muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/230, Karar No: 2008/6580, Tarih: 12.05.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/230 E.  ,  2008/6580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı , davalılardan arsa sahibi ...’a ait arsa üzerine, davalı müteahhit ... tarafından kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereği inşa edilen binadan davalı ...’dan dükkan satın aldıklarını, mülkiyetlerinde bulunan dükkanın yer aldığı binanın 17.8.1999 tarihinde meydana gelen deprem sonucu binanın projesine aykırı yapılması nedeniyle ağır hasara uğradığını ileri sürerek 20.000,00 YTL maddi ve 5.000,00 YTL manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır. Birleşen davada, davacılar, aynı binada davalı arsa sahibinden satın aldıkları bağımsız bölümün depremde zarar gördüğünü iddia ederek aynı miktarda maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuşlardır.

Davalı ..., kendisinin arsa sahibi olduğunu, bina yapımı ile ilgisi olmadığından sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiş; davalı ... , binayı davalı arsa sahibi ...’nin baskısı sonucu projesine aykırı yapmak zorunda kaldığını savunarak davanın reddini dilemiş; davalı ... ise binanın inşası ile ilgisi bulunmadığını, sadece binadan iki adet bağımsız bölümü satın alıp sonra da bir kısım davacılara sattığını, sorumluluğu bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulü ile 6.746.062.500 TL nın, birleşen davada her bir davacının payına düşen 4.497.375.000 TL nın 17.08.1999 tarihinden yasal faizi ile davalılardan alınmasına karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ...’ın tüm, temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalılardan arsa sahibi ... ile yüklenici ... arasında 17.8.1995 tarihinde yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre, müteahhit olan ... ’ın imal ettiği binadan dükkan satın alan davacılar, deprem nedeniyle binanın hasar görmesi sebebine dayanarak uğradıkları zararın tazmini istemiyle bu davaları açmışlardır. Davanın hukuki nedeni ayıplı taşınmaz satımına dayanmaktadır. B.K.’nun 217 maddesi hükmüne göre menkul satımına dair ayıpla ilgili hükümler taşınmaz satımları hakkında da uygulanır. Asıl davada davacı ... dükkanı davalı ...’tan satın almıştır. Yani davacı ... ile davalı arsa sahibi ... arasıda akdi ilişki bulunmamaktadır. Bu durumda asıl davada arsa sahibinin dükkanı satın alan davacıya karşı ayıba karşı tekeffül hükümlerine göre sorumluluğu yoktur. Bu nedenle asıl davada, arsa sahibi ... hakkında davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... ın tüm, temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davalı ... yararına BOZULMASINA, 212,50 YTL peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı ...'a iadesine, 637,50 YTL kalan harcın davalı ...'tan alınmasına, 12.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6174, Karar No: 2017/16514, Tarih: 24.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/6174 E.  ,  2017/16514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı tarafa ait traktör tamir servisinde 01/07/2003 tarihinden itibaren traktör tamircisi olarak çalıştığını, müvekkili davacının 2008 yılında vatani görevini ifa ettikten sonra aynı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, müvekkili davacının çalıştığı süre boyunca sigorta girişinin hiç yapılmadığından 20/03/2010 tarihinde iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, fazla mesai alacağı, yıllık izin alacağının milli bayram alacağı ve hafta sonu tatil alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 2007-2008 tarihleri arasında müvekkiline ait işyerinde çıraklık okuluna tabi olarak çalıştığını, 2008' de kendi isteği ile askere gitmek için hem çıraklık okulundan hem de müvekkiline ait işyerinden ayrıldığını, askerlik sonrasında ise müvekkiline ait işyerinde hiç çalışması olmadığını, bu tarihlerden önce de babasının zoru ile bir kaç kez müvekkiline ait işyerine iş öğrenmesi için gönderildiğini ancak düzenli gelip gitmesi ve düzenli bir çalışması olmadığını, işyerine geldiği zamanlarda da getir götür işi yaptığını traktör tamir ustası olan kalifiye elemanları yanında iş öğrenmek için günde bir iki saat gelip gitmiş birisi olduğunu, çırakların İş Kanununa tabi olmadıklarından davaya genel mehkemelerde bakılması gerektiğini, davacının da 2007-2008 yılları arasında çıraklık okuluna tabi olarak çalıştığını bundan önceki tarihlerde ise davalı işyerinde çalıştığının kabul edilemeyecek olduğunu, 18 yaşın altında çırak olarak çalışması sebebiyle BK hükümlerine tabi olacağından kıdem tazminatını talep edemeyeceğini, davacının diğer taleplerinin de kabul edilemeyceğini zira işyerinde 6 günü 09.00-18.00 saatleri arası günde 1.5 saat yemek ve ihtiyaç molası ile çalışma yaptığını fazla mesai yapmadığını hafta tatillerinde çalışmadığını, çalışması bir yılı doldurmadığından yıllık izin ücretine hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; düzenlenen bilirkişi raporları ve dinlenen tanık beyanları irdelendiğinde davacının çırak sıfatına haiz olduğu, yargılamanın ihbar, kıdem tazminatı alacaklarına ilişkin olup iş mahkemesi sıfatı ile yargılaması yapıldığı, öyle ki davacının çırak sıfatına haiz olduğu ve hakkında iş kanunu hükümlerinin uygulanamayacağı, bu durumun 3 bilirkişi raporunda da belirtildiği, ancak davacı taraf iş mahkemesi sıfatıyla işçilik alacaklarını talep ettiği, bilirkişi raporlarına rağmen davasını davacı asilin davalının yanında çalışması nedeniyle kaynaklanan genel alacak talebi olarak tam ıslah etmediği, bilakis davasına işçilik alacağı olarak devam edip, bedele ilişkin ıslahını da bu yönde yaptığı, dava konusunun işçilik alacağı olarak talep edilmesi halinde görevli mahkemenin genel mahkeme olmayıp iş mahkemesi olduğu, bu yüzden görevsizlik kararı verilmeyerek davanın esasına geçildiği, eğer davacı davasını ıslah edip dava konusunu genel alacak sıfatıyla talep etseydi burada yapılması gerekenin görevsizlik ara kararı davaya Asliye Hukuk Mahkemesi olarak bakmaya devam edilmesi olduğu, mevcut durumda dahi davacının genel mahkemede genel alacak talebi ile dava konusu talebini yeniden dava konusu yapabileceği mahkemenin de kabulünde olduğu, fakat işçilik alacaklarının talep edilmesi durumunda görevsizlik kararı verilmesinin taleple bağlılık ilkesine aykırılık oluşturacağı, davacının çırak sıfatına haiz olması nedeniyle de İş Kanunu hükümlerine tabi dava konusu alacaklarını talep edemeyeceği kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

İş Mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde iş davalarına bakmak üzere bir asliye hukuk mahkemesi görevlendirilir. İş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesine açılan dava "iş mahkemesi sıfatıyla" açılmamış ise, mahkeme görevsizlik kararı veremez. Bu durumda asliye hukuk mahkemesi tarafından, verilecek bir ara kararı ile davaya "iş mahkemesi sıfatıyla " bakmaya devam olunur.

Davanın, İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, Mahkemenin göresizliğine ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesi uyarınca, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

Davanın, İş Kanunu kapsamı dışında kalması halinde, Mahkemenin göresizliğine ve dosyanın görevli hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekir. Davanın esastan reddi usule aykırıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesi uyarınca, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

4857 sayılı İş Kanununun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca, İşçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili 4857 sayılı Yasanın 77-89 hükümleri hariç, çıraklar hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz.

3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Kanununun 3/C maddesine göre çırak, “çıraklık sözleşmesi esaslarına göre bir meslek alanında mesleğin gerektirdiği bilgi ve beceri ve iş alışkanlıklarını iş içerisinde geliştiren kişi” olarak tanımlanmıştır. Adı geçen Kanunun 9 uncu maddesi uyarınca, ilköğretim okulunu bitirmiş ve 14-19 yaş arasında olanlar, bir mesleğe hazırlık amacı ile çıraklık dönemine kadar işyerlerinde aday çırak olarak eğitilebilirler. Ancak, 10 uncu maddeye göre 19 yaşından gün almış olanlardan daha önce çıraklık eğitiminden geçmemiş bulunanlar, yaşlarına ve eğitim seviyelerine uygun olarak düzenlenecek meslekî eğitim programlarına göre çıraklık eğitimine alınabilir. Aday çırak veya çıraklar, mesleğin özelliklerine göre haftada sekiz saatten az olmamak üzere genel ve meslekî eğitim görürler. Bu eğitime katılmaları için aday çırak ve çırak öğrencilere ücretli izin verilir. Mevsime göre özellik arz eden mesleklerde teorik ve pratik eğitim belirli aylarda bloklaştırılmış olarak yapılabilir. Yasanın 18 inci maddesine göre, 20 ve daha fazla personel çalıştıran işletmeler, çalıştırdıkları personel sayısının yüzde beşinden az, yüzde onundan fazla olmamak üzere meslekî ve teknik eğitim okul ve kurumu öğrencilerine beceri eğitimi yaptırır. Vardiya usulü veya mevsimlik olarak faaliyet gösteren işletmelerde eğitim görecek öğrenci sayısının tespitinde, gündüz vardiyasında veya faaliyet gösterdiği mevsimde çalışan personel sayısı esas alınır. 20 nci maddeye göre işletmelerde beceri eğitimi gören öğrencilerin teorik eğitimi, meslekî ve teknik eğitim okul ve kurumlarında veya işletmelerin eğitim birimlerinde yapılır. Çalışma saatleri içinde yapılacak teorik eğitim haftada oniki saatten az olamaz. Bu eğitim yoğunlaştırılmak suretiyle de yapılabilir. Teorik eğitim günlerinde öğrenciler ücretli izinli sayılırlar (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/ 37900 E, 2008/ .28557 K).

Onsekiz yaşını bitirmemiş çıraklar 1475 sayılı Yasa kapsamı dışında sayılmışken, 4857 sayılı Yasada böyle bir sınırlama getirilmemiştir. Dolayısıyla 4857 sayılı Kanun döneminde kişi 18 yaşını bitirse dahi, mesleğin gerektirdiği bilgi, beceri ve iş alışkanlıklarını almaya devam ediyor ve gelişmesini sürdürüyor ise çıraklık konumu değişmeyecektir. Çırak ile işveren arasındaki uyuşmazlığın iş mahkemesinde değil, görevli hukuk mahkemesine çözümlenmesi gerekir. İşveren ile çırak arasında iş ilişkisi var ise de yapılan işin gereği çırak İş Kanunu hükümlerinden yararlanamamaktadır. Bununla birlikte, çırak ile işveren arasında 4857 sayılı Yasanın 77 ilâ 89 uncu maddeleri uyarınca iş güvenliği ile ilgili bir uyuşmazlık doğması halinde, görevli mahkeme yasanın açık hükmü uyarınca iş mahkemesi olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta dosya içeriğine göre davacı davalı iş yerinde 01.07.2003-20.03.2010 arası askerlik hariç çalışmıştır. Mesleki Eğitim Merkezi Müdürlüğü'nün yazısına göre davacı 21.07.2008-26.08.2009 tarihleri arasında çırak öğrenci sigortası yapılarak çalıştırılmıştır. Davacı bu tarihte askere gitmiş ve 27.11.2009 tarihininde askerlikten döndükten sonra tekrar iş yerinde çalışmaya başlamıştır.

Davacı iş sözleşmesini 20.03.2010 tarihinde haklı nedenle feshettiğini iddia etmiştir. Mahkemece dinlenen tanıklar beyanlarında davacının askerlik sonrası aynı iş yerinde çırak olarak çalıştığını ancak iş olduğunda mesaiye kaldıklarını, milli bayramlarda çalıştıklarını beyan etmek suretiyle davacının da kendileri gibi çalıştığını dolayısıyla 3308 Sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Kanunu'ndaki gibi çırakların tabi olduğu çalışma süre ve biçimlerine bağlı kalınmadığı anlaşıldığı gibi dosyada davacının askerlik sonrası çırak olarak çalıştığına ait bir kayıt da bulunmamaktadır.

Halbuki mahkemece davacının çırak olduğunun belirtilmesine rağmen ve İş Kanunun çıraklar hakkında uygulanamayacağı gözetilmeksizin görevsizlik kararı verilmesi gerekirken esastan red kararı verilmesi de isabetsizdir.

