muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9036, Karar No: 2015/21884, Tarih: 16.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/9036 E.  ,  2015/21884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini 2012 yılı Kasım ve Aralık aylarına ait ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, fazla çalışma ve ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalılardan ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı ve davalılardan ... vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı ve ara dinlenme süresinin belirlenmesinde taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Dosyada toplanan delillerin ve hükme etkili olacak tanık beyanlarının tartışılması ve değerlendirilmesi sonucunda, davacının fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Ancak Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda günlük çalışma süresinden ara dinlenme süreleri hatalı düşüldüğü gibi; davacının gece çalışması nedeniyle oluşan fazla mesai ücreti de eksik belirlenmiştir.

Mahkemece davacının 08:00-17:00 saatleri arasındaki gündüz vardiyasında ara dinlenme süresi 1 saat olarak düşülmelidir. Davacının 17:00-08:00 saatleri arasında gece vardiyasında ara dinlenmesi ise 1,5 saat olarak belirlenmelidir.

İşçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K). Bu nedenle davacının 17:00-08:00 saatleri arasında gece vardiyasında ara dinlenme süresi düşüldükten sonra yedi buçuk saati geçen çalışma süresi başlı başına fazla çalışma olarak kabul edilerek hesaplama yapılmalı ve 1/3 orannda takdiri indirim uygulanarak sonuca gidilmelidir.

İlk derece Mahkemesince hem ara dinlenme süresinin yanlış belirlenmesi, hem de gece çalışmasında fazla mesai süresinin belirlenmesinde hatalı uygulama yapılması isabetsizdir.

3- Konusuz kalan alacağın ücret alacağı olmasına rağmen izin ücreti olarak adlandırılması hatalıdır.

4- Hükmedilen tazminat ve ücretlerin net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin hükmün infazında tereddüt yaratacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 16.06.2015 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2933, Karar No: 2014/12540, Tarih: 18.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2933 E.  ,  2014/12540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2008/12394

MAHKEMESİ : Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/11/2007

NUMARASI : 2007/206 (E) ve 2007/341 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 22/11/2011 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğinin kabulde ve nitelendirmede usul ve aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kolluk görevlilerince düzenlenen 11/08/2007 tarihli yakalama ve muhafaza altına alma tutanağında; “sanıkların, motosikletli kapkaç eylemi sonrası yapılan ihbar üzerine, motosikletli polis timi tarafından ihbarda belirtilen motosikleti kullanan sanıkların, suçun işlendiği bölgede yolda seyir halinde iken görülmeleri üzerine, sanıklara “dur” ihtarında bulunulduğu, ancak kaçmaya devam ederek motosikletin arkasında oturan sanık C.. G..’in, elindeki kahverengi renkli suça konu bayan çantasını Dikmen Deresi istikametindeki yol kenarına atarak yola devam ettikleri, bir süre sonra ara sokakta sıkıştırılarak sanıkların yakalandığının” belirtilmiş olması ile kollukta ifadesi alınan tanık S. U..’un “evinden çıkmak üzere iken, kırmızı renkli motor üzerinde iki şahıs varken, motorlu polis ekibi tarafından kovalandığını gördüğünü, bu esnada motor üzerinde bulunan şahsın, elindeki çantayı atıp, kaçmaya devam ettiklerini fark etmesi üzerine polise telefon açıp, suça konu çantanın atıldığı yeri bildirdiğini” beyan etmesi, dolayısıyla suç sonrası, kovalamaca esnasında

çantanın atıldığını gören polisler ve tanık Sırma’nın beyanları neticesinde katılana ait suça konu çantanın, polisler tarafından sanığın attığı yerde bulunup, yakınana teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; etkin pişmanlık koşullarının bulunmadığı gözetilmeden ve kabule göre de; etkin pişmanlığın, “suç tamamlanıp, kovuşturma başlamadan önce gösterilmekle” TCK'nın 168/1. maddesi yerine, TCK’nın 168/2. maddesinden indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık C.. G.. savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5698, Karar No: 2014/7606, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/5698 E.  ,  2014/7606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Maaşın en son tahsil edildiği tarihin 16.05.2012 olduğu ve dolandırıcılık suçunun işlendiği tarihin de menfaatin elde edildiği 16.05.2012 olacağı gözetilerek; gerekçeli karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihinin mahallinde 16.05.2012 olarak düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup,insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar,hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'in, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 29/11/2010 tarihinde anlaşmalı olarak sanık ...'tan boşandığı, ancak sanıkların aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4427, Karar No: 2015/9739, Tarih: 09.04.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/4427 E.  ,  2015/9739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/31718

5395 sayılı Yasa uyarınca tedbir istemi üzerine yapılan yargılama sırasında; Ankara 1. Çocuk Mahkemesiyle Mersin 3. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Ankara 1. Çocuk Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Mersin 3. Çocuk Mahkemesinin 01/12/2014 gün ve 2014/106 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8588, Karar No: 2019/8787, Tarih: 16.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/8588 E.  ,  2019/8787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, yabancı dilde düzenlenmiş ödeme belgelerinin, işçi tarafından anlaşılabilmesi ve değerlendirilebilmesi mümkün olmadığından, bu belgelere tek başına itibar edilemeyeceği açıktır. Hesaplamaya dahil edilen dönemlere ilişkin yabancı dilde düzenlenmiş belgelerde yazılı miktarların banka aracılığıyla ödendiği de kanıtlanmamıştır. Ancak, mevcut durumda ödemelerin yapılıp yapılmadığı noktasında, davacı asilin dinlenilmesi gerekliliği doğmuştur. Anılan sebeple, yabancı dilde düzenlenmiş ödeme belgelerinde gösterilen tutarların ödenip ödenmediği hususunda davacı asil usulünce duruşmaya çağrılarak dinlenilmelidir. Bu yönde bir işlem yapılmaması hatalıdır.

3-Mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda, hesaplamalarda esas alınan ve işyeri kayıtlarına göre belirlenen son ücret olan 3.240,00 ... Riyali’nin (SAR), “brüt” değil, “net” olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, kabule göre hesaplamaların direk net ücret üzerinden yapılmış olmasına rağmen, hüküm sonucunda ilgili alacak tutarlarının “brüt” olduğunun ifade edilmesi suretiyle çelişki oluşturulması hatalıdır.

3-Mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda, hesaplamalarda esas alınan ve işyeri kayıtlarına göre belirlenen son ücret olan 3.240,00 ... Riyali’nin (SAR), “brüt” değil, “net” olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, kabule göre hesaplamaların direk net ücret üzerinden yapılmış olmasına rağmen, hüküm sonucunda ilgili alacak tutarlarının “brüt” olduğunun ifade edilmesi suretiyle çelişki oluşturulması hatalıdır.

4-Eldeki davaya uygulanacak mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 83. maddesinin üçüncü fıkrasında, “Yabancı para borcunun vadesinde ödenmemesi halinde alacaklı, bu borcu vade veya fiilî ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini istiyebilir” hükmü düzenlenmiş olup, alacakların hangi para birimi üzerinden hesaplanacağı ve hüküm altına alınacağı noktasında, davacı taraf, kendisine ödenen yabancı para birimi cinsi ve Türk Lirası arasında tercih hakkına sahiptir. Bunun dışında, başka bir para birimi üzerinden talepte bulunması hukuken mümkün değildir. Bu halde, davacının son ücretinin ... Riyali cinsinden olmasına göre, yıllık izin ücretinin Amerikan Doları cinsinden hüküm altına alınması hatalıdır.Diğer taraftan, Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, yıllık izin ücreti alacağında ıslah ile artırılan kısım zamanaşımına uğramıştır. Hal böyle olmasına rağmen, hüküm sonucunda işleyecek faizin başlangıç tarihinin belirlenmesinde ıslah tarihine de yer verilerek infazda tereddüte yol açılması yerinde değildir. Ayrıca, davacının talebinin de yasal faiz olmasına göre, yıllık izin ücreti alacağına sadece yasal faiz işletilmesi gerekirken, ilgili bentte iki ayrı faiz türünün yazılması suretiyle infazda tereddüte yol açacak mahiyette karar verilmesi de yerinde değildir.

5-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ihbar tazminatı bakımından, aralıklı hizmet sürelerinin toplanılacağına ilişkin bir kanun hükmü bulunmaması gerekçesiyle, sadece son çalışma dönemi ele alınmış ve bu dönem için ihbar tazminatına hak kazanılmadığı mütalaa edilmiştir. Mahkemece de, mütalaa doğrultusunda ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

İhbar tazminatı açısından, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin birleştirileceği yönünde mevzuatta bir hüküm bulunmadığı açıktır. Ancak bu halde, gerek hak kazanma, gerekse de zamanaşımı ile ücret miktarı yönünden her bir dönemin yek diğerinden bağımsız değerlendirilmesi ile sonuca gidilmesi gereklidir. Davacının son çalışma dönemi için ihbar tazminatına hak kazanmadığının kabul edilmesi isabetlidir. Ancak, önceki çalışma dönemleri bakımından belirtilen yönde bir değerlendirme yapılmaması hatalıdır.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10389, Karar No: 2017/7745, Tarih: 05.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/10389 E.  ,  2017/7745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

30.08.2012 tarihli tutanak ile orman yangınına müdahale etmek amacıyla olay yerine gidildiğinde sanıkların kullanımında olduğu tespit edilen aracın park halinde olduğunun, sanıkların yanlarında iki çocukla birlikte maden ocağının içinden çıktıklarının görülmesi, yangının çıkış noktasının yemek yapmak için ateş yakılan işçi barakasının bulunduğu yer olduğunun anlaşılması tutanak mümzilerinin olay yerine ulaştıklarında sanıkları panik halinde maden ocağının içinden çıkarken gördükleri ve sanıkların ellerinde herhangi bir malzeme olmadığı yönündeki beyanları karşısında; sanıkların yangından iki gün önce yangın çıkan alanda ateş yakıp yemek pişirdikleri ve olay günü yakınlardan geçmekteyken tanımadıkları bir kişi tarafından durdurularak yangın çıktığının kendilerine söylenmesi üzerine yangını söndürmeye gittikleri ve sanık ...'nın yangın çıkan alandaki maden ocağına malzemelerini almak için gittikleri esnada yangın çıktığını gördükleri şeklindeki çelişkili beyanlarına itibar edilmeyerek, yangın esnasında olay yerinde bulunan ve söndürmek için yardım eden sanıklar hakkında atılı şuçtan mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatlerine kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. Maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.