muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/7612, Karar No: 2010/3372, Tarih: 25.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/7612 E.  ,  2010/3372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25.10.2007 tarih ve 2005/227 - 2007/471 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacılar vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 23.03.2010 gününde davacılar avukatı ... (Güzel) ile davalı avukatı ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerine muris ...'dan davalı bankaya ait nama yazılı hisse senetlerinden nominal değeri 1.000 TL olan 5 adet hisse senedi intikal ettiğini, murisin davalı banka pay defterinde de kayıtlı olduğunu, muris Mecit'in ortak olduğu 1978 yılında şirket sermayesinin 100.000.000.-TL olup, murise ait 5 adet C grubu hisse senedinin davalı şirket sermayesinin 1/20.000'ne isabet ettiğini, ancak davalı bankanın müvekkillerine verdiği cevapta "hisse senetlerinin bugünkü değerinin üzerinde yazılı nominal değer olduğunu" bildirdiğini ileri sürerek, davacıların murisine ait hisse senetlerinin gerçek değerinin tespiti ile hisse senetlerinin bu değere uyarlanmasına, davacıların hisse senetlerinin yenileriyle değiştirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sermayesinin % 99,9'u Hazineye ait olan bir anonim şirket olan davalı bankanın 1984 yılından 2001 yılına kadar genel kurulunun yapılmadığını, temettü dağıtılması konusunda bir karar alınmadığını, 1984-2001 yılları arasında sermaye artırımlarını tamamen Koordinasyon Kurulu (Yüksek Planlama Kurulu) kararları doğrultusunda T.C.Hazine Müsteşarlığı'nca karşılandığını ve elde edilen kârlarında belirtilen esaslar dahilinde dağıtıma tabi tutulduğunu, 14.01.2001 tarihinden itibaren yapılan olağan ve olağanüstü genel kurul kararlarından sonra sermaye artırımına davacıların iştirak etmediğini, yeni pay alma hakkını süresinde kullanmamış olan davacı tarafından dava konusu edilen senetlerin bugünkü değeri üzerinde yazılı olan toplam 5.000 TL'lık nominal değer olup, bu hisse senetlerinin rayiç bedelleri üzerinden güncelleştirilmesinin de mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacıların murisinin bankaya ortak olmasından sonra yapılan ilk sermaye artırımının dış kaynaklardan yapıldığı, usulüne uygun olarak ilanın yapılmasına karşın küçük ortakların rüçhan hakkını kullanmadığı, sonraki sermaye artırımlarında da rüçhan hakkının kullanılmadığı, T.C.Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı Ekonomik İşler Yüksek Koordinasyon Kurulu'nun 26.12.1986, 09.02.1989, 07.08.1992, 07.07.1993, 05.06.1995, 08.10.1997, 09.02.1999 tarihli kararları ile sermayenin artırıldığı, bankanın 233 sayılı KHK kapsamından sonra 14.04.2001 tarihli genel kurulda sermayenin 1.250.000.000.- YTL'na karar verildiği, bunlardan ilk iki sermaye artırımının dış kaynaklardan sağlandığı, davacı tarafın rüçhan hakkını kullanmadığı, 233 sayılı KHK kapsamına göre, davalı bankanın sonraki sermaye artırımlarının ilgili kurumların aldığı kararlar uyarınca yapıldığı, bu sermaye artırımlarının Hazine kaynağından sağlandığı, bedelsiz hisse alma hakkının ise bulunmadığı, son beş yıldan önceki döneme ait kâr payı talebinin zamanaşımına uğradığı, son beş yıllık kâr payının ise davalı banka tarafından ödeneceğinin kabul edildiği, davacıların tespit ve uyarlama taleplerinin yerinde olmadığı sonucuna varılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve Dairemizin 17.05.2001 gün ve 2001/2415-4393 sayılı kararında da belirtildiği üzere, davalı bankanın 1983 yılına kadar yapılan genel kurullarında kâr payı dağıtılmasına dair bir karar alınmadığı, 18.06.1984 tarihinde yürürlüğe giren 233 sayılı KHK hükümlerine tabi bir teşekkül olan davalı bankanın 2001 yılına kadar genel kurul toplantısı yapmadığı, %99,99'u Hazineye ait bir anonim şirket olan davalı ....'nin 233 sayılı KHK'ye tabi olduğu dönemde genel kurul toplantısı yapmamasının doğal olduğu, davacının uyarlama yolu ile kâr payı talebinin ise isabetli bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/65517, Karar No: 2013/9288, Tarih: 20.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/65517 E.  ,  2013/9288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; şikayetçinin evlenmek istemesi nedeniyle temyiz dışı ...’dan yardım istediği, bu sırada konuşmaları duyan ...’ın yanlarına giderek baldızı olmadığı halde temyiz dışı.....’ın baldızı olduğunu eşinden ayrıldığını ve evlenmek istediğini anlaşırlarsa yardımcı olabileceğini belirttiği, ... ile birlikte fikir ve irade birliği çerçevesinde şikayetçiyi dolandırmak amacıyla şikayetçinin yanına giderek evlenme konusunda anlaştıklarını söyledikleri, bu şekilde aldıkları evlenme kararı doğrultusunda hazırlıklar için çarşıya çıkan şikayetçi ile ......’ın iki adet bilezik aldığı ve kıyafet almak üzere bir mağazaya girdikleri, orada kıyafet deneyen ...’ın giyinme odasında gerçek bilezikleri sahtesiyle değiştirip

koluna taktığı, mağaza çıkışında ... ile birlikte dolandırma kastıyla hareket eden sanığın aralarındaki anlaşma gereğince ... ile şikayetçinin yanına giderek, kendisinden habersiz olarak bu tür işleri neden yaptığını söyleyip ...’a sözde kızdığı ve tehdit ettiği, bu şekilde aralarında yarattıkları anlaşmazlık sebebiyle ...’ın sahte bilezikleri kolundan çıkararak şikayetçiye verdiği, gerçek bilezikleri ise üzerinde bıraktığı anlaşıldığından, sanık ........’ın, temyiz dışı ... ......’la başından itibaren şikayetçiyi evlenme vaadiyle kandırıp, ondan menfaat temin ettikleri anlaşıldığından, sanık ...’in eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/193, Karar No: 2023/609, Tarih: 22.11.2023

**Ceza Genel Kurulu         2023/193 E.  ,  2023/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

.

YARGITAY DAİRESİ : 3. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 3475-666

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ...'in silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 314/2, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5/1, TCK'nın 53, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca 13 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.10.2017 tarihli ve 4-410 sayılı hükme yönelik sanık ve müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince 28.02.2018 tarih ve 3475-666 sayı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesince 28.03.2019 tarih ve 3121-2165 sayı ile tekerrür hükmünün uygulanması bakımından düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 24.10.2022 tarih ve 83150 sayı ile; "...Yüksek Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığımız arasında oluşan uyuşmazlık; sanık ... hakkında savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı, temel cezanın belirlenmesi sırasında alt sınırdan teşdiden uzaklaşılıp yine TCK'nın 62. maddesinin tatbikine yer olmadığına karar verilirken Yerel Mahkemece gösterilen gerekçelerin dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Bu kapsamda;

Sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olma suçu için 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 314/2 ve uygulanması zorunlu olan 3713 sayılı Kanun'un 5/1. maddelerinin uygulanması ile birlikte öngörülen hapis cezasının alt sınırı nazara alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafi tayini gerektiğinin anlaşılması karşısında;

Öncelikle sanığın vekaletnameli müdafii Av. ... eşliğinde ilk duruşmada savunmasının alındığı, ancak 23.03.2017 tarihli duruşmaya müdafiinin mazeret bildirerek katılmadığı, duruşmada tanık dinlenmesi dâhil esaslı işlemlerin müdafi olmaksızın yapıldığı, 19.04.2017 tarihli duruşmaya müdafiinin katıldığı ancak daha önce yapılan esaslı işlemlerin hatırlatılmadığı, 18.05.2017, 05.07.2017 ve 14.09.2017 tarihli duruşmalara sanık müdafiinin mazeret göstererek katılmadığı, bu duruşmalarda müdafiin yokluğunda bir kısım esaslı işlemlerin yapıldığı, barodan müdafi talebinde bulunulmadığı, hususiyle 14.09.2017 tarihli duruşmada sanığın müdafii yokluğunda esas hakkında savunmasını yaptığı, 19.10.2017 tarihli hüküm duruşmasına sanık müdafiinin katıldığı ancak daha önce yapılan esaslı işlemlerinin CMK'nın 217. maddesi gereğince sanığa müdafii eşliğinde diyeceklerinin sorulmaması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması usul ve yasaya aykırı bulunduğundan hükmün bozulması gerekmektedir.

