muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21085, Karar No: 2015/10572, Tarih: 18.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/21085 E.  ,  2015/10572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ... İli ... İlçesi ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istnilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilerek ona göre değerlendirme yapan bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulmuş ise de; bu konuda herhangi bir inceleme yapılmamıştır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir.

Taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.4.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı Kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Bu hususlar belediye başkanlığından ve diğer ilgili merciilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre taşınmazın arsa niteliğinde olup olmadığının saptanmamış olması ,

2-İrtifak hakkı tesis edilmek amacıyla yapılan kamulaştırma işleminde kamulaştırma bedeli, taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki değeri ile irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değeri arasındaki farktan ibarettir. Taşınmazın niteliğine göre Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin ikinci fıkrası hükmü gereğince taşınmazın tamamının bir bütün olarak değeri tespit edildikten sonra aynı maddenin son fıkrası uyarınca irtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oran ve tutarının gerekçeleri ile belirtilmesi gerekir. İrtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğü, taşınmazın cinsi, niteliği, kullanım şekli, üzerinde bulunan bina, ağaç v.s. etkilenip etkilenmediği, irtifak hakkının niteliği, (boru hattı, enerji nakil hattı vs.) taşınmazda kapladığı alan ve yeri, mesafesi ve istikameti dikkate alınarak belirlenir.

Taşınmazdan geçen enerji nakil hattının geçtiği yer, binaya mesafesi, binanın enerji nakil hattından etkilenip etkilenmeyeceği ve ne şekilde etkilendiği bilirkişi kurulundan alınacak denetime elverişli rapor ile tespit edilmelidir. Bu hususlar araştırılıp binanın enerji nakil hattından etkilenip etkilenmediği, ne şekilde etkilendiği tespit edilip açıklanmadan, bina değer kaybı ve arazinin toplam değeri üzerinden irtifak bedeli hesaplayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

3-Hükmedilen tazminat bedeline dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesi gerekirken, davalı kuruma başvuru tarihinden itibaren yasal faiz verilmesi ,

4-Hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde irtifak alanının davacı adına olan tapu kaydının iptali ile kullanım hakkı davalı idareye ait olmak üzere TEDAŞ Genel Müdürlüğü adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davalı idare adına tesciline karar verilmesi ,

5-Kabule göre de;

Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre kamulaştırmasız el atma davalarında da uygulanan Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması ve özel satış olmaması gereklidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda herhangi bir somut emsal değerlendirmesi yapılmadan genel ifadelerle taşınmazın metrekare bedelinin tesbiti uygun değildir.

Bu nedenle mahkemece, taraflara emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde re'sen emsal getirtilmesi, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekir. Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçede emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden uygun emsal araştırması yapılarak emsal kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan rapor alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6125, Karar No: 2013/5315, Tarih: 19.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/6125 E.  ,  2013/5315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 21. maddesiyle yeniden getirilen “sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı” tazmin hükmünün, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesi olup, maddedeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunması ve tazminat hesabının bu şekilde yapılması gerekmektedir.

Öte yandan, Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Somut olayda; iş kazasına uğrayan sigortalıya %21,00 sürekli iş göremezlik derecesi üzerinden gelir bağlandığı, davalı işverenin iş göremezlik oranına itirazı

üzerine Yüksek Sağlık Kurulu'nun raporu sonucu sürekli iş göremezlik derecesinin % 2 ’ye düştüğü anlaşılmaktadır.

Sürekli iş göremezlik geliri; 506 sayılı Yasanın 19. maddesi hükmü uyarınca zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının meslekte kazanma gücünü en az % 10 oranında yitirmiş olması halinde, sağlanan bir sosyal sigorta yardımı niteliğindedir. Buna bağlı olarak, sigortalının, gelir almakta iken, sürekli iş göremezlik geliri bağlanmasını gerektiren meslekte kazanma güç kaybı oranının tamamının ortadan kalkması veya % 10 oranının altına düşmesi halinde, kesilen gelir, iş göremezlik derecesine bağlı olan sürekli işgöremezlik gelirinin ilk peşin sermaye değerini doğrudan etkilemektedir.

