muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11782, Karar No: 2016/9904, Tarih: 31.10.2016

Hemen belirtilmelidir ki, Soyadı Kanunu'nun yürürlüğe girmesinden önce ölen kişiler soyadı alamayacaklarından, bunlar yönünden asıl olan nüfus kayıtlarına göre tapu kayıtlarının düzeltilmesi ise de bu kişilerin tapuda mirasçılarının adlarına intikal yaptırabilmesi açısından tapu kaydında adı geçenlerle aynı kişi olduğunun tespitinin istenilmesinde hukuki yarar bulunduğu kabul edilmelidir.

Hâl böyle olunca mevcut duruma göre tapu maliki olarak görünen ‘... Karısı ...’nin ölüm tarihinin 1921 yılı olduğu kayıtlardan anlaşılmaktadır. Dolayısıyla davacının murisinin Soyadı Kanunu'ndan önce öldüğü açıktır.“... karısı ...”'nin artık nüfus siciline tescili mümkün olmadığından ve dolayısıyla tapu kaydındaki kimlik bilgileri de nüfus kayıtlarına göre düzeltilemeyeceğinden, Soyadı Kanunu'ndan önce öldüğü de gözetilerek tespit kararı verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Diğer yandan, her iki taşınmaz için tüm tedavülleri ile birlikte tapu kayıtları dosya içerisinde mevcut değildir. Dava konusu 65 ada 9 parsel ve 127 ada 18 parsel sayılı taşınmazların ilk tesis tarihinden itibaren tüm maliklerini ve el değiştirmelerini gösterir tapu kayıtlarının ve dayanağı tüm belgelerin (tapulama tutanağı, tescil istem belgesi, varsa hükmen tescil kararı, imar kayıtları vb) bütün geldi ve gittileri ile birlikte (birbirini takip edecek, denetlenecek ve tamamının okunaklı olmasına dikkat edilecek şekilde) ilgili tapu müdürlüğünden temini ile toplanan ve toplanacak deliller ile tapu kayıt malikleri ile davacı mirasbırakanlarının aynı kişi olup olmadıklarının tereddüte yer vermeyecek şekilde tespiti hususunda karar vermek gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi de isabetli değildir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6804, Karar No: 2020/4658, Tarih: 21.09.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/6804 E.  ,  2020/4658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarına ait prime esas kazancının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Davacı, davalı işyerinde geçen çalışma döneminde prime esas kazanç miktarının Kuruma eksik bildirildiği iddiası ile , 24/08/2006-13/12/2010 tarihleri arasında prime esas kazanç miktarının tespitini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemizin 2015/17117 Esas, 2016/9233 Karar sayılı 06/06/2016 günlü ilamına uyularak yapılan yargılama sonrası, davacının aldığı son ücretin net 1.150,00 TL olduğunun kabulü ile 2006/8. aydan 2010/12. aya kadar prime esas kazanç miktarları ayrı ayrı hükümde gösterilmek suretiyle davanın kabulü yönünde karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacının, davalı işyerinde kaynakçı olarak çalıştığı, hizmetinin asgari ücret ile Kuruma bildirildiği, ücret bordrolarının neredeyse tamamının davacı tarafından imzalandığı ve bu imzalara itirazını içeren bir beyanı bulunmadığı ,emsal ücret araştırması yapıldığı,bozma ilamından sonra dinlenen bordro tanıklarının kendilerinin çalışma dönemi boyunca asgari ücretle çalıştığı,kaynakçıların da bu şekilde çalıştığını düşündüklerini belirttiği, davacının iddia edilen şekilde asgari ücretin üzerinde bir ücret aldığına ilişkin yazılı delil olmadığı, Ankara 13.İş Mahkemesinin 2010/1181 Esas sayılı dosyası ile karara bağlanan işçilik alacağı dosyasında davacının son aya ilişkin net ücretinin 1.150 TL olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Hizmet tespiti davaları, niteliği gereği çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine imkan tanımasına karşılık, ücretin ispatında bu denli serbestlik söz konusu değildir. Ücretin ispatında Hukuk Genel Kurulunun 20.10.2010 tarihli, 2005/21-409 E., 2005/413 K.; 19.10.2011 tarihli, 2010/10-480 E. 2010/523 K.; 19.06.2013 tarihli, 2011/10-608 E., 2011/649 K.; ve 19.06.2013 tarihli, 2012/10-1617 E., 2013/850 K. sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 200.) maddesinde yazılı sınırları aşan, ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HUMK’nın 288. (HMK'nın 200.) maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Ücret miktarı HUMK’nın 288. (HMK'nın 200.) maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için veya bu miktar üzerinde olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgelerin bulunması hâlinde tanık dinletilmesi mümkündür .

506 sayılı Kanun'un 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nın 288. (HMK'nın 200.) maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanun'un 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır.” Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması hâlinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Hâl böyle olunca, ücret miktarı HMK’nın geçici 1. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle HUMK'nın 288. (HMK'nın 200.) maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkün olduğundan, buna göre araştırma yapılması gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 07/05/2019 tarihli 2015/21-1572 Esas sayılı ve 09/05/2019 tarihli 2015/10-3339 Esas sayılı son kararları da bu yöndedir.

Prime esas kazancın işverence Kuruma bildirilenin üzerinde olduğuna dair iddianın ; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkün olduğundan ve bu nitelikte yazılı delil veya yazılı delil başlangıcı olarak değerlendirilebilecek bir belgenin dosya kapsamında bulunmadığı,bozma kararınından sonra yapılan araştırmada da dosyaya sunulmadığı dikkate alınmadan, mahkemece işçilik alacağı dosyasındaki kabule ve emsal ücret araştırmasına göre prime esas kazanç miktarının tespit edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Tasfiye Halinde ... Mobilyalar San.Tic.Ltd.Şti. 'ne iadesine 21/09/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3924, Karar No: 2015/13128, Tarih: 01.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/3924 E.  ,  2015/13128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ... davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili, davalı ... ... Şirketi vekili ve davalı .... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin davalıların sürücüsü, maliki, ... ve ... oldukları araçta yolcu olarak bulunduğu sırada gerçekleşen tek taraflı kazada vefat ettiğini, bir kısım müvekkillerinin bu suretle murislerinin desteğinden mahrum kaldıklarını ileri sürerek davacı ... için 17.000 TL, davacı ... için 16.000 TL destekten yoksun kalma ...ının tüm davalılardan, her bir davacı için ayrı ayrı 30.000 TL manevi ...ın ise sigorta şirketleri dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş, ıslahla davacı ... için maddi ... taleplerini 18.107,19 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı .... vekili, müvekkilinin sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında ve poliçe limitleri dahilinde sorumlu olduğunu, davalı ... ... Şirketi vekili, müvekkilinin aracın ihtiyari mali mesuliyet sigortacısı olup ... limitleri üzerinde kalan kısımdan sorumlu tutulabileceğini belirtmiştir.

Davalılar ... ve ... ...Mad....ve ....Şti. vekili, kazada yol şartlarının da etkili olduğunu, destek ...'in rızası ile araçta bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile davacı anne ... için 18.107,19 TL, davacı baba ... için 15.539,39 TL maddi ...ın-davalı ... şirketleri dava dilekçesinin tebliği tarihi, diğer davalılar kaza tarihinden itibaren yasal faizle sorumlu olmak üzere-tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, davacı ... için 20.000 TL, davacı ... için 20.000 TL ve davacı ... için 20.000 TL olmak üzere toplam 60.000 TL manevi ...ın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar ... ve ... ...Mad....ve ....Şti.'nden müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili, davalı ... ... Şirketi vekili ve davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, ... kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma ...ı ve manevi ... istemine ilişkindir.

1-Dava, ... kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma ...ı ve manevi ... istemine ilişkindir.

Mahkemece manevi ... isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir. Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önüne alarak manevi ... adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarının adalete uygun olması gerekir. ...ın amacı zarara uğrayanda bir huzur duygusu doğurmaktır. Somut olayda, tarafların kusur oranı, ölen kişinin yaşı, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, ölüm olayı nedeniyle duyulan acı gibi nedenler dikkate alındığında, davacılar için hükmedilen manevi ... miktarı, duyulan acıyı, çekilen sıkıntıyı hafifletebilecek düzeyde olmayıp, makul ölçüde manevi ... takdiri gerekirken yazılı biçimde hüküm kurulması isabetli değildir.

2-Mahkemece davacı ...'in maddi ... isteminin tamamen, davacı ...'ın maddi ... isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş, yalnızca 461 TL'lik kısım reddedilmiş, dava dilekçesinin incelenmesinde davacılar vekilince davalı ... şirketlerinden manevi ... talep edilmediği anlaşılmıştır.

