muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/474, Karar No: 2021/391, Tarih: 14.09.2021

Diğer taraftan, 7035 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin birinci fıkrası ile; “Bu Kanunla, 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesi ile 6100 sayılı Kanun'un 361. maddesinde temyiz sürelerine ilişkin olarak yapılan değişiklikler, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte ve sonrasında verilen kararlar hakkında uygulanır.” hükmü öngörülmüş olup 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunan kanun koyucunun bilinçli bir tercih göstererek bu yönde bir düzenlemeye yer vermemesi dikkate alındığında, istinaf öncesi veya sonrası ayrımı yapılmaksızın 05.08.2017 tarihinden sonra verilen tüm kararların on beş günlük temyiz süresine tabi olduğu sonucuna ulaşılması da mümkün görünmemektedir.

Öte yandan, ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 04.06.1984 tarihli ve 2-196 sayılı kararında yer verildiği üzere, ilgili kişinin yüzüne karşı verilen bir hükme yönelik yasal temyiz süresi, tefhimle birlikte başlamakta olup sonradan yapılan karar tebliği, temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır. Ancak, tefhim ile birlikte temyiz süresinin işlemeye başlaması için kanun yolu bildiriminin Kanun'un öngördüğü şekilde ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde yapılması gerekmektedir. Anayasanın 40/2. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca gerek yüze karşı, gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça belirtilmesi zorunludur. Yanılgılı bildirim nedeniyle temyiz hakkının etkin kullanılmasının engellendiği hâllerde temyiz isteminde bulunan bu yanılgısından faydalanması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Örneğin, yasal temyiz süresi yedi gün olduğu hâlde Yerel Mahkemece, kanun yolu süresinin on beş gün şeklinde hatalı olarak gösterildiği durumlarda temyiz edenin yedinci günden sonra verdiği dilekçesinin kabul edilerek temyiz incelemesi yapılması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın, hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılmasına ilişkin 07.05.2014 tarihli ve 711-354 sayılı hükümlerin sanık müdafisi tarafından bir haftalık yasal süresi içinde temyiz edildiği,

Temyiz aşamasında 05.08.2017 tarihli ve 30145 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "yedi" ibaresinin "on beş" şeklinde değiştirilerek temyiz süresinin on beş güne çıkarıldığı,

Sanık müdafisinin temyiz talebi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 07.02.2018 tarih ve 11542-1464 sayı ile bozulmasının ardından devam olunan yargılama sonucunda, Yerel Mahkemece 17.10.2018 tarih ve 256-716 sayı ile atılı suçlardan bu kez sanığın beraatine karar verildiği,

Sanık müdafisinin temyiz talebi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 07.02.2018 tarih ve 11542-1464 sayı ile bozulmasının ardından devam olunan yargılama sonucunda, Yerel Mahkemece 17.10.2018 tarih ve 256-716 sayı ile atılı suçlardan bu kez sanığın beraatine karar verildiği,

Bu hükümlerin de katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 14.03.2019 tarih ve 392-4014 sayı ile aynı gerekçeler ile bozulması sonrasında devam olunan yargılama sonucunda Yerel Mahkemece önceki hükümler gibi atılı suçlardan sanığın beraatine ilişkin 28.01.2020 tarihli kısa kararın hazır bulunan katılan vekiline tefhim edildiği,

Kanun yolu bildiriminde “Hükmün tefhimden itibaren yedi (7) gün içerisinde mahkememize ya da mahkememize gönderilmek üzere başka bir mahkemeye dilekçe verilmesi veya tutanak düzenlenmesi kaydıyla zabıt kâtibine müracaat edilmesi suretiyle Yargıtay nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere" şeklinde açıklamalara yer verildiği,

Katılan vekilinin 07.02.2020 e-imza tarihli dilekçesi ile hükmün bozulması yönünde temyiz talebinde bulunduğu olayda;

Kanun yolu bildiriminde “Hükmün tefhimden itibaren yedi (7) gün içerisinde mahkememize ya da mahkememize gönderilmek üzere başka bir mahkemeye dilekçe verilmesi veya tutanak düzenlenmesi kaydıyla zabıt kâtibine müracaat edilmesi suretiyle Yargıtay nezdinde temyiz yolu açık olmak üzere" şeklinde açıklamalara yer verildiği,

Katılan vekilinin 07.02.2020 e-imza tarihli dilekçesi ile hükmün bozulması yönünde temyiz talebinde bulunduğu olayda;

Ceza muhakemesi sistemimizde hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna oluşu, hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasanın 36. maddesinde düzenlenen "Hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının gözetilmesi gerekliliği, Sözleşmeye ilişkin Ek 7 numaralı Protokolünün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğuna ilişkin düzenlemeler birlikte dikkate alındığında, kamu davasının asli bir süjesi olan katılanın, adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olduğunda herhangi bir tereddüt bulunmamakla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ayrıca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alan kanun koyucu, 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yaparak 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilen kararlar bakımından temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkarmış ise de, 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunduğu hâlde bilinçli bir şekilde bu yönde bir düzenlemeye yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, incelemeye konu son karar tarihi 28.01.2020 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle katılan vekilinin, yüzüne karşı tefhim edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik onuncu günde gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 27.10.2020 tarihli ve 5402-10435 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Katılan vekilinin, ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2020 tarihli ve 405-78 sayılı kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 14.09.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26955, Karar No: 2014/35957, Tarih: 16.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/26955 E.  ,  2014/35957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2011/723-2013/455

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek davalıdan kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin feshinin haklı sebebe dayandığı, yıllık izin ücretlerinin ödendiği gerekçesiyle taleplerin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin işveren tarafından feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı tartışmalıdır.

Davalı işyerinde kat görevlisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi 25.05.2011 tarihli fesih bildirimi ile yapmakla yükümlü olduğu görevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar ettiği, işyeri kurallarına uymadığı, işini savsadığı, işyerinin saygınlığını zedeleyici davranışlarda bulunduğu, en son olarak yapılan kontrolde dolabında bulunan kontrolde otel misafirlerine odalarda satan yiyecek ürünleri bulunduğu gerekçesiyle feshedilmiştir.

Davacı son olarak belirtilen olayla ilgili olarak savunmasında, yiyeceklerin misafirin bıraktığı ve yarısının yenilmiş yiyecekler olduğunu, sabah kahvaltı verilmediği için kahvaltı olarak yediğini beyan etmiştir.

Dosya içerisinde, davacının kafeteryada bir başka çalışanla tartıştığı ve sandalyeyi sertçe yere vurduğu, cep telefonunu otel müşterisinin şarj aletine taktığı, odada banyo bardağının eksik bırakıldığı, misafir odasına çiçek konulmadığı, işe geç geldiği hususlarında tutanaklar bulunmaktadır.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden, fesih bildiriminde belirtilen olayların sabit olduğu anlaşılmakta ise de belirtilen hususlar iş sözleşmesinin derhal ve tazminatsız olarak feshini gerektirecek ağırlıkta olmadığı ancak davalının davacı ile artık çalışması da beklenemeyeceğinden iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini kabul etmek gerekir. Hal böyle olmakla, kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar verilmesi gerekirken, feshin haklı sebebe dayandığı gerekçesiyle tazminat taleplerinin reddi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 16.12.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, kararın onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum.16.12.2014

KARŞI OY

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 16.12.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, kararın onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum.16.12.2014

KARŞI OY

Dosya kapsamına göre, davacının kat görevlisi olarak çalıştığı, işverenin otel iş yerinde çalışırken iş yerine ait bir kısım defterleri poşet içinde evine götürmek isterken tespit edildiği, işini gereği gibi yapmadığı, işe geç geldiği, otel müşterilerine ait eşyayı kullandığı, diğer çalışanlarla tartıştığı, dolabında otele ait yiyeceklerin bulunduğu, bu eylemlerin tutanak altına alındığı, eylemlerin davacının tevilli ikrarı ile doğrulandığı, fesih haklı sebebe dayandığından kararın onanması düşüncesiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 16.12.2014
Yargıtay — Esas No: 2020/1820, Karar No: 2021/14582, Tarih: 29.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/1820 E.  ,  2021/14582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuklar haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde, nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, suç tarihinde katılan ile yolda karşılaşan suça sürüklenen çocukların katılanın kolundan tutarak zorla tek katlı boş bir evin içine götürdükleri, burada suça sürüklenen çocuk ...'ın katılanın üstünü arayarak cebinde bulunan cep telefonunu almaya çalıştığı, katılanın telefonu vermek istememesi üzerine suça sürüklenen çocuk ...'in katılanın elini tuttuğu, suça sürüklenen çocuk ...'ın ise cep telefonu aldığı ve ele geçirilemeyen bıçağı göstererek katılanı "eğer bu olanları polise bildirirsen seni bıçaklarım" demek suretiyle, suça sürüklenen çocuk ...'in de "bu olayı polise bildirsen evini basarız" demek suretiyle tehdit ederek olay yerinden uzaklaştıkları olayda; suça sürüklenen çocuklara verilen cezalardan 5237 sayılı TCK’nın yağma suçunda değer azlığını düzenleyen 150/2. maddesiyle indirim yapılmamıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde; 13/08/2014 olan suç tarihinde suça sürüklenen çocukların katılandan suç tarihi itibariyle 20 TL değerinde olan cep telefonu aldıkları, katılan ve suça sürüklenen çocukların aynı yaşta oldukları, paranın satın alma gücü ve ekonomik koşullar ile birlikte düşündüldüğünde, suça sürüklenen çocuklara verilen cezalarda değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

