muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7135, Karar No: 2021/6928, Tarih: 25.05.2021

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının müvekkilinin işçisi olmadığını, teşeron firma personeli olduğundan davanın husumetten reddini, müvekkilinin kusuru olmadığını, kusur raporları arasında çelişkinin giderilmesi gerektiğini, maddi tazminatın fahiş hesaplandığını, beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle, temyiz kapsam ve nedenlerine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Maddi tazminat hesabı sigortalının/desteğin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Başka bir anlatımla, sigortalının/desteğin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı, hesaba esas alınacak gerçek ücretin ise; sigortalının imzasını taşıyan bordrolara yansıyan ücreti olduğu, bu tarzda belgenin bulunmaması halinde ise sigortalının/desteğin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücretin sigortalının sendikalı olup olmadığı da dikkate alınarak sendikalardan, aksi durumda ise emsal ücret araştırması ile tespit edileceği, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş sigortanın imzasını taşımayan belgelerin ücret olarak kabul edilemeyeceği Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Aynı zamanda maddi tazminat hesabı farazi/varsayımsal hesaba dayanmakla beraber, bilinen somut verilerin varlığı halinde bu veriler gözönüne alınarak hesapta dikkate alınması gerektiği de açıktır. Buna göre somut olayda olduğu gibi davacının hükümlülük süresince gelir getirici faaliyette bulunamayacağı ve hesapta da bu sürenin dışlanmasının gerekeceği açıktır. Nitekim (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 20/02/2017 tarih ve 2016/7716 Esas- 2017/1126 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.

Somut olayda, hükme esas alınan hesap raporunda da davacının hükümlülükte geçen sürelerinin bulunduğunun belirtildiği ancak bu sürelerin maddi tazminat alacağından dışlanmadan hesap yapıldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, hükme esas alınan hesap raporunda da davacının hükümlülükte geçen sürelerinin bulunduğunun belirtildiği ancak bu sürelerin maddi tazminat alacağından dışlanmadan hesap yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar doğrultusunda mahkemece yapılacak iş davacının hükümlü kaldığı sürelerin tespit edilerek bu sürelerde gelir getirici faaliyette bulunamayacağını dikkate alarak hükme esas alınan 27.03.2017 tarihli hesap raporunda bu süreleri dışlamak, davalı lehine oluşan usuli kazanılmış hak çerçevesinde maddi tazminatın hesabı noktasında bu rapordaki diğer verileri dikkate almak bilinen devre sonu olarak dikkate alınan tarihte bir değişikliğe gitmemek ve rapor tarihinden sonra yürürlüğe giren asgari ücretteki değişikliklere rapora yansıtmadan yapılacak hesabı hükme esas almaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.05.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4735, Karar No: 2006/5747, Tarih: 22.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4735 E.  ,  2006/5747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 31.05.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu kayıtlarında vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.12.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... İdaresi vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kayıtlarındaki vakıf şerhinin terkini istemiyle açılmıştır.

Mahkemece, kayıtlardaki şerh 10 yıl süre geçtikten sonra konulduğundan istem kabul edilmiş, hükmü davalı ... İdaresi temyiz etmiştir.

Kural olarak; Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1 Esas, 2004/1 Karar sayılı İçtihadı uyarınca “vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen on yıllık hak düşürücü sürenin uygulanması...” gerekir.

Buna göre, vakıf şerhi kesinleşen kadastro tespitinden sonra on yıllık hak düşürücü sürenin geçirilmesine müteakip yazılmış ise, silinme (terkin) istemi başka bir inceleme gerekmeden kabul edilmelidir. Ancak; vakıf şerhi on yıllık süre geçirilmeden sicile yazılmış ve bu şerhin silinmesi istenmişse, vakfın türü ile tavize tabi olup olmama yönünden araştırma ve inceleme yapılması zorunludur. Görülüyor ki; kayıtlara vakıf şerhinin tapulama veya kadastro tespitinin kesinleşmesinden sonra 10 yıllık süre içersinde konulup konulmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

