muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1141, Karar No: 2019/614, Tarih: 17.10.2019

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın “Hükmün esbabı mucibesi ve hüküm fıkrasının ihtiva edeceği noktalar” başlıklı 268. maddesinin dördüncü fıkrasının;

“Hüküm fıkrasında; 253 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurmanın mümkün olup olmadığını tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.”,

“Mehle riayet imkansızlığı” başlıklı 41. maddesi ise;

“Mücbir sebepler veya beklenilmeyen veya sakınılması kabil olmıyan hadiseler neticesi olarak, bir mehle riayet imkansızlığı hasıl olursa, mehlin bitmesinden hasıl olacak neticeye karşı eski hale getirme talep olunabilir. Yapılan bir tebliğden kusuru olmaksızın haberdar olamamak keyfiyeti beklenilmiyen ve sakınılması mümkün olmıyan hallerdendir.” biçiminde düzenlenmiş olup mücbir sebepler veya beklenilmeyen veya sakınılması kabil olmayan durumlarda süreyi geçirmiş olan kişinin, eski hale getirme isteminde bulunabileceği, yapılan bir tebliğden kusuru olmaksızın haberdar olunmaması hâli de bu durumlardan birisi olarak kabul edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın “Eski hale getirme istidasının verilmesi” başlıklı 42. maddesinde de eski hâle getirme dilekçesinin, engelin kalkmasından itibaren bir hafta içerisinde, süreye uyulduğunda usule ilişkin işlemleri yapacak olan mahkemeye verileceği, dilekçe sahibinin, süreye neden riayet etmediğine ilişkin sebepleri, elindeki delilleri de ekleyerek açıklayacağı, dilekçe verildiği anda usule ilişkin yapılamayan işlemlerin de yerine getirileceği belirtildikten sonra, “Eski hale getirme istidasının mercii ve bu husustaki kararlar” başlıklı 43/1. maddesinde; “Mehli içinde usul muamelesi yapılmış olsaydı esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse eski hale getirme istidası hakkında dahi o mahkeme karar verir.” şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Anılan düzenleme 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Eski hâle getirme dilekçesi üzerine verilecek karar” başlıklı 42/1. maddesindeki; “Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse, eski hâle getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir.” biçimindeki düzenleme ile tamamen aynıdır.

Ceza Genel Kurulunun 16.12.2008 tarihli 144–234, 23.09.1974 tarihli 227–408 ve 16.04.1973 tarihli 213–345 sayılı kararlarında da açıkça vurgulandığı ve yargısal kararlarla da istikrarlı şekilde uygulandığı üzere, temyiz süresinin geçirilmiş olması nedeniyle ileri sürülen eski hâle getirme istemleri hakkında inceleme ve karar verme görevi Yargıtaya aittir.

Bu aşamada kararların açıklanması ve tebliği ile temyiz talebi ve süresi üzerinde durulmasında fayda bulunmaktadır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın “Kararın Tefhim ve Tebliği” başlıklı 33. maddesinde;

“Alakadar tarafın yüzüne karşı ittihaz edilen kararlar kendisine tefhim olunur ve isterse kararın bir sureti de verilir.

Bu aşamada kararların açıklanması ve tebliği ile temyiz talebi ve süresi üzerinde durulmasında fayda bulunmaktadır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın “Kararın Tefhim ve Tebliği” başlıklı 33. maddesinde;

“Alakadar tarafın yüzüne karşı ittihaz edilen kararlar kendisine tefhim olunur ve isterse kararın bir sureti de verilir.

Diğer kararlar tebliğ olunur.” hükmüne yer verilmek suretiyle temyiz incelemesinin yapılabilmesi için, temyiz kanun yoluna başvuru hakkı bulunanların kararı tefhim veya tebliğ yoluyla öğrenmelerinin sağlanması gerektiği kanuni bir mecburiyet olarak düzenlenmiştir.

Karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinin birinci fıkrası; "Temyiz talebi, hükmün tefhiminden bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine yapılacak beyanla olur. Beyan tutanağa geçirilir ve tutanak hakime tasdik ettirilir" ikinci fıkrası ise “Hükmün tefhimi sanığın yokluğunda olmuşsa bu süre tebliğ tarihinden başlar.” şeklinde hüküm altına alınarak temyiz süresinin yüze karşı verilen kararlarda hükmün tefhimi ile, yoklukta verilen kararlarda ise gerekçeli kararın tebliği ile başlayacağı belirtilmiştir.

Konumuzla ilgisi bakımından usulüne aykırı tebliğin hangi hâllerde geçerli olacağına da değinilmesi gerekmektedir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun “Usulüne aykırı tebliğin hükmü” başlıklı 32. maddesi;

“Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır.

Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi addolunur.”,

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’in “Usulüne aykırı Tebliğin Hükmü” başlıklı 53. maddesi ise;

“(1) Tebliğ, usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliği öğrenmiş ise geçerlidir. Aksi takdirde tebligat yapılmamış sayılır. Muhatap, her ne şekilde olursa olsun tebliğ evrakını veya davetiyeyi alırsa ya da bunların içeriğini öğrenirse tebliği öğrenmiş sayılır.

(2) Muhatabın tebliği öğrendiğini beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi olarak kabul edilir

(3) Tebliğin usulüne aykırı yapılmış olması halinde, muhatabın tebliği öğrendiğinin ve bunun tarihinin iddia ve ispatı mümkün değildir.” şeklinde düzenlenmek suretiyle sanığın tebliği öğrendiğini beyan ettiği veya hâl ve hareketleri ile bunu ortaya koyduğu tarihte tebliğin geçerli olacağı kabul edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Ceza Dairelerince tereddüde mahal bırakmayacak şekilde sürdürülen uygulamalara göre de yoklukta kurulan hükmün temyiz hakkı olanlara usulüne uygun tebliğ edilmediği hâllerde temyiz süresi işlemeye başlamayacağından, öğrenme üzerine verilen temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu kabul edilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Ceza Dairelerince tereddüde mahal bırakmayacak şekilde sürdürülen uygulamalara göre de yoklukta kurulan hükmün temyiz hakkı olanlara usulüne uygun tebliğ edilmediği hâllerde temyiz süresi işlemeye başlamayacağından, öğrenme üzerine verilen temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu kabul edilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel Mahkeme hükmünün tebliğinden itibaren bir haftalık temyiz süresini kaçıran sanığın Yerel Mahkemeye hitaben yazdığı 29.12.2015 havale tarihli eski hâle getirme istemi niteliğindeki dilekçesi hakkında karar verme görevinin Yargıtaya ait olması nedeniyle, Yerel Mahkemece bu istemle ilgili olarak verilen eski hale getirme talebinin kabulüne ilişkin kararın hukuksal değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

29.01.2004 tarihli mahkûmiyet hükmünün duruşmada hazır bulunmayan sanığa tebliğine ilişkin düzenlenen 05.03.2004 tarihli tebliğ mazbatasında “İlgili muhatabın imzadan imtina ettiğinden Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre Ece Mahallesi Muhtarı...’e tebliğ edildi.” yazılmış olmasına rağmen sanığın o tarihte cezaevinde bulunması nedeniyle tebliğ işleminin geçersiz olduğu, ancak sanığın 20.05.2005 tarihli mahsup talepli dilekçesinde Yerel Mahkemece hakkında 10 ay 25 gün hapis cezasına hükmedildiğini ve bu hükmün 15.03.2004 tarihinde kesinleştiğini açıkça yazması karşısında, sanığın mahsup dilekçesiyle hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünden haberdar olduğunun anlaşıldığı, buna rağmen bir haftalık yasal süresinde temyiz kanun yoluna başvurmaması nedeniyle Yerel Mahkeme hükmünün 28.05.2005 tarihinde kesinleştiği, her ne kadar Yerel Mahkeme kararında, mahkûmiyet hükmüne yönelik başvurulacak kanun yolu, mercii ve süresi gösterilmeyip sadece kanun yolunun açık olduğu yazılmış ise de karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 268. maddesinin dördüncü fıkrasında kanun yollarına başvurmanın mümkün olup olmadığının tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin yeterli olduğu ayrıca kanun yolu, mercii ve sürenin gösterilme zorunluluğunun bulunmadığı hususları göz önünde bulundurulduğunda, Yerel Mahkemenin uyarlama yargılaması sonucu kurmuş olduğu 15.06.2005 tarihli ek karara yönelik Özel Dairece yapılan temyiz incelemesi üzerine verilen onama kararında bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Temyiz mahkemesince temyiz davasının görülebilmesi için, temyiz kanun yoluna başvuru hakkı olanların tamamının kararı tefhim veya tebliğ yoluyla öğrenmeleri kanuni bir zorunluluktur. 1412 sayılı CMUK'nın 'Kararın tefhim ve tebliği' başlıklı 33. maddesinde kararların tebliği 'Alakadar tarafın yüzüne karşı ittihaz edilen kararlar kendisine tefhim olunur ve isterse kararın bir sureti de verilir. Diğer kararlar tebliğ olunur.Alakadar olan taraf mevkuf ise tebliğ edilen varaka talebi halinde kendisine okunup anlatılacağı' şeklinde düzenlenmiştir. Buna göre hüküm tarafların hazır olmadığı bir oturumda verilmiş ise, gerekçeli kararın kendilerine tebliğ edilmesi zorunlu olup tebliğ işlemi 7201 Sayılı Tebligat Kanunu ve tebligat tüzüğü hükümlerine göre yapılır.

