muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33747, Karar No: 2013/40184, Tarih: 16.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/33747 E.  ,  2013/40184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çankırı İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimitarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında başlatılan genel haciz yolu ile ilamsız icra takibinde;2.126.799.986 TL asıl alacak,123.200.014 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 2.250.000.000 TL  alacağın , takip tarihinden itibaren işleyecek  %70 faizi ile tahsilinin istendiği,talep edilen faizin cinsinin belirtilmediği,takibin bu haliyle kesinleştiği anlaşılmaktadır.                                                                                                                                   Dosya içeriğinde yer alan bilgi ve belgelerden ;takip tarihi olan 16.01.2003 tarihi itibariyle, 3095 sayılı Kanunun 2/2. maddesinde öngörülen ticari temerrüt faizi olan avans faiz oranının %64; yasal faiz oranın ise; %55 olduğu görülmektedir.Bu durumda,takip talebinde yürütülmesi istenilen işleyecek %70 faiz oranının,yasal ya da ticari temerrüt faiz oranına denk gelmediği açıktır.Öyleyse,talep edilen faiz oranı,belirtilen faiz oranlarına uygun olmadığına göre;alacaklının da ;takipten sonrası için, yasal ya da avans faiz oranının uygulanmasını istediği sonucuna varılamaz.Dolayısıyla ,takip tarihinden sonraki dönem için işlemiş faizin belirlenmesi yönünden , değişen oranlarda avans faiz oranlarına göre hesaplama  yapılması mümkün olmayıp; kesinleşen  %70 faiz oranı esas alınmalıdır.

O halde,  mahkemece, yukarıda değinilen açıklamalar doğrultusunda , takipten sonrası için  işlemiş  faiz miktarının, %70 faiz oranı üzerinden saptanması gerektiği hususu göz önünde bulundurularak, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi   isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13223, Karar No: 2014/5641, Tarih: 26.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/13223 E.  ,  2014/5641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanık ...'in, katılana ait mobilya mağazasına giderek inşaat sektöründe çalıştığını, evini ...'ya getireceğini ve koltuk takımına ihtiyacı olduğunu söyleyerek ... isimli bir kişiyi de kefil gösterip 1.500 TL değerinde koltuk takımı satın aldığı, 150 TL nakit verip 1.350 TL'lik de senet imzaladığı, daha sonra satın aldığı koltuk takımını getirdiği araca yükleyip itfaiye meydanında ikinci el eşya alım satım işiyle uğraşan ve temyiz kapsamında olmayan diğer sanık ...'a değerinin altında sattığı, bir süre sonra sanık ...'in, temyiz kapsamında olmayan diğer sanıklar .., ... ve ... ile birlikte tekrar katılana ait mağazaya gittikleri, toplamda 15.400 TL'lik eşya satın aldıkları, karşılığında birbirlerine kefil olarak senet imzalayıp verdikleri, eşyaları da daha önceden değişik yerlerden kiraladıkları evlere getirilmesini sağladıkları, sanıkların eşyaları tekrar kiraladıkları evlerden alarak yine diğer sanık ...'a sattıkları, kiralamış oldukları evlerin anahtarlarını kapı üzerinde bırakarak ortadan kayboldukları, senet borçlarını ödemedikleri gibi satın aldıkları eşyaları da iade etmedikleri sabit olmakla dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 51/3. fıkrasında, cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirleneceği ve bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamayacağının belirtilmesine rağmen, 1 yıl 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında 1 yıl denetim süresi belirlenmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 8 gün olarak tayin edilmesi,

2- TCK'nın 53/3. fıkrasında, mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğu hükümlerinin uygulanmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından TCK'nın 53/1-c. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılması; ayrıca adli para cezasına ilişkin sırasıyla "8 gün", "10 gün" , “8 gün” ve "160 TL" ibarelerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", "6 gün" , “5 gün “ ve "100 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7773, Karar No: 2019/6070, Tarih: 01.10.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/7773 E.  ,  2019/6070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalılar ... ve ...’ye yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan 21/2. maddesine göre, bu davalıların adres kayıt sistemindeki adresine yapıldığı ve Tebligat Kanununun usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 01.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/480, Karar No: 2022/6628, Tarih: 23.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/480 E.  ,  2022/6628 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine

mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl

nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1449, Karar No: 2020/176, Tarih: 08.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/1449 E.  ,  2020/176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada Tavşanlı 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 18/07/2017 tarih ve 2016/564-2017/495 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete 380.- TL ve 150.000 Alman Markı sermaye ödeyerek kurucu ortak olduğunu, 2007 yılından itibaren sermaye azaltılması nedeniyle şirketin tüm ortaklarına şirket sermayesindeki paylarının %80'i oranında iade yapılacağının bildirildiğini, bu karar doğrultusunda müvekkiline 380,00 TL'ye karşılık olarak yalnız 5.300.- TL, 150.000 Alman Markı'na karşılık olarak ise yalnız 86.840,00 TL ödeme yapıldığını ancak ödenmeyen eksik kısım bulunduğunu ileri sürerek, davalı şirketin sermaye azaltımı kapsamında müvekkiline ödenmesi gereken meblağın ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; bozma sonrası alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacıya ödenen miktarlar dışında başkaca ödenmesi gereken eksik bir tutarın bulunmadığı, bu nedenle davacının sermaye azaltılması sonrası eksik ödeme yapıldığı iddiasının yerinde olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/01/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, davalı şirkete sermaye bedeli adı altında 1997 yılında ödenen 150.000 DM’nin gerçek değeriyle kendisine ödenmesine dair bakiye alacak istemine ilişkindir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 08/01/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, davalı şirkete sermaye bedeli adı altında 1997 yılında ödenen 150.000 DM’nin gerçek değeriyle kendisine ödenmesine dair bakiye alacak istemine ilişkindir.

2- Somut olayda, Gümrük ve Ticaret Bakanlığı müfettiş raporlarına göre, davalı şirketin 1997 yılında kurulduğu, davacının da hem TL bazında hem de DM bazında sermaye bedeli yatırdığı, başlangıçta şirketin ödenmiş sermayesinin 30.000 TL olduğu, bu miktarların tamamen TL bazında yapılan ödemelerle sağlandığı, bunun dışında SPK’dan izinsiz olarak halktan para da toplandığı, ancak toplanan 3.118.470 DM, 317.128 USD ve 25.000 TL’nin 1997 yılından 2002 yılına kadar bu amaçla açılan banka hesabında nemalandırılmak suretiyle kullanıldığı, 2002 yılında şirket yöneticilerince Tunçkül AŞ adında bir başka şirketin kurulduğu ve davalı şirket için toplanan paraların bir kısmının bu şirketin kuruluşu için harcandığı, bir kısmının ise davalı şirket kayıtlarına intikal ettirildiği tespit edilmiş ise de davalı şirketi bu tür eylemlerinin davacıyı ilgilendirmediği, davacının 150.000 DM’yi davalı şirkete borç olarak verdiği kabul edilerek, bu miktarın sebepsiz zenginleşme hükümleri kapsamında, DM’nin Euro’ya dönüştürüldüğü 01.01.1999 tarihine kadar nemasıyla ulaşmış olduğu miktarın karşılığı Euro miktarı bulunarak bu tarihte Euro’ya çevrilmesi (1 DM= 0,5113 Euro), bu tarihten iadenin yapıldığı 2011 yılına kadar Euro üzerinden işleyecek faizi ile birlikte ulaşmış olduğu miktarın TL karşılığının tespit edilerek davacıya iadesi gerekirken bu yönde hiçbir hesaplama ve değerlendirme yapılmaksızın, davacıya 150.00 DM’ye karşılık 86.840 TL ödenmesini doğru bulan, kontrole ve hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporuna istinaden davanın reddine karar verilmesinin doğru olmadığı kanaatinde olduğumdan, kararı onayan Dairemiz çoğunluğunun görüşlerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/3561, Karar No: 2018/8490, Tarih: 13.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/3561 E.  ,  2018/8490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshi- kiralananın tahliyesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından duruşma talepli temyiz edildiği ancak davanın niteliği gereği duruşmaya tabi olmadığı; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davaya konu taşınmazın davalılardan...... Vakfına 49 yıl süre ile 50.000 TL bedel ile kiralandığını, davalının sözleşme bedeli 50.000 TL yi ödemediğini, taşınmazda diğer davalı şirketin fuzuli şagil olarak faaliyet gösterdiğini, ...... encümenin 49 yıl süre ile kiralama yetkisinin olmadığını ve sözleşmenin geçersiz olduğunu ileri sürerek, sözleşmenin feshi ve davalıların taşınmazdan tahliyesini istemiştir.

Davalılar; işgalci olmadıklarını, sözleşmeye dayanarak taşınmazı kullandıklarını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; ...... meclis kararı olmadan yapılan sözleşmenin yetkisiz temsil ilkesince askıda olduğu, ...... yetkili organlarının sözleşmeye icazet vermediği, kira bedellerinin ödenmediği gerekçesiyle davanın kabulüne ve davalıların taşınmazdan tahliyesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kira akdinin sona erme sebeplerinden biri de kiracının temerrüdü olup kira parasının ödenmemesi veya geç ödenmesi durumunda akdin feshinin biçim ve koşulları 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 315.maddesinde (818 Sayılı BK.nun 260.maddesi) düzenlenmiştir. Buna göre, istenen kira parasının veya yan giderin muaccel (istenebilir) olması ve kira bedeli ile yan giderin verilen sürede ödenmemiş bulunması, ihtarnamede verilen süre içerisinde kira parasının ödenmemesi halinde akdin feshedileceğinin açıkça belirtilmesi gerekir. Kiracıya verilecek süre konut ve çatılı işyeri kiralarında en az otuz gün, ürün kiralarında en az altmış gün, diğer kira ilişkilerinde ise en az on gündür.

Davacı vekili dava dilekçesinde kira bedellerinin ödenmediğinden bahisle tahliye talep etmiş ise de, dava dilekçesinde akde aykırılık, fuzuli işgal ve sözleşmenin geçersizliği nedenlerine de dayanmıştır.

Davacı ile davalı ... arasında imzalanan 09.04.1999 tarihli protokolün incelenmesinden; taşınmazın 49 yıllığına 50.000 TL bedel ile davalıya kiralandığı, protokolün 4. ve 5. maddeleri uyarınca davalının kiralama amacı doğrultusunda taşınmazı istediği kuruluşa kiraya verebileceği düzenlenmiştir. Taraflar arasında imzalanan sözleşme geçerlidir ve tarafları bağlar.