muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2387, Karar No: 2011/3108, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/2387 E.  ,  2011/3108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Ankara 7. İcra Müdürlüğünün 2008/11146 Esas sayılı dosyasından borçlu eşinin borcundan dolayı davacı 3.kişiye ait ev eşyalarının 19.09.2008 tarihinde haczedildiğini belirterek, İİK'nun 96. ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan haczin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, Mülkiyet karinesinin borçlu dolayısı ile alacaklı lehine olduğunu, haczedilen ev eşyalarının 20 yıl önceki faturalarda belirtilen eşyalar olmasının mümkün olmadığı ve tüm eşyaların davacı kadına ait olmasının yaşam deneyimlerine aykırı olduğundan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu duruşmalara gelmemiş ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemenin davanın kabulüne ilişkin kararı Dairemizin 25.06.2009 tarih 2009/4312 Esas ve 2009/4626 Karar sayılı ilamı ile mülkiyet karinesinin borçlu lehine olduğu, karine aksinin 3.kişi tarafından ispatlanması gerektiği ve davacı 3.kişinin düzenli gelir sahibi olduğundan, sunduğu eski tarihli belgelerdeki eşyaların hacizdeki eşyalara uyup uymadığının araştırılarak sonucuna göre karar vermek gerektiğinden bahisle bozulmuştur.

Bozmadan sonra, mahkemece bozma doğrultusunda araştırma yapılmak üzere mahallinde yapılan keşifte ve keşif sonrası alınan 25.03.2010 bilirkişi raporunda, haczedilen Pioner müzik seti, Bosch buzdolabı, Bosch çamaşır makinesi, 2 adet siyah beyaz tv, Twist jimlastik aleti, bilgisayar ve yazıcıya ait belge ibraz edilmediği, mikro dalga fırın, Sony tv, bordo oturma grubu, okey masa ve sandalyesi ile oturma grubunun 22.02.2010 tarihli satış sözleşmesinin sunulduğu belirtilmiştir.

Hacizden sonra düzenlenmiş satış sözleşmesiyle satın alındığı iddia edilen mallar ile belgesi sunulmayan mallar yönünden karine aksinin ispatlandığından söz edilemez.

Bu durumda, eski tarihli belgesi olan Sony plazma tv, 2880 model DVD, Estonia marka piano, Arçelik buzdolabı, 1 adet ikili, 2 adet tekli klasik koltuk takımı ve 1 adet yemek masası takımına ilişkin olarak karine aksinin ispatlandığının ve bu suretle belirtilen mallar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerekirken aksi düşüncelerle bozma ilamına aykırı nitelikte yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 5.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14340, Karar No: 2015/20829, Tarih: 16.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/14340 E.  ,  2015/20829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/38279

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Tire 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/10/2012

NUMARASI : 2011/384 (E) ve 2012/399 (K)

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

26/04/2011 tarihinde müştekinin bir adet düve cinsi büyükbaş hayvanın ağılından çalındığı, bu olaydan sonra 25/08/2011 tarihinde kolluğun temyize konu dosyanın müştekisi dışında başka şahıslara yönelik işlenen hayvan hırsızlığı suçu nedeniyle yaptığı araştırmada, sanık 'nun ahırında müşteki dışındaki diğer şahısların çalınan hayvanlarının ele geçtiği, tanık ..'nun alınan ifadesinde hayvanları sanık ile temyiz dışı sanık 'in getirdiğini belirtmesi üzerine sanıkların yakalandığı, tanık 'in yargılama aşamasında alınan beyanında sadece buzağı aldıklarını düve almadıklarını belirttiği, soruşturma aşamasında da temyiz dışı sanık ve sanık 'nın suçlamaları kabul etmediği, sanık'ın soruşturma aşamasında alınan savunmasında ise Nisan ayı sonlarında sanık 'den bir adet buzağı satın aldığını, bunu da sanık ya götürdüğünü, ancak üç gün sonra kahvecinin yeğeni olan 'dan öğrendiği kadarı ile bu hayvanın müştekinin çalınan hayvanı olduğunu belirttiği, yargılama aşamasında ise den aldığı hayvanlar arasında müştekinin hayvanının çıkmadığını dolayısıyla müştekinin hayvanının çalınmasına ilişkin bilgi sahibi olmadığını şimdiki ifadesinin doğru olduğunu beyan ettiği, sanık 'nın yargılama aşamasında alınan savunmasında ise soruşturma aşamasında verdiği ifadesinin geçerli olduğunu beyan ettiği ancak devamında davaya konu hayvanın çalıntı olduğunu bilmediğini bu nedenle kabul ettiği şeklindeki beyanının hakkında benzer şekilde açılan birden fazla dava da olduğu dikkate alındığında soyut kaldığı anlaşılmakla tüm dosya kapsamına, alınan beyanlara ve suça konu hayvanın ele geçmemesine göre, sanıkların atılı suçları işlediklerine ilişkin mahkumiyetlerine yeter her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıtların neler olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanıp tartışılmadan yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 16/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5573, Karar No: 2018/3238, Tarih: 12.03.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/5573 E.  ,  2018/3238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında 11.02.2014 tarihinde harici bağlantı yaparak kaçak elektrik kullandığı gerekçesi ile tutanak düzenlendiği ve suçun sabit olduğu, sanığın ise kaçak elektrik tüketim bedelini kovuşturma aşamasında ödediği, 6352 Sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra işlenen karşılıksız yararlanma suçları yönünden, 5237 Sayılı TCK'nın 168. maddesinin aynı kanun ile eklenen 5. fıkrasında, zararın soruşturma tamamlanmadan giderilmesi halinde kamu davası açılmayacağının öngörüldüğü, soruşturma merciince sanığa ödemeye dair bildirimde bulunmadan dava açıldığı, sanığın ise tüketim bedelini kovuşturma aşamasında ödediğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma koşulu gerçekleşmediğinden, düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5237 Sayılı TCK'nın 168/5. maddesi ve 6352 Sayılı Yasanın 103. maddesi ile 5352 Sayılı Adli Sicil Kanunu'nun 6. maddesine eklenen 2. fıkrası uyarınca adli sicilde bunlara mahsus sisteme kaydı işlemlerinin mahkemesince yerine getirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.03.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14243, Karar No: 2023/12218, Tarih: 18.09.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/14243 E.  ,  2023/12218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2023/39 E., 2023/82 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 30.11.2021 tarihli kararı ile; bozma ilâmına direnilmesine karar verilmiştir.

Direnme kararının davalı vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.12.2022 tarihli ilâmı ile İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 01.09.1993-24.....2003 tarihleri arasında alt işveren olan şirketlerin işçisi olarak davalıya ait işyerinde çalıştığını, 25.....2003 tarihinde davalı işverence kadroya alındığını ve 27.09.2018 tarihine kadar çalıştığını, müvekkilinin bu çalışmalarının karşılığında davalının yalnızca 25.....2003-27.09.2018 tarihleri arasındaki çalışması karşılığı kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti ödediğini, müvekkilinin tüm çalışma süresinin davalıya ait işyerinde geçtiğini, davalı işverenin müvekkilini kendi kadrosuna almak için alt işveren Şirkete hitaben istifa dilekçesi verdirdiğini, müvekkilinin istifa dilekçesini baskı altında verdiğinden hükümsüz olduğunu, kaldı ki bir an için istifa dilekçesinin geçerli olduğu kabul edilse bile istifa dilekçesinin muhatabı son alt işveren Şirket olduğundan müvekkilinin asıl işveren olan davalıyla olan ilişkisinin bu istifadan etkilenmeyeceğini, bu nedenlerle davalının tüm çalışma süresi bakımından sorumlu olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ... sözleşmesinin istifa ile sona erdiğini, iradeyi sakatlayan hâller de olmadığından istifa dilekçesinin dikkate alınması gerektiğini, alt işveren Şirketlerde çalıştığı sürede yıllık izinlerini kullandığını, ayrıca taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ... sözleşmesinin istifa ile sona erdiğini, iradeyi sakatlayan hâller de olmadığından istifa dilekçesinin dikkate alınması gerektiğini, alt işveren Şirketlerde çalıştığı sürede yıllık izinlerini kullandığını, ayrıca taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 11.....2019 tarihli ve 2018/259 Esas, 2019/258 Karar sayılı kararı ile; davacı son alt işverenden ayrıldıktan sonra aynı gün davalı asıl işverenin işçisi olarak çalışmaya devam ettiğinden istifa dilekçesi ile işinden değil işvereninden ayrıldığı, asıl işverenin alt işverende geçen çalışma süresinden sorumlu olmamak için davacının alt işverenle olan ... ilişkisini istifa ile sonlandırmak istediği, bu durumda davacının maddi anlamda olmasa bile manevi olarak zorlandığı, istifa dilekçesinin davacının gerçek iradesini yansıtmadığı ve geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Daresinin 27.05.2021 tarihli ve 2020/505 Esas, 2021/826 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 14.09.2021 tarihli ve 2021/8080 Esas, 2021/11760 Karar sayılı kararı ile; davacının ücretli izin alacağı hesabının taleple bağlı kalınarak 132 gün üzerinden yapılması gerekirken, talebi aşılarak 178 gün üzerinden yapılması isabetsiz olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Direnme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 30.11.2021 tarihli ve 2021/210 Esas, 2021/367 Karar sayılı kararı ile; davacı vekilince dava dilekçesinin beşinci paragrafında müvekkilinin davalı işyerindeki tüm çalışmalarının karşılığı olan yıllık izin ücretinden davalı işverenin sorumlu olduğunun ileri sürüldüğü, bu nedenle tüm çalışma dönemi için yıllık izin ücreti talep edildiğinin kabulünün gerektiği, aynı işverene karşı açılan davalarda aynı şekilde yapılan hesaplamaya göre verilen kararların onanarak kesinleştiği gerekçesiyle önceki hükümde direnilmesine karar verilmiştir.

C. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararı

1. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

C. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararı

1. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.12.2022 tarihli, 2022/9-304 Esas, 2022/1810 Karar sayılı ilâmı ile; davacının yıllık izin ücreti ile ilgili talebinin alt işverenlerde çalıştığı dönemle sınırlı olduğu, bu nedenle davalı nezdinde kadrolu çalıştığı hizmet süresinin de eklenerek yıllık izin süresi ve buna bağlı olarak yıllık izin ücreti hesaplanmasının taleple bağlılık kuralına aykırı olduğu sonucuna varıldığı gerekçesiyle direnme kararın bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararı Üzerine Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ilâmı dikkate alındığında, davacının yıllık izin ücreti ile ilgili talebinin alt işverenlerde çalıştığı dönemle sınırlı olduğu, bu nedenle davalı nezdinde kadrolu çalıştığı hizmet süresinin de eklenerek yıllık izin süresi ve buna bağlı olarak yıllık izin ücreti hesaplanmasının taleple bağlılık kuralına aykırı olduğu,132 gün yıllık izin hakkı olduğu, davacının çalışmasının kesintisiz olması nedeniyle fesih tarihindeki ücret düzeyi üzerinden hesaplama yapılması gerektiği buna göre ( 132 gün X 303,58 TL = 40.072,56 TL) 40.072,56 TL brüt fark yıllık ücretli izin alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; alt işveren firmalarda geçen tüm çalışma süresinin kıdem süresine eklenmesinin hatalı olduğunu, davacının alt işverenden istifa ile ayrıldığını, istifanın varlığına rağmen istifa iradesinin yok kabul edilerek sonuca gidilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, asıl işveren alt işveren ilişkisinin kanuna uygun olduğunu, karar gerekçesinin yetersiz olduğunu, alacakların net olarak hesaplanmasının gerektiğini, hesaplamaya esas aylık ücretin hatalı belirlendiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının yıllık izin ücreti alacağının 132 gün üzerinden mi yoksa 178 gün üzerinden mi hesaplanması gerektiğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 53 ve 59 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun 53 ve 59 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.12.2022 tarihli ve 2022/9-304 Esas, 2022/1810 Karar sayılı kararına ve bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

18.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2170, Karar No: 2007/3236, Tarih: 27.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2170 E.  ,  2007/3236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.3.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8594, Karar No: 2014/10521, Tarih: 12.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/8594 E.  ,  2014/10521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küre Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/44-2014/15

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, iş kazasının Damar/Murgul’da meydana geldiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek dava dosyasının Murgul İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, İş mahkemelerinde açılacak her davaya, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, bunlara aykırı sözleşmenin muteber sayılmayacağı, aynı yasanın 15. maddesinde de, bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümleri uygulanacağı düzenlemesi bulunmaktadır.

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup, buna ek olarak işçinin işinin yapıldığı yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

5521 Sayılı Kanunun 5. maddesinin kamu düzeni etkisinin ilke olarak, işverene karşı ve yalnız işçinin yararına olduğu, burada işçinin değil işverenin sözleşme serbestisinin kısıtlandığı, bu nedenle anılan maddenin yetki ile ilgili genel hükümleri kaldırmadığı, sadece genel hükümlerle birlikte öngörmüş olduğu, iş yeri esasına dayanan yetkiyi bertaraf edecek anlaşmaları geçersiz kılacağı, geçersizliğin sadece işvereni hedef tuttuğu anlaşılmaktadır. (Çemberci M.: İş Mahkemeleri Kanunu Şerhi, Güzel İstanbul Matbaası, Ankara 1969, s 69-71).

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesindeki düzenleme ile kanun koyucu, anılan Kanunu’nun 1 inci maddesi gereğince görevli bulunan iş mahkemeleri’nin, yer itibariyle yetkisini saptamaktadır. Bu maddenin kapsamı, sadece İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre açılacak davalarla sınırlı bulunmaktadır. Açılacak davalar, bu maddenin kapsamına dahil değildir.

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir.

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir.

Somut olayda, davacı tarafın Etibakır A. Ş. Damar/Murgul İşletmesine değil; Etibakır A. Ş.’e husumet yönelttiği, davalı Etibakır A. Ş.’nin ticaret sicil bilgilerine göre merkez adresinin Küre/Kastamonu olduğu, davacının seçimlik hakkını İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesine göre davalı Etibakır A. Ş.’nin merkez yerleşim yerinin bağlı bulunduğu Küre İş Mahkemesi’nde dava açarak kullanması hukuka uygun olup mahkemece davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 12/05/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.