muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5417, Karar No: 2011/2333, Tarih: 18.04.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/5417 E.  ,  2011/2333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 23/06/2009 - 223 /255

SUÇ : birden fazla kişiyi kasten öldürmek

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/230376

YARGITAY İLAMI

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Hükümlü İ.. K..’in, birden fazla kişiyi kasten öldürmek suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 450/5, 51/1 ve 59 maddeleri uyarınca 30 yıl ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına dair Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/11/2000 tarihli ve 2000/273 Esas, 2000/263 sayılı kararının infazı sırasında, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine adıgeçenin lehine olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/1 (iki kez) 29 (iki kez) ve 62. (iki kez) maddeleri uyarınca 14 yıl 2 ay (iki kez) hapis cezasıyla cezalandırılmasına, aynı neviden hapis cezalarının lehine olması nedeniyle 765 sayılı Türk Ceza Kanunun 77. maddesi gereğince toplanarak verilecek hapis cezasının 25 yılı geçemeyecek olması gözönüne alınarak neticeten hükümlünün 25 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin aynı mahkemenin temyiz edilmeksizin kesinleşen 23/06/2009 tarihli ve 2009/223 Esas, 2009/255 sayılı kararının;

Suçun işlendiği tarihte karşılığı ağır hapis olan cezaların toplanarak 28 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı bulunduğundan bahisle Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 19/09/2010 gün ve B.03.0.CTG.0.00.00.04.-105-21- 7233-2010/10772/56713 sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/10/2010 tarih 2010/230376 sayılı tebliğnamesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 309.maddesi uyarınca kanun yararına bozma talep edilmiş olmakla dosya ele alındı.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/04/2007 tarihli ve 2007/1-32 Esas, 2007/97 karar sayılı kararında açıklandığı üzere;

İnfaza ilişkin uygulamaların kazanılmış hak oluşturmadığı gözetilerek yapılan incelemede,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17/04/2007 tarihli ve 2007/1-32 Esas, 2007/97 karar sayılı kararında açıklandığı üzere;

İnfaza ilişkin uygulamaların kazanılmış hak oluşturmadığı gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinden önce işlenen suçlarda her suç yönünden ayrı ayrı yapılan değerlendirme sonucu her suç ile ilgili lehe yasa değerlendirildikten ve buna göre her suçun sonuç cezası saptandıktan sonra cezaların 765 sayılı Türk Ceza Kanunun 68-77 maddelerindeki ilkelere göre toplanmasına karar verilmesi gerektiği, 765 sayılı TCK.nun 77. maddesine göre;aynı türden şahsi hürriyeti bağlayıcı cezaların toplanması halinde cezaların ağır hapiste 36, hapiste 25, hafif hapiste 10 seneyi geçemeyecek olması, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 6 maddesiyle ağır hapis cezalarının türü hapis olarak değiştirilmiş olduğundan, 765 sayılı kanunun yürürlükte olduğu dönemde işlenen suçlarda cezaların içtimaı halinde TCK.nun 77.maddesinde yazılan ve yukarıda açıklanan sınırların dikkate alınmasının gerekmesi karşısında, hükümlü hakkında verilen ve suçun işlendiği tarihte karşılığı ağır hapis olan cezaların toplanarak 28 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, 25 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2009 tarihli ve 2009/223 Esas, 2009/255 sayılı kararında isabet görülmemiştir.

SONUÇ VE KARAR:

Bu nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/06/2009 tarih, 2009/223 esas, 2009/255 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 18/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3333, Karar No: 2019/6139, Tarih: 25.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/3333 E.  ,  2019/6139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Müştekinin sokağa park ettiği aracının 14/06/2009 günü, 02.00 ile 11.30 saatleri arasında çalındığı, kolluk görevlilerince yapılan çalışmalar sonucunda söz konusu aracın ...tarafından işletilen iş yerinden hasarlı bir şekilde ele geçirildiği, ...’ın alınan ifadesinde, söz konusu aracı Emrah ve Seyit isimli şahısların getirdiğini belirttiği, sanık ...’in de alınan savunmasında, suça konu aracı 14/06/2009 tarihinde ... Yedek Parça isimli iş yerinin sahibi olan ...’dan satın aldığını beyan ettiği ve buna ilişkin fatura fotokopisi ibraz ettiği, ...’ın alınan ifadesinde sanığı tanımadığını, suça konu aracı kendisinin satmadığını, fatura üzerindeki imzanın kendisine ait olmadığını belirtmesi üzerine, ... ile ... Yedek Parça isimli iş yerinin yetkilisi ...’in fotoğraflarının sanık ...’e gösterildiği, sanığın alınan savunmasında, kendisine suça konu olan plakasız, Tofaş marka aracı satan kişilerin bu kişiler olmadığını belirttiği olayda; suça konu aracın çalınmasından çok kısa bir süre sonra sanık tarafından Müslüm Aydın’ın iş yerine bırakılması, araç alım satım işlemlerinin sıkı şekil şartlarına bağlı olmasına karşın sanığın aracı plakasız, resmi işleme tâbi olmaksızın satın aldığına dair suçtan kurtulmaya yönelik savunması ve suça konu aracı kimden satın aldığı ispatlayamaması hususları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın hırsızlık suçunu işlendiğine dair mahkemenin kabulünde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Müştekinin, kapılarını kilitleyerek sokağa park ettiği aracının, tespit edilemeyen bir yöntemle çalındığı olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması, sonuç ceza değişmediğinden; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun, “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz” şeklindeki 58/5. maddesi ile ister tekerrüre esas alınacak, isterse tekerrür uygulaması yapılacak hükme konu suçun, fail tarafından onsekiz yaşından önce işlenmiş olması halinde, artık tekerrür hükümleri uygulanamayacağına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/06/2009 tarih, 2008/2-234 Esas ve 2009/169 Karar sayılı ilamı birlikte değerlendirildiğinde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulamasına esas alınan Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/370 Esas ve 2006/212 Karar sayılı ilamına konu suç tarihinde sanığın 18 yaşından küçük olması ve söz konusu suçun, bu dosyadaki suçun suç tarihinden sonra 08/04/2010 tarihinde kesinleşmesi sebepleriyle TCK'nun 58/5. maddesi gereği anılan ilamın tekerrüre esas alınamayacağı fakat Turgutlu Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/124 Karar numaralı ve 08/11/2004 tarihinde kesinleşen ilamının infaz şerhli onaylı örneğinin getirtilerek sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden yine Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibariyle infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bu hususlar bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

1-Mala zarar verme suçunun konusu ile hırsızlık suçunun konusunun aynı taşınır mal olması halinde, ayrıca mala zarar verme suçundan da ceza verilmemesi gerektiğine ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/10/2014 tarihli, 2014/2-40 Esas ve 2014/453 Karar sayılı ilamı da dikkate alındığında; müştekiye ait olan aracın çalınıp aynı zamanda bu araca zarar verildiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık ve mala zarar verme suçlarının konusunu oluşturan eşyanın aynı olması nedeniyle, sanığın mala zarar verme suçundan beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun, “Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz” şeklindeki 58/5. maddesi ile ister tekerrüre esas alınacak, isterse tekerrür uygulaması yapılacak hükme konu suçun, fail tarafından onsekiz yaşından önce işlenmiş olması halinde artık tekerrür hükümleri uygulanamayacağına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23/06/2009 tarih, 2008/2-234 Esas ve 2009/169 Kararsayılı ilamı birlikte değerlendirildiğinde sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulamasına esas alınan Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2005/370 Esas ve 2006/212 Karar sayılı ilamına konu suç tarihinde sanığın 18 yaşından küçük olması ve söz konusu suçun, bu dosyadaki suçun suç tarihinden sonra 08/04/2010 tarihinde kesinleşmesi sebepleriyle TCK'nun 58/5. maddesi gereği anılan ilamın tekerrüre esas alınamayacağı,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25/04/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/44, Karar No: 2020/510, Tarih: 08.12.2020

