muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10658, Karar No: 2009/13353, Tarih: 15.09.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/10658 E.  ,  2009/13353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacılar, orman niteliğinde Hazine adına tapuda kayıtlı bulunan ... mah. 948 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz içinde ve ... çıkmazı sokak 12 numarada bulunan binanın 1. katının, babaları ... ölümünden önce annesi ve kardeşleri ile yaptığı 02.10.1997 tarihli sözleşmede,annesi ... ölümü halinde bu yerin kendisine kalacağının kararlaştırıldığını, anneleri ... ... ile babaları ... vefat etmesi ile sözleşme gereği mirasçıları olan davacılara kaldığını, ancak davalıların davaya konu yere haksız olarak kiraya vermek suretiyle el attıklarını ileri sürerek, davalıların haksız el atmasının önlenmesi ile tapusuz taşınmazın zilliyetlik ve mülkiyet haklarının davacılara ait bulunduğunun tespitine karar verilmesi istemiyle dava açmışlardır.

Davalılar, öncelikle binanın bulunduğu yerin Hazine adına orman olarak tapuda kayıtlı olduğunu, binanın menkul hükmünde sayılacağını kaçak olarak yapıldığını, kaçak binada mülkiyet ve zilliyetlik iddiasında bulunamayacağını, 02.10.1997 tarihli sözleşmenin geçerli olmadığını, davalı ... ... ... sözleşmenin yapıldığı tarihte yurt dışında bulunması nedeniyle, sözleşmenin geçerli olmadığını bildirerek davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece davanın KABULÜNE, dava konusu ... ... Mahallesinde, orman niteliği ile Hazine adına tapuda kayıtlı olan, 948 ada, 1 nolu parsel üzerinde, ... çıkmaz sokağında bulunan 12 numaralı binanın zemin katıNda ve kiracı Deniz ...’ın oturduğu daireye, davalılar ... ve ...’ın el atmasının önlenmesine ve bu dairenin davacılara ait bulunduğunun tespitine,karara bilirkişiler ...’nun 27/10/2007 tarihli raporlarının ve krokilerini bir örneğinin eklenmesine, karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastrosu kesinleşmiş ve Hazine adına tapuya tescil edilmiş olan 948 ada 1 sayılı 6 461 220 m2 yüzölçümlü orman parseli içinde kalan ormana elatılarak kaçak olarak yapılan binaya elatmanın önlenmesi ve zilyetliğin tespiti ile tazminata ilişkindir

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de delillerin takdirinde hataya düşülmüştür.Şöyle ki;zilyetliğe konu olmayacak haklar ve mallar yönünden T.M.Y.'da belirtilen zilyetlikle ilgili hükümler uygulanamaz. T.M.Y.'sı özel mülkiyete konu olabilen mallarda zilyetlik hükümlerini düzenlemiştir.

Kamu malları üzerindeki devletin ya da kamu tüzel kişiliklerinin var sayılan zilyetliği, özel hukukun zilyetlik hükümleri ile ilgili değildir. Bireylerin, bu nitelikteki mallardan yararlanmaları özel hukukta tanımlanan zilyetlik hükümleri ile izah edilemez.

Yani, özel kişinin kamu mallarını elinde bulundurması ya da ondan yararlanması özel hukukun tanımladığı zilyetlik olarak nitelendirilemeyeceğinden, kamu malını kullanan kişinin Medeni Yasanın zilyetliğin korunması hakkındaki hükümlerinden yararlanması mümkün değildir.

Yani, özel kişinin kamu mallarını elinde bulundurması ya da ondan yararlanması özel hukukun tanımladığı zilyetlik olarak nitelendirilemeyeceğinden, kamu malını kullanan kişinin Medeni Yasanın zilyetliğin korunması hakkındaki hükümlerinden yararlanması mümkün değildir.

Yol, ..., park, orman gibi kamu mallarından özel kişilerin zilyetliğinden söz edilemez. Bu gibi yerlerdeki kullanma ya da yararlanma M.Y. 'nın 973 (887) maddesinde tanımı yapılan "bir şey üzerinde fiili hakimiyet" olarak kabul edilemez. Zilyetlik hükümleri, eski ve ... Medeni Yasanın Eşya Hukuku (Ayni haklar) Kitabının Üçüncü kısmında bulunmaktadır. Yani zilyetlik özel hukukun bir dalı olan Medeni Yasanın Eşya Hukuku bölümünde düzenlenmiştir. Buna karşılık, kamu malları ve bunların hukuksal durumları ile kamu hukuku ilgilenir. Özel hukuk alanında kalan zilyetlik hükümlerini, kamu mallarına uygulayarak, özel kişilere bunlar üzerinde zilyetlik tanımak ve buna bağlı olarak da zilyetliğin korunmasına ilişkin hükümlerden faydalanmalarına olanak vermek hukuki dayanaktan yoksundur. Aksi halde yasalar karşısında suç oluşturan zilyetliğe hukukilik kazandırılmış olur.

Yasalarımız kamu malları üzerinde kişilerin, özel olarak egemenlik ve fiili hakimiyet kurmalarına izin vermemiştir. ....../... gibi hukukçuların kabul ettiği gibi, bir özel kişi kamu malları üzerinde zilyet sayılamayacağından, başka bir özel kişiye karşı zilyetliğin korunması davası açamaz. Gerçek kişi ile köy tüzelkişiliği arasında görülen zilyetliğin korunması davasında orman olduğu saptanan dava konusu taşınmaza davalının el atmasının önlenmesi yolunda dava açmakta aktif dava ehliyeti bulunmadığından, davanın reddine karar verilmesi konusundaki özel daire kararına direnilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2004/20-148-2004/148 sayılı kararı da (..mevcut zilyetliğin M.K.887(T.M.K.973) anlamında fiili hakimiyet sağlayacak mahiyette bulunmamasına göre ve özel daire bozma kararındaki gerekçelerle bozulmasına karar verilmiştir.)

Özünde kamu malı olan bir taşınmazın, her nasılsa özel mülk olarak tapuya tescil edilmiş olması halinde, bu tescil o taşınmazın kamu malı olma özelliğini değiştirmeyeceğinden, özel hukuk kurallarına tabi olan taşınmazlar hakkında uygulanması, gereken kuralların ve Medeni Yasanın 1023 (eski 931) maddesinde öngörülen "tapu kütüğündeki tescile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımı korunur" hükümlerinin uygulanamayacağı Yüksek Kurulun bir çok kararları ile kabul edilmiştir. (H.G.K. 21.02.1990 gün 1989/1-700/101 ve 11.06.2003 2003/13-414/410 ve son olarak 03.12.2008 gün 2008/7-717-722 sayılı kararları) Yüksek Kurulun bu ve diğer birçok kararında, aslında kamu malı olan taşınmazlara özel hukuk kurallarının uygulanamayacağını açıkça belirtmiştir.

Somut olayda, davaya konu ... mah. 948 ada, 1 parsel sayılı taşınmaz daha önceki yıllarda yapılan orman kadastrosunda Devlet ormanı olarak sınırlandırılma işlemi kesinleşmiş, 1957 yılında yapılan ilk tesis kadastrosunda da orman niteliğinde Hazine adına tescil edilmiş olduğundan, kamu malı olan ormanlarda Medeni Yasanın zilyetliğin korunması ile ilgili hükümlerinin uygulanmaması gerekir.

Ayrıca,davacı da davalı da dava konusu taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetlik 6831 Sayılı Orman Yasasının 91, 93 ve devamı maddeleri gereğince suç oluşturduğundan bu tür bir taşınmaz üzerindeki yapının kaçak olduğunu kabul etmektedir.Hukuk Genel Kurulunun 2009/13-208-230,2009/15-178-242 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi,(HGK’nun 17/11/1999 gün 1999/15-653-1999/965 EK,4/4/2001 gün 2001/15-305-336EK sayılı kararlarında belirtildiği üzere İmar kanunu kamu düzeni ile ilgili olup emredici hükümler taşıdığından mahkemelerce resen gözönünde bulundurulmalıdır.imar kanununa aykırı yapılan her türlü inşaatın yıkılması gerekeceğinden yaratılan değerlerin hukuken korunması söz konusu olamayacağı gibi kanuna aykırılık devam ettiği sürece bu nitelikteki bir binadan dolayı hangi hukuksal nedene dayalı olursa olsun hak talebinde bulunulamaz.)

