muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9751, Karar No: 2014/1260, Tarih: 28.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/9751 E.  ,  2014/1260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmışsa buna ait işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2) Orman kadastrosunun yapıldığının anlaşılması üzerine dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

3) Kabasakal Köyü 200 ada 5 sayılı parsele ait tapu kaydının getirtilerek,

bu dosya arasına konulması, ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 28/01/2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1473, Karar No: 2021/5302, Tarih: 15.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/1473 E.  ,  2021/5302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu yönünden; düzenlenen sahte faturaların suça konu vergi tekniği raporuna göre yılın ilk dört ayında düzenlendiği, 27.04.2009 tarihinden sonra düzenlenen 24.269 TL değerindeki bir faturanın gerçek olarak kabul edilmesi gerektiği hususlarının tespit edilmiş olması karşısında, suç tarihinin en aleyhe kabulle 27.04.2009 olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında 2007, 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesi;

Sanığa yüklenen "2007, 2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış sanık müdafinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2-Sanık ... hakkında 2007, 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçu yönünden kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi;

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2013/343 ve 2014/35 esas sayılı iddianameleri ile 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaalar ve vergi suçu raporlarına uygun olarak sanık hakkında "defter ve belge gizleme" suçundan kamu davaları açıldığı, “sahte fatura düzenleme” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak, sanığın 2007, 2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2314, Karar No: 2017/2918, Tarih: 03.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/2314 E.  ,  2017/2918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizin de benimsediği 08/04/2014 tarih 2013/7-591 Esas 2014/171 karar sayılı kararında açıklandığı üzere, bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında suçun mağdurunun doğrudan eser sahipleri olmayıp toplum olduğu cihetle; UYAP ortamında yapılan araştırmada benzer eylem nedeniyle sanık hakkında Bakırköy 2. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin 13/03/2010 tarih ve 2009/596 Esas, 2010/104 sayılı kararı ile verilip Dairemizin 2015/5225 Esasında kayıtlı olarak daha önceden bozulmasına karar verilen dava dosyasının da mevcut bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Anılan dosya getirtilip incelenerek mümkünse birleştirilmesi, kesinleşmiş ise suç ve iddianame tarihleri dikkate alınıp hukuki kesintinin iddianamenin düzenlenmesiyle gerçekleşeceği gözetilmek suretiyle, sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla işleyip işlemediğinin ve hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılması zorunluluğu nedeniyle bozulmuştur.

Bozma üzerine yerel mahkemece bozmaya konu ilamlar incelenip yeniden değerlendirme yapılarak bozmaya uyma kararı verildiği halde önceki hüküm aynen kurulmuş ise de;

Ceza hukukunda, kanundaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlülüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un "haklara tecavüzün önlenmesi" başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlülüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yeniden yapılacak yargılamada CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16614, Karar No: 2014/23470, Tarih: 10.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/16614 E.  ,  2014/23470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2014

NUMARASI : 2013/27-2014/124

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 09.09.1977 yılında Türkiye D.. İşletmeleri A.Ş.’de işe başladığını, 1977-1990 yılları arasında “silici”, 1991-1994 yılları arasında “yağcı” ve 1994 yılından emekli olduğu 14.05.2005 yılına kadar da “gemi makinaları zabiti-çarkçıbaşı” (gemi adamı) olarak görev yaptığını, işe girişinden itibaren gerek yurtiçi gerek yurtdışı uzak yol gemilerinde bir ay yıllık izin kullanıp onbir ay süreyle haftada yedi gün, günde sekiz saatten az olmamak üzere fiilen çalıştığını, hafta tatili gününde de normal mesai günü gibi sekiz saat çalıştığını, bu çalışma şekline göre bir günlük ücretli izin bedeli ve hafta tatilinde çalıştığı için % 50 zamlı yani birbuçuk günlük ücret olmak üzere toplam ikibuçuk günlük (8+8+4=20 saatlik) ücret ödenmesi gerekirken bugüne kadar yalnızca haftada sekiz saat üzerinden fazla mesai ücreti verildiğini, neticede müvekkile çalışmaya başladığı günden bu yana haftada birbuçuk günlük ücretinin eksik ödendiğini, müvekkilinin görevi gereği genel tatil günlerinde de ücretli izin haklarını kullanamadığını, bu çalışmasının karşılığı olan günlük ücretin iki katı tutarındaki ücretlerin kendisine ödenmediğini, toplu iş sözleşmesine göre yıllık otuz gün ücretli izin hakkı bulunduğunu, 4857 sayılı İş Kanunu gereği hafta tatili günlerinin yıllık izinden mahsup edilemeyeceğini, müvekkilin yıllık izinlerinde haftanın yedi gününün yıllık izin süresi içinde sayılarak her yıl 4-5 gün eksik izin kullandırıldığını, ayrıca yılda üç maaş tutarında verilen ikramiyelerin otuz gün üzerinden verilmesi gerekirken yirmialtı gün üzerinden verildiğini, böylece her yıl oniki günlük eksik ikramiye ödendiğini iddia ederek fazla çalışma ve hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, eksik ödenen yıllık izin ücreti ve eksik ödenen ikramiye alacağının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının gemi adamı olduğunu, gemi adamlarının iş sözleşmesinden doğan alacaklarının bir yıllık zamanaşımına tabi olduğunu ve davacının

