muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4861, Karar No: 2024/1248, Tarih: 20.02.2024

.03.2016 tarihli genel kurul toplantısına kadar davalı şirketin yönetim kurulu üyesi olduğu, davacının yönetim kurulu üyesi olduğu dönemde, 28.12.2010 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında şirketin 1.150.000,00 TL olan sermayesinin 3.450.000,00 TL'ye arttırıldığı, arttırılan 2.300.000,00 TL sermayenin 1.150.000,00 TL'sinin dağıtılmayan geçmiş yıllar karından karşılandığı, kalan 1.150.000,00 TL'sinin ise ortaklarca nakit ödendiği, yine şirketin 30.01.2013 tarihli olağan genel kurul toplantısında 3.450.000,00 TL olan şirket sermayesinin 5.750.000,00 TL'ye arttırıldığı, şirketin 2010- 2015 yılları arasında da kar dağıtımı yapmadığı, davacının daha önceki şirket genel kurul toplantılarında şirket sermayesinin arttırılmasına ve kar dağıtımı yapılmamasına ilişkin kararlara karşı muhalif kalmadığı ve dava açılmaması nedeniyle bu yöndeki kararların kesinleştiği, bilirkişi raporunda da acil olmasa da sermaye arttırımının gerekli olduğu belirtilmiş olup, davalı şirketin yatırım amaçlı olarak şirketin sermaye arttırımına gitmesinin ve yabancı kaynaklara finansman ihtiyacını azaltmak için kar dağıtmamasının kanuna, ana sözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olmadığı, davacı yanca, yönetim kurulu üyesi olduğu önceki genel kurul toplantılarında alınan sermaye arttırımı ve kar dağıtımı yapılmaması kararlarına muhalefet edilmeyip, dava konusu genel kurul toplantısında alınan sermaye arttırım kararının iptalinin talep edilmesi iyiniyet kurallarına aykırı olduğundan ve sermaye arttırımına ilişkin kararın ticaret siciline 14.06.2016 tarihinde tescil edilmesi ve 1.500.00,00 TL'lik kısım dışındaki arttırılan sermayenin de ödendiği de gözetilerek gündemin (5) ve (8) ... maddelerinin iptali taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı, gündemin 10 numaralı maddesi ile alınan ve bir kısım şirket ortaklarına aylık ücret ödenmesine ilişkin karar yönünden ise, toplantıya katılan davacı temsilcisinin usulüne uygun olarak muhalefet şerhi koymadığı, böylelikle 6102 sayılı Kanun'un 446 ncı maddesinde belirtilen koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne, davaya konu genel kurulda alınan (4) numaralı kararın yok hükmünde olduğunun tespitine, genel kurulda alınan (5), (8) ve (10) numaralı kararlara ilişkin açılan davanın reddine, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmadığından davacının kâr payı alacağının tahsiline ilişkin talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının davaya konu genel kurulda alınan (4) numaralı karara karşı usulüne uygun olarak muhalefet şerhi koymadığının Bölge Adliye Mahkemesinin de kabulünde olduğunu, buna rağmen kararın yok hükmünde olduğu belirtilerek muhalafet şerhi bulunmasa dahi yok olduğu tespit edilerek davacının talebinin kabul edilmesinin hatalı olduğunu, kaldı ki kararın yok hükmünde olduğu tespitine de katılmadıklarını, kararın yasaya uygun olarak alındığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu genel kurulda alınan sermeye artırımı ve kâr payı dağıtılmamasına ilişkin (5) ve (8) numaralı kararlar hakkındaki dava yazılı gerekçeyle reddedilmiş ise de sermaye artırımı ve kâr payının dağıtılmamasına yönelik alınan kararların yargılama sırasında ayrıntılı olarak incelendiğini, bu konuya ilişkin detaylı raporlar alındığını ve neticeten sermaye artırımı ve kâr payı dağıtılmaması kararlarının dürüstlük kuralına aykırı şekilde kötü niyetli alındığının ve müvekkilinin ortaklığa ilişkin haklarınının açıkça ihlal edildiğinin tespit edildiğini, kâr payı dağıtılmaması mümkün olmakla birlikte bunun istisna olduğunu, kural olananın kâr payının dağıtılması olduğunu, kâr payının ancak haklı ve somut gerekçeler bulunması durumunda dağıtılmayacağını, bu sebeplerin bulunduğu ispat külfetinin ise davalı şirkette olduğunu, davalı şirketin 7-8 yıldır kâr payı dağıtmadığını, sadece bunun bile davalı şirketin kötü niyetini ortaya koymaya yettiğini, bu durumun, ortaklıktan beklenen makul ve orantılı fayda ile örtüşmediğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, genel kurul kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri, 6102 sayılı Kanun'un 436 ncı, 445 ... ve 446 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden taraflara ayrı ayrı yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15913, Karar No: 2013/623, Tarih: 15.01.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/15913 E.  ,  2013/623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleştirilen itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,asıl ve birleşen davada müvekkili tarafından davalıya ahşap mutfak dolabı ve ahşap kapı satıldığını, ancak davalının faturaya itiraz etmediği halde teslim aldığı ürünlere ilişkin satış bedellerini ödemediğini, bunun üzerine başlatılan icra takibine davalı tarafça haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında imzalanan sözleşmeye göre davacının müvekkilinin yaptığı binaya kapı ve mutfak dolabı imal edeceğinin kararlaştırıldığını, ancak davacının eksik imalat yaptığını, müvekkilinin davacıya 10.000.TL nakit para ve 25.000.TL tutarında bono verdiğini, bu bonoların ödendiğini, ayrıca toplam 2.000.TL bedelli bononun da vadesinde ödeneceğini, 2.850.TL nakit paranın da elden ödendiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, cevap ve toplanan deliller doğrultusunda davacı tarafça düzenlenen takibe konu iki fatura dahil üç faturanın davalı defterlerinde kayıtlı olduğu, davalı tarafça davacıya yapılan 37.000.TL ödemenin öncelikle takibe konu edilmeyen 15.399.TL faturadan düşülmesi gerektiği, kalan kısım olan 21.601.TL'nin eşit olarak takibe konu iki faturadan düşülmesi gerektiği, böylece asıl alacağın asıl dava için 1.943,50.TL, birleşen dava için ise 1.235,50.TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 15.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6520, Karar No: 2019/7554, Tarih: 17.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/6520 E.  ,  2019/7554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm dahili davacı .... Muhtarlığı, davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava konusu .... mevkii 851 numaralı taşınmaza ait dosyada mevcut orman bilirkişi raporunda incelendiği belirtilen 1952 tarihli memleket haritasının dayanağı olan hava fotoğrafı ile dava tarihi olan 1988 yılından 20 yıl öncesine ait 1960, 1965, 1970 tarihli hava fotoğrafları ve bunlardan üretilen memleket haritaları ile varsa en eski tarihli memleket haritası ve dayanağı hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtilerek dosyaya konulduktan sonra dava dosyası keşifte dinlenen fen ve orman bilirkişilerine verilerek bütün hava fotoğrafları ve memleket haritaları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de,memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra bu haritalar birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları ve memleket haritaları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafları ve memleket haritaları üzerinde stereoskopik yöntemle üç boyutlu inceleme yapılarak dava konusu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu ile tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediği belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının soyut ifadelerle değil somut ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde bilimsel verilere dayalı olarak açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması ve bu dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 17/12/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8852, Karar No: 2011/11508, Tarih: 28.11.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/8852 E.  ,  2011/11508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, çakışan süre dışındaki tarım Bağ-Kurluluğunun geçerli olduğunun tespiti ile SSK primi ödenen günlere karşılık gelen zaman için Kuruma ödenen tarım ... primlerinin de yasal faiziyle iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 506 sayılı yasa kapsamında kalan çalışmaları dışında 2926 Sayılı Yasa'ya göre Tarım ... sigortalı olduğunun tespiti ayrıca 506 sayılı yasa kapsamında primleri ödenen günlere karşılık gelen dönemler için kuruma ödenen tarım ... primlerinin faiziyle birlikte iadesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece davacının 11.1.2004-2.6.2005 tarihleri arasında Tarım ... sigortalı olduğunun ve 2.6.2005 tarihinden sonraki dönem için 2926 sayılı Yasa kapsamında davacının davalı kuruma ödediği primlerin yasal faiziyle davacıyı ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Mahkemece davacının 11.1.2004-2.6.2005 tarihleri arasında Tarım ... sigortalı olduğunun ve 2.6.2005 tarihinden sonraki dönem için 2926 sayılı Yasa kapsamında davacının davalı kuruma ödediği primlerin yasal faiziyle davacıyı ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş Tarım ... hizmetlerinin tespitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından Tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kuruma kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurumca resen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için Kuruma başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı resen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği resen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, Tarım Satış Kooperatifler Kanununa göre kurulan ... Kooperatifleri ile Birliği, ...Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 1.6.2003 tarihinde davalı Kuruma 2926 Sayılı Yasa kapsamında tarım ... sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği,ihtilaflı dönemde 506 yasa kapsamında sigortalı çalıştığı dönemlerin 13.11.2003-10.1.2004,3.6.2005-31.10.2005,24.9.2007-30.4.2009 tarihleri arasında olduğu,davacının tarımsal faaliyetinin ispatı için 2926 sayılı yasanın 10.maddesinde belirtilen ziraat odası veya kooperatif kaydı,kolluk araştırması ve sair hususların yargılama sırasında mahkemece ilgili yerlerden sorulmadığı anlaşılmıştır.

Somut olayda,davacının kısa süreli 506 sayılı Yasa kapsamında çalışmasının bittiği tarih olan 10.1.2004 tarihinden sonra tarım ... sigortalılığına karar vermek mümkün olsa bile bunun için 2926 sayılı yasanın 10.maddesinde belirtilen kayıtlarla ile davacının tarımsal faaliyetinin ortaya konulması gerekir. Mahkemece yapıldığı üzere davacının ziraat odası kaydı,kooperatif kaydı, kolluk araştırması gibi tarımsal faaliyetini ispatlayacak hususlar tespit olunmadan yazılı şekilde karar verilmesi yanlıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönlerin incelenmeksizin kurulan hükmün davalı Kurum yararına BOZULMASINA 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19956, Karar No: 2014/3406, Tarih: 10.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/19956 E.  ,  2014/3406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 17/04/2013

Numarası : 2011/1077-2013/264

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, müvekkilinin şoför olarak 8.12.2010- 25.11.2011 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiğini iddia ederek ihbar tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının şirket müşterilerinden tahsil ettiği paraları zimmetine geçirdiğini, sahte evraklarla mal çıkışı yaparak şirketi zarara uğrattığını sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda bilirkişi davacının 07:30-17:30 saatleri arasında 10 saat çalıştığını, 1 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde haftada 6 gün 54 saat çalıştığı, 9 saatin fazla çalışma niteliğinde olduğu ayrıca her gün 1,5 saat mesai saati sonrasında çalıştığından 6 günde 9 saat daha fazla çalışacağı kanaatiyle 18 saat fazla çalışma yapıldığını kabul etmiştir. Bilirkişinin hesabına göre davacı günde 11,5 saat çalışmasına rağmen sadece 1 saat ara dinlenme süresi indirilmiştir.

Yukarı alınan ilke kararında da belirtildiği üzere 11 saati aşan çalışmalardan en az 1,5 saat ara dinlenme indirilmelidir. Bilirkişinin iki saat aralığı yerine mesai sonrası 1,5 saat daha çalıştığı kabul edilerek yapılan hesabın hatalı olduğu dikkate alınmaksızın fazla çalışma alacağının haftalık 15 saat yerine 18 saat olarak kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Diğer yandan, davacı sefer ciro primi alarak çalıştığından aylık prim ödemelerinin fazla çalışma alacağı tutarını aşması halinde fazla çalışma alacağının reddine, aşmaması halinde prim miktarı mahsup edilerek bakiye fazla çalışma alacağına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması da isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5497, Karar No: 2023/91, Tarih: 11.01.2023

**1. Hukuk Dairesi         2021/5497 E.  ,  2023/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Ret

Taraflar arasındaki yargılamanın iadesi davasında yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından temyiz edilmekle; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemeleri, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulmuş ve Adalet Bakanlığının 07/11/2015 tarihli 29525 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı uyarınca tüm yurtta 20/07/2016 tarihinde göreve başlamışlardır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlar istinaf yoluna tabidir.

Dava, İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucu verilen hüküm nedeniyle HMK. 375 ve devamı maddelerinde düzenlenen yargılamanın iadesi talebine ilişkin olup, yargılamanın iadesi isteği niteliği itibariyle bağımsız yeni bir davadır ve hüküm 20/07/2016 tarihinden sonra verilmiştir.

Yukarıda açıklanan sebeple, kararın mahiyeti ve tarihi itibariyle kanun yolu inceleme görevi Bölge Adliye Mahkemesine ait olduğundan, ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmek üzere dosyanın işlemsiz olarak İlk Derece Mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın, ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesi için İlk Derece Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE,

11.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15542, Karar No: 2018/4277, Tarih: 02.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/15542 E.  ,  2018/4277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davalı vekili ait vekaletname genel vekaletname olup boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletname de bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davalı vekiline süre verilmesi bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın asıla vekilin özel vekaletname sunmadığı, yetkisiz vekilin kararı temyiz ettiği, gerekçeli karann kendisine tebliğden itibaren yasal sürede kararı temyiz etmediği ya da yapılan işlemleri kabul ettiğini bildirmediği takdirde yetkisiz vekilin temyiz itirazlarının incelenmeyeceği ihtarını içerecek şekilde usule uygun tebliği sağlanılıp yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkmesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 02.04.2018 (Pzt.)