muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19854, Karar No: 2015/4532, Tarih: 09.03.2015

Bunun yanında 818 sayılı Borçlar Kanununun 47 .maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.

Yine gerek olay tarihinde geçerli olan 818 sayılı yasanın 44. maddesi gerekse karar anında geçerli olan 6098 sayılı yasanın 52. maddesi hükmüne göre ancam zarara hafif kusuruyla sebep olan tazminat yükümlüsü, tazminatı ödediğinde yoksulluğa düşecek olur ve hakkaniyet de gerektirirse hâkim, tazminatı indirebilir.

Somut olayda, davaya konu zararlandırıcı olayın iş kazası olduğu tartışma konusu değildir. Tartışma konusu olan hususlar Kurumun iş kazası sigorta kolundan davacı sigortalıya bağladığı gelirin tüm peşin sermaye değerinin hesaplanan maddi zarardan tenzil edilerek neticeye varılmasının doğru olup olmadığı ile kazalının ağır kusuru halinde manevi tazminat isteminin reddinin doğru olup olmadığıdır.

Somut olayda, davaya konu zararlandırıcı olayın iş kazası olduğu tartışma konusu değildir. Tartışma konusu olan hususlar Kurumun iş kazası sigorta kolundan davacı sigortalıya bağladığı gelirin tüm peşin sermaye değerinin hesaplanan maddi zarardan tenzil edilerek neticeye varılmasının doğru olup olmadığı ile kazalının ağır kusuru halinde manevi tazminat isteminin reddinin doğru olup olmadığıdır.

Yukarıda da belirtildiği üzere iş kazalarından kaynaklanan maddi tazminat davaları nitelikçe Kurum tarafından karşılanmayan maddi zararların karşılanmasına dair davalardır. Buna göre davacının sürekli iş göremezliği nedeniyle Kurumun iş kazası sigorta kolundan kendisine yaptığı bir ödeme var ise bunun, ayrıca yine var ise geçici iş göremezlik ödemesinin hesaplanan maddi tazminattan düşülmesi esastır. Bu açıklamalar kapsamında, davacı için hesaplanan maddi zarardan Kurumun bu sigortalıya yaptığı tahsislerin düşülmesi doğru olmakla birlikte düşülmesi gereken bu tahsislerinin davacı sigortalıya iş kazası sigorta kolundan bağlanan sürekli işgöremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değeri ile varsa geçici iş göremezlik ödemesinin rücuya tabi miktarı yerine kazalıya bağlanan sürekli işgöremezlik gelirinin tüm peşin sermaye değerinin düşüldüğü hesap rapora itimat ile neticeye varılması doğru olmamıştır.

Bunun yanında davalı şirketin kazalıya oranla hafif dahi olsa anılan olayda kusurunun bulunduğu, ve davacının zararını tazmin ettiğinde yoksulluğa düşeceğine dair dosyada bir kaydın bulunmadığının anlaşılmasına göre yazılı gerekçe ile davacının manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi de hatalı olmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; maddi tazminat davası bakımından davacının maddi zararını güncel verilere göre yeniden hesaplatmak, davacıya anılan iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri olarak Kurumca bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değeri ile yine Kurumca sigortalıya yapılan geçici iş göremezlik ödemelerinin rücuya tabi kısımlarını( Rücuya tabi kısım=Kurumun sigortalıya iş kazası sigorta kolundan bağladığı sürekli iş göremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değeri ile geçici iş göremezlik ödemesi tahsisleri toplamının sigortalının kusuruna denk gelen miktarlarından tenzili ile ortaya çıkan değerler) hesaplanan bu tazminattan düşerek neticeye varmak yine tarafların kusur durumunu, kazalının maluliyet derecesi ile davacı ile davalının sosyal ekonomik hallerini gözeterek davacı kazalı yararına uygun miktarda bir manevi tazminata karar vermektir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09/03/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1131, Karar No: 2012/18330, Tarih: 02.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/1131 E.  ,  2012/18330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :28.09.2011
Yargıtay — Esas No: 2006/12766, Karar No: 2006/15384, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/12766 E.  ,  2006/15384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Küre kadastro mahkemesinin 20.07.2005 tarih 2004/5-2005/14 sayılı kararına ilişkin olarak H.Y.U.Y’nın 445. maddesine dayanarak yargılamanın iadesi talebinde bulunmuştur.