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının gemi adamı olduğunu, gemi adamlarının iş sözleşmesinden doğan alacaklarının bir yıllık zamanaşımına tabi olduğunu ve davacının

alacaklarının zamanaşımına uğradığını, 854 sayılı Deniz İş Kanunu’na göre fazla çalışma ücretinin % 25 zamlı ödeneceğini, bu sebeple öncelikle % 50 zamlı ücret talebinin reddinin gerektiğini, davacının aylık fazla çalışma süreleri için ödenmesi gereken ücretinin toplu iş sözleşmesinin 116. maddesi ve 854 sayılı Kanun’un ilgili maddesine göre her ay muntazam olarak ödendiğini, bu ödemeler esnasında ya da sonrasında davacının ödemelere ilişkin bir itirazının bulunmadığını, hafta tatili ücretlerinin ödenmediği iddiasının da asılsız olduğunu, şirketin kamu kuruluşu olması sebebiyle böyle bir işlemin yapılmasına imkan olmadığını, davacının ücretinin maktu aylık ücret esasına göre toplu iş sözleşmesinin 107. maddesi uyarınca tespit edildiğini, toplu iş sözleşmesinin 113. maddesi ve 854 sayılı Kanun’un 42. maddesi çerçevesinde maktu aylık dışında gemi adamlarına hiçbir iş karşılığı olmaksızın aylık hafta tatili sayısı göz önüne alınarak ayrıca bir aylık kök ücretin 1/26’sı tutarında hafta tatili ücreti ödendiğini, genel tatil ücretlerinin de aynı şekilde ödendiğini, yıllık izinlerin toplu iş sözleşmesi ve kanuna uygun olarak otuz takvim günü üzerinden kullandırıldığını, ikramiyenin de eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin hafta tatili ve genel tatil çalışması ücret alacağı olduğu, bakiye ikramiye ve bakiye yıllık izin ücreti alacağının ise bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hafta tatili ve genel tatil çalışması ücretlerinin ödenip ödenmediği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hafta tatili ve genel tatil çalışması ücretlerinin ödenip ödenmediği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dairemizce ilk derece mahkemesi tarafından daha önce verilen karar; “…Davacının hafta tatili ile genel tatil çalışmalarını kanıtladığı anlaşılmaktadır. Diğer taraftan dosyaya ibraz edilen fazla çalışma bordroları ve normal ücret bordrolarında hafta tatili ile genel tatil çalışması ücret tahakkuklarının da bulunduğu görülmektedir. Şu halde önem arz eden husus, söz konusu tahakkukların gereğinin işverence yerine getirilip işçiye hafta tatili ile genel tatil çalışmalarının karşılığı olan ücretlerin ödenip ödenmediğidir. Bu noktada mahkemece, belirtilen ödemelerin yapılıp yapılmadığının gerek banka kayıtları gerekse varsa ücret ödeme defteri itibariyle araştırılması ve sonucuna göre davacının hafta tatili ile genel tatil ücretleri taleplerinin hüküm altına alınması gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir” denilerek bozulmuştur.

Görüldüğü gibi bozma kararında bordrolara itibar edildiği açıkça ifade edilmiş ve bordro karşılıklarının ödenip ödenmediğinin araştırılması istenmiştir. Bu itibarla bordro karşılıklarının ödendiğinin tespiti halinde davanın reddi yönünde hüküm kurulması gerekeceği açıktır. Dosya kapsamında bordrolar ve bunların karşılıklarının ödendiğine dair bilgiler içeren banka kayıtları bulunmaktadır. Ancak ödemeye ilişkin inceleme ve değerlendirme yapılarak varsa bakiye alacağa hükmedilmesi gerekirken bu yapılmamıştır. Şu halde ödemeler ve bordroların uyuşup uyuşmadığı teker teker değerlendirilerek davacının talep dönemime ilişkin alacağı olup olmadığı belirlenmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16042, Karar No: 2014/2393, Tarih: 12.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/16042 E.  ,  2014/2393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.