**Ceza Genel Kurulu         2019/44 E.  ,  2020/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Sayısı : 420-350

Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ...’ın mağdureler ... ...ve ...’ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan TCK’nın 37/1. maddesi delaletiyle aynı Kanun’un 109/2, 109/3-a-b, 53 ve 63. maddeleri uyarınca ikişer kez 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve mahsuba ilişkin İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.10.2013 tarihli ve 420-350 sayılı hükümlerin sanıklar müdafileri, sanıklar ... ve... ile Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 23.11.2017 tarih ve 10766-5894 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 21.09.2018 tarih ve 61631 sayı ile;

"...İtirazın konusu sanıkların mağdureler ... ve ... ...'na yönelik eylemelerinin zincirleme tek suç olarak kabul edilmesi ve buna göre uygulama yapılması gerekirken her iki mağdur yönünden ayrı yarı ceza tayin edilerek fazla cezaya hükmedildiğine dairdir. Mağdur ...'ya yönelik eylem hakkındaki hüküm itiraz kapsamı dışındadır.

Olay tarihinde sanıklardan ...'ın oğullarının adına kurulmuş şirketin, sanık ... ve ...'un sanık ...'in, sanık ... ve ... ...'ün sanık ...'ın ağabeyi ...'ın alacağını tahsil amacı ile mağdurelerin patronu olan ...'na ait iş yerine gittikleri, iş yerinde ...'nu bulamayınca sanıklardan... ve ...'ın iş yerinde müdür olarak çalışan ...'yı cebir ve silahlı tehditle bir araca bindirip ...'i bulmak için iş yerinden ayrıldıkları, diğer sanıkların ...'in çalışanı olan ve o anda iş yerinde bulunan mağdureler ... ve ...'nın yanında kalıp onların cep telefonlarını da alarak iş yerinde zorla tuttukları böylece üzerilerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işledikleri dosya kapsamı ile sabittir.

İhtilafın konusu, olay anında iş yerinde bulunan ve sanıklardan ...'nin, patronları ...'in iş yerine gelmesiyle serbest bırakılacakları söylenen mağdurlar ... ve ...'ya yönelik eylemin niteliği hakkındadır.

Her iki mağdure iş yerinde bulunduğu sırada oraya gelen sanıklarca iş yerinin kapısı kapatılarak çıkmaları engellenmiş ve bu suretle hürriyetlerinden yoksun bırakılmışlardır.

Zincirleme suçu düzenleyen TCK'nın 43. maddesi; '(1) Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. (Ek cümle: 29/6/2005 – 5377/6 md.) Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.

(2) Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.

(2) Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.

(3) Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz.' şeklindedir. Aynı suçun birden fazla kişiye tek bir fiile işlenmiş olması hâlinde de zincirleme suç hükümlerinin uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Maddenin üçüncü fıkrasında yazılı zincirleme suç hükümlerinin uygulanması imkânı bulunmayan suçlar arasında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu bulunmamaktadır. Somut olayda mağdurelerin iş yerinin kapısının kapatılarak dışarı çıkmalarının engellenmesi şeklinde tek bir fiille atılı suç işlenmiştir. Kapı kapatılarak eylemin gerçekleşmesinden bir süre sonra iş yerinden çıkmak isteyen mağdure ...'nın sanık ... tarafından etkisi basit tıbbi müdahale giderilebilecek şekilde (mağdurenin boynunda 1 cm uzunluığunda kesi oluşturacak şekilde) yaralanmış olmasının da eylemin tek bir fiille işlendiğinin kabulüne engel teşkil etmediği, bu mağdurelere yönelik eylemlerin zincirleme tek suç oluşturacağı," görüşüyle itiraz kanun yoluna müracaat etmiştir.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 27.12.2018 tarih ve 7510-7834 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanık ... hakkında mağdureler ... ...ve ...’ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ayrı ayrı kurulan mahkûmiyet hükümlerinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, sanık hakkında Yerel Mahkemece yeniden yargılanması sonucu verilen beraat kararının kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, itiraza konu önceki mahkûmiyeti ile ilgili Ceza Genel Kurulunca bir incelenme yapılıp yapılamayacağının,

2- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında ise mağdureler ... ...ve ...’ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ayrı ayrı kurulan mahkûmiyet hükümlerinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

2- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında ise mağdureler ... ...ve ...’ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ayrı ayrı kurulan mahkûmiyet hükümlerinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

10.10.2009 tarihli tutanağa göre; saat 10.30 sıralarında bir iş yerinde kavga olduğu yönünde polis telsizlerinden bilgilendirme yapıldığı, olay yerine intikal edildiği, mağdureler ... ...ve ...’yle yapılan görüşmede; tanımadıkları sanıklar ..., ... ve ... (...) ...’un gelerek küfürlü kelimeler kullandıklarını, kendilerini darbettiklerini, cep telefonlarına el koyup sim kartlarını kırdıklarını ifade ettikleri, sanık ...’ın polis ekiplerini görmesi üzerine mağdureler ... ve ...’e cep telefonlarını iade ettiği, ayrıca bir adet telefon ve kırık sim kartın ekiplere teslim edildiği, Haseki Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 10.10.2009 ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Fatih Şube Müdürlüğünce düzenlenen 01.12.2009 tarihli raporlara göre; mağdure ... ...’nun boyun bölgesinde sağda yer alan 1 cm uzunluğundaki yumuşak doku lezyonuna neden olan yaralanmanın basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek nitelikte olduğu,

10.10.2009 tarihli tutanağa göre; ihbar üzerine olay yerine intikal edildiği, mağdureler ... ve ...’in iş yerine gelen ve tanımadıkları, ancak kimlik bilgilerine göre sanıklar ..., ... ve ... isimli olduklarını öğrendikleri şahısların küfürlü kelimeler kullandıklarını, bu şahıslar tarafından darbedildiklerini, cep telefonlarına el konulduğunu ve sim kartlarının kırıldığını ifade ettikleri, sanık ...’ın polisleri gördükten sonra mağdureler ... ve ...’in cep telefonlarını ve üçüncü bir telefonu iade ettiği,

Soruşturmayı yürüten Cumhuriyet savcısınca düzenlenen 16.10.2009 tarihli tutanağa göre; 15.10.2009 tarihinde saat 12.00 sıralarında ismi hatırlanmayan ancak sanık müdafilerinden birisi olduğunu beyan edip dosyadan fotokopi almak istediğini belirten avukatın sözlü beyanında; haricen duymaları nedeniyle ispatlayamayacak olma ihtimaline binaen savcılık tarafından bilinmesi amacıyla mağdurelerin ifadelerini değiştirmek için para istedikleri yönünde duyum aldıkları bilgisini paylaştığı,

Soruşturmayı yürüten Cumhuriyet savcısınca düzenlenen 16.10.2009 tarihli tutanağa göre; 15.10.2009 tarihinde saat 12.00 sıralarında ismi hatırlanmayan ancak sanık müdafilerinden birisi olduğunu beyan edip dosyadan fotokopi almak istediğini belirten avukatın sözlü beyanında; haricen duymaları nedeniyle ispatlayamayacak olma ihtimaline binaen savcılık tarafından bilinmesi amacıyla mağdurelerin ifadelerini değiştirmek için para istedikleri yönünde duyum aldıkları bilgisini paylaştığı,

Sanık ... hakkında İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca 14.12.2009 tarihinde mağdureler ... ve ... ile inceleme dışı mağdur ...’e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından dava açıldığı, 01.10.2013 tarihinde İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesince sanık hakkında mağdureler ve inceleme dışı mağdura karşı TCK’nın 109/2, 3-a-b ve 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 3 kez 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verildiği, söz konusu hükümlerin temyiz edilmesi üzerine 23.11.2017 tarihinde Yargıtay 14. Ceza Dairesince onama kararı verildiği, sanık ...’un 12.03.2018 tarihinde yakalandığı, 13.03.2018 tarihinde İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına götürüldüğü, söz konusu eylemleri kendisinin işlemediğini, yargılama sırasında da tutuklu olarak kalmadığını beyan ettiği, sanık ...’un parmak izlerinin alınıp fotoğraflarının çekildiği, alınan ekspertiz raporunda sanık ...’un kimlik bilgilerini amcasının oğlu ...’un kullandığının tespit edildiği, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 14.03.2018 tarihli talebi üzerine İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesince 14.03.2018 tarihinde sanık ... hakkında infazın durdurulması ve yargılamanın yenilenmesi kararı verildiği, 10.05.2018 tarihinde yapılan duruşmada ise 01.10.2013 tarihli ve 420-350 sayılı mahkûmiyet kararın iptaline ve sanığın atılı suçlardan beraatine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmeksizin 18.05.2018 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmaktadır.

Anlaşılmaktadır.

İnceleme dışı mağdur ... Kollukta; tanık ...’e ait iş yerinde alım satım müdürü olduğunu, iş yerinin 5 gün önce açıldığını, ancak 2 yıldır ...’e ait inşaat şirketinde çalıştığını, olaydan bir gün önce ...’in mağdureleri işe aldığını, olay günü iş yerini saat 09.00 sıralarında açtığını, mağdurelerin işe gelip temizlik yapmaya başladıklarını, saat 10.00 sıralarında ...’le ticari ilişkileri bulunan sanıklar ..., ..., ...’a ait kimlik bilgilerini kullanan ... ve...’in geldiklerini, oturup çay içtiklerini, ...’i sorduklarını, kendisinin...’le birlikte ...’in yanına gittiğini, ..., ... ve ...’a ait kimlik bilgilerini kullanan ...’in ise arabada yer olmadığı için gelmeyip iş yerinde kaldıklarını, kendisinin cep telefonunu iş yerinde bıraktığını, yarım saat sonra ...’i aldıklarını, iş yerine dönerken polislerin telefonla kendilerini aramaları üzerine, polis merkezine geçtiklerini, mağdurelerin bahsettikleri olayları görmediğini, kendisini kimsenin darbetmediğini, kimsenin kendisine silah doğrultmadığını, mağdurelerin neden o şekilde beyanda bulunduklarını bilmediğini, kendisine ait telefonu neden sanık ...’nin aldığını da bilmediğini, yanlışlıkla almış olabileceğini düşündüğünü,

Savcılıkta; sanıklar ..., ..., ...’a ait kimlik bilgilerini kullanan ... ve ...’ı daha önceden tanıdığını, ancak ... ile samimi olmadığını, ...’in sanıklar ... ve...’le ticari ilişkilerinin bulunduğunu ve onlara borcu olduğunu, ...’in Perşembe günü ... ve...’i telefonla aradığını, "Cumartesi günü benim büroya gelip oturun. Yerimi görün. Hem de konuşalım." dediğini öğrendiğini, olayın yaşandığı Cumartesi günü mağdureler ... ve ...’le iş yerinde olduklarını, iş yerine ilk önce..., ..., ...’a ait kimlik bilgilerini kullanan ... ve...’ın geldiklerini ve hep birlikte odaya girdiklerini, ...’nin kanser hastası olduğunu, o nedenle bağırıp çağırarak içeri girdiğini, "... telefonunu açmıyor. Neden açmıyor?" şeklinde soru yönelttiğini, ...’in randevu verdiğini bilmesi nedeniyle sanıklar gelmeden önce birçok kez ...’i telefonla aradığını, ancak ...’in kulağında problem olması sebebiyle ona ulaşamadığını, ...’ye "... amca kızma. Sen çayını iç. Biz...’le gideriz. ... ağabeyi kaldırıp döneriz." dediğini, ...’le birlikte gidip ...’i aldıklarını, yolda polisin araması üzerine polis merkezine geldiklerini, orada mağdure ...’yı gördüğünü, ...’nın "Bizi dövdüler. Seni de alıp gittiler." dediğini, ona "Kızım sen hayal mi görüyorsun?" dediğini, mağdurelerin işe yeni girmeleri nedeniyle sanıkları tanımadıklarını, bu nedenle sanıklarla mağdureler arasında bir husumet bulunmadığını, mağdurelerin neden o şekilde ifade verdiklerini bilmediğini, mağdurelerin olaydan sonra işten ayrıldıklarını,