muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/14613, Karar No: 2012/18, Tarih: 16.01.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/14613 E.  ,  2012/18 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yoklama kaçağı suçundan sanık ...'ın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 63/1-a, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62, 50/1-a. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Boyabat Sulh Ceza Mahkemesinin 30.04.2010 tarihli ve 2010/93-118 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 26.11.2010 gün ve 70537 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2010 gün ve KYB. 2010-302006 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre;

1-2009 yılı Er Celp ve Sevkine Ait Talimat gereğince sanığın emsallerinin son sevk tarihinin 26.02.2009 olması sebebiyle suçun başlangıç tarihinin 27.03.2009 olduğu, sanığın 03.03.2009 günü yoklamasını yaptırmak üzere müracaat ettiğinin anlaşılması karşısında eylemin yedi gün içinde kendiliğinden gelmekle son bulan yoklama kaçağı kalmak suçunu oluşturduğu ve bu suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 75. maddesi gereği ön ödeme kapsamında kalmasına rağmen yazılı şekilde fazla ceza verilmesinde,

2-Sanığın talimatla alınan ifadesinde, halen evli olduğu eşini kaçırdığından dolayı tutuklandığı için yoklamasını yaptıramadığına dair savunmasının yasal bir mazeret olup olmadığının araştırılmamasında,

3-Sanığın savunmasının alındığı İskenderun 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.04.2010 tarih ve 2010/190 sayılı talimat duruşma tutanağında hakim imzasının bulunmadığı cihetle, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın savunmasının alındığı İskenderun 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.04.2010 tarih ve 2010/190 sayılı talimat duruşma tutanağında hakim imzasının bulunmadığı görülmüş ise de, daha sonra sanığın İskenderun 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/206 sayılı talimat dosyası üzerinden, 19.04.2010 gününde yasaya uygun olarak savunmasının saptandığı anlaşılmakla, tebliğnamenin hakim imzası eksikliğine yönelen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

Birinci ve ikinci paragrafa yönelik isteme gelince;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Boyabat Sulh Ceza Mahkemesinin 30.04.2010 gün ve 2010/93 Esas 2010/118 karar sayılı kararının, CMK.nun 309/4-b maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 16.01.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6156, Karar No: 2011/6577, Tarih: 02.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/6156 E.  ,  2011/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKSARAY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan annesi A.'nin 1623 ada 12 parseldeki 14 nolu bağımsız bölümünü dava dışı kişi aracılığıyla davalı oğlu K.'e satış suretiyle intikal ettirdiğini, aynı parsel 7 bağımsız bölüm nolu meskeni ile 1624 ada 5 sayılı parselini de ileride K.'e devredilmek üzere davalılar R... İle Y...'a satış göstererek temlik ettiğini, yapılan işlemlerin diğer mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, yine murisin 12 sayılı parseldeki 6 ve 8 nolu bağımsız bölümlerini de 3.kişilere satarak, satış bedellerinin ise davalı K... tarafından alındığını ileri sürüp, 7 ve 14 nolu bağımsız bölümler ile 5 sayılı parsel bakımından tapu iptali ile mirasçılar adına tescil, 6 ve 8 nolu bağımsız bölümlere ilişkin olarak da miras payı itibariyle alacak isteklerinde bulunmuş, bilahare ıslah suretiyle alacak talebini arttırmıştır.

Davalılar K.., R... ve Y...; iddiaların doğru olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuşlar, diğer davalılar ise davayı kabul ettiklerini bildirip, bilahare davacının haklılığı konusunda bilgileri olmadığını ve davayı kabul etmediklerini beyan etmişlerdir.

Mahkemece, dava konusu 5 parsel ve 7 nolu bağımsız bölüm yönünden ispatlanamayan davanın reddine, 14 nolu bağımsız bölüm yönünden sübut bulan davanın kabulü ile davacının miras payı oranında iptal ve tescile, 6 ve 8 nolu bağımsız bölümler yönünden alacak talebinin kabulüne, diğer davalılar ve talepler yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili ile davalı K... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil ile alacak isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan A...’nin çekişme konusu 1624 ada 5 parsel sayılı taşınmazını 06.08.2007 tarihinde davalı Y...’a, 1623 ada 12 parseldeki 1.kat 7 nolu meskenini 27.06.2006 tarihinde davalı R.’a, 14 bağımsız bölüm nolu meskenini ise 04.06.2003 tarihinde dava dışı C... Ç...’a satış suretiyle temlik ettiği; C... Ç...’ın da 14 nolu bağımsız bölümü 1.8.2005 tarihinde aynı şekilde miras bırakanın oğlu olan davalı K...’e devrettiği; yine murisin alacak isteğine konu 1623 ada 12 parseldeki 6 nolu meskenini 25.04.2003 tarihinde ve 8 nolu dairesini de 18.4.2003 tarihinde üçüncü kişilere sattığı anlaşılmaktadır.

Davacı, davalılar Y... ve R...’a yapılan temliklerin mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı ve de ileride davalı K...’e intikalini sağlamak üzere gerçekleştirildiğini, adı geçen davalıların emanetçi konumunda bulunduklarını, 14 nolu bağımsız bölümün de aynı amaçla ve danışıklı olarak davalı K...’e intikalinin sağlandığını, 6 ve 8 nolu bağımsız bölümlerin ahara satış bedellerinin de davalı K... tarafından alındığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa,niteliği itibariyle nispi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türü dür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşınmaktadır.

Öte yandan, miras bırakanın sağlığında mal varlığının tamamını veya bir kısmını, mirasçıları arasında hoş görü ile karşılanabilecek makul ölçüler içerisinde paylaştırmışsa mirasçısından mal kaçırma iradesinden söz etme olanağı yoktur. O halde, miras bırakanın denkleştirme yapıp yapmadığı üzerinde durulması, miras bırakandan tüm mirasçılarına intikal eden, taşınır, taşınmaz ve hakların araştırılması, tapu kayıtları ve varsa öteki delil ve belgelerin mercilerinden getirtilmesi, her bir mirasçıya geçirilen malların ve hakların nitelikleri ve değerleri hakkında uzman bilirkişiden rapor alınarak paylaştırmanın mı ? yoksa mal kaçırma amacın mı ? üstün tutulduğunun aydınlığa kavuşturulması zorunludur.

Somut olaya gelince, miras bırakanın ölünceye kadar davalı oğlu K...’in yanında kaldığı, ekonomik durumunun iyi olduğu, 14 nolu bağımsız bölümünün akit tarihi itibariyle gerçek değeri ile satış bedeli arasında aşırı oransızlık bulunduğu dosya kapsamıyla sabittir. Öyle ise, bu olgular yukarıda değinilen ilkelerle birlikte değerlendirildiğinde anılan taşınmaz bakımından davanın kabul edilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalı K..’in bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Diğer taraftan, her nekadar davacı, 6 ve 8 nolu bağımsız bölümlerin satış bedellerine ilişkin olarak alacak isteğinde bulunmuş ise de; miras bırakanın satış bedellerini davalı oğlu Kemal’e verdiği yönündeki iddia, 1.4.1974 tarih ve ½ sayılı İçtihadı Birleştirme kapsamına girmez. Miras bırakanın anılan bağımsız bölümleri temlikleri karşılığında satış bedellerinin verildiği, başka bir ifadeyle temliklerin muvazaa ile illetli olmadığı davacının da kabulündedir. Böylesi bir durumda koşulları varsa tenkis isteminde bulunulabileceği kuşkusuzdur. Nevarki, davacı tenkis talep etmemiştir.

O halde, alacak isteminin reddine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Öte yandan; davalılar R... ve Y...’un güvenilir kişi-emanetçi konumunda oldukları ileri sürülmüş olup, bu davalılar bakımından mahkemece yapılan araştırma, soruşturma ve incelemenin hükme yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Zira, çekişmeli 7 nolu mesken ile 1624 ada 5 sayılı parselin kullanım durumları ( adı geçen davalıların malik sıfatıyla tasarruf edip etmedikleri) kuşkuya yer bırakmayacak biçimde açıklığa kavuşturulmamış, davalı K.ile ilişkileri net olarak ortaya konulmamış, 7nolu bağımsız bölümün sicil kaydındaki ipoteğe ilişkin kayıt ve belgeler getirtilip, incelenmemiş ve irdelenmemiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, adı geçen davalıların, davalı K...’in emanetçisi olduğuna dair iddia her türlü delille kanıtlanabilir.

Hal böyle olunca; davacının alacak davasının reddine karar verilmesi, davalılar R... ve Yakup bakımından soruşturmanın noksansız tamamlanması, toplanan ve toplanacak olan deliller birlikte irdelenip, değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Davacının ve davalı K...’in, bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5603, Karar No: 2017/1786, Tarih: 09.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/5603 E.  ,  2017/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payı nedeniyle davacı lehine tesis edilen ipotek karşılığının arttırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekili ile davalı ... yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, imar uygulaması sırasında bedele dönüştürülen davacı payı nedeniyle davacı lehine tesis edilen ipotek karşılığının arttırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı vekili ve davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak üstün ve eksik yönleri ile oranları belirtilmek suretiyle değer biçilmesinde ve ipotek bedelinin arttırılmasına karar verilmesinde, davalı ... nın ise taşınmazı ipotek tesisinden sonra satın aldığı anlaşıldığından tapudaki ipotek miktarı ile sorumlu tutulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece, davalılar ..., aleyhine yargılama giderleri ile vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğininin düşünülmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 3. ve 4. parağraflarının tümüyle çıkartılmasına,yerlerine sırasıyla;

1) (13 tebligat gideri 121 TL, keşif gideri 950,00 TL ile 195,40 TL keşif harcı olmak üzere toplam 1.266,40 TL yargılama giderinin davalılar ... ve.... 'ten müteselsilen alınarak davacıya verilmesine),

2) (1.500,00-TL vekalet ücretinin, davalılar ... ve.... 'ten müteselsilen alınarak davacıya verilmesine) cümlelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10976, Karar No: 2012/1226, Tarih: 08.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/10976 E.  ,  2012/1226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : ...: Beraat

...: 765 sayılı TCY'nun 350/1, 59. maddeleri uyarınca erteli 2.700 YTL. adli para cezası

I-Katılan vekilinin sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin, suçun sabit olduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

1-Suç tarihinden önce yurtdışında bir süre ikamet eden ve Türkiye’ye kesin dönüş yapacağını bildirerek ikamet Nakil Belgesi alan sanığın 24.07.2000 tarihinde satın aldığı iddia olunan ve araç sertifikasında (Ruhsatname) özellikleri yazılı 1996 model Nisan Terrano II marka aracı 10.03.1997 tarihinde edinmiş gibi 06.09.2000 tarihli “Bedelsiz İthalat Müracaat ve İzin Formu” ile ithal ederek yurda sokup tescilini sağladığının iddia olunmasına, sanığın suça konu aracı Tacikistan’da öğrenci olarak bulunduğu dönemde 1997 yılında satın alıp 3 yıl burada kullandıktan sonra yurda soktuğunu savunmasına, Dışişleri Bakanlığı kanalıyla gönderilen yazı cevabında aracın sanık adına 21.07.2000 tarihinde kaydedildiği, 24.07.2000 tarihinde ikamet yeri değişikliği nedeniyle kayıttan düşüldüğünün bildirilmesine karşın orijinal ve tercüme ruhsatnamede aracın Tacikistan trafiğine 10.03.1997 tarihinde tescil edildiğinin belirtilmesine göre, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi için; öncelikle Başbakanlık Gümrük Müsteşarlığı Teftiş Kurulu Raporunun onaylı örneğinin temin edilerek incelenmesi, 10.03.1997 tarihli Araç Kayıt Sertifikasının gerçek olup olmadığı ve suça konu aracın sanık tarafından hangi tarihte satın alındığı, Tacikistan’a hangi tarihte ithal edildiği, sanıktan önceki malik ya da maliklerinin kimler olduğunun Tacikistan Cumhuriyeti Devleti’nin yetkili makamlarından sorulması, sanık hakkında kaçakçılık suçundan açıldığı anlaşılan dava dosyası getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanması 21.11.1997-31.12.2000 tarihleri

arasında bedelsiz ithalat işlemlerinin hangi esaslara göre yapıldığının araştırılarak toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden ve sübutun belirlenmesi halinde de sanığın fiiline uyan suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 342/1, 80. (5237 sayılı Yasanın 204/1, 43.) maddeleri gereğince cezalandırılması gerektiği nazara alınmadan eksik soruşturma sonucu ve suç vasfının tayininde de yanılgıya düşülerek yazılı şekilde ruhsatnamede sahtecilik suçundan mahkumiyet hükmü kurulması, ve suç tarihi 06.09.2000 olduğu halde gerekçeli karar başlığında ihbar tarihi olan 2003 yılı yazılıp, bu tarih itibariyle 647 sayılı Yasanın 4. maddesine göre hapis cezasının günlüğü 3-4 TL'den paraya çevrilmesi gerekirken 2003 yılı değerleri esas alınarak fazla adli para cezasına hükmolunması ve 29.12.2004 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı Yasanın 122. maddesiyle 647 sayılı Yasanın yürürlükten kaldırılması karşısında mülga Yasanın 4786 sayılı Yasa ile değişik 5/5. maddesi uyarınca gecikme zammı uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Kendini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması, yasaya aykırı:

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

Hükümden sonra 08.02.2008 günlü 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesi gereğince, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması'na" karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10381, Karar No: 2009/1950, Tarih: 19.03.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/10381 E.  ,  2009/1950 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından hasımsız olarak açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahillerden ... A.Ş., Tekstil Bank A.Ş., Finans Katılım Bankası A.Ş., Şekerbank A.Ş., Yapı Kredi A.Ş, ... A.Ş., Finansbank A.Ş. vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, 1972 yılında kurulan şirketlerin tekstil alanında ticari faaliyetlerini sürdürdüğünü, ... A.Ş.’nin üretimden yaptığı satışların 1/3’ünü ... A.Ş.’ne yaptığını, ... A.Ş.’nin ihracat satışların ... A.Ş. üzerinden yaptığı, şirketlerin iş sahaları ve ekonomik bağlantılarının iç içe olduğunu, ortalama 875 kişi çalışan şirketlerin üretim aşamasında yaptırdığı fason işçilik nedeniyle 1000-1500 kişiye dolaylı istihdam sağladığını, ... A.Ş.’nin havlu ve bornoz imalatı üzerinde uzmanlaştığını, kendi ürettiği veya fasonculara ürettirdiği malları yurtdışına saygın markalara sattığını, son yıllarda Çin, Hindistan, Pakistan, Bangladeş gibi ucuz işgücü, ucuz girdi maliyeti ile çalışan Asya Ülkelerinin ülkemizdeki tekstil sektörünü zorlayarak kar marjlarını düşürdüğünü, bunun sonucunda şirketlerin borç yükünün arttığını, müvekkili şirketlerin ihracat için yurtdışından sipariş aldığını, dövize endeksli sabit fiyattan yapılan anlaşmalar nedeniyle de zararın arttığını, müvekkili şirketlerin ortaklarının şahsi malvarlığını teminat göstererek veya şahsen borçlanarak veya şahsi malvarlığını şirkete sermaye olarak koyarak şirketlerin faaliyetini sürdürdüğünü, 7.219.920 TL’na satılan fabrika ve arsaların bedelinin şirketlere sermaye olarak konulduğunu, yurtdışına ihraç edilen ve yurt içine satılan malların bedelinin zamanında ödenmemesi, ülke ve dünya ekonomisindeki durgunluk, tekstil piyasasındaki daralma, yurtdışında rekabetin zorlaşması nedeniyle şirketlerin borca batık hale geldiğini, işletme sermayesinin azalması, hammadde alma ve siparişleri yetiştirmede nakit sıkıntısı çekilmesi nedeniyle bankalara ve şahıslara kredi bazında borçlanıldığını, bankaların kredileri geri çağırdığını ve yeni krediler açmadığını, ancak iyileştirme projesinde öngörülen tedbirlerle şirketlerin mali durumunu düzeltebileceğini ileri sürerek iflasların 1 yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iflas erteleme talebinde bulunan şirketlerin borca batık durumda oldukları, iyileştirme projesine göre mali durumlarını düzeltebilecekleri, sermaye olarak konulan taşınmazlarla ilgili genel kurul kararının iptali için dava açılmışsa da sermaye olarak konulan taşınmazların borç yükünü artırmayacağı, aktifinde artış sağlayacağı, erteleme süresi içinde sermaye koyma işlemenin iptali ve bu iptalin iyileştirme projesini olumsuz etkilemesi halinde iflasa karar verilebileceği gerekçesiyle iflasların 1 yıl süreyle ertelenmesine, takas mahsup ve hapis hakları ayrı kalmak üzere her türlü haciz, temlik, protesto, karşılıksız çek şerhi verilmesi, teminat gibi işlemlerin şirket aleyhine kullanılmasının durdurulmasına karar verilmiş, hüküm Yapı Kredi Bankası A.Ş., Tekstil Bank A.Ş. Şekerbank A.Ş., ... A.Ş., Finans Katılım Bankası A.Ş., ... A.Ş. ve Finansbank A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacı şirketler birlikte iflasın ertelenmesi talebinde bulunmuşlar, mahkemece birlikte açılan dava ile iflasın ertelenmesine ilişkin talep usule aykırı bulunmayarak birlikte sonuçlandırılmıştır.

Birden fazla kişi tarafından açılan ve birden fazla kişi hakkında açılan davalar benzer olaylara ve hukuki sebeplere dayanması halinde ihtiyari dava arkadaşlığının sözkonusu olup olmadığı yönünden açık bir düzenleme bulunmamaktadır. HUMK.nun 45/3.maddesinde davaların biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte olması halinde davaların birleştirilebileceği kabul edilmiştir.

İhtiyari dava arkadaşlığı davaların birleştirilmesi yoluyla da mümkün olduğundan (Alangoya Yavuz: Medeni Usul Hukukunda Dava Ortaklığı 1965 s.62). birbiri ile ilgisi olan davaların benzer sebep kavramı içerisinde değerlendirilerek bağlantının varlığı kabul edilmeli ve bu davalar birlikte görülebilmelidir. Zira bu durum yargılamayı çabuklaştıracağından, yargılama giderini azaltacağından ve çelişkili kararların önüne geçeceğinden usul ekonomisine de uygun düşmektedir.İflasın ertelenmesi talebinde bulunan birden fazla sermaye şirketinin talebi ayrı ayrı değerlendirileceğinden ve erteleme koşullarının talepte bulunan her şirketin kendi mali yapısı içinde gerçekleşip gerçekleşmediği aranacağından talep HUMK.nun 43.maddesine uygundur. Alacaklıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı Şirketler iflasın ertelenmesi talebinde bulunmuşlardır. İflasın ertelenebilmesi için şirketin borca batık durumda olması, mali durumunun iyileştirilmesi ümidinin bulunması ve fevkalade mühletten faydalanmamış olması gerekir. Bu şartlar erteleme talebinde bulunan her şirketin kendi mali bünyesinde gerçekleşmelidir.Erteleme talebi TTK.nun 324/2.maddesine göre borca batıklık bildirimi anlamındadır. Bu nedenle mahkeme öncelikle erteleme talep eden şirketin borca batık durumda olup olmadığını tespit etmeli, borca batık durumda ise mali durumunun iyileştirilmesinin mümkün bulunup bulunmadığını incelemelidir.