muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4557, Karar No: 2023/7433, Tarih: 13.12.2023

C. Direnme Kararı

Mahkemenin tarih ve sayısı yukarıda belirtilen kararı ile; 4262 parsel sayılı taşınmazdaki davalı ...'a ait payın mirasbırakan ... tarafından değil ... 'ın eşi ... tarafından temlik edildiği, ...'ın 16.01.2003 tarihinde ölümüyle birlikte davacıların ...'ın mirasçısı oldukları, bu tarihten önce davacıların ...'ın mirasçısı olmadıkları gözetildiğinde mirasbırakan ...'ın davacılardan mal kaçırmaya çalıştığının söylenemeyeceği, dinlenen davacı tanıklarının beyanlarına göre de iddianın kanıtlanamadığı, mirasbırakan ...’ın eşi ile birlikte yaşadığı, çocuklarının olmadığı, ...'ın dava konusu taşınmazdaki kahvehaneyi işlettiği, kahvehanenin fazla gelir getirmediği ve bu nedenle kahvehaneyi sattığı, tanık Kenan'ın satış pazarlığının yanında yapıldığını belirttiği, iddianın usulünce kanıtlanamadığı, mirasbırakan ...'ın dava dışı başka bir taşınmazına ilişkin davalının kardeşi ...'a karşı açılan davanın eldeki dava yönünden kesin delil teşkil etmeyeceği, kaldı ki davalının ... ya da ...'ın mirasçısı olmadığı, mirasbırakanın davalı lehine mal kaçırmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı, davacıların saklı pay sahibi olmadıkları anlaşıldığından tenkis taleplerinin de dinlenemeyeceği gerekçesi ile bozma kararına direnilerek asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde asıl ve birleştirilen davada davacılar ve dahili davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl ve birleştirilen davalarda davacılar ve dahili davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; mirasbırakan ile davalı arasında nakit akışı bulunmadığını, satış bedelinin ödendiğine dair mirasbırakan adına açılmış bir banka hesabının olmadığını, davalının mirasbırakana ait taşınmazı almak için sattığını iddia ettiği taşınmazın satış tarihindeki değerinin tespit edilmesi gerektiğini, her iki mirasbırakanın da paraya ihtiyaçlarının olmadığını, mirasbırakan ...'ın da mirasbırakan ... gibi mirasçılarından mal kaçırmak amacı ile davalının kardeşi ...'a taşınmaz temlik ettiğini ve bu davanın kabul edilerek kesinleştiğini, davacı tanıklarının davacıların akrabası olmadığını, beyanlarına itibar edilmesi gerektiğini, muris muvazaasında lehine temlik yapılan kişinin mirasçı olması gerektiğine dair bir kural bulunmadığını, mirasbırakanın ölene kadar dava konusu taşınmazdaki kahvehaneyi işlettiğini, mirasbırakan ... 1999 yılında öldüğünden davacıların saklı pay sahibi mirasçılardan olduklarını belirterek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleştirilen davalar, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

01.04.1974 tarihli, 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/5 inci maddesi,

4121 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 506 ıncı ve 565 inci maddeleri,

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleştirilen davalar, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

01.04.1974 tarihli, 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/5 inci maddesi,

4121 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 506 ıncı ve 565 inci maddeleri,

4722 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun 17 inci maddesi,

743 sayılı Türk Kanunu Medenisi’nin 453 üncü ve 513 üncü maddeleri,

3. Değerlendirme

1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; mirasbırakan ...’ın 08.07.1999 tarihinde, eşi olan (asıl davada davacıların mirasbırakanı) ...’ın 16.01.2003 tarihinde öldüğü, geride mirasbırakan ...’ın 19.09.2006 tarihinde ölen kardeşi ...’ın mirasçıları olan birleştirilen davada davacılar ..., ... ve ... ile ...’ın 1978 yılında ölen kardeşinin çocukları olan asıl davada davacılar ... ve ...’ın mirasçı olarak kaldığı, birleştirilen davada davacılar ... ve ... ile asıl davada davacı ...’nın aşamada ölmeleri üzerine mirasçılarının davaya dahil oldukları; mirasbırakan ...’ın maliki olduğu 836 parsel ile 1/2 paydaşı olduğu 837 parseli 22.04.1999 tarihinde asıl ve birleştirilen davada davalı ...’a satış suretiyle temlik ettiği, ...’ın 837 parsel sayılı taşınmazdaki 1/2 payı ile 839 parsel sayılı taşınmazının tamamının ve davalı ...’nın 837 parseldeki 1/2 payının 03.05.2001 tarihinde tevhit işlemi sonucu 4261 parsele gittiği, aynı tarihli ifraz işlemi sonucu 4261 parsel sayılı taşınmazın 4264, 4263 ve 4262 parsellere ayrıldığı, 4264 parselin ..., 4263 parselin yarı yarıya ... ile davalı, asıl davaya konu 4262 parselin de davalı adına tescil edildiği, davalı ve ...’ın 4263 parseldeki paylarını davalının kardeşi ...’a devrettikleri, ...’ın mirasçıları ... ve ...’nın 4263 parsel için muris muvazaası hukuki nedenine dayalı olarak açtıkları davaların kabul edilerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

2. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Hemen belirtmek gerekir ki, muris muvazaası nedenine dayalı olarak açılan davaların hukuki dayanağını teşkil eden 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının, mirasbırakanın gerçek iradesinin mirasçılarından mal kaçırmak olması halinde uygulanabileceği, mirasbırakan ...’ın maliki olduğu 836 parsel ile 1/2 paydaşı olduğu 837 parseli 22.04.1999 tarihinde asıl ve birleştirilen davada davalı ...’a satış suretiyle temlik ettiği, mirasbırakanın temlik tarihinde eşi ... ve kardeşi ... ile arasında anılan kişilerden mal kaçırmasını gerektirir bir husumeti bulunmadığı, dinlenen tanıkların da mirasbırakının yapmış olduğu devirle ilgili olarak gerçek amaç ve iradesinin mirasçılarından mal kaçırmak olduğuna yönelik beyanda bulunmadıkları gözetildiğinde muris muuvazaası hukuki nedenine dayalı asıl ve birleştirilen davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

4. Asıl ve birleştirilen davalarda terditli olarak talep edilen tenkis isteğine gelince;

4722 sayılı Kanun’nun 17 inci maddesi uyarınca mirasçılık ve mirasın geçişi mirasbırakanın ölüm tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre belirlenir.

Asıl davada davacıların mirasbırakanı ... 16.01.2003 tarihinde ölmüş olup, geride 1978 yılında ölen kardeşinin çocukları olan asıl davada davacılar ... ve ...’ın mirasçı olarak kaldığı, mirasbırakan ...’ın ölüm tarihi itibariyle yürürlükte olan TMK’nın 506 ıncı maddesine göre yeğenlerin saklı pay sahibi mirasçılardan olmadığı dikkate alındığında asıl davaya konu 4262 parsel sayılı taşınmaz yönünden tenkis talebinin reddine karar verilmesinde de bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Mirasbırakan ... ise 08.07.1999 tarihinde ölmüş olup mirasbırakanın ölüm tarihi itibariyle 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi hükümlerinin uygulanması gerekmektedir.

743 sayılı Kanun’nun 453 üncü maddesine göre yeğenler saklı pay sahibi mirasçılar arasında sayılmamıştır. Ancak, eş ve kardeş anılan hükme göre saklı pay mirasçısı olup mirasbırakanın kardeşi ...’ın ve eşi ...’ın mirasbırakandan sonra öldükleri dikkate alındığında davacıların, saklı pay sahibi olan kendi mirasbırakanlarının tenkis davası açma süreleri bitmeden ölmeleri halinde halefiyet yolu ile tenkis talep edebilecekleri kuşkusuzdur. (Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 19.01.2009 tarih, 2007/15406 Esas, 2009/261 Karar sayılı kararı)

Diğer taraftan, 743 sayılı Kanun’un 513 üncü maddesinde öngörülen 1 ve 5 yıllık süreler zamanaşımı süresi olup bu sürelerin asıl ve birleştirilen davanın dava tarihi (26.04.2011) itibariyle ... ve ... yönünden geçtiği ve asıl ve birleştirilen davada davalının 13.06.2011 ve 22.06.2011 havale tarihli cevap dilekçeleri ile zamanaşımı defiinde bulunduğu, 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlükte olduğu dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı defiine davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa zamanaşımı defiinin geçerli sayıldığı açıktır.

Öte yandan, tenkis isteği süresinde kabul edilse dahi 743 sayılı Kanun’nun “ölüme bağlı olmayan teberrular” başlıklı 507 inci maddesinde mahfuz hisse kaidelerini bertaraf etmek kasdiyle yapıldığı aşikar olan temliklerin tenkise tabi olacağı düzenlenmiş olup mirasbırakan ... tarafından satış suretiyle gerçekleştirilen 22.04.1999 tarihli temlikin saklı pay kurallarını bertaraf etmek kastıyla yapıldığının kanıtlanamadığı gözetildiğinde terditli tenkis isteğinin reddine karar verilmesi de bu gerekçe ve sonucu itibariyle doğrudur.

5. Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda; davanın reddine ilişkin direnme kararının yerinde olduğu anlaşılmakta olup asıl ve birleştirilen davada davacı ve dahili davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Asıl ve birleştirilen davada davacı ve dahili davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından başka harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

13.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/789, Karar No: 2015/3374, Tarih: 27.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/789 E.  ,  2015/3374 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalılardan ... şirketinin 'nin rödovans sözleşmesiyle ...'a verdiği belirtilen maden işletmesinde taşeron ... işçisinin vagona temas sonucu vefat ettiği, hükme esas kusur raporunda; taşeron ...'ın % 90, sigortalının % 10 kusurlu bulunduğunun, ... şirketine ise ruhsat sahibi olduğundan kusur atfedilemeyeceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır. Tazminat dosyasında ise, ... şirketi ve ...'ın % 90, sigortalının ise % 10 kusurlu bulunduğu anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. ve 39. Maddelerinde yeni düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemelerin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26 ve 87. maddeleridir. Bu yasal düzenleme çerçevesinde, tarafların sorumluluğu belirlenirken, öncelikle, davalılar arasındaki hukuki ilişkinin açıklanması gerekmektedir.

Bilindiği üzere madenler, Anayasanın 168. maddesi ve 3213 sayılı Maden Kanununun 4. maddesi gereği devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, arama ve işletme hakkının gerçek ve tüzel kişilere devri ancak kanunun öngördüğü şartlarda mümkündür.

Madenler üzerindeki hakların bölünmezliğini, devir ve intikalini düzenleyen anılan Yasanın 5. maddesinde, madenler üzerindeki hakların hiç birisinin hisselere bölünemeyeceği ve her bir hakkın bir bütün halinde muameleye tabi tutulacağı hüküm altına alınmıştır. Anılan Yasal düzenleme çerçevesinde, ruhsat sahibi tarafından maden sahası üzerinde, ruhsatın verdiği yetkilerin tamamının yada bir bölümünün sözleşme ile 3. kişilere devri mümkün değildir. Ancak, uygulamada, ruhsat sahipleri özel hukuk alanına giren kimi sözleşmelerle ve belirli bir bedel karşılığında maden çıkarma ve satış haklarını özel kişilere bırakmaktadırlar. Rödovans olarak adlandırılan bu yöntemle ruhsat sahipleri, taşeron olarak üretim yapan üçüncü kişilere süreli sözleşmeler ile maden çıkarma ve satış haklarını kiralamaktadırlar.

Günümüz literatüründe rödovans, “maden ruhsat alanlarının, hukuki hak ve sorumlulukları kendisinde kalması koşuluyla hak sahibi tarafından sözleşme ile özel veya tüzel bir kişiye, bir süre tahsis edilmesi durumunda, maden ocağının işletilmesini üstlenen özel veya tüzel kişinin, esas ruhsat sahibine, ürettiği her bir ton maden için ödemeyi taahhüt ettiği meblağ” olarak tanımlanmaktadır.

Günümüz literatüründe rödovans, “maden ruhsat alanlarının, hukuki hak ve sorumlulukları kendisinde kalması koşuluyla hak sahibi tarafından sözleşme ile özel veya tüzel bir kişiye, bir süre tahsis edilmesi durumunda, maden ocağının işletilmesini üstlenen özel veya tüzel kişinin, esas ruhsat sahibine, ürettiği her bir ton maden için ödemeyi taahhüt ettiği meblağ” olarak tanımlanmaktadır.

Rödovans sözleşmesine Maden Kanununda özel bir düzenleme olmadığı için Borçlar Kanununun 270 ve devamı maddelerinde düzenlenen "hasılat kirasına" ait hükümler uygulanır. Türk Borçlar Hukukunda sözleşmelerde şekil serbestisi geçerlidir. Yasada özel olarak bir şekle bağlanmayan sözleşmeleri taraflar istedikleri şekilde yapabilirler. Rödovans sözleşmesi maden ruhsatının devri anlamına gelmediğinden, devir sözleşmesinin Maden İşleri Genel Müdürlüğünde yetkili memur huzurunda yapılması zorunluluğu yoktur.

1990 yılında Maden Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 32. maddesinin son fıkrası değiştirilerek, üçüncü kişi ve kuruluşların ruhsat sahipleri ile yapmış oldukları rödovans, kira, taşeron vb. sözleşmelere dayanılarak ruhsat sahasında faaliyette bulunabilmesi Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığının iznine bağlanmıştır. Ruhsat sahiplerinin, sözleşmeleri bir ay içinde Maden Dairesi’ne bildirerek uygun görüş alması şartı getirilmiştir. Ancak 03.02.2005 tarihinde yayımlanan Maden Kanunu Uygulama Yönetmeliğinin geçici 2. maddesindeki “Bu Yönetmeliğin yayımı tarihinden sonra, ruhsat sahiplerinin Kanun kapsamındaki faaliyetleri ile ilişkili olarak üçüncü kişi ya da kuruluşlarla yaptığı sözleşmelerin Genel Müdürlüğe bildirilmesine ve görüş alınmasına gerek yoktur. Ancak ruhsat sahasındaki tüm faaliyetlerden Genel Müdürlüğe karşı ruhsat sahibi sorumludur.” hükmü gereği bildirim yükümlülüğü kaldırılmıştır. Anılan yönetmelik, 06.11.2010 tarihinde yayımlanan Madencilik Faaliyetleri Uygulama Yönetmeliğinin 168. maddesi ile yürürlükten kaldırılarak, Rödövans sözleşmeleri ile ilgili olarak geçici 1. maddesinde aynı düzenlemeye yer verilmiştir.

Rödovansçının sorumluluğu konusunda 24.06.2010 tarih 27621 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5995 sayılı Kanunun 17. Maddesi ile Maden Kanununa eklenen Ek 7. Maddesi ile yeni düzenleme yapılmıştır. Anılan madde de; maden ruhsat sahiplerinin, ruhsat sahalarının bir kısmında veya tamamında üçüncü kişilerle yapmış oldukları rödovans sözleşmelerinde, bu alanlarda yapılacak madencilik faaliyetlerinden doğacak İş Kanunu, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili idari, mali ve hukuki sorumluluklarının rödovansçıya ait olacağı, ancak bu durumun ruhsat sahibinin Maden Kanunundan doğan sorumluluklarını ortadan kaldırmayacağı belirtilmiştir,

Uyuşmazlığın çözümü hususunda ayrıca üçüncü kişinin aracılığının düzenlendiği 506 sayılı Kanunun 87. maddesi hükmüne değinmek gerekecektir. Anılan maddeye göre; sigortalılar üçüncü bir kişinin aracılığı ile girmiş ve bununla sözleşme yapmış olsalar bile, bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden dolayı, aracı olan üçüncü kişi ile birlikte asıl işveren de sorumludur. Aracı, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı için öncelikle işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına devredilen iş dolayısıyla sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Aracı sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise asıl işverenden istenilen işin, asıl iş ya da işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Mahkemece; yukarıda açıklanan bu hukuki düzenlemeler gözetilerek, davalılar arasındaki sözleşmenin yapılış tarihi itibariyle usulüne uygun olup olmadığı irdelenerek, Maden Kanunu Ek 7. maddesinin somut olayda uygulama yerinin bulunup bulunmadığı değerlendirilerek, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin niteliği, bir başka ifade ile, asıl işveren-taşeron ilişkisi olup olmadığı saptanarak , tazminat dosyasıyla işbu davada alınan kusur raporları arasındaki çelişki de giderilmeli ve hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

O hâlde, davacı vekilinin , bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4546, Karar No: 2019/13324, Tarih: 13.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/4546 E.  ,  2019/13324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle, müvekkilinin ... Büyükşehir Belediyesi Su ve Atık Su İdaresi Genel Müdürlüğünde davalı alt işveren ... Yemekçilik Tem. Tek. Taş. Gıda Oto. İnş. Tur. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti' nin işçisi olarak 22.01.2014 tarihinden iş akdinin haksız olarak feshedildiği 18.06.2014 tarihine kadar servis elemanı olarak kesintisiz çalıştığını, 1.071,00.-TL brüt ücret aldığını, alt işveren tarafından iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin olduğunu, davalı alt işverenin müvekkilini işe aldığı tarihten işten çıkardığı tarihe kadar ücret alacaklarını ödemediğini iddia ederek; ihbar tazminatı ve ödenmeyen ücret alacaklarının faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ASAT vekili özetle, davacının müvekkili kuruma devredilen personel olmadığını, herhangi bir alacağının da müvekkili kuruma devredilmediğini, husumet ve zamanaşımı itirazlarının olduğunu, davacının hangi şartlarla işe girdiği, beş ay sonra neden çıktığı veya çıkarıldığı hususlarında müvekkili kurumun hiçbir bilgisi bulunmadığını, müvekkili kurumun herhangi bir sorumluluğu bulunmadığından, bu tip yasal hakları davacının, yüklenici firmalardan talep etmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Tem. Teks. Taş. Gıda Oto. İnş. Tur. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili özetle, davacının davalı işyerinde çalıştığı süre boyunca kendisine tüm maaş alacaklarının her ay düzenli olarak elden ödendiğini, davacının iddialarının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, davalı şirketin alt işveren olarak üzerine düşen tüm sorumlulukları yerine getirdiğini, davacının taleplerinin muhattabının asıl işveren olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Süresinde verilen cevap dilekçesinde, davalı ... Tem. Teks. Taş. Gıda Oto. İnş. Tur. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. yemin deliline dayanmış olup, bilirkişi raporunun tebliğinden sonrada, davacıya talep ettiği ve ödenmediği iddia edilen ücret alacakları bakımından yemin teklifinde bulunmuştur.

Mahkemece yemine ilişkin usuli işlemler tamamlanarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yemin teklifi üzerinde durulmadan karar verilmesi hatalıdır.

E) Gerekçe:

1- Süresinde verilen cevap dilekçesinde, davalı ... Tem. Teks. Taş. Gıda Oto. İnş. Tur. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. yemin deliline dayanmış olup, bilirkişi raporunun tebliğinden sonrada, davacıya talep ettiği ve ödenmediği iddia edilen ücret alacakları bakımından yemin teklifinde bulunmuştur.

Mahkemece yemine ilişkin usuli işlemler tamamlanarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yemin teklifi üzerinde durulmadan karar verilmesi hatalıdır.

2-Davalı ... Tem. Teks. Taş. Gıda Oto. İnş. Tur. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. tanık deliline başvurmuş, cevap dilkçesinde tanıklarının isim ve adreslerini bildirmiş, tanıklarının dinlenmesi için gereken masrafı ise yatırmamıştır. Mahkemece tanıklar dinlenmeden karar verilmiştir.

Mahkemece davalı şirkete bildirdiği tanıkların dinlenmesi için gereken masrafı yatırması, yatırmadığı takdirde tanık delilinden vazgeçmiş sayılacağı şeklinde bir ihtarda bulunmadan, savunma hakkı ihlal edilerek karar verilmesi hatalıdır.

3-Davalı T.C. ... Büyükşehir Belediyesi Su ve Atık Su İdaresi Genel Müdürlüğü (Asat) harçtan muaf olmadığı halde, hükümde yargılama harçlarından muaf tutulması da isabetsizdir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 13.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.