muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/312, Karar No: 2023/47, Tarih: 01.02.2023

Diğer taraftan, 7035 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin birinci fıkrası ile; “Bu Kanunla, 5271 sayılı Kanun'un 291. maddesi ile 6100 sayılı Kanun'un 361. maddesinde temyiz sürelerine ilişkin olarak yapılan değişiklikler, bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte ve sonrasında verilen kararlar hakkında uygulanır.” hükmü öngörülmüş olup 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkânı bulunan kanun koyucunun bilinçli bir tercih göstererek bu yönde bir düzenlemeye yer vermemesi dikkate alındığında, istinaf öncesi veya sonrası ayrımı yapılmaksızın 05.08.2017 tarihinden sonra verilen tüm kararların on beş günlük temyiz süresine tabi olduğu sonucuna ulaşılması da mümkün görünmemektedir.

Öte yandan, ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 04.06.1984 tarihli ve 2-196 sayılı kararında yer verildiği üzere, ilgili kişinin yüzüne karşı verilen bir hükme yönelik yasal temyiz süresi, tefhimle birlikte başlamakta olup sonradan yapılan karar tebliği, temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır. Ancak, tefhim ile birlikte temyiz süresinin işlemeye başlaması için kanun yolu bildiriminin Kanun'un öngördüğü şekilde ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde yapılması gerekmektedir. Anayasa'nın 40/2. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca gerek yüze karşı, gerekse yoklukta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açıkça belirtilmesi zorunludur. Yanılgılı bildirim nedeniyle temyiz hakkının etkin kullanılmasının engellendiği hâllerde temyiz isteminde bulunan bu yanılgısından faydalanması gerektiğinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Örneğin, yasal temyiz süresi yedi gün olduğu hâlde Yerel Mahkemece, kanun yolu süresinin on beş gün şeklinde hatalı olarak gösterildiği durumlarda temyiz edenin yedinci günden sonra verdiği dilekçesinin kabul edilerek temyiz incelemesi yapılması gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Hükümlü ...’in yağma suçundan mülga 765 sayılı TCK’nın 495/1, 59, 31, 33 ve 40. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 5. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan 10.11.1997 tarihli ve 189-215 sayılı hükmün, hükümlü tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 27.04.1998 tarih ve 4463-4121 sayı ile onanmasına karar verildiği, hükmün infazı sırasında 5237 sayılı TCK'nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi nedeniyle ... Cumhuriyet Başsavcılığınca 09.11.2021 tarih ve 486 sayı ile; hükümlünün hukuki durumunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu kapsamında değerlendirilmesinin talep edildiği, duruşma açmaksızın dosya üzerinden inceleme yapan ... 5. Ağır Ceza Mahkemesince 12.11.2021 tarih ve 189-215 sayı ile; hükümlünün 5237 sayılı TCK’nın 148/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verildiği,

Kanun yolu bildiriminde; “Dair, tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içerisinde, mahkememize sanık ya da C. Savcısı tarafından verilecek dilekçe ile ya da sonradan tutanağa dönüştürülmek üzere zabıt katibine yapılacak beyanla ya da başka yerdeki mahkemeye mahkememize gönderilmek üzere verilecek bir dilekçe ile Yargıtay'a temyiz yolu açık olmak üzere, (aksi takdirde kararın kesinleşeceği bilinerek) dosya üzerine yapılan inceleme oy birliği ile karar verildi.” şeklinde açıklamaların bulunduğu,

24.11.2021 tarihinde tebliğ edilen karara karşı, hükümlünün 03.12.2021 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu dosya kapsamında;

24.11.2021 tarihinde tebliğ edilen karara karşı, hükümlünün 03.12.2021 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu dosya kapsamında;

Ceza muhakemesi sistemimizde hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna oluşu, hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenen "Hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının gözetilmesi gerekliliği, Sözleşme'ye ilişkin Ek 7 numaralı Protokolünün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğuna ilişkin düzenlemeler birlikte dikkate alındığında, kamu davasının asli bir süjesi olan sanığın, adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olduğunda herhangi bir tereddüt bulunmamakla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkânının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ayrıca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alan kanun koyucu, 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yaparak 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilen kararlar bakımından temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkarmış ise de, 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkânı bulunduğu hâlde bilinçli bir şekilde bu yönde bir düzenlemeye yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, incelemeye konu son karar tarihi 06.07.2021 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen 04.02.2014 tarihli ilk hükmün, temyiz yasa yoluna tabi olması nedeniyle temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, yokluğunda verilen kararın sanığa 24.11.2021 tarihinde tebliğ edildiği, kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik sanığın 03.12.2021 tarihinde gerçekleştirdiği temyiz isteminin “bir haftalık” süresinden sonra olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.04.2022 tarihli ve 1709-5449 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanığın, ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2021 tarihli ve 189-215 sayılı kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 01.02.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.04.2022 tarihli ve 1709-5449 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanığın, ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2021 tarihli ve 189-215 sayılı kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 01.02.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2011/18998, Karar No: 2012/11092, Tarih: 14.05.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/18998 E.  ,  2012/11092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Çantanın alındığı dolabın muhkem olduğu, ameliyat makasının anahtar gibi kullanılarak kilidin açılması nedeniyle eylemin 765 sayılı TCK'nın 493/2. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Yasanın 491/4 maddesinin uygulanması, her iki suç yönünden sanığın aynı neviden tekerrüre esas ilamı olmasına rağmen anılan yasanın 81/2. maddesinin uygulanmaması ve 522/son maddesine aykırı olarak değerin pek hafif olması nedeniyle indirim hükmünün uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 14.05.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13681, Karar No: 2015/14638, Tarih: 03.07.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/13681 E.  ,  2015/14638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/05/2015

NUMARASI : 2014/42-2015/28

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Uyuşmazlık ve hüküm mirasın hükmen reddine ilişkin olup, inceleme görevinin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren 19.01.2015 tarihli 2015/8 sayılı işbölümü kararı gereğince Yargıtay 14. Hukuk Dairesine ait olduğu düşünülmektedir. Ne var ki, Yargıtay Kanunu'nda 6644 sayılı kanunla yapılan ve 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik gereğince dosyanın bu Daireye değil, işbölümü uyuşmazlıklarını çözmekle görevli Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda belirtilen sebeple dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 03.07.2015 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2015/23926, Karar No: 2016/4475, Tarih: 24.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/23926 E.  ,  2016/4475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdurenin yaralanması ile ilgili 22.06.2014 tarihli adli raporda "sol kol üst iç ve dış yüzde 2x2 cm ekimozlar, sol kolda 1x1 cm kızarıklık" olduğunun yazıldığı, mağdure olayın 10 gün önce sol koluna sigara ile basılarak oluşturulduğunu ifade etmekle raporu hazırlayan hekimden raporda belirtilen ekimozların sigara ile oluşturulup oluşturulmayacağı, yeni veya eski ekimoz olup olmadığı suç tarihi olan 12.06.2014 ile uyumlu olup olmadığı sorulup sonucuna göre sanığın eyleminin TCK'nin 86/2. veya 86/2-3-e maddeleri kapsamında şikayete bağlı olup olmadığı değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8626, Karar No: 2023/6285, Tarih: 01.11.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/8626 E.  ,  2023/6285 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/781 E., 2022/1301 K.

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet hükmü kaldırılarak beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve 5271 sayılı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek katılan vekilinin temyiz isteminin, hayatın olağan akışı ile uyumlu ve görgüye dayalı tanık ifadelerine göre suça sürüklenen çocuğun suçu işlediğinin ... olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplerle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan, ilk derece mahkemesinin mahkûmiyet kararı kaldırılarak suça sürüklenen çocuğun beraatine dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, usul ve yasaya uygun olan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi'nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Denizli Çocuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26140, Karar No: 2017/12963, Tarih: 20.12.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/26140 E.  ,  2017/12963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların murisi olan avukata 14.8.2014 tarihinde vekaletname verdiğini, dava, takip masrafları ve vekalet ücreti olarak da banka yoluyla 8.750,00TL'yi 29.8.2014 tarihinde banka havalesiyle gönderdiğini, avukatın 25.9.2014'te vefat ettiğini, yaptığı araştırmada herhangi bir dava açılmadığını öğrendiğini, davalıların, murisleri tarafından alınan parayı iade etmediklerini ileri sürerek; alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalılar, yerleşim yerlerinin ... olduğunu, davanın ...'de görülmesi gerektiği savunarak yetki itirazında bulunmuşlar, davanın yetkisizlik nedeniyle reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalıların akdi ilişkiyi kabul etmediği, bu nedenle genel yetki kuralının uygulanması gerektiği kabul edilerek, mahkemenin yetkisizliğine, yetkili mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğuna karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı ile davalıların murisi arasında kurulan sözleşme ilişkisi içerisinde murise havale yoluyla gönderilen paranın iadesi amacıyla başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptaline ilişkindir. Uyuşmazlık yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. HMK.nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 89.(BK.73) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. O halde (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı) eldeki davada, davacının yerleşim yeri olan ... mahkemeleri de yetkilidir. Mahkemece değinilen bu yönler gözetilerek işin esasına girilip hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6577, Karar No: 2018/15138, Tarih: 24.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/6577 E.  ,  2018/15138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, kusur belirlemesi, erkek yararına hükmedilen tazminatlar ve yoksulluk nafakası ile ortak çocuk yararına hükmedilen nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Davacı-karşı davalı kadının çalışmadığı ve yakınlarının yardımı ile geçindiği, herhangi bir malvarlığı ve gelirinin bulunmadığı, ekonomik durumunun nafaka ödemesine imkan sağlayacak nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, kendisi yardıma muhtaç davacı-karşı davalı kadının, davalı-karşı davacı erkeğe (TMK m. 175) yoksulluk nafakası ödemesine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

4-Yukarıda 3. bente açıklandığı üzere kendisi yardıma muhtaç davacı-karşı davalı kadının, ortak çocuk yararına tedbir ve iştirak nafakası (TMK m. 182/2) ödemesine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.), (3.) ve (4.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.24.12.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2024/5762, Karar No: 2024/7609, Tarih: 25.06.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/5762 E.  ,  2024/7609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Gölbaşı (Ankara) 3. Asliye Ceza Mahkemesiyle Bala Asliye Ceza Mahkemesi ve İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Bala Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2024 tarih ve 2024/159 Esas, 2024/190 Karar sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/840, Karar No: 2023/6464, Tarih: 09.11.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/840 E.  ,  2023/6464 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1009 E., 2021/2458 K.

DAVA TARİHİ : 23.03.2015

HÜKÜM/KARAR : Kabul/Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yüksekova 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/242 E., 2019/284 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Hakkari İli, Yüksekova İlçesi, Akocak Köyü çalışma alanında bulunan 125 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında mera olarak tespit edildiğini, ancak taşınmazın 484 dönümlük kısmının davacıların atalarından itibaren 80-90 yıldan beri tarla olarak kullanıldığını ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacılar adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde; taşınmazın kadimden beri mera vasfında olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinilemeyeceğini, bu bölgede herhangi bir toprak tevzi çalışması bulunmadığını, davacılar ve mirasbırakanları lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığının incelenmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu yerin mera, taşlık, bataklık veya kamuya tahsisli yerlerden olmadığı, hava fotoğraflarına göre A, C ve D olarak gösterilen yerlerin biçenek amaçlı olarak 1968 yılından bu yana kullanıldığı, yapılan keşifteki gözlemlere göre davacıların zilyetliğinin kendilerine geçmesi suretiyle iyiniyetli ve malik sıfatıyla zilyet olduğu ve zilyetliğin halen devam ettiğinin görüldüğü, A, C ve D olarak gösterilen taşınmazlar üzerinde 20 yıl süreyle davasız ve aralıksız olarak malik sıfatıyla zilyetlik koşullarının davacılar lehine oluştuğunun ispatlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 125 ada 1 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda "A" harfi ile gösterilen 167.712,86 m², "C" harfi ile gösterilen 141.117,71 m² ve "D" harfi ile gösterilen 84.440,35 m²'lik kısımları yönünden davanın kabulü ile bu kısımların tapu kaydının iptali ile 1/8'er payla aynı adanın son parsel numarası verilmek kaydıyla davacılar adına tesciline, “B” harfi ile gösterilen alan yönünden davanın reddi ile bu kısmın tespit gibi tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar