muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16, Karar No: 2020/181, Tarih: 17.03.2020

Suç ve karar tarihi itibarıyla uyuşmazlık konusuyla ilgili TCK'nın 142. maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendi;

"Hırsızlık suçunun herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle ya da bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında işlenmesi hâlinde, beş yıldan on yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." şeklinde düzenlenmiştir.

Görüldüğü gibi, TCK'nın 142. maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendinde iki ayrı nitelikli hâl düzenlenmiş olup birincisi herkesin girebileceği bir yerde bırakılmakla birlikte kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış olan eşyanın çalınmasıdır. Bu nitelikli hâlin uygulanabilmesi için eşyanın, herkesin girebileceği bir yerde bulunmasının yanında, kilitlenmek suretiyle de muhafaza altına alınmış olması gerekir. Madde gerekçesinde, "Ancak bina tanımına girmeyen bir yerde, örneğin otomobilde bulunan eşya hakkında muhafaza altına alınma koşulu aranmış; böylece kapıları kilitli olmayan veya camları kapatılmamış bir otomobildeki eşyanın çalınması hâlinde nitelikli hırsızlık kabul edilmemiştir." denilmek suretiyle bu husus belirtilmiştir. Herkesin girebileceği yerden, cadde, sokak, pazar yeri veya meydan gibi hiçbir sınırlama, engel olmadan kişilerin girme imkânı bulunan kamuya açık yerler anlaşılmalıdır.

Fıkrada belirtilen ikinci nitelikli hâl ise, bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşyanın çalınmasıdır. Bu nitelikli hâlde öngörülen "bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmaktan" anlaşılması gereken, mutlaka belli bir yere kilitlemek ya da gizlemek olmayıp eşyanın bina veya eklentisi içinde bulundurulmuş olması yeterlidir.

Hırsızlık suçunun manevi unsuru kasttır. Fail, bilerek ve isteyerek başkasına ait taşınır bir malı, zilyedinin rızasına aykırı olarak bulunduğu yerden almalıdır. Suçun oluşabilmesi için genel kastın yanında failin ayrıca “kendisine veya başkasına bir yarar sağlama maksadı” ile (özel kast) hareket etmiş olması gerekmektedir.

Hırsızlık suçunun oluşabilmesi için genel kast yanında bulunması gereken “yararlanma” özel kastı, suça konu eşyadan doğrudan veya dolaylı şekilde istifade edilmesi şeklinde olabileceği gibi maddi ya da manevi nitelikte de bulunabilir. Başka bir ifadeyle failin elde etmeyi umduğu her türlü tatmin ve haz, yarar kavramının içinde değerlendirilir (Nur Centel, Hamide Zafer, Özlem Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, İstanbul, 2007, s; 302). Ancak şaka yapılması veya alay edilmesi amacıyla malın alınması bu kapsamda mütalaa edilmez.

Buradaki yararın geçici veya sürekli olmasının da bir önemi bulunmamaktadır. Ayrıca madde metninde açıkça belirtildiği üzere, yararın mutlaka faile dönük olması da aranmaz. Failin yararlanma kastıyla hareket etmesi yeterlidir. Çaldığı maldan yararlanmış olup olmamasının suçun oluşumuna etkisi bulunmamaktadır (Doğan Soyaslan, Ceza Hukuku Özel Hükümler, 8. Baskı, Ankara, 2010, s; 372). Nitekim bu husus maddenin gerekçesinde de; “Hırsızlık suçunun oluşabilmesi için, failin kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla hareket etmesi yeterli olup, bunun fiilen temini şart değildir. Bu yarar, maddî veya manevî olabilir.” şeklinde ifade edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları birlikte değerlendirildiğinde;

Sanık ...'ın, önceden çalıştığı ve katılanın sorumlusu olduğu iş yerinden hırsızlık yaptığının iddia edildiği olayda;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları birlikte değerlendirildiğinde;

Sanık ...'ın, önceden çalıştığı ve katılanın sorumlusu olduğu iş yerinden hırsızlık yaptığının iddia edildiği olayda;

Sanığın ilk derece mahkemesinde; katılanın sorumlusu olduğu iş yerinde muhasebeci olarak çalıştığını, 12.08.2015 tarihli azilname ile iş yerindeki tüm yetkilerinin elinden alındığını, 15.08.2015 tarihinde katılanın kardeşi olan ...'un kendisine işten çıkış evraklarını imzalatmak istediğini, tazminatını almadan imza atmayacağını söylemesi üzerine aralarında tartışma yaşandığını, bu şekilde 15.08.2015 tarihinde fiilen işten ayrıldığını, iş yerinde çalışan tüm işçilerin maaş kartlarının işverende bulunduğunu, sigorta primlerini ve vergi borçlarını eksik ödeme amacıyla şirketin her ay başında maaş kartlarına asgari ücretten para yatırdığını, sonra da bu parayı çektiğini, çalışanlara ise gerçek maaş tutarlarının elden verildiğini, yıllık izin, kıdem tazminatı, fazla mesai ödemelerinde de aynı şekilde davranıldığını, kendisine ait Halk Bankası nezdinde bulunan maaş hesabına ... tarafından 15.08.2015 tarihinde saat 11.14'te 1.090. TL'nin yatırılıp 7 dakika sonra saat 11.21'de çekildiğini telefon bankacılığı aracılığıyla öğrenmesi üzerine 18.08.2015 tarihinde Mersin Cumhuriyet Başsavcılığına şikâyette bulunduğunu, bu nedenle 19.08.2015 tarihinde katılan tarafından iyiniyeti suistimal suçlaması ile işten çıkarıldığını, açacağı işçilik alacağı davasında delil olarak kullanmak üzere aylık 700 Euro maaş aldığına ilişkin kasa defterinin fotokopisi ile kendisine ait banka maaş kartını ve spor klubü derneğine ait kaşesini almak amacıyla olay tarihinde bahse konu iş yerine gittiğini, iş yeri giriş kapısını şifre ile açarak içeriye girdiğini, içeride temizlik görevlisi olan tanıklar ... ve ... ile karşılaştığını, birlikte sohbet ettiklerini, bankamatik kartını bulamayınca çekmecelere baktığını, ancak 400 TL almadığını, 21.08.2015 tarihinde Mersin 5. İş Mahkemesinin 2015/399 esas sayılı dosyası üzerinden açmış olduğu işe iade davasının kabulüne karar verildiğini, Bölge Adliye Mahkemesinde yapılan duruşmada ise; ilk derece mahkemesinin gerekçeli kararında, üzerinden ele geçirilen 52 adet bankamatik kartına ilişkin değerlendirmeyi kabul etmediğini, işe yeni girenlerin boş senet imzalayarak adlarına İş Bankasında maaş hesabı açıldığını, bankadan gelen bankamatik kartlarının şifrelerini katılanın talimatı doğrultusunda değiştirdiğini, bütün kartların şifrelerinin aynı olduğunu, normalde maaşların asgari ücretten yüksek olduğunu, ancak prim ödemek için bankaya asgari ücret tutarı kadar maaş yatırıldığını, daha sonra katılanın bunları çektirerek maaşı elden ödediğini, kurumun bunu tespit etmemesi amacıyla da 52 adet İş Bankasına ait bankamatik maaş kartlarının kendisinde bulunduğunu, bu kartları kendi rızasıyla karakolda teslim ettiğini savunması,

Tanık ...'nın, temizlik yaptığı sırada zaman zaman çekmeceleri açtığını ancak çekmecelerde hiç para görmediği; tanık Selma Balaban'ın, sanığın muhasebe odasındaki masa üzerinde bulunan kasa defteri ile dosya dolabında bulunan evrakları karıştırarak cep telefonu ile bazı belgelerin fotoğrafını çektiği, çekmecelere bakıp bankamatik kartlarının nerede olduğunu sorduğu yönündeki beyanları da,

Dikkate alındığında;

