muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11015, Karar No: 2025/3093, Tarih: 10.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11015 E.  ,  2025/3093 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/184 Esas, 2023/64 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 35. Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.06.2022 Tarihli ve 2022/213 Esas, 2022/308 Karar Sayılı Kararı

Dava mirasın hükmen reddine dair olup, davalı taraf ikametgahının Yozgat olduğu ve davanın niteliği gereği yetkili mahkemenin davalı ikametgahının olduğu yer mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 07.03.2023 Tarihli ve 2022/184 Esas, 2023/64 Karar Sayılı Kararı

Davalının davaya cevap vermediği ve henüz dilekçeler aşamasında mahkemece re'sen yetkisizlik kararı verildiği, oysa davanın kesin yetki kuralına tabi olmadığı mahkemece re'sen yetkisizlik kararı verilemeyeceği, davalının yetki itirazında bulunmadığı dikkate alındığında Ankara Mahkemelerinin yetkili hale geldiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanun (4721 sayılı Kanun) uyarınca terekenin borca batık olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesi şöyledir:

“(1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir.

(2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

1. Mirasın hükmen reddinin tespiti hakkındaki davalarda yetki konusunda özel bir düzenleme bulunmadığından, yetkili mahkeme genel yetki kuralı gereği davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Bu yetki kuralı kesin olmadığından 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

2. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

3. Dosya kapsamından taraflar arasındaki uyuşmazlıkta kesin yetki durumu bulunmadığı ve davalı tarafça cevap dilekçesi ile birlikte yetki itirazında bulunulmadığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı Ankara 35. Asliye Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ankara 35. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6994, Karar No: 2023/27, Tarih: 09.01.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/6994 E.  ,  2023/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 17.02.2020 tarihli ve 2019/3202 Esas, 2020/491 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın, kamu davasına katılan sıfatı ile taraf olan ve hükmü temyize hak ve yetkisi bulunan katılan Kurum vekiline tebliğe çıkarıldığı ancak söz konusu tebliğ işleminin 7201 sayılı Tebligat Kanunu (7201 sayılı Kanun) hükümlerine uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Şöyle ki 7201 sayılı Kanun'un "Bilinen adreste tebligat" başlıklı 10 uncu maddesinin birinci ve fıkralarına göre;

"Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.

(Ek fıkra: 11/1/2011-6099/3 md.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

Mezkûr hüküm gereği yapılan inceleme neticesinde; katılan Kurum vekilinin dava dosyasında bilinen en son adresinin, "Elibeş Evler Mah. Mehmet Varinli Cad. No:119 Merkez/Amasya" olduğu, ancak katılan Kurum vekiline gerekçeli kararın tebliği yoluna gidilen adresin, "...Mahallesi ......., No: 21 ......,/Kayseri" olduğu belirlenmiştir.

Ayrıca, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun ek 1 inci maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesinde yer verilen; "Kamu kurum ve kuruluşları ile kamu iktisadi teşebbüslerinde asli ve sürekli olarak avukatlık görevinde çalışanların baro levhasına yazılmaları isteklerine bağlıdır." şeklindeki düzenleme dikkate alınarak ilgili vekilin baro levhasında kayıtlı olduğunun tespiti hâlinde 7201 sayılı Kanun'un Elektronik tebligat başlıklı 7/a maddesinin birinci fıkrasının (9) numaralı bendi gereği, katılan Kurum vekiline tebligatın elektronik yolla yapılmasının zorunlu olduğu gözetilerek inceleme konusu gerekçeli kararın bu şekilde tebliği yoluna gidilmesinde zorunluluk bulunduğu tespit edilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca, usûlüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin hükümler barındıran Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS), Türk hukuk sisteminin bir parçasıdır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) içtihadî değerlendirmeleri ile kapsamı belirlenen AİHS’in “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesi, bazı zımnî hakları da bünyesinde barındırır. Bu haklar arasında “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” ve “gerekçeli karar hakkı” yer alır. (Fahri Gökçen Taner, Ceza Muhakemesi Hukukunda Adil Yargılanma Hakkı Bağlamında Çelişme ve Silahların Eşitliği, 2. Baskı, ..., 2021, s.52)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre olağan kanun yolları, yargılama sürecinin bir parçasıdır. (Dallos/Macaristan, B. No: 29082/95, 01.03.2001) Bu nedenle AİHM, AİHS’in 6 ncı maddesi ile öngörülen adil yargılanma hakkının yargılamayı bir bütün olarak kapsadığını kabul eder. (... Kück/Almanya, B. No: 35968/97, 12.06.2003, §§ 46-47; Khamidov/Rusya, B. No: 72118/01, 15.11.2007, § 170)

Ayrıca AİHM, Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No. 12945/87, 16.12.1992 kararında, ilgilisinin gerekçeden haberdar edilmemesinin AİHS’in 6 ıncı maddesi kapsamında gerekçeli karar hakkının ihlâli olduğunu açıkça ifade etmiştir. Söz konusu karara göre; “Gerekçeli karar, dinlendiklerini taraflara göstermek ve böylece kendi taraflarındaki kararın daha istekle kabul edilmesine katkıda bulunmak amacına hizmet eder. ... Gerekçeli karar, bir başvuru sahibinin mevcut herhangi bir temyiz hakkını yararlı bir şekilde kullanmasını sağlamak için önemlidir.” Aynı kararda, gerekçeli kararın taraflara süresinde tebliğ edilmesi zorunluluğu da vurgulanmıştır. Aksi hâlde taraflar kanun yolu mercilerine başvuru konusunda hak kaybı yaşarlar ki bu durum sadece gerekçeli karar hakkının değil, AİHM tarafından, AİHS’in 6 ncı maddesi kapsamında bulundukları belirlenen “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” gibi hakların da ihlâli anlamına gelir.

Nitekim AİHM, gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi hususunda, gerekçeli karar hakkının yanı sıra özellikle mahkemeye erişim hakkı üzerinde durmuştur. AİHM, her ne kadar AİHS’in 6 ncı maddesi ile mahkemeye erişim hakkı açıkça düzenlenmemiş ise de söz konusu hakkın hukukun temel prensibi olduğunu, mahkemeye erişim hakkı bulunmaksızın adil, alenî bir yargılamadan söz edilemeyeceğini ve adil yargılanma hakkının içerdiği güvencelerden yararlanmanın olanaksız hâle geleceğini vurgular. (Golder/Birleşik Krallık, B. No: 4451/70, 21/2/1975, § 35) Mahkemeye erişim hakkı sadece ilk derece mahkemesine dava açma hakkını değil, kanun yollarına etkili bir şekilde başvurma hakkını da içerir. AİHM, mahkemeye etkili erişim hakkını hukukun üstünlüğü ilkesinin temel unsurlarından biri olarak kabul etmekte ve mahkemeye etkili erişim hakkının, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak isteyen kişilerin mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirdiğini ifade etmektedir. Bu sebeple hukukî belirsizliklerin ya da uygulamadaki belirsizliklerin tarafların mahkemeye erişimine zarar verdiği durumlarda bu hakkın ihlâl edildiğine karar verilmektedir. (Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23/1/2003, § 34) O hâlde davanın taraflarına gerekçeli kararın usûlüne uygun olarak bildirilmesi suretiyle tarafların, bu gerekçeye göre ayrıntılı itiraz/istinaf/temyiz nedenlerini bildirerek kanun yoluna etkili bir şekilde başvurma haklarının kamu gücüyle ihlâl edilmemesi, herkesin sahip olduğu adil yargılanma hakkına uygun davranılması zorunludur.

Keza Anayasa Mahkemesi de ..., B. No: 2014/15969, 21.06.2017, § 48; ..., B. No: 2018/33546, 28.01.2021 kararlarında gerekçeli kararın ilgilisine tebliğ edilmemesi nedeniyle mahkemeye etkili erişim hakkının ihlâl edildiğine hükmetmiştir.

Mevcut açıklamalar ışığında, inceleme konusu gerekçeli kararın adı geçen katılan Kurum vekiline (hâlen yetkili vekil olmaması durumunda, hâli hazırdaki yetkili vekile), yukarıda izah edilen şekilde usûlüne uygun tebliği yoluna gidilmesi, hükmü temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 09.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2273, Karar No: 2014/4675, Tarih: 11.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2273 E.  ,  2014/4675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davad9.09.2012 gün ve 2012/63-2012/220 sayılı kararı onayan Daire’nin 21.10.2013 gün ve 2013/1663-2013/18357 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, 06.09.2010 tarihli olağan genel kurul toplantısı ile davalı şirket yönetim kurulu üyeliğine seçim yapıldığını, bu üyelerin görev sürelerinin dolmadan bu kez 14.12.2011 tarihindeki olağan genel kurul toplantısı ile yerlerine yenilerinin seçildiğini, yine 20.06.2011 tarihinde şirket sermayesinin 200.000,00 TL'den 700.000,00 TL'ye çıkartılmasına ve bu sermaye artırımı kararının iptali için dava açılmasına rağmen 14.12.2011 de aynı yönde sermaye artırımı kararı alındığını, sermaye artırımı için gerekli koşulların bulunmadığı gibi sırf müvekkilinin şirketteki söz hakkını azaltmaya yönelik alınan kararın kanuna, ana sözleşmeye ve iyi niyet kurallarına aykırılık teşkil ettiğini ileri sürerek 14.12.2011 tarihli genel kurulda alınan yönetim kurulu seçimine ve sermaye artırımına ilişkin 3 ve 4 nolu kararların TTK'nın 381'nci maddesi uyarınca iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak gelir kaydedilmesine, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11947, Karar No: 2015/6083, Tarih: 05.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/11947 E.  ,  2015/6083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanık...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikil istismarı (3 kez) ve sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyetine

DÜŞÜNCE : Düzeltilerek onama

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilip re'sen de temyize tâbi hükümlerin sanıklar müdafileri ile katılan mağdurlar vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık... müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine; dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle 22.04.2015 Çarşamba saat 13.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık... müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık... müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delilere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdureler vekilinin, 5271 CMK'nın 234/2. maddesi uyarınca baro tarafından tayin edildiği, bu nedenle CMK Gereğince Görevlendirilen Müdafi ve Vekillere Yapılacak Ödemelere İlişkin Tarife uyarınca tespit edilecek vekillik ücretinin yargılama giderleri olarak sanıktan tahsil edilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdureler vekili ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasında yer alan her iki sanık hakkındaki yargılama giderlerine ilişkin kısımlara “905,00-TL” ibaresinden sonra gelmek üzere “mağdurlara atanan zorunlu vekil ücreti 578,00-TL’nin 1/2'si olan 289,00-TL olmak üzere toplam 1481,50-TL” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olup re'sen de temyize tâbi hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17799, Karar No: 2019/15361, Tarih: 08.10.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/17799 E.  ,  2019/15361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit ve kasten yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Kasten yaralama suçundan TCK'nın 86/3. maddesi uyarınca artırım uygulanması esnasında aynı Yasanın 86/3-a maddesi, her iki suç yönünden de takdiri indirim uygulanması esnasında aynı Yasanın 62. maddesi gösterilmeyerek CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktalarının tebliğnameye uygun olarak; kasten yaralama suçundan TCK'nın 86/3. maddesi uyarınca artırım uygulanan hüküm fıkrasına ''TCK'nın 86/3-a maddesi uyarınca'', her iki suç yönünden takdiri indirim uygulanan hüküm fıkrasına ''TCK'nın 62. maddesi uyarınca'' ibareleri eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükümlerin, bu bağlamda ONANMASINA, 08/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6848, Karar No: 2010/279, Tarih: 26.01.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/6848 E.  ,  2010/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacı karşı davalı iş sahibi ödediği iş bedelinin istirdadını, davalı karşı davacı yüklenici ise ödenmeyen bakiye iş bedelinin tahsilini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne, karşı davanın ise reddine dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı karşı davacı vekilinin tüm, davacı karşı davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında düzenlenen 02.08.2008 tarihli sözleşme ile davalı yüklenici, davacı iş sahibinin konutuna muhtelif dolap, tesisat ve benzeri işleri 2.500,00 TL götürü bedelle yaparak teslim etmeyi yüklenmiştir. Yapımı kararlaştırılan işlerin imal ve montajının gerçekleştirildiği ancak davalı iş sahibinin kendisine teslim olunan eseri mahkeme aracılığı ile tesbit yaptırdıktan sonra sökerek kaldırdığı ve dava dışı bir başka kişiye yeniden imal ve monte ettirdiği sabittir. Davacı, davasında BK’nın 360/I. maddesi uyarınca eserin reddi ile ödediği iş bedelinin istirdadını talep etmektedir. Gerçekten de yapılan şey iş sahibinin kullanamayacağı ve nısfet kaidesine göre kabule icbar edilemeyeceği derecede kusurlu ise BK’nın 360/I. maddesi gereğince iş sahibinin o şeyi kabulden imtina etmesi yani eserin reddi ile ödediği iş bedelinin geri verilmesini talep etmesi mümkündür. Somut uyuşmazlıkta da davacı belirtilen yasa hükmüne dayanmıştır. Nitekim davacı yanca yaptırılan ... 2. Sulh

Hukuk Mahkemesi’nin 2008/427 Değişik İş sayılı delil tespiti dosyasında alınan bilirkişi raporu kapsamında açıkça eserin mevcut şekli ile kabulü ve kullanılmasının mümkün olmadığı ifade edildiği gibi yargılama sırasında alınan raporda belirtilen ayıpların niteliği itibariyle de tespit raporu kapsamının teyit edildiği görülmektedir. O halde davanın belirtilen yasal nedenlerle kabulü ile ödendiği kanıtlanan 2.000,00 TL’nin imal ve davalı yanca davacıya teslim edilen tüm sözleşme konusu ürünlerin ayrıntısı ile yazılarak davalıya iadesi koşuluyla davalıdan tahsiline karar verilmesi yerine yazılı şekilde hatalı değerlendirme sonucu nefaset bedelinin tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bunun yanında davacı yanca davadan önce yaptırdığı delil tespiti, ihtar vb. için yaptığı masraflar da talep edilmiş olmakla bu masrafların yargılama giderleri kapsamında davanın red ve kabul oranlarına göre değerlendirilmesi gerekirken sadece mahkemede sarf edilen delil tespiti giderlerinin dikkate alınıp diğer giderlerin nazara alınmaması da hatalı olmuştur.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bendde açıklanan nedenlerle davalı karşı davacı vekilinin tüm, davacı karşı davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca hükmün temyiz eden davacı karşı davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 54,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-k.davacı Atilla Aşit-Tolga Mutfak ve Dekorasyon San.’dan alınmasına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalı ...’na geri verilmesine, 26.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.