TL tazminatın kaza tarihinden itibaren faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve Hazine Müsteşarlığının 28.06.2010 gün 2010/8 sayılı genelgesi uyarınca 01.07.20110 tarihinden sonra il içi ve 100 km kadar taşımalar için taşımacılar koltuk sigortası yaptırmak zorunda olmayacakları, dolayısıyla ... bu sigorta türünden sorumlu tutulamıyacağına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15,20 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 26/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11550, Karar No: 2024/1234, Tarih: 14.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2022/11550 E.  ,  2024/1234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 08.06.2022

KARAR : Kısmen Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/8 E., 2021/532 K.

Taraflar arasındaki iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun manevi tazminat yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı vekili dava dilekçesi ile davacının davalı işyerinde çalışmakta iken 09.02.2012 tarihinde meydana gelen iş kazasında ağır şekilde yaralandığını, sol ayak bileğinde kırık oluştuğunu ve bileğine platin ve çivi takıldığını, kazada müvekkilinin kusuru bulunmadığını, işveren tarafından iş kazasının Kuruma bildirilmemiş olması nedeniyle birçok haktan mahrum kaldığını, davalının müvekkilinin kaza sonrası ağır şartlar altında çalıştırması nedeniyle iş akdini feshe mecbur kaldığını, maaşını banka kanalıyla alan davacının ayrıca yol ve yemek yardımından faydalandığını, maluliyeti nedeniyle efor kaybı olduğunu, manevi yönden de ciddi anlamda acı çektiğini beyanla 100,00 TL maddi tazminat (HMK 107) ile 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 09.02.2012 den itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davacı vekili 03.12.2021 tarihli talep arttırım dilekçesi ile maddi tazminat talebini 145.120,64 TL olarak artırmıştır.

II. CEVAP

2.Davacı vekili 03.12.2021 tarihli talep arttırım dilekçesi ile maddi tazminat talebini 145.120,64 TL olarak artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; yetki itirazında bulunduklarını, davacının 19.03.2008 tarihinden 12.04.2018 tarihine kadar davalı şirkette çalıştığını, olay günü UPS kablo rulosundan kablo alırken yan raftaki rulo halindeki elektrik kablosunun ayak bileğinin üzerine düşmesi şeklinde meydana gelen olayda müvekkili şirketin kusuru bulunmadığını, davacının tam kusurlu olduğunu, işyerinde her türlü iş güvenliği önlemlerinin alınmış olduğunu, davacının kaza sonrası tedavisinden sonra hiçbir şikayeti olmaksızın çalışmasına devam ettiğini, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının kötü niyetli olduğunu, kazanın işçinin ağır kusuruyla meydana gelmiş olması nedeniyle uygun illiyet bağının kesilmiş olacağını, işverenin sorumluluğu bulunmadığını, davacının maluliyeti ve maddi zararı oluşmadığını, manevi tazminat şartlarının oluşmadığını ve talep edilen tutarın fahiş ve zenginleşme amacına yönelik olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile SGK Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi’nin 27.11.2018 tarihli Kurum Sağlık Kurulu raporundan, davacının 09.02.2012 tarihli iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik derecesinin %1,3 olduğuna, yardıma muhtaç olmadığına, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği, sürekli iş göremezlik durumuna girdiği tarihin 22.05.2012 olarak belirlendiği, karara davacı tarafça itiraz edilmesi üzerine Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 18.03.2019 tarihli kararı ile davacının maluliyetinin %1,3 olduğuna, kontrol muayenesi gerekmediğine karar verildiği, davacının Yüksek Sağlık Kurulu kararına itirazı üzerine, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 27.04.2020 tarihli raporundan, davacının 09.02.2012 tarihinde maruz kaldığı iş kazası sonucu %8,2 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının tesbit edildiği, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için alınan Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulunun 08.07.2021 tarihli raporu ile de 3. İhtisas Kurulu raporu gibi davacının 09.02.2012 tarihinde maruz kaldığı iş kazası sonucu %8,2 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının tesbit edildiğinin anlaşıldığı, dosya üzerinden bilirkişi heyetinden alınan 10.12.2020 tarihli rapor ve 24.05.2021 tarihli ek kusur raporunda davalı... ve Ziraat Makineleri A.Ş.’nin olayın meydana gelmesinde % 70 (yüzde yetmiş) oranında, davacı kazalı...’ün olayın meydana gelmesinde % 30 (yüzde otuz) oranında kusurlu olduğunun bildirildiği, bilirkişi heyeti rapor ve ek raporu usul ve yasaya uygun bulunduğu, Hüseyin Ambarkütük'ün 09.02.2012 tarihli iş kazası sonucu uğradığı, geçici iş göremezlik nedeni ile oluşan maddi zararının 145.120,64-TL olarak belirlendiği 22.11.2021 tarihli hesap raporunun da usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile

1.145.120,64 TL maddi tazminatın iş kazası tarihi 09.02.2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

2.18.000 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 09.02.2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

3.Fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu kazanın meydana gelmesinde müvekkili şirketin hiçbir kusuru bulunmadığını, kazanın davacının ağır kusuru sonucunda gerçekleştiğini, davacıya işveren tarafından iş sağlığı ve güvenliği kapsamında tüm eğitimlerin verildiğini, gerekli kişisel donanımların temin edildiğini, bilirkişi raporunda müvekkili şirketin kast unsuru taşıyan bir eylemi olmadığının belirtildiğini, davacının ağır kusurunun müvekkili şirketin davranışları ile kaza arasındaki illiyet bağını kestiğini, maluliyete ilişkin raporlar arasındaki çelişki giderilmeden hüküm kurulduğunu, davacının manevi tazminat talebinin tamamen reddedilmesi gerekirken kısmen kabul edilmesinin hukuka, kanuna ve hakkaniyete ters düştüğünü, somut olayda manevi tazminat talep şartlarının oluşmadığını, davacının manevi tazminat talebinin sadece sebepsiz zenginleşme amacı taşıdığını, davacının kötü niyetli olduğunu, Mahkeme kararının gerekçesiz olduğunu beyanla kararı istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... Mahkemece yaptırılan kusur incelemesi sonucu Makine Mühendisi-A sınıfı İş Güvenliği Uzmanı ile iki Elektrik-Elektronik Mühendisi-A sınıfı İş Güvenliği Uzmanı tarafından düzenlenen kusur raporunda; kazanın meydana gelmesinde davalı işveren... ve Ziraat Makineleri A.Ş.’nin %70 oranında, kazalı davacı ... Ambarkütük’ün %30 oranında kusurlu olduğunun tesbit edildiği, davalı tarafça kusur oranına itiraz edilmiş ise de olayın meydana geliş şekli, kusur oranları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları dikkate alındığında, yapılan hesaplamaların dosya kapsamına uygun olduğu, sorumluluk miktarlarının doğru belirlendiği ve dosya kapsamına uygun olduğu değerlendirilmiştir.

Ancak, olayın meydana geliş şekli, kusur oranları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları dikkate alındığında, yapılan hesaplamaların dosya kapsamına uygun olduğu, sorumluluk miktarlarının doğru belirlendiği, iş kazasının meydana geldiği tarih, dava tarihi, maluliyet oranı ve tarafların kusur durumları gözetildiğinde Yerel Mahkemece takdir edilen manevi tazminat miktarının yüksek olduğu anlaşılmış, Dairemizce yeniden yapılan değerlendirmede, davacı için 10.000,00 TL, manevi tazminata hükmedilmiştir.." gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulü ile

145.120,64 TL maddi tazminatın iş kazası tarihi 09.02.2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 09.02.2012 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince 18.0000 TL olarak hüküm altına alınan manevi tazminat tutarının düşürülerek 10.000 TL'ye hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, müvekkiline izafe edilen %30 kusurun da hatalı olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde, kazanın meydana gelmesinde davacının ağır kusurunun olduğu, illiyet bağının kesildiği, davacının maluliyet oranının doğru tespit edilmediği, manevi tazminatın kısmen de olsa kabulünün haksız olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci ve 77 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Davacı vekili ile davalı vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1.Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

2. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

3.Dosya içeriğine göre davacı lehine hükmedilen manevi tazminat tutarının Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davacı vekili ile davalı vekilinin bu kısıma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

2. Davacı vekili ile davalı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.