muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16524, Karar No: 2022/11519, Tarih: 09.11.2022

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 esas ve 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Sanık hakkında, TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulanmasına karşın, tekerrüre esas alınan ilamın hükümde gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21834, Karar No: 2013/8612, Tarih: 25.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/21834 E.  ,  2013/8612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı şirket bünvesinde 21.06.2007 tarihinden itibaren 1 yıl süre ile düz işçi ve son 3 yıl kadar da makine operatörü olarak çalıştığını,boş kolileri kendisi almak isteyen ...'a davacının böyle bir uygulama olmadığını, kimsenin kendi kafasına göre hareket edemeyeceğini anlatmaya çalışırken ...'ın kendisine yumruk atması ve onun da kendisini savunmak amacıyla karşılık vermesi üzerine gelişen olay sonucu uyarı ya da farklı bir ceza uygulamasına gitmeden doğrudan iş sözleşmesinin hukuka, usule, hakkaniyete ve somut olaya aykırı olarak feshi yoluna gidildiğini 500,00 TL kıdem tazminatı, 250,00 TL ihbar tazminatı ve 250,00 TL son aya ilişkin yakıt yardımı olmak üzere toplam 1.000,00 TL alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; işyerinde 21.06.2007-21.06.2011 tarihleri arasında çalışan davacının iş sözleşmesinin çalışma esnasında şirketin diğer çalışanı ... ile tartışıp yumruklu kavga etmesi üzerine İş Kanunu'nun 25/II-d. maddesine göre disiplin kurulu kararı ile haklı sebeple feshedildiğini, ayrıca ... ile aralarında problem olduğunu işyerinin veteriner hekimi Anıl Şimşek'e anlattığına dair iddiasının da varit olmadığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı alacağının doğmadığını, davacının iş sözleşmesinin Temmuz ayından önce feshedilmesi nedeniyle yönetmelik gereği yakacak yardımına da hak kazanmadığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin fesih biçimi taraflar arasında çekişmeli olup, iş akdinin ihbar ve kıdem tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona ermesinin ispat yükünün işverene düştüğü, davacı ile ...'ın sözlü olarak başlayan tartışmalarının kavgaya dönüştüğünün tespit edildiği, 11.06.2011 tarihli disiplin kurulu kararında davacı ve ...'ın alınan ifadelerinden oluşan savunma yazıları ile tanıkların yazılı ifadelerinin değerlendirilmesi sonucu adı geçenlerin parça paket bölümünde parçalanmış ürünlerin paketlenmesi esnasında boş koli nedeniyle aralarında çıkan tartışmanın yumruklu kavgaya dönüştüğü ve bu fiilin Personel Disiplin Yönetmeliğinin Ek: 1/11. maddesindeki "Çalışma arkadaşları(.. .)na karşı saygı sınırlarını aşan sözler ve fiillerden kaçınmak" hükmü ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-d. maddesindeki "İsçinin (...) işverenin başka bir isçisine sataşması" hükmüne aykırı olduğunun tespit edildiğine karar verildiği, davacının mesai arkadaşı olan ... ile kavga ettiği, karşılıklı olarak birbirlerini darp ettikleri, bu suretle davalı işverenin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II-d. maddesine uygun olarak iş akdini haklı sebeple feshettiği gerekçesiyle ihbar ve kıdem tazminatı taleplerinin reddine yakacak yardımı talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya kapsamından ve işveren tarafından yapılan soruşturma esnasında alınan olaya tanık olan diğer işçilerin beyanlarından davacı ile diğer işçi ... arasında yaşanan kavga olayında ilk haksız hareketin diğer işçi Salih'ten geldiği, Salih'in sataşma niteliğindeki davranışlarının artarak devam ettiği anlaşılmaktadır. Davacı aldığı darbeler ve şahsına yapılan hakaretlere dayanamayıp karşılık vermek zorunda kalmıştır. Buna göre davalı tarafça yapılan feshin haklı nedene dayanmadığı kabul edilmelidir. Mahkemece bu yönler gözetilmeden kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabulü yerine reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.04.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9064, Karar No: 2024/1689, Tarih: 15.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9064 E.  ,  2024/1689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/669 Esas, 2023/990 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/108 Esas, 2022/276 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; İstanbul ili, Tuzla ilçesi, ... Mahallesi 2234 parsel sayılı taşınmazın 3.097,27 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz için acele kamulaştırma dosyasında belirlenen bedelin düşük olduğunu, taşınmazın konumu itibarıyla değerli olduğunu, kamulaştırmadan arta kalan kısımda meydana gelen değer azalışının dikkate alınmasını, taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planı kapsamında yer aldığını ve arsa vasfında değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı doğrultusunda tespit edilen bedelin faizi ile birlikte depo edildiğini, bu bedel için mükerrer şekilde faize hükmedilmesinin doğru olmadığını, dava konusu taşınmaz için yüksek bedel belirlendiğini ileri sürmüştür.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı doğrultusunda tespit edilen bedelin faizi ile birlikte depo edildiğini, bu bedel için mükerrer şekilde faize hükmedilmesinin doğru olmadığını, dava konusu taşınmaz için yüksek bedel belirlendiğini ileri sürmüştür.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; fark bedelin karardan sonra depo edildiğini, fark bedel için faizin eksik hesaplandığını, dava konusu taşınmaz için belirlenen bedelin düşük olduğunu, kamulaştırmadan arta kalan kısım için uygulanan değer azalışı oranının yetersiz olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın emlak metrekare rayiç değerlerinin doğru orantılı olduğu, kamulaştırmadan arta kalan bölümün yüzölçümü ve geometrik durumuna göre belirlenen değer azalış oranının yerinde olduğu, mahkemece iade kararına uyulduğu, depo kararının karar tarihinden sonra yerine getirildiği ve faize ilişkin ek karar verildiği, taşınmazın bilirkişi raporunda belirlenen niteliğine göre kamulaştırma bedelinin adil ve hakkaniyete uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki İstanbul ili, Tuzla ilçesi, ... Mahallesi 2234 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi yerindedir.

2. Arsa niteliğindeki İstanbul ili, Tuzla ilçesi, ... Mahallesi 2234 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi yerindedir.

3. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. İlk Derece Mahkemesince verilen ilk karar Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı ile ortadan kalktığından terkin yönünden yeniden hüküm kurulması gerektiği halde; kaldırma kararından önce verilen hükmün kesin olduğundan bahisle terkin yönünden yeniden hüküm kurulmaması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davacı idare vekilinin temyiz itirazının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak eklenmek üzere "Dava konusu İstanbul ili, Tuzla ilçesi, ... Mahallesi 2234 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisi Hasan Şahin tarafından tanzim edilen 03.09.2018 tarihli krokili raporda (A) harfi ile gösterilen 3.097,27 m²lik kısmının davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına yol olarak tapudan terkinine" cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17780, Karar No: 2012/22823, Tarih: 05.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/17780 E.  ,  2012/22823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli karar başlığında CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı olarak suç tarihinin 10/02/2003 tarihi yerine 10/02/2004 tarihi yazılması,

2-5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522 (normal) maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; mağdurun işyerini 10.02.2003 günü saat 13.30 da kapattığı ve 14.02.2003 tarihinde saat 22.00 sıralarında işyerine geldiğinde hırsızlık suçunu fark ettiği, sanığın atılı suçu kabul etmediği ve suçun gece sayılan zaman dilimi içinde işlendiğine dair başkaca delil de bulunmadığı gözetildiğinde suçun gündüz sayılan zaman dilimi içinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği, buna göre sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 53 maddelerine uyan hırsızlık suçunu yanında aynı Yasanın 116/2, 53 maddelerine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma ve 151/1, 53 maddelerine uyan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu, ancak şikayet yokluğu nedeni ile işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarının değerlendirmede göz önüne alınamayacağı gözetilerek, sonucuna göre, 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

3-Tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 765 sayılı TCK'nın 81/2-3. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 05/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/37291, Karar No: 2014/13647, Tarih: 16.12.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/37291 E.  ,  2014/13647 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2008/164046

Mahkeme : BOYABAT Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 16/04/2008 gün - 2008/13 esas ve 2008/21 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın savunmalarında, İstanbul'dan getirdiği uyuşturucu maddeleri Boyabat'ta sattığını beyan etmek suretiyle suç vasfının ortaya çıkarılmasına hizmet ve yardım ettiği anlaşıldığı halde, hakkında TCK’nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Hükmolunan adli para cezasının ve yargılama giderinin; 5083 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile hükümden sonra 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulunun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 16.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11968, Karar No: 2019/15749, Tarih: 10.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/11968 E.  ,  2019/15749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuk ...’in, kardeşi ... ile birlikte hırsızlık yapmaya karar verdikleri, müştekinin iş yerinin alimünyum giriş kapısını sert bir cisimle zorladıkları, müştekinin yargılama aşamasında alınan beyanına göre, zorlama nedeniyle kapıda 30 TL. değerinde zararının bulunduğunu bildirdiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı içerisinde dava açılması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafii temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14896, Karar No: 2022/7010, Tarih: 31.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/14896 E.  ,  2022/7010 K.**

**"İçtihat Metni"**

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 32. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 392,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair ... İl Emniyet Müdürlüğü'nün 19/05/2020 tarihli ve 2020/895 sayılı idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliği'nin 29/06/2020 tarihli ve 2020/1590 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 07/12/2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08/01/2021 tarihli ve KYB. 2021/1024 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Somut olayda, 19/05/2020 tarihinde ... ili ... mahallesinde bulunan evlerinin önündeki sokakta, sokağa çıkma yasağı bulunan reşit olmayan ...'ın velisi olan babası kabahatli ... hakkında uygulanan idari para cezasına karşı yapılan başvuru üzerine, Mahkemesince yapılan inceleme sonucunda, söz konusu yasağın Anayasaya aykırı olduğu, zira temel hak ve özgürlüklerin kısıtlanmasının ancak kanun ile yapılabileceği gibi, sokağa çıkma kısıtlamasının 1593 sayılı Umumi Hıfzı Kanunu'nda öngörülmediğinden bahisle Kabahatler Kanununun 28. maddesinin 8/b bendi uyarınca itirazın kabulüne karar verilmiş ise de;