muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18156, Karar No: 2013/6786, Tarih: 29.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/18156 E.  ,  2013/6786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

İHBAR

OLUNANLAR :

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesi, ulusal bayram genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Gölcük Belediyesinin temizlik işlerini sözleşme ile alan ... şirketinde temizlik elemanı olarak çalışırken 12.10.2009 tarihinde kanuni hakları ödenmeden iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Belediyesi ihale makamı olduğunu asıl işveren sıfatı taşımadığını, davacının diğer davalı şirket ile belirli süreli iş sözleşmesi imzaladığını, davalı ... şirketi ise davacının devamsızlık yapması sebebi ile haklı nedenle iş sözleşmesinin feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

İş sözleşmesinin, işçinin devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. Maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 25. Maddesinin (II) numaralı bendinin (g) alt bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde, işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

Somut olayda; temizlik elemanı olarak Gölcük Belediyesi alt işverenler nezdinde çalışan davacının iş sözleşmesi davalı ... Şirketi tarafından 13.11.2009-16.11.2009 tarihleri arasında tutulan tutanaklara istinaden işe gelmemesi ve temizlik görevlerini aksatması sebebi ile tazminatsız ve bildirimsiz feshedilmiştir. Mahkemece tek davacı tanığı dinlenerek karar verilmiş ise de dosyada davacının görevini yapmadığına ve işe devamsızlığına ilişkin tutanaklar bulunmaktadır. Mahkemece bu tutanaklar bir değerlendirmeye tabi tutulmadan tek davacı beyanı ile yetinilerek sonuca gidilmesi isabetli bulunmamıştır. İşverence düzenlenmiş olan tutanaklar davacıya gösterilerek diyecekleri sorulmalı, beyanına göre gerekirse tutanak tanıkları çağrılarak dinlenmeli, dava gerektiği gibi aydınlatılarak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Tüm bu yönler gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29.03.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacının ihbar ve kıdem tazminatı talebinin kabulüne ilişkin mahkeme kararı sayın çoğunluğun görüşü doğrultusunda eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle bozulmuştur.

İş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini iddia eden taraf, iddiasını kanıtlama yükümlülüğü altındadır. Somut olayda iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı neden iddiasıyla feshedildiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Mahkeme gerekçesinde de belirtildiği üzere iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği davalılarca kanıtlanmış değildir.

Bozma kararında işverence düzenlenen tutanak tanıklarının dinlenmesi gerektiği belirtilmiştir. Ancak, davalı taraf tutanakta imzası bulunanları tanık olarak göstermemiştir. Buna rağmen tutanak tanıklarının re’sen dinlenmesi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 25. maddesinde öngörülen “taraflarca getirilme ilkesi”ne aykırı düşer. Anılan hükme göre kanunla belirtilen durumlar dışında hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz. Maddede dava malzemesinin ve delillerin gösterilmesi konusunda tarafların mutlak yetkisi vurgulanmıştır. Somut olayda ihbar ve kıdem tazminatı tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri bir konudur. Bu nedenle hâkimin re’sen delil toplama yetkisinden söz edilemez.

Öte yandan, 6100 sayılı Kanun’un 31.maddesinde düzenlenen “hâkimin davayı aydınlatma ödevi” hâkimin maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlarla ilgilidir. Somut olayda belirsiz veya çelişkili bir husus bulunmamaktadır. Mahkemece ihbar ve kıdem tazminatının kabulüne ilişkin verilen kararın onanması gerektiği kanaati ile sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılamıyorum. 29.03.2013
Yargıtay — Esas No: 2024/12792, Karar No: 2024/14338, Tarih: 24.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/12792 E.  ,  2024/14338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Nevşehir 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 06.10.2018 tarihli ve 2018/13429 Esas, 2018/22318 Karar sayılı ilâmı ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma kararına uyularak davanın reddine karar verilmesi üzerine Dairemizin 22.03.2021 tarihli ve 2021/2652 Esas, 2021/6631 Karar sayılı ilâmı ile kararın onanmasına karar verilmiştir.

Davacının bireysel başvurusu üzerine Anayasa Mahkemesince 2021/21915 Başvuru numaralı ve 21.05.2024 tarihli karar ile; davacının 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) 36 ncı maddesinde güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı doğrultusunda Nevşehir Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; davanın görevsizlik nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

31.03.2011 tarihinde kabul edilip 14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 30 uncu maddesi gereğince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen geçici 3 üncü maddenin birinci fıkrasında; “Bölge Adliye Mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” hükmü düzenlenmiştir.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen ilk derece mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

07.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 2 ve 24 üncü maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihi itibarıyla tüm yurtta göreve başlaması nedeniyle bu tarih ve sonrasında verilen ilk derece mahkemesi kararları hakkında 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin hükümlerinin uygulanması olanağı kalmamıştır.

Diğer yandan somut davada Anayasa Mahkemesi kararından önceki yargılama sürecinde de bölge adliye mahkemelerinin faaliyette olduğu ve ihlale konu kararın istinaf incelemesinden geçtiği anlaşılmaktadır. Anayasa Mahkemesince ihlalin sonuçlarının ortadan kaldırılması için dosya, İlk Derece Mahkemesine gönderilmiştir. Bu hâlde Anayasa Mahkemesinin ihlal kararından sonra yapılan yargılamada, İlk Derece Mahkemesince ihlal kararından önce verilen kararın (işbu davada 04.04.2017 tarihli karar) tâbi olduğu kanun yolunun izlenmesi gerekmektedir.

Kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmiş ise de; bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı tarihten sonra verilen İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yapılan açıklamalar ışığında Bölge Adliye Mahkemesince incelenmesi gerektiği ve istinaf incelemesi yapılmadan temyiz incelemesi yapılamayacağı anlaşılmakla; istinaf incelemesi için Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İLK DERECE MAHKEMESİNE GÖNDERİLMESİNE,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4152, Karar No: 2011/7356, Tarih: 13.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/4152 E.  ,  2011/7356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/04/2010

Davacı vekili, davacının davalı işveren tarafından geçersiz nedenle iş akdi feshedildiğinden  feshin geçersizliğine ve işe iadesine, karara rağmen işveren tarafından süresi içerisinde işe başlatılmaz ise 8 aylık brüt ücret tutarında tazminatın belirlenmesine, davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsiline karar  verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili dilekçesinde ve duruşmadaki beyanında; Müvekkilim Ege bölge direktörüne bağlı olarak çalışmasını Gaziantep’ te sürdürdüğünü, dosyanın yetkili Gaziantep İş Mahkemesine  gönderilmesini, yetkili mahkemenin Gaziantep  İş Mahkemesi olduğunu  bildirdiklerini belirtmiştir

Davalı vekili, yetki itirazında bulunmak suretiyle Kadıköy İş Mahkemesine  yetkisizlikle dosyanın gönderilmesini ve  haksız  açılan  davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işyeri merkezinin Kadıköy'de olduğu ve davacının  davalı şirkete bağlı ilaç tanıtımcısı olarak çalıştığı, davalı tarafın yetki itirazı nedeniyle yetkili mahkemenin Kadıköy iş mahkemesi olduğundan mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili Kadıköy İş Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından karar temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanunu’nun 19. maddesi uyarınca gerçek kişi yönünden “Yerleşim yeri sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir”. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh sayılması gerekir. Aynı kanununun 49. maddesi uyarınca da, “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir. Bu yer de genelde merkezin bulunduğu yerdir.

Türk Medeni Kanunu’nun 19. maddesi uyarınca gerçek kişi yönünden “Yerleşim yeri sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir”. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh sayılması gerekir. Aynı kanununun 49. maddesi uyarınca da, “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir. Bu yer de genelde merkezin bulunduğu yerdir.

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı yer, bir başka anlatımla işyeri tanımına 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nda yer verilmemiştir. İşyerini tanımına 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde yer verilmiştir. Buna göre “İşveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür.” Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı şirketin idari merkezinin İstanbul/Kadıköy olduğu, davacının son defa çalıştığı işyerinin ise Gaziantep'te bulunduğu dosya kapsamından sabittir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. Maddesinde belirtilen yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olup öngörülen yetkili mahkemelerden birini tercih hakkı işçiye aittir. Davacı işçinin yasal yetkili mahkeme dışında başka bir yer mahkemesinde dava açması tercih hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi bu seçim hakkının işverene geçmesi sonucunu da doğurmaz. Davalının yetki itirazı üzerine davacı tercih hakkını kullanarak işini yaptığı işyeri için yetkili mahkeme Gaziantep İş Mahkemesinde görülmesini talep ettiğinden bu beyanı dikkate alınarak Gaziantep İş Mahkemesinin yetkili olduğuna karar verilmesi  gerektiğinden davalının beyanı dikkate alınarak yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.12.2011  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22567, Karar No: 2018/9107, Tarih: 26.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/22567 E.  ,  2018/9107 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki kişisel eşyanın iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafça temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile resmi nikah ile evlendiklerini kararlaştırılan düğün yapılmadan kısa bir süre önce açtığı dava ile boşandıklarını, davalının müşterek evin kapısını çilingir vasıtasıyla açtırarak çeyiz eşyalarını almakla yetinmeyip, kendisine ait diploma, cep telefonu ve 1.000 TL nakit para ve yine kendisine ait 1.279 TL değerindeki .... ekran tv, 1.399 TL değerindeki buzdolabı, 2.580 TL değerindeki oturma takımının iki tekli parçasını, rızası olmadan aldığını ileri sürerek, bunların aynen iadelerini, aynen iadenin mümkün olmaması halinde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1000 TL'nin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş, talebini ıslah ile 2700 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı; davacı ile aralarındaki boşanma davası devam ederken, evlilik sonrası oturmaları planlanan davacıya ait evden kensine ait olan bir kısım eşyaları aldığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; dosya kapsamındaki tanık beyanlarından; müşterek hanenin tarafların evlenmesinden sonra yaşamaları için hazırlandığı ve dava konusu buzdolabı, televizyon ve tekli koltukların düğün için alındığı, evlilik için alınan eşyaların kim tarafından alınmış olursa olsun, kadına hediye olarak alındığının kabulü gerektiği, diploma, cep telefonu ve nakit para ile ilgili taleplerin ise; evde mevcudiyetleri ile davalı tarafça götürüldüğünün ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davacıya ait bir takım eşya ve paranın boşandığı eşi tarafından götürüldüğü iddiasına dayalı mevcutlarsa aynen iadeleri, olmadığı takdirde bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

./..

-2-

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının cep telefonu, diploma ve nakit para istemleri yönünden temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının buzdolabı, televizyon ve iki adet tekli koltuk niteliğindeki eşyalara ilişkin temyizi yönünden:

Davacı evlenirken aldığı buzdolabı, bir adet televizyonve iki adet tekli koltuğun davalı tarafından götürüldüğünü iddia ederek, bunların aynen iadesini olmadığı takdirde bedelini istemiş, mahkemece eşyaların düğün için alındığı, evlilik başlarken alınan eşyaların kim tarafından alınmış olursa olsun, kadına hediye olarak alındığı belirtilerek, davacının istemi reddedilmiştir.

2- Davacının buzdolabı, televizyon ve iki adet tekli koltuk niteliğindeki eşyalara ilişkin temyizi yönünden:

Davacı evlenirken aldığı buzdolabı, bir adet televizyonve iki adet tekli koltuğun davalı tarafından götürüldüğünü iddia ederek, bunların aynen iadesini olmadığı takdirde bedelini istemiş, mahkemece eşyaların düğün için alındığı, evlilik başlarken alınan eşyaların kim tarafından alınmış olursa olsun, kadına hediye olarak alındığı belirtilerek, davacının istemi reddedilmiştir.

Türk Medeni Kanunu 226/1.maddesi gereğince eşler her zaman birbirlerinde kalan kişisel eşyalarının iadesini isteyebilirler. Buna göre; evlilik boşanma ile sona erdiğinde mülkiyet hakkına dayalı olarak bir eş diğer eşte bulunan eşyalarını geri alma hakkına sahiptir.

Kural olarak; bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik tasarruf özgürlüğüne yönelik saldırılara el atmanın önlenmesi davası ile karşı koyabileceği gibi istihkak davası ile de karşı koyabilir. Eşya davası bu anlamda bir istihkak davası olmakla istem dava konusu eşyaların; aynen iadesi, olmadığı takdirde dava tarihindeki bedelinin verilmesi şeklinde gerçekleşmektedir. Bu nedenle eşyaların aynen mevcut olmaması halinde ise, istenen eşya bedeli “tazminat” niteliğinde bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; dava konusu edilen iki adet tekli koltuk, bir adet televizyon ve bir adet buzdolabının davacı tarafından resmi nikah yapıldıktan sonra düğün hazırlıkları sırasında müşterek konut için alındığı, düğün yapılmadan tarafların ayrıldıkları anlaşılmaktadır. Davalının eşyaların kendisine hediye edildiğine ilişkin bir iddiası da olmamıştır. O halde talep konusu bu eşyaların davacının kişisel malı olduğunun kabulü gerekir.

Mahkemece, dava konusu eşyaların davacının kişisel malı olduğu gözetilmeksizin, " evlilik başlarken alınan eşyaların kim tarafından alınmış olursa olsun, kadına hediye olarak alındığının" kabulü ile davalı kadın tarafından götürülen eşyaların iadesinin istenemeyeceği gerekçesiyle, hüküm kurulmuştur. Oysa; hükme dayanak kabul edilen kural; sadece ziynet eşyaları bakımından geçerli kabul edilen bir kuraldır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; dava konusu edilen iki adet tekli koltuk, bir adet televizyon ve bir adet buzdolabının dosyadaki tanık beyanları ve diğer delillere göre davacının kişisel malı olduğu ve davalı tarafından götürüldüğü kanıtlandığından, bu eşyalar yönünden davanın kabulü gerekirken, reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

.....

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; dava konusu edilen iki adet tekli koltuk, bir adet televizyon ve bir adet buzdolabının dosyadaki tanık beyanları ve diğer delillere göre davacının kişisel malı olduğu ve davalı tarafından götürüldüğü kanıtlandığından, bu eşyalar yönünden davanın kabulü gerekirken, reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

.....

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.

....