Somut olayda: sanık ... hakkında, Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/01/2004 tarih ve 2002/692 Esas, 2004/94 Kararı ile hırsızlık suçundan mahkumiyetine ilişkin kararın sanığın konutunda, ilgili muhatap imzadan imtina ettiğinden Tebligat Kanunun 21. maddesine göre 05/03/2004 tarihinde tebliğ edildiği bildirilmiş ise de, sanığın aynı tarihte başka suçtan İsparta Cezaevinde hükümlü olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Sanığa Tebligat Kanunun 21. maddesine göre 05/03/2004 tarihinde yapılan tebliğ usülsüz olup dosya içeriğine göre usülsüz yapılan bu tebligat dışında kanuna uygun başka bir tebligatta yapılmamıştır. Sanığın 5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesinde sonra lehe kanun uygulanması yönünden cezaevinden dilekçe sunması, sonrasında uyarlama yargılaması talebinin reddedilmesi üzerine bu kararı temyiz etmesini öğrenme dolayısıyla hükmün kesinleştiğini kabul etmek kanuna aykırıdır. Bu nedenle usulüne uygun yapılmış tebligat bulunmadığından sanık hakkındaki ilk hükmün kesinleşmediği düşüncesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabul edilmesi gerekirken reddine ilişkin sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanığın yargılanması sonunda verilen 29.01.2004 tarih ve 692-94 sayılı hükmün usulüne uygun olarak tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediği, buna bağlı olarak sonradan verilen uyarlama ve bunun onanmasına dair kararlar hukuki değerden yoksun bulunduklarından, sanık tarafından sonradan verilen ve içeriği itibariyle temyiz mahiyetinde olan dilekçesi dikkate alınarak ilk hükmün temyizen incelenmesi gerekmektedir. Şöyle ki;

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...;

"Sanığın yargılanması sonunda verilen 29.01.2004 tarih ve 692-94 sayılı hükmün usulüne uygun olarak tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediği, buna bağlı olarak sonradan verilen uyarlama ve bunun onanmasına dair kararlar hukuki değerden yoksun bulunduklarından, sanık tarafından sonradan verilen ve içeriği itibariyle temyiz mahiyetinde olan dilekçesi dikkate alınarak ilk hükmün temyizen incelenmesi gerekmektedir. Şöyle ki;

Dosya kapsamına göre sanığın yokluğunda verilen 29.01.2004 tarih ve 692-94 sayılı hüküm, muhatabın imzadan imtina ettiğinden bahisle Tebligat Kanununun 21. maddesine göre konutunda tebliğ edildiği bildirilmiş ise de; sanığın bu tarihte ceza evinde olduğu ve dolayısıyla yapılan tebligatın usulsüz olduğu, buna rağmen 15.03.2004 tarihinde kesinleştirilip, 27.03.2005 tarihinde de infaz edildiği anlaşılmaktadır. Özel Dairece, sanığın mahkemeye sunduğu 25.05.2005 tarihli mahsup dilekçesinde yer verdiği '29.01.2004 tarihli mahkemeniz tarafından verilme 10 ay 25 gün hapis cezasına mahkum oldum ve mahkemenizin vermiş olduğu karar 15.03.2005 tarihinde kesinleşmiştir' şeklindeki ibare nedeniyle hükmü öğrenmiş ve sonucunu kabul etmiş sayıldığı görülmektedir.

Konuyla ilgili hüküm tarihinde yürürlükte bulunan yasal düzenlemelere gelince; 03.10.2001 tarih ve 4709 Sayılı kanunla eklenen Anayasa'nın 'Temel hak ve hürriyetlerin korunması' başlıklı 40/2.maddesi 'Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.' hükmünü taşımaktadır. Yine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'nın 268/4. maddesine göre hükümde kanun yollarına başvurmanın mümkün olup olmadığının tereddüte yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerekmektedir. Hak arama özgürlüğü ile yakından ilişkili ve emredici vasıftaki bu hükümlere göre sanığa ve kanun yoluna başvuru hakkı olanlara hüküm açıklanırken ve hazır değilseler tebliğ edilen gerekçeli kararda başvurabileceği kanun yolları, mercii ve süresinin bildirilmesi zorunludur. Bu yasal düzenlemelerin ortak amacı bireylerin yargı ya da idari makamlar önünde sonuna kadar haklarını arayabilmelerine kolaylık ve imkan sağlamaktır. Çünkü son derece dağınık ve değişken olan mevzuat karşısında insanların hakkını aramakta güçlük çekeceğini değerlendiren yasa koyucu, başvurulacak kanun yolu, mercii ve süresini de içeri şekilde karar ve işlemlerden ilgilisinin Devlet tarafından haberdar edilmesini hak arama, hak ve hürriyetlerin korunması bakımından zorunluluk haline getirmiştir.