Mahkemece, yukarıda sıralanan ilkeler ışığında, sigortalının sürekli iş göremezlik oranındaki düşmeye bağlı olarak, sigortalıya bağlanan gelirlerin kesilip kesilmediği, bağlanan gelirin fiili ödemeye dönüşüp dönüşmediği araştırılarak, fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, fiili ödeme ile ilişkin olduğu gelirin ilk peşin sermaye değerinin karşılaştırılması sonucu, şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarının kusur karşılığından düşük ise, o taktirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesinin gerekmesine, aksine, fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise, o taktirde de, fiili ödeme miktarının esas alınmasının gerekeceği gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin ve davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14207, Karar No: 2013/9058, Tarih: 12.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2011/14207 E.  ,  2013/9058 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, konut dokunulmazlığının ihlali, tehdit ve haberleşmenin engellenmesi suçlarından sanık ...'ün; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanıklar ... ve ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in atılı suçlardan beraatine, sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve tehdit suçlarından beraatine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine, konut dokunulmazlığının ihlali ve haberleşmenin engellenmesi suçlarından kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına, sanıklar Erdoğan ve Mustafa'nın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetlerine, sanık ...'ın konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.05.2009 gün ve 2007/41 Esas, 2009/43 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanlar vekilinin, hükümleri 29.05.2009 tarihli süre tutum dilekçesiyle sanıklar aleyhine temyiz ettiği, ancak tebliğnamede bu temyize ilişkin görüş bulunmadığı anlaşıldığından, bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9875, Karar No: 2021/4368, Tarih: 08.04.2021

**15. Ceza Dairesi         2019/9875 E.  ,  2021/4368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜMLER : Nitelikli dolandırıclık suçundan; TCK’nın 158/1-f-son, 52/2-4, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet, Resmi belgede sahtecilik suçundan; TCK’nın 204/1, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’un katılan ...’dan koltuk takımı aldığı, karşılığında da ... sahte kimliğini kullanarak, suça konu İş Bankası Çekmeköy şubesine ait, 204436 nolu, 10/06/2009 tarihli, 9.450TL bedelli çeki, sahte ciro oluşturarak verdiği, çek bedelini bu güne kadar katılana ödemediği, dosyada mevcut bilirkişi raporunda” 012/4525 sırasında kayıtlı Türkiye İş Bankasına ait, 204436 nolu , 10/06/2009 keşide tarihli, 9.450TL kıymetinde çekin arka yüzünde üçüncü ciranta " ... Bekfa " yazısı ve atılan ciranta imzası ile devamındaki "30094811084 ( T.C Kimlik ) " rakam ve yazısının ... eli ürünü olduğunun belirtildiği, sanığın bu suretle sahte oluşturduğu çekle alışveriş yaparak kendisine haksız menfaat sağladığı ve üzerine atılı banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık ile resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda; sanık savunması, katılanlar ve müştekiler beyanı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, sanığın üzerine atılı eylemlerin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 23/01/2018 karar tarihli 2015/962 Esas ve 2018/16 Karar numaralı ilamında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesindeki düzenlemeye aykırı olmaması ve 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesinde 18/06/2014 tarihinde yapılan değişikliğin ve Anayasa Mahkemesinin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olup, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31867, Karar No: 2020/10782, Tarih: 27.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/31867 E.  ,  2020/10782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-d, 62, 52, 53, TCK 207/1, 62, 52, 53. maddeleri gereği mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ...'in..... isimli kişiye ait sürücü belgesine kendi fotoğrafını yapıştırıp sahteleştirdiği ve ele geçirilemeyen bu sürücü belgesi ile nakliyecilik yaptığını beyan edip katılana ait Erzak Gıda isimli iş yerinden, ...... plakalı kamyona salça malzemesi yükleyip...... ismi ile nakliye sözleşmesi tanzim ederek malları aldığı ancak malı götürmesi gereken yere teslim etmeyip menfaat temin ederek özel belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediği anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve uygulamalarında isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 27/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/851, Karar No: 2023/1444, Tarih: 20.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/851 E.  ,  2023/1444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/558 E., 2022/2308 K.

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 41. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/5 E., 2021/353 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti ve sigorta primine esas kazancın tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 15.02.2011 ile 31.12.2013 tarihleri arasında bahşiş dahil net 3.272,73 TL ücretle çalıştığını belirterek eksik bildirilen hizmetinin ve sigorta primine esas kazancının tespitini

talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Arjantin Et Ürünleri vekili cevap dilekçesinde, davacının çalıştığı tüm sürelerin kuruma bildirildiğini, davacının 1.272,73 TL net ücret ve aylık 2.000,00 TL ile 3.000,00 TL arası bahşiş aldığı iddiasının gerçek dışı olduğunu, davacının garsonluk yaptığını, ücretlerin bankaya yatırıldığını, davacıya maaş haricinde herhangi bir ücret ödenmediğini, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde, hak düşürücü sürenin geçtiğini, davanın açılmasına sebebiyet vermeyen SGK 'nın yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerektiğini, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde, hak düşürücü sürenin geçtiğini, davanın açılmasına sebebiyet vermeyen SGK 'nın yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerektiğini, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tanık beyanları ve dosyadaki delillerle iddianın kanıtlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne, davacının, davalı işyerinde 15.02.2011-30.09.2011 tarihleri arasında hizmet akdiyle ve 2011 yılı Şubat ayı 1.540,49 TL, 2011 yılı Mart ayı 3.080,98 TL, 2011 yılı Nisan ayı 3.080,98 TL, 2011 yılı Mayıs ayı 3.080,98 TL, 2011 yılı Haziran ayı 3.080,98 TL, 2011 yılı Temmuz ayı 3.121,48 TL, 2011 yılı Ağustos ayı 3.121,48 TL, 2011 yılı Eylül ayı 3.121,48 TL, 2011 yılı Ekim ayı 3.164,49 TL, 2011 yılı Kasım ayı 3.122,59 TL, 2011 yılı Aralık ayı 3.122,59 TL, 2012 yılı Ocak ayı 4.114,85 TL, 2012 yılı Şubat ayı 4.091,58 TL, 2012 yılı Mart ayı 4.091,58 TL, 2012 yılı Nisan ayı 4.184,70 TL, 2012 yılı Mayıs ayı 4.277,82 TL, 2012 yılı Haziran ayı 4.091,58 TL, 2012 yılı Temmuz ayı 4.231,25 TL, 2012 yılı Ağustos ayı 4.725,47 TL, 2012 yılı Eylül ayı 4.337,04 TL, 2012 yılı Ekim ayı 4.985,05 TL, 2012 yılı Kasım ayı 4.337,04 TL, 2012 yılı Aralık ayı 4.337,04 TL, 2013 yılı Ocak ayı 4.874,52 TL, 2013 yılı Şubat ayı 4.755,83 TL, 2013 yılı Mart ayı 4.755,83 TL, 2013 yılı Nisan ayı 4.874,52 TL, 2013 yılı Mayıs ayı 4.993,22 TL, 2013 yılı Haziran ayı 4.755,83 TL, 2013 yılı Temmuz ayı 4.856,62 TL, 2013 yılı Ağustos ayı 5.384,36 TL, 2013 yılı Eylül ayı 4.879,61 TL, 2013 yılı Ekim ayı 5.510,54 TL, 2013 yılı Kasım ayı 4.879,61 TL, 2013 yılı Aralık ayı 4.786,35 TL SPEK ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, fiili çalışmanın kanıtlanamadığını, prime esas kazancın tespiti için yazılı delil olması gerektiğini, davanın açılmasına Kurumun sebebiyet vermediğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde, fiili çalışmanın kanıtlanamadığını, prime esas kazancın tespiti için yazılı delil olması gerektiğini, davanın açılmasına Kurumun sebebiyet vermediğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı işyerinden 01.10.2011-31.12.2013 döneminde hizmetleri bildirilen davacının, işyerinin kapsam tarihi, dinlenen bordro tanıklarının beyanları, özelikle işyerinin kapsama alındığı tarihten itibaren bildirimi bulunan ve davacı ile beraber çalışmaya başladıklarını beyan eden bordro tanığı ...'nin beyanı gözetildiğinde, davacının davaya konu hüküm altına alınan tarihler arasında da hizmet akdine tabi çalıştığına dair mahkeme kararının yerinde olduğu, işverence toplanıp çalışanlara dağıtıldığının belirlenmesi halinde, bahşişin de prime esas kazanç unsuru olarak değerlendirmeye konu edilebileceğinin yargısal içtihadlarla kabul edildiği (Y.10.HD 'nin 2016/ 365 - 2637, 2015/15981-17779, 2016/ 3716-4231). dosyada yer alan yazılı delil başlangıcı ve bunu teyit eden tanık beyanları karşısında mahkemenin prime esas kazancın tespiti bakımından yaptığı değerlendirmenin doğru olduğu gerekçesi ile davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, davacının fiilen çalıştığının ispatlanamadığını, prime esas kazancın yazılı delille ispatı gerektiğini, dava açılmasına Kurum sebep olmadığından aleyhine vekalet ücretine hükmedilmemesini belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti ve prime esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Dava, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 79 uncu ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortaları Kanun’un 86 ncı maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır.

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.