muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2996, Karar No: 2024/6670, Tarih: 16.09.2024

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık müdafiinin, kanunî süresi içinde temyiz talebinde bulunduktan sonra, sanığın 31.07.2024 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirdiği ve temyiz davasının istek şartına bağlı olduğu anlaşılmıştır.

B. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

Sanıkların müşterek ikametinde yapılan aramada uyuşturucu bulaşıklı hassas terazi, çok sayıda kilitli şeffaf poşet, farklı türde, satışa hazır ve kullanım sınırının üzerinde uyuşturucu madde ele geçtiği, ayrıca sanık ...'un temyizden vazgeçen sanık ...'e uyuşturucu madde verdiği birlikte değerlendirildiğinde, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, sanıklar ... ve ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmamasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanıklar ... ve ... ile müdafileri ve sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle 5271 sayılı Kanun'un 266 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyizden vazgeçme nedeniyle sanık yönünden dava dosyasının Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin, 17.02.2023 tarihli ve 2023/469 Esas, 2023/320 karar sayılı kararında sanıklar ... ve ... ile müdafileri ve sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar ... ve ... hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Fethiye 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24725, Karar No: 2016/3778, Tarih: 03.03.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/24725 E.  ,  2016/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Müştekinin, işyerinden çıkarken gördüğü suça sürüklenen çocuğun hırsızlık yaptığını farkederek arkasından kovaladığı, polisin müştekinin sesini duyarak suça sürüklenen çocuğu, çaldığı bozuk paralarla birlikte yakaladığı, takibin kesintiye uğramadığı olayda, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden yazılı biçimde tamamlanmış suçtan hüküm kurulması,

2-TCK'nın 145. maddesinde “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Kanun'un 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “ değerinin azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken; yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği, sanığın kişiliği ve özgülenen kastı da değerlendirip yasal ve yeterli gerekçelerinin de gösterilerek uygulanabileceği gözetilerek somut olayda; suça sürüklenen çocuğun müştekinin, işyerinden 2,70 TL parayı çalmak isterken yakalandığı olayda, TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suça sürüklenen çocuğun, açık bir rızaya gerek duyulmadan herkesin girebileceği bir saatte müştekinin çalıştığı işyerinin, açık olduğu gündüz saat 12.00 sıralarında girmek suretiyle hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, atılı işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine kararı verilmesi,

4-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun'un 35/1.maddesi uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmadan, aynı Kanun'un 35/3. maddesine göre de sosyal inceleme yaptırılmamasının gerekçesi gösterilmeden yazılı biçimde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5395, Karar No: 2016/7132, Tarih: 16.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5395 E.  ,  2016/7132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat istemine ilişkin davada ... Asliye Hukuk ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, maddi-manevi tazminat istemine ilişkindir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince, haksız fiile ilişkin davalarda kesin yetki kuralının bulunmadığı, bir davada birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa davacının bu mahkemelerden birinde dava açmak konusunda seçimlik hakka sahip olduğu, davacıların seçimlik hakkını ... Asliye Hukuk Mahkemesinden yana kullanmış olup kazanın meydana geldiği yerin ise ... olduğu, diğer davalıların ise usûlüne uygun yetki itirazında da bulunmadıkları gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... Asliye Hukuk Mahkemesi, kazanın olduğu yer mahkemesinin bütün davalılar için ortak yetkili mahkeme olarak kesin yetkili mahkeme olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Genel Yetkili Mahkeme” başlıklı 6. maddesi hükmüne göre, “(1) Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”, “Davalının birden fazla olması hâlinde yetki” başlıklı 7. maddesi hükmüne göre, "(1) Davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir. Ancak, dava sebebine göre kanunda, davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme belirtilmişse, davaya o yer mahkemesinde bakılır.”

Aynı Kanunun “Haksız fiilden doğan davalarda yetki başlıklı” 16. maddesi hükmüne göre, “(1) Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.”

Bir haksız fiil, birden fazla kişi tarafından işlenmiş ise bu kişilere karşı (birlikte) açılacak tazminat davası, ortak yetkili mahkeme olan haksız fiilin işlendiği yer mahkemesinde görülür. Bu halde, davalıların hepsine karşı davalılardan birinin yerleşim yerindeki mahkemede dava açılamaz.

Medenî Usûl Hukukuna göre, bir dava için kesin yetkinin söz konusu olmadığı durumlarda, davacı tarafın seçimlik hakkı söz konusu olup, davasını genel ve özel yetkili mahkemelerden herhangi birinde açabilir. Somut olayda; davalıların yetki itirazında bulunmadıklarının ve davacının seçimlik hakkını kullanarak davayı davalılardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açtığının anlaşılmasına göre uyuşmazlığın yasal düzenleme ve açıklamalar ışığı altında davanın ilk açıldığı mahkeme olan ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16.06.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19334, Karar No: 2016/14690, Tarih: 20.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/19334 E.  ,  2016/14690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacı işçinin iş akdinin davalı tarafça haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, yıllık izinleri kullandırılmadığı gibi karşılığı olan ücretlerin de ödenmediğini, fazla çalışma yapmasına, hafta tatilleri ile ulusal bayram genel tatillerde çalışmasına rağmen karşılığı olan ücretlerin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı özetle; davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda yıllık izin ücreti, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacak taleplerinin reddine, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile ücret alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içerisinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacı işçinin hesaplamaya esas ücretinin hesabı konusunda uyuşmazlık söz konusudur.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içerisinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacı işçinin hesaplamaya esas ücretinin hesabı konusunda uyuşmazlık söz konusudur.

Aylık ücret, saat ücretinin 225 saate denk gelen karşılığıdır. Davacı davalı işyerinde net 1.800 Amerikan Doları ücret karşılığı çalıştığını iddia etmiştir. Davalı ise davacı işçinin saat ücretinin 4,50 Amerikan Doları olduğunu savunmuştur. Hükme dayanak kılınan bilirkişi raporunda davacının saat ücretinin 4,50 Amerikan Doları olduğu kabul edilmiş, davacı taraf buna itiraz etmemiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının son ücretinin hesabında saat ücreti olan 4,50 Amerikan Doları’nın 240 ile çarpılma sebebi anlaşılamamıştır. Dosyada mevcut bordroların incelenmesinden davacının günlük çalışmasının 7,5 saat olarak belirtildiği, bordrolardaki ücretin saat ile gün sayısının çarpımı ile elde edildiği anlaşılmaktadır. Örneğin 30 gün çalışıldığında 225 saat, 31 gün çalışıldığında 232,50 saat, 15 gün çalışıldığında 112,50 saat üzerinden normal ücret hesabı yapıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre davacının normal çalışma ücreti net 1.012,50 Amerikan Doları’dır. Davalı vekilinin bilirkişi raporuna itiraz dilekçesindeki 225 saat üzerinden hesaplama yapılmasına yönelik açıklaması da dikkate alındığında 4,50x225=1.012,50 Amerikan Doları olarak belirlenmelidir. Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda giydirilmiş brüt ücret, aylık barınma, ısınma yardımı brüte çevrilerek hesaplanmıştır. Davalı işverence işçiye verilen barınma, ısınma yardımı sosyal yardım niteliğinde olup bunlar gelir vergisi ve SGK priminden muaftır. Buna göre davacının banıma, ısınma yardımının brüte çevrilmeden davacının aylık brüt ücretine eklenerek giydirilmiş brüt ücreti tespit edilerek davacının alacakları yeniden hesaplatılarak hüküm altına alınmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2010/2873, Karar No: 2011/2961, Tarih: 17.05.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2873 E.  ,  2011/2961 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Borçlar Yasası'nın 355 ve devamı maddelerinde tanımlanan eser sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptâli tescil istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Eser sözleşmesi taraflara karşılıklı haklar ve borçlar yükleyen bir iş görme akdidir. Eser sözleşmesinin bir türünü oluşturan kat karşılığı inşaat sözleşmesinde yüklenici, yapımını üstlendiği binayı sözleşmeye, fen ve sanat kurallarına ve amaca uygun olarak inşa edip arsa malikine teslim etmekle, arsa maliki de kararlaştırılan arsa payını tapuda devretmekle mükelleftirler. Bu haliyle bir tarafla inşaat yapımı, diğer tarafta tapu memuru huzurunda resmi olarak yapılan tapu pay devrini içeren tescil işlemi bulunmaktadır. Anılan bu niteliği itibariyle karma bir akit söz konusu olmaktadır.

Dava konusu somut olayda Lüleburgaz ilçesi ... mevkiinde bulunan ada no 324 parsel no 1'de kayıtlı 554.67 m2 miktarındaki taşınmaz arsa davacıların mirasbırakanı ... ... aittir. Davalı yüklenici ... bu yere inşaat yapım işini üstlenmiştir. Yanlar arasında Lüleburgaz ilçesi Birinci Noterliği'nde 25.06.1993 tarih ve 9553 sayılı Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Daire Karşılığı İnşaat Sözleşmesi düzenlenmiştir. Taşınmaz arsaya bodrum, zemin, birinci kat, ikinci kat, üçüncü kat ve dördüncü kat olmak üzere altı katlı bina yapılması kararlaştırılmıştır.

Bodrum katta inşa edilecek depo veya işyerinin %25'lik kısmı ile ikinci katta bulunan dört adet daire yani ikinci katın tamamı ile dördüncü katta bulunan üç dairenin davacı arsa maliklerine, ortak yerler hariç diğer bağımsız bölümlerin davalı yükleniciye ait olacağı hüküm altına alınmıştır.

Davalı yüklenici işe başlamış, kendi edimini önemli oranda ifa ederek inşaatı teslim etmiştir. Dosyaya sunulan tapu kayıtlarına göre inşaatla ilgili kat irtifakının kurulduğu, tüm bağımsız bölümlere ilişkin tapu kayıtlarının düzenlendiği, tapuda buna göre sicilin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Davalı yüklenici işe başlamış, kendi edimini önemli oranda ifa ederek inşaatı teslim etmiştir. Dosyaya sunulan tapu kayıtlarına göre inşaatla ilgili kat irtifakının kurulduğu, tüm bağımsız bölümlere ilişkin tapu kayıtlarının düzenlendiği, tapuda buna göre sicilin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Eldeki davadaki temel uyuşmazlık bodrum katta inşa edilen iş yeri ile ilgilidir. Davalı yüklenicinin başvurusu sonucu oluşturulan kat irtifakına göre, bodrum katta 22/560 arsa paylı 1 nolu bağımsız bölüm işyeri ve 6/560 arsa paylı 2 nolu bağımsız bölüm işyeri tapu kaydı düzenlenmiştir. Daha sonra 6/560 arsa paylı 2 nolu işyeri tapusu davacı tarafa devredilmiştir. Ancak sözleşmede bodrum katta inşat edilecek depo veya işyerinin %25'lik kısmının arsa maliklerine ait olacağı hükme bağlanmıştır. Bu orana göre işlem yapıldığında davacı tarafa isabet etmesi gereken arsa payı oranı 7/560 olmaktadır. Kat irtifakı sonucu belirlenen tapudaki arsa payı oranı sözleşmede kararlaştırılan miktara uygun değildir. Tapuda iki ayrı bağımsız bölüm belirlendiği halde fiilen tek bir işyeri halinde davalı yüklenicinin kullanımında olduğu ifade edilmektedir. Yerel mahkemede yapılan yargılama sürecinde yerinde yapılan keşif sonucu düzenlenen inşaat mühendisi teknik bilirkişinin raporuna göre de bir bütün halinde kullanılan işyerinin fiilen 129.18 m2 olduğu bu durumda %25'lik paya göre davacılara ait iki nolu işyerine ayrılması gereken yüzölçümünün 32,11 m2 olması gerektiği, tastikli projesindeki kolon aksından ve fakat mahallindeki fiili ölçüye göre ayrı teşkil edildiği takdirde haiz olacağı net yüzöçümünün 18.09 m2, proje ölçülerine göre ise 13.77 m2 olduğu belirlenmiştir. Bu durumda fiili durum ile projenin birbirine uyarlık arzetmediği anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece yapılması gerken iş taraflara süre tanınarak 1 ve 2 nolu işyerlerinin fiili durumu ile onaylı resmi projeleri arasında uyumun sağlanması için ilgili ... Başkanlığı'na başvurulurak tadilat projesi düzenlenip buna göre yasal hale gelip gelmeyeceği araştırılmalı, davacılara ait iki nolu bağımsız bölüm işyerinin mesaha miktarı belirlenmeli ve 7/560 arsa payının isabet edeceği hususu da gözetilerek sonucu dairesinde hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır.

Açıklanan olgular gözden uzak tutularak eksik araştırma ve inceleme sonucu davanın reddine karar verilmesi isabetli olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 17.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6478, Karar No: 2021/453, Tarih: 20.01.2021

**7. Ceza Dairesi         2020/6478 E.  ,  2021/453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Olay tutanağına ve dosya kapsamına göre, önleme araması kararına istinaden sanığın muavinliğini yaptığı yolcu otobüsünde yapılan aramada şoför dinlenme bölümünde, hostes koltuğunun arka tarafındaki dolabın yanında ve basamak bölmesinde 46 karton kaçak sigara ele geçirilmesi ve sigaraların miktar itibariyla kişisel kullanım sınırı dışında kalması karşısında sanığın ticari amaçla bandrolsüz sigara bulundurduğunun kabulü ile mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10275, Karar No: 2013/21921, Tarih: 07.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/10275 E.  ,  2013/21921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.3.2013 günlü kenar yazısı ile Daireye gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Hükümlüler ... ve ... hakkında yapılan temyiz incelemesinde;

Hükümlüler ... ve ... hakkında kurulan Ankara 3. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27.12.2004 gün ve 2003/802 Esas, 2004/1473 Karar sayılı önceki hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2007 gün ve 207/125- 2007/186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlüler hakkındaki temyiz edilmeden kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.

Hükümlüler hakkındaki kararın kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanık olan ...'a ilişkin ilk hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesinin verdiği yetki çerçevesinde iadesi üzerine, hakkında hüküm kesinleşmiş olan ... ve ...’ın tekrar yargılanma sürecine dahil edilerek, 2. hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır. Kurulan bu ikinci hüküm, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir.

Bu nedenlerle; ... ve ... hakkında yeniden kurulan 2. hükme yönelik, konusu bulunmayan temyiz itirazlarının 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE; 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesine göre, gereğinin taktiri yönünden, mahkemesine gönderilmesi için dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Bu nedenlerle; ... ve ... hakkında yeniden kurulan 2. hükme yönelik, konusu bulunmayan temyiz itirazlarının 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE; 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesine göre, gereğinin taktiri yönünden, mahkemesine gönderilmesi için dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Yakınanın bir arkadaşına emanet olarak verdiği ve 16.06.2003 tarihli suç tutanağına göre ... sokak 12 numara önünde bulunan aracından oto teybi ve hoparlörlerinin çalındığı, kolluk görevlilerinin olaydan kendilerine ... sokak üzerinde 3 kişinin araçları kurcaladığı yönünde ihbarda bulunulması üzerine haberdar olduğu, ihbarda sanık ve arkadaşlarının bindiği aracın da bildirilmesi üzerine hep beraber bu araç içerisinde yakalandıkları, sanığın savunmalarında kendisinin ihtiyacını gidermek için aracı süren ...'dan durmasını istediğini, araçtan indiği sırada ...'ın da araçtan indiğini, bir süre sonra Çağların sonra elinde bir hoparlör ile geldiğini, elindekileri sokak içerisindeki tipo marka bir araçtan çaldığını söyleyip "hemen gidelim" demesi üzerine kaçtıklarını söylediğ, mahkemece sanık ...'nın araç içerisinde durduğu ve teybi alıp gelen ...'ı göremeyecek yerde bulunduğu kabul edilmiş ise de, olay yerinde keşif yapılıp, sanıkların birbirlerine göre pozisyonları ve eylemin nasıl olduğu tam alarak saptanıp buna göre 765 sayılı Yasanın 493/1.maddesinin yanı sıra aynı maddenin (son) fıkrasının da uygulanma koşullarının takdiri gerekirken eksik soruşturma ile yetinilip, anılan yasanın 64.maddesi yerine 65/3.maddesi ile hüküm kurulması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.