Katılanın sorumlusu olduğu iş yerinde 14 yıl 8 ay muhasebeci olarak çalışan ve 15.08.2015 tarihinde işçilik alacakları ödenmeksizin fiilen işine son verilen sanığın, aynı gün katılan tarafından banka hesabına maaş ödemesi yapılıp yatırılan tutarın geri çekildiğini telefon bankacılığı yoluyla öğrenmesi üzerine Mersin Cumhuriyet Başsavcılığına şikâyette bulunması, sanığın müracaatı nedeniyle katılan tarafından iyiniyeti suistimal suçlamasıyla Sosyal Güvenlik Kurumuna işten çıkış bildirimi verilmesi, sanığın da 21.08.2015 tarihinde Mersin 5. İş Mahkemesi nezdinde işe iade ve tazminat davası açması ve bu kapsamda dosyaya delil olarak sunmak amacıyla kendisine ve diğer iş yeri çalışanlarına asgari ücret tutarından maaş ödemesi yapılmakla birlikte gerçekte daha yüksek maaş aldıklarına dair banka kartları ve kasa defterinin fotokopisini almak için 24.08.2015 tarihinde katılana ait iş yerine gitmesi, şifreli giriş kapısını açarak uzun bir süredir aynı iş yerinde çalışmış olması nedeniyle katılanın orada olmayacağını bildiği bir vakitte iş yerine girmesi, muhasebe odasındaki dolap ve çekmeceleri karıştırıp banka kartlarını araması, kendisine ait banka kartını bulamaması ancak diğer iş yeri çalışanlarına ait 52 adet banka kartını alarak kendisine yapılan maaş ödemesine ilişkin evrakların fotoğraflarını da cep telefonu ile çekip iş yerinden ayrılması şeklinde gerçekleşen eyleminde,

Sanığın 52 adet banka kartının katılanın talimatı doğrultusunda kendisinde bulunduğu, bu kartları olay tarihinde iş yerinden almadığı yönündeki savunmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği, zira kendi maaş kartı katılanda bulunmasına rağmen, iş yerinden ayrıldığı hâlde diğer çalışanlara ait maaş kartlarının sanıkta bulunuyor olmasının düşünülemeyeceği ve hırsızlık suçunun oluşabilmesi için genel kastın yanında bulunması gereken “yararlanma” özel kastının, suça konu eşyadan doğrudan veya dolaylı şekilde istifade edilmesi şeklinde olabileceği gibi maddi ya da manevi nitelikte de bulunabileceği cihetle, haksız olarak işine son verildiği inancı ile iş mahkemesinde açtığı işe iade ve tespit davasında delil olarak kullanmak amacıyla iş yeri çalışanları adına olmakla birlikte katılana ait iş yerinde bulunmaları nedeniyle katılanın zilyetliğinde olan banka kartlarını bilerek ve isteyerek zilyedinin rızasına aykırı olarak bulunduğu yerden alan sanıkta genel kastın yanında ayrıca kendisi yararına suça konu eşyadan “faydalanma” özel kastının bulunduğunun ve atılı hırsızlık suçunun yasal unsurları itibarıyla oluştuğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Sanığın, katılanın iş yerinden başka çalışanlara ait banka kartlarını alıp almadığına ilişkin uyuşmazlık bakımından çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Sanığın, bahse konu 52 adet kartı katılanın talimatı doğrultusunda evinde sakladığı, bu kartların suç tarihinden önce kendisinde bulunduğu yönündeki savunmasının aksinin sabit olmadığı" düşüncesiyle,

Sanıkta yararlanma kastının bulunup bulunmadığına ilişkin uyuşmazlık bakımından çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sanık ...'ın muhasebe sorumlusu olarak çalıştığı iş yerinde, katılan tarafından iş akdine son verilmesi üzerine İş Mahkemesinde açtığı davada delil olarak kullanılmak üzere katılanın rızası hilafına, diğer çalışanlara ait 52 adet bankamatik kartının alınmasından ibaret eylemde; hırsızlık suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşamayacağı hususunda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümü için hırsızlık suçunun temel şeklini düzenleyen TCK'nın 141. maddesinin gerekçesi ile birlikte irdelenerek; faydalanma kastının kapsamının ceza hukukunun olmazsa olmazı olan hakkaniyet ilkesi gibi hukukun evrensel ilkeleri ile ilişkilendirilmesi, buna göre de koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin yasal düzenleme ve benzer olaylardaki yargı kararları ile öğretideki görüşlerden yararlanılarak ortaya konması gerekmektedir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141. maddesi;

'(1) Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alan kimseye bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası verilir.'

Maddenin gerekçesi;

Madde metninde, hırsızlığın temel şekli tanımlanmıştır. Buna göre, taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir. Rızanın geçerli olması için bulunması gereken koşulların varlığı hâlinde zilyedin rızası bir hukuka uygunluk nedeni teşkil edecek ve suç oluşmayacaktır.

Hırsızlık suçunun oluşabilmesi için, failin kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla hareket etmesi yeterli olup, bunun fiilen temini şart değildir. Bu yarar, maddî veya manevî olabilir.

Almak fiilinden maksat, suçun konusunu oluşturan mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerinde zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hâle gelmesidir. Bu tasarruf olanağı ortadan kaldırılınca suç da tamamlanır.

Hırsızlık suçunun basit hâli olan TCK'nın 141. maddesindeki suç tanımında yer alan yasal unsurlar şunlardır:

1- Zilyedin rızasının olmaması,

2- Başkasına ait taşınır bir mal olması,

3- Failde kendisine veya başkasına yarar sağlama kastı olması,

4- Taşınırın bulunduğu yerden alınması.

Hırsızlık suçunun basit hâli olan TCK'nın 141. maddesindeki suç tanımında yer alan yasal unsurlar şunlardır:

1- Zilyedin rızasının olmaması,

2- Başkasına ait taşınır bir mal olması,

3- Failde kendisine veya başkasına yarar sağlama kastı olması,

4- Taşınırın bulunduğu yerden alınması.

Hırsızlık suçunun temel şeklini düzenleyen TCK'nın 141 maddesinin gerek metninde gerekse gerekçesinde; hırsızlık suçunun manevi unsurunun yararlanma kastı olduğu çok net bir şekilde vurgulanmış, gerek öğretide, gerekse uygulamada bu hususta herhangi bir duraksama yaşanmamıştır. Hatta yağma suçunda dahi faydalanma kastından açıkça bahsedilmemesine karşın, uygulamada yağma suçunun hırsızlık suçu ile maddi ya da manevi cebrin birleşmesinden oluşan mürekkep bir suç olmasından yola çıkılarak gerek Yüksek 6. Ceza Dairesi, gerekse Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından yağma suçunun oluşması için faydalanma kastının bulunması gerektiği çok net bir şekilde vurgulanmıştır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2016/33 karar sayılı ilamında; sanığın iki yıldır birlikte olduğu mağdurenin başka bir kişiyle ilişkisi olduğunu düşünerek telefon kayıtlarına bakmak için şiddet kullanmak suretiyle almış olduğu cep telefonunu 20 gün sonra iade etmekten ibaret eyleminde yararlanma kastı bulunmadığından yağma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığına karar verilerek daha önce yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlar desteklenmiştir. Kanuni düzenlemede faydalanma kastına açıkça yer verilmeyen yağma suçu açısından faydalanma kastı aranırken, hırsızlık suçunun temel şeklini düzenleyen TCK'nın 141. maddesinin gerek metninde gerekse gerekçesinde açıkça faydalanma kastına yer verilmesine karşın, uygulamada faydalanma kastının aranmamasının ya da düzenleniş amacının dışında çok geniş yorumlanmasının TCK'nın 2. maddesinde yer verilmekle kalmayıp Anayasal güvenceye kavuşturulan kanunilik ilkesine aykırı olacağı açıktır.

Hırsızlık suçunun oluşabilmesi için faydalanma kastının bulunması gerektiği hususunda herhangi bir tartışma yaşanmamasına karşın, faydalanma kastının içeriği hususundaki farklı görüşlerden dolayı somut olayımızdaki uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümüne yardımcı olacağı düşüncesiyle; hırsızlık suçunda; faydalanma kastının kapsamının öğretideki görüşlerden yararlanılarak yargı kararları ışığında belirlenmesi gerekmektedir.

Ord. Prof. Dr. ...'e göre; 'Kanun koyucu hırsızlık cürmü failinde özel bir kast aramış bulunmaktadır; bu yararlanmak (faydalanmak) kastıdır. Fail başkasına ait olduğunu bildiği bir malı sahiplenme özel kastını taşımalıdır. Faydalanma kastından maksat, çalınan malda malikinin sahip bulunduğu bütün olanakları kullanabilmek arzu ve iradesidir. Tabii olarak bu yararlanmayı maddi ve manevi anlamda algılamak gerekir. Bu itibarla avantaj sağlama, kendini tatmin etme, kullanma, kaprisini yerine getirme ve saire maksatları, faydalanma kastını meydana getirir.

Ancak alay maksadıyla gerçekleştirilen alma, faydalanma kastının yokluğu dolayısıyla hırsızlık teşkil etmez. Bununla beraber saik faydalanma kastını bertaraf edecek nitelikte ise, cürmi kast oluşmaz.' (Ord. Prof. Dr. ...-Kişilere ve Mala Karşı Cürümler, 16. Bası, Sayfa: 368-369)

Prof. Dr. Ersan Şen'e göre; 'Suçun manevi unsurunun tamamlanmasında ise, yalnızca suç işleme kastına değil, failin kendisine veya başkasına yarar sağlama maksadına, yani özel kastın varlığına işaret edilmiştir. Failde, hırsızlık suçunu işleme kastının ötesinde, başkasına ait taşınır bir malı izinsiz olarak kendisine veya üçüncü kişiye yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma kastının varlığı da tespit edilmelidir. Bu özel kast tipi somut olayda tespit edilemediği takdirde, fail tarafından zilyedinin rızası olmadan taşınır bir malın, sırf bulunduğu yerden alınmış olması suç teşkil etmeyecektir.'

Ceza Genel Kurulu 24.12.1962 tarihli ve 1962/45 karar sayılı ilamında;

'Sanığın, şikâyetçi tarafından kendi tarlasının haksız yere sürülmesini önlemek için, şikâyetçinin tarlada bıraktığı çift sürme aracı sapan demirini alıp evine götürerek sakladığı, sonradan istendiğinde geri verdiği iddia ve kabul olunmaktadır.

Çalma suçunu tanımlayan 765 sayılı TCK'nın 491/ilk maddesinde (Her kim diğerinin taşınabilir malını rızası olmaksızın faydalanmak için bulunduğu yerden alırsa 6 aydan 3 seneye kadar hapsolunur.) denilmektedir. Çalma suçunun doğması için, sahibinin rızası olmadan bulunduğu yerden alınan maldan doğrudan doğruya yararlanma amacının güdülmesi gerekir, yoksa bu malı kullanarak yapacağı kazançtan mal sahibini yoksun bırakmanın bu malı yerinden alıp götürmüş olana dolayısıyla sağlamış olacağı kazanç, söz konusu cürmün var olma unsurlarından sayılmaz. Sanık aldığı sapan demirinin sahibinin kendi tarlasını (sanığın tarlasını) sürmesine engel olmak üzere onu almıştır; yoksa sapan demirini kullanarak ondan yararlanma amacını gütmemiştir, bundan dolayı çalma kastı yoktur.' şeklinde karar vermiştir.

Yargıtay 6. Ceza Dairesince 04.10.1988 tarihli ve 9495-10407 sayılı kararda;

'Sanığın eylemi, ortak muristen kalan ve paydaşı olduğu anlaşılan taşınmazdaki kavak ağaçlarını kesip götürmekten ibarettir.

TCK'nın 491/ilk maddesinde tanımlanan hırsızlık cürmünün oluşması için maddi öğeler yanında, failde başkasına ait olduğunu bildiği bir malı sahiplenme özel kastının da bulunması zorunludur. Özel kast gibi failin iç dünyasında oluşan bir öğenin varlığının yasa ve mantık çerçevesinde tartışılıp saptanmasının ise fiili sorun olduğundan duruşma yapan esas mahkemesine ait olduğunda kuşku yoktur.' sonucuna ulaşılmıştır.

Yargıtay 2. Ceza Dairesince 2014/27515 sayı ile,

TCK'nın 491/ilk maddesinde tanımlanan hırsızlık cürmünün oluşması için maddi öğeler yanında, failde başkasına ait olduğunu bildiği bir malı sahiplenme özel kastının da bulunması zorunludur. Özel kast gibi failin iç dünyasında oluşan bir öğenin varlığının yasa ve mantık çerçevesinde tartışılıp saptanmasının ise fiili sorun olduğundan duruşma yapan esas mahkemesine ait olduğunda kuşku yoktur.' sonucuna ulaşılmıştır.

Yargıtay 2. Ceza Dairesince 2014/27515 sayı ile,

'Sanığın iş akdine son verilmesi üzerine İş Mahkemesinde açtığı davada delil olarak kullanmak üzere almış olduğu kredi kartlarını aşamalarda, suça konu eşyaların bulunduğu iş yerini katılana kiraya verdiğini, kira süresinin bitmesine rağmen katılanın iş yerini boşaltmadığını, kendisinin katılana bu durumu söylemesi üzerine, katılanın yanında tanık ... ile birlikte iken anahtarı vererek iş yerini kendisine teslim ettiğini, kendisinin de içindeki eşyaları sanayide başka bir dükkana taşıyarak ...'a kiraya verdiğini beyan etmesi ve tanık ...'ün de sanık savunmasını doğrular nitelikte beyanda bulunması karşısında, tanık ...'ın beyanlarına neden itibar edilmediği karar yerinde tartışılmadan ayrıca olay sonrası sanık suça konu eşyaları koyduğu yeri müştekiye söyleyerek alabileceğini bildirmesi nedeniyle sanığın faydalanma kastının da olmadığının anlaşılması karşısında, suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı gözetilmeden yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verildiğinden bahisle yerel mahkemece verilen mahkûmiyet kararının bozulmasına,' karar verilmiştir

Gerek öğretide gerekse uygulamada; malın sahibine veya zilyedine sağladığı hakları ifade eden yararlanmayı maddi ve manevi anlamda algılamak gerektiği hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; somut olayımıza bakıldığında;

Gerek öğretide gerekse uygulamada; malın sahibine veya zilyedine sağladığı hakları ifade eden yararlanmayı maddi ve manevi anlamda algılamak gerektiği hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; somut olayımıza bakıldığında;

Katılana ait iş yerinde çalışmakta iken haksız bir şekilde işten çıkarıldığını beyan eden sanığın, aynı iş yerinde çalışan şahıslara ait bankamatik kartlarını, yetkili mercilere delil olarak sunmak üzere aldığı yönündeki Bölge Adliye Mahkemesi ile Yargıtay 13. Ceza Dairesi tarafından benimsenen kabul, sanığın başvurusu üzerine Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından başlatılan soruşturma ve İş Mahkemesine açılan işe iade ve tazminat davası ile kısmen desteklendiği gibi suça konu bankamatik kartlarının polis karakolunda sahiplerine teslim edilmiş olması, gerek öğretide gerek uygulamada suçsuzluk karinesinden yola çıkılarak suçun sübutu ve eylemin niteliği konusunda en küçük şüphenin sanık lehine yorumlanması hususunda herhangi bir duraksamanın bulunmamasına karşın, uyuşmazlığa konu olayımızda olduğu gibi hırsızlık suçunun maddi unsurunun gerçekleşmesi hâlinde manevi unsuru olan özel kast gibi failin iç dünyasında oluşan bir öğenin mevcut olup olmadığı hususunun ispatının sanığın davranışları ile savunmasının birlikte değerlendirilmesi suretiyle çok net bir şekilde tespit edilmesi gerektiğinin yerleşik uygulamalarda benimsenmiş olması, örneğin hırsızlık suçu açısından susma hakkını kullanan ya da gerçeği söylemeyen sanığın yüklenen suçu işleyip işlemediğinin suçsuzluk karinesi gereği mahkemece kanıtlanmasının aranmasına karşın, hırsızlık suçunun maddi unsurunun gerçekleşmesinden sonra faydalanma kastının bulunup bulunmadığı ya da eylemin kullanma hırsızlığı olup olmadığı hususlarında sanığın savunmasının, davranışları ile birlikte çok daha ön plana alındığının benzer olaylardaki içtihatlardan anlaşılmış olması ve somut olayımızda sanık tarafından ileri sürülen savunmanın yukarıda sayılan diğer olgularla doğrulanmış olması karşısında; savunmayı destekleyen diğer olgular dikkate alındığında; sanığın faydalanma kastıyla hareket etmediği ve buna bağlı olarak hırsızlık suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı kabul edilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmesi gerekirken, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun itirazın reddine dair kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." açıklamasıyla,

Bu uyuşmazlık konusu bakımından çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer nedenlerle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği görüşüyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 26.11.2019 tarihli ve 6651-17214 sayılı temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına dair kararının KALDIRILMASINA,

Bu uyuşmazlık konusu bakımından çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer nedenlerle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği görüşüyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 26.11.2019 tarihli ve 6651-17214 sayılı temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına dair kararının KALDIRILMASINA,

3- Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 29.03.2017 tarihli ve 249-606 sayılı hükmünün sanığın atılı hırsızlık suçundan mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 17.03.2020 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık bakımından oy çokluğuyla karar verildi.