Somut olayda ise, dava konusu 109 ada 8, 110 ada 4, 114 ada 2, 115 ada 2, 115 ada 3, 116 ada 2, 132 ada 1, 5, ve 6 parsellerin tapu kayıtlarında vakıf şerhi bulunmakta ise de, bu kayıtların tapulama veya kadastro tutanaklarının ne zaman kesinleştiği anlaşılamamaktadır. O halde mahkemece çekişme konusu parsellerin evveliyat kayıtlarının ne olduğu saptanmalı bu kayıtlara ait tutanaklar ilgili yerlerden sağlanarak ne zaman kesinleştiği üzerinde durulmalı davada 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı sonucuna bu şekilde ulaşılmalıdır. Değinilen yön bir yana bırakılarak eksik araştırma ve incelemeyle davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 22.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3538, Karar No: 2020/2724, Tarih: 25.02.2020

**13. Hukuk Dairesi         2018/3538 E.  ,  2020/2724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, asfalt yapım işi esnasında eksik malzeme kullanıldığından bahisle fazladan ödenen hakediş bedelinin iadesi istemine ilişkindir. Eser sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlıkta, hükmü temyizen inceleme görevi, yürürlükte bulunan işbölümü uyarınca Yargıtay 15. Hukuk Dairesinindir.

Ne var ki, dosyanın görevsizlik kararı üzerine Dairemize gönderildiği anlaşıldığından görevli dairenin belirlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Görevli dairenin belirlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 25/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2866, Karar No: 2020/6434, Tarih: 02.12.2020

**1. Hukuk Dairesi         2019/2866 E.  ,  2020/6434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ: TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;Davacılar, mirasbırakanları ...'ün 139 ada 1, 118 ada 37 parsel sayılı taşınmazlarını kadastro tespiti sırasında davalı ... adına mirasçılardan mal kaçarmak amacıyla muvazaalı olarak tescil ettirdiğini, 140 ada 60 parseli satış suretiyle davalıya temlik ettiğini, 102 ada 25 parsel sayılı taşınmazdaki C ve D ile gösterilen muhdesatların da mirasbırakana ait olmasına rağmen davalı adına kaydedildiğini ileri sürerek taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişlerdir. Davalı, mirasbırakanın terekesinde çok sayıda taşınmaz olduğunu, mirasbırakanın mal kaçırmak isteyecek olması halinde anılan taşınmazlar ile nakit parasını da elinden çıkaracağını, mirasbırakan ile halen hayatta olan annesinin bakımı ve tüm giderlerinin kendisi tarafından karşılandığını, 140 ada 60 parsel sayılı taşınmazı ... ve ...'ten satın aldığını ancak mirasbırakan taşınmazda paydaş olduğu için tescilin onun adına yapıldığını, 139 ada 1 parsel sayılı taşınmazı amcası ...'ten devraldığını, 118 ada 37 parsel sayılı taşınmazın evvelinden beri kendisi tarafından kullanıldığını, 102 ada 25 parsel sayılı taşınmaz üzerinde her bir erkek kardeşin mirasbırakanın talimat ve muvafakati ile köy evi inşa ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince HMK'nın 353/1-b-1. maddesi gereğince istinaf isteğinin esastan reddine karar vermiştir.Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 10.00. TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 02.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5537, Karar No: 2015/6719, Tarih: 28.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/5537 E.  ,  2015/6719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/214563

MAHKEMESİ : Antalya(Kapatılan) 11. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2012

NUMARASI : 2011/1830 (E) ve 2012/687 (K)

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

Sanıkların kamu hizmeti yapan notere yalan beyanda bulunarak gerçeğe aykırı belge düzenlenmesine neden oldukları iddia edilen olayda, doğrudan doğruya zarar görmeyen şikayetçinin davaya katılma hakkının bulunmadığı, katılma kararının hukuken yok hükmünde olup, davayı temyiz etme hak ve yetkisi vermeyeceğinden, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 28.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13092, Karar No: 2013/15465, Tarih: 10.12.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/13092 E.  ,  2013/15465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.07.2012 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırı davranış nedeniyle oluşan zararın tazmini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı, davalı ...'e ait tarlada diğer davalı ...'in kullandığı yabani ot ilacının rüzgar yoluyla taşınmazındaki buğday mahsulünün zarar görmesine neden olduğunu belirterek oluşan zararının tazminini istemiştir.

Davalılar, zararın davacının kullandığı yanlış ve fazla ilaçlamadan kaynaklandığını, verime göre talep edilen zararın fahiş olduğunu, taşınmazın paylı mülkiyete tabi olması nedeniyle davacının zararın tamamını talep edemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nun "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat davalarında öncelikle davacının uğramış olduğu zararın miktarının bilirkişi aracılığı ile tespit edilmesi, tazminatın bu zarara göre tayin ve takdir edilmesi gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki, tazminat miktarı hiçbir zaman zararı aşamaz. Ancak, davacının zararın artmasında kusuru varsa, tazminat miktarı 6098 sayılı Borçlar Kanununun 52. maddesine göre indirilmeli veya tamamen ortadan kaldırılmalıdır. TMK’nun 737 ve 730. maddelerinden doğan sorumluluk kusura bağlı bir sorumluluk olmadığından, davalının kusursuz olması tazminat miktarının düşürülmesinde etkili olamaz.

Somut olayda; dava konusu 399 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına göre paylı mülkiyet esaslarına tabi olduğu ve davacının paylı malik olarak 3/16 paya sahip olduğu anlaşılmaktadır. Davacının dava konusu taşınmazın tamamını kullandığı hususu da dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Davacı taşınmazın tamamını kullandığını ispatlar ise tazminatın tamamına, taşınmazı kısmen kullanması halinde ise payı oranında tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde tazminatın tamamına hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir. .

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 10.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/299, Karar No: 2017/1555, Tarih: 23.02.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/299 E.  ,  2017/1555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 02.06.2016 tarih 2016/152 esas 2016/335 karar sayılı direnme kararına konu dava dosyası Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2016 tarih 2016/1394 esas 2016/2087 karar sayılı gönderme kararıyla;

6763 sayılı Kanun’un 36. maddesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307. maddesinde yapılan deşiklik ve ekleme ile yine 6763 sayılı Kanun’un 38. maddesiyle 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10. madde uyarınca yeniden incelenmek üzere dairemize gönderilmekle dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü;

Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesince verilen 27.11.2012 tarih 2012/67 esas 2012/714 karar sayılı hüküm temyiz üzerine dairemizce incelenerek,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 27/12/2012 tarih ve 2012/199 Esas, 2012/1053 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/11701 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 14/05/2013 tarih ve 2013/37 Esas, 2013/225 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/13112 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 05/06/2013 tarih ve 2012/675 Esas, 2013/316 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/14174 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 23/10/2013 tarih ve 2013/527 Esas, 2013/534 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/19846 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 22/10/2013 tarih ve 2013/220 Esas, 2013/527 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/32750 Esasında, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 11/02/2014 tarih ve 2013/582 Esas, 2014/86 sayılı kararı ile verilip aynı gün incelemesi yapılan ve bozulmasına karar verilen Dairemizin 2015/34366 Esasında kayıtlı olan dava dosyalarının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek birleştirilmesi, hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Anılan dosyaların getirtilip incelenerek birleştirilmesi, hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak önceki hükümde direnilmesine karar verilmiş ise de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun benzer bir hüküm nedeniyle aynı mahkemece verilen direnme kararını 25/10/2016 tarih ve 2016/19-509 esas, 2016/380 karar sayılı kararı ile eylemli uyma kabul edip dosyayı temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderdiği de gözetilerek Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 02.06.2016 tarih 2016/152 esas 2016/335 karar sayılı direnme kararı da eylemli uyma kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,