O halde dava konusu kamu malı - orman niteliğindeki taşınmaz üzerinde sürdürülen zilyetlik 6831Sayılı Orman Yasasının 91, 93 ve devamı maddeleri gereğince suç oluşturduğundan bu tür bir taşınmaz hakkında Medeni Yasanın özel mülkiyete konu olan taşınmazlar hakkında uygulanması gereken hükümlerine dayanılarak açılan davanın dinlenme olanağı bulunmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kadastrosu kesinleşmiş Devlet Ormanına bina yapmak suretiyle ormanı işgal eden kişiler hakkında 6831 Sayılı Orman Yasasının ceza hükümlerine göre işlem yapılması için bu kararın bir örneğinin mahkemece Orman İşletme Müdürlüğüne ve Sarıyer ... Savcılığına gönderilmesine 15/09/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17659, Karar No: 2022/1779, Tarih: 21.02.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/17659 E.  ,  2022/1779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :.... Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. ./..

maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Yasanın 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 21/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11826, Karar No: 2016/16325, Tarih: 12.12.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/11826 E.  ,  2016/16325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçu işlemediği yönündeki savunması, dosya kapsamında yer alan deliller incelendiğinde; sanıkla aralarında önceden ailevi husumet bulunan katılanın atfı cürüm mahiyetinde olabilecek beyanı ve tanıklardan ... ...'ın sanığın bir defalık kendisine gelerek güvenlik gerektirmeyen ev tipi basit bir dolap anahtarı satın aldığı hususundaki anlatımı dışında, sanığın hükümlülüğüne yeterli, hukuka uygun, şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında CMK 223/2 e maddesi uyarınca beraat kararı yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 12.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1385, Karar No: 2021/4214, Tarih: 01.06.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/1385 E.  ,  2021/4214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 01.06.2021 günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına gelen olmadı. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine (TMK m. 166/1) dayalı olarak açılan boşanma davasında yapılan yargılama sonunda, mahkemece, davacı kadının, verilen kesin süre içerisinde tanık isimlerini bildirmediği, boşanma sebebi olarak yeterli delil bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş, verilen karar davacı kadın tarafından istinaf edilmekle bölge adliye mahkemesince; davacı kadının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı kadın tarafından temyiz edilmiştir. Somut olayda, davacı kadın dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış ve mahkemece yapılan 07.06.2018 tarihli celsede, taraflara tanık listelerini sunmak üzere iki haftalık kesin süre verilmiş, verilen kesin süre içerisinde taraflarca imzalanarak oluşturulmuş ve TMK m. 166/3 uyarınca anlaşmalı olarak boşanmak istediklerine dair protokol ile birlikte duruşmanın 22.06.2018 tarihine çekilmesi istemine dair dilekçe mahkemeye sunulmuş, anlaşmalı boşanma iradesini içerir protokol gereği davacı kadın tarafından tanık listesi mahkemeye sunulmamış ve mahkemece yapılan 14.09.2018 tarihli celsede davalı erkek, eşinden boşanmak istemediğini, anlaşmalı boşanma protokolünü kabul etmediğini beyan etmiş ve mahkemece aynı celse kurulan ara kararla, tanık listesi konusunda taraflara kesin süre verildiği ve aynı konuda ikinci kez kesin süre verilemeyeceği bu nedenle tanık listesi konusunda kesin süre verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Her ne kadar mahalli mahkeme 14.09.2018 tarihli celse verilen ara karar ve davanın reddine dair karar gerekçesinde, verilen kesin süre içerisinde davacı kadın tarafından tanık listesinin sunulmadığı belirtilmişse de mahkemece verilen kesin süre içerisinde davalı erkeğin de imzasının bulunduğu anlaşmalı boşanmaya dair protokolün mahkemeye sunulduğu, boşanma konusunda anlaşılmaya varılması nedeniyle (TMK m. 166/3) davacı kadının tanık listesini sunmadığı, davalının sonradan anlaşmalı boşanmadan vazgeçmesinin davacı kadının aleyhine kullanılamayacağı bu nedenle daha önce verilen kesin süre hükümsüz hale geldiğinden, mahalli mahkemece davacı kadına tanık listesini sunmak üzere yeniden HMK m. 94 uyarınca kesin süre verilmesi, davacı kadın tarafından tanık listesinin sunulması halinde, davacı tarafın gösterdiği tanıkların çağrılıp dinlenmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken "Hukuki Dinlenilme Hakkı" (HMK m. 27) ve Anayasanın "Hak Arama Özgürlüğüne" ilişkin düzenlemelere açıkça aykırı olacak şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi 12.01.2021 tarih, 2019/574 esas ve 2021/51 karar sayılı esastan ret kararının, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1. maddesine göre KALDIRILMASINA, Mersin 4. Aile Mahkemesi'nin 31.12.2018 tarih, 2018/176 esas ve 2018/952 karar sayılı kararının BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2019/4304, Karar No: 2019/15182, Tarih: 09.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4304 E.  ,  2019/15182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın tekerrüre esas alınan İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.10.2008 gün ve 2008/212 E., 2008/313 K. sayılı ilamı ile TCK’nın 188/3 maddesi gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezasının yanı sıra 2.000 TL adli para cezasına da hükmedildiği halde, yalnızca hapis cezasının esas alınması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın aşamalarda, ESHOT garajının telle çevrili olan bölümünün dışındaki alandan hurda malzemelerin bulunduğu çuvalı görüp aldığı esnada yakalandığını savunduğu, müştekinin 27/03/2015 tarihli keşif esnasında alınan ifadesinde; dört tarafı tellerle çevrili olan garajın içerisindeki hurda malzemelerin bazı zamanlarda tellerin dışarısına çıkarıldığını gördüklerini, olay günü de sanığın tellerin yaklaşık 7-8 metre dışında elinde çuval ile fark edildiğini, sanığın bizzat kurum içinde yakalanmadığını belirttiği, bu suretle sanığın çalmaya teşebbüs ettiği hurda araç malzemelerinin boş arsada açık alan üzerinde olduğunun kabulünde zorunluluk bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın suç tarihi itibariyle kamu yararına ve hizmetine tahsisi söz konusu olmayan hurda araç malzemelerini çalmaya teşebbüs etme şeklindeki eyleminin TCK’nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2- Suça konu hurdalık malzemelerin değeri tespit edilerek, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün istem gibi BOZULMASINA, 09/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17856, Karar No: 2015/7852, Tarih: 07.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/17856 E.  ,  2015/7852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,....parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalılar ...., ..., ... ve ...'ya mahkemenin gerekçeli kararı ve davacı vekilinin temyiz dilekçesi "aynı konutta mukim ehil yeğeni " şerhi ile ...'a tebliğ edilmiş ise de; adresleri farklı olan davalıların tamamının tebliğini kabul eden ... ile aynı çatı altında oturmaları hayatın olağan akışına aykırı olduğundan yapılan tebliğler geçersizdir. Bu nedenle adı geçen davalılara mahkemenin gerekçeli kararı ve davalı vekilinin temyiz dilekçesinin tebliğ edilerek temyiz ve cevap süresinin beklenmesinden,

2-Davalı ...'a mahkemenin gerekçeli kararı ve davacı vekilinin temyiz dilekçesi "okul yetkilisi" şerhi ile ...'a tebliğ edilmiş ise de; Tebligat Yasası'nın 16.maddesine göre kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa, tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır. Bu Yasa hükmüne göre adı geçen kişinin davalı ... ile aynı konutta oturduğu yahut aynı işyerinde çalışan daimi işçi olduğu tebligat mazbatasında yazılmadığı için yapılan tebligat geçerli değildir. Bu nedenle adı geçen davalıya gerekçeli karar ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap süresinin beklenmesinden,

3-Bilirkişi heyeti tarafından değerlendirmeye alınan narın 2013 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kg başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gösterir veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.