1- Suça sürüklenen çocuklara verilen cezalardan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suça sürüklenen çocuklar haklarında 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesinin 168/3. maddesinden sonra uygulanması suretiyle aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması,

3-Suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli yağma suçundan hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının ertelenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeyerek suça sürüklenen çocuk hakkında 2 yıl denetim süresi belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16142, Karar No: 2020/1585, Tarih: 08.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/16142 E.  ,  2020/1585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

KANUN YOLU: TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı Hazine, ...Mahallesinde bulunan dava dilekçesine ekli krokide (A) harfi ile gösterilen ve 1952 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında taşlık olarak tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında Şükrü Mercan tarafından .... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/225 Esas sayısı dava dosyası ile açılan tescil davasının redle sonuçlandığını belirterek, söz konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufundaki yerlerden olduğu iddiasıyla, adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, kuzeyi; kısmen yol ve 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 21.01.1998 tarih 1996/221 Esas 1998/7 nolu kesinleşmiş kararına göre tescil edilen eski 1512 parsel Kadastro Müdürlüğünce yapılan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/a maddesince yapılan çalışmalar sonucu 15308 ada 1 parsel, doğusu; ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.06.1999 tarih 1997/285 Esas ve 596 sayılı kararıyla tescil edilen eski 1513 parsel Kadastro Müdürlüğünce yapılan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/a maddesince yapılan çalışmalar sonucu 15310 ada 8 parsel, batısı; 1952 yılında yapılan kadastro esnasında Haziran 944 tarih ve 589/212 sıra numaralı tapu kaydına göre tescili yapılan eski 898 parsel Kadastro Müdürlüğünce yapılan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/a maddesince yapılan çalışmalar sonucu 15307 ada 9 parsel, güneyi; kadastro esnasında taşlık ve çalılık vasfıyla tescil harici bırakılan alan olan dosyada teknik bilirkişi Adem Öztürk'ün 14.12.2015 tarihli krokili raporunda (A) harfi ile gösterilen 4.192,62 metrekare taşınmazın tarla vasfıyla Medeni Kanunu'nun 713. maddesi gereğince davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1586, Karar No: 2011/9081, Tarih: 09.06.2011

**13. Hukuk Dairesi         2011/1586 E.  ,  2011/9081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar murislerinin vekili olan davalının görevini kötüye kullanarak zarara uğrattığını ileri sürerek maddi ve manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı yetki itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece ... Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğuna karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar murislerinin avukatı olan davalının Silivri'de görülen davalarında görevini kötüye kullanarak kendilerini zarara uğrattıkları iddiası ile eldeki davayı açmışlardır.Davalı yazılı sözleşme olmadığını,yetkili yerin kendi ikametgahı mahkemesi olan ... Mahkemeleri olduğunu savunarak yetki itirazında bulunmuştur.Davalının ibraz ettiği belgelerden davalının ikametgahının Beşiktaş olduğu anlaşılmaktadır.Taraflar arasında yetki hususunda yazılı bir sözleşme mevcut değildir.Davalı süresinde yetki itirazında bulunarak ikametgahı mahkemesi ... Mahkemelerinin yetkili olduğu itirazında bulunduğuna göre davalının bildirdiği yetkili mahkemeden başka bir yer mahkemelerinin yetkili olduğuna karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 09.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.