muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9622, Karar No: 2010/11315, Tarih: 01.11.2010

Ancak; dava açıldığı tarihteki mevzuat ve İçtihat durumuna göre, taşınmazın belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kalması halinde, davacının haklı olduğu, yargılama sırasında yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni yasa hükmü gereğince davayı kaybetmesi ( hak düşürücü süreden davanın reddi) nedeniyle, yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulması gerektiği, konusunda görüş ayrılığı bulunmaktadır.

Dava, yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa nedeniyle hak düşürücü süreden reddedilmiştir. Hak düşürücü süre kamu düzeniyle ilgilidir ve davanın görülebilirlik koşuludur. Hakim, doğrudan bu yönü göz önünde tutmak zorundadır. Hak düşürücü süre geçtikten sonra açılan davanın esasını hakim inceleyemez .(YHGK 18.02.2009 tarih 2009/ 14-12 Esas, 2009/79 karar, Y 1.H.D 21.11.1989 tarih 1989/ 8589 Esas 1989/ 13805 karar) Davacı davasında haklı da olsa, tasfiye amacı güden 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesinde değişiklik yapan 5841 sayılı yasa geçmişe etkili olarak hakkın özünü ortadan kaldırmıştır.

5841 Sayılı Yasa geçmişe etkili olarak hakkın özünü ortadan kaldırmış bulunduğundan, dava tarihi itibariyle hak düşürücü sürenin geçirildiği gözetildiğinde, davanın esasına girilerek, yargılamaya devam olunup, davanın açılmasına kimin sebebiyet verdiği, tarafların haklılık durumu incelenemez.

Yargılama harçları ve giderleri, kural olarak davada haksız çıkan (aleyhine hüküm verilen ) tarafa yükletilir. (HUMK 417,1 Md) Usulün 417.maddesi dava sonunda tarafın haklı çıkıp çıkmaması esasına göre yargılama giderlerinin yükletilmesi ilkesini koymuştur. Yargıtay kararlarında da anlatımını bulduğu üzere, bir kimseye öbür tarafın yargılama giderlerinin yüklenmesi nedeni, o kimsenin diğer tarafın gider yapmasına haksız olarak sebebiyet vermiş olmasıdır.

Yargılama sırasında yürürlüğe giren geçmişe etkili yasa değişikliği nedeniyle, dava tarihi itibariyle hak düşürücü sürenin geçirildiği belirlenerek, dava reddedilmiştir. Kural olarak davacı davasında haksız çıkmış bulunduğundan, davalı lehine yargılama giderleri ve avukatlık ücreti tayini gerekir ise de yasa değişikliği nedeniyle dava reddedildiğinden, hak düşürücü sürenin hukuki niteliği ve yerleşik Yargıtay kararlarına göre, genel kuralın istisnası olarak yargılama gideri ve davada kendini vekille temsil ettiren davalı lehine avukatlık ücreti hükmedilmez. (Baki Kuru ,Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338. dip not 159; 10.H.D 21/12/1976, 8770/8739 ve dip not 160; 5. H.D 12/09/1977, 5445/5655, dip not 161; 10.H.D 24/02/1976,6296/1297)

Dava, yeni yasa nedeniyle de olsa davacının aleyhine sonuçlandığından, davacı yararına yargılama gideri ve bunun sonucu avukatlık ücreti takdiri hiçbir şekilde mümkün olmayacaktır Yargıtay 4. Hukuk. Dairesinin 12.01.1976 tarih, 9661/288 sayılı kararında da belirtildiği gibi (Baki Kuru Hukuk Muhakemeleri Usulü 3. cilt sayfa 3040,) davanın devamı sırasında yürürlüğe giren yasa nedeniyle davanın reddine karar verildiğinde, artık yargılamaya devam olunup davanın açılmasına sebebiyet verenin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

Birçok Yargıtay kararlarında yeni yasa nedeniyle davanın konusuz kaldığından bahsedilmek de ise de, bu davalarda dava konusuz kalmakta, dava aleyhe reddedilmemektedir. Hakkın kendisi ile ilgili dava reddedildikten sonra dava esasına girilerek tarafların haklılık durumlarının araştırılması, davacı yararına yargılama gideri ve avukatlık ücreti takdiri mümkün değildir.

Hal böyle olunca, yargılama sırasında yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa, dava tarihi itibariyle geçmişe etkili olarak hakkın özünü ortadan kaldırdığından, on yıllık hak düşürücü süre nedeniyle dava reddedilmiş bulunduğundan, yargılama giderlerinin her masrafı yapan taraf yada taraflar üzerinde bırakılması, davacı ve davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi gerekir, davalı temyizinin kabulüyle, bu yönden kararın bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun yargılama giderleri ve avukatlık ücretinden davalının sorumlu tutulması gerektiği görüşüne iştirak edilememiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/13796, Karar No: 2014/16473, Tarih: 22.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/13796 E.  ,  2014/16473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, yetkisizlik kararı vermiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı alt işveren... Enerji Ltd. Şti.'nde 01/01/1998 ile 14/11/2013 tarihleri arasında çalıştığını, görevinin operasyon müdürü olduğunu. .... Noterliğinin ... yevmiye nolu 15/11/2013 tarihli ihtarname ile müvekkilinin şirket içerisinde olumsuz tavırlar sergilemesi sebebiyle iş akdinin haklı sebeple feshettiğine dair ihtarname keşide edildiğini, iddianamenin gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin on altı yıl boyunca davalı firmada yönetici olarak çalıştığını, haklı bir sebep olmadan işten çıkartılan müvekkilinin işe iadesine, işe iade kararı uyarınca kararın kesinleşinceye kadar boşta geçen süre için dört aya kadar doğmuş bulunan ücret ve bunun dışında prim ikramiye ve sair hak ve alacakların ödenmesine, işe başlatılmadığı takdirde sekiz aylık ücret tutarı tazminatının ödenmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle ; mahkemenin yetkisiz olduğunu, taraflar arasındaki iş sözleşmesi gereğince iş sözleşmesinde İstanbul Mahkemelerinin yetkili olduğunu, davacının Tesis Müdürlüğü teklifini kabul etmediğini, santralin tehlikeli olduğuna ilişkin işveren e mail atarak görev yaptığı santrali terk ettiğini, yeni atanan tesis müdürüne yardımcı olmadığını, bilgi vermekten kaçındığını, davacının benzin aracının dizel araç ile değiştirilmek istendiğini aracının tamamen alınmadığını , davacının iş akdinin iş kanunun 25. maddesi gereğince haklı nedenle feshedildiğini, davanın haksız olduğunu reddini savunduğu görülmüştür.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, davanın işe iade davası olduğu ve 6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi gereğince genel yetki kuralları çerçevesinde genel yetkili mahkeme olan davalının ikametgahı mahkemesinde veya 5521 sayılı yasanın 5. maddesi gereğince işin görüldüğü yer mahkemesinde açılabileceği, işin görüldüğü yerin Marmaraereğlisi olduğu, dava dilekçesinde de davacı tarafça davalının adresinin Marmaraereğlisi olarak gösterildiği, yine işe giriş ve işten ayrılış bildirgelerinde davalının adresinin Marmaraereğlisi ilçesi olduğu. Genel yetki kuralı gereğince işe iadeye ilişkin davanın işin görüldüğü yer olan Marmaraereğlisi mahkemesinde veya davalı şirketin şirket merkezinin bulunduğu İstanbul da açılabileceği, ayrıca taraflar arasındaki yetki sözleşmesinde yetkili kılınan İstanbul mahkemelerinin yetkili bulunduğu, birden fazla yetkili mahkeme bulunması durumunda seçim hakkının davacı tarafa ait olduğu davacı tarafça yetkisiz yerde dava açılması durumunda seçim hakkının davalıya geçtiği, mahkememizin

5521 sayılı kanunun 5. Maddesine göre de 6100 sayılı HMK nun 6. Maddesine göre de yetkili olmadığı, dolayısıyla da mahkememizin yetkisiz olması nedeni ile de seçim hakkının davalıya geçtiği, davalı tarafında yetki sözleşmesi ile yetkili kılınan ve ayrıca davalı şirketin genel merkezi olan İstanbul mahkemelerini yetkili gösterdiği, gerekçesiyle İstanbul İş Mahkemesi yetkili olduğundan, mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

F) Gerekçe: Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5 inci maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanununun 19 uncu maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Yasanın 49 uncu maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir (Yargıtay 9. H.D. 23.06.2008 gün ve 2008/17468 Esas, 2008/17262 Karar sayılı ilamı).

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Yasada yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanununun 2 inci maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

Deniz İş Kanununun 46 ncı maddesi uyarınca, adı geçen Yasa kapsamına giren gemi adamlarıyla bunların işveren veya işveren vekilleri arasında bu Kanundan veya iş sözleşmesinden doğan davalar hakkında da, 5521 sayılı kanun hükümleri uygulanır. İş sözleşmesinde ayrıca bir hüküm yoksa dava, geminin bağlama limanında iş davalarını bakmaya yetkili mahkemede görülür”.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir (Dairemizin 26.05.2008 gün ve 2008/20378 Esas, 2008/12778 Karar sayılı ilamı).

