muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19541, Karar No: 2023/14846, Tarih: 30.11.2023

Mahkemece temyiz isteminin kabule değer sayılması hâlinde, herhangi bir karar verilmeden aynı Kanun'un 297. maddesi uyarınca tebligat işlemleri tamamlandıktan sonra dosya temyiz incelemesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilecektir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesiyle daireye gönderilen dosyanın esasına girilmeden önce, Yargıtay ilgili Dairesince, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulup bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olup olmadığını, temyiz edenin buna hakkı olup olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içerip içermediğini belirleyecektir. Temyiz başvurusunun kanuni süre geçtikten sonra yapılması, kararın temyiz edilebilir nitelikte bulunmaması, temyiz edenin temyiz etme hakkı olmaması ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermemesi hâllerinde ise ilgili Dairece temyiz talebi CMK’nın 298. maddesi uyarınca reddedilecek, temyiz talebinin reddi nedenlerinin bulunmaması durumunda da esas yönünden temyiz incelemesi yapılabilecektir.

Açıklandığı üzere temyiz yasa yolunda, kriter getiren "temyiz nedeni" başlıklı CMK'nın 288/2 maddesi uyarınca maddi ceza normuna (maddi ceza kanunu kurallarına ya da müesseselerine) ya da usul hukuku normuna (ceza usül hukuku kurallarına ya da müesseselerine) ilişkin en az bir kuralın uygulanmaması veya yanlış uygulanması nedeniyle sebep gösterilmesi zorunluluğu bulunmaktadır. Madde, neden gösterme zorunluluğunda maddi ceza veya usul normuna aykırılık durumunda aralarında herhangi bir fark yada ayırım gözetmemiştir. Usül hukuku veya ceza hukuku normuna yada müesseselerine ilişkin olarak en az bir sebep gösterilmesi gerekli ve yeterlidir. Maddi ceza normlarına aykırılığa ilişkin CMK'nın 289. maddesindeki gibi mutlak bozma nedenlerinin düzenlenmemiş olması sebep gösterme gerekliliğini ortadan kaldırmamaktadır. Kaldı ki CMK'nın 289. maddesindeki kesin hukuka aykırılık hallerinde de temyiz dilekçesinde öncelikle usul normuna ya da müessesine aykırılık teşkil eden en az bir neden gösterilmesi gerekmektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararları da bu yöndedir.(Örn: CGK 2020/6 E-155 K sayılı 05/03/2020 tarihli kararı)

Maddi ceza hukuku normlarından herhangi birine ya da müessesesine aykırılık halleri ile maddi meselelerde ise maddi ceza kurallarının uygulanmasına esas teşkil eden ve daha önce mahkemece tespit edilmiş olan maddi vakıaların doğru değerlendirilip değerlendirilmediğine, yeterli delil bulunmadığına, bilimsel görüş, akıl ve mantık kurallarına aykırılık halleriyle sınırlı olarak hüküm maddi ceza hukukuna aykırı olacaktır. Ama bu demek değildir ki sebep gösterilmesin. CMK'nın 288/2. madde ve fıkrasına göre bu hususta da en az bir neden gösterilmesi yeter ve gereklidir. Hele ki temyiz yasa yolunda maddi vakıaları inceleme yasağı-sınırı varken neden gösterilmesi elzemdir.

Açıklandığı üzere sonuç olarak; sanık müdafii tarafından 18.09.2023 tarihli dilekçe ile "... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi kararı usül ve yasaya aykırıdır. İş bu sebeple temyiz ediyoruz" şeklindeki temyiz dilekçesi ne usül normuna ilişkin ne de ceza normuna ilişkin herhangi bir sebep ihtiva etmemektedir. Özellikle "yasaya aykırıdır " ibaresinin maddi ceza hukukuna ilişkin hangi kural veya kurallara yada maddi ceza hukukuna dair hangi müesseseye ve yine maddi meselenin hangi yönüne ilişkin bir nedene dayandığına dair bir sebep ihtiva etmemektedir. Bu nedenle temyiz isteminin CMK'nın

288, 294 ve 298 inci maddesi uyarınca nitelikli yağma suçundan da usülden red karar verilmesi gerekirken esastan temyiz incelemesi yapılarak hükmün onanmasına karar verilmesi düşüncesine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/15451, Karar No: 2013/8534, Tarih: 04.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/15451 E.  ,  2013/8534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nin 50/1.f maddesi uyarınca 'kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına' çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde 'bir kamu kurumunda, temizlik-inşa ve yapım vb. ... kollarında çalıştırılmasına' karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hükmün 5. parağrafındaki 'bir kamu kurumunda, temizlik-inşa ve yapım vb. ... kollarında' ifadesinin sanık ... açısından hükümden çıkarılması ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

a)Suç tarihinde 15 yaşını ikmal etmemiş sanık hakkında TCK'nin 31/2 maddesi anlamında 'işlediği suçun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama ve davranışlarını yönlendirebilme yeteneğin yeterince gelişip gelişmediği' hususunda usulüne uygun uzman hekim raporu alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre;

b)Suç tarihi itibariyle 15 yaşını henüz ikmal etmemiş olan sanık hakkında TCK'nin 31/2 maddesi yerine, uygulama yeri bulunmayan TCK'nin 31/3 maddesi tatbik edilerek sanığa fazla ceza tayini,

c)Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nin 50/1.f maddesi uyarınca 'kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına' çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde 'bir kamu kurumunda ve temizlik-inşa ve yapım vb. ... kollarında çalıştırılmasına' karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5776, Karar No: 2019/5806, Tarih: 25.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/5776 E.  ,  2019/5806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.07.2012 gününde verilen dilekçe ile yüklenici temliki nedeniyle tapu iptali ve tescil veya tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; tapu iptali ve tescil talebinin reddine, tazminat talebinin kısmen kabulüne dair verilen 04.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yükleniciden temlik alınan şahsi hakka dayalı tapu iptali ve tescil; mümkün olmadığı takdirde alacak istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkillerinin 24/06/20009 yılında imzalamış oldukları harici satış sözleşmesiyle davalılardan ...'den ... ili, ... ilçesi, 1569 ada, 17 parselde bulunan B Blok No:7 numaralı daireyi 24.000 GBP karşılığında satın almayı vaat ettiklerini, söz konusu sözleşmeyi davalılardan ...'nün satıcı-müteahhit sıfatıyla imzaladığını, davalılardan ...'nün söz konusu sözleşmeyi yine davalılardan mal sahibi ... ile aralarında imzalamış oldukları Didim 2.Noterliği'nin 06/12/2007 tarihinde düzenlenmiş ve ... yevmiye numaralı, Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi hükümlerine göre B Blok No:7 numaralı dairenin inşaatın tamamlanması ile birlikte davalılardan satıcı-müteahhit ...'ye ait olacağını, ...'nün buradan almış olduğu yetki ve müvekkilleri ile söz konusu harici satış sözleşmesini imzaladığını, müvekkillerinin 24/06/2009 tarihli sözleşme uyarınca davalı ...'ye tapu devir teslimine kadar ödemeleri gereken 21.600 GBP'yi elden ve nakden ödediklerini, bu taksitlerin ödendiğine dair davalılardan ... tarafından kendi adına asaleten ve ... Ltd. Şti.'yi kefilen düzenlenen 20/01/2011 tarihli belgenin ekte olduğunu, dairenin zilyetliğinin müvekkillerinde olduğunu, ayrıca anılan sözleşmenin yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde 5.000,00 GBP cezai şart ödeneceğinin öngürüldüğünü, bu nedenle davalı ... ve kefili ... Ltd. Şti.'nin de söz konusu cezai şarttan yükümlülüğünün bulunmakta olduğunu, müvekkillerinin sözleşmesel borcu ve son taksidi olan 2.400 GBP'nin mahkemece uygun görülecek bir hesaba tevdii ile ... ili, ... ilçesi, ... Mevkii, 1569 ada, 19 parsel B/1 Blok No:7 numaralı bağımsız bölümün müvekkillri adına tesciline, olmazsa müvekkillerinin ödedikleri 21.600 GBP ve cezai şart 5.000 GBP'nin toplamda 26.000 GBP'nin müvekkillerinin aleyhine sebepsiz zenginleşen davalılardan, ticari faizi ile birlikte müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı yükleniciler davaya cevap vermemiştir.

Davalı yükleniciler davaya cevap vermemiştir.

Davalı arsa sahibi ... mirasçıları vekili; iskan ruhsatını müvekkilinin aldığını, bir çok ödemeyi de yüklenicinin yerine getirmediğini, dava konusu dairenin tapusunun ...'ya devri konusunda müteaahit ile anlaşıldığını, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacıların tapu iptali ve tescil talebinin reddine, tazminat istemlerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayın, temlik işleminin hukuki niteliği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenicinin borçlarının neler olduğu ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerini hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir” Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici, arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81. maddesinden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların yapılması gerekmektedir. Genel olarak, eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder." Yasada "şey" olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da asıl olan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da asıl olan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Somut olaya gelince; mahkemece her ne kadar davacıların sunduğu sözleşmenin resmi şekilde düzenlenmediğinden geçersiz olduğu, tapu iptali ve tescile karar verilemeyeceği gerekçesi ile tapu iptali ve tescil taleplerinin reddine karar verilmişse de; davacılar yükleniciden dava konusu 7 numaralı bağımsız bölümü satın aldıklarını ve bedelini ödediklerini iddia etmiş olup uyuşmazlık, alacağın temliki hükümlerine göre çözüleceğinden 26.04.2009 tarihli adi yazılı sözleşme geçerli olup davacının bedelin tamamını ödediğini ispatlaması gerekir. Bedelin tamamının ödenmediğinin anlaşılması halinde ise; Türk Borçlar Kanunu'nun 97. maddesinde yer alan birlikte ifa kuralı gereği dava konusu bağımsız bölümün sözleşme tarihindeki satış bedelinden ödenmeyen kısmı belirlenmeli, bu bedel davacıya depo ettirilmelidir. Davalı arsa maliki mirasçıları vekili ise; yüklenicinin edimini tam olarak yerine getirmediği iddiasında bulunduğu halde dava konusu dairenin 3. kişi konumundaki ...'ya devredilmesi hususunda yüklenici ile anlaşıldığını savunduğundan edimin ifa edilmediği savunmasına bu aşamada itibar edilememiştir.

Mahkemece; yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9645, Karar No: 2013/39976, Tarih: 17.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/9645 E.  ,  2013/39976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 09.04.2010 tarihli kararın, savunması sırasında bildirdiği “Mimarsinan Mahallesi Bayır Sokak No: 17/1 Ataşehir/Kadıköy/İstanbul” adresine tebliğ edilmeden “Demirkapı Mahallesi Garip Sokak No: 13/9 Bağcılar/Çiftlik/İstanbul” adresinde yapılan tebligatın bila tebliğ iadesi üzerine, aynı adrese 7201 sayılı Yasanın 35. maddesi gereğince yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu, bu nedenle sanığın öğrenmeden itibaren verdiği temyiz dilekçesinin de süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Müştekiye ait cep telefonunun işyeri niteliğindeki mobilya mağazasında masa üzerinde şarja takılı iken çalınması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesine uyan bina içinde muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine aynı Yasanın 141/1. maddesi ile yapılan uygulamanın sanık lehine olması nedeniyle ve tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 58. maddenin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...’nın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13949, Karar No: 2015/6167, Tarih: 05.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/13949 E.  ,  2015/6167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/106152

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Uşak 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARASI : 2011/243 (E) ve 2011/600 (K)

SANIK : T.. Ş..

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, kamu malına zarar verme, görevli memura hakaret

SUÇ TARİHİ : 16/04/2011

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ihbar üzerine olay yerine giden şikayetçi polis memurlarına aldığı alkolün etkisiyle hakaret ettiği, polis aracına binmemek için direndiği, ifadesi alınmak üzere beklediği esnada oda kapısına kafa atmak suretiyle kamu malına zarar verdiği iddia edilen olayda;

Sanığın savunması, şikayetçi beyanları, tanık anlatımları, görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın 2.41 promil alkolün etkisiyle görevli memurlara sinkaflı hakaretler ettiği, gözaltına alınmamak için görevli polis memurlarını iteklemek suretiyle direndiği ve ifadesi alınması esnasında kapıya kafa atmak suretiyle kamu malına zarar verdiği anlaşıldığından sanık hakkında atılı suçlardan verilen mahkumiyet kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Görevi yaptırmamak için direnme suçunu, tek bir fiil ile birden fazla polis memuruna karşı gerçekleştirilmesi nedeniyle sanık hakkında anılan suçtan ceza verilirken 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7344, Karar No: 2020/3600, Tarih: 30.09.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7344 E.  ,  2020/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun cinsel istismarı, nitelikli cinsel saldırı, izinsiz define aramak, kötü muamele ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13.02.2018 gün ve 2017/12398 soruşturma, 2018/5183 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekili tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin Gaziantep 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29.03.2018 tarih ve 2018/2687 Değişik İş sayılı kararını ve anılan kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı müşteki tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin Gaziantep 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 26.06.2018 tarih ve 2018/4697 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya tetkik edildi.

Dosya kapsamına göre, müştekinin dilekçelerinde özetle, ayrıldığı eski eşi olan şüphelinin, evlilikleri süresince kendisine karşı kötü davrandığını, olağan dışı cinsel taleplerde bulunduğunu, ayrıca bir dönem izinsiz define arama girişimlerinin olduğunu, buna ilaveten özellikle boşandıkları dönemden sonra müşterek çocuklarının babasının yanından geldikten sonra tavırlarında değişiklikler müşahade ettiğini, çocuğunun anlatımları doğrultusunda, babası tarafından normal karşılanamayacak sevme tarzına maruz kaldığını (şüphelinin mağduru dudağından öptüğü, banyoda iken mağdura memelerini öptürdüğü, mağdurun pipisi ile oynadığı ve arkadan mağdurun pipisine ve poposuna ellediği), ayrıca şüphelinin mağdura hitaben “annenin vücuduna dokun, memelerine dokun, annene vur, bağır bunları yapmazsan baban olmam sana oyuncak almam” şeklinde sözler söylediğini, bu hususta gerek çocuğunun okulundaki rehberlik öğretmeniyle gerekse İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı ile görüşüp çocuğunu ruhsal ve pedagojik olarak muayene ettirdiğini, her iki birimin de çocuğun uygunsuz cinsel davranışlara maruz kaldığına dair kanaat raporu düzenlendiğini belirterek, yeni delil elde edildiği gerekçesiyle sanık hakkında şikâyetçi olması üzerine yürütülen soruşturma kapsamında, Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13.02.2018 tarihli kararda yer alan "Müştekinin iddiasına konu cinsel istismar suçu bakımından daha önce aynı iddialar hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve kararın itiraz üzerine kesinleştiği ve aynı konuda yeni delil bulunmaması nedeniyle kovuşturma yapılamayacağı, cinsel saldırı suçu bakımından TCK'nun 102/2. maddesi son cümlesi gereğince şikayete tabi olan suç için şikayetin süresinde yapılmadığı, izinsiz define aramak, kötü muamele ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçları bakımından ise atılı suçların işlendiğine dair şüpheli ile aralarında husumet bulunan müştekinin soyut ve genel nitelikteki iddiaları dışında görgü tanığı ve başkaca delinin bulunmaması” şeklindeki açıklamalarla kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şüpheli hakkında boşanmış olduğu eski eşi müşteki ile ortak çocukları olan mağdur çocuğa yönelik benzer nitelikteki cinsel istismar iddialarına ilişkin olarak daha önce Söke Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma neticesinde yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediğinden bahisle 23.12.2015 tarih ve 2015/4203 soruşturma, 2015/2500 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verildiği ve anılan karara karşı yapılan itirazın da mercii Söke Sulh Ceza Hakimliğinin 27.01.2016 tarih ve 2016/226 Değişik İş sayılı kararı ile reddedilerek kesinleştiği, bununla birlikte anılan kararın kesinleşmesini takiben müştekinin talebi üzerine İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Adlî Tıp Anabilim Dalı tarafından düzenlenen 21.09