muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1735, Karar No: 2022/7291, Tarih: 15.06.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/1735 E.  ,  2022/7291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki 3. Kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Davacı üçüncü kişi vekili dava dilekçesinde, 16-17.11.2017 tarihlerinde haczedilen bir kısım makinelerin finansal kiralama sözleşmesi ile kiralandığını, diğer bir makinenin ve kalıpların dava dışı üçüncü kişi ... Tasarım İnş. ve ... Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti.’den kiralandığını, yine kasada haczedilen 8.000 USD’nin de dava dışı üçüncü kişi ...’ya ait olduğunu, emaneten kasada durduğunu ileri sürerek istihkak iddiasının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili cevap dilekçesinde, finansal kiralama nedeni ile kiracılık sıfatına dayanılarak istihkak iddiasında bulunulamayacağını, dava dışı ... Tasarım Ltd. Şti. yönünden de kiracılık sıfatına dayanılarak istihkak iddiasında bulunulamaycağını, yine haczedilen para yönünden de ...’nın dava açması gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, takip borçlusunun iflas ettiği ve iflas kararının kesinleştiği, istihkak davasında geçerli haczin bulunmasının dava şartı olduğu, İİK’nun 193/2. maddesi gereğince iflas kararının kesinleşmesi ile takiplerin düştüğü gerekçesi ile konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, davacı üçüncü kişi tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf talebinin HMK’nun 353/1-b(1) maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. maddesine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nin 96/1. maddesinde, üçüncü kişinin haczedilen mal ve hak üzerinde mülkiyet veya rehin hakkına dayanarak istihkak davası açabileceği öngörülmüştür. Gerek doktrinde ve gerekse Yargıtay uygulamasında “mülkiyet ve rehin hakları” sözcüklerinin sınırlandırıcı anlam taşımadığı, ayrıca sınırlı ayni haklara, tapuya şerh verilmiş kişisel haklara, hapis hakkına, mülkiyeti muhafaza sözleşmesine, intifa hakkına dayanarak da istihkak davası açılabileceği kabul edilmektedir.

İİK'nin 96/1. maddesinde, üçüncü kişinin haczedilen mal ve hak üzerinde mülkiyet veya rehin hakkına dayanarak istihkak davası açabileceği öngörülmüştür. Gerek doktrinde ve gerekse Yargıtay uygulamasında “mülkiyet ve rehin hakları” sözcüklerinin sınırlandırıcı anlam taşımadığı, ayrıca sınırlı ayni haklara, tapuya şerh verilmiş kişisel haklara, hapis hakkına, mülkiyeti muhafaza sözleşmesine, intifa hakkına dayanarak da istihkak davası açılabileceği kabul edilmektedir.

Ancak somut olayda, davacı yukarıda yazılı haklara değil, haczedilen mahcuzlar yönünden kiracılık sıfatına, haczedilen para yönünden ise ödünç sözleşmesine dayanmıştır. Kural olarak kiracının ve ödünç alanın istihkak davası açma hakkı yoktur. Diğer bir deyişle borç ilişkisinden kaynaklanan şahsi haklar sözleşmenin tarafı olmayan kişilere karşı ileri sürülemez. Bu durumda, davacı üçüncü kişinin davacı sıfatı (aktif husumet ehliyeti) olmadığından davanın usulden reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de alacaklı lehine nispi vekalet ücreti verilmesi yerinde olmayıp, davanın usulden reddi halinde maktu vekalet ücretine hükmedilmelidir.

SONUÇ : Davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz isteminin kısmen kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 22.12.2021 tarih ve 2021/1454 E. - 2021/2012 K. sayılı kararının (KALDIRILMASINA), ... 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 15.06.2021 tarih ve 2019/553 E. - 2021/329 K. sayılı kararının (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 15/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7456, Karar No: 2015/345, Tarih: 20.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/7456 E.  ,  2015/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (3 kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (3 kez), sağlık için tehlikeli madde temin etme

HÜKÜM : Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (2 kez), çocuğun basit cinsel istismarı (1 kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (3 kez), sağlık için tehlikeli madde temin etme suçundan (3 kez) mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sağlık için tehlikeli madde temin etme ve mağdure....yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında mağdureler .... yönelik beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen hükümlerin incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,

Ancak;

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21534, Karar No: 2014/20943, Tarih: 16.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/21534 E.  ,  2014/20943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/241977

MAHKEMESİ : Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/1025 (E) ve 2013/307 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın olay tarihinde, Antalya otogarında otobüsten indikten sonra otobüsten valizini aldığı esnada kol çantasına bir şahsın çarptığını farkettiği, çantasını kontrol ettiğinde de içerisinde bulunan cep telefonunun çalındığını anladığı, Turkcell İletişim Hizmetlerinden alınan HTS raporuna göre, telefonun olay günü (10/09/2005) saat 21:50'e kadar katılana ait GSM hattı ile kullanılırken, ertesi gün (11/09/2005) saat 08:14'ten itibaren sanığın B.. A.. adına sahte olarak düzenlediği ehliyet ile aldığı 05..nolu GSM hattı ile kullanılmaya başlandığı, 18/09/2005 tarihine kadar kullanımın devam ettiği, sanığın alınan savunmalarında ..nolu GSM hattının alındığı esnada fotokopisinin verildiği B..A.. adına düzenlenmiş olan ehliyeti, aranmakta olması nedeniyle sahte olarak kendisinin düzenlettirdiğini ve ehliyet üzerinde bulunan fotoğrafın kendisine ait olduğunu belirttiği, her ne kadar soruşturma aşamasında adı geçen GSM hattını kullanmadığını beyan etmiş ise de duruşmada alınan savunmasında hattı kullanmış olabileceğini belirtmesi karşısında; sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediği bu nedenle sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken Turkcell İletişim Hizmetlerinden alınan HTS raporundaki tarih formatının ay/gün/yıl olarak düzenlendiği gözetilmeden "yaklaşık 1 aylık süre sonrasında sanığın sahte belgelerle almış olduğu GSM hattında kullanılmış olması" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1022, Karar No: 2017/2027, Tarih: 08.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/1022 E.  ,  2017/2027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yeniden yapılacak yargılamada CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19927, Karar No: 2011/1557, Tarih: 01.02.2011

**2. Hukuk Dairesi         2009/19927 E.  ,  2011/1557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Edremit 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :3.2.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün kusur, velayet, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 1.2.2011 günü temyiz eden U.Eski ile vekili Av. E. Y.geldiler. Karşı taraf davacı H. E.ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle eşini sevmediğini söyleyen ve hakaret eden davacı kadının da boşanmaya neden olan olaylarda kocaya göre az da olsa kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 825.00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.01.02.2011(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/1880, Karar No: 2015/5159, Tarih: 26.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1880 E.  ,  2015/5159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama ve trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçlarından sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/1, 22/3 ve 179/2 maddeleri gereğince 8 ay ve 6 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, hapis cezalarının aynı Kanun'un 50/1-f maddesi gereğince 8 ay ve 6 ay gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına çevrilmesine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinin. 28/11/2008 tarihli ve 2007/249 esas, 2008/775 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 44/1. maddesinde yer alan "(1) İşlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır." şeklindeki hüküm dikkate alındığında, sanık hakkında yerleşik Yargıtay içtihatları da dikkate alınarak sadece taksirle yaralama suçundan hüküm kurulması gerekirken, aleyhine sonuç doğuracak şekilde trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçu açısından da ayrıca hüküm kurulmasında,

2-Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanığın rızası olup olmadığı sorulmaksızın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1 -f maddesi gereğince kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına çevrilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu....Genel Müdürlüğü'nün 13.01.2015 gün ve 94660652-105-34-11249-2014/1018/2406 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2015 gün ve 2015/23529 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde sevk ve idaresindeki .... plaka sayılı kamyonet ile ... Mahallesi... Sokak No:7/2 önüne geldiğinde, cadde üzerinde ekip otosundaki polis memurları ile konuşan mağdur ...'a çarptığı ve akabinde durmayarak kaçmaya başladığı, görevli memurlarca yapılan kovalamaca sonucu yakalandığında, suçta kullanılan aracın çalıntı olup, araç içerisinde 1 adet ruhsatız tabancanın ele geçirildiği, sanık hakkında TCK'nın 89/1, 22/3, 179/2 maddeleri gereğince cezalandırılması için kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucu mahkemece sanık hakkında TCK'nın 89/1, 22/3 maddeleri gereğince 8 ay hapis cezası verilip, sanığın gönüllü olması koşulu ile TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince kamuya yararlı işte çalışma cezasına çevrildiği, yine TCK'nın 179/2 maddesi gereğince 6 ay hapis cezası verilip, sanığın gönüllü olması koşulu ile TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince kamuya yararlı işte çalışma cezasına çevrildiği, kararın 26/04/2010 tarihinde kesinleştiği, sanığa tebliğat kanunu 35. maddeye göre kamuya yararlı işte çalışmaya gelmesi için tebligat yapıldığı, sanığın süresinde gelip müracaat etmemesi üzerine, dosya bila infaz mahkemesine iade edildiği, mahkemesince dosya ele alınıp, sanığın neden tedbire uymadığının tespiti için mahal mahkemesine talimat yazıldığı, sanık hakkında yakalama kararı düzenlendiği ve 20/10/2014 günlü celsede, sanık hakkındaki 28/11/2008 tarihli karar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilmesi için ara karar verildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre, sanığın sevk ve idaresindeki araç ile seyir halinde iken, yolun kenarındaki mağdura çarptıktan sonra, aracın çalıntı olması ve araç içerisinde ruhsatsız silah bulunması nedeniyle kaçmaya başladığı, dolayısıyla sanığın taksirle yaralama suçunu işledikten sonra yakalanmamak için aracı sokaklarda kişilerin hayat ve mal varlığını tehlikeye düşürecek şekilde tehlikeli kullandığının anlaşılması karşısında, mahkemesince sanık hakkında iki suçun oluştuğunun kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, ancak; taksirle yaralama suçu işlenirken bilinçli taksirle hareket edilmediğinin anlaşılmasına göre, sanık hakkında hükmedilen cezada TCK'nın 22/3 maddesi gereğince artırım yapılamayacağı anlaşılmakla, öncelikle dosyanın.... Genel Müdürlüğüne gönderilerek, sanık hakkında TCK'nın 22/3 maddesinin uygulanmaması gerektiği konusunda Kanun Yararına Bozma yoluna gidilip gidilmeyeceği hususunda görüş bildirilmesinin istenmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2804, Karar No: 2019/10282, Tarih: 13.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/2804 E.  ,  2019/10282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın cezasında silah vasfındaki döner bıçağı nedeniyle arttırım yapılırken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesi yerine, 86/3-a olarak hatalı gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görüldüğünden ve yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.