muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7285, Karar No: 2024/3697, Tarih: 21.05.2024

B. Bölge Adliye Mahkemesi’nin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin 28.04.2022 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı-davalı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur. Davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında erkeğin ağır kusurlu olduğunu, kadının kesinlikle boşanmak istememektir beyanını ve vekilin duruşma sırasındaki beyanlarını davadan feragat olarak yorumladığını beyan ederek asıl davanın reddi karşı davanın kabulüne karar verilmesi talebi ile hükmün tamamı yönünden istinaf talebinde bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesi'nin 23.12.2022 tarihli, 2022/3041Esas ve 2022/3891 Karar sayılı kararında özetle; İlk Derece Mahkemesi tarafından asıl davanın kabulüne, karşı davanın feragat nedeniyle reddine karar verildiği, her ne kadar davalı kadın tarafından karşı dava açılmış ise de, karşı dava harcının yatırılmadığı, İlk Derece Mahkemesi tarafından karşı dava harcının yatırtılması için her hangi bir işlem yapılmadığı halde karşı davanın da görülerek feragat nedeniyle reddine karar verildiği, 492 sayılı Harçlar Kanun'un 30 uncu maddesine göre karşı davalıya harcı tamamlaması için süre verilmesi, harcın tamamlanması halinde deliller değerlendirilip hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi, harcın yatırılmaması halinde ise karşı davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinin gerektiği, bu nedenle İlk Derece Mahkemesinin kadına dava dilekçesi açıklattırılarak, davasının niteliğine göre, kadının boşanma isteği var ise boşanmaya yönelik karşı dava harçlarının alınması, boşanma isteği yok ise nispi harca tabi olan tazminat ve ziynet isteği yönünden eksik harçların tamamlatılması, buna yönelik işlemler yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği, bu nedenle davalı-karşı davacı kadının istinaf isteminin kabulü ile belirtilen eksikliklerin tamamlanarak bir karar verilmesi için kararın tümüyle kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi'ne gönderilmesi, istinaf başvurusunun kabul sebebine göre diğer istinaf itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi Son Kararında

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; asıl davanın şiddetli geçimsizlik nedeniyle açılmış boşanma davası olduğu, karşı davanın ise, 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesine dayalı maddî ve manevî tazminat ile ziynet eşyasının iadesi davası olduğu, yapılan yargılama sonucunda; davacı-karşı davalı erkek tarafından boşanma talepli dava açılmış ise de, boşanmaya karar verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenemeyecek derecede ortak hayatın çekilmez hale getirecek ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizliğin mevcut ve sabit olması gerektiği, dinlenen davacı-karşı davalı erkek tanıklarının sözlerinin bir kısmı sebep ve saiki açıklamayan, duyuma dayalı beyanlardan ibaret olup, bir kısım tanık beyanlarından anlaşıldığı üzere, davacı- karşı davalı erkeğin babasının davalı-karşı davalı kadını istememesinden dolayı davalı-karşı davacı kadının eşinin ailesine mesafeli davrandığı, davalı-karşı davalı kadınının eşinin bakıma muhtaç annesi ile ilgilenmediği, davacı- karşı davalı erkeğin babasının, davalı-karşı davacı kadını istememesi sebebi ile ''eşinin annesi ile ilgilenmeme'' hususunun davalı-karşı davacı kadına kusur olarak yüklenemeyeceği gibi davacı- karşı davalı erkeğin bu vakıaya dilekçeler aşamasında dayanmadığı, taraflar arasında en son davacı-karşı davalı kocanın davalı- karşı davacı kadına kredi çekmesi hususunda psikolojik baskı uyguladığı, davalı-karşı davacı kadının kredi çekmek istememesi üzerine davacı-karşı davalı kocanın, davalı-karşı davacı kadına ''ondan nefret ediyorum, bir araya gelmemiz imkansız'' şeklinde sözler söylemediği anlaşılmakta ise de, davalı-karşı davacı kadının, dilekçeler aşmasında ''kredi çekme konusunda psikolojik şiddet ve nefret ettiğini söyleme'' tarzında bir vakıaya dayanmadığı, dinlenen davalı-karşı davacı kadın tanıklarının sözlerinin bir kısmı sebep ve saiki açıklamayan, duyuma dayalı beyanlardan ibaret olup, bir kısım tanık beyanlarından anlaşılacağı, davacı-karşı davalı kocanın eşi ile kendi ailesi arasında denge kurumadığı, davacı-karşı davalı kocanın kendi ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı, aile içi tartışmaların kavgaya dönüşmesini engelleyemediğinin anlaşıldığı, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabit olup, olayların bu aşamaya gelmesinde, eşi ile kendi ailesi arasında denge kuramayan ve ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kalan davacı-karşı davalı erkeğin boşanmaya yol açan olaylarda tam kusurlu olduğu, davalı-karşı davacı kadına atfı kabil kusurun ispatlanamaması sebebiyle hiç kimsenin kendi kusuruna dayanarak hak elde edemeyeceği ilkesi de dikkate alınarak asıl davanın reddine karar verilmesi gerektiği, davalı-karşı davacı kadının, boşanma isteği olmadığına göre, cevap dilekçesi ile karşı dava açmış olmadığı, boşanma davası içinde talep edilen boşanmaya bağlı onun fer'îsi niteliğindeki

müdahalesine sessiz kalan davacı-karşı davalı erkeğin boşanmaya yol açan olaylarda tam kusurlu olduğu, davalı-karşı davacı kadına atfı kabil kusurun ispatlanamaması sebebiyle hiç kimsenin kendi kusuruna dayanarak hak elde edemeyeceği ilkesi de dikkate alınarak asıl davanın reddine karar verilmesi gerektiği, davalı-karşı davacı kadının, boşanma isteği olmadığına göre, cevap dilekçesi ile karşı dava açmış olmadığı, boşanma davası içinde talep edilen boşanmaya bağlı onun fer'îsi niteliğindeki talepler ise harca tabi bulunmadığı, mahkemenin verdiği ara kararı üzerine harç yatırılmış olması da cevap dilekçesindeki talepleri karşı dava haline getirmeyeceği boşanma davasının reddine karar verildiğine göre, asıl talebin kabulüne bağlı olan fer'î nitelikteki bu taleplerin konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği, ortada davalı tarafından açılmış bir karşı boşanma davası mevcut olmadığından fer'î nitelikteki tazminat ve nafaka isteklerine bağlı olarak taraf yararına yararına vekâlet ücreti taktiri yoluna da gidilemeyeceği 4721 sayılı Kanun'un 169 uncu maddesi gereğince tarafların tespit olunan ekonomik ve sosyal durumları, paranın satın alma gücü ve hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak davalı-karşı davacı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle; asıl davanın reddine, ortak çocukların her biri yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakasına, karşı davada, davalı-karşı davacı kadının, boşanmaya bağlı fer'î nitelikteki maddî ve manevî tazminat ile yoksulluk nafakası talepleri hakkında karar verilmesine yer olmadığına, kadın yararına aylık 750,00 TL tedbir nafakasına, davalı-karşı davacı kadının ziynet eşyasına ilişkin davasının iş bu davadan tefrikine karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi'nin ilk kararının usul yönünden kaldırıldığı İlk Derece Mahkemesi'nin önceki kararından vazgeçmesini gerektirecek bir husus, yeni bir delil olmadığı halde bu defa boşanma davasının reddine karar vermesinin çelişki oluşturduğu, İlk Derece Mahkemesi'nin yaptığı yanlış kesinleştirme nedeniyle erkeğin yeniden evlendiği, kadının erkeği affettiğini beyan ederek hükmün tamamı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf başvuru dilekçesini tekrar ederek hükmün tamamı yönünden temyiz talebinde bulunarak kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkek tarafından açılan boşanma davasının kabulünün gerekip gerekmediği ve af iddiasının sübut bulup bulmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un, 4 üncü, 166 ncı, 169 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-karşı davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-karşı davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut olayda İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizliğin mevcut ve sabit olduğu, olayların bu aşamaya gelmesinde, eşi ile kendi ailesi arasında denge kuramayan ve ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kalan erkeğin boşanmaya yol açan olaylarda tam kusurlu olduğu, kadına atfı kabil bir kusurun varlığının ispatlanamadığı ve hiç kimsenin kendi kusuruna dayanarak hak elde edemeyeceği ilkesi de dikkate alınarak erkeğin boşanma davasının reddine karar verilmiş ise de dosyanın yapılan incelemesinde kadın vekilinin 07.02.2021 tarihli dilekçesindeki beyanları, yine vekilin 05.03.2021 tarihli duruşmadaki "Müvekkilim kesinlikle boşanmak istememektedir, müvekkilim çocuklarının babasız büyümesini istememektedir, evlilik birlikteliğini bitmesini gerektirecek bir sebep yoktur." şeklindeki beyanı ve kadının 30.11.2021 tarihli duruşmadaki " Bizim ayrılmamız için bir sebep yoktur, ben eşimi seviyorum, boşanmak istemiyorum. Ben eşimin ailesinin ağzına bakmasını istemiyorum, davanın reddine karar verilmesini talep ederim. Sulh olma durumum vardır." şeklindeki beyanlarının af niteliğinde olduğu, kadın tarafından bu tarihe kadar olan erkeğin kusurlarının affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerektiği, bu nedenle erkeğe kusur yüklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle iken her iki tarafın da kusursuz olup evlilik birliğinin temelinden sarsılma durumu ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, erkeğin davasının boşanmaya yol açan olaylarda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiş olması doğru olmayıp bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, sonucu itibarıyla doğru bulunan İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanması, 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin dördüncü fıkrası hükmü gereğidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple

1.Davacı-karşı davalı erkek vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin yukarıda (2.) paragrafta açıklandığı şekilde değiştirilmek suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,

1.Davacı-karşı davalı erkek vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin yukarıda (2.) paragrafta açıklandığı şekilde değiştirilmek suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,21.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25466, Karar No: 2025/1806, Tarih: 06.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/25466 E.  ,  2025/1806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2014/3440 E., 2018/2113 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararları

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Boyabat Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan beraatine dair hükmün istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Özetle mağdurların ve tanık ...'nün ilk anlatımlarının birbirine uyumlu olduğuna, mağdurlar çevre baskısı altında ifadelerini değiştirdiklerinden mağdurların ilk ifadelerine itibar edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı hukuka kesin aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, gerçekleştirilen yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre kararlarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Boyabat Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2649, Karar No: 2024/4823, Tarih: 11.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/2649 E.  ,  2024/4823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava konusu 103 ada 1 parsel sayılı taşınmazın dava dilekçesinde belirttiği kısmına ilişkin tespitin iptali ile adına tescili isteminde bulunmuştur.

Davalı taraf davanın reddini savunmuştur.

İlk olarak İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen karar, davalı Hazine ve Orman İdaresi vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesi'nin 22.04.2015 tarihli kararı ile eksik araştırma sebebi ile bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak devam eden yargılama neticesinde, davaya konu edilen alanda 1984, 2002 ve 2011 yıllarında herhangi bir tarımsal faaliyet yapılmadığı hava ve uydu fotoğraflarından tespit edildiği, davaya konu edilen taşınmazda imar ve ihya çalışmalarının kadastro tespiti tarihi olan 2007 yılından sonra, 2011 yılından da daha sonrasında başladığı ve imar ve ihya çalışmalarının halen de devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine, davaya konu Diyarbakır ili Hani ilçesi ..., Köyü 103 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş olup; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Kadastro sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan, 103 ada 1 parsel sayılı 443.962,44 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altındaki, yerlerden olması nedeniyle ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Kadastro sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan, 103 ada 1 parsel sayılı 443.962,44 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altındaki, yerlerden olması nedeniyle ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Davacının temyiz isteminin reddi ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2156, Karar No: 2007/2906, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2156 E.  ,  2007/2906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 20.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.