muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/13636, Karar No: 2008/12454, Tarih: 13.10.2008

Gerçekten de, usuli kazanılmış hak gereğince uygulanması gereken bir kanun hükmü, sonradan (karar kesinleşmeden önce) Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilirse; artık usuli kazanılmış hakka göre değil; aksine, usuli kazanılmış hakkın istisnası olarak; iptal kararından sonra oluşan yeni hukuki duruma göre karar verilmesi gereği vardır. (Kuru, S.4784)

Şu hale göre; 26 madde de sayılan koşullarda kurumu sigortalının ardıl’ı (halefi) olarak kabul eden anılan yasa maddesinin 1. fıkrasındaki “itiraz konusu” kuralın iptalinden sonra bu madde uyarınca açılan davalarda artık “halefiyet ilkesi’ne” dayanılamıyacağı, kurumun rücu hakkının hukuki temelinin (halefiyet değil) bundan böyle; yasadan doğan, sigortalı ya da hak sahibi kimselerin alacaklarından bağımsız, kendine özgü “Basit Rücu” hakkına dönüşmüş olmasının kabulüyle; bu aşamadan sonra; zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle, sigortalı veya hak sahiplerine kurum tarafından bağlanan gelirin (başladığı tarihteki ) ilk peşin sermaye değerinin, tazmin sorumlularının (işverenin) kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekir. Nitekim bu yönler, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçesine yansıdığı şekilde “...kanuna uymayan eylemi nedeniyle, hukuksal yaptırıma maruz kalan ve bunun sonucu olarak da bağlanan gelirlerin sermaye değerini kuruma ödeyen, böylece olayla bağlantısı (ilişkisi) kesilen işverenin; kanun, kanun hükmünde kararname ve kararlarla getirilen katsayılarla, sigortalıya önceden bağlanan gelirlerde sonradan yapılacak artışlardan ve bu artışların peşin sermaye değerinden sorumlu tutularak; sürekli dava tehdidi altında bulundurulması, Sosyal Güvenlik Kuruluşlarına ait olması gereken risklerin, işverene yükletilmesi; hakkaniyet ve sorumluluk ilkeleriyle bağdaşmadığı gibi “Sosyal Hukuk Devleti” prensiplerine de aykırılık oluşturur...” denilerek; gelirlerdeki artışların tazmin sorumlularından (işverenlerden) istenemeyeceği; kesin bir anlatımla ortaya konmuştur.

Anayasa Mahkemesi kararlarının gerekçeleriyle (konuyu açıklayıcı özelliği itibariyle, her kesimi bu arada mahkemeleri) de bağlayıcı olduğu hususu gözetildiğinde; iptal kararı ile birlikte ortaya çıkan, bu yeni hukuki durum itibariyle; konuya uygulama açısından açıklık getirmek gerekirse; öncelikle, kurumun rücu hakkının hukuksal temeli halefiyete değil kanundan doğan (basit) rücu hakkına dayandığının kabul edilmesiyle birlikte; artık ilk peşin değerli gelirlerin (bağlandığı tarih itibariyle) her bir hak sahibi yönünden tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarla sınırlı şekilde hüküm kurulması gereği vardır. Bu durumda açıklıkla söyleyebiliriz ki, ilk peşin sermaye değerli gelirlerdeki artışların istenemeyeceğinde kuşku ve duraksamaya yer yoktur.

Hemen belirtmek gerekirse, bundan sonra 506 sayılı yasa uyarınca açılan rücuan tazminat davalarına ilişkin olarak süregelen uygulamada olduğu üzere; maddi zarar (tavan) hesabı yapılması gerekmediği gibi; 506 sayılı yasanın 10. maddesinin uygulanmasını gerektiren durumlarda da Anayasa Mahkemesinin iptal kararından önceki, süregelen içtihadlarla oluşturulup uygulanan prensiplerde temel farklı bir yaklaşım bulunmamaktadır. Ancak, 10. madde uygulamasında artık, tavan zarar hesabı yerine, kurumun sigortalıya başlangıçta bağladığı ilk peşin sermaye değeri üzerinden hesaplama yapılmasında herhangi bir tereddüt olmamalıdır. Ayrıca yapılan tüm hesaplama uygulamalarında; tazmin sorumlusunun, sigortalıya ya da haksahiplerine yapmış olduğu, her türlü ödeme ve ibranın da kurumun rücu alacağından düşülmesine imkan bulunmadığı göz önünde tutulmalıdır.

Öte yandan, kurumun bundan böyle artık (halef sıfatı olmadığı) sigortalının alacağından bağımsız, kanundan doğan rücu hakkına sahip olduğu gözetilerek; sigortalı veya haksahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davasında alınan kusur ve hesap raporu, rücu davasında bağlayıcı olmayıp; güçlü delil niteliğinde sayılması gerekir. Ancak, bu aşamada ilave edelim ki kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğinin; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmadığı da göz ardı edilmemelidir. Bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o taktirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmeli; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o taktirde de fiili ödeme miktarı esas alınmalıdır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra, 506 sayılı yasaya dayalı olarak işverenler aleyhine açılan rücuan tazminat davalarında; süregelen mevcut uygulama dışında, herhangi bir etkileşim ve değişim öngörülmediğinden, Borçlar Kanununun 332/I maddesinde belirtilen işçi-işveren arasındaki akde aykırılık eylemleri ve bu çevrede maddenin 2. fıkrası gereğince işverenin akde aykırı davranışları (işçi sağlığı ve iş güvenliğinin gerektirdiği önlemlerin alınmaması vs.) sonucu, 26/I maddeyle vaki ilişkilendirme, bir bakıma akde aykırı hareketten doğan tazminat davaları hakkındaki hükümlere tabii olmakla; zaman aşımının, süregelen eski uygulamalar gibi, işverenler açısından Borçlar Kanununun 125. maddesine göre belirlenmesi gerektiğinde; ayrıca, zararlandırıcı sigorta olayına neden olan 3. şahıslar yönünden ise, Borçlar Kanunun 60. maddesinde öngörülen haksız fiil zaman aşımına tabii olduğunda tereddüt yoktur. Bu arada zaman aşımının başlangıcı konusuna gelince; 506 sayılı yasada zaman aşımının (özel olarak)düzenlenmediği düşünüldüğünde; genel hükümler çerçevesinde çözüm arama gereği vardır. Gerçekten de Borçlar Kanunun 128 maddesinde: “Zaman aşımı, alacağın muaccel olduğu zamanda başlar” denilmektedir. Kurum açısından alacak hakkı, bağladığı gelirin yetkili organ tarafından onaylandığı tarihte ödenebilir hale geleceğinden, muacceliyet’in onay tarihi olacağı açıktır. O halde, 26 maddeye ilişkin davalarda zaman aşımı, masraflar için sarf; gelirler için ise ilk peşin sermaye değerinin başlangıçtaki gelir bağlama onay tarihinden başlatılmalıdır.

Faiz başlangıcının da, ayni şekilde, ilk peşin değerli gelire ait tahsisin onay tarihi olduğunda kuşku yoktur.

Mahkemece hükme esas alınan kusur raporu 506 sayılı Yasanın 26. maddesi ile işçi sağlığı ve işgüvenliği mevzuatına uygun olup, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile ortaya çıkan bu maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin açıklanan ilkeler doğrultusunda tazminine olanak bulunan kısmının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesinde yasal zorunluluk bulunduğundan, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13/10/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7635, Karar No: 2022/2068, Tarih: 17.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7635 E.  ,  2022/2068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 16.HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 16.02.2017 tarih ve 2015/262 E- 2017/24 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.10.2020 tarih ve 2017/5471 E- 2020/1748 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının LİNDT çatı markası altında 1845 yılından beri çikolata üreticisi olduğunu ve EXCELLENCE ibareli markaların sahibi olduğunu, ancak davalının 2013/03139 sayılı BALİN EXCELLENCE ve 2013/03140 sayılı BALİN EXELLENCE ibareli markaların adına tescili başvurusunda bulunduğunu ve bu markaları adına tescil ettirdiğini, ancak davalının tescil ettirdiği markalar ile davacının yıllardır kullandığı tescilli markalarının 556 Sayılı KHK kapsamında ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, davacının tanınmış markaları olduğunu ve davalının davacının bu tanınmışlığından faydalanmak istediğini belirterek 2013/03139 sayılı BALİN EXCELLENCE ve 2013/03140 sayılı BALİN EXELLENCE ibareli markaların hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, EXCELLENCE ibaresinin Türkçe dilinde mükemmellik anlamına geldiğini ve ürünlerin daha kaliteli olduğunu belirten tanımlayıcı, vasıf bildiren bir ibare olduğunu, bu anlamın bu gibi ürünlerin sunulduğu tüketici grubu olan A+ tüketiciler tarafından yaygın olarak bilindiğini, davacının markalarında esaslı unsurun EXCELLENCE değil LINDT olduğunu, davalının markasının esaslı unsurunun da BALİN olduğunu, bu nedenle markaların iltibas ihtimali yaratacak kadar benzemediğini, ayırt edici olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacının markasının tanınmış marka olduğu, davacının EXCELLENCE ibareli tescilli markası ile davalının BALİN EXCELLENCE ve BALİN EXELLENCE ibareli markalarında excellence ibaresinin ortak olduğu ve markaların genel izlenimi itibariyle ortalama tüketici nezdinde karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, markaların aynı mal ve hizmet grubunda tescilli olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı tarafa ait 2013/03140 BALİN EXELLENCE ve 2013/03139 BALİN EXCELLENCE markalarının davacı tarafa ait EXCELLENCE esas unsurlu markalar dikkate alınarak benzer nitelikte seri marka imajı yarattığından hükümsüzlüklerine, TPMK kayıtlarından terkin edilmelerine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, davacının markasının dünya çapında tanınmış bir marka olduğu, LINDT markasının çatı marka olduğu, bu marka altında davacı adına tescilli olan EXCELLENCE ibareli ürünlerin de bulunduğu, davacının bu markayı tesadüfen bulmuş olmasının kabul edilemeyeceği, davalının markasını davacının markasına benzeterek bilinirliğinden yararlanmaya çalıştığı ve kötü niyetli olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, kararın gerekçesi düzeltilmekle, ilk derece mahkemesi kararının 6100 Sayılı HMK 353/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına, davanın kabulüne, davalı tarafa ait 2013/03140 BALİN EXELLENCE ve 2013/03139 BALİN EXCELLENCE markalarının hükümsüzlüğüne, TPMK kayıtlarından terkin edilmelerine, karar kesinleştiğinde TPMK'na gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 17/03/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18669, Karar No: 2014/1164, Tarih: 15.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/18669 E.  ,  2014/1164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2013/179-2013/250

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar arasında imzalanan kabala (götürü) bahçe satış sözleşmesi hükümleri çerçevesinde müvekkilinin bahçesindeki ürünlerin bir kısmının davalı şirkete satılıp teslim edildiği halde ürün bedelinden bakiye kısmın tahsil edilemediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 52.000 TL.nin ihtar tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı M.. K.. ve M. Z.O.; sözleşme ilişkisini kabul etmemekle birlikte davacının dayandığı sözleşmede İzmir mahkemelerinin yetkili kılındığından bahisle yetki ilk itirazında bulunmuşlar, ayrıca, davalı Han Tarım tarafından onaylanmadığından sözleşmenin yürürlüğe girmediğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin yerleşim yeri İzmir'de bulunduğundan İzmir mahkemelerinin yetkili olduğunu, davaya konu sözleşmenin müvekkili şirketin yetkili temsilcileri tarafından imzalanmadığından müvekkilini bağlamayacağını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre; tarafların tarım üretimi ve satışı konusunda ticari şirket ve tacir oldukları, HMK'nın 17. maddesi hükmü gereğince tacirler arasında yapılan yetki sözleşmesi geçerli olduğundan davada İzmir Asliye Ticaret Mahkemesinin yetkili olduğu, taraflar arasındaki yetki sözleşmesinde yetkili kılınan mahkemenin münhasır yetkili kılındığına dair bir kaydın bulunmadığı, bu durumda İzmir mahkemelerinin münhasıran yetkili olduğu, böylece yetki itirazının kabulü ile dava dilekçesinin dava şartı yokluğu ve yetkisizlik nedeniyle reddine karar verildiği gerekçesiyle davada İzmir Asliye Ticaret mahkemesi yetkili olduğundan Mahkemenin yetkisiz olduğuna ve usul yönünden davanın reddine, karar kesinleştiğinde ve istem halinde HMK'nın 20. md. Gereğince dosyanın yetkili İzmir Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine, karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, davacı ile davalılar arasında imzalanan 30.06.2011 tarihli kabala (götürü) bahçe sözleşmesinden doğan bakiye alacağın tahsili istemine ilişkindir. Dava konusu sözleşmede alıcı olarak gösterilen davalı şirketin imzası bulunmamakta, davalı gerçek kişilerin de sözleşmeyi hangi sıfatla imzaladıkları anlaşılamamaktadır.6100 sy. HMK'nın 17. maddesinde; “Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.” hükmüne yer verilmiştir. Madde metinden de açıkça anlaşılacağı üzere münhasır yetki kuralı sadece tacirler yönünden bağlayıcıdır. Somut olayda mahkemece davacı çiftçinin ve davalı gerçek kişilerin tacir olup olmadıkları araştırılmadan, tarafların vergi ve ticari sicil kayıtları getirtilip tacir olup olmadıkları tespit edilmeden tacir oldukları kabul edilerek davanın sözleşmede gösterilen yer dışında açılmış olması nedeniyle yetki yönünden reddine karar verilmesi ve dolayısıyla eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/149, Karar No: 2016/6294, Tarih: 24.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/149 E.  ,  2016/6294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 20.10.2015 Salı günü davalı ... vekili Av. ile davacılar ... ve ... vekili Av. ... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin müşterek çocukları 'nın zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası bulunmayan, gitmekte olan ticari araçta yolcu iken gerçekleşen trafik kazasında vefat ettiğini belirterek, toplam 125.000 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, 01.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren Hazine Müsteşarlığı'nın 2010/8 Sayılı Genelgesi'ne göre il içi taşıma niteliğinde olan davaya konu olayda zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırma zorunluluğununun bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulü ile davacı ... için 62.500 TL, davacı ... için 62.500 TL olmak üzere toplam 125.000 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşıma esnasında meydana gelen kazada vefat eden ...'nın anne ve babası olan davacıların, aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının bulunmaması sebebiyle davalı ... Hesabından maddi tazminat isteminden ibarettir.

5684 Sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 13/1 maddesine göre; Bakanlar Kurulu, kamu yararı açısından gerekli gördüğü hallerde zorunlu sigortalar ihdas edebilir. Sigorta şirketleri, 20 nci maddenin ikinci fıkrasının (b) bendi ile üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla faaliyet gösterdiği sigorta branşlarının kapsamında bulunan zorunlu sigortaları yapmaktan kaçınamaz.

5684 Sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 13/1 maddesine göre; Bakanlar Kurulu, kamu yararı açısından gerekli gördüğü hallerde zorunlu sigortalar ihdas edebilir. Sigorta şirketleri, 20 nci maddenin ikinci fıkrasının (b) bendi ile üçüncü fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla faaliyet gösterdiği sigorta branşlarının kapsamında bulunan zorunlu sigortaları yapmaktan kaçınamaz.

Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası 25/02/2004 tarih, 25384 Sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2004/6789 nolu Bakanlar Kurulu Kararı ile ihdas edilmiş olup, 10/7/2003 tarihli ve 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu hükümleri çerçevesinde yolcu taşımacılığı yapan taşımacıların, yurtiçi ve uluslararası yolcu taşımalarında görevlendirecekleri sürücüler ile bunların yardımcıları ve taşıyacakları yolcular için "Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası" yaptırmak zorunda oldukları belirtilmiş, Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili muafiyet ve istisnaların ise Ulaştırma Bakanlığı'nca belirleneceği açıklanmıştır. Daha sonra 13/11/2009 tarih, 27405 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2009/15545 nolu Bakanlar Kurulu kararı ile 2004/6789 sayılı kararda değişiklik yapılmış ve Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili muafiyet ve istisnaları belirleme yetkisi Ulaştırma Bakanlığı'nın görüşü alınmak suretiyle Hazine Müsteşarlığı'na verilmiştir.

Karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili muafiyet ve istisnalara ilişkin Hazine Müsteşarlığı'nın çıkardığı 28.06.2010 tarihli genelgede ise "01.07.2010 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, ticari amaçla yapılmayan taşımaların 4925 Sayılı Kanunun 2.maddesinin 2.fıkrası ile kanun kapsamı dışında bırakılan taşımalar ile yine aynı kanunun 2.maddesinin 3.fıkrasıyla düzenlenmesi ilgili mahalli idarelere bırakılan il sınırları içerisindeki taşımalar ile 100 km'ye kadar olan şehirlerarası taşımaların karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası kapsamı dışında olduğu kararlaştırılmıştır" ifadesine yer verilmiştir. Mahkemenin kararına dayanak yaptığı Ulaştırma Bakanlığı'nın 18/01/2011 tarihli genelgesi ise, yetki

belgelerine ilişkin hususları düzenlemekte olup, zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili bir düzenleme içermemektedir.

belgelerine ilişkin hususları düzenlemekte olup, zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırma mecburiyeti ile ilgili bir düzenleme içermemektedir.

Somut olayın incelenmesine göre, kazanın.... İlçesi ile Değirmenli Kasabası arasında yapılan il içi taşıma esnasında meydana geldiği hususunda taraflar arasında bir uyuşmazlık yoktur. Davaya konu kaza, Hazine Müsteşarlığı'nın 01.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren genelgesinden sonra, 02.08.2011 tarihinde gerçekleşmiş olup, bu tarihte il içi taşımalarda “Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası” yaptırma mecburiyeti bulunmamaktadır. O halde, kaza tarihi itibariyle Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası yaptırma mecburiyeti bulunmayan araçtan dolayı davalı ...'nın sorumluluğunun doğmayacağı gözetilerek, davalı ... aleyhine açılan davanın reddi yönünde hüküm kurmak gerekirken, yazılı olduğu üzere hatalı gerekçe ile kabul kararı verilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.350,00 TL vekalet ücretinin davacılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 24/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.