muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9934, Karar No: 2023/9110, Tarih: 03.10.2023

2.Davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekili dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin kaza yapan araçla bağlantısı bulunmadığını, davacının müvekkili şirket ile hizmet ilişkisi bulunduğuna dair iddia ve ispatının bulunmadığını, müvekkili şirketin diğer davalılardan hizmet alımı yapmadığını, davacının müvekkili şirket tarafından sağlanan araçla gidip gelirken kaza yapmadığını, kaza ile hukuki ve fiili bağı bulunmayan müvekkili hakkında verilen kararın hatalı olduğunu, müvekkili açısından illiyet bağının kesildiğini, tanığın beyanında aracın dolu olup davacının ayakta olduğunu belirttiğini, davacının da kusurunun bulunmasına rağmen dikkate alınmadığını, müvekkiline %50 kusur izafe edilmesinin hatalı olduğunu, davacının maddi tazminat talebinin kısmi dava olarak açıldığının aşikar olduğunu, davanın belirsiz alacak davası olarak kabul edilerek buna göre karar verilmesinin hatalı olduğunu, dava edilen ve ıslah ile arttırılan miktarın zamanaşımına uğradığını, hükmedilen manevi tazminatın fahiş ve fazla olduğunu, müvekkilinin olayın oluşumunda aktif bir fiili bulunmadığından manevi tazminattan sorumlu tutulmasının hatalı olduğunu, faizin karar tarihinden başlatılması gerekirken kaza tarihinden itibaren başlatılmasının hatalı olduğunu, müvekkili ve diğer davalı yönünden kaza tarihinden faize hükmedilmişken sigorta şirketi yönünden dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesinin hatalı olduğunu,davanın yetkisiz mahkemede görüldüğünü belirterek karara karşı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

3.Davalı ... istinaf dilekçesinde özetle; kazada kusurunun bulunmadığını, aracın frenini patladığını, %50 kusur yükletilmesinin hatalı olduğunu, yolcuları uyararak aracı yan yatırarak daha ağır sonuçları önlediğini, bunun gözetilerek tazminattan hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğini, hükmedilen tazminatların fahiş olduğunu, ödeyecek durumunun ve mal varlığının bulunmadığını belirterek karara karşı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına dava dilekçesi ve talep artırım dilekçesi içeriğine göre Mahkemece maddi tazminat talebinin belirsiz alacak davası olarak nitelendirilmesinde hatalı yön bulunmadığı ve davanın 10 yıllık zamanaşımı süresi içinde açıldığı ve ...nın 107/2 nci maddesi uyarınca tahkikat bitmeden talep arttırımı yapılmakla kararda bu yönden de hatalı yön bulunmadığı, yine faize, davalı ... ve davalı şirket yönünden kaza tarihinden, davalı ... şirketi yönünden dava tarihinden itibaren hükmedilmesinde hatalı yön bulunmadığından bu hususlara yönelik davalı vekilinin istinaf talebinin yerinde olmadığı, yine dosya kapsamına göre kusura ilişkin bilirkişi heyet raporunda davacının kusurunun bulunmadığı, davalı ...'ın kusurunun bulunmadığı, davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti.nin kusurunun % 50, davalı ...'ın %50 oranında kusurlu olduğunun belirlendiği, hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunun ve kusur dağılımının dosya kapsamına uygun uygulamayı yansıtır ve denetime açık şekilde oluşu nedeniyle bu açılardan her iki davalının istinaf talebinin yerinde olmadığı, yine dosya kapsamına ve bilirkişi raporuna göre kusuru bulunmayan davalı ... hakkında verilen kararda hatalı yön bulunmadığından davacı vekilinin bu açıdan istinaf talebinin yerinde olmadığı, dosya kapsamına göre davacının maluliyetinin SGK, YSK 'ca %21 olarak belirlendiği ve Mahkemece 07.07.2021 tarihli celsede SGK, YSK'ca belirlenen maluliyet oranına ilişkin davacı vekilinden beyanının sorulması üzerine davacı vekilince dosyanın hesap bilirkişisine gönderilmesini talep ettiği dikkate alındığında YSK 'ca belirlenen maluliyet oranına yönelik davacı vekilinin bir itirazı bulunmadığından istinaf sebepleriyle yapılan inceleme ile maluliyetin %21 olarak dikkate alınmasında ve yine sigorta şirketinin poliçe limiti ile sorumlu tutulmasında hatalı yön bulunmadığından davacı vekilinin bu açılardan da istinafının yerinde olmadığı, yine maddi tazminat yönünden karara esas alınan hesap bilirkişisi raporu Yargıtay yerleşik uygulamasına ve dosya kapsamına uygun ve denetime açık şekilde olduğundan davalı vekilinin bu açıdan da istinafının yerinde olmadığı, maluliyet oranı, tarafların kusur durumu, olayın oluş şekline göre davacı için Mahkemece takdir olunan manevi tazminat miktarı düşük olmadığı gibi fahiş olmayıp hakkaniyete ve olayın özelliğine uygun olduğu gerekçesiyle; davacı, davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. 'nin ve davalı ...'ın istinaf başvurusunun ...nın353/b-1 maddesi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebeplerle aynı doğrultuda kararının bozulması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunun 417.maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi ile 4857 sayılı İş Kanun'un 2 ve 77 nci maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun 4 üncü maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 20.07.2016 tarihinden itibaren uygulanan 8 inci maddesinin 3 üncü fıkrasına göre, “Bölge Adliye Mahkemesinin para ile değerlendirilemeyen dava ve işler hakkındaki kararları ile miktar veya değeri beşbin lirayı geçen davalar hakkındaki nihaî kararlara karşı tebliğ tarihinden başlayarak sekiz gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir.” Bu fıkradaki “beşbin” ibaresi 6763 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi ile “kırk bin Türk Lirası” şeklinde değiştirilmiştir.

Mülga 5521 sayılı Kanun'un, 6763 sayılı Kanun 5 inci maddesi ile değişik beşinci fıkrasına göre parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı öngörülmüştür.

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinde “temyiz edilemeyen kararlar” sayılmış ancak miktar itibariyle kesinliğe bu maddede yer verilmemiş, 7/3 üncü maddede, 6100 sayılı HMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362 nci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 362/1-a maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz yoluna başvurulamayacağı hükme bağlanmıştır. HMK Ek madde 1 hükmüne göre de, 362 nci maddedeki parasal sınırların, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle uygulanacağı belirtilmiştir.

HMK.'nın 362/2 nci maddesine göre “Birinci fıkranın (a) bendindeki kararlarda alacağın bir kısmının dava edilmiş olması durumunda, kırk bin Türk Liralık kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir.”

HMK.'nın 366 ncı maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 346 ncı madde uyarınca, temyiz dilekçesi kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme temyiz dilekçesinin reddine karar verir. Ancak temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise, 01.06.1990 tarih, 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından temyiz talebinin reddine karar verebilecektir.

Yukarıda belirtildiği şekilde, iş mahkemelerinin kararlarının istinaf incelemesi sonucu Bölge Adliye Mahkemelerince verilen kararlarda karar tarihine göre kesinlik sınırı: 20.07.2016 - 01.12.2016 tarihleri arasında 5.000,00 TL; 02.12.2016 tarihi sonrası için 40.000,00 TL; 01.01.2017 sonrası için 41.530,00 TL ve 01.01.2018 tarihi sonrası için 47.530,00 TL; 01.01.2019 tarihi sonrası için 58.800,00 TL, 01.01.2020 tarihi arası için 72.07000 TL, 01.01.2021 tarihi sonrası için 78.630,00 TL, 01.01.2022 tarihi sonrası için 107.090,00 TL, 01.01.2023 tarihi sonrası için 238.735,737 TL’dir.

Bu tür davalarda, 6100 sayılı HMK’nın 110 uncu maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı dikkate alınmalıdır.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, temyize konu tutarın yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğu anlaşılmakla davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekilinin bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz kapsam ve nedenlerine ve özellikle olayda davacının kusursuz olduğunun anlaşılmasına göre, hükme esas alınan hesap raporundaki hesap ilkelerinin Dairemizce benimsenen ilkelere uygun olması ve davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekilince temyiz sebebi olarak ileri sürülen sebeplerin aynı zamanda istinaf sebebi olarak daha evvelce ileri sürüldüğü ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde açıklandığı şekilde incelenerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği bu yönle Bölge Adliye Mahkemesince oluşturulan gerekçenin de yerinde olduğu dikkate alındığında kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekilinin manevi tazminata yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2. Davalı Günaydın İthalat Tarım ve İçecek San. Ltd. Şti. vekilinin maddi tazminata yönelik Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıdaki yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2734, Karar No: 2008/122, Tarih: 14.01.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/2734 E.  ,  2008/122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2006

Davacı, 1.1.1994-1.6.2006 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava 1994 yılından itibaren Tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun tesbitine ilişkindir.

Mahkemece istem aynen kabul edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava 1994 yılından itibaren Tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun tesbitine ilişkindir.

Mahkemece istem aynen kabul edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına  girenlerin  belirtilen  şekilde  prim  borçlarının  ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine  göre  kayıt  ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının teslim ettiği ürün bedelinden Bağ-Kur priminin  1995, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004 ve  2005 yıllarında tevkifat yoluyla kesildiği, ancak 1996, 1997  ve 2006 yıllarında tevkifat yoluyla prim kesintisi yapıldığına ilişkin bir belgenin bulunmadığı görülmektedir. Hal böyle olunca tarım Bağ-Kur sigortalılığının oluşup oluşmadığının tesbiti için 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtların araştırılması gerekir.

Yapılacak iş; tapu dairesinden davacıya ait tarla ve bahçe olup olmadığı sorularak Ziraat Bankası, Ziraat Odası, Tarım Satış Kooperatif ve Birlikleri, Tarım Kredi Kooperatifleri gibi tarımsal faaliyetleri organize eden kuruluş ve idarelerin kayıtlarından yararlanmak, ayrıca köy ve mahalle muhtarlarının bu durumu Kuruma bildirmekle yükümlü oldukları yasacada öngörüldüğünden ilgili muhtarlıktan bilgi almak gerekirse bu tarihlerde görev yapan muhtar ve azaların bilgilerine başvurmak ve tüm deliller birarada değerlendirilerek sonuca gitmektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve değerlendirme sonucu salt tanık beyanlarına dayanılarak davacının prim kesintisinin bulunmadığı 1996, 1997 ve 2006 yıllarında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.01.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12050, Karar No: 2014/8460, Tarih: 07.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/12050 E.  ,  2014/8460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 9 - 2011/199047

Mahkemesi : Gölcük 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 16/12/2010

Numarası : 2009/265 - 2010/328

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanıklar müdafii ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1 - Sanıklardan A.. G..'ın Ö.. G.. B.. Kreş ve Gündüz Bakımevini işlettiği, sürekli olarak işyerinde kalmadığı, yokluğunda kızı sanık Z.. G..'ın işyerine baktığı ve fiilen de kreşin işlemlerinin Z.. G.. tarafından yürütüldüğü, sanık M.. D.ın da kreşte öğretmen olarak görev yaptığı, 2000 doğumlu olan maktul K.. K..'ın bu kreşe devam ettiği, kreşin ilk katında bulunan dolapların yarıyıl tatili sırasında üst kata çıkartıldığı, ancak herhangi bir şekilde duvara sabitlemesinin yapılmadığı, olay günü maktul küçüğün sınıfında bulunan duvara sabitlenmeyen dolaptan birşeyler almaya çalıştığı sırada dolabın üzerine düşmesi sonucu öldüğü olayda, sanıkların eylemlerinin TCK'nın 85/1. maddesinde düzenlenen taksirle öldürme suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin kararın gerekçesinde sanıkların eylemlerinin TCK'nın 83/1. maddesinde düzenlenen kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi suçunu oluşturduğu belirtildildikten sonra hüküm fıkrasında taksirle öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişkiye neden olunması,

2 - 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesinin sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği gözetilmeden, bir kişinin ölümüyle sonuçlanan kazanın oluşumunda kusurlu olan sanıkların eylemlerinde bilinçli taksir koşullarının bulunmaması nedeniyle hükmolunan hapis cezalarının uzun süreli olmasının adli para cezasına çevrilmesine engel oluşturmayacağı da nazara alınmadan, “Sanıkların kişilik özellikleri, sosyal ve ekonomik

durumları ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak hakkında 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesi gereğince taksirli suçtan verilen hapis cezasının para cezasına çevrilmesine takdiren yer olmadığına” şeklindeki; dosya kapsamına uygun düşmeyen, yasal olmayan ve yeterli olmayan gerekçelerle sanıklar hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmemesine karar verilmesi,

durumları ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak hakkında 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesi gereğince taksirli suçtan verilen hapis cezasının para cezasına çevrilmesine takdiren yer olmadığına” şeklindeki; dosya kapsamına uygun düşmeyen, yasal olmayan ve yeterli olmayan gerekçelerle sanıklar hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmemesine karar verilmesi,

3 - UYAP'tan 04/03/2014 tarihinde alınan nüfus kayıt örneğine göre; sanık A.. G..'ın hükümden sonra 16/12/2012 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, bu sanık hakkında TCK'nın 64/1. maddesi gereğince değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.