Bu durumda mahkemece, red sebebi aynı olan davalılar yararına reddedilen maddi ... tutarı yönünden tek kalemde vekalet ücretine hükmetmek, reddedilen manevi ... miktarı yönünden yalnızca davalılar ... ve ... ...Mad....ve ....Şti. yararına vekalet ücretine hükmetmek gerekirken, yazılı olduğu şekilde sanki davalı ... şirketleri yönünden de reddedilen manevi ... varmış gibi ve her bir davalı yararına ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değildir.

3-Davalı ... ... Şirketi, kazaya neden olan aracın ihtiyari mali mesuliyet sigortacısı olup, zorunlu mali mesuliyet sigortası teminat haddinin üzerinde kalan kısımla sorumludur. Mahkemece hükmedilen ... miktarı ... limitleri içinde kaldığından, davalı ... ... Şirketi hakkındaki davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması da doğru değildir.

4-Davacılar tarafından davalı ... sigortacısı olan manevi ... sorumluluğu bulunmayan ... AŞ aleyhine manevi ... davası açılmadığı gibi mahkemece de manevi ...tan sigorta şirketi sorumlu tutulmamıştır. Hal böyle iken, manevi ...a ilişkin harç ve vekalet ücretinden sorumlu tutulması doğru görülmemiş, bozma sebebi yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... ... Şirketi'nin, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş.'nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 3,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 01.12.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7510, Karar No: 2024/6607, Tarih: 18.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/7510 E.  ,  2024/6607 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1239 E., 2022/1466 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Beyşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/690 E., 2021/712 K.

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan tapu iptali ve tescil davasında yapılan yargılama sonunda Beyşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararına karşı davalı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne ve ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması suretiyle esas hakkında yeniden hüküm tesisi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, bu kez davalı Hazine vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli taşınmazlara yönelik ilk tesis kadastrosunun; Konya ili Beyşehir ilçesi .../... Mahallesi, Gür mevkii 292 ada 8 parsel, Konya ili Beyşehir ilçesi .../... Mahallesi, Gür mevkii 294 ada 16 parsel, Konya ili Beyşehir ilçesi .../... Mahallesi, Bayıryüzü mevkii 305 ada 41 parsel, Konya ili Beyşehir ilçesi .../... mahallesi, Bayındır mevkii 372 ada 26 parsel sayılı taşınmazlar yönünden 30.03.2007 tarihinde kesinleştiği, Konya ili Beyşehir ilçesi .../Belen Mahallesi, Karagöz mevkii 262 ada 222 parsel sayılı taşınmaz yönünden 30.01.2007 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, Beyşehir ilçesi ... Mahallesi, 372 ada 26 nolu parselin 1/2 hissesinin, 262 ada 222 nolu parselin 1/2 hissesinin, 292 ada 8; 294 ada 16 ve 305 ada 41 parsel sayılı taşınmazların tamamının davalı Hazine adına tespit gördüğünü belirterek dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile müvekkil adına tapuya kayıt ve tescilini istemiş, davalı Hazine, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin 13.03.2020 tarihli ve 2016/728 Esas, 2020/290 Karar sayılı kararı ile; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın, davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesinin 23.11.2020 tarihli ve 2020/770 Esas, 2020/763 Karar sayılı kararı ile; zilyetlik araştırması yapılması için kararının kaldırılmasına karar verilerek İlk Derece Mahkemesine gönderilmekle, yeni 2020/690 Esas üzerinden yargılamaya devam edilmiştir.

Dava, kadastro tespitinden önceki nedenlere dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; davacının hak düşürücü süre içerisinde davayı açtığı, taşınmazların zilyetlik ile iktisabının mümkün olduğu, eklemeli zilyetlik ile kazandırıcı zaman aşımını sağladığı gözetildiğinde kıyı kenarda kalan 372 ada 26 parselin 186,17 metrekarelik kısmına yönelik davanın reddine, diğer parseller yönünden talep doğrultusunda 3 parselin tamamının, 2 parselin ise (parsellerden 1 tanesinde kıyı kenar içerisinde kalan kısım düşüldükten sonra) 1/2 oranında Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile davacının davasının kısmen kabulüne, Bölge Adliye Mahkemesi kaldırma kararı sonrasında Bayındıryüzü mevkii 372 ada 26 sayılı parselin başında yeniden keşif yapılarak, taraf tanıkları ve mahalli bilirkişilerin beyanları alınmış ve alınan beyanlar ile Bayındıryüzü mevkii 372 ada 26 sayılı tespit tarihine kadar en az 20 yıldır davacı ve ondan önce davacının murisinin zilyetliğinde olduğu, davacıya bu taşınmazın kendi murislerinden kaldığı, taşınmazın uzun yıllar boyunca fasulye ekmek için davacı ve davacının murisleri tarafından kullanıldığı, ancak uzun bir süre önce ekim dikim yapmanın bırakıldığı, her ne kadar taşınmaz üzerinde uzun zamandır tarımsal amaçlı ekim dikim yapılmasa da taşınmazın davacı tarafından akrabalarına hayvan otlatmak ve ot biçmek amacıyla veriliği, bu şekilde zilyetliğini devam ettirdiği ve zilyetliğini hiç terk etmediğinin sabit olduğu zilyetlikle kazanma koşulların oluştuğu, aşınmazın 186,17 metrekarelik kısmı kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bu kısım yönünden davanın reddi ile kalan 329,80 metrekarelik kısım yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, orman nitelikli taşınmaz ile komşu olmadığından usulünce orman araştırmasına gerek bulunmayan, 26.11

