muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/404, Karar No: 2015/5413, Tarih: 17.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/404 E.  ,  2015/5413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/05/2014 tarih ve 2011/587-2014/567 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait bir takım makinelerin davalı ... şirketince makine kırılması sigorta poliçesi ile sigortalandığını, sigortalı olan makinenin hasarlanması sonucu oluşan zararın davalı tarafından makinelerin taş ve maden ocaklarında çalışmaları sırasında oluşabilecek hasarların teminat harici olduğu gerekçesiyle ödenmediğini, davalının poliçeye daha önceki poliçelerden farklı olarak "makinelerin taş ve maden ocaklarında çalışmaları sırasında oluşabilecek hasarlar teminat harici" ibaresi ekleyerek müvekkiline imzalattığını, müvekkilinin poliçeyi daha önceki poliçeler ile aynı olduğunu düşünerek imzaladığını ileri sürerek, 75.000,00 TL zararın olayın meydana geldiği tarihten itibaren işletilecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın poliçe teminat kapsamında olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu sigorta sözleşmesine konu iş makinesinin davacının işlettiği taş ocağındaki faaliyeti esnasında kaya düşmesi sonucu hasar gördüğü, dava konusu makinelerin yürüyüş aksamıyla ilgili kırıkların açık bir şekilde poliçe özel şartlarında taş ve maden ocağında kullanımları esnasında meydana gelecek hasarların teminat harici olduğu, taraflar arasında bunun aksine sözleşme yapıldığına veya bu yönde ek prim ödendiğine ilişkin iddia ve delil ileri sürülmediği, ayrıca taraflar arasında sözleşme dışı bir uygulama geliştiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6201, Karar No: 2007/4724, Tarih: 19.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/6201 E.  ,  2007/4724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Amasya 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2006

Davacı, ilk kesinti tarihinden 01.08.2005 tarihine kadar tarım  Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 20.04.1995 yılından itibaren yapılan kesintiler esas  alınarak tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 20.04.1995 yılından itibaren yapılan kesintiler esas  alınarak tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre, bu yasaya göre  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye,Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Davacının Ziraat Odası kaydının bulunmadığı, Tarım Kredi Koop ortağı olmadığı, üzerine kayıtlı taşınmazı’nın bulunmadığı,  Ziraat Bankasından kredi almadığı, sattığı ürün bedellerinden ilk prim  kesintisinin 20.04.1995 tarihinde yapılıp, takip eden yıllarda da kesintinin yapılmadığı görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 20.04.1995 tarihini takip eden aybaşı olan 01.05.1995 ile 31.12.1995  tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise de prim kesintisinin bulunmadığı  1996 ve sonraki   yıllar yönünden, 2926 sayılı yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanmadığı halde bu yılların soyut zabıta araştırması ve tanık anlatımına  dayalı olarak kabul edilmesi yasaya uygun değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7074, Karar No: 2017/12331, Tarih: 07.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/7074 E.  ,  2017/12331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet ve Çeyiz Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı erkeğin temyiz başvuru dilekçesi davacı kadına, mernis adresi olduğu tebliğ zarfı üzerinde belirtilmek suretiyle, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre aynı zamanda davalı erkeğin de babası olan muhtar ... imzasına tebliğ edilmiştir. Bu şekilde yapılan tebligatlar usulsüzdür. Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır (Teb. K. m. 10/1). Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi, bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar (Teb. K. m. 10/2). Bu bakımdan davalı erkeğin temyiz dilekçesinin tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalı kadının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılamaması halinde, Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre tebligatın çıkarılması, bu şekilde davalıya temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliği sağlanıp, katılma yolu ile temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 07.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2012/24017, Karar No: 2013/13736, Tarih: 06.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/24017 E.  ,  2013/13736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının muhtelif zamanlarda kısa süreli çalıştığını, davacının her hangi bir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının istifa ettiğini belirtmesina karşın davacıya kıdem tazminatını ödediği, iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanır şekilde feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Taraflar arasında davacının hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

Çalışma olgusunu işçi kanıtlamak zorundadır. İşe giriş bildirgesi, Sosyal Sigortalar Kurumu kayıtları, işyeri şahsi sicil dosyasındaki deliller, işçinin banka hesabına yapılan ödemeleri gösteren kayıtlar işe giriş ve çalışma süreleri yönlerinden önemli delillerdir. Yazılı delil olmaması durumunda işyerinde o dönemde çalışmış olanların tanıklıkları ile de hizmet süreleri ispatlanabilir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Taraflar arasında davacının hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

Çalışma olgusunu işçi kanıtlamak zorundadır. İşe giriş bildirgesi, Sosyal Sigortalar Kurumu kayıtları, işyeri şahsi sicil dosyasındaki deliller, işçinin banka hesabına yapılan ödemeleri gösteren kayıtlar işe giriş ve çalışma süreleri yönlerinden önemli delillerdir. Yazılı delil olmaması durumunda işyerinde o dönemde çalışmış olanların tanıklıkları ile de hizmet süreleri ispatlanabilir.

Somut olayda davacı finisher operatörü olarak 05.06.2006- 07.12.2010 tarihleri arasında işyerinde çalıştığını iddia etmiştir. Davalı ise 07.06.2006 -08.10.2006 arası 4 ay +1 gün ve Gebr Von Dar Wettern adlı şirket ile yapılan iş ortaklığında, 22.03.2010- 07.12.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde olmak üzere toplam 1 yıl 16 gün çalışması olduğunu savunmuştur. Bilirkişi tarafından davacının 09.05.2007- 10.10.2007 ve 15.02.2009 25.11.2009 tarihleri arasında da işyerinde çalıştığı kabul edilerek hizmet süresi hesaplanmıştır. Davacının hizmet döküm cetveline göre fasılalı çalışması bulunduğu 09.05.2007-10.10.2007 ile 24.03.2009-25.11.2009 tarihleri arasında çalışmasının 1010134 numaralı Gebr Von Dar Wettern adlı işyerinde geçtiği görülmektedir. Davalı şirket ile Gebr Von Dar Wettern adlı dava dışı şirket arasında iş ortaklığının belirtilen tarihlerde devam edip etmediği, 1010134 numaralı ve 1010133 numaralı işyeri adreslerinin, Sosyal Güvenlik Kurumundan sorulmak sureti ile aralarında iş ortaklığı bulunup bulunmadığı gerekirse bilirkişi aracılığı ile yerinde keşif yapmak sureti ile şirket belge ve kayıtları incelenerek araştırılmalıdır. Davacının hizmet süresinin şüpheye mahal vermeyecek şekilde tespit edilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6328, Karar No: 2013/2365, Tarih: 14.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2009/6328 E.  ,  2013/2365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanıkların, müştekinin evine girip etrafı karıştırdıkları sırada eve gelen müşteki tarafından görülmeleri üzerine kaçmaya başladıkları, müştekinin komşular yardımıyla sanıkların peşinden koşarak yakalayıp eve getirdikleri, ancak tekrar ellerinden kaçırdıkları ve evde yaptıkları araştırmada müştekinin çantası içerisinde bulunan 30 TL paranın çalındığını farkettiği anlaşılmakla, olayın oluş ve dosya içeriğine göre eylem tamamlandığı halde teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek cezadan indirim yapılması ve 5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanığın adli sicil kaydında yazılı mahkumiyetlerinin içinde en ağırının Şanlıurfa 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11.11.2004 gün 1535-1475 sayılı kararına konu olan hırsızlık suçundan hükmedilen 2.773.680.000 TL erteli para cezası olduğu ve bu hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiğinin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle infazda duraksamaya neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden tekerrür ile ilgili bölümlerin çıkartılarak,yerlerine “5237 sayılı TCK’nın 58/6-7.maddesi gereğince, sanık hakkında hükmolunan cezanın, Şanlıurfa 1.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 11.11.2004 gün 1535-1475 sayılı ilamı uyarınca ve bu ilamdaki hırsızlık suçuna ilişkin önceki hükümlülüğü nedeni ile mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, infazdan sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümleleri yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II)Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanıkların müştekinin evine girip etrafı karıştırdıkları sırada eve gelen müşteki tarafından görülmeleri üzerine kaçmaya başladıkları, müştekinin komşular yardımıyla sanıkların peşinden koşarak, yakalayıp eve getirdikleri ancak tekrar ellerinden kaçırdıkları ve evde yaptıkları araştırmada müştekinin çantası içerisinde bulunan 30 TL paranın çalındığını farkettiği anlaşılmakla, olayın oluş ve dosya içeriğine göre eylem tamamlandığı halde teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek cezadan indirim yapılması,

2)5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3)Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun Geçici madde 1/1. fıkrası yollamasıyla, aynı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. madde ve fıkraları gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

3)Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun Geçici madde 1/1. fıkrası yollamasıyla, aynı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. madde ve fıkraları gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6314, Karar No: 2022/1155, Tarih: 08.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/6314 E.  ,  2022/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, mala zarar verme, nitelikli konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL olan adli para cezasına ilişkin hükmün cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların temyizi olanaklı bulunmayıp aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itirazı olanaklı kararlardan olduğu ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin itiraz isteminin itiraz mercii olan ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi’nin 16.05.2016 tarih, 2016/185 Değişik iş sayılı kararı ile incelendiğinin anlaşılması karşısında; mahalline gönderilmek üzere dosyanın incelenmeden İADESİNE,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 08.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.