Bu açık ve emredici düzenlemelere rağmen 29.01.2004 tarihli yokluğunda verilen hükümde sanığın başvuracağı kanun yolu ve süresi gösterilmemiştir. Ardından hak arama özgürlüğünün ihlal edilmemesi ve yasal temyiz süresinin başlayabilmesi için bu hususları içeren bir şerh ile hükümden haberdar edilmesi gerektiği halde, cezaevinde bulunduğu bir dönemde konutuna gönderilerek usulsüz olarak kesinleştirilmiştir. Usulsüzde olsa kesinleşmiş şekilde başvuracağı kanun yolu, mercii ve süresini içermeyen hükmü müddetname tebliği veya infaz nedeniyle öğrenmiş olması yasal temyiz süresini başlatmaz. Çünkü, sanığa başvuracağı kanun yolu, mercii ve süresini içerir halde hükmün tebliği yerine, kesinleşmiş halde bildirilmesi onu yanıltır ve hak arama özgürlüğünü ihlal eder.

Açıklanan nedenlerle; sanığın yargılanması sonucu yokluğunda kurulan 29.01.2004 tarihli hükmün, yasal uyarıyı içermediği ve usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği için henüz kesinleşmediği, sonradan verilen dilekçeleri nazara alınarak temyizen incelenmesi gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilememiştir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan diğer üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.10.2019 tarihinde yapılan ilk müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından 17.10.2019 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9581, Karar No: 2018/21188, Tarih: 22.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/9581 E.  ,  2018/21188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan T.C. Sağlık Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkillerinin T.C. Sağlık Bakanlığı'na bağlı ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde yemek hizmet alımı ihalesini alan şirketler nezdinde, 02.02.2009-31.07.2012 tarihleri arasında çalıştığını, T.C. Sağlık Bakanlığı’nın asıl işveren olduğunu, diyet aşçısı olarak aylık en son 900,00 TL. ücret aldığını, işyerinde yemek verildiğini; haftanın 6 günü 06:00-20;00 arasında çalıştığını, haftanın 3-4 günü akşam 20:30-21:00’da işten çıktığını, dini ve milli bayramların tümünde çalıştığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı .... Sağlık Bakanlığı vekili, davacının 02.02.2009 tarihinden bugüne kadar bünyelerinde ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde farklı işverenler nezdinde çalıştığını, 01.08.2012 tarihinden itibaren ... Yemek San. ve Tic. A.Ş.’de çalışmaya devam ettiğini, davacının kesintisiz çalışmasının devam etmesi sebebiyle kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücretine hak kazanmadığını, diğer davalı nezdinde çalışan tüm işçilerin ihaleyi yeni alan şirkette çalışmaya devam ettiklerini, işyeri devri bulunduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Süt ve Süt Ürünleri Gıda Taş. Hiz. Org. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti., 31.07.2012’de ihalenin sone ermesi sebebiyle davacının şirketlerindeki çalışmasının sona erdiğini, ihaleyi yeni alan şirkette çalışmaya devam ettiğini, iş akdinin sona ermemesi sebebiyle feshe bağlı sonuçların doğmayacağını, tüm izinlerinin kullandırıldığını veya ücretinin ödenmediğini, fazla çalışmasının bulunmadığını, işyerinde yemek verilmediğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının T.C. Sağlık Bakanlığına bağlı ... Eğitim ve araştırma Hastanesinde 02/02/2009 tarihinden 31/07/2012 tarihine kadar çalıştığı, iş akdinin 31/07/2012 tarihinde sona erdirildiğini davacının ileri sürdüğü, dinlenen tanık anlatımlarından dosya içeriğinden davacı işçinin ihaleyi yeni olan işveren yanında ve hastane de çalışmasına devam ettiği, Mahkeme'nin ilk kararının temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığı gerekçesi ile bozulduğu, bozma ilamına uyulduğu, davacının kıdem ihbar ve yıllık izin ücretlerine dair talepleri reddedildiği, davacının ıslah yapmadığı anlaşılmakla dava dilekçesindeki talebi dikkate alınmakla sureti ile hükme elverişli rapor doğrultusunda davacının fazla mesai ve genel tatil ücreti alacakları kabul edildiği gerekçesi ile fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne, sair taleplerin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Gerekçeli karar başlığında dava tarihinin 22/11/2012 yerine 18/01/2017 şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

3-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce 2011 yılı itibarıyla maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti talepleri taleple bağlı olarak hüküm altına alınmış ise de her eda hükmü aynı zamanda hak kazanılan alacağın tamamının miktarının ne olduğuna dair bir tespit de içermek zorunda olduğundan, bu alacak kalemlerinde hesaplanan miktarlara takdiri indirim uygulanarak, uygulanan takdiri indirim oranları da kararda belirtilerek neticeten davacının neticeten hak ettiği alacak miktarlarının tespit edilmemesi hatalıdır.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip, verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.