muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25228, Karar No: 2016/2455, Tarih: 15.02.2016

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Hakaret ve tehdit suçundan şüpheliler ... ve ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 25/12/2014 tarihli kararıyla, şüpheli ...'in söylediği "sen bittin" şeklindeki sözlerin tanık ... tarafından doğrulanmış ise de, bu sözlerin kavga ortamında söylendiği için suç işleme kastının bulunmadığı, ayrıca tanığın, müştekinin yakın koruması olması nedeniyle, beyanının objektif olarak dikkate alınmaması gerektiği, ayrıca müştekiye karşı sarfedilen diğer tehdit ve hakaret sözleri açısından da yeterli delil ve emare bulunmadığı gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiği, müşteki vekilinin karara süresinde itirazı üzerine, İstanbul 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 15/05/2015 tarihli kararıyla itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı müşteki ... vekilinin eksik soruşturma yapıldığına ilişkin müracaatı üzerine, kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karara, müşteki vekili tarafından eksik soruşturma yapıldığı gerekçesiyle yapılan itirazın reddine dair merci kararının, hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanun’la değişik “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(3) (Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

“(3) (Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının, maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli hakimliğin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Diğer taraftan, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

CMK’nın 170/2. maddesine göre; kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri objektif bir şekilde değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK’nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; müşteki ... vekilinin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına sunmuş olduğu şikayet dilekçesinde, olay günü şüphelilerin T... A... İş Adamları Derneği Genel Merkezine geldiklerinde, basının ve tanıkların huzurunda dernek başkanı olan müştekiye karşı sinkaflı sözlerle hakaret edip tehdit ettiklerini, müştekinin başkanlık görevini icra etmesine engel olduklarını, ayrıca şüpheli ... dernek çalışanı ... cep telefonundan bir çok kez arayarak, müştekiye hitaben hakaret ve tehdit ettiğini belirterek, olay gününe ait kamera kayıtlarını CD ortamında sunduğu, görüntülerin ... ana haber bülteninde yayınlandığını belirterek bu kayıtların celbini talep ettiği, ayrıca tanıklar ... dinlenilmesini ve cep telefonu HTS kayıtlarının celbini talep ettiği görülmektedir.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca dosyaya ibraz edilen kamera görüntüleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmadığı ve HTS kayıtları istenilmediği gibi, yukarıda isimleri belirtilen tanıklar ... dinlenilmemiş, polis memuru olan tanık ... ise müştekinin yakın koruması olduğu gerekçesiyle beyanına itibar edilemeyeceği belirtilerek, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, tehdit suçunun manevi unsuru yönünden de tasarlamanın aranacağına, diğer bir deyişle kavga sırasında öfkeye kapılarak söylenen sözlerde tehdit suçunun tasarlama unsurunun oluşmayacağına ilişkin önceki görüşlerinden 1990 yılından itibaren döndüğü dikkate alınmaksızın mevcut uygulamaya aykırı bir yorumla takipsizlik kararı verilmiştir.

Bu itibarla, itiraz merciince, soruşturmanın eksik yapılmış olduğu gözetilerek, takipsizlik kararına yapılan itirazın kabulüyle, soruşturmanın tamamlanması için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerekirken, itirazın reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-İstanbul 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 15/05/2015 tarihli ve 2015/662 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 15.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

##########

##########

##########

##########

##########

##########
Yargıtay — Esas No: 2017/8388, Karar No: 2017/6841, Tarih: 25.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/8388 E.  ,  2017/6841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Menfi tespit istemine ilişkin olarak açılan davada ... 4. Asliye Ticaret ile ... Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava menfi tespit istemine ilişkindir.

... 4. Asliye Ticaret Mahkemesince, davalı vekilinin cevap dilekçesinin süresinde olduğunun kabul edildiği ve yetkiye ilişkin itirazın da HMK 6. maddesine göre genel yetkili mahkemenin davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu ve HMK 10. maddede de sözleşmeden doğan davaların sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde açılabileceği, tarafların tacir olup taraflar arasında yetki sözleşmesi bulunmadığı ve bu nedenlerle davalının süresinde yaptığı yetki itirazının kabulüne ve yetkili mahkemenin ... Asliye Ticaret Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... Asliye Ticaret Mahkemesince ise HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için sözleşmenin ifa edildiği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir. Sözü edilen bu düzenlemeler özel yetkiye ilişkindir. Davacı, davasını özel veya genel yetkili mahkemelerden herhangi birinde açabilir. Dava konusu olayda davacı, sözleşme müvekkilinin davalı şirketten havlu ve bornoz sipariş ettiğini, karşılığında 50.000,00 TL bedelli çek keşide ederek davalıya verdiğini, ancak davalı şirketin taahhüt ettiği tarihte malları teslim etmediği gibi çeki de iade etmediğini belirtmiş, davalı ise söz konusu çekin sipariş karşılığında alındığını, davacı şirketle havlu ve bornoz üretimi hususunda anlaşmaya varıldığını söz konusu çekin anlaşma sırasında verildiğini, üretime başlanmasına karşın davacı tarafça gönderilmesi gereken etiketlerin gönderilmemesi nedeniyle boya ve konfeksiyon aşamalarına geçilemediğini belirtmiştir. Görüldüğü üzere somut olayda taraflar arasında akdi ilişkinin varlığı konusunda herhangi bir uyuşmazlık yoktur. Akdi ilişkinin varlığı davalı tarafça inkar edilmediğine göre alacaklı şirket merkezinin bulunduğu ... Ticaret Mahkemeleri Türk Borçlar Kanunu'nun 89. maddesinin 1. fıkrasına göre yetkilidirler. Nitekim davacı tarafından düzenlenen faturalarda malın teslim yerinin davacıya ait fabrika olduğunun belirtildiği, yine davaya konu çekin keşide yerinin ve muhatap bankanın bulunduğu yerin ... ... şubesi olduğu, dava dilekçesi ekinde sunulan fatura ve sevk irsaliyelerinden malın teslim yerinin davacı şirketin fabrika adresi olan ... olduğunun anlaşıldığı, bu durumda HMK'nın 10. maddesi gereğince sevk irsaliyelerinde mal tesliminin gerçekleştiği yer olarak belirtilen ... ilinin sözleşmenin ifa yeri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6/1. maddesinde; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir”

-10/1. maddesinde "Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir."

-19. maddesinde ise "1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir.

2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.” hükümlerine yer verilmiştir.

3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.” hükümlerine yer verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6 ve 10. maddelerindeki hükümler karşısında sözleşmeden kaynaklı uyuşmazlıklarda seçimlik yetki sözkonusudur. Kesin yetkinin sözkonusu olmadığı hallerde davacının seçim hakkını kullanmayarak yetkisiz mahkemede dava açması halinde seçim hakkı davalıya geçer. Seçim hakkı kendisine geçen davalı yetki itirazında bulunurken sadece bir mahkemeyi yetkili olarak bildirmelidir. Yetki itirazında birden fazla mahkemeyi gösterirse yetkili mahkemeyi kesin olarak bildirmemiş olduğundan böyle bir yetki itirazı geçersizdir.

Dosya kapsamından; sözleşmenin ifa yerinin ve davacı şirketin adresinin ... olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın davanın açıldığı ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/09/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2124, Karar No: 2007/2623, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2124 E.  ,  2007/2623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15771, Karar No: 2015/1997, Tarih: 10.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/15771 E.  ,  2015/1997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BATI 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2009/899-2014/429

Taraflar arasındaki ziynet ve çeyiz alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın ziynet alacağı yönünden davanın reddine, çeyiz eşyaları yönünden de davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine, duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı vekili Av.A. Ö. geldi. Aleyhine temyiz olunan davalı vekili Av.S. B. K. geldi. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra, işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; evlilik sırasında, 18.10.2008 tarihli ''mehir senedi'' düzenlendiğini; buna göre, 270 gram altından 140 gramı, yatak odası takımı, yemek odası takımı, koltuk takımı, oturma grubu, buz dolabı, fırın, bulaşık makinası, çamaşır makinası ve elektrik süpürgesinin davalı tarafından mehir olarak davacıya örf adet gereği verildiğini; diğer eşyalardan halı, yatak, yorgan, mutfak eşyası, sandık, muhtelif çeyiz ve battaniyeler ile 270 gram altının 130 gramı davacı ailesince evlilik sırasında davacıya çeyiz olarak verildiğini; söz konusu eşyaların, müşterek konutta kullanıldığını; altınların ise, davalı tarafından bozdurularak harcandığını; söz konusu eşyaların davacıya iade edilmediğini, altınların bedelinin de verilmediğini iddia ederek; 18.10.2008 tarihli mehir senedindeki altın ve eşyaların bedeli 22.000,00 TL'nin, dava tarihinden itibaren yasal faizi ile, davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında: davaya dayanak teşkil eden mehir senedinin, düğünden bir hafta önce, müzayaka altında davacı tarafça imzalatıldığını; söz konusu mehirin bağışlama vaadi olduğunu, davacının aile yükümlülüklerini yerine getirmemesi nedeni ile bağıştan rücu edilebileceğini; bu nedenle, alacak hakkının doğmadığını, talep edilen eşyaların davacı tarafından giderken götürüldüğünü beyan ederek; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, taraf tanıklarının anlatımları arasında bu konuda bir tarafın diğer taraf ifadesine üstün tutalabilecek başkaca bir delil de dosyaya konulmadığı ve bu konudaki çelişkinin giderilemediği, davacı vekiline yemin teklif edebileceği konusunda teklifte bulunulduğu, davacı tarafın da yemin teklif etmeyeceklerini bildirdikleri; bu konudaki iddiasını kuşkudan uzak delille ispatlayamadığı gerekçesi ile, ziynet alacağı yönünden davanın reddine, çeyiz eşyaları yönünden de davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; kural olarak ziynet eşyaları, kim tarafından takılırsa takılsın, aksine bir anlaşma bulunmadıkça kadına bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır. Bu eşyaların, iade edilmemek üzere kocaya verildiği, kadının isteği ve onayı ile bozdurulup müşterek ihtiyaçlar için harcandığı hususu davalı tarafça kanıtlandığı takdirde, koca bu eşyaları iadeden kurtulur.

Somut olayda, davalı koca; 24.05.2010 tarihli beyan dilekçesinde, "altınların 30 gramının tarafların iradeleri ile ve ortak kredi borçlarının ödenmesi için bozdurulduğunu, geri kalan 270 gramın ise davacı tarafından götürüldüğünü" ifade etmiştir ve davalının bu beyanı kendisini bağlar.

Hal böyle olunca, mahkemece; dava konusu 270 gram altın dışında kalan 30 gram altın için, davalı kocanın beyanı dikkate alınarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın tümden reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi