muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/431, Karar No: 2023/3874, Tarih: 24.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/431 E.  ,  2023/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Antalya 2. Tüketici Mahkemesinin 01.07.2021 Tarihli ve 2019/369 Esas, 2021/751 Karar Sayılı Kararı

Somut davada kesin yetkinin söz konusu olmadığı, davacı tüketicinin yerleşim yeri adresinin Manavgat olduğu, dava konusu banka hesabının Manavgat şubesinde bulunduğu, bu durumda davanın yetkisiz mahkemede açıldığının sabit olduğu, süresi içerisinde davalı vekilince yetki itirazında bulunularak davalının ticari merkezi olan İstanbul Mahkemelerinin yetkili mahkeme olarak bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul 6. Tüketici Mahkemesinin 04.10.2021 Tarihli ve 2021/760 Esas, 2021/1166 Karar Sayılı Kararı

Davacı tüketicinin yerleşim yerinin Manavgat/Antalya olduğu, tüketici davalarının tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabileceği, davacı tüketicinin yerleşim yerinin bağlı olduğu Antalya Tüketici Mahkemesinde dava açabileceği, kaldı ki davanın konusunun alacak davası olup götürülecek borçlardan olduğu, bu haliyle de alacaklının yerleşim yerinin de yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, alacak istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un (6502 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin beşinci fıkrası şöyledir:

“Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir.”

3. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesi şöyledir:

“(1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir.

(2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

C. Değerlendirme

1. Dosya kapsamından, uyuşmazlık taraflar arasındaki davada yetki konusunda özel bir düzenleme bulunmadığı anlaşıldığından yetkili mahkeme genel yetki kuralı gereği davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Bu yetki kuralı kesin olmadığından 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

2. 6502 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrasında tüketici davalarının, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabileceği belirtilmişse de bu kural 6100 sayılı Kanun'un yetkiye ilişkin kurallarının yanında bir ek yetki kuralıdır.

3. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

4. Somut olayda, yerleşim yeri Manavgat/Antalya davacının davayı, yetkisiz Antalya Tüketici Mahkemesinde dava açtığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca seçme hakkı davalıya geçmiş ve davalı vekilince de süresinde ve usulüne uygun olarak İstanbul Mahkemelerinin yetkili olduğuna ilişkin itirazında bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın İstanbul 6. Tüketici Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul 6. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6737, Karar No: 2024/18204, Tarih: 02.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/6737 E.  ,  2024/18204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/6 E., 2013/23 K.

ŞİKÂYETÇİ :...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK :...

SUÇLAR : Hırsızlık,iş yeri dokunulmazlığının ihlâli,mala zarar verme

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ:Ret

Kahramanmaraş Çocuk Mahkemesinin, 31.10.2013 tarihli ve 2013/6 Esas, 2013/23 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun 04.10.2023 ve 02.04.2024 tarihli dilekçelerindeki anlatımından eski hale getirme isteminde bulunduğu anlaşılmakla;

Suça sürüklenen çocuğun savunmasının alınmadığı ve yokluğunda verilen kararın, baro tarafından atanan ve haberdar olmadığı müdafine tefhim edildiği ve müdafii tarafından temyiz isteminde bulunulmadığı, yoklukta verilen hükümlerin bizzat suça sürüklenen çocuğa tebliğinin gerektiği halde kendisine hüküm tebliğ edilmemiş ise de, suça sürüklenen çocuğun uzlaşma talebinde bulunduğu 03.02.2017 ve 09.11.2017 tarihli ilk dilekçeleri ile gerekçeli karardan haberdar olduğunun anlaşılmakla, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 04.10.2023 tarihinde temyiz etmesi karşısında, yerinde olmayan eski hale getirme talebi ile süresinde olmayan temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE, esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21307, Karar No: 2015/18394, Tarih: 02.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/21307 E.  ,  2015/18394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki davalı kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde ilamda belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 7.12.2006 tarihinde kesinleşen davacıya, hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı kurumca kesilerek, yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın

20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı ... Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıklar ile kurum raporunda belirtilen komşularının tespit edilerek ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, adres hareketleri ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, özellikle Kurum Rapor’u öncesi döneme ilişkin seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, uyuşmazlık konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları adresleri yönünden anılan yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak; davacının ve boşandığı eşinin oturdukları ikametlerin tapu kayıtları getirtilerek söz konu ikemetlerin mülkiyetlerinin kime/kimlere ait olduğu belirlenmeli, davacının oturduğu ve çevresinde bulunan apartmanlardaki komşuların konuyla ilgili beyanlarına başvrulmalı, tarafların yersiz aylığın tahsili istenen tarihlerde nerede oturdukları, özellikle tespite konu dönemde davacı ve eşinin oturduğu adres ve tespit edilecek bu yerler yönünden yeniden, geniş kapsamlı ve dava konusu döneme ilişkin olarak Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, görev yapan anılan mahalle/köy muhtar ve azalarının kanaate yetecek sayıda tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, davacı ve eşinin boşanma sonrası müşterek çocuklarının velayeti ile baba ve çocuklar arasında şahsi ilişkinin nasıl tesis ettirildiğinin araştırılması, davacı ve boşandığı eşinin talep konusu dönemde verdikleri medula sisteminde kayıtlarda görülen adresleri ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, kontrol memuru raporunun aksinin ispat edilip edilmediği hususu belirlenerek boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4415, Karar No: 2019/1552, Tarih: 13.03.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/4415 E.  ,  2019/1552 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a) İstinaf başvurusunun esastan reddi: Sanık ... hakkında

b) Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi: Sanık ... hakkında

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Sanık ... hakkındaki hükmün incelenmesinde:

Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilen ve 06/06/2018 tarihinde usulüne uygun olarak müdafiine tebliğ edilen hükmün yasal temyiz süresi olan 15 günlük süre içerisinde müdafii tarafından temyiz edilmediği; hükmün müdafiine tebliğinden sonra ayrıca sanığa tebliğ edilmesinin de temyiz süresini yeniden başlatmayacağından, hükmün sanık müdafiine tebliğ tarihi olan ve temyiz süresinin başlangıcı kabul edilen 06/06/2018 tarihinden itibaren 15 günlük yasal temyiz süresinden sonra sanık tarafından 28/06/2018 tarihinde yapılan temyiz isteğinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

B) Sanık ... hakkındaki hükmün incelenmesinde:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve aşağıda belirtilenler dışında istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, bölge adliye mahkemesi kararına yönelik diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 28/03/2016 tarihinde sanığın 235. sokak no: 50 sayılı adresinde ve aynı sokak içerisindeki trafoda yapılan aramada suç konusu uyuşturucu maddelerin ele geçirilmesinden sonra 31/03/2016 tarihinde Bağlar ilçesi Fatih mahallesi 94. sokak no: 3 sayılı ikametinde yapılan aramada ele geçirilen suç konusu maddelerin 28/03/2016 tarihinde ele geçirilen uyuşturucu maddelerin devamı niteliğinde olduğu ve sanık hakkında zincirleme suç

hükümlerinin uygulama şartları oluşmadığı halde, TCK'nın 43. maddesi uyarınca cezasında arttırım yapılması,

2- Sanığın bulunduğu ceza infaz kurumundan gönderdiği 23/06/2018 tarihli dilekçesinde uyuşturucu maddeleri kendisine veren kişinin olduğunu beyanla açık adres bilgisini mahkemeye bildirdiği anlaşılmakla, söz konusu dilekçe sanığa okunup açıklattırılarak adı geçen hakkında suç duyurusunda bulunulması, makul süre soruşturmanın sonucu beklenerek dava açılması ve sorgusunun yapılması durumunda incelenerek sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanığın ikametinde yapılan aramada ele geçirilen 14.500,00TL, 1800 ABD doları ve 100 Euro paranın suçtan elde edildiğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığa iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

3- Sanığın ikametinde yapılan aramada ele geçirilen 14.500,00TL, 1800 ABD doları ve 100 Euro paranın suçtan elde edildiğine ilişkin kuşku sınırlarını aşan kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanığa iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 302. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, 13/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/20295, Karar No: 2010/10539, Tarih: 23.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/20295 E.  ,  2010/10539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli kararın, mahkeme mührü ile mühürlenmesinin yerinde tamamlanması olanaklı görülmüştür.

Yağma suçunun, 5237 sayılı TCY.nın 149.maddesinin 1.fıkrasının (a) ve (c) bentlerine aykırı biçimde, silahla ve birden fazla kişiyle işlendiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 27.01.2009 günlü, 2008/203-2009/3 sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere, aynı Yasanın 2/3. maddesindeki “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.” Hükmü uyarınca, konutun eklentisi sayılan apartman merdiveninde gerçekleştirilen yağma suçunun, anılan Yasanın 149/1-d bendi kapsamında değerlendirilemeyeceği düşünülmeden, yazılı biçimde uygulama yapılmış ise de, sonuç ceza değişmediğinden, aynı yasanın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanığın cezasından indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 23.06.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8466, Karar No: 2010/3774, Tarih: 20.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/8466 E.  ,  2010/3774 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; eylemlerinin reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarını oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.12.2005 gün ve 2005/1418 Esas, 2005/435 Karar sayılı mahkümiyet hükmü ile aynı sayılı 03.03.2006 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin kararın Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

CMK.nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri gereğince kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiği, aksi halde aynı Yasanın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedenlerinin oluşacağı, temyiz edilen mahkümiyet kararında başvuru şekli gösterilmeyerek usul hükümlerine aykırı davranıldığı, bu itibarla sanık müdafiin yüzüne 30.12.2005 tarihinde tefhim olunan hükme yönelik sanık tarafından 02.03.2006 günlü temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulüyle temyizin reddine ilişkin 03.03.2006 günlü ek karar kaldırılarak işin esasının incelemesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

5252 sayılı Yasanın 9/3 ve CMK.nun 34 ve 230. maddeleri uyarınca lehe olan hükümlerin önceki ve sonraki kanunların bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlarının birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleri ile birlikte denetime olanak verecek şekilde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümlerden sonra yürürlüğe giren 19.12.2006 günlü 5560 sayılı Yasanın 23. ve 08.02.2008 tarihli 5728 sayılı Kanunun 562. maddeleri ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi karşısında, koşulların varlığı halinde hükümlerin açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının mahkemece karar yerinde tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/3282, Karar No: 2017/3522, Tarih: 08.06.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3282 E.  ,  2017/3522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/11/2015 tarih ve 2014/260-2015/225 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.06.2017 günü hazır bulunan davacı asil ... davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ...'nun davalıya ait "..." isimli televizyon kanalında 1 Ağustos 2012 tarihinde çalışmaya başladığını, taraflar arasındaki sözleşmenin 2. maddesinde, yorumcunun, kanalın yayın hakkı sahibi olduğu televizyon kanalı ... için hazırlanan, yayın günleri ve saatine kanalın karar vereceği ... isimli spor programında 2 yıl süre için yorumcu olarak görev alacağının belirtildiğini, davalı tarafın sözleşmeyi 27/11/2013 tarihinde tek taraflı feshettiğini ileri sürerek, iş sözleşmesinin haksız feshi nedeniyle bakiye sözleşme süresine ilişkin ücret bedellerinin, TBK nın 438/111 maddesinden kaynaklanan 6 aylık manevi tazminatın, eksik ödenen kıdem ve yıllık izin ücreti tutarları ile ödenmeyen reklam ücretinin faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini, davacının alacaklarının tam olarak davacı tarafa ödendiğini, eksik ödenen veya zamanında ödenmeyen herhangi bir bedelin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.