Küre Kadastro Mahkemesinin 2004/5 esas sayılı dosyasının davacısının ..., davalısının ... olduğu davacının 339 ada 1 nolu parselin 27149.51 m2 yüzölçümü ile Ocak 1961 tarih 155 sırada kayıtlı tapu kaydına dayanılarak adına tescil edildiğini ancak taşınmazın yüzölçümünün eksik yazıldığını ve bu kısmın orman olarak tespit gören 355 ada 1 nolu parsel sınırları içinde kaldığı iddiası ile kadastro tespitine itiraz ettiği; mahkemece 355 ada 1 nolu parselin orman sayılan yerlerden olması nedeniyle davanın reddine ve 355 ada 1 nolu parselin orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verildiği ve hükmün 20. Hukuk Dairesince onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı yargılamanın iadesi talebinde bulunmuş olup, H.Y.U.Y.’nın 445. maddesinde yargılamanın iadesini gerektiren sebepler 10 bent halinde sınırlı olarak sayılmıştır. Bu sebeplerin dışında yorum yoluyla ... sebepler yaratılamaz. İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve somut olayda H.Y.U.Y.’nın 445. maddesinde öngörülen yargılamanın iadesi nedenlerinden hiçbirisi bulunmadığına ve taşınmazın resmi belgelere dayalı usulüne uygun yapılan inceleme sonucunda orman sayılan yerlerden olduğunun anlaşılmasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13.11.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16639, Karar No: 2022/12227, Tarih: 23.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/16639 E.  ,  2022/12227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL (Kapatılan) 81. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun’un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun’un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun’un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından,sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 23/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3215, Karar No: 2019/1854, Tarih: 04.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/3215 E.  ,  2019/1854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmaz satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil, ikinci kademede tazminat davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairemizin 19.02.2018 günlü 2015/9064 Esas ve 2018/1142 Karar sayılı ilamıyla davacı ...'a gerekçeli karar tebliğinin doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı, bu tebligatın usulsüz olması nedeniyle adı geçen davacının adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması istenmiştir.

Bu defa, davacının dava dilekçesinde belirtilen adresine yapılan gerekçeli karar tebligatının posta memuru tarafından "adresin yetersiz olduğu" belirtilerek bila tebliğ iade edilmesi üzerine kimlik tespiti yapılmaksızın gerekçeli karar davacıya kalemde bizzat tebliğ edilmiştir.

Davacının dava dilekçesinde belirttiği adresine tensip zaptı ve cevap dilekçesinin usulüne uygun olarak birlikte sakin eşine tebliğ edildiği görülmüştür. Bu durumda adres yetersizliğinden söz edilemez.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davacının dava dilekçesinde yazılı olan adresine, usulüne uygun tebligat yapmayan posta memuru hakkında suç duyurusunda bulunulacağı hususu belirtilerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 04.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2290, Karar No: 2016/3069, Tarih: 10.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/2290 E.  ,  2016/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :.....Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracın, müvekkili küçük yaya ....'a çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiğini ileri sürerek, 3.000,00 TL maddi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, görev ve yetki itirazında bulunmuş, yetkili mahkemenin... Mahkemesi olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece yapılan değerlendirme sonucunda kazanın....'de olduğu, davacının yerleşim yerinin Mersin olduğu, davalı ... şirketinin merkezinin İstanbul'da olduğu, .... Bölge Müdürlüğünün tüzel kişiliği olmadığı, davalının seçme hakkını.... Mahkemeleri olarak kullandığı gerekçesiyle dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine, mahkemenin yetkisizliğine, görevli ve yetkili mahkemenin.... Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesi olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK.'nın genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesinin 1. fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." 7. maddesinde de, "davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir. Ancak, dava sebebine göre kanunda, davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme belirtilmişse, davaya o yer mahkemesinde bakılır. Birden fazla davalının bulunduğu hâllerde, davanın, davalılardan birini sırf kendi yerleşim yeri mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek amacıyla açıldığı, deliller veya belirtilerle anlaşılırsa, mahkeme, ilgili davalının itirazı üzerine, onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik

kararı verir." denilmektedir. Yine aynı Yasa'nın 16. maddesinde ise, "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir." hükmü yer almaktadır.

