muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8177, Karar No: 2022/19298, Tarih: 21.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/8177 E.  ,  2022/19298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura kullanma, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

...

...

...

Trabzon Cumhuriyet Başsavcılığının 30.06.2015 tarihli, 2015/1275 Soruşturma ve 2015/2367 Esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından da kamu davası açılmasına karşın Mahkemece bu suçlar yönünden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, bu hususta mahallinde her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Katılan vekilinin temyiz isteminin sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerine, sanık ...’nın temyiz isteminin mahkûmiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme“ suçundan kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK’nin 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp itiraz yoluna tabi olduğundan; sanığın temyiz talebinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile mercisinde değerlendirilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Sanık ... hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme“ ile “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyizinin incelenmesinde:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma“ suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde:

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...‘nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11300, Karar No: 2015/6299, Tarih: 10.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11300 E.  ,  2015/6299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 20.00 sıralarında, sanık ...'ın idaresindeki otomobili ile bölünmüş, tek yönlü, 12 metre genişliğindeki, asfalt, kuru, meskun mahaldeki yolda seyri ile ışık kontrollü ... Kavşağına geldiğinde, kavşak çıkışındaki ışıklı yaya geçidinden yolun sağ tarafından sola geçiş yapmak isteyen yaya ...'ya yaya geçidi üzerinde aracının sağ ön kısımları ile çarpması sonucu, yayanın 5. derece kırık oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda, sanığın alınan beyanlarında istikrarlı şekilde aracıyla ... yolundan ... istikametine doğru seyir halinde iken, ...kavşağında bulunan trafik lambasının yeşil yanması nedeniyle geçtiğini, kavşağın ilerisindeki yaya geçidine yaklaştığında ışığın halen yeşil yanması nedeniyle geçişine devam ettiğini, yaklaşık 5 metre kadar önünde bir şahsın gidiş istikametine göre yolun sağından soluna doğru geçmek üzere yürüdüğünü fark ettiğini, ancak bu esnada katılanın kendi şeridine kadar geldiğini, çarpmayı engellemek için direksiyonu sola kırdığını fakat aracın sağ ön kısmıyla katılana çarptığını beyan ettiği, katılanın soruşturma aşamasında alınan ilk beyanında yaya olarak ... Sanayiye gittiğini, kavşakta bulunan ışıklardan 20 metre ışıklara uzakta olduğunu, soluna baktığında araç görmediğini ve karşıya doğru yürümeye başladığını, yolun ortasına ulaşmadan birden bir aracın yanına yaklaştığını, kaçamadığını ve kendisine çarptığını beyan ettiği, alınan ilk beyanında yeşil ışıkta geçtiği ve sanığın kırmızı ışıkta geçtiği yönünde bir iddia bulunmadığı, bu şikayetini sonraki ifadelerinde ileri sürdüğü, ayrıca olay günü sanık ile aynı istikamete seyir halinde olan ve kazanın tarafsız görgü tanığı olan ...'in ifadelerinde tutarlı şekilde olay tarihinde aracıyla .. yolu üzerinde ... istikametinden .. istikametine seyir halinde olduğunu, ... kavşağına yaklaştığında trafik lambalarının kendi bulunduğu yöne yeşil yandığını, kendisiyle aynı istikamette seyir halinde bulunan sanığa ait olan gri renkli bir özel aracın yine yeşil ışıkta geçtiğini, bu sırada...'den ... yönüne doğru yaya olarak karşıdan karşıya geçmeye çalışan şahsa çarptığını, havanın karanlık olduğunu, yerlerin kuru olduğunu, ışık göstergelerinde saniye olmadığını, karşıdan karşıya geçmeye çalışan şahsın geçiş yaptığı yerin ışıklı yaya geçidi olduğunu, şahısın karşıya geçmeye çalıştığı esnada elinde sigara paketi olduğunu ve sigara çıkartmaya çalıştığını, bu nedenle aracı görmemiş olabileceğini ve olay esnasında yayalara kırmızı yandığını beyan ettiği görülmekle, normal olarak tek yönlü ...yolunu takiben ... istikametinden ... istikametine seyir halinde iken, olay yeri ..

...yolunu takiben ... istikametinden ... istikametine seyir halinde iken, olay yeri ...sanayi kavşağına, yeşil ışıkta girip kavşak çıkışındaki yaya geçidinde de yeşil ışıkta geçiş yapan sanığa kusur yüklenemeyeceği, açıklanan sebeplerle mahkemenin itibar ettiği ve hükme esas aldığı 06/12/2013 tarihli bilirkişi raporu olayın oluş şekli, taraf beyanları ile dosya kapsamına uygun görülmekle, tebliğnamenin kaza tespit tutanağı ile alınan bilirkişi raporu arasında çelişki bulunması nedeniyle dosyanın bu çelişkinin giderilmesi bakımından yeniden bilirkişiye tevdiinin gerektiği yönündeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ve sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 10.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/3134, Karar No: 2020/2159, Tarih: 08.07.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3134 E.  ,  2020/2159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... Mirasçıları vs. ile davalılar ... vs. arasındaki davadan dolayı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 01.02.2018 gün ve 2017/551 E.-2018/19 K. sayılı hükmü bozan Dairemizin 09.07.2019 gün ve 2019/968 E.-2019/3251 K. sayılı ilamı aleyhinde davalılar ..., ..., ... vekili ile davalılar ... ve ... vekillerince karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi, tazminat, tapu iptâli ve tescil istemlerine ilişkin olup, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne, sözleşmenin feshine, davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptâli ile davacılar adına tapuya tesciline dair verilen karar bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 2019/968 Esas ve 2019/385 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir. Bozma ilamına karşı bir kısım davalılar tarafından karar düzeltme talep edilmiş ve dava dosyası karar düzeltme incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmiş ise de;

Ancak davalılardan ..., ..., , ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., Aslanlı Makine ... İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti.'ye Dairemizin 09.07.2019 tarih ve 2019/698 Esas, 2019/3251 Karar sayılı ilamı tebliğ edilmemiş olup, uyap incelemesinde de tebliğ edildiğine ilişkin belge görülemediğinden tebligatın yapıldığına dair tebligat belgelerinin kalemce araştırılarak dosyasına konulduktan ya da kayıtlara göre tebliğ tarihleri tespit edildikten sonra, tebligat çıkartılmamış ise yukarıda isimleri yazılı davalılara Yargıtay ilamı tebliğ edilip, karar düzeltme süresi beklendikten ve karar düzeltme talebinde bulunulması halinde gerekli işlemler yapıldıktan sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11674, Karar No: 2011/4935, Tarih: 25.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11674 E.  ,  2011/4935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02.06.2009 tarih ve 2007/383-2009/367 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin gümrüksüz satış mağazası açma izin belgelerinin bulunduğunu, bu bağlamda hava alanları ve gümrük kapılarında “Free Shop” mağazası işlettiklerini parfüm, kozmetik gibi ürünler sattıklarını, davalının ilanlarında “Artık yurt dışından,Free Shop’lardan ürün taşımayın, çok özel fiyatlar burada” şeklinde ifadeler kullandığını,yine “Free Shop” ibaresinin gümrüksüz satış mağazaları için kullanıldığını,davalının ise aynı ibareyi mağazalarında kullandığını,bu durumda tüketicilerde davalının da gümrüksüz satış mağazası işlettiği izlenimi oluştuğunu,bu durumun haksız rekabet teşkil etiğini ileri sürerek, haksız rekabetin tespitini, menini, ilan ve reklamların kaldırılmasını, hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, “Free Shop” ibaresinin gümrüksüz satış mağazaları için kullanılacağına dair hüküm bulunmadığını,aynı ibareyi davalının tescilli marka olarak kullandığını,ilanların haksiz rekabet teşkil etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının ilanlarının karşılaştırmalı reklam olarak değerlendirileceği, ancak reklamın geçerli olması için karşılaştırma konularının doğrulanabilir gerçeklere dayanması gerektiği,ilanlarda davacı şirketleri kötüleyici ifadeler kullanıldığı, davalının eyleminin haksız rekabet teşkil ettiği gerekçesiyle, davalının ilanlarda kullandığı ibarelerin haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, ilan ve reklam ve teşhirlerdeki “Free Shop” ibaresinin kaldırılmasına, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, haksız rekabetin tespiti ve men’i istemlerine ilişkindir. Davacı vekili, davalının ‘Free Shop’ ibaresini kullanmasının haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürmüş, davalı taraf ise aynı ibareyi tescilli markaya dayalı olarak kullandıklarını savunarak, 556 sayılı KHK hükümlerine dayanmıştır. Tarafların iddia ve savunması dikkate alındığında, uyuşmazlığa 556 sayılı KHK’nin hükümlerinin de uygulanması gerekmektedir. Bahse konu KHK'nin 5194 sayılı Yasa ile değişik 71. maddesinde bu Kanun Hükmünde Kararnamede öngörülen davalarda görevli mahkemenin ihtisas mahkemeleri olduğu, anılan mahkemelerin tek hakimli olarak görev yapacağı hükme bağlanmıştır. Ayrıca, asliye hukuk ve asliye ceza mahkemelerinden hangilerinin ihtisas mahkemeleri olarak görevlendirileceği ve bu mahkemelerin yargı çevresini Adalet Bakanlığının teklifi üzerine Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun belirleyeceği düzenlenmiştir. Fikri ve

Sınai Hukuk Mahkemeleri ile diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki, görev ilişkisidir. Mahkemelerin görev kuralları, kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekmektedir. Bu durum karşısında, ihtisas mahkemesi sıfatıyla davada İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin görevli olduğu benimsenip, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11201, Karar No: 2022/11513, Tarih: 09.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/11201 E.  ,  2022/11513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ELBİSTAN 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen

TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2) Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK’nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığıyla birlikte yeniden düzenlenmiş olan 5271 sayılı CMK'nın "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/994, Karar No: 2020/1493, Tarih: 17.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/994 E.  ,  2020/1493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet (Temyiz İsteminin Reddi)

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi;

"...a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,... Temyiz edilemez.",

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,