5521 sayılı Yasanın yetkiyle ilgili bu düzenlemesi yanında, diğer bir kısım yasalarda da uyuşmazlığın çözümü için hangi iş mahkemelerinin yetkili olduğu konusunda düzenlemeler bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanunun 79 uncu maddesinde, komisyon kararı ile iş güvenliği yönünden işin durdurulması veya işyerinin kapatılması kararına karşı, işverenin yerel iş mahkemesine,

2821 sayılı Sendikalar Kanununun 28 inci maddesinde, uluslararası nitelikteki bir kuruluşa üyeliğin iptali davasında, sendika veya konfederasyon merkezinin bulunduğu iş mahkemesine,

2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanununun 12 nci maddesi uyarınca, iş kolu istatistiklerine karşı Ankara iş mahkemesine,

4857 sayılı Kanunun 79 uncu maddesinde, komisyon kararı ile iş güvenliği yönünden işin durdurulması veya işyerinin kapatılması kararına karşı, işverenin yerel iş mahkemesine,

2821 sayılı Sendikalar Kanununun 28 inci maddesinde, uluslararası nitelikteki bir kuruluşa üyeliğin iptali davasında, sendika veya konfederasyon merkezinin bulunduğu iş mahkemesine,

2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanununun 12 nci maddesi uyarınca, iş kolu istatistiklerine karşı Ankara iş mahkemesine,

Aynı Yasanın 15 inci maddesine göre, sendika yetki çoğunluğu tespitine dair kararlara, 16 ncı madde uyarınca Toplu İş Sözleşmelerinin hükümsüzlüğü, 46 ncı maddeye göre, uygulanmakta olan bir grev ve lokavtın kanun dışı olup olmadığının tespiti, 47 nci madde uyarınca, gereği grev ve lokavtın durdurulması, 51/4 maddesi gereğince, grevin sona erdirilmesi, 60 ıncı madde uyarınca Toplu İş Sözleşmesinin yorumu istemlerinin, işyerinin bağlı olduğu ... Bakanlığı Bölge Müdürlüğünün bulunduğu yerdeki iş davalarına bakmakla görevli mahkemeye,

Başvurulabileceği düzenlenmiştir.

İş mahkemelerinin yetkisi kamu düzenindendir, sözleşmeyle yetkili mahkeme belirlenemez.Davalının ikametgahının Marmaraereğlisi olduğu ; taraflar arasında imzalanan sözleşmenin dördüncü maddesine göre istihdam yerinin Marmaraereğlisi olarak belirlendiği görülmekle ; mahkemece işin yapıldığı yer mahkemesi yerine İstanbul Mahkemelerinin yetkili olduğuna karar verilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de ; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/1 maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının tamamı çıkartılarak yerine;

"Davaya bakmaya Marmaraereğlisi Mahkemeleri yetkili olduğundan, mahkememizin YETKİSİZLİĞİNE ,

6100 sayılı HMK'nın 20. maddesine göre yetkisizlik kararının kesinleştiği tarihten itibaren 2 hafta içerisinde taraflardan birinin başvurusu halinde, dosyanın yetkili ve görevli Marmaraereğlisi İş Mahkemesine gönderilmesine

Yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin yetkili mahkemece hüküm altına alınmasına

Tarafların yasal süresi içerisinde dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesi yönünde mahkememize başvurmaması halinde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği ve 6100 Sayılı HMK'nın 331. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince işlem yapılacağı hususunun TESPİTİNE

Dair taraf vekillerinin yüzlerine karşı, tefhim/tebliğden itibaren 8 gün içerisinde temyizi kabil olmak üzere verilen karar açıkça okunup usulen tefhim edildi.17/02/2014 " hüküm fıkrasının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10614, Karar No: 2012/7285, Tarih: 03.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/10614 E.  ,  2012/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 08/02/1988-27/01/2009 tarihleri arasında geçen çalışmalarının ağır iş kolu koşullarına tabi olduğunun tespitine, fazladan kesilen işçi prim paylarının iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde davacının davalı işyerinde üretim işçisi olarak 08.02.1988-27.01.2009 tarihleri arasında ağır iş kolu kapsamında çalıştığı halde işveren ve Kurum tarafından çalışmasının bu kapsamda değerlendirilmediğini, bu nedenle çalışmalarının ağır iş kolu koşullarına tabi olduğunun tespitine, işveren ve Kurum nezdindeki haklarının buna göre tesisine karar verilmesini istemiştir.

Davacı vekili 16.02.2010 tarihli dilekçesinde ise davacının davalıya ait işyerinde ağır iş koluna tabi çalıştığının ve itibari hizmet sürelerinden ve yıpranma primi haklarından yararlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan işin ağır ve tehlikeli işler yönetmeliğinde belirtilen çizelgeye göre ağır ve tehlikeli işler kapsamında olduğu kabul edildiği halde, yapılan işin itibari hizmet kapsamında olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilince taleplerinin ağır iş koluna ve fiili hizmet zammına tabii olduğu, işverence ağır iş koluna tabiiyet kabul edildiği halde mahkemece her iki taleplerinin de reddedildiği gerekçesiyle karar temyiz edilmiştir.

İtibari hizmet süresinin tespitine ilişkin davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa’nın Geçici 7. maddesi hükmünde “bu Kanun’un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesidir.

Sigortalının çalıştığı işin ağır ve tehlikeli işler kapsamında olup olmadığına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalarda SGK'nun davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Sigortalının çalıştığı işin ağır ve tehlikeli işler kapsamında olup olmadığına ilişkin davalar ise, 4857 sayılı Yasa'dan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalarda SGK'nun davalı sıfatı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, her iki dava türünün, yasal dayanakları, tarafları ve yargılama usulleri farklı olup, temyiz aşamasında inceleme mercileri farklı olan bu davaların birbirinden bağımsız sonuçlandırılmalarında hukuki istikrar ve kararlara olan güven bakımından da yarar bulunmaktadır.

Mahkemenin bu maddi ve hukuksal olguları gözetmeksizin, birbirinden tamamen farklı iki davayı ayrı ayrı başvurma ve nispi harca tabi olduğunu da gözardı ederek bir arada görmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; her iki davayı ayırmak ve eksik yargı harçlarını tamamlattıktan sonra yargılamayı birbirinden bağımsız olarak sonuçlandırmaktan ibarettir.

0 halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9788, Karar No: 2013/12540, Tarih: 01.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/9788 E.  ,  2013/12540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan buğday, buğday samanı, dolma biber, taze fasulye, kuru soğan, pırasa ve kapama cevizin değerlendirme tarihi olan 2012 yılına ait olmak üzere sulu arazide ayrı ayrı dekar başına elde edilecek ortalama verim, kg başına ortalama satış fiyatları ve masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı açıklanmak suretiyle detaylı üretim giderleri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtildikten ve alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5320, Karar No: 2022/6894, Tarih: 30.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/5320 E.  ,  2022/6894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAMSUN Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hükümler : a) İstinaf başvurusunun esastan reddi

b) Temyiz talebinin reddi

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan hükmolunan 2 yıl hapis cezasının miktarı gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi'nin 01/12/2021 tarihli ek kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, sanığın bu karara yönelik temyiz isteğinin yerinde görülmemesi nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi gereğince ek karara yönelik temyiz isteminin ESASTAN REDDİNE, dosyanın Boyabat Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verilmesine, 30/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9659, Karar No: 2025/2563, Tarih: 10.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/9659 E.  ,  2025/2563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1476 E., 2020/350 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız soruşturma, gözaltı, tutuklama, arama ve elkoyma nedeniyle 1.000,00 TL maddi, 1.000.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden yasal faizine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile maddi tazminatın reddine, 20.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının maddi tazminatın kabulü ile 1.000,00 TL maddi tazminatın gözaltı tarihinden faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesi gerektiği ve buna göre değişen vekalet ücretinin 2.520,00 TL olması gerektiğinden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; kararın usul, yasa ve hakkaniyete aykırı olduğunu, müvekkilinin cumhuriyet savcısı iken ihraç olduğunu, yerel mahkeme araştırma yapmadan ve bilirkişi raporunu tebliğ etmeden maddi tazminat talebinin reddine karar verdiğini, ceza evi harcamalarının, tazminata esas dosyada ödenen tüm vekalet ücretinin, silahına el konulup geri verilmediğinden bu zararın tazmini gerektiğini, mazeret belirtilmesine rağmen mazeretin kabul edilmediğini, hükmedilen manevi tazminatın eksik olduğunu, müvekkilinin anayasal haklarının ihlal edildiğini, Davalı vekilinin temyiz istemi; davanın süresinde açılmadığından reddi gerektiğini, 668 sayılı KHK 37. Maddesi gereğince idarenin sorumluluğu olmadığından davanın reddi gerektiğini, tazminat şartlarının oluşmadığını, yetkisiz mahkemede davanın açıldığını, davacının tazminata esas dosyada ödenen vekalet zararının tazminat kapsamında ödenmemesi gerektiğini, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU