muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4056, Karar No: 2019/35878, Tarih: 16.10.2019

Gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu gerekse Yargıtay Ceza Daireleri birçok kararında aynı görüşü kabul etmiştir. Örnek vermek gerekirse;

Sanığın aynı kredi kartı ile şikayetçilerin işyerlerinden alışveriş yapması ve diğer kartı kullanmaması nedeniyle suçun zincirleme biçimde işlediği gözetilmeden iki ayrı suç kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması (Yargıtay 11. C.D. 29.11.2006, 6938/9695)

"Sanığın aynı mevkide köy yolunun iki ayrı yerine el attığı anlaşılmasına göre, hakkında TCK'nun 80. maddesinin uygulanması gerekeceği düşünülmeden TCK'nun iki kez uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, bozmayı gerektirmiştir. (Yargıtay 8 C.D. 03.11.1992-11275/12528)

Bunun gibi örnekleri çoğaltmak mümkün olup; zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekirken, ayrı hüküm kurulması fazla ceza tayini olarak, tersi durumda ise eksik ceza tayinin gerekçesiyle hükümler bozulmuştur.

Lehe yasanın belirlenmesinde tüm kurum ve neticeler değerlendirilerek belirlenmelidir, erteli cezaların aynen infazı gerektiği durumlarda, eskiye dönülüp TCK’nun 43. maddesi uygulansaydı 2 yıl 1 ay cezanın infazı gerekiyordu. Şimdi 2x10=20 yıllık sürenin infazı aleyhe durum oluşmuştur şeklinde, hükmün kesinleşmesinden önceye dönmek söz konusu olamayacaktır.

O halde uygulamanın aleyhe mi lehe mi olduğu ceza süresine göre belirlenmeli cezanın ertelenmesi hususu nazara alınmamalıdır.

Yukarıda açıklandığı üzere; TCK’nun 43. maddesi lehe bir düzenlemedir, kazanılmış hakkın erteleme hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığına bakılmaksızın ceza süresine göre belirlenmesi gerekir, (ertelenen cezanın aynen infazına karar verilmesi halinde bu kez TCK’nun 43. maddesinin uygulanması sanık lehinedir şeklinde geriye dönüş söz konusu olamaz.)

İncelenen dava dosyasından sanık hakkında TCK’nun 43. maddesi kapsamında kaçakçılık suçundan her iki dosyada sanığın erteli 1 yıl 8 ay hapis ve 500,00 TL ile erteli 1 yıl 8 ay hapis ve 800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükümlerin zincirleme suç hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiği sebebiyle bozulduğu, bozmaya uyan mahkemece her iki dosya birleştirilerek, sanık hakkında TCK’nun 43. maddesinin uygulanması neticesi 2 yıl 1 ay hapis ve 1.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı,

Her ne kadar bu suretle verilen cezanın süresi itibarıyla erteleme hükümleri uygulanamayacak ise de; süreye göre daha lehe olduğu, aksinin kabulü halinde süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi ve aynen infaza karar verilmesi halinde 1 yıl 8 ay ve 1 yıl 8 ay hapis cezalarının infaz kurumunda çekilmesi gerektiği, (infaz edilecek cezaların çok daha fazla olabileceği). Böyle bir durumda, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının sanık lehine olacağı sebebiyle eskiye dönüşünde söz konusu olamayacağından, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının fail lehine olduğu açıktır.

Cezaların ertelenmesi kurumu, TCK’nun 51. maddesinde düzenlenmiş olup, “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezası ertelenebilir’' hükmü kabul edilmiş olup, devamı fıkralarda erteleme şartları ile yaşı küçük ve 65 yaşından büyükler için hapis cezasının sınırını genişletmiştir.

Aynı maddenin 7.fıkrası "Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir." hükmünü içermektedir.

O halde sanığın 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasının ertelenmesi halinde, belirlenen denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinde veya yükümlülüklere uymaması halinde ertelenen hapis cezasının tamamını veya bir kısmını infaz kurumunda çekecektir.

Örnek vermek gerekirse TCK’nun 43. maddesi kapsamında kaldığı halde, tek bir hüküm kurulması gerektiği halde, 10 ayrı eylemi nedeniyle hakkında 10 kez 2 yıl hapis cezasına mahkum edilen ve tüm cezaları ertelenen sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suçtan mahkum olması veya yükümlülüklere uymaması halinde 2x10=20 yıl gibi bir cezayı infaz kurumunda çekmesi söz konusu olacaktır.

Ayrıca, TCK'nun 43. maddesi kapsamında düzenlenen, "Zincirleme suç hükümleri" kati olarak uygulanması gereken bir hukuk normudur, herhangi bir nedenle uygulanmaması söz konusu olamaz; bir olayda şartları mevcut ise emredici yasa hükümlerinin tatbik edilmesi zorunludur. Lehe ve aleyhe tartışması yapılamaz, yanılgılı olarak uygulanmaksızın TCK'nun 43. maddesi tatbiki ile bir hüküm verilmesi gerekirken, birden çok hüküm kurularak, erteleme hükümlerinin uygulanması Ceza Genel Kurulunun bir çok kararında değindiği gibi kazanılmış hakta doğurmayacaktır.

Tüm bu açıklamalar karşısında;

Dairemizin 13/06/2019 tarihli ve 2015/18924 Esas ve 2019/32621 Karar sayılı ilamıyla sanığın temyiz isteminin kabulü ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 19/07/2019 tarihli ve 7-2015/293675 sayılı itiraz yazısı Dairemiz kararının sanık aleyhine olduğundan kaldırılarak hükmün bozulması, sanık hakkında daha önce kurulan iki ayrı hükmün erteli olması ve sadece sanık tarafından temyiz edildiğinden bahisle önceki hükümden sanığın kazanılmış hakkı olduğundan temyize konu bu hükmün bozulması gerektiği düşüncesi ile itirazda bulunulmuş ise de;

Yapılan yeniden incelemede Dairemiz kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dosyanın 05.07.2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 16/10/2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Yapılan yeniden incelemede Dairemiz kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE,

Dosyanın 05.07.2012 tarihli ve 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine eklenen 2 ve 3. fıkraları uyarınca itiraz incelemesinin yapılması için Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 16/10/2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanık ... hakkında, 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün, sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.06.2019 tarih ve 2019/32621 K sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/07/2019 tarihli itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine ilişkin sayın çoğunluğun kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

04.08.2010 tarihinde satmak için gümrük kaçağı ve bandrolsüz sigara bulunduran

sanık hakkında eylemiyle ilgili olarak 01.10.2010 tarihinde iddianame düzenlendiği, yapılan yargılama sonucunda 04.06.2012 tarihli ilk kararla 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK.nun 62, 52/2, 51/1-3, 53/1-3, 54. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği; bozma kararı öncesi birleştirilen 2010/1274 esas nolu dosyada ise, 19.09.2010 tarihinde satmak için gümrük kaçağı ve bandrolsüz sigara bulunduran sanık hakkında bu eylemiyle ilgili olarak 11.10.2010 tarihinde iddianame düzenlendiği ve 2010/1185 esas sayılı dosya ile birleştirilerek 04.06.2012 tarihli ilk kararla 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK.nun 62, 52/2, 51/1-3, 53/1-3, 54. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 800,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği; kararların sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.05.2014 tarih ve 2014/11919 karar sayılı ilamıyla “... TCK.nun 43. maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi” gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyma kararı veren mahkemece temyize konu 21.05.2015 tarih ve 2015/286 karar nolu kararla 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK’nun 43/1, 62, 52/2, 53/1--3, 54. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 1.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın da sadece sanık tarafından temyiz edildiği, hükmolunan sonuç hapis cezasının iki yılın üzerinde olması nedeniyle sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve 5237 sayılı TCK'nun 51. maddesinde düzenlenmiş olan erteleme hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Onanmasına karar verilen 2 yıl 1 ay hapis cezası miktar olarak sanık lehine görünse bile, sadece sanık ... sanık lehine Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilerek Dairemizce bozulmasına karar verilen önceki her iki hükümdeki 1 yıl 8 ay hapis cezalarının toplamları fazla olmakla birlikte erteli olması nedeniyle sanık lehine olduğu anlaşılmakta olup, sanığın kazanılmış hakkı dikkate alınarak incelemeye konu hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Tüm bu anlatılanlar dikkate alınarak sanığın, gümrük kaçağı ve bandrolsüz sigara satma şeklinde gerçekleştirdiği iki eylemi nedeniyle 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan 4733 sayılı Yasanın 8/4, 5237 sayılı TCK’nun 43/1, 62, 52, 53/1-3, 54. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 1.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca 04.06.2012 tarihli ilk hükümlerdeki erteli 1 yıl 8 ay hapis cezalarının sanık lehine olması ve sadece sanık tarafından temyiz edilmesi nedenleriyle ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı gözetilmeden yazılı şekilde aleyhine olacak şekilde hüküm kurulması gerekçesiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı kabul edilerek bozulmasına karar verilmesi yerine, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na gönderilmesi yönündeki sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 16.10.2019
Yargıtay — Esas No: 2015/22697, Karar No: 2017/1726, Tarih: 20.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22697 E.  ,  2017/1726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Tasarruf Yetkisinin Sınırlandırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davacı-davalı kadın vekili Av. ...'a ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi ve davacı-davalı kadının fotoğrafını içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletnamede bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi ve davacı-davalı kadının fotoğrafını içeren vekaletnamesini sunması için davacı-davalı kadın vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez ve asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın davacı-davalı kadına tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 20.02.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/19255, Karar No: 2014/8438, Tarih: 11.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/19255 E.  ,  2014/8438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Afyonkarahisar İş Mahkemesi