Kabule göre ise;

Kabule göre ise;

1- Yerel Mahkemenin sanık hakkında teşdiden temel cezanın belirlenmesine yönelik gerekçesine ilişkin olarak;

İnceleme konusu olayımızda, ceza tayin edilirken sanıkların olaydaki konumları, suçu işleyiş şekilleri, kasıtları ayrı ayrı değerlendirilip bireyselleştirme yapılmadan, tüm sanıklar hakkında tek seferde aynı gerekçelerle, Kanun'da yazılı ifadeler tekrara edilerek, eylemleri sebebiyle '...suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araç, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanıkların kastlarının ağırlığı, amaç ve saikleri gözönüne alınarak 3713 sayılı Kanun'un 3/1. maddesi yollamasıyla eylemlerine uyan TCY'nin 314/2. maddesi gereğince takdiren alt sınırdan uzaklaşılarak 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına' diyerek mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2- Yerel Mahkemenin sanık hakkında TCK'nın 62. maddesinin tatbik edilmemesine yönelik gerekçesine ilişkin olarak ise;

Takdiri indirim nedeni olarak; failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failinin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususların göz önünde bulundurulması gerektiği gözetilmeden geçmişte hakkında herhangi bir suç kaydı ve sabıkası bulunmayan, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışı tespit edilemeyen ve savunmaları dikkate alındığında mahkemeye yardımcı olduğu anlaşılan sanık hakkında yazılı şekilde yeterli olmayan '...geçmiş hâlleri, suçtan sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, suçtan pişmanlık duyduğu hâllerin gözlemlenmemesi nedeni ile haklarında takdiri indirim nedenleri uygulanmamıştır.' şeklindeki gerekçe ile TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Buna göre,

1- İtiraza konu sanık ...'in eylemleri, örgütsel konumu haklarında aynı cezaya hükmedilmiş sanıklar bakımından farklı olması, tespit ve değerlendirme tutanağı getirilmeden ByLock kullanıcısı olduğunun kabulü ile karar verildiği, başka bir deyişle diğer sanıkların eylemleri ve örgütsel konumlarından daha az yoğunlukta olması nazara alındığında; sanık hakkındaki temel cezanın hak, nesafet ve cezanın bireyselleştirilmesi ölçütlerine uygun bir şekilde TCK'nın 3 ve 61. maddeleri uyarınca ayrı ayrı belirlenmesi gerekirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden olaya özgülemeden tüm sanıklar hakkında Kanun'un gösterdiği ifadeler tekrar edilip aynı gerekçe ile '...suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araç, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanıkların kastlarının ağırlığı, amaç ve saikleri gözönüne alınarak' sanık hakkında da alt sınırdan uzaklaşarak aynı cezaların verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçenin TCK'nın 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır (YCGK-K.2013/132).

2- Takdiri indirim nedeni olarak ise; failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failinin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususların göz önünde bulundurulması gerektiği gözetilmeden geçmişte hakkında herhangi bir suç kaydı ve sabıkası bulunmayan, dosyaya yansıyan olumsuz bir davranışı tespit edilemeyen ve savunmaları dikkate alındığında mahkemeye yardımcı olduğu anlaşılan sanık hakkında yazılı şekilde yeterli olmayan '...geçmiş hâlleri, suçtan sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, suçtan pişmanlık duyduğu hâllerin gözlemlenmemesi nedeni ile haklarında takdiri indirim nedenleri uygulanmamıştır.' şeklindeki gerekçe ile TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi de usul, kanun ve dosya kapsamına uygun bulunmadığından kararın bu yönüyle de bozulmasına karar verilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

...

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

...

ByLock kullanmadığını aşamalarda ısrarla beyan eden, dosya kapsamından hakkında ByLock tespit ve değerlendirme tutanağı bulunmayan, kendi adına açılmış bir hesapta örgüt talimatı ile Bank Asya'da hesap açılışı, para yatırma vb. işlemlerine tesadüf edilemeyen, daha çok etkin pişmanlık kapsamında beyanda bulunan bir kısım başka dosya şüpheli ve tanık beyanlarından sanığın kod adı kullandığı, Afyonkarahisar ilinde il imamına bağlı Büyük Bölge İmamı olarak görev yaptığı, 2015 yılı içerisinde de dönemin İl İmamı Selçuk Bakkalbaşı tarafından Şuhut İlçe İmamlığına atandığına ve bu kapsamda faaliyet yürüttüğüne ilişkin iddia ve kabule göre hakkında mahkûmiyet hükmü kurulan sanığın aşamalarda ısrarla SGK kayıtları ile suç tarihlerinde daha çok Afyon ili dışında olduğunu iddia etmesi, sanığın mahkûmiyetine esas alınan esaslı delillerin tanık ve başka dosya şüphelilerinin beyanları olması, sanığın ByLock kullanıcısı olduğunun hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde tespit ve değerlendirme tutanağı ile tespit edilemediği, sanık yanında itiraz dışındaki diğer sanıkların örgütsel faaliyetleri, ByLock kullanıcısı olduklarına, örgütsel faaliyetlerine v.b. bilgi ve belgelerin kararın kesinleşmesinden sonra da dosyaya gelmeye devam ediyor olması, sanık hakkında ByLock kullanıcısı olduğuna ya da mahkûmiyete esas alınan aleyhe deliller dışında dosyaya gelen yeni bilgi, beyan ya da delilin bulunmadığı, aksine aleyhine beyanda bulunan tanığın beyanından döndüğüne ilişkin evrakın dosyaya geldiği, tüm bunlar nazara alındığında sanığın örgütsel konumu ve faaliyetlerinin diğer sanıklar bakımından daha az yoğunlukta olup örgütsel konumunun farklı olduğu, bu kapsamda temel cezanın belirlenmesi ve yukarıda arz ve izah edilen sebepler muvacehesinde takdiri indirim maddesinin tatbiki bakımından diğer sanıklardan farklı bir uygulama yapılmasının dosya kapsamı, hak, nesafet ve adalet ilkeleri gereğince usul ve kanuna uygun olacağının düşünülmemesinin usul, yasa ve dosya kapsamına uygun olmadığı" görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 16.02.2023 tarih ve 37672-723 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Kovuşturma aşamasındaki bazı duruşmaların sanık müdafiinin yokluğunda yapılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığının,

III. UYUŞMAZLIK KONUSU

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Kovuşturma aşamasındaki bazı duruşmaların sanık müdafiinin yokluğunda yapılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığının,

2- TCK'nın 314. maddesinin ikinci fıkrası gereğince beş yıldan on yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçta temel cezanın dokuz yıl hapis cezası olarak tayin edilmesine ve TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilirken gösterilen gerekçelerin isabetli olup olmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

IV. GEREKÇE

FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün Afyonkarahisar il yapılanmasına yönelik olarak başlatılan soruşturma neticesinde açılan kamu davasında Yerel Mahkemece sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan mahkûmiyet kararı verildiği anlaşılan olayda;

1- Kovuşturma aşamasındaki bazı duruşmaların sanık müdafiinin yokluğunda yapılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığına ilişkin olarak;

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık ...'in de içinde olduğu beş sanık hakkında açılan kamu davasının 01.03.2017 tarihinde gerçekleştirilen ilk duruşmasında sanığın vekâletnameli müdafii hazır olduğu hâlde savunmasını yaptığı; 23.03.2017 tarihli ikinci duruşmasında sanığın hazır olduğu, sanık müdafiinin mazeret dilekçesi gönderdiği, ... isimli tanığın dinlendiği; 19.04.2017 tarihli üçüncü duruşmasında sanık ve müdafiinin hazır olduğu, Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasını verdiği; 18.05.2017, 05.07.2017 ve 14.09.2017 tarihli dördüncü, beşinci ve altıncı duruşmalarında sanığın hazır olduğu, sanık müdafiinin mazeret dilekçeleri gönderdiği, gelen belgelerin okunup sanıktan diyeceklerinin sorulduğu ve 14.09.2017 tarihli duruşmada müdafii hazır olmamasına rağmen sanığın savunma yapmak istediğini söyleyip esas hakkındaki savunmasını yaptığı; hükmün tefhim olunduğu 19.10.2017 tarihli son duruşmasında sanık ve müdafiinin hazır olduğu,

Görülmüştür.

Görülmüştür.

CMK'nın 150. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca müdafi atanması zorunlu olan silahlı terör örgütü yöneticisi olma suçundan yargılanan sanığın, hakkındaki iddialara ilişkin olarak savunmasını 01.03.2017 tarihli ilk duruşmada müdafii huzurunda yaptığı, 23.03.2017 tarihli ikinci duruşmada sanık müdafiinin yokluğunda dinlenen tanık ...'ın sanıkla ilgili herhangi bir beyanının bulunmadığı, Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasını verdiği 19.04.2017 tarihli üçüncü duruşmada sanık ve müdafiinin hazır olduğu, müdafiinin mazeret dilekçesi göndererek katılmadığı duruşmalardan olan 14.09.2017 tarihli altıncı duruşmada sanık tarafından; "Şu anda avukatım yok ama yine de savunma yapmak istiyorum." denilerek esas hakkındaki mütalaaya karşı savunma yapıldığı, hükmün tefhim olunduğu 19.10.2017 tarihli yedinci duruşmaya sanıkla birlikte iştirak eden müdafiin de esas hakkındaki mütalaaya karşı açıklamalarını dile getirdiği ve yokluğunda yapılan işlemlere karşı görüşlerini belirtebilme imkânına sahip olduğu anlaşılmakla yargılamanın savunmada zafiyet oluşturacak şekilde müdafi yokluğunda gerçekleştirildiğinden bahsedilemeyeceği, müdafiinin hukuki yardımından mahrum kalındığına dair bir olguya dosya kapsamı itibarıyla rastlanmadığı gibi hükmün tefhim olunduğu 19.10.2017 tarihli duruşmada müdafii ile birlikte hazır olan sanığın savunmasını yaptığı nazara alınıp dosya kapsamı ve sanık sayısı itibarıyla usul ekonomisi ve davaların makul sürede bitirilmesi ilkeleri de gözetildiğinde savunma hakkının kısıtlanmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının haklı nedene dayanmayan itirazının reddine karar verilmelidir.

2- TCK'nın 314/2. maddesine göre 5 yıldan 10 yıla kadar hapis cezasını gerektiren suçta temel cezanın 9 yıl olarak tayin edilmesine ve TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına dair gösterilen gerekçelerin isabetli olup olmadığına ilişkin olarak;

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkeme hükmünün 2. maddesinde temel cezanın; "TCY'nin 61. maddesi dikkate alınarak suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araç, suçun işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanıkların katlarının ağırlığı, amaç ve saikleri..." şeklindeki gerekçeyle alt sınırdan uzaklaşılarak belirlendiği, hükmün gerekçesinde ayrıca; "Sanıkların örgütün il yapılanması içerisinde en üst kademede bulunmuş olmaları, eylemlerindeki çeşitlilik, yoğunluk ve il içerisindeki örgüt yapılanmasındaki konumları, çeşitli ve yoğun olan bu eylemlerinin örgütün devam edebilmesi adına etkin eylemler olarak değerlendirilmesi nedeniyle sanıklara ceza tayin edilirken örgütün niteliği ve yaşanan darbe teşebbüsü süreci de dikkate alındığında, sanıklara alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi yönünde kanaate ulaşılmıştır." biçiminde açıklamada bulunulduğu,