muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12988, Karar No: 2020/7055, Tarih: 03.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/12988 E.  ,  2020/7055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde ;

Gerekçeli karar başlığında “2008'” şeklinde eksik gösterilen suç tarihinin, suça konu en son düzenlenen fatura tarihi olan “30/09/2008” olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08.11.2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında suça konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki bu yönde bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Suça konu faturaları kullanan ... İnş. Tur. San. Tic. Ltd. Şirketi hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

2)Aynı mükellef hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

1)Suça konu faturaları kullanan ... İnş. Tur. San. Tic. Ltd. Şirketi hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

2)Aynı mükellef hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3) Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

4) Kabule göre de;

a)TCK’nin 43.maddesi uygulamasında cezanın en az 1/4 oranında artırılması gerektiği gözetilmeden 1/6 oranında artırım yapmak suretiyle eksik ceza tayini,

b)En son düzenlenen fatura tarihi olan 23.02.2009 suç tarihinin gerekçeli karar başlığında “2009” şeklinde eksik gösterilmesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 03.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14464, Karar No: 2011/2347, Tarih: 22.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/14464 E.  ,  2011/2347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı dava dilekçesinde, nüfus kaydında "..." olan adının "..." olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkeme kararı ... tarafından temyiz edilmiş olup, temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt tarihi dosya gönderme formunda 25.11.2010 olarak yazılmış ise de, temyiz dilekçesi üzerinde kayıt numarasının yazıldığı ancak kayıt tarihinin yazılı olmadığı görülmüştür. Mahkemece temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt tarihinin belgelendirilerek bildirilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9389, Karar No: 2015/6814, Tarih: 23.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9389 E.  ,  2015/6814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2012

NUMARASI : 2009/455-2012/291

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 26.06.2014 gün ve 2304 Esas, 4915 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Uyuşmazlık, davacı yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeni ile davalı arsa sahibinin davacıya verdiği vekaletten onu azletmesi nedeni ile meydana geldiği ileri sürülen kâr mahrumiyetinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporları ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeni ile davacı yüklenicinin davalı arsa sahibi tarafından kendisinin azledildiği tarihe kadar çalışmalarda bulunduğu, emek ve mesai harcayarak ruhsat alınması hususunda davalı yararına çalışmalar yaptığı, bu çalışma ve masrafların davalı arsa sahibince karşılanması gerektiğinden bahisle davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemiz'in 26.06.2014 tarih, 2304 esas ve 4915 karar sayılı ilam ile bozulmuştur.

Bu kez, taraf vekilleri karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20'er TL harç ve takdiren 248,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 23.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2409, Karar No: 2020/320, Tarih: 09.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2409 E.  ,  2020/320 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL (Kapatılan) 80. Asliye Ceza Mahkemesi (İstanbul(Kapatılan) 27. Sulh Ceza Mahkemesi)

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamından, yokluğunda verilen hükmün, hüküm ve tebliğ tarihinde hükümlü/tutuklu olmadığı tespit edilen sanığın kovuşturma aşamasında TK'nın 21. maddesine göre "muhatabın adresten ayrıldığı" belirtilerek tebligat yapılan mernis adresine, TK'nın 21. maddesine göre 19/08/2014 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 12/03/2014 tarihli celsede bildirdiği ve daha önce tebligat yapılmayan "Eski Gelibolu Caddesi Şamcı Apartmanı Keşan /Edirne" adresinin "mahalle adı, apartman ve daire numaralarını" içermediğinden tebliğe elverişli olmadığı; yine sanığın 28/02/2014 tarihinde, yakalama emrinin infazı sırasında beyan ettiği "Yeni Mescit Mahallesi Atarabacılar .../Edirne" adresine TK'nın 21. maddesi uyarınca 21/10/2014 tarihinde yapılan tebligatın, bu adrese daha önce tebligat yapılmaması ve mernise kayıtlı adres olmaması nedenleri ile usulüne uygun olmadığı; ancak kovuşturma aşamasında 12/07/2011 tarihinde sanığın "bizzat kendisine" tebligat yapıldığı tespit edilen "Yeni Mescit Mahallesi .../Edirne" adresine tebligat çıkarılmadığı anlaşılmakla, hükmün, kovuşturma aşamasında sanığın, "bizzat kendisine" tebligat yapılan "Yeni Mescit Mahallesi .../Edirne" adresi yerine, aşamalarda "adres bildirmeden ayrıldığı" anlaşılan mernis adresine TK'nın 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi, Tebligat Kanununa aykırı olduğundan, sanığın temyiz talebinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1)Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/1, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 34/1 ve 230/1-c maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin açık olarak belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, Anayasa ve 5271 sayılı Kanun'un amir hükümlerine aykırı şekilde gerekçe açıkça belirtilmeden hüküm kurulması,

2)Sanık hakkında, bu eylemi nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandığı, dolayısı ile hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kurumunun uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu suçu başka bir davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra, işlemiş ise 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde; aksi halde 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

3)Dosya kapsamından, sanık hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı kapsamında, yetkili ve görevli Edirne Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce, ceza infaz kurumundan tahliye edilen sanığın, soruşturma aşamasında bildirdiği ve kovuşturma aşamasında, 12/07/2011 tarihinde "bizzat kendisine" tebligat yapılan, ayrıca 27/03/2013 tarihinde tahliye olduğu Edirne Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna bildirdiği tespit edilen "Yeni Mescit Mahallesi .../Edirne" adresi yerine, adres kayıt sistemine kayıtlı olup, aşamalarda "adres bırakmadan ayrıldığından" TK'nın 21/2. maddesi uyarınca tebligat yapıldığı anlaşılan "Yukarı Zaferiye Mah. Şifa .../Edirne" adresine "bireysel görüşme ve grup (samba) görüşmelerinin tarih ve saatlerinin" bildirildiği 11/04/2013 tarihli ihtarlı tebliğ-tebellüğ belgesinin, 24/04/2013 tarihinde "muhataba adreste rastlanılmadığından" TK'nın 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edildiği, sanığın söz konusu belgede bildirilen 15/05/2013 tarihli bireysel görüşmeye mazeret bildirmeksizin katılmaması üzerine düzenlenen 20/05/2013 tarihli uyarı yazısının, yine aynı adrese "muhatabın adresten ayrıldığı" belirtilerek TK'nın 21/2. maddesi uyarınca 24/05/2013 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın, uyarı yazısının tebliğine rağmen 30/05/2013 tarihli grup(samba) görüşmesine mazeret bildirmeden başvurmaması, denetim planının ikinci kez ihlali olarak kabul edilerek, tedavi ve denetimli serbestlik dosyasının infaz edilmeden 31/05/2013 tarihinde kapatıldığı anlaşılmakla, somut olayda, "bireysel görüşme ve grup(samba) görüşmelerinin tarih ve saatlerinin" bildirildiği 11/04/2013 tarihli ihtarlı tebliğ-tebellüğ belgesinin ve ardından düzenlenen 20/05/2013 tarihli uyarı yazısının, sanığın kovuşturma aşamasında 'bizzat kendisine' tebligat yapılan "Yeni Mescit Mahallesi .../Edirne" adresine usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemesi nedeniyle, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin ihlalinden bahsedilemeyeceğinden, mahkemesince "tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin aynen infazına" karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

4)Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının, hükümden sonra Resmi Gazetenin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13523, Karar No: 2011/7348, Tarih: 02.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/13523 E.  ,  2011/7348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davalı şirket, davacı ...’ün keşideci diğer davacının kefili bulunduğu 28.12.2005 tanzim, 14.07.2006 vadeli nakden düzenlenen 26.250,00TL'lik bonoya istinaden davacılar hakkında 28.08.2006 tarihinde icra takibi yapmıştır.

Davacılar vekili, takibe konu bononun davalı şirketin ortağı ve Yönetim Kurulu üyesi olan müvekkili ...’ün davalı şirkete sermaye artımı için verilen teminat bonosu olduğunu, diğer davacının ...’ün babası olup şirket ile ilgisi olmadığını vade ve tanzim tarihi boş olarak bırakılan bononun yönetim kurulu kararı olmaksızın doldurularak takibe konulduğunu belirterek bono ile borçlu olunmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların aynı iddia ile icra mahkemesinde de dava açtıklarını, açılan bu davanın redle sonuçlandığını, teminat iddiasının yazılı belge ile kanıtlanması gerektiğini, davacının şirkete olan taahhüdünü yerine getirmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucu sermaye artırımının şirket ortaklarının paylarına düşen sermaye taahhütlerinin bono ile ödenmesine karar verildiği süre belirlenmediği, taahhüt edilen sermayenin ¼’nün takip tarihi itibari ile muaccel olduğundan davanın kısmen kabulü ile davacının 19.687,50 YTL borçlu olmadığının tespitine, fazla istemin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıların bononun vade kısmının anlaşmaya aykırı olarak doldurulduğu iddiasını yazılı olarak kanıtlayamadığından ve bonoyu vermekle vadeyi bildiği ve sermaye artırımını taahhüt borcunun muaccel olduğu, teminat olarak verildiği iddiasına itibar edilemeyeceği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3550, Karar No: 2008/6501, Tarih: 02.06.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/3550 E.  ,  2008/6501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Bilirkişi rapor ve ek raporunda dava konusu taşınmazın oto yıkama yeri olarak kullanıldığı, tamamının üstünün ... çatı ile kapatıldığı, içinde 7 m2 ve 30 m2'lik bürolar ile WC olduğu, zeminde 4.00 m x 0.60 m ölçülerinde derinliği 1.00 metre olan üzeri ızgara kapaklı dinlendirme havuzu, 3.60 m x 0.25 m ölçülerinde derinliği 0.25 metre olan üzeri ızgara kapaklı kanal bulunduğu belirlenmiş olup bu tesislerin davalının 15.1.2007 günlü dilekçesinde açıkladığı tesisler ile aynı olduğu ve bunların kamulaştırma kapsamında kaldığı anlaşıldığı takdirde bu tesislerin değerinin de tespit edilen kamulaştırma bedeline ilave edilmesi gerekirken "zemin üstü kanal ve kanal arıtma tesisi için davalının ayrıca kamulaştırmasız el atmaya dayanarak dava açmakta muhtariyetine" karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 2.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21110, Karar No: 2018/6004, Tarih: 17.05.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/21110 E.  ,  2018/6004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 5.100,00 TL'lik 25/11/2010 tarihli hayvan satışı alacağına istinaden icra takibi başlattığını, davalı-borçlu tarafından kötü niyetli olarak süresinde icra takibine itiraz edildiğini, ... İcra Müdürlüğünün 2014/117 Esas sayılı dosyasına yaptığı itirazın iptaline, takibin kaldığı yerden devamına, % 20'den az olmamak üzeri icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacıya borcu bulunmadığını, icra dosyasına konulan alacağın miktar itibariyle senetle ispat kuralına tabi olduğunu, tanık dinlenmesine muvafakatının olmadığını, bu nedenle açılan davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davacının alacağı ile ilgili olarak elinde delil olarak herhangi bir belge veya senet olmadığı oysa ki davacının talep ettiği alacak miktarının senetle ispat sınırında olduğu ve tanıkla ispat edilemeyeceği, davalının da dava konusu tutar yönünden tanık dinlenmesine muvafakatinin olmadığının anlaşıldığı; bunun üzerine davacının dava dilekçesinde yemin deliline de başvurduğu görüldüğünden davalıya yemin verdirilmiş ve davalı 05/10/2015 tarihli celsede davacı tarafla herhangi bir borç ilişkisi ve borcu olmadığına ilişkin yemin etmiştir. Neticeten, davacının talep ettiği alacak miktarı yönünden senetle ispat kuralana tabi olmasına rağmen elinde herhangi bir senet veya belge bulunmadığının anlaşıldığı ve davalının borçlu olmadığına ilişkin yemin etmesi karşısında, davacının ispat edemediği davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık hayvan satışından kaynaklanmakta olup, davacı davalıya inek sattığını ve karşılığında teamül gereği senet alınmadığını, bu hususu dinletilecek tanık beyanları ile ispat edeceğini ileri sürerek, bakiye kalan 5.100,00 TL’nin davalıdan tahsili amacıyla eldeki davayı açmıştır. Davalı, akdi ilişkiyi inkar ederek davacıya borcu olmadığı savunmasında bulunmuştur. HMK. 203/b. maddesinde senetle ispat kuralının istisnaları arasında “İşin niteliğine ve tarafların durumlarına göre, senede bağlanmaması teamül olarak yerleşmiş bulunan hukuki işlemler” belirtilmiştir. Davacı, dava dilekçesi ile birlikte bildirdiği deliller arasında yeminle beraber tanık deliline de dayanmış ve tanık dinlenmesi talebinde bulunmuştur. Yukarıda belirtilen istisnai kanun hükmü mahkemece nazara alınarak işlemin niteliği itibariyle yörede yapılan hayvan satışlarının senede bağlanıp bağlanmaması hususunda Ticaret Odası başkanlığı, İl/ilçe Tarım Müdürlüğü, Belediye Başkanlığı gibi ilgili resmi makamlara yazı yazılarak gelecek cevabı yazılara göre bu hususta bir teamül oluşup oluşmadığı hususunda bir değerlendirme yapılarak davacıya tanıklarını bildirmesi için ve somutlaştırma ilkesi uyarınca tanık listesi sunması için de süre verilmediği gibi doğrudan yemin delili üzerinden davalıya yemini icra ettirerek hüküm kurulması da hatalıdır.

Kabule göre de öninceleme duruşmasında davacının yemin deliline dayanması nedeniyle mahkemece davalıya yemin verdirilmiş ise de HMK. 225 ve devamı maddelerinde düzenlenen yemin delili hususunda usule riayet edilmeksizin yeminin icra edilmesi de usule aykırıdır. Bu yönüyle yeminin usule uygun verdirilmemesi hususu da eleştiri sebebi yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 17/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/817, Karar No: 2011/2451, Tarih: 29.03.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/817 E.  ,  2011/2451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...’nın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Sakarya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.06.2010 gün ve 2009/344 Esas, 2010/141 Karar sayılı hüküm re'sen temyiz incelemesine tabi olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 53/5. maddesi uyarınca hükmolunan hak yoksunluğu süresinin hapis cezasının yarısından az olamayacağının gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 7 ve 23. maddeleri gereği usulüne uygun teşekkül etmeyen İhtisas Kurulunun mağdurun ruh sağlığının bozulduğuna dair raporuna dayanılarak karar verilmesi,

Kanuna aykırı, re'sen temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.