muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/13557, Karar No: 2007/16921, Tarih: 25.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/13557 E.  ,  2007/16921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK. nun 32.maddesinde; “para borcuna veya teminat verilmesine dair olan ilam icra dairesine verilince icra memuru borçluya bir icra emri tebliğ eder. Bu emirde 24 üncü maddede yazılanlardan başka hükmolunan şeyin cinsi ve miktarı gösterilir ve nihayet yedi gün içinde ödenmesi ve bu müddet içinde borç ödenmez veya hükmolunan teminat verilmezse icra mahkemesinden veya istinaf veya temyiz yahut iadei muhakeme yolu ile ait olduğu mahkemeden icranın geri bırakılmasına dair bir karar getirilmedikçe cebri icra yapılacağı...” hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, alacaklı vekili tarafından ilama dayalı olarak icra takibine başlandığı, örnek 4-5 nolu icra emrinin 20.12.2006 tarihinde borçluya tebliğ edildiği ve İİK. nun 32.maddesinde öngörülen 7 günlük süre geçtikten sonra 09.01.2007 tarihinde alacaklı vekilinin haciz talebinin kabul edildiği ve borçlunun banka hesaplarına haciz konulduğu, 10.01.2007 tarihinde ise İİK. nun 36.maddesi uyarınca borçlu vekiline icranın geri bırakılması kararı getirmesi için 60 gün mehil verildiği anlaşılmıştır.

İİK.nun 36.maddesi gereğince Yargıtay’dan icranın geri bırakılması yönünde karar getirilmek üzere borçluya mühlet verilmesi halinde icra takibi olduğu yerde duracağından, bu tarihten önce konulan hacizlerin geçerliliğini etkilemez ve hacizlerin kaldırılması sonucunu doğurmaz. O halde Mahkemece şikayetin kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına yönelik memurluk kararının iptali gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8554, Karar No: 2024/18468, Tarih: 03.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/8554 E.  ,  2024/18468 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/428 E., 2022/660 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR: ..., ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Muğla 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2022 tarihli ve 2022/428 Esas, 2022/660 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi uyarınca vekil ile takip edilen işlerde tebligatların vekile yapılması gerektiği gözetilerek, Muğla 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2022 tarihli kararının karar tarihinde 18 yaşını dolduran temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'ın yokluğunda verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafiine ise tefhim edildiği; ancak suça sürüklenen çocuk müdafine 20.10.2022 tarihinde tefhim edilen hükmü suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz etmediği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararında "...sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir. Burada yapılan tebliğin, kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafinin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması halinde eski hâle getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hâle getirme talebinde bulunma imkânı amacı taşıdığından kanun yollarına başvurma süresinin müdafiye yapılan tebligat ile başladığı kabul edilmelidir." şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen kararın usûlüne uygun şekilde suça sürüklenen çocuk ...'a (Ceza infaz kurumunda olması hâlinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği, aksi hâlde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) “tebliğden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmediği takdirde hükmün kesinleşeceği" ihtarı ile birlikte tebliği, tebliğ belgesi ve suça sürüklenen çocuk tarafından sunulması hâlinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve bu hususta ek Tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 03.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14217, Karar No: 2020/2094, Tarih: 24.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/14217 E.  ,  2020/2094 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nin “Hukuki dinlenilme hakkı” başlıklı 27. maddesi ile Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1-Dosya arasında rastlanmadığından, ... 1. İcra Müdürlüğünün 2013/2748 Esas sayılı icra takip dosyasının güncel borç kapak hesabının temini ile dosyaya eklenmesi,

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1-Dosya arasında rastlanmadığından, ... 1. İcra Müdürlüğünün 2013/2748 Esas sayılı icra takip dosyasının güncel borç kapak hesabının temini ile dosyaya eklenmesi,

2-Davalılar ..., , ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararların tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 24.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19694, Karar No: 2014/22099, Tarih: 08.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/19694 E.  ,  2014/22099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 16/09/2014

Numarası : 2014/255-2014/661

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı üniversitenin hizmet alımı yaptığı şirketler aracılığıyla üniversite hastanelerinde hemşire olarak çalıştığını ve Bölge Çalışma Müdürlüğünün yaptığı muvazaa tespiti nedeniyle kendisine ödenmeyen yasal ilave tediye alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının kurumun işçisi olmadığı için ilave tediye alacağına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, muvazaa tespitine dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücretine hak kazanıp kazanmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İlave tediye alacağının kapsamı, yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanunun 1 inci maddesinde, Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden Devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1. Genel, katma ve özel bütçeli daireler,

2. Sermayesi değişen kurumlar,

3. Sermayesinin yarısından fazlası Devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4. Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5. 3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı Devlete ait olan veya bu sermaye ile kurulan iktisadi Devlet kuruluşları,

3460 sayılı Yasa bugün itibari ile yürürlükte olan bir yasa değildir. 3659 sayılı Yasa ise, banka ve Devlet kurumlarında çalışan memurların aylıkları ile ilgili düzenleme getirmiş ve halen yürürlüktedir. Bu Yasanın 1 inci maddesinde, kapsama dahil kurumlar daha ayrıntılı açıklanmıştır.

Yukarıda belirtilen kurumlarca, sermayesinin yarısından fazlasına iştirak suretiyle kurulan kuruluşlar ve bunların aynı nispette iştirakleriyle vücut bulan kurumlar, ticaret ve sanayi odaları ve borsalar veya satın alınıp belediyelere bağlanan müesseseler de kanun kapsamına alınmıştır.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

5018 sayılı Kamu Mali Yönetim ve Kontrol Kanununda, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idareleri, sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idarelerden oluşan genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri ekli cetvellerde sayılmıştır. Bu cetvellerde Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu idareleri, Özel Bütçeli İdareler, Düzenleyici ve Denetleyici Kurumlar ve Sosyal Güvenlik Kurumlarında çalışanların kanun kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

Sonuç itibari ile kapsam bakımından, Devlet tarafından yasa ve yasanın verdiği yetki ile idari işlemle kurulan ve kamusal yetki ve ayrıcalıklardan yararlanan kamu tüzel kişilikleri ve bunlara bağlı kuruluşlarda iş sözleşmesi ile çalışanlara uygulanacağı görülmektedir.

Somut olayda, davalının hizmet alım ihalesinin muvazaaya dayandığı yönündeki tespit nedeniyle taşeron işçisi olan davacının da ilave tediye alacağına hak kazandığı mahkemece kabul edilmiş ise de bu kabul hatalıdır.

Davalı işverenin 2008-2010 yıllarını kapsayan ve ... İnş. Tem. Tur. Taah. Ve Tic. Ltd. Şti ile yapılan temizlik işi yapan işçiler ve malzemeli yemek ihalesi dışındaki hizmet alım sözleşmeleri hakkında kesinleşmiş bir muvazaa kararının varlığı tartışmasızdır. Davacı 2012 yılında, yani muvazaalı dönemden sonra işe girmiştir. Dosyaya sadece 2014 yılında uygulanacak olan hizmet alım sözleşmesi ve teknik şartnamesi sunulmuş olup bu şartnameye göre de sağlık hizmetleri için ayrı hizmet alımı yapılmıştır.

Bilindiği üzere 24.07.2003 tarih ve 25178 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 11. maddesi gereğince 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 36. maddesinin III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı başlıklı kısmına eklenen fıkra ile “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir.” hükmü getirilmiş; sağlık ve yardımcı sağlık personeli tarafından yürütülen sağlık hizmetlerinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nda öngörülen istihdam şekillerinden farklı olarak, gerektiğinde hizmet satın alma yolu ile de gördürülebileceği ve anılan hizmetin satın alma işlemlerine ilişkin esas ve usullerin de bakanlıkça tespit edileceği hükme bağlanmıştır. Bu çerçevede gerek Kanun'un tanzim şekli, gerekse satın alınacak olan sağlık hizmetinin diğer hizmet alanlarına nazaran haiz olduğu önem ve hususiyet göz önüne alındığında, bu kabil hizmetlerin satın alınması işlemlerinde 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve bu kanuna dayanılarak hazırlanmış bulunan Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerinin bire bir uygulanma imkanının olmaması nedeniyle temel ilkeler ve kurallarda anılan kanun ve yönetmelik hükümlerine bağlı kalmak koşuluyla, salt sağlık hizmetlerinin satın alma yoluyla gördürülmesine yönelik olarak bu esas ve usullerin hazırlanması zarureti doğmuş ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı, Kamu İhale Kurumu ve Sayıştay Başkanlığı'nın da uygun görüşü alınmak suretiyle bakanlıkça hazırlanmış bulunan bu esas ve usuller 05.05.2004 tarih ve 25453 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Davalı Kurumun da bu kapsamda hizmet alımı suretiyle sağlık personeli çalıştırması mümkündür.

Mahkemece, davacının ilk işe girişinden bu yana yani 2012 ve sonrasında yapılan tüm hizmet alım sözleşmelerinin teknik şartnameleri ile birlikte davalı kurumdan istenilerek, davacının hizmet alımının hangi iş için yapıldığı, davacının bu alım dışında bir iş yapıp yapmadığı detaylı bir şekilde araştırılmalıdır. Bunun için gerekirse davacının yaptığı işi belgeleyen imza föyleri, varsa nöbet çizelgeleri gibi evrakların getirtilerek incelenmesi ve çalışma dönemi yönünden bir muvazaanın var olup olmadığı araştırılarak davacı eğer alındığı işi yapıyorsa davanın reddine, ancak hizmet alım sözleşmesindeki iş dışında başka bir iş yapıyorsa muvazaanın varlığı kabul edilerek davanın kabulüne dair bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece hatalı değerlendirmeyle 2008-2010 arası dönem için yapılan muvazaa tespitinin etkisini kendisinden sonra gelen çalışma dönemlerini de kapsayacak şekilde genişleterek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/194, Karar No: 2022/589, Tarih: 27.01.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/194 E.  ,  2022/589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : SARIKAYA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ayıplı maldan sorumluluk, alacak ve tazminat davasında verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılmak üzere dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, bu kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine kararın kesin nitelikte olduğu gerekçesiyle bölge adliye mahkemesince temyiz dilekçesinin reddine karar verildiği, davacı vekilince bu sefer ek kararın temyiz edildiği anlaşılmakla dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İstinaf incelemesi sonucunda verilen karar hakkında, 6100 sayılı HMK’nın 353/1-a maddesi uyarınca temyiz yoluna başvurulamayacağı bölge adliye mahkemesince saptanmıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile yasaya uygun bulunan red kararının 6100 sayılı HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, 21,40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 27/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11293, Karar No: 2014/2005, Tarih: 11.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/11293 E.  ,  2014/2005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2008/260296

MAHKEMESİ : İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2008

NUMARASI : 2006/282 (E) ve 2008/103 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınan H.. O..’ın 17.09.2006 tarihli ifadesinde, "16.09.2006 günü saat 20:00 sularında oteline doğru yürümekte iken M.. isimli bar önünde kimliği tespit edilemeyen üç kişi ile karşılaştığını, bu kişilerin kendisini bara davet ettiklerini, kabul etmeyince iterek barın içine sokup kapıyı üzerine kapattıklarını, barın içerisinden gelen sanıklar Şerif ve Ahmet’in kollarından tutup etkisiz hale getirdiklerini, bu sırada sanık İnan’ın da pantolonunun sağ cebinde bulunan 100 TL ile sol cebinde bulunan 150 Euro’yu aldığını, polise gideceğini söyleyince sanık İnan’ın Arapça konuşarak "Bir daha ki sefere hesabını ödeyip öyle çık buradan" dediğini, "neyin hesabını ödeyeceğim" diye sorduğunda, sanığın, "535 TL" yazan bir kağıt verdiğini, sinirlenerek kağıdı yırttığını, bardan çıkarak öncelikle Aksaray polis merkezine müracaat ettiğini, Kumkapı’da bulunan merkeze gitmesi gerektiğini öğrenip buradan çıktığı esnada kimliği tespit edilemeyen bir kişinin yanına yaklaşarak "karakola gitme bu olayı kendi aramızda çözelim" dediğini, korktuğu için yoldan geçen bir taksiye binerek Kumkapı polis merkezine gittiğini beyan ettiği; polis merkezinde yakınan Hassan’ın ifadesi alındığı esnada içeriye giren yakınan Ö.. Ö.."in ifadesinde "Aksaray’da yürürken yanına yaklaşan kimliği belirsiz bir kişinin kendisini diskoya davet etmesi üzerine teklifi kabul edip M.. isimli bara girdiğini, bu kişiyle birlikte bir masaya oturup meyve suyu siparişi verdiğini, sohbet ederken çağırmadıkları halde masaya iki bayanın geldiğini, ardından masaya 2 adet şampanya ile sigara getirildiğini, istemediğini söyleyince hesabı uzatıp "öde ve git dediklerini", hesap konusunda tartışma başlayınca yanına gelen sanıklar Zeki ve Cihat’ın kendisini zorla yere yatırdıklarını, masaya siparişleri getiren ve kimliği tespit edilemeyen garsonun elini pantolonunun cebine sokup 340 TL parasını aldığını, korktuğu için karşılık vermediğini, öncelikle Aksaray Polis Merkezine başvurduğunu, buradan çıktığı esnada yanına gelen sanıklar Engin ve Ercan’ın "Senin ne işin var polis karakolunda, bizim dükkandan çıkarak polise gittin" dediklerini, şikayetçi olduğunu belirtmesi üzerine adı geçen bara giden polis memurlarının içeriye girecekleri esnada yakınan İ.. K.. ile mağdur M.. B..’ın tekme tokat dışarıya çıkarıldıklarını, yine yakınan S.. H..’nın da dışarıya çıkarılmak istendiğini görerek müdahale edip tutanak düzenledikleri, yakınan S.. H..’nın "Restoran olduğunu söyleyerek diskoya davet edildiğini, istemediği halde kola ve meyve suyu getirildiğini, masadan kalkmak üzereyken, sanık Şerif’in kolundan tutup hesabı ödemeden çıkmayacağını söyleyerek pantolonunun cebine elini zorla sokup 20 TL parasını aldığını" ifade ettiği; yakınan İ.. K.. ile mağdur M.. B.

.. B..’ın tekme tokat dışarıya çıkarıldıklarını, yine yakınan S.. H..’nın da dışarıya çıkarılmak istendiğini görerek müdahale edip tutanak düzenledikleri, yakınan S.. H..’nın "Restoran olduğunu söyleyerek diskoya davet edildiğini, istemediği halde kola ve meyve suyu getirildiğini, masadan kalkmak üzereyken, sanık Şerif’in kolundan tutup hesabı ödemeden çıkmayacağını söyleyerek pantolonunun cebine elini zorla sokup 20 TL parasını aldığını" ifade ettiği; yakınan İ.. K.. ile mağdur M.. B..'ın ifadelerinde, "saat 22:00 sıralarında eğlenmek amacıyla Aksaray'a geldiklerini, yolda karşılaştıkları kimliği belirsiz bir kişinin kendilerini diskoya davet ettiğini, teklifi kabul edip diskoya gittiklerini ve 3 tane meyve suyu siparişi verdiklerini, bir süre oturduktan sonra 450 TL hesap getirildiğini, itiraz ettiklerini, ancak yanlarına gelen kişilerin tehdit etmesi üzerine 350 TL ödeyerek bardan ayrıldıkları sırada polislerle karşılaştıklarını" beyan ettikleri olayda; farklı ülkelerde yaşayıp tatil amacıyla Türkiye’ye gelen yakınanların suç tarihinde farklı saatlerde polis merkezine başvurarak aynı içerikte ifade verdikleri, başvuru üzerine olay yerine giden polis ekiplerinin diğer yakınanların zorla dışarıya çıkarılmak istendiğini görerek olaya müdahale edip tutanak düzenledikleri, sanık E.. K..’ün savunmasında "M.. barın çalışanı olmadığını" beyan etmesine karşın, adı geçen işletmenin sorumlu müdürü olduğuna dair sözleşmenin dosya içerisinde bulunduğu, yakınanların sanıkları avukat huzurunda polis merkezinde teşhis ettikleri, yakınanlar H.. O.., Ö.. Ö.., M.. B.. ve İ.. K.. adına düzenlenmiş "M.. Disko Bar" ibaresi bulunan adisyon suretleri ve dosya kapsamındaki diğer deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların eyleminin 5237 sayılı Yasanın 149/1-c-h maddesine uyan beş ayrı yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Yargılama giderinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Ş.. D.., İ.. K.., C.. A.., A.. Ö.., E.. K.. ile sanıklar E.. E.., Z.. Ö.., A.. Ö.. ve E.. K.. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün

açıklenen nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 11.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.