.11.2018 tarih ve 378 sayılı Cumhurbaşkanlığı kararı ile milli park sınırı dışına çıkarılan, arkeolog bilirkişi raporu ile de üzerinde birinci grup olarak tescil ve ilan edilen kültür varlıklarının bulunmadığı saptanan dava konusu taşınmazlar üzerinde davacı yararına kadastro tespit tarihi itibari ile zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğu anlaşıldığından ilk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilerek; davalı Hazine tarafından yalnızca milli park sınırları yönünden değil olağanüstü zamanaşımı yoluyla kazanıma ilişkin olarak da davaya karşı konulduğuna göre, mahkemece davalı aleyhine yargılama gideri takdirinde hukuka aykırı yön görülmediği, ancak , Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün cevabi yazısına göre korunan alanların tespit, tescil ve onayına ilişkin usul ve esaslara dair yönetmeliğin (RG-27/10/2017- 30223 ile değişik) 17/ğ maddesi gereğince “Doğal Sit-Nitelikli Doğal Koruma Alanı” olduğuna dair tapu kütüğünün beyanlar hanesine kayıt konmaması ve taraflarca getirilme ilkesinin kıyas yoluyla yorumlanması sonucu kesinleşme şerhli hükmün kendiliğinden Tapu Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesiyle davalı Hazine vekilinin istinaf talebinin reddi ile re'sen gözetilen nedenlerle, Beyşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2020/690 Esas, 2021/712 Karar sayılı kararının kaldırılarak, kaldırılan kararın yerine yeniden hüküm tesisine; davanın kısmen kabulü ile, Konya ili Beyşehir ilçesi .../... Mahallesi, Gür mevkii 292 ada 8 parselin tamamının, Konya ili Beyşehir ilçesi .../... Mahallesi Gür mevkii 294 ada 16 parselin tamamının, Konya ili Beyşehir ilçesi .../... Mahallesi Bayındıryüzü mevkii 305 ada 41 parselin tamamının, Konya ili Beyşehir ilçesi, .../Belen Mahallesi Karagöz mevkii 262 ada 222 parselin 1/2 hissesinin davalı Hazine adına kayıtlı bulunan tapu kayıtlarının iptali ile davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın beyanlar hanesine “Doğal Sit-Nitelikli Doğal Koruma Alanı” olduğuna dair kayıt konulmasına, Konya ili Beyşehir ilçesi .../... Mahallesi Bayındır mevkii 372 ada 26 parselde kayıtlı taşınmazın 186,17 metrekarelik kısmı kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bu kısım yönünden davanın reddi ile kalan 329,80 metrekarenin davalı Hazine adına olan tapu kaydının 1/2'lik kısmının iptali ile iptal edilen kısmın davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın beyanlar hanesine “Doğal Sit-Nitelikli Doğal Koruma Alanı” olduğuna dair kayıt konulmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2110, Karar No: 2008/3687, Tarih: 27.03.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/2110 E.  ,  2008/3687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yerinde yapılan inceleme sonucu bilirkişi kurulunca taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olması kural olarak doğrudur.

Ancak;

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında, dava konusu taşınmazın da içinde yer aldığı ilin (ilçenin) genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerektiği düşünülmeden, salt dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Kasabasına özgü (lokal) verilere göre kamulaştırma bedelini tespit eden bilirkişi kurulu raporuna itibarla hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde münavebeye esas alınan buğday ve arpa ürünlerinin Kadınhanı İlçesinin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile toptan satış fiyatlarını içeren veri listesi İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmeli, bilirkişi kurulundan bu veri listesine uygun ek rapor alınarak bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.