muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/19679, Karar No: 2013/20701, Tarih: 08.07.2013

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı ücreti konusunda beyanda bulunmamış, davalı ise davacının asgari ücretle çalıştığını ileri sürmüştür. Davacı tanıkları, davacının ücretinin net 625 TL olduğunu söylemişlerdir. İmzalı ücret bordrolarında davacının ücretinin asgari ücret olduğu anlaşılmıştır. Dosyada davacının aylık ücret miktarının tespitine yarar başkaca bir bilgi ve belge yoktur. Mahkeme tanık beyanlarına itibarla davacının net 625 TL ücret aldığını kabul etmişse de yukarıda yazılı ilke kararımız doğrultusunda işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması ayrı bir bozma nedeni kabul edilmiştir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11584, Karar No: 2017/803, Tarih: 13.02.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/11584 E.  ,  2017/803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Davacı ... ve müştereklerinin dayandığı Mart 1280 tarih 21 ve 22 sıra numaralı tapu kayıtlarının Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü ... Dairesi Başkanlığından sorulup getirtilerek dosyasına konulması,

2- Dava konusu taşınmazın batı komşusu olan 13, 17, 18, 21, 62, 63, 600 ve 601 parsel sayılı taşınmazlara revizyon gören tapu kayıtlarının geldileri olan 23.11.1931 tarih 77, 04.12.1930 tarih 8, Mayıs 1926 tarih 81, Eylül 1972 tarih 18, Mart 1970 tarih 60, Mart 1970 tarih 59, Mayıs 1954 tarih 47, 07.12.1945 tarih 13, 19.03.1946 tarih 77 ve 01.09.1969 tarih 1 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tüm tedavüllerini gösterir şekilde ayrıntılı kayıtlar (köy, mahalle, mevki, cins, sınırlar, yüzölçümü, malik, hisse, geldi, gitti ve revizyona ilişkin tüm bilgileri içerir ve okunaklı şekilde) ile varsa tesis ve ifraz haritalarının Mahalli Tapu Müdürlüğünden (eski yazı tapu kayıtları varsa Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü ... Dairesi Başkanlığından) ayrı ayrı sorulup getirtilerek dosyasına konulması,

3- Dava konusu taşınmazın komşusu olan ve ... Köyü çalışma alanında bulunan 67 parsel sayılı taşınmaz ile ... Köyü çalışma alanında bulunan 737 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespit tutanaklarının onaylı örneklerinin, varsa tespit dayanağı belgelerinin (tüm tesis ve tedavülleri ile birlikte), tutanaklar kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının onaylı örnekleri ile tescil ilamı sonucu tapuya tescil edilen taşınmazlar varsa tescil dava dosyalarının getirtilmesi,

4- Dava konusu taşınmazın komşusu olan ... Köyü çalışma alanında bulunan 738 ve 740 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının hükmen oluştuğu anlaşılmakla tapu kayıtlarının oluşumuna esas olan dava dosyasının getirtilerek dosyasına konulması,

5- ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2015/492 Esas, 2016/366 Karar sayılı dosyasının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1402, Karar No: 2022/2499, Tarih: 16.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/1402 E.  ,  2022/2499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Samsun Çocuk Mahkemesinin 22.02.2013 tarihli ve 2012/911 E., 2013/171 K. sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan mahkûmiyete, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından mahkûmiyete ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyizi üzerine dosyanın Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 26.05.2015 tarihli ve 2014/22176 E., 2015/9451 K. sayılı ilamı ile incelenerek bozulmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuk ...’ın ise denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi nedeniyle 27.04.2017 tarihinde önceki hükmün açıklandığı ve bu hüküm yönünden dosyanın Dairemize temyiz incelemesine geldiği anlaşılmakla; dosyalar arasında bulunan hukuki ve fiili bağlantı sebebiyle temyiz talebinin de aynı daire tarafından incelenmesi uygun görüldüğü, ancak Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla 13. Ceza Dairesinin kapatılarak dosyalarının 6. Ceza Dairesine devredilmesi nedeniyle dosyanın Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 16.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11780, Karar No: 2010/20975, Tarih: 20.12.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/11780 E.  ,  2010/20975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde davacıların borçlu bulunmadıklarının tespitine karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava dilekçesinde; yanlar arasında otomobil alım-satım sözleşmesi yapıldığı, davacıların araç bedeli kadar teminat senedi verdikleri, sonradan yapılan noter satım sözleşmesiyle davalıların otomobili almalarına rağmen bakiye 861,00 TL borçlarını ödemedikleri gibi teminat senedini de iade etmedikleri, davacılar hakkında da icra takibi başlattıkları ileri sürülerek, borçlu bulunmadıklarının tespiti ile haricen tahsil edilen bedel ile bakiye alacağın tahsiline karar verilmesi istenilmiş, yargılama sırasında davacı vekili 2650 USD bedelli senet karşılığı 3.565 TL bedel ve fer'ileri dışındaki taleplerini atiye bıraktığını açıklamıştır.

Mahkemece icra takibine konu senedin teminat senedi olarak verildiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Kütahya 2.İcra Müdürlüğünün ... E.sayılı takip dosyasındaki 20.01.2001 vade tarihli ve 2650 USD bedelli senedin teminat senedi olduğu iddiasıyla davacıların borçlu bulunmadıklarının tespiti istemine ilişkindir. İcra dosyasına aslı sunulmayan senedin bir sureti dosya arasında bulunmakta olup, alacaklının davalılardan ..., borçlu ve kefilin ise davacılar olduğu, lehtar ...'nın davacılar aleyhine 24.01.2002 tarihinde senede davalı olarak ilamsız icra yoluyla takip başlattığı anlaşılmaktadır.

Davalılar; araç alım-satımı nedeniyle davacıların diğer davalı ...'ya 3.735,00 TL bedelli teminat senedi verdiklerini, ancak satımın gerçekleşmesi üzerine teminat senedinin iade edildiğini, takibe konu senedin ise ikinci bir senet olup, davacıların davalı ...'dan araç borçlarını ödemek üzere aldıkları borç para karşılığı düzenlendiğini savunmuşlardır.

Davalılar; araç alım-satımı nedeniyle davacıların diğer davalı ...'ya 3.735,00 TL bedelli teminat senedi verdiklerini, ancak satımın gerçekleşmesi üzerine teminat senedinin iade edildiğini, takibe konu senedin ise ikinci bir senet olup, davacıların davalı ...'dan araç borçlarını ödemek üzere aldıkları borç para karşılığı düzenlendiğini savunmuşlardır.

Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere; davaya konu senedin teminat senedi olarak verildiğini ispat yükü davacı tarafa ait olup, davacılar bu hususun ispatı için yazılı bir belge sunmamışlar ise de; senet ve takip alacaklısı ...'nın olay nedeniyle 31.05.2002 tarihinde polis karakolunda verdiği ifade tutanağına da delil olarak dayanmışlardır. Senet lehtarı ve aynı zamanda takip alacaklısı olan davalı buradaki ifadesinde davadaki savunmasının aksine araç borçlarının diğer davalı tarafından karşılandığını, kendisinin sadece araç satımına aracılık yaptığını, senedin ve alacağın kendisi ile bir ilgisi olmadığını beyan etmiştir. Davalının imzalı olan bu beyanı ikrar niteliğinde olup, HUMK'nun 238/II.maddesine göre ikrar olunan hususlar çekişmeli sayılmaz. Yani ikrar, bunu yapan (ikrar eden) kişi aleyhine kesin delil teşkil eder. Taraflar mahkeme dışında da ikrarda bulunabilir. Mahkeme dışı ikrar kesin bir delil olmasa da, hakim mahkeme dışı ikrarı teyid edecek delil ve belirti var ise buna dayanarak hüküm kurabilir, ayrıca kanaatini kuvvetlendirmek için davacı tarafa re'sen yemin teklif edebilir.

Mahkemece, yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek davalının polis marifetiyle alınan ifadesi (ikrarı) üzerinde durulmalı, gerekirse davacı tarafa re'sen yemin verdirilerek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Kabule göre de, davalı ... senette lehtar ve alacaklı gözükmediği gibi takip alacaklısı da değildir. Bu davalı yönünden açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddi gerekirken, esastan redde karar verilmiş olması da doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19092, Karar No: 2014/7732, Tarih: 28.04.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/19092 E.  ,  2014/7732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı idare tarafından, dava konusu taşınmazın kamulaştırılıp kamulaştırılmadığı ve ilgili evrakın davalı idareden,

2-Herhangi bir kamulaştırma kararı bulunmadığı anlaşıldığı takdirde, dava konusu taşınmaza hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) ve hangi idare tarafından el atıldığının davalı idareden ve ... idaresinden,

3-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, buğday samanı, fasülye ve domatesin 2012 ve 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ilişkin verilerin ... Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden,

4-Dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan ağaçların yaş ve cinslerine göre dava tarihi itibariyle rayiç değerlerini gösterir cetvelin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından,

5-Davacı vekili tarafından ödenmesi gereken temyiz karar harcının (maktu) ve temyiz yoluna başvurma harcının alındığına dair belge dosyasında bulunmamaktadır. Temyiz eden davacı vekilinden temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcı alınmışsa buna ait belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcı alınmamışsa HUMK.nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2842, Karar No: 2007/3258, Tarih: 27.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2842 E.  ,  2007/3258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2. maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11230, Karar No: 2022/10628, Tarih: 24.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11230 E.  ,  2022/10628 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması

üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında

işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.