muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29606, Karar No: 2020/2635, Tarih: 17.02.2020

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda; davacı dava dilekçesinde, kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlerin ödenmediğini belirterek yıllık izin ücreti alacağı talebinde bulunmuştur. Davalı ise, cevap dilekçesinde kullanılan yıllık izinlere ilişkin izin formlarını sunmuş, belge sunamadığı dönemler bakımından ise davacının yıllık izinlerini kullandığı veya ücretlerini aldığına ilişkin yemin teklifinde bulunmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda sunulan belgelere göre davacının 89 gün izin kullandığı, bakiye 61 gün izin alacağı olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak Mahkemece davalının yıllık izin alacağına ilişkin yemin teklifi dikkate alınmadan eksik incelemeyle hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16081, Karar No: 2012/6616, Tarih: 18.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/16081 E.  ,  2012/6616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; dava dışı ...’ın davalı bankayla akdettiği genel kredi sözleşmesi uyarınca kullanılan 5.000 TL’lik kredi tutarının teminatını oluşturmak üzere miktar kısmı boş bir bononun müvekkilince kefil sıfatıyla imzalandığını, davalı yanın bonoyu 5.000 TL üzerinden düzenleyeceğini söylediği halde bu sözünü tutmayarak 30.000 TL tutarlı şekilde doldurarak, bonoya dayalı müvekkili aleyhine takibe geçtiğini gerek bonodaki 30.000 TL tutar gerekse genel kredi sözleşmesinde 50.000 TL’lik meblağın davalı yanca farklı kalemle sonradan yazıldığını böylece kefaletin geçersiz olduğunu belirterek, bono nedeniyle müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine ve %40 oranında tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı iddialarının doğru olmadığını bildirerek davanın reddini istemiş ve %40 oranında tazminatın davacıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; davacının iddialarını yazılı delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle dava konusu bononun sonradan anlaşmaya aykırı doldurulduğu yönündeki iddianın yazılı delille kanıtlanamamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15023, Karar No: 2020/2937, Tarih: 10.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/15023 E.  ,  2020/2937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalılar ... ve ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalıların adres kayıt sistemindeki adreslerine yapılmaları nedeniyle usulüne uygun olmadıkları anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.03.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/503, Karar No: 2017/719, Tarih: 21.02.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/503 E.  ,  2017/719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan sözleşmenin iptâli ve ödenen bedelin iadesi olup, mahkemece davanın kabulü ile sözleşmenin feshi ve ödenen bedelin iadesine dair verilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

...-Dava açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un “Amaç” başlıklı .... maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı .... maddesinde “Bu kanun .... maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiş; Yasa'nın .... maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. "Satıcı" kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar.

Kanun’un .../e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre Yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle Yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun Yasa'nın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim

... Hukuk Genel Kurulu’nun 26.02.2003 gün ve 2003/...-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir.

Somut olayda, davacı .... özel köşe U şeklinde motorlu koltuk takımı aldığını, mobilyaların teslimden sonra yaptığı kontrollerde koltuk sırt yastıklarının aynı hizada olmadığını, koltuk döşemelerinin pas lekeleri de dahil olmak üzere temizlenemeyecek şekilde lekeli ve delik olduğunu, döşemelerin imâlinde hatalar olduğunu, alt kısımlarında yırtıklar bulunduğunu, koltukta kullanılan metallerin yıpranmış olduğunu tespit etmiş ... defa tamir edilmişve yine tamir için yeniden alınan koltuk takımının bir daha teslim edilmediğini sözleşmenin iptâli ve ödenen bedelin faizi ile iadesi için eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece de kabul edildiği üzere taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, dava açıldığı tarihte 6502 sayılı Yasa yürürlükte bulunmadığından tüketici mahkemesinin görevli olduğundan sözedilemez. Davada asliye hukuk mahkemesinin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece görevsizlik kararı yerine esas hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere ....02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4399, Karar No: 2018/2023, Tarih: 22.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/4399 E.  ,  2018/2023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın 1.66 promil alkollü olarak araç kullandığı trafik kontrolünde tespit edildiği somut olayda, kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 22/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2245, Karar No: 2020/9221, Tarih: 05.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/2245 E.  ,  2020/9221 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05/02/2019 tarihli ve 2018/245416 soruşturma, 2019/16946 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul Anadolu 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 10/10/2019 tarihli ve 2019/3030 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 02/04/2020 gün ve 94660652-105-34-3748-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/05/2020 gün ve 2020/44061 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, şüphelinin, müştekinin icra müdürlüğündeki işlerini çözme vaadiyle müştekiden senet alması olayına ilişkin başlatılan soruşturma sonunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, tanık beyanlarının müştekinin iddialarını doğrular mahiyette oluşu, şüphelinin müştekinin oğlu ile aralarındaki ticari ilişki nedeniyle bahse konu senedin kendisine verildiği şeklindeki savunmasının, müştekinin oğlunun beyanları ile örtüşmemesi, somut olaydan bağımsız olarak şüpheli hakkında başka kişilerce yapılan ve adli mercilere yansıyan benzer mahiyette şikayetlerin bulunması karşısında, şüpheli hakkında toplanan delillerin üzerine atılı suçtan kamu davası açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu ve bu delillerin mahkemesince değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1) İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hakimliği'nin 2018- 8514 değişik iş sayılı kararı yönünden ;

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1) İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hakimliği'nin 2018- 8514 değişik iş sayılı kararı yönünden ;

Sanık hakkında 02/02/2017 tarihinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara itiraz üzerine merci İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hakimliği'nin 2018- 8514 değişik iş sayılı kararı ile eksik soruşturma yapıldığından bahisle itirazın kabulü ile kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” şeklindeki düzenleme karşısında, Sulh Ceza Hâkimliğince soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi ve Cumhuriyet savcılığınca söz konusu bu hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra şüpheli hakkında itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, doğrudan kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesi gerekliliğinden

2) İstanbul Anadolu 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 10/10/2019 tarihli ve 2019/3030 değişik iş sayılı kararı yönünden ;

İtirazın reddine konu kararın esas değerlendirmesinden evvel ilk merci tarafından soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi ve Cumhuriyet savcılığınca söz konusu bu hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra şüpheli hakkında itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği cihetle, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yeniden yapılan soruşturma sonunda 05/02/2019 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, Cumhuriyet savcılığı tarafından ilgili eksiklikler giderildikten sonra daha önceden soruşturmanın genişletilmesine karar veren merciince itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği, kesin nitelikteki İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 2018- 8514 değişik iş sayılı kararının olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma yolu ile bozulmadan yeniden verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine karar verilmesinin hukuka uygun olmadığı anlaşıldığından, anılan gerekçe ile itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesi bakımından Kanun Yararına Bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4333, Karar No: 2021/5351, Tarih: 23.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/4333 E.  ,  2021/5351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davasının Uyuşmazlık Hakem Heyetince yapılan yargılaması sonunda başvurunun kabulüne dair verilen kararın davalı vekilinin başvurusu üzerine yapılan itiraz incelemesinde İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, 31.05.2016 günü davacının idaresindeki araca trafik sigortasız aracın çarpması ile meydana gelen çift taraflı trafik kazasında davacının yaralandığını belirterek şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faizi ile beraber davalıdan tahsilini istemiş; 24.04.2018 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 94.781,84 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, dava öncesi ödeme yaptıklarını sorumluluklarının kalmadığını, başvuranın müterafik kusurlu olduğunu, maluliyet raporunu kabul etmediklerini, kusur oranının tespiti gerektiğini belirterek başvurunun reddini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; başvurunun kabulü ile 94.781,84 TL maddi tazminatın 12.01.2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara, davalı vekili tarafından itiraz edilmiştir. İtiraz Hakem Heyetince; itirazın reddine karar verilmiş; itirazın reddine dair karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, kararın gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve özellikle 18.01.2017 tarihli ceza soruşturması esnasında tanzim edilen uzlaştırma tutanağının tanzim edildiği esnada reşit olmayan davacının sadece babası tarafından telefonda verilen muvafakat üzerine düzenlendiği, müşterek velayet altında bulunan davacının TMK 336. madde ve 342. madde çerçevesinde tek başına babasının yasal temsilciliğini yerine getiremeyeceği, uzlaştırmanın herhangi bir edim karşılığında sağlanmadığı gözetildiğinde geçerli bir uzlaştırma tutanağından söz edilemeyeceğine göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 5.374,59 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 23/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4055, Karar No: 2010/7958, Tarih: 29.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/4055 E.  ,  2010/7958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... ... tarafından, davalı ... ... ve ... ve diğerleri aleyhine 05/01/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/12/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ... ve ..., duruşmasız olarak incelenmesi de davacı bakanlık ve davalılardan ... ..., ... ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle, daha Önceden belirlenen 29/06/2010 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılardan ... vekili Avukat ... ile karşı taraf davacı bakanlık vekili Avukat ... geldi, diğer davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalılardan ... ..., ... ... ve ...'ın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalılardan ... ..., ... ... ve ...'ın öteki temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup davacı idare; hastaneye alınan sarf malzemelerini yerinde ve zamanında kullanmayarak kullanım süresini geçiren davalıların ortaya çıkan idare zararından sorumlu tutulmalarını istemiştir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ile davalılardan ... ..., ... ..., ... ve ... tarafından temyiz olunmuştur.

Dosya içeriğinden, davacıların Haydarpaşa Numune Hastanesi'nde başhekim ve hastane müdürü olarak görev yaptıkları, daha önce hastane idaresi tarafından yapılan temizlik işinin, 1997 yılında, ihale ile dava dışı bir şirkete verildiği, ihaleden önce satın alınan yer cilası kullanılamadığı gibi satılıp değerlendirilemediğinden kullanım süresinin geçmesi nedeniyle yok (imha) edildiği ve böylece, ihale aşamasında ve sonrasında görevli olan davalıların kusurlu eylemlerinden dolayı idare zararının doğduğu anlaşılmaktadır. Ancak, temizlik ihalesinin malzemeli yapılmış olması, ihale sistemindeki değişiklikler, davacı idarenin de denetim görevini savsamış olması gibi somut olayın özellikleri gözetildiğinde, yerel mahkemece davalılar yararına takdir edilen indirim oranı azdır. Daha üst düzeyde bir indirim yapılmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davalılardan ...'un temyiz itirazına gelince; adı geçen davalı hastane müdürlüğü görevini 10.10.1996 ile 03.03.1997 günleri arasında yürütmüş olup ilk temizlik ihalesinin yapıldığı 11.04.1997'den sonra görevde olmadığından, kullanım süresi dolan malzemelerin yok edilmesi sürecinde ona yöneltilebilecek bir kusur bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalılardan ... hakkındaki istemin tümden reddedilmemiş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalılardan ... ..., ... ... ve ... yararına; (3) sayılı bentte gösterilen nedenlerle diğer davalı ... yararına BOZULMASINA; davacının tüm, davalılardan ... ..., ... ... ve ... ...'ın öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve davalılardan ... yararına takdir olunan 750.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacı bakanlığa yükletilmesine ve davalılardan peşin alınan harçların istek halinde geri verilmesine 29/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.