Tarihi :28.08.2013

No :2013/124-2013/490

Davacı, yaşlılık aylıklarından yapılan sağlık primi kesintisinin yersiz olduğunu belirterek, aksine Kurum işleminin iptali ile yapılan kesintilerin istirdadına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki belgelerden, salt 3201 sayılı Yasa gereği yurtdışında geçen borçlanma süreleri gözetilerek 01.07.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmış olan davacıya, 5510 sayılı Yasanın Geçici 19. maddesi nedeniyle 10 yıl sağlık primi ödemesi gerektiği belirtilerek Kurum tarafından sağlık primi borcu çıkarılıp, aylıklarından kesilmeye başlanıldığı anlaşılmaktadır.

Türk sosyal güvenlik sisteminde kısa vadeli sigorta kolları ve uzun vadeli sigorta kolları bulunmaktadır. Uzun vadeli sigorta kollarından, ödenen prim gün sayısı ve sigortalılık süreleri gözetilerek malullük, yaşlılık ve ölüm aylığına; kısa vadeli sigorta kollarından ise analık, iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık sigortasından gelir veya sigorta yardımlarına hak kazanılır.

Mülga 1479 sayılı Yasanın uzun vadeli sigorta kollarına ilişkin primlerin düzenlendiği 49. maddesinde ve Esnaf Bağ-Kur sigortalıları sonradan genel sağlık sigortası kapsamına alındığından sağlık sigortası gelirlerini düzenleyen Ek 15. maddesinde gelir basamağına göre %20’şer oranında prim ödeneceği belirtilmiş; Yine, Mülga 506 sayılı Yasanın 73. maddesinde sigortalı ve işveren payı toplamı %20 oranında uzun vadeli sigorta kolları, %11 oranında hastalık sigortası primi, ayrıca tamamı işveren tarafından ödenmek üzere iş kazası ve meslek hastalığı primi ile analık sigortası priminin ödeneceği düzenlenmiştir.

Ayrıca, 5510 sayılı Yasanın 81. maddesinin “a” bendinde, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortası prim oranının, (özel durumlar dışında) sigortalının prime esas kazancının %20’si olup, bunun %9’unun sigortalı hissesi, %11’inin işveren hissesi olduğu; “c” bendinde tamamı işveren tarafından ödenmek üzere %1 ila %6,5 arasında kısa vadeli sigorta kollarından prim alınacağı; “f” bendinde ise genel sağlık sigortası prim oranının %12 (tüm sigorta kollarına tabi olanlar için %5’i sigortalı, %7,5’i işveren payı olmak üzere %12,5’dir.) olduğu belirtilmiştir.

Kurumun işlemine yasal dayanak yaptığı 5510 sayılı Yasanın geçici 19. maddesinde, “1479 ve 2926 sayılı kanunlara göre aylık almakta olanlarla 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında çalışmaları nedeniyle Geçici 2 nci maddeye göre aylık bağlanacaklara aylık bağlamaya esas tüm hizmetleri süresince on yıl süreyle hastalık sigortası veya sağlık sigortası veya genel sağlık sigortası primi ödememiş olanlardan, hastalık sigortası, sağlık sigortası ve genel sağlık sigortası primi kesilmiş olan süreler düşülmek kaydıyla, aylıklarının % 10’u oranında ve 10 yılı tamamlayacak süreyle genel sağlık sigortası primi kesilir. Ancak, bu maddenin yürürlük tarihinden önce yapılan kesintiler iade edilmez.” düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddede, sağlık primi ödenmeden yaşlılık aylığı bağlanmış olması nedeniyle sağlık primlerinin sonradan tahsili mümkün hale getirilmiştir.

3201 sayılı Yasanın borçlanma ve aylık tahsis tarihlerinde yürürlükte bulunan “Borçlanma tutarı ve borçlanma tutarının iadesi” başlıklı 4. maddesi “Sosyal güvenlik kuruluşlarınca döviz ile değerlendirilecek sürelerin her bir günü için tahakkuk ettirilecek prim, kesenek ve karşılık borcu tutan bir dolardır. Dövizin cinsi ve miktarı Bakanlar Kurulu Kararı ile değiştirilebilir. Değişen miktar, tahakkuk ettirilmiş borçlanmanın tamamını ödememiş olanların bakiye borç sürelerine de uygulanır…” şeklinde iken; sonradan 5754 sayılı Yasanın 79. maddesi ile yapılan ve halen yürürlükte olan değişiklikle “Borçlanılacak her bir gün için tahakkuk ettirilecek borç tutarı, başvuru tarihindeki 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 82 nci maddesinde belirtilen prime esas asgari ve azamî günlük kazanç arasında seçilecek günlük kazancın % 32'sidir. Ancak, prime esas asgari günlük kazancın altında olmamak üzere borçlanma tutarına esas alt sınırı farklı bir miktarda belirlemeye Bakanlar Kurulu yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yasa koyucunun, 3201 sayılı Yasaya göre borçlanma bedelini, uzun vadeli sigorta kollarından ödenmesi gereken primin tamamı (%20) ile genel sağlık sigortasından ödenmesi gereken prim oranı (%12) toplamı gözetilerek toplam %32 olarak belirlendiği; borçlanma tarihine göre belirlenen borçlanma bedelinin de uzun ve kısa vadeli sigorta kollarına tabi sigorta primleri değerlendirilerek belirlendiği, bu durumda 3201 sayılı Yasa gereği borçlandırılanların uzun ve kısa vadeli sigorta kollarına tabi primleri ödemiş oldukları gözetildiğinde, Kurum’un, 10 yıla tamamlayacak şekilde sağlık sigortası primi ödenmemiş olanlardan sağlık sigortası primini tahsili amaçlayan 5510 sayılı Yasanın geçici 19. maddesini gerekçe yaparak sağlık primi borcu çıkarma işlemi yerinde bulunmadığından, davanın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5018, Karar No: 2017/10647, Tarih: 05.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5018 E.  ,  2017/10647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar davalı kadının mernis adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereğince tebliğ edilmiştir. Davacı erkeğin temyiz dilekçesini davalı kadın aynı adreste bizzat tebellüğ etmiştir. Davalı kadının yargılamada ve sonrasında da aynı adreste ikamet ettiği anlaşıldığından ve ilgili muhtar tarafından da adres kaydının mevcut olduğu belirtildiğinden Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligat usulsüzdür. Açıklanan sebeple gerekçeli kararın davalıya usulüne uygun tebliği ile temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8656, Karar No: 2010/21539, Tarih: 28.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/8656 E.  ,  2010/21539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 14.01.2010 tarih, 2009/19075-2010/598 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK.nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 190. TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına,  28.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/7979, Karar No: 2020/17582, Tarih: 23.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/7979 E.  ,  2020/17582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Görevi yaptırmamak için direnme suçundan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, müşteki kuruma bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CUMK'nın 317. maddeleri uyarınca müşteki ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 23/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3591, Karar No: 2007/4271, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/3591 E.  ,  2007/4271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.03.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “Vakıflar gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.4.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.