muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4523, Karar No: 2023/7331, Tarih: 03.10.2023

5271 ... CMK'nın zorunlu müdafiilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde zorunlu müdafiilik sisteminin uygulama alanını genişletmesi, özellikle Dairemizin 16.01.2018 tarih ve 2017/3415 E. – 2018/495 K. ... ilamında “temyiz edilebilirlik sınırı belirlenirken suçun temel şeklinde belirlenen cezanın değil nitelik hal ve ağırlaştırıcı nedenlerde gözönünde bulundurularak istenilen sonuç cezanın esas alınması” gerektiğine yönelik gerekçesi, gerçekten de pratik olarak bakıldığında, suç isnadı altında olan bir birey için önemli olan hususun; hakkında istenen hapis cezasının alt veya üst sınırının uzunluğu olması olup bu alt ve üst sınırın uzunluğunun ister cezanın temel şeklinden kaynaklansın isterse suçun nitelikli hali veya ağırlaştırıcı nedeninden kaynaklansın belirtilen sonucun değişmeyeceği, aksi durumun kabulü yani, CMK'nın 150/3 maddesinde düzenlenen “beş yıllık sınırının” belirlenmesinde ağırlaştırıcı neden veya nitelikli hal uygulanması sebebiyle üst sınırın beş yılın üstüne çıkması durumunda zorunlu müdafiilik atanmasının gerekmediğini kabul etmenin sanıkların “savunma haklarının kısıtlanması ve bunun sonucunda ... yargılanma” hakkından mahrum edeceği, bunun da adalete erişim hakkını sınırlayacağı apaçık ortadadır.

Şu hale göre silahlı terör örgütü üyesi olmak suçunun, 3713 ... TMK'nın 3 üncü maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması sebebiyle belirlenen temel cezanın aynı Kanunun 5 inci maddesi gereğince artırılması zorunlu olduğundan sanığa CMK'nın 150/3 maddesi gereğince isteğine bağlı olmaksızın hatta açıkça müdafii istemediğini beyan etse bile müdafii görevlendirme mecburiyeti bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Sanık ve/veya müdafiinin katılmadığı celsede iddia makamınca verilen esas hakkındaki mütalaaya karşı diyecekleri sorulmadan ve dolayısıyla sanığın, adaletin selameti açısından gerekli olan müdafiinin hukuki yardımından etkin şekilde yararlanması sağlanmadan müdafiinin yokluğunda yargılama bitirilip mahkumiyet hükmü tesis edilerek, "...duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken diğer kişilerin yokluğunda duruşma yapılması"( CMK madde 289/1-e) suretiyle savunma hakkının kısıtlanması ve CMK'nın 150/3 üncü maddesi delaletiyle 188/1 maddesine muhalefet edilmesi hukuka aykırı kabul edilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 08.10.2020 tarihli ve 2019/434 Esas, 2020/818 ... kararının 5271 ... Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 ... Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci maddesinin b bendi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1596, Karar No: 2019/13479, Tarih: 23.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/1596 E.  ,  2019/13479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmünün, eylemin çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturacağından bahisle bozulması gerektiği yönündeki tebliğnamedeki görüşe mağdurede evi terk iradesi bulunmadığının tüm dosya içeriğinden anlaşılması nedeniyle iştirak edilmemiştir.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; isnat edilen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun sanık tarafından işlendiğinin belirlendiği, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ise kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığının tespit edildiği, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen ceza nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi beraat hükmünün de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla, sanık müdafisi ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 23.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2149, Karar No: 2013/6962, Tarih: 07.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/2149 E.  ,  2013/6962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 15.06.2009 gününde verilen dilekçe ile meranın aidiyetinin tespiti ve elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.11.2012 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... temsilcisi ve duruşmasız temyizi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 07.05.2013 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... vekili Av. ... ve davalı Hazine vekili Av. ... geldiler. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, dava konusu 106 ada 1 parsel numaralı meranın aidiyetinin tespiti ve haksız elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Davalı ... temsilcisi, dava konusu meranın kadimden beri kendilerinin merası olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 106 ada 1 parselin tapu kaydının iptali ve davacı köyler merası olarak tesciline, elatmanın önlenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temsilcisi ve davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Mera, bir veya birden fazla köy ve kasaba halkına, bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar, özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanmaz, sınırları daraltılamaz (Mera Kanunu m.3-4)

