muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7089, Karar No: 2024/6290, Tarih: 24.09.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kusur belirlemesi, erkeğin tazminat talepleri noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesi; 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6315, Karar No: 2019/1370, Tarih: 05.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/6315 E.  ,  2019/1370 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-Sanığın yerleşim yeri içinde, bölünmüş, iki şeritli 8 metre genişliğindeki yolda, sevk ve idaresindeki kamyoneti ile... Bulvarı ... Camii kavşağı istikametinden ... kavşağı istikametine seyir halinde iken 711 Sokağa dönüş yapmak istediği esnada dönüşü kaçırması üzerine bulvar üzerinde geri geri manevra yaptığı sırada 711 Sokak girişinde aracının arka kısmı ile karşıdan 711 Sokak tarafına geçmeye çalışan ve olay tarihinde 80 yaşında olan mağdur yaya ...'a çarptığı, mağdurun kaldırıldığı hastanede olaydan 7 gün sonra vefat ettiği, mağdura ait olaydan günü alınan ve acil uzmanı doktor tarafından tanzim edilen ilk raporda;sağ bacakta ağrı ve baş ağrısı tarif edildiği, sağ femurunda kırık olduğu, hayatı tehlike geçirmediği ve yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceğinin belirtildiği, mağdura ait ölü muayene tutanağında ise ölüm sebebinin trafik kazası ile husulü mümkün künt kafa ve gelen beden travmasına bağlı etraf kemik kırıkları ile karakterli organ harabiyeti ve komlikasyonları sonucu olduğunun belirtildiği, ancak rapor içeriğinde ölene ait AKÜ Anezsiyoloji ve Reaminasyon Ana Bilim Dalı tarafından düzenlenen 06.03.2014 başvuru tarihli epikiriz formunda trafik kazası sonrası getirildiği, yapılan tetkik ve muayene sonrası sağ femur boynunda trokantretik bölgeye uzanan kırık tespit edildiği,10.3.2014 tarihinde kırığa yönelik redüksiyon ameliyatı yapıldığı, ameliyat sonrası dönemde 11.3.2014 tarihinde ekstübe edildiği ve solunum yetmezliği geliştiği, solunum cihazına bağlı halde bağlı takibine başlandığı, akciğerde yaygın atelegastrik alanlar gözlemlendiği, 13.03.2014 tarihinde saat 09:15'de areste olup müdahaleye yanıt vermeyip saat: 10:15'de vefat ettiğinin belirtilmesi karşısında; mağdur ...'ın ölümü ile bahse konu kaza arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığının tespiti için tedavi gördüğü hastanedeki hasta dosyasının da dahil edilerek dosyanın İstanbul Adlî Tıp Kurumu 1. İhtisas Kuruluna gönderilerek sonucuna göre sanığın hukukî durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında uygulanan kanun maddesinin eksik gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6, 5237 sayılı TCK'nın 50/4 maddesine aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında uygulanan kanun maddesinin eksik gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6, 5237 sayılı TCK'nın 50/4 maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 05/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10658, Karar No: 2015/2247, Tarih: 26.02.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/10658 E.  ,  2015/2247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükmün sanık müdafii tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle 11.02.2015 Çarşamba saat 13:30'a duruşma günü verilerek sanık müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği, ayrıca bir talepte de bulunmadığı anlaşılmakla Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek, vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11235, Karar No: 2021/12652, Tarih: 22.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11235 E.  ,  2021/12652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiiller işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının denetimi bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmama gerekçesinin kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan, 5237 sayılı TCK'nın 106/1-1.cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Sanığın eyleminin TCK’nın 116/4. maddesinde müstakil bir suç olarak tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu nazara alınarak sanık hakkındaki temel cezanın doğrudan TCK’nın 116/4. maddesiyle belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, önce TCK’nın 116/1. maddesi gereğince 6 ay hapis cezasına ve devamında TCK’nın 116/4. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23484, Karar No: 2019/15765, Tarih: 10.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23484 E.  ,  2019/15765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti :

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı işyerinde 17.12.2007 tarihinden 02.06.2014 tarihine kadar operatör olarak çalıştığını, iş akdini işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeni ile İş Kanununun 24/II. maddesi uyarınca haklı olarak feshettiğini, işveren tarafından yemek ve servis hizmeti ve verildiğini, 2007-31.12.2013 döneminde saat 18:00-05:00 arasında, 01.01.2014-30.05.2014 döneminde18:00-04:30 arasında, çalıştığını, geceleri normal günlük 7,5 saat çalışma süresinin üstünde bir süre çalıştığı halde bu çalışması karşılığı zamlı fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, yemek için 15 dakika mola dışında ara dinlenme verilmediği, ulusal bayram genel tatil günleri ayni şekilde çalıştığını, ilave ücretinin ödenmediğini, kullanmadığı yıllık izinlerin ücretinin ödenmediğini, davalı işveren tarafından ödenmediğini ileri sürererek kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsili talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti :

Davalı vekili, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının ödenmeyen alacağının bulunmadığını, fazla mesai ücretinin, ulusal bayram genel tatil ücretinin çalıştığı ayı ücreti ile birlikte bordrosunda görüleceği üzere ödendiğini,2013 yılı dahil yıllık izinlerini kullandığını, 2014 yılı izin ücretinin istifası sonrası bordrosunda görüleceği üzere ödendiğini, iş akdinin feshinin haklı nedene dayanmadığını, daavcının daha yüksek ücretle iş bulduğu için iş akdini feshettiğini, ayrıca zaman aşımı definde bulunarak, iddiaların haksız olduğunu beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporlarına dayanılarak davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Karar davalı vekili tarafından yasal süresi içesinde temyiz edilmiştir

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmasının bulunup bulunmadığı hususlarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz Başvurusu :

Karar davalı vekili tarafından yasal süresi içesinde temyiz edilmiştir

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmasının bulunup bulunmadığı hususlarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Aynı ilkeler, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmanın ispatı bakımından da geçerlidir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, Anayasanın 141. maddesinde, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılacağı açıklanmış, aynı zorunluluk HUMK.nun 388. maddesinde de düzenleme altına alınmıştır. Anılan yasal düzenlemede yargıcın, uyuşmazlık konusu olan olay hakkında tüm kanıtları toplaması, tartışması, bu kanıtlardan hangilerine değer vermediğinin nedeni, hangilerini üstün tuttuğunun dayanaklarını değerlendirdikten sonra bir sonuca varmasının zorunlu ve gerekli olduğu vurgulanmıştır. Böyle bir yöntemin izlenmesi durumunda ancak kararın gerekçeli olduğunun kabul edilebileceği sonucuna varılabilir. Hükmü kuran yargıcın böyle bir yöntemi izlemesi halinde maddi olgularla hüküm fıkrası arasında bir bağlantı kurulmuş olabilecektir. Ayrıca gerekçe sayesinde kararın doğruluğu denetlenmiş ve davanın yanları tatmin ve inandırılmış olacaktır. Tüm bunlardan başka ve en önemlisi adil bir yargılamanın yapıldığı sonucuna varılacaktır.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve kanuni düzenlemeler gereğince hakimin, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca kanuni unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.Tarafların hukuki dinlenme haklarını ihlal etmeden usul kurallarının açık hükümlerine uygun şekilde gerekçeli olarak karar verilmesi gerekir. Aksi hal, karara karşı temyiz yollarına başvurmak isteyenin açıklama hakkını kısıtlayacağı gibi temyiz merciince kararın hukuki denetiminin yapılmasına da engel olur.

Somut olayda, Mahkemece uyuşmazlık konusu alacakların tespiti için yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesi 29.06.2015 tarihli bilirkişi raporu düzenlenmiş, anılan rapora itiraz edilmesi üzerine 14.12.1015 tarihli ek bilirkişi raporu tanzim olunarak dosyaya sunulmuştur. Davacının talep ettiği kıdem tazminatı miktarı her iki bilirkişi raporunda aynı kalmakta ise de uyuşmazlık konusu diğer taleplerden fazla çalışma alacağı, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı ile hafta tatili ücreti alacak miktarlarının, kök bilirkişi raporu ile ek bilirkişi raporunda farklılık arzettiği görülmektedir. Buna rağmen, Mahkemece hangi gerekçe ile ek rapora itibar edilmeyip kök rapora üstünlük tanındığı açıklanmadığı gibi, davalının bilirkişi raporuna karşı yapmış olduğu itirazlarının neden değerlendirilmeye esas alınmadığı da açıklığa kavuşturulmamıştır.

Bu nedenlerle, öncelikle davalı tarafından sunulan ücret bordrolarında yer alan ve “ek ödeme” ve “tatil günü mesaisi” adı altında görünen ödemelerin niteliğinin ne olduğunun araştırılması; fazla çalışma karşılığı için mi yoksa genel tatil veya hafta tatili çalışması karşılığı olarak ödendiğinin tam olarak açıklığa kavuşturulduktan sonra, imzasız ücret bordrolarında yer alan tahakkuk karşılıklarının banka aracılığıyla davacıya ödenip ödenmediğinin tespiti için banka kayıtları da celbedilerek az yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde hesaplamalar yapılıp uyuşmazlık konusu alacakların hüküm altına alınması gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14203, Karar No: 2015/24529, Tarih: 29.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/14203 E.  ,  2015/24529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, ... Köyünde evine su götürmek amacıyla havuz kazarak havuzdan çıkarttığı suyu götürmek için asfaltı kazıp altından su borusu götürerek köy yoluna zarar verdiği, böylece üzerine atılı kamu malına zarar verme suçunu işlediği, yine sanığın su bulmak için kuyu kazdığı, bu kuyunun eski köy yolu olduğu, böylece sanığın öteden beri köylünün ortak yararlanmasına sevk edilmiş bulunduğunu bilerek köy yoluna kuyu kazmak suretiyle yolu kısmen işgal ederek üzerine atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın su borusunun geçeceği yolda kazı yapmak için İl Özel İdaresi'nden izin aldığı, kuyuların ve havuzun bulunduğu alanların orman sınırları içinde kaldığı ancak buralarda kazı yapabilmek için orman idaresinden izin alınmasına gerek olmadığı ve kazı yapılan yerin yılın çoğu zamanında baraj suları altında kaldığı, köylüler tarafından kullanılmadığı dosya kapsamından anlaşılmış olup sanığın yüklenen suçları işlediğine dair mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle hakkında verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/456, Karar No: 2025/516, Tarih: 13.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/456 E.  ,  2025/516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1151 E., 2023/1179 K.

...

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gevaş Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/387 E., 2022/54 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Van ili, Gevaş İlçesine bağlı ... ve... Köylerinin köy içi sokaklarının kilitli parke taşı döşeme işini doğrudan temin ile ihale usulüyle alarak imalat işlemlerine başladığını ve yüklendiği işi tamamladığını, ancak idarece işin onay işlemlerinin sehven yapılmadığı gerekçesiyle alacaklarının ödenmediğini beyan ederek doğrudan temin ihale usulüyle işi aldığının ve tamamladığının tespiti ile yapılan işin güncel birim fiyatlarının uzman bilirkişiye hesaplatılarak davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davacıya doğrudan temin yolu ile iş vermediğini, davacının ödeme talebi üzerine haberdar olunduğunu, doğrudan temin yoluyla alımlarda doğrudan temin kayıt formunun düzenlenmesi ve onay belgesi düzenlenerek müvekkili kurum tarafından piyasa araştırması yapılması ve buna ilişkin belgelerin dayanakları ile birlikte onay belgesine eklenmesinin zorunlu olduğunu, başka ihale açılarak yapılması gereken işin doğrudan temin yoluyla yapıldığını iddia etmenin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı kurum tarafından yapılan ihaleye ilişkin dosyada bulunan belgeler ile teknik bilirkişiler tarafından keşif mahallinde yapılan tespitlerin birbiri ile uyumlu olduğu, işin davacı şirket çalışanları tarafından yapıldığına dair keşif sırasında dinlenen tanık beyanları ile tüm bu belgelere göre ihaleye konu işin davacı şirket tarafından yapıldığının davacı tarafından ispat edildiği yapılan işin maliyetinin keşif sırasında teknik bilirkişiler tarafından işin yapıldığı tarihlerdeki veriler dikkate alınarak hesaplandığı ve davalı tarafından herhangi bir ödeme yapılmadığı anlaşıldığından bilirkişilerce hesaplanan tenzilatlı yapım ve imalat bedellerinin davalı kurumdan alınarak davacı şirkete verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF