muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/131, Karar No: 2021/214, Tarih: 25.05.2021

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suçtan zarar gören Gümrük İdaresine yapılan gerekçeli karar ekli tebligatın usulüne uygun olup olmadığının ve buna bağlı olarak Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin süresinde yapılıp yapılmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Önleme arama kararına istinaden 10.12.2014 tarihinde kolluk görevlilerince yapılan yol uygulamasında durdurulan sanığın kullandığı araçta yapılan aramada; şoför koltuğunun arkasında bulunan yatağın altındaki boşluğa gizlenmiş iki adet siyah poşet içinde 32 karton Kent marka kaçak sigaranın ele geçtiği,

Suç tarihi itibarıyla suçtan zarar gören ve davaya katılma hakkı olan Dilucu Gümrük Müdürlüğünün 03.06.2015 tarihli tensip zaptıyla duruşmadan haberdar edilmesine karar verildiği ve suçtan zarar gören ... adına, Aralık/Iğdır adresine çıkartılan iddianame ekli tebligatın 29.06.2015 tarihinde görevli memur ... imzasına tebliğ edildiği,

Suçtan zarar gören ... adına Av. ... tarafından 07.07.2015 havale tarihli dilekçe ile katılma talebinde bulunulduğu, bu hususta Yerel Mahkemece herhangi bir karar verilmediği,

27.10.2015 tarihli gerekçeli karar başlığında Dilucu Gümrük Müdürlüğünün katılan olarak gösterildiği ve anılan kurum adına Aralık/Iğdır adresine çıkartılan gerekçeli karar ekli tebligatın 30.11.2015 tarihinde görevli memur ... imzasına tebliğ edildiği,

15.12.2015 havale tarihli dilekçe ile ... adına Av. ...’in sanık hakkında Yerel Mahkemece verilen beraat kararının bozulması istemiyle temyiz talebinde bulunulduğu ve Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 13.12.2018 tarihli ve 18339-14237 sayılı kararıyla temyiz isteminin CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra yapıldığı gerekçesiyle reddine karar verildiği;

Anlaşılmaktadır.

Tebligat usulü gerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nda gerekse 25.01.2012 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’te ayrıntılı şekilde düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler çoğunlukla gerçek kişilere yapılacak tebligatların usulünü düzenlemesi yanında tüzel kişilere yapılacak tebligatın usul ve içeriğini de hüküm altına almaktadır.

Tüzel kişilere yapılacak tebligatın usulü 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11, 12 ve 13. maddelerinde ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’in 18, 19, ve 20. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler özel ve kamu tüzel kişilerine yapılacak tebligatlar bakımından uygulama alanı bulmaktadır.

Vekil ile takip edilen işlemlerde tebligatın usulünü düzenleyen 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun ''Vekile ve kanuni mümessile tebligat'' başlıklı 11.maddesi,

Tüzel kişilere yapılacak tebligatın usulü 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11, 12 ve 13. maddelerinde ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik’in 18, 19, ve 20. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemeler özel ve kamu tüzel kişilerine yapılacak tebligatlar bakımından uygulama alanı bulmaktadır.

Vekil ile takip edilen işlemlerde tebligatın usulünü düzenleyen 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun ''Vekile ve kanuni mümessile tebligat'' başlıklı 11.maddesi,

“Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulu Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır. (Ek ikinci fıkra: 11/1/2011-6099/4 md.) Avukat tarafından takip edilen işlerde, avukatın bürosunda yapılacak tebligatlar, resmî çalışma gün ve saatleri içinde yapılır. Kanuni mümessilleri bulunanlara veya bulunması gerekenlere yapılacak tebligat kanunlara göre bizzat kendilerine yapılması icabetmedikçe bu mümessillere yapılır.’’

''Hükmi şahıslara ve ticarethanelere tebligat'' başığını taşıyan 12. maddesi,

''Hükmi şahıslara tebliğ, salahiyetli mümessillerine, bunlar birden ziyade ise, yalnız birine yapılır. Bir ticarethanenin muamelelerinden doğan ihtilaflarda, ticari mümessiline yapılan tebliğ muteberdir.''

''Hükmi şahısların memur ve müstahdemlerine tebligat'' başlıklı aynı Kanun'un 13. maddesi ise

''Hükmi şahıslar namına kendilerine tebliğ yapılacak kimseler her hangi bir sebeple mütat iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamıyacak bir halde oldukları takdirde tebliğ, orada hazır bulunan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır.''

Şeklinde düzenlemeler içermektedir.

Tebligat Kanunu’nun 12 ve 13. maddelerindeki açık düzenlemeler karşısında, tebligat yapılacak tüzel kişiler; ticaret şirketleri, dernekler, kamu idareleri, kamu kurumları gibi özel veya kamu tüzel kişileri olabilir. Devletten ayrı bir tüzel kişiliği mevcut olmayan Bakanlıklar, organı oldukları devlet adına faaliyette bulunmakla birlikte dava, icra takibi ve diğer işlerde yapılacak tebligatın muhatabı olurlar. Tüzel kişilerin tebliğ almaya yetkili memur veya müstahdemlerine tebligat yapılabilmesi için tüzel kişilerin salahiyetli kişilerinin herhangi bir sebeple mutad iş saatlerinde iş yerinde bulunmamaları veya tebliğ edilecek evrakı bizzat alamayacak bir hâlde olmaları gerekmektedir. Tebliğ memuru tarafından bizzat araştırılıp tebligat tutanağına yazılması gereken bu husus tebliğin geçerli olabilmesi için zorunludur. Aksi takdirde yapılan tebligat işlemi usulsüz olur.

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 18 ilâ 20. maddelerinde ise tüzel kişilere yapılacak tebligatın usulü düzenlenmiştir.

Anılan Yönetmelik'in 18. maddesi;

Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 18 ilâ 20. maddelerinde ise tüzel kişilere yapılacak tebligatın usulü düzenlenmiştir.

Anılan Yönetmelik'in 18. maddesi;

''(1) Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekile bürosunda yapılacak tebligat, resmî çalışma gün ve saatleri içinde yapılır.

(2) Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmesine ilişkin hükümleri saklıdır.'',

19. maddesi;

''(1) Kanuni temsilcisi bulunanlara yapılacak tebligat temsilciye yapılır.

(2) Kanuni temsilcisi bulunanlara kanun hükümleri gereğince bizzat kendilerine tebligat yapılması icap ederse temsilciye tebligat yapılmaz.

(3) Kanuni temsilcisi olmayıp da bulunması gerekenlere usulüne göre kanuni temsilci tayini yoluna gidilir.'',

20. maddesi ise;

''(1) Tüzel kişilere tebliğ yetkili temsilcilerine, bunlar birden çok ise yalnız birine yapılır.

(2) Bakanlıkların ve bunların teşkilatının, Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) sayılı cetvelde yer alan genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, (II) sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli idareler, (III) sayılı cetvelde yer alan düzenleyici ve denetleyici kurumlar, (IV) sayılı cetvelde yer alan sosyal güvenlik kurumları ile il özel idarelerinin, belediyelerin, köylerin ve özel kanunlarına dayanılarak kurulmuş bulunan teşekküllerle, şirketlerin, derneklerin ve vakıfların yetkili temsilcileri, bağlı bulundukları kanunlara ve statülerine göre tayin edilir.

(3) Gerçek ve tüzel kişilere ait ticari işletmelerin işlemlerinden kaynaklanan uyuşmazlıklarda, ticari işletmenin o işlemde yetkili ticari temsilcisine yapılan tebliğ geçerlidir.'',

Biçiminde düzenlemeler içermektedir.

Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümleri birlikte değerlendirildiğinde kamu tüzel kişilerinin taraf olduğu ya da olacağı dosyalarda dava ve takipler Hazine adına değil ilgili kamu idaresine karşı açıldığı için tebligatlar da bu kamu idaresine gönderilmelidir. Kamu idaresi adına yapılacak bu tebligat, Tebligat Kanunu'nun 12 ve 13. hükümlerine tâbidir. Bunun yanı sıra bir kamu idaresine karşı açılan dava ve girişilen icra takibine Hazine vekilleri katıldıktan sonra artık tebligatların o kamu idaresine değil, vekiline yapılması gerekir. Bu durumda adli tebligatın muhatabı, kamu idaresini temsil eden kişiler veya muhakemat müdürü, Hazine vekili gibi yetkililerdir. Dolayısıyla da dava ve takipler kamu idaresi adına bu kimseler tarafından yürütülür.

Öte yandan Tebligat Kanunu'nun ''Usulüne aykırı tebliğin hükmü'' başlıklı 32. maddesi; ''Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi addolunur.'' hükmünü içermekte olup anılan düzenleme uyarınca usulüne uygun olarak yapılmaması hâlinde dahi muhatabın bir şekilde haberdar olması durumunda tebligat geçerli sayılacak ve süreler öğrenme tarihinden itibaren işlemeye başlayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Önleme araması kararına istinaden 10.12.2014 tarihinde kolluk görevlilerince yapılan yol uygulamasında durdurulan sanığın kullandığı araçta yapılan aramada; şoför koltuğunun arkasında bulunan yatağın altındaki boşluğa gizlenmiş iki adet siyah poşet içinde 32 karton kaçak sigaranın ele geçirildiği olayla ilgili olarak yapılan yargılama kapsamında, Yerel Mahkemece suç tarihi itibarıyla suçtan zarar gören ve davaya katılma hakkı olan Dilucu Gümrük Müdürlüğünün 03.06.2015 tarihli tensip zaptıyla duruşmadan haberdar edilmesine karar verildiği ve anılan kurum adına Aralık/Iğdır adresine çıkartılan iddianame ekli tebligatın 29.06.2015 tarihinde görevli memur Umut Öztürk’e tebliğ edildiği, açılan kamu davasına suç tarihinde katılma hakkı olan ... adına Av. ... tarafından verilen 07.07.2015 havale tarihli dilekçe ile katılma talebinde bulunulduğu, bu hususta Yerel Mahkemece olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği, ... adına çıkartılan 27.10.2015 tarihli gerekçeli karar ekli tebligatın da, 30.11.2015 tarihinde görevli memur Birsen Oktay imzasına tebliğ edildiği ve ... adına Av. ... tarafından ibraz edilen 15.12.2015 havale tarihli dilekçeyle Yerel Mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edildiği dosya kapsamında;

Gerek Tebligat Kanunu'nun 11 ve devamı maddeleri gerekse Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 18 ve devamı maddeleri gereğince kamu idaresine karşı açılan dava ve girişilen icra takibine Hazine vekili katıldıktan sonra artık tebligatların ilgili kamu idaresine değil vekiline yapılması gerektiği hâlde uyuşmazlığa konu olayda Dilucu Gümrük Müdürlüğüne yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmış ise de Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi hükmü de dikkate alındığında Hazine vekilinin yasal süresinden sonra öğrenme üzerine gerçekleştirdiği 15.12.2015 havale tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin "Temyiz isteminin reddine" ilişkin kararının kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesi yapılması amacıyla Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin “Temyiz isteminin reddine” ilişkin 13.12.2018 tarihli ve 18339-14237 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin "Temyiz isteminin reddine" ilişkin kararının kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesi yapılması amacıyla Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE

2- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin “Temyiz isteminin reddine” ilişkin 13.12.2018 tarihli ve 18339-14237 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın temyiz incelemesi yapılması amacıyla Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.05.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19722, Karar No: 2022/19420, Tarih: 11.10.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/19722 E.  ,  2022/19420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığa yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Suçun işleniş biçimi, sanığın kasta dayalı kusurunun yoğunluğu, olayın meydana geliş şekliyle göçmen sayısı dikkate alınarak temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken ceza alt hadden tayin edilmiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, sanık ...’nin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Teknenin müsaderesine yönelik temyize gelince,

Katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan doğrudan zarar gören malen sorumlu ...’a davaya katılma ve mağdur ile şikayetçiler için öngörülen haklardan yararlanma ve delil sunma imkanı sağlanmadan, yokluğunda karar verilerek CMK'nın 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve malen sorumlu ...’un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN MÜSADEREYE YÖNELİK KISMININ BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14047, Karar No: 2014/5375, Tarih: 24.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/14047 E.  ,  2014/5375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır. Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır. Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem

verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Sanık ...'ın, daha önceden tanımadığı müşteki ...'in yanına giderek elini öptüğü ve yakında Ramazan ayı olması nedeni ile fakirlere yardım edeceğinden bahisle onun koluna girdiği, müşteki...'in ilk anda sanık ...'a yardım istemediğini söylediği, ancak sanığın ısrarla benzer sözleri söylemesi ve koluna girmesi üzerine bir şey demediği, birlikte yürüyerek bir okulun arka tarafına geldikleri, burada ortaya uzun sakallı bir şahsın çıktığı ve kendini cami imamı olarak tanıttığı, uzun sakallı şahsın kolundan bileziklerini çıkarmasını ve onları okuyacağını söylediği, bunun üzerine müştekinin kollarını uzattığı, sanık ile sakallı kişinin ellerine birer kadın çorabı takarak müştekinin kolundaki 5 tane bileziği sıra ile çıkardıkları ve bu anda diğer eline sanığın dolar olduğunu söyleyerek bir miktar para koyduğu, ancak bu paranın da sonradan müştekinin elinden alındığı, sonrasında sanığın oradan ayrıldığı, bu anda sakallı şahsın aşağıdan bir ses geldiğini söyleyerek "yürü, bileziklerini vermek için bekliyorlar" dediği, ancak müştekinin söylenilen yere gittiğinde hiç kimseyi bulamadığı, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, müştekinin sanığı teşhis ettiği anlaşılmakla, sanık ve müşteki beyanları ile tüm dosya kapsamına göre atılı suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçeye dayanan mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiş ve söz konusu olayda dolandırıcılık suçunun asli unsuru olan hilenin kullanıldığının sabit olması karşısında, tebliğnamede ki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla ''24 gün'', ''12 gün'', “10 gün” ve ''200 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla '' 5 gün '', '' 2 gün '', “ 1 gün” ve '' 20 TL '' adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/29927, Karar No: 2016/9271, Tarih: 16.05.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/29927 E.  ,  2016/9271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın hırsızlık eylemini gece sayılan zaman dilimi içinde işlemesine rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmamış olması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 16/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5120, Karar No: 2014/6770, Tarih: 25.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5120 E.  ,  2014/6770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 27.11.2012

No : 2010/1002-2012/1506

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan masrafların %75’inin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Anayasa Mahkemesi iptal kararı resen dikkate alınarak ve davalı asıl işveren anonim şirkete %50, alt işveren davalı limitet şirkete %25, sigortalıya %25 kusur izafe edilen bilirkişi raporu hükme dayanak kılınarak, yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı işverenlerin ortak avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatı ile davalı işverenlerin ortak avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 Sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek, ayrıca 506 sayılı Yasanın 87. maddesinde öngörülen koşulların varlığı kabul edilerek yargılama yapılıp, hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.