31.5.1965 tarihli ve 4/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı...”öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Mera, yaylak ve kışlak davalarında, tahsise ya da kadim kullanma hakkına dayanılabilir. Tahsise dayanıldığında, dayanak belgelerin, ayrıca karşı tarafın savunmasında ileri sürdükleri kayıtların tüm geldileri ile birlikte merciinden getirtilmesi, kadimlik iddiası varsa bu hususun araştırılması, gerektiğinde köyün kuruluş tarihinin İçişleri Bakanlığından sorulması ve köyün kadim ya da muhdes olup olmadığının saptanması gerekir.

Keşifte dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıkların çekişmeli mera veya yayla ile herhangi bir yararlanma ilişkisi bulunmayan, yansız anlatımda bulunabilecek, yöreyi iyi bilen ve çevre köy ya da kasabalarda yaşayan yaşlı kişilerden seçilmesi gerekir.

Mahkemece yapılacak keşifte, tahsise dayanılıyorsa, tahsis kayıtlarının yerel bilirkişi ve tanıklar aracılığı ile uygulanması, dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığının belirlenmesi, taşınmazın mera olmadığı iddiasının bulunması halinde varsa çevre taşınmazlara ait kayıtlar da uygulanarak dava konusu yeri ne şekilde okuduğunun, çevre taşınmazlarla toprak yapısı kıyaslanarak, uzman bilirkişiler aracılığı ile uyuşmazlığa konu yerin ve niteliğinin saptanması gerekir.

Kadimlik iddiasında ise, yerel bilirkişi ve tanıklara taşınmazın kim tarafından ve ne şekilde kullanıldığı ve sınırları sorularak sonuca gidilmelidir.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

1- Dava konusu 106 ada 1 parsel numaralı taşınmaz 2009 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında mera (köy orta malı) niteliği ile Mahirbey Köyü Tüzel Kişiliği adına tespit edilmiş ve bu parsele ilişkin tutanak 09.06.2009 tarihinde kesinleşmiştir. Yukarıda da açıklandığı üzere meraların kullanım hakkının saptanmasında tahsis kararı varsa tahsis kararına, yoksa kadim yararlanma durumuna göre hak sahibinin saptanması gereklidir. Eldeki davada da davacı köyler tahsis kararına, davalı ... ise kadim yararlanma hakkına dayanmışlardır. Ne var ki, mahkemece yapılan araştırma eksik incelemeye dayalı olup hüküm vermeye yeterli değildir. 03.10.2012 tarihinde

mahallinde yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişilerin dava konusu taşınmazla ilgili yeterli bilgiye sahip bulunmadıkları da anlaşılmaktadır.

mahallinde yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişilerin dava konusu taşınmazla ilgili yeterli bilgiye sahip bulunmadıkları da anlaşılmaktadır.

Davacı köyler 06.10.2009 tarihli delil listelerinde 13.01.1936 ve 18.06.1941 tarihli tahsis kararlarına dayanmışlardır. Davacıların sundukları belgelerden; Kars İl İdare Kurulunun 3/6 sayılı ve 13.01.1936 günlü “Digor Yaylalarının Tahsisine” ilişkin “60 nolu Toprak Tevzii Komisyonu Başkanı” imzalı belgede, davacı ... Köyü ve davalı ... (Sinco) Köyü adına yaylaların tahsisine karar verildiği, bu kararın 11. sırasında Sinco Yaylasının “Boş olduğundan Hazineye”, 12. sırasında Harabe Digor Yaylasının “Çatak Köyüne”, 18.06.1941/177 tarih ve sayılı belgeden H.Susuz Yaylasının “Mevrek(Dolaylı Köyüne)” şeklinde tahsis kararları olduğu görülmektedir. Bu tahsislere ilişkin Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Tarım İl veya İlçe Müdürlüklerinden ve ilgili kurumlardan yeterince araştırılma yapılmadan ve tahsis kararlarının dayanak belgeleri (karar ve krokileri) getirtilmeden, 60 nolu Toprak Tevzii Komisyonunun adı geçen yaylalara ilişkin işlemleri (varsa dağıtım tevzii cetvelleri ve dayanağı haritalar) araştırılmadan, yapılan keşifte taraf köylere tahsis edilen yaylaların (...) sınırları sorulup, tespit edilmeden, dava konusu meranın tahsis kararlarında belirtilen yaylaları kapsayıp kapsamadığı belirlenmeden hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, özellikle dava konusu meraya komşu ... köylerinden yöreyi iyi bilen yaşlı ve meradan yararlanma ilişkisi bulunmayan, yansız anlatımda bulunabilecek yerel bilirkişiler tespit edilerek ve tarafların komşu köylerden bildirecekleri tanıklar saptanarak, bundan sonra yerinde yeniden keşif yapılmalı, HMK.nun 243. maddesi hükmünce bildirilecek tanıklar davetiye ile çağrılmalı, bunlar 259. madde gereğince keşif yerinde yasanın 261. maddesi hükmünce ayrı ayrı dinlenmeli, beyanlar arasında aykırılık olursa yüzleştirilmelidir. Gerek yerel bilirkişiler, gerekse de taraf tanıkları beyanlarına göre dava konusu taşınmazda davacıların dayandıkları tahsis kararlarına göre yararlanma durumu saptanmalı ve davalı köyün kadimlik iddiası üzerinde de durularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; yetersiz yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

2-4342 sayılı Mera Kanunu’nun 4. maddesi hükmü uyarınca “Mera, yaylak ve kışlakların kullanma hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. Bu yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır.” Anılan madde hükmü uyarınca, somut olayda meranın kuru mülkiyeti Hazineye, intifa hakkı da köye ait olduğundan, dava konusu 106 ada 1 parsel numaralı mera vasfındaki taşınmazın alım-satıma tabi imiş gibi dava tarihi itibariyle taşınmaz

değeri üzerinden davalı aleyhine harç ve vekalet ücreti takdiri de doğru görülmemiştir.

değeri üzerinden davalı aleyhine harç ve vekalet ücreti takdiri de doğru görülmemiştir.

Dava konusu 106 ada 1 parselde davacı köylerin yararlanma hakları olduğunu iddia ettikleri gözetilerek, taşınmaz yönünden bir yıllık intifa hakkı bedeli (hayvanlarının yararlanması sebebiyle ot bedeli ) tespit edilerek, bunun sonucuna göre harç ve vekalet ücreti takdiri gerekirken, mahkemece tespit edilebilecek bu değeri aşar şekilde hesaplanan bedel dava değeri olarak kabul edilip harç ve vekalet ücretine hükmolunması doğru olmamıştır.

3-Taşınmazın niteliğinin mera olduğu kesinleşen kadastro tespiti ile sabittir. Dava konusu taşınmazın mera olduğu hususunda taraflar arasında bir ihtilaf da bulunmamaktadır. Bu nedenle, davalı Hazine aleyhine açılan davanın pasif dava ehliyeti bulunmadığından reddi gerekirken, meranın kuru (çıplak) mülkiyeti de çekişme konusuymuş gibi davalı Hazine hakkındaki davanın da kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hükmün açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; meranın aidiyetinin tespiti istemine ilişkin olarak davanın kabulü halinde dahi, dava konusu 106 ada 1 parsel sayılı meranın kullanma hakkının davacı köylere ait olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken; “taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı köylerin yaylasına dahil edilmek üzere davacı köyler adına mera olarak tesciline” şeklinde hüküm tesisi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 990 TL’şer Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalı ... ve davalı Hazineye verilmesine 07.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5616, Karar No: 2019/8864, Tarih: 16.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/5616 E.  ,  2019/8864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1- Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Mahkemece davada iki davalı olmasına rağmen hükmün “…davalı taraftandan…” denilerek oluşturulması, bu yazım tarzı sonucunda harçtan muaf olan davalı ...’ na harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının 2, 3 ve 4 numaralı bentlerinin çıkartılarak, yerlerine;

“ 2- Davalı ... harçtan muaf olduğundan, davalı Kurum’ dan harç alınmasına yer olmadığına,

Kabul edilen miktar üzerinden alınması gereken 821,40 TL. karar-ilam harcından davacının yatırdığı peşin harç ile ıslah harcı toplamı 213,46 TL. nin mahsubu ile bakiye 608,00 TL. karar-ilam harcının davalı Şirket’ ten tahsili ile hazineye irat kaydına,

3- Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihindeki AAÜT. sinin 13/1. maddesi uyarınca belirlenen 1.500,00 TL. vekalet ücretinin davalılardan alınarak, davacıya verilmesine,

4- Davacının yaptığı harçlar hariç 507,00 TL. yargılama giderinin davalılardan, 238,66 TL. harç masrafının ise sadece davalı Şirket’ ten tahsili ile davacıya verilmesine, “ bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nispi temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 16.04.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16664, Karar No: 2010/5925, Tarih: 08.04.2010

**7. Ceza Dairesi         2007/16664 E.  ,  2010/5925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : CMK'nun 223/8 ve TCK'nun 73/4.maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ankara 7.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2004/679 değişik iş sayılı dosyasında suç tarihinde sanığın yöneticiliğini yaptığı işyerinde Radyo Maydonose adlı müzik kanalından umuma iletilecek şekilde müzik yayının yapıldığının tespit edildiği, yayınlanan eserin fonoğram yapımcısı şirketin haklarını takip yetkisinin Mu-Yap, icrayı yapan sanatçının haklarını takiben Müyor-Bir isimli meslek birliklerine usulüne uygun olarak devredildiği dosya kapsamından anlaşılmakla, katılan şirketlerin adı geçen radyo kanalı ile aralarında sözleşme bulunup bulunmadığı, bulunduğu takdirde sözleşmenin anılan hakların devrini kapsayıp kapsamadığı hususları tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve değerlendirilmesi yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08.04.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19934, Karar No: 2015/16273, Tarih: 03.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/19934 E.  ,  2015/16273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmasız, davalı vekilince de duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av...... ve davalı vek.Av....'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin...'da davalının ise....'de tıbbi malzeme satışıyla iştigal ettiğini, müvekkilinin girmiş olduğu ihalede taraflar arasındaki anlaşma doğrultusunda davalıdan aldığı malzemeleri ihale alıcısı hastanelere satmakta olduğunu, 2011 yılında....Döner Sermaye İşletme Müdürlüğünün açtığı 36 kalem cerrahi sütur alım ihalesinde bir kısım malzemelerin temini işinin müvekkilinde kaldığını, davalının temin ettiği malzemelerin ihale alıcısına müvekkilince teslim edildiğini, ancak teslim edilen malzeme ile ihalede teklif edilen malzemenin ve yine barkod numaralarının aynı olmadığını, bu nedenle ihale alıcısının malları kabul etmediğini, bunun sonucunda da dava dışı ihale alıcısı tarafından 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşme Kanunun 25. maddesinin c ve f bendleri ile 26. maddesi uyarınca müvekkilinin (1) yıl süresince ihalelere katılmaktan yasaklandığını, müvekkilinin bu karar sonucunda artık ihalelere katılamadığını müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını belirterek, 100.000 TL maddi, 100.000 TL de manevi tazminatın müvekkilinin ihalelere katılmaktan yasaklama kararının Resmi Gazetede yayımlandığı 16.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın müvekkiline değil de kendisini ihaleden keyfi ve yasal dayanağı olmayan tutumuyla yasaklayan ihale alıcısı kuruma yöneltmesi gerektiğini, dava konusu olayda davacının ihalelerden yasaklanmasını gerektirir kusurların gerçekleşmediğini, ihale alıcısına teslim edilen malların ihalede vasıfları belirlenen mallarla aynı olduğunu, sadece zorunluluktan dolayı barkodunun değişik olduğunu, yeni barkodun ise teslim tarihinde Sağlık Bakanlığı tarafından onaylanmış ve Ulusal Bilgi Bankasında yayınlanmış olduğunu, kaldıki ihale alıcısı idarenin kabulünü yapmadığı bu mallara ihtiyacı olduğunu bildirerek, kısa bir süre sonra davacıdan doğrudan temin yoluyla almak istediğini ve davacının da talebi doğrultusunda müvekkilinin bu malzemeleri 02.02.2012 tarihli faturayla satın aldığı malları ihaleye teslim ettiğini, Mal Alımları Denetim Muayene ve Kabul İşlemlerine Dair Yönetmeliğinin 15. maddesi uyarınca davacının yeniden muayene isteme hakkı varken bu hakkından yararlanmadığını, yine İhale Sözleşmesinin 42. maddesi uyarınca tahkime gidebilecekken bu hakkını kullanmadığını böylece davacının basiretli bir tacir gibi davranmadığını, taraflar arasında tıbbi malzeme temini konusunda anlaşma olmadığını, dava konusu olayda müvekkilinin kusurunun bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalının davacıya teslim ettiği malzemelerin içerik itibariyle davacının üstlendiği ihalede teklif edilen malzemeler ile aynı vasıfta iselerse de ihalede teklif edilen ürünlerden farklı barkot taşıyan ve ayrıca SGK ile Sağlık Bakanlığınca da onaylanmamış olan malzemelerin kamu ihale mevzuatı açısından kabul edilebilir ürünler olmadığı, mevzuata aykırılık nedeniyle hukuki ayıp içeren malzemelerin davalı tarafından davacı şirkete teslim edilmesi nedeniyle ihalenin idare tarafından iptal edildiği ve ihaleden yasaklanması nedeniyle 36.229,24 TL maddi zarara uğradığı, davacının ihalelere katılmaktan yasaklanması nedeniyle davacının piyasada ticari itibarını kaybederek manevi zarara uğradığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 36.229,24 TL maddi tazminatın, 30.000 TL de manevi tazminatın dava tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı ile dava dışı ihale makamı arasındaki ihale şartnamesinde belli barkod numaralı ürünlerin teslim edileceği belirtilmiştir. Davalı tarafından temin edilen malların ise barkod numaralarının farklı olduğu saptanmış olup bu durum açık ayıp niteliğindedir. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nun 25/3 maddesi uyarınca açık ayıp niteliğindeki bu durumun iki günlük süre içinde usulüne uygun şekilde davacı tarafından davalıya bildirilmesi gerekirdi. Somut olayda davacı tarafından bu şekilde bir ihbarda bulunulmadığına göre, aynı yasa hükmünün yaptığı yollama ile 818 sayılı BK'nun 198/2. maddesi uyarınca davacı malı bu haliyle kabul etmiş sayılacaktır. Mahkemece yukarıda belirtilen bu ilkeler çerçevesinde değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin harçların istek halinde iadesine, 03.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2047, Karar No: 2019/4941, Tarih: 14.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/2047 E.  ,  2019/4941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

11/12/2014 tarihinde yapılan sorgusu esnasında 18 yaşını doldurduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun müdafii talebinin olmadığını beyan etmesi nedeniyle zorunlu müdafiinin görevinin sona erdiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan zorunlu müdafii Av. ...’ın temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 14/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.