muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/391, Karar No: 2024/128, Tarih: 20.03.2024

Birinci hâlde kanuna muhalif olan vak’alar izah olunur.",

CMK’nın "Temyiz başvurusunun içeriği" başlığını taşıyan 294. maddesi ise;

"1- Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

2- Temyiz sebebi, ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir."

Şeklinde düzenlenmiştir.

İstinaf mahkemelerinin Türk yargı sistemine dâhil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucu, istinaf başvurusunda Cumhuriyet savcısı dışındaki diğer kişiler bakımından sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken, temyiz kanun yolunda, CMUK’dan farklı şekilde, resen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde temyiz edenin, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini, temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren ek bir dilekçe vermesini öngörmüştür.

Bu aşamada ayrıca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı kurumu üzerinde de durulması gerekmektedir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı kurumu, CMUK'da temyize ilişkin hükümler içerisinde düzenlenmişken, CMK'da olağanüstü kanun yolları kısmında yer almıştır. CMUK’un 322/4. maddesi; "Ceza dairelerinden birinin kararına karşı Cumhuriyet Başmüddeiumumisi, ilamın kendisine verildiği tarihten otuz gün içinde Ceza Umumi Heyetine itiraz edebilir." biçiminde iken, CMK’nın 308. maddesi; "Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz." şeklinde düzenlenmiştir.

Görüldüğü üzere, CMK’nın 308. maddesinde yer alan lehe itirazda süre aranmayacağına ilişkin cümle dışında madde metinleri benzerlik arz etmektedir.

05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesiyle, CMK’nın 308. maddesine;

"2- İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

3- Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir." şeklindeki (2) ve (3) numaralı fıkralar eklenmek suretiyle madde son şeklini almıştır.

Temyiz incelemesi sonucu Yargıtay ilgili Ceza Dairesince hükme ilişkin karar verilmesiyle olağan kanun yolları sona ermektedir. Bu aşamadan sonra ancak CMK’nın 308. maddesi uyarınca olağanüstü kanun yolu olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı gündeme gelebilecektir.

Temyiz incelemesi sonucu Yargıtay ilgili Ceza Dairesince hükme ilişkin karar verilmesiyle olağan kanun yolları sona ermektedir. Bu aşamadan sonra ancak CMK’nın 308. maddesi uyarınca olağanüstü kanun yolu olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı gündeme gelebilecektir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisi, Yargıtay Ceza Daireleri kararlarına karşı başvurulan olağanüstü bir kanun yolu olup bu yetki sadece Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısına aittir. Yargıtay Cumhuriyet Savcıları, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 28. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı adına bu yetkiyi kullanır.

Temyizde hükümlerin hukuki yönden, yani fiilin suç oluşturup oluşturmadığı, fiilin hangi suçu oluşturduğu, nasıl yargılama yapıldığı, delillerin nasıl değerlendirildiği, gerekçenin dosya kapsamına uygun olup olmadığı, hükmün doğru oluşturulup oluşturulmadığı ve diğer hukuka aykırılık hâllerinin mevcut olup olmadığı yönlerinden incelenmesi gerektiği, buna göre, Yargıtay Ceza Dairelerinin, hükmün hukuki yönüne ilişkin olan ve hükme etki eden maddi olay değerlendirmesindeki hukuka aykırılıkları da temyiz yoluyla inceleyebileceği, kanun yollarının ortak amacının temyiz edilen kararların hukuka ve maddi gerçeğe uygunluğunun denetlenmesi olduğu gözetilerek, Yargıtay Ceza Dairelerinin temyiz incelemesi sonucunda verdikleri kararların da, temyiz incelemesinin kapsamı gözetilerek gerek maddi gerekse muhakeme hukukuna aykırı olduğu gerekçesiyle itiraz yoluna başvurulabileceğinde bir tereddüt bulunmamaktadır.

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6352 sayılı Kanun'un 101. maddesi ile; "Ceza Muhakemesi Kanununun 308 inci maddesinde yapılan değişiklikler, bu Kanunun yayımı tarihinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunda bulunan ve henüz karara bağlanmamış dosyalar hakkında da uygulanır." şeklindeki geçici madde eklenmek suretiyle de Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte Ceza Genel Kurulunda bulunan dosyaların da itiraz konusunda bir karar verilmek üzere Dairelere gönderilmesi gerektiği belirtilmiştir.

CMK'nın 308. maddesine 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkralar birlikte değerlendirildiğinde; Özel Daire kararlarına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz edildiğinde dosyanın itiraz konusunda bir karar verilmek üzere öncelikle Özel Daireye gönderilmesi gerekmekte olup en kısa sürede itirazı inceleyecek olan Özel Dairenin itirazı yerinde gördüğü takdirde kararını düzeltmesi, aksi takdirde itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle itiraz konusunda bir karar verilmek üzere dosyayı Ceza Genel Kuruluna göndermesi gerekmektedir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Katılan ...'nın 15.05.2019 tarihli duruşmada tercüman huzurunda sanıktan şikâyetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini ifade ettiği, Antalya Bölge Adliye Mahkemesince 18.12.2019 tarihli ve 3003-2652 sayılı kararla katılma talebinin kabulüne karar verildiği, söz konusu kararın katılana 16.01.2020 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılan dosyada;

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Katılan ...'nın 15.05.2019 tarihli duruşmada tercüman huzurunda sanıktan şikâyetçi olduğunu ve davaya katılmak istediğini ifade ettiği, Antalya Bölge Adliye Mahkemesince 18.12.2019 tarihli ve 3003-2652 sayılı kararla katılma talebinin kabulüne karar verildiği, söz konusu kararın katılana 16.01.2020 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılan dosyada;

Suçun mağdurunun yaş küçüklüğü nedeniyle ayırt etme gücüne sahip olmadığı hâllerde katılma konusundaki haklarını onun yerine kanuni temsilcisinin kullanabileceği ve baroca atanan vekilin kanun yoluna başvurma yetkisini kazanmasının ancak kısıtlı mağdurun kanuni temsilcisinin iradesine, başka bir deyişle davaya katılmasına bağlı olması, olayın mağdurunun annesinin sanık hakkında şikâyetçi olup davaya katılmış olması gözetildiğinde, katılan mağdurenin kanuni temsilcisinin iradesine uygun olarak kanun yoluna başvurma yetkisini kazanan vekilinin sanık hakkında verilen hükmü temyiz etmeye hakkı olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla birinci uyuşmazlık konusu yönünden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Birinci uyuşmazlık konusu yönünden ulaşılan sonuç karşısında ön sorun yönünden yapılan değerlendirmede; katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin Özel Dairece değerlendirilmemesi nedeniyle Ceza Genel Kurulunca temyiz isteminin reddi ve bu kararın bir sonucu olarak Özel Daire kararının kaldırılmasından sonra dosyanın Özel Daireye gönderilmesiyle Özel Dairenin tüm temyiz istemlerini değerlendirip vereceği kararda önceki kararıyla bağlı olmaması, inceleme konusu olayda Özel Dairenin katılan mağdure vekilinin temyiz istemi yönünden bir değerlendirme yapmaması, temyiz taleplerinin bir bütün olarak Özel Dairece değerlendirilip verilecek karara yönelik CMK'nın 308. maddesi uyarınca yapılan itiraz değerlendirildikten sonra itirazın yerinde görülmemesi üzerine itiraz konusunda bir karar verilmek üzere dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinin gerekmesi hususları bir bütün olarak nazara alındığında, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının ön sorun yönünden kabulüne, Özel Dairenin temyiz isteminin reddine dair kararı ve bozma kararının kaldırılmasına karar verilerek katılan mağdure vekilinin temyiz talepleri de incelenmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Ulaşılan bu sonuç karşısında ikinci uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.,

Ön sorun yönünden çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı ve beş Ceza Genel Kurulu Üyesi; ikinci uyuşmazlık konusu yönünden incelemenin Ceza Genel Kurulunca yapılması gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının birinci uyuşmazlık konusu ve ön sorun yönünden KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14.04.2021 tarih ve 3651-2971 sayılı katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin reddi ve bozma kararlarının KALDIRILMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının birinci uyuşmazlık konusu ve ön sorun yönünden KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14.04.2021 tarih ve 3651-2971 sayılı katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin reddi ve bozma kararlarının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, katılan mağdure vekili, katılan ... vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemleri doğrultusunda temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.03.2024 tarihinde yapılan birinci müzakerede birinci uyuşmazlık konusu yönünden oy birliğiyle, ön sorun yönünden yasal ve yeterli çoğunluk sağlanamadığından 20.03.2024 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18460, Karar No: 2014/348, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/18460 E.  ,  2014/348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/158671

MAHKEMESİ : Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2012

NUMARASI : 2012/46 (E) ve 2012/878 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme proğramının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 16.06.2011 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01. 2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5576, Karar No: 2017/9457, Tarih: 15.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/5576 E.  ,  2017/9457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yöreye ait ve çekişmeli taşınmazı gösteren en eski tarihli hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilen memleket haritalarının ve kadastro tespit tarihi olan 2011 yılından 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilen memleket haritalarının bulunduğu yerlerden getirtilerek dosyanın raporları hükme dayanak alınan fen, orman ve ziraat bilirkişilerine verilerek dosyada bulunan ve incelemede kullanıldığı belirtilen 1969 tarihli hava fotoğrafları ile 1971 tarihli memleket haritalarının ve getirtilen hava fotoğrafları ile memleket haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Ned-Cad veya benzeri proğramlar kullanılarak) çevrildikten sonra bu haritalar dava konusu taşınmazlar ve komşu taşınmazları gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, özellikle hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak;

1) Taşınmazların niteliği ile,

2) Varsa üzerlerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı ve kapalılık oranı ile,

3) Tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı, varsa tasarruf sınırlarını,

4) Kullanım durumunu, imar ihya bulunup bulunmadığını, imar ihya varsa niteliği, tamamlanıp tamamlanmadığı, tarımsal kullanıma dair emare bulunup bulunmadığını belirtir ve bu hususlarda ayrıntılı anlatımı içeren müşterek imzalı ek rapor alınmalı ve rapor ekine renkli haritaların tarihleri ile birlikte eklenmelidir.

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 15/11/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3919, Karar No: 2011/3847, Tarih: 14.06.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/3919 E.  ,  2011/3847 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/66053

MAHKEMESİ :KOCAELİ Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :21/10/2010 -130/387

SUÇ :Eşi kasten yaralamak

Eşi S..(U.) Ü.'ı yaralamaktan sanık Y.. U..'ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (KOCAELİ) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21/10/2010 gün ve 130/387 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Mahkemece suç niteliğinin eşini kasten yaralama olarak kabul edilmesi ve kabul edilen bu niteliğe göre uygulanan 765 sayılı TCK.nun 456/2 maddesindeki cezanın alt sınırı dikkate alınarak, sanığın savunmasının talimatla alınmasında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, aksi yöndeki görüşle bozma isteyen tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın eşini kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin teşdiden ceza tayininin yersizliğine ve tahrike ilişkin indirim miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

765 sayılı Türk Ceza Kanununda sadece icra hareketlerinin devamı aşamasında kabul edilen gönüllü vazgeçme, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda icra hareketlerinin bittiği ancak neticenin meydana gelmediği olaylar bakımından da öngörüldüğü dikkate alınarak hükmün gerekçe bölümünde sanık hakkında gönüllü vazgeçmeye ilişkin 5237 sayılı TCK.nun 36. maddesinin uygulanması koşullarının bulunduğu kabul edildiği halde, anılan madde yollamasıyla 5237 sayılı TCK.nun 86/1,86/3-a-e,87/1-d,29,62 ve 53 maddeleri uyarınca hüküm kurulması yerine 765 sayılı TCK.nun 456/2,457/1,51/1,59/1 maddeleri uyarınca yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), CMUK.nun 326 maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 14/06/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4339, Karar No: 2013/5915, Tarih: 16.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4339 E.  ,  2013/5915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20/01/2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın davalı ... yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, davalı ... yönünden reddine dair verilen 03/07/2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu tahsis belgesi nedeniyle şahsi hakka dayalı elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, adına tapu tahsis belgesi düzenlenen taşınmaza ev yaptığını, çocukları olan davalılardan ...'ın 3 no'lu, ...'in ise 4 no'lu daireyi fuzuli olarak işgal ettiklerini belirterek elatmanın önlenmesini istemiş, yargılama esnasında davalılardan Hakan'ın dava tarihinden sonra evden ayrıldığını, bu davalı yönünden davanın konusuz kaldığını belirtmiştir.

Davalı ..., evin yapımı esnasında davacıya hem maddi hem fiili olarak yardım ettiğini, davacının rızası ile 2007 yılında çatı altındaki 4 no'lu daireyi masraflarını kendisi karşılayıp yaptırarak oturmaya başladığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, davalı ... yönünden işgalinin haksız ve hukuka aykırı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyanın incelenmesinden, 15.10.1984 tarihli, 1324 no'lu tapu tahsis belgesine göre İstanbul Belediyesi adına kayıtlı 151 ada 1 parselde yığma 2/3, betonarme 1/3 çatılı konutun bulunduğu 186 m2'lik alanın davacıya tahsis

edilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Davalı, davacının muvafakatı ile 4 no'lu dairenin kendisi tarafından yapıldığını ve bu nedenle oturduğunu savunmuş ise de davanın açılması ile birlikte bu muvafakatın geri alındığının ve davalının haksız işgalci konumuna düştüğünün kabulü gerekir. Davacı adına tahsis edilen dava konusu taşınmazda davalının davacıya nazaran üstün bir hakka dayanarak oturduğu ispat edilemediğinden davalı ... yönünden davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 16.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3797, Karar No: 2011/6736, Tarih: 07.06.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/3797 E.  ,  2011/6736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak hakkı kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki değeri ile irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değeri arasındaki farkın yasaya uygun yöntemlerle saptanarak buna göre adil ve hakkaniyete uygun bir kamulaştırma bedeli tespitinde isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece dava konusu taşınmazda daimi irtifak hakkının davacı adına tescili ile yetinilmesi gerekirken infazda tereddüt yaratacak şekilde irtifak hakkının ağaç dikmemek, bina vs. sabit tesis yapmamak şartıyla tesciline karar verilmesi doğru değil ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 3 nolu bendinde yer alan "ağaç dikmemek, bina vs. sabit tesis yapmamak şartı ile" sözcüklerinin hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 07.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.