muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5233, Karar No: 2016/303, Tarih: 19.01.2016

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Davacı haftalık 45 saati aşan çalışmaları bulunmasına rağmen fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, nöbet esasına dayalı olarak 24 saat nöbet tuttuğunu iddia etmiş, davalılar ise davacının fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından ... davacının mesaisini bilmediğini, sadece nöbetleşe ikişer kişi çalıştığını , diğer tanık ... normal mesainin sabah 08,00 akşam. 16,00 saatleri arasında olduğunu ancak haftada bir gün 24 saat nöbet tutulduğunu ve haftada sadece bir gün izin kullandırıldığını beyan etmiş, diğer davacı tanığı ... ayda 4-5 bazen 6-7 defa nöbet tuttuklarını, nöbetçi olduklarında 24 saat çalışıp, ertesi gün 24 saat istirahat ettiklerini , nöbetçi olmazlarsa cumartesi pazar çalışmadıklarını ancak senede 2-3 kez iş yoğun olduğunda örneğin müfettiş geldiğinde cumartesi ya da pazar günü çalıştıklarını, diğer davacı tanığı ... normal mesai sabah 08:00 akşam.16:00 saatleri arasında olduğunu, fazla mesai yapmadıklarını beyan etmiştir. .

Davalı tanıklarından ... normal mesainin sabah 08:00 akşam.16:00 saatleri arasında olduğunu, haftada bir gün yarım saat ya da bir saat işin uzadığını, öğlenleri bir buçuk saat yemek arası olduğunu, cumartesi ve pazar günleri çalışıldığını, kendisine iki ayda bir nöbet geldiğini, nöbetin 24 saat esasına göre olduğunu, ertesi gün 24 saat dinlendiğini, yani nöbet izni verildiğini beyan etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının nöbete kalmadığı günlerde 5 gün 08.00-16.00 saatleri arasında çalıştığı ve bir ayda 5 gün 24 saat nöbet tutup ertesi gün 24 saat izinli olduğu kabul edilerek 4 gün 8 saatten 32 saat ve 1 gün 24 saatten toplam haftada 56 saat çalışıp,11 saat fazla mesai yapıldığını kabul edilmişse de hesaplama yapılırken davacının 7.5 saati aşan ve günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat ara dinlenmesi yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken davacının fazla mesai ücret alacağı hesaplanırken ara dinlenme süreleri düşülmeden fazla mesai süresinin belirlenmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7817, Karar No: 2007/2082, Tarih: 03.04.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7817 E.  ,  2007/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK’nın 67. maddesi hükmüne dayalı olarak açılmış olup, davacı tarafından âdî takip yoluyla hakkında başlatılan icra takibine borçlu davalının vâki itirazının iptâli istemine ilişkindir.

Osmaniye 2. İcra Müdürlüğü’nün 2004/3552 takip sayılı dosyası kapsamına göre; 1.450,00 YTL asıl alacak ve 497,30 YTL işlemiş temerrüt faizinin takip alacaklısı davacı tarafından tahsilinin istendiği, borç sebebinin ise “mutfak dolabı” bedeli olarak gösterildiği; ancak, takibin yazılı sözleşme veya yazılı belgeye dayalı olmadığı sabittir.

Yanlar arasında mutfak dolabı işi yapımına yönelik yazılı sözleşme yapıldığı davacı tarafça ileri sürülmediği gibi; yazılı delil başlangıcı niteliğinde belge de sunulmamıştır. Bedeli uyuşmazlık konusu olan ve kurulduğu ileri sürülen akdî ilişkinin değerine göre sözlü de olsa yanlar arasında sözleşme yapıldığının HUMK’nın 288. maddesi hükmü gereğince davacı tarafından, yasal ve yazılı delille kanıtlanması gerekir. Karşı tarafın açık onayı bulunmadığı için HUMK’nın 289.; yazılı delil başlangıcı niteliğinde belgeye dayanılmadığı için de aynı Yasa’nın 292. maddesi hükümleri gereğince, akdî ilişkinin kurulmuş olduğu tanık delili ile kanıtlanamayacağı gibi, mahkemece dinlenmiş tanık beyanlarına da itibar

edilemez. O halde, davacı “yasal delil” kapsamında “yemin” deliline dayandığından sözlü de olsa bedeli uyuşmazlık konusu olan işin yapımına yönelik sözleşmenin yanlar arasında yapılıp yapılmadığı hususunda davalıya yemin önerme hakkı mahkemece hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken; yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeple temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 03.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21287, Karar No: 2015/19427, Tarih: 04.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/21287 E.  ,  2015/19427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra-inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde terzi olarak 20.10.2010-23.05.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini, alacaklarının tahsili amacıyla İcra Müdürlüğünün 2012/1668 esas sayılı dosyası ile davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalı borçlunun borca itiraz ettiğini ve takibin durduğunu, itirazın haksız ve dayanaksız olduğunu belirterek davalının İcra Müdürlüğünün 2012/1668 esas sayılı icra dosyasına yaptığı itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dosyanın 23.07.2013 tarihinde taraflarca takip edilmeyerek Hukuk Muhakemeleri Kanunu 150/1 mad. İşlemden kaldırıldığı, davacı vekilince 24.07.2013 tarihli dilekçe ile yenilendiği, 15.08.2013 tarihinde yeniden taraflarca takip edilmediği gibi bir mazeret de bildirilmediği, davacı tarafın açmış olduğu işçilik alacağına dayalı itirazın iptali davasının takipsiz bırakılarak bir defa yenilendiği, ikinci defa da mazeret verilmediği gibi davanın takip edilmediği, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150/6. maddesine göre, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan davanın, ilk yenilenmeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamayacağı, aksi halde dava açılmamış sayılacağı, yine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 320/4. maddesi uyarınca, basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosyanın, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, davanın açılmamış sayılacağı, somut olayda da açılan dava işçilik alacağına dayalı icra takibine itirazın iptal istemine ilişikin olup basit yargılama usulüne tabi olduğu gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Karar, kanuni süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacıya 15.08.2013 tarihinde yapılan tebliğin geçerli olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Tebligat yapılacak kişinin, tebliğ evrakında belirtilen adreste bulunmaması ve bu sebeple tebligat yapılaması halinde adres araştırması yapılmalıdır.

Karar, kanuni süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacıya 15.08.2013 tarihinde yapılan tebliğin geçerli olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Tebligat yapılacak kişinin, tebliğ evrakında belirtilen adreste bulunmaması ve bu sebeple tebligat yapılaması halinde adres araştırması yapılmalıdır.

Tebligatın muhatabı adresinde oturmakla birlikte, tebliğ yapıldığı sırada kendisi veya kendisi adına tebliği alacak kimseler adreste bulunmaz, kısaca adres kapalı ise, adreste bulunmama sebebinin komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti, meclis üyesi, zabıta veya memurlardan öğrenilmesi, tebliğ tutanağına yazılması ve beyanına başvurulan kişiye ./..

imzalatılması, imzadan çekinilmesi halinde tebliğ mazbatasına bunun da yazılması ve tebliğ evrakını dağıtan memurun imzalaması gerekir. Dağıtım saatinden sonra muhatap veya tebliği alacak kimseler dönecek ise, tebliğin Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre, birkaç gün adreste yoklar ise aynı kanunun 20. maddesine göre yapılacaktır. 21. maddeye göre yapılan tebligatta, 2 numaralı ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih tebliğ tarihi sayılırken, 20. maddeye göre tebliğde, tebliğ 2 numaralı ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarihten itibaren 15 gün sonra tebliğ edilmiş sayılacaktır. 2 numaralı ihbarname kapıya asılması dışında tebliğ evrakının dağıtım yapan memur tarafından muhtar, ihtiyar heyeti üyeleri, zabıta amir veya memurlarından birine imza karşılığı teslim edilmelidir. Kapıya yapıştırılan ihbarnameye de tebliğ evrakının teslim edildiği görevlinin adı ve soyadı yazılmalıdır. Tebliğ evrakını alan bu kişiler, tebligat evrakını muhataba teslim etmelidir. Ayrıca bu işlemlerden sonra tebliğ olunacak kişiye keyfiyetin haber verilmesi için en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya bildirim yapılması zorunludur. Tebligat işlemlerinde bu sıraya uyulmalıdır. Aksi halde tebliğ usulsüz ve geçersiz olur.

Tebligat yapılacak kişinin nereye gittiği ve ne zaman döneceği belli değilse, tebligatı alacak kişi ölmüş veya gösterilen adreste daimi olarak ayrılmış ve yeni adresi de tebligat memurunca saptanmamış ise tebligat evrakına bu durum açıkça yazılmalı ve tebligat evrakı bila tebliğ çıkış merciine iade edilmelidir.

Tebligat Kanunu’nun 35/son maddesi ile daha önce tebligat yapılamayan adrese de aynı madde uyarınca tebliğ yapılma olanağı getirilmiştir. Buna göre taraflar arasında yapılan, imzası resmi makamlar önünde ikrar olunmuş sözleşmelerde belirtilen adresler ile kamu kurum ve kuruluşları ve kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarına, ticaret sicillerine ve esnaf ve sanatkârlar sicillerine verilen en son adreslerdeki değişiklikler hakkında da 35. madde hükümlerin uygulanmalıdır.

Tebligat Kanunu’nun 35/son maddesi ile daha önce tebligat yapılamayan adrese de aynı madde uyarınca tebliğ yapılma olanağı getirilmiştir. Buna göre taraflar arasında yapılan, imzası resmi makamlar önünde ikrar olunmuş sözleşmelerde belirtilen adresler ile kamu kurum ve kuruluşları ve kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarına, ticaret sicillerine ve esnaf ve sanatkârlar sicillerine verilen en son adreslerdeki değişiklikler hakkında da 35. madde hükümlerin uygulanmalıdır.

Somut olayda, dava dosyasının ilk kez 23.07.2013 tarihinde takipsiz bıratıldığı ve işlemden kaldırıldığı, kanuni süresi içisinde 24.07.2013 havale tarihli dilekçe ile yenileme talebinde bulunulduğu, yeni duruşma günü olan 15.08.2013 tarihinin davacı vekiline tebliğe çıkartıldığı ve tebligatın “muhatap duruşmada olduğundan işçisi ...' ya” tebliğ edildiği, tebliğ alanın imzasının alındığı, 15.08.2013 tarihli duruşmaya davacı vekilinin katılmadığı, Mahkemece, dosya ikinci tez takipsiz bırakıldığından davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği görülmektedir. Davacı vekilinin, yenileme talebinden yaklaşık 20 gün sonrasına ve adli tatil içerisine duruşma günü verildiğini, duruşma gününü bildirir tebligatın 12.08.2013 tarihinde tanımadığı ve çalışanı olmayan ... isimli şahsa tebliğ edildiğini, ... isminde ve o dönemde ofisinde çalışan başka kimse bulunmadığını, sigortalı başka bir çalışanı da bulunmadığını, tüm işlerini kendisinin takip ettiğini, bu tebligatın hiçbir zaman kendisine ulaşmadığını, durumu tesadüfen dosyanın akibetini öğrenmek için kalemde inceleme yaparken öğrendiğini beyan ettiği, ... yazısından, davacı vekilinin tebliğ tarihi itibariyle sigortalı çalışanı bulunmadığının belirtildiği anlaşılmış olup,15.08.2013 tarihli duruşma gününün davacı vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği ortadadır. Hal böyle olunca, yenileme talebinden sonra belirlenen duruşma gününün davacı vekiline usulüne uygun olarak tebliği yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4380, Karar No: 2013/6393, Tarih: 16.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/4380 E.  ,  2013/6393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin, dava konusu ... ili, ..... ilçesi, .... .....ada, ... parselde kayıtlı ... numaralı bağımsız bölüm maliki olduğunu, binanın iskan ruhsatının alındığını; su aboneliği için davalı kuruma başvurduğunda, müvekkilinden, ....900 TL kanal katılım ve şebeke hisse bedeli istendiğini, bu miktarın çok ... olduğunu ileri sürerek; aboneliğin devamı ve su akışının sağlanmasına dair öncelikle ihtiyati tedbir kararı verilmesini ve davalı kurumla çıkan muarazanın önlenmesini, müvekkilinin, kanal katılım ve şebeke payından dolayı ne miktarda sorumlu olacağının mahkemece tespiti ile fazla miktardan borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yapılan işlemin Usul, Yasa ve ... İçtihatlarına uygun olduğunu kanal katılım ve şebeke hisse bedelinin 2464 sayılı Yasanın 87 ve 88.maddeleri ile ... Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince alındığını belirtip; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; "Dosya içerisinde toplanan tüm deliller, bilirkişi raporu ve ek raporu, ...'den gelen yazı cevabı ve tüm dosya içeriğine göre, davacının ilk defa su abonesi olduğu, binada iskan bulunduğu, kanal şebeke hizmetinin ... tarafından verildiği; ancak, iskan tarihinden sonra dava konusu mahalde davalı idarenin herhangi bir hizmetinin bulunmadığı anlaşıldığından davanın kabulüne, davacının talep edilen bedelden borçlu olmadığının tespitine karar vermek gerekmiştir." gerekçesiyle, davanın kabülüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi nedeniyle, davacının; davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

01.07.1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi “Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a) Kanalizasyon tesisi yapılması,

b) Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

a) Kanalizasyon tesisi yapılması,

b) Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununa dayalı olarak çıkarılan ... Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi ise “2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ... Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %... oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir” düzenlemesini içermektedir.

Yine 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30.maddesinin ....fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanununun 30/.... maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Somut olayda, her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Somut olayda, her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Öyle ise mahkemece, bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.