muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13434, Karar No: 2013/1135, Tarih: 12.02.2013

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kabulüne ve çekişmeli taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Bu kez karar 20. Hukuk Dairesinin 14.12.2011 gün ve 2011/15798 - 14719 sayılı kararıyla bozulmuştur. Bozma kararı özetle; "Uzman bilirkişi tarafından incelenen 1944 tarihli hava fotoğraflarında taşınmazın tamamının orman bitki örtüsü ile kaplı olduğu açıklanmış ise de, rapora ekli hava fotoğraflarının incelenmesinde tamamının değil bir kısmının koyu renkli göründüğü anlaşılmaktadır. Davalının tutunduğu tapu kaydının krokisi ve mahkeme kararının da 1997 yılında meydana gelen sel nedeniyle bulunamadığı anlaşılmaktadır. Uzman bilirkişilerin incelediği memleket haritası 1960 tarihli olup, incelenen hava fotoğrafları ile arada 16 yıl bulunmakta, 1960 tarihli haritanın 1944 tarihli hava fotoğraflarına göre hazırlanıp hazırlanmadığı, arada daha eski tarihli bir memleket haritasının olup olmadığı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

O halde; mahkemece 1960 tarihli memleket haritasının 1944 tarihli hava fotoğraflarına göre hazırlanıp hazırlanmadığı ve yöreye ait en eski tarihli harita olup olmadığı araştırılmalı, daha eski tarihli bir memleket haritası varsa getirtilmeli, çekişmeli taşınmazın konumu belirlenmeli, taşınmazın gerçek eğim durumunu gösterir rapor alınmalı, eğimi % 12'den fazla olan, maki cinsi ağaççıklarla kaplı, orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan bölüm fen bilirkişiye ölçtürülerek ayrılmalı ve 6831 sayılı Kanunun 1. maddesinin 2. fıkrasının (J) bendi gereğince orman sayılan yerlerden olması nedeniyle, 05.07.2004 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26 (a) ve (j) ve 23/P maddesine göre bu tür yerler orman rejimine girdiğinden herhangi bir nedenle orman kadastro sınırlarının dışında bırakılmış olmalarının bu yerlerin orman olma niteliğini ortadan kaldırmayacağı ve 4999 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış orman olmaları nedeniyle bu bölümlerin her zaman orman sınırı içine alınabilecekleri gözönünde bulundurulmalıdır" gerekçesiyle ikinci kez bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, davanın kabulüne, taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Yörede 1948 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastro çalışması ile 1975 yılında 1744 sayılı Kanuna göre yapılan ve kesinleşen aplikasyon ve 2. madde çalışması vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın tamamının eski tarihli resmi belgelerde orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle tamamının orman niteliğiyle Hazine adına tescili yolunda hüküm kurulmuşsa da delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülmüştür.

Yörede 1948 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastro çalışması ile 1975 yılında 1744 sayılı Kanuna göre yapılan ve kesinleşen aplikasyon ve 2. madde çalışması vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın tamamının eski tarihli resmi belgelerde orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle tamamının orman niteliğiyle Hazine adına tescili yolunda hüküm kurulmuşsa da delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülmüştür.

Şöyle ki; taşınmazın tespitine esas alınan Haziran 1953 tarih 2 numaralı tapu kaydı her ne kadar kadastro sırasında revizyon görmemişse de, 41600 m2 fındıklık, tarla ve ahşap ev niteliğindeki bu kaydın taşınmaza uyduğu, tapudaki intikallerde adları yazan maliklerin ve bunların davacıyla olan bağlarının yerel bilirkişilerce doğrulandığı ve o tarihte bu kaydın bir kısmı fındıklık olan çekişmeli taşınmaz için asliye hukuk mahkemesince oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, 1944 tarihli hava fotoğrafında taşınmazın orman bütünlüğü içinde kaldığı gerekçesinden hareket edilmişse de, hava fotoğraflarında yalnızca kuzeybatı bölüm koyu renkli görünmektedir.1953 tarihli tapunun cinsinin fındıklık olduğu, taşınmazda halen 45 yaşlarında fındık ağaçları bulunduğu, üstelik bunların gençleştirilmiş olduğu gözönünde bulundurulduğunda, taşınmazın tamamının orman bütünlüğü içinde kaldığının kabulü doğru olmaz.

O halde mahkemece, yalnızca 1944 tarihli hava fotoğrafında koyu renkli görünen bölüm yönünden tapu kaydının Hazineyi bağlamayacağı düşünülmeli, bu bölüm fen bilirkişiye ölçtürülerek infaza elverişli kroki hazırlattırılmalı ve bu bölüm hakkındaki davanın kabulüne; kalan bölüm yönünden davanın reddine karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının temyiz itirazlarının kabulü ile usûl ve kanuna uygun olmayan hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 12.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6990, Karar No: 2017/2999, Tarih: 20.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/6990 E.  ,  2017/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, temyiz isteminin reddine ilişkin ek karara dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... için verilen hükmün (M) bendinde yer alan iftira suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Sanık hakkında verilen 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ayni Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, itiraz merciince incelenerek kesinleşmiş olduğu anlaşıldığından dosyanın temyizen incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanık ... için hükmün (Ş) ve (T) bentlerinde yer alan kasten yaralama suçundan; Sanık ... için hükmün (N ) bendinde yer alan mala zarar verme suçundan , hükmün (O) ve (Ö) bentlerinde yer alan kasten yaralama suçlarından ; Sanık ... için hükmün (F-G-Ğ-H-I) bentlerinde yer alan kasten yaralama suçundan verilen adli para cezalarına ilişkin temyiz isteminin reddine dair ek karara ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Hükmolunan adli para cezalarının 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olduğundan bahisle reddine ilişkin kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından, sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının reddi ile red'de ilişkin 10/03/2015 tarihli Ek Kararın istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık ... için hükmün (V) bendinde yaralama suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

4) Sanık ... için hükmün (E) bendinde iftira suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

4) Sanık ... için hükmün (E) bendinde iftira suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına, sanık ...'un savunmasına, dosya kapsamında alınan diğer beyanlara göre, diğer sanık ...'ın da savunmasında olay yerinde ...'in kardeşi ...'in olduğunu soruşturma esnasında ikisini karıştırdığı için ...'in ismini verdiğini belirtmesi karşısında, sanığın kalabalık kavga esnasında kimlerin olay yerinde olup olmadığı konusunda yanılabileceği ve iftira kastı olmadan beyanda bulunabileceği gözetilerek,... isimli ...'in kardeşinin kavga esnasında olay yerinde olup olmadığının araştırılması ile sonucuna göre sanığın yanılmasına sebebiyet verip vermeyeceğinin tesbitinden sonra karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7332, Karar No: 2014/14131, Tarih: 19.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/7332 E.  ,  2014/14131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 12.12.2012 tarih ve 2011/981-2012/1303 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 19.09.2014 günü hazır bulunan davacı vekili ile davalı vekili dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette % 12,5 hisseye sahip olduğunu, davalı şirketin 17.04.2010 tarihinde yapılan ortaklar kurulu toplantısına ilişkin davetin usulüne uygun yapılmadığını, müvekkiline gönderilen tebligatın müvekkilinin şirket anasözleşmesinde kayıtlı adresi yerine başka bir adrese gönderildiğini, bu nedenle müvekkilinin toplantıya katılamadığını, söz konusu ortaklar kurulu toplantısında sermaye artırımına karar verildiğini, müvekkilinin hissesinin % 2’ye düşürüldüğünü, alınan kararın kanuna, ana sözleşmeye ve objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, müvekkilinin 04.05.2009 tarihinde sayılı dosyası ile davalı şirketin fesih ve tasfiyesi, olmazsa ortaklıktan çıkarılmasına izin verilmesi davası açtığını, davanın derdest olduğunu, dava konusu sermaye artırım kararının müvekkilinin daha az ayrılma payı almasına sebep olacağını, sermaye artırım kararının kötüniyetle alındığını, müvekkilinin rüçhan hakkının engellendiğini, alınan kararın yok hükmünde olduğunu ileri sürerek, 17.04.2010 tarihli ortaklar kurulu toplantısında alınan kararın batıl olduğunun tespitine ve hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya iadeli taahhütlü olarak gönderilen tebligatın 14.04.2010 tarihinde tebliğ edildiğini, çağrıda usul hatası olduğu düşünülse dahi bunun hükümsüzlük değil iptal sebebi olacağını, iptal sebebine karşı da süresinde açılmış bir dava bulunmadığını, sermaye artırım kararının şirket için gerekli olduğunu, yeterli çoğunlukla karar alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacıya iadeli taahhütlü olarak gönderilen tebligatın 14.04.2010 tarihinde tebliğ edildiğini, çağrıda usul hatası olduğu düşünülse dahi bunun hükümsüzlük değil iptal sebebi olacağını, iptal sebebine karşı da süresinde açılmış bir dava bulunmadığını, sermaye artırım kararının şirket için gerekli olduğunu, yeterli çoğunlukla karar alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının daha önce kullandığı adrese tebligat gönderildiği, süresinde açılmış bir iptal davası bulunmadığı, tebligatın ulaşmadığı ve davacının toplantıdan haberdar olmadığı varsayılsa dahi bu durumun davacıya öğrendiği tarihten itibaren işleyecek yasal süresi içinde iptal davası açma hakkı vereceği, böyle bir halde ise sermaye artırımının davalı şirket için gerekli olduğu, alınan kararın Kanun’a, ana sözleşmeye ve objektif iyi niyet kurallarına aykırı bir yönü bulunmadığı, davalı şirketin ana sözleşmesinde sermaye artırım kararı için ağırlaştırılmış bir nisap öngörülmediği, TTK hükümlerine atıf yapıldığı, kararın % 87,5 oranında hisseye sahip ortakların olumlu oyu ile alındığı, davacının % 12,5 oranındaki hissesinin kararı değiştirecek nitelikte olmadığı, davacı toplantıya katılmış ve olumsuz oy kullanmış olsaydı dahi sonucun değişmeyeceği, kararın batıl olduğu iddiası ile dava açılması üç aylık süreye tabi değil ise de somut olayda bu iddianın kanıtlanmasına yönelik bir delil bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11336, Karar No: 2022/24680, Tarih: 07.12.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/11336 E.  ,  2022/24680 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Basit tehdit, hakaret ve eşe karşı kasten yaralama suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 20/10/2021 tarihli ve 2021/31517 soruşturma, 2021/23725 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/12/2021 tarihli ve 2021/7737 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; " 5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut soruşturma dosyasında, şüphelinin üzerine atılı suçları işlediğine dair müştekinin soyut beyanı dışında kamu davası açmaya yeterli delil elde edilemediği gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, müştekinin kasten yaralama iddiasına yönelik hakkında ... Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 14/07/2021 tarihli raporda beyanı ile uyumlu olacak şekilde sol omuz ve sağ dirsek kısmında yaralamasının mevcut olduğu ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğunun belirlendiği, yine müştekinin 15/07/2021 tarihli kolluk beyanında, eşi olan şüpheli ile aralarında yaşanan tartışma olayına ilişkin konuşmaları telefonuna kaydettiğini ifade ettiği nazara alındığında, kasten yaralama iddiasına dair kamu davası açmak için yeterli delilin mevcut olduğu, hakaret ve tehdit suçlarına ilişkin ise, müştekiye ait telefon kayıtlarının mevcut ise temin edilerek çözümü sonrasında şüphelinin hukukî durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet Savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O Yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır.

Bir fiilin işlendiği haberinin alınması üzerine, suçu takibe yetkili makamlar tarafından derhal hazırlık soruşturmasına başlanmasını ifade eden ilkeye "araştırma mecburiyeti ilkesi"; hazırlık soruşturmasının neticesinde fiilin takibini gerektirecek hususlarda fiilin ve failin belli olması, yeterli emareler teşkil edecek vakıaların bulunması, başka bir ifade ile, şüphelerin ciddi olduğunun tespit edilmesi ve dava şartlarının gerçekleşmiş olması durumunda, yetkili makam tarafından kamu davasının açılmasını ifade eden ilkeye ise "kamu davasını açma mecburiyeti ilkesi" denilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

İncelenen dosyada, şüpheli ile müştekinin olay tarihinde resmi nikahlı evli oldukları, evde çıkan tartışmada müştekiyi darp ettiği, tehdit ve hakaret ettiği iddiasıyla başlatılan soruşturma kapsamında, müştekinin yaralanmasını doğrular nitelikteki adli rapor karşısında; CMK'nın 170/2. maddesi uyarınca dosyadaki mevcut delillerin şüpheli hakkında tehdit, hakaret ve yaralama suçlarından iddianame düzenlenebilmesi için suçların işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu açıktır. Şüphelinin eylemlerinin sübut bulup bulmadığı hususu, lehine ve aleyhine toplanacak tüm kanıtların, mahkemece birlikte tartışılıp değerlendirilmesi sonucu belirlenmesi gerekmektedir. Yapılan açıklamalara göre, şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar ve bu karara itiraz sonucunda verilen itirazın reddine dair mercii kararı hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-... Sulh Ceza Hâkimliğinin 08/12/2021 tarihli ve 2021/7737 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 07/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1661, Karar No: 2020/7778, Tarih: 24.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1661 E.  ,  2020/7778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabûlle 31.12.2006 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla beraat hükmü kurulması, yasaya aykırı; “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçu yönünden ise; bu suçun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2007 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 24/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5637, Karar No: 2017/2057, Tarih: 09.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/5637 E.  ,  2017/2057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 12.05.2014 tarihli dilekçe ile; müvekkilinin kayden maliki olduğu ... ili... ilçesi... Beldesi... mahallesi 108 ada 31, 33, 59 ve 62 parsel sayılı taşınmazların ... olduğu gerekçesiyle bedelsiz olarak hükmen tapularının iptaline karar verildiğini, tapuların iptal edilmesi sebebiyle zararın oluştuğunu, tapu iptali ve tescil davasında haksız yere yargılama gideri ve vekalet ücreti ödendiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutup şimdilik 5.000.-TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte Hazineden tahsiline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır. Daha sonra 22.01.2015 tarihinde harçlandırılan 25.12.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle toplam 26.066.-TL tazminatın 5.000.-TL'nin dava tarihinden, kalanının ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı Hazine; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; tapu kayıtlarının bedelsiz iptal edilemeyeceği, tapusu iptal edilen taşınmazın dava tarihindeki değerine hükmedileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, toplam 26.066.-TL tazminatın 5.000.-TL'nin dava tarihinden, 21.066.-TL'nin ıslah tarihi olan 25.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.