Diğer taraftan, 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentanın bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Mahkemece, haksız fiilden kaynaklanan davada, davalının merkez adresinin İstanbul olduğu, ..... Bölge Müdürlüğünün tüzel kişiliği olmadığı, davalı ... şirketini temsil etme yetkisinin bulunmadığı gerekçesi ile yetkili mahkemenin .......Nöbetçi Ticaret Mahkemesi olduğuna karar verilmiştir.

Somut olayda, trafik kazasında olay yeri.....'dir. Zorunlu mali sorumluluk sigortası poliçesi araç sahibi ...... ile .....Keskin sigorta acenteliği arasında düzenlenmiştir. Davacının yerleşim yeri ...../.......olup, davalı şirketin genel merkez adresi ...../.......'dur. Davacı vekili, davayı bölge müdürlüğünün bulunduğu yer olan .....'da açmıştır.

HGK'nun 16.04.2014 gün,2013/17-2098 E, 2014/541 K sayılı ilamında “merkez veya şubenin veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemelerini yetkili kabul eden Kanun'un, acente ve şubeyi denetleyen, üst mercisi olan, genel merkezin emir ve talimatı doğrultusunda çalışan ve yetkisi şubeye göre daha fazla olan bölge müdürlüğünün bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğunu kabul etmek gerekir. Ayrıca davalı ... şirketi tarafından yetki itirazının ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması olarak da kabul edilmesi mümkündür.” denilmek suretiyle sigorta şirketlerinin bölge müdürlüklerinin bulunduğu yer mahkemelerinin yetkili olduğu benimsenmiştir.

Bu durumda, davacı vekilinin davayı sigortacının bir acenteden daha yetkili organı olan Bölge Müdürlüğünün bulunduğu Adana'da açtığı gözetilerek yetki itirazının reddi ile işin esasına girilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 10/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1170, Karar No: 2018/3819, Tarih: 22.02.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/1170 E.  ,  2018/3819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflarca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının . ... Hizmet Binası’nda 22.11.2009 tarihinde davalı şirketlerde 22.11.2009 tarihinde ... Şubesi’nde şube müdürünün hizmetlerinden sorumlu kişi sıfatı ile temizlik elemanı olarak çalışmaya başladığını, aylık net 1.400,00-TL ücret aldığını, 21.03.2013 tarihinde iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve genel tatil alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar ... Otomotiv inş. Temizlik Turz.Tah. Tic. ve San. Ltd. Şti. ve Teknik Güvenlik Temizlik Gıda İnş. Tah. Bilg. Yazılım San. Tic. Ltd. Şti. vekili; işyeri çalışma kurallarının ihale makamı idare tarafından belirlenmekte ve o kurallar dahilinde işin yürütülmekte olduğunu, davacının işten ayrılacağı sırada kendisiyle görüşüldüğünü ve ihbar ile kıdem tazminatı hesabı yapıldığını, buna ilişkin bordroların tanzim edildiğini ve bordroda belirtilen miktarın nakit olarak kendisine ödendiğini, davacının yıllık izinlerini tamamen kullandığını, davacının bu konuda davalıyı ibra ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının müvekkili idarenin personeli olmadığını, diğer davalılarla alt işveren-asıl işveren ilişkisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Gerekçe - hüküm çelişkisi, 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı olup, salt bu aykırılık bozma sebebidir.

Bu husus 6100 sayılı HMK.nun 298/2. maddesinde de “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” şeklinde özellikle düzenlenmiştir.

Mahkemece hüküm gerekçesinde bir yandan “…Alınan bilirkişi raporu doğrultusunda takdiri indirim yapılarak ve davalıların sorumlu oldukları dönemler dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar vermek gerekmiştir.” denirken diğer yandan fazla mesai alacağı talebinin takdiri indirim yapılmadan hüküm altına alınması suretiyle karar gerekçesinde kendi içerisinde çelişki yaratılmıştır. Açıklanan yasal düzenlemeler ve ilkeler dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.