O halde mahkemece yapılması gereken, öncelikle davacının yaşı,işe giriş tarihi,çırak olarak çalıştığı dönemde 3308 Sayılı Yasa'ya uygun olarak çalıştırılıp, çalıştırılmadığı buna göre çıraklık dönemi varsa dışlanmak suretiyle iş ilişkisi kapsamında geçen hizmet süresinin belirlenmesi ve davacı işçinin iş ilişkisi kapsamında geçen süreye tabi dava konusu işçilik alacaklarının deliller toplanarak, hesaplanıp değerlendirmek ve sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.10.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12862, Karar No: 2012/1655, Tarih: 07.02.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/12862 E.  ,  2012/1655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı ve davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının iadesi olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davalı ... aleyhine açılan davanın kabulüne, davalı ... hakkındaki davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı tarafından reddedilen ziynetler, davalı Ümmühan vekili tarafından davalı ...’dan tahsiline karar verilen ziynetler yönünden temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde davacıya düğünde takılan 5 adet 22 ayar hediyelik bilezik, 2 adet 22 ayar burgu bilezik ve 34 adet küçük altının davalı eş ...'ın bozdurup, kendi adına araba aldığını, düğünde takılan paralarla alınan set, 22 ayar ... bilezik ve 6 adet burgulu (2’li) bileziğin saklanması amacıyla kayınvalidesi olan davalı ... tarafından alındığını ve bir daha iade edilmediğini belirterek davalı ...’ın bozdurduğu ziynetlerin bedelinin davalı ...’dan, davalı ...'da kalan ziynetlerin de aynen olmadığı takdirde bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir. Davalılar vekili davalı ...’ın 34 adet çeyrek altını bozdurduğunu ancak diğer ziynetlerin davacı tarafından götürüldüğünü savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer.

Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. .

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını, ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını,ispat yükü altındadır.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını, ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını,ispat yükü altındadır.

Olayımıza gelince; Davacı dava dilekçesinde talep ettiği 5 adet hediyelik bilezik ve 2 adet burgulu bileziğin davalı ... tarafından bozdurulduğunu , düğünde takılan 1 adet set trabzon bilezik ve 6 adet ikili burgulu bileziğin davalı ...’da kaldığını dinlettiği tanık beyanlarıyla ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı dava dilekçesinde “vesair delil” demekle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya 7 adet bileziğin bozdurulduğu konusunda davalı ...’a, set, trabzon bilezik ve 6 adet ikili burgulu bileziğin davalı ...’da kaldığı konusunda, davalı ...’a, yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4365, Karar No: 2021/1351, Tarih: 16.02.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/4365 E.  ,  2021/1351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, erkeğin kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminat miktarları yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 16.02.2021 günü duruşmalı temyiz eden davalı-davacı ... vekili Av. ... ile karşı taraf temyiz eden davacı-davalı ... geldiler. Davacı-davalı ... vekilinin başka mahkemelerde duruşmasının olması sebebiyle duruşmaya katılamayacağına ilişkin dilekçe verdiği görüldü. Mazereti yerinde görülmedi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davacı-karşı davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesinin ret kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden Osman'a yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 267.80 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran Hatice'ye verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.16.02.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2010/2006, Karar No: 2010/6274, Tarih: 25.10.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2006 E.  ,  2010/6274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede çalışma yapan 53 numaralı Toprak Tevzi Komisyonunun 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 numaralı belirtmelik parsellerinin bulunduğu bölgeye ait dağıtım haritası ile dağıtım cetvellerinin, dağıtım sonucu tapu kaydı oluşmuşsa tapu kayıtlarının dairesinden getirtilerek dosyasına konulması,

2- Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.9.1971 tarih ve 1966/25-1971/67; 29.6.1972 tarih ve 1966/3-1972/2; 3.11.2004 tarih 2004/355-397 Esas ve Karar sayılı dava dosyalarının Mahkemesinden getirtilerek dosyasına konulması,

3- 12.10.1961 tarih 3 ve 4, 12.12.1964 tarih 1, 25.11.1971 tarih 2, 25.7.1972 tarih 6 ve 7, 15.02.1980 tarih 8 ve 9 sayılı tapu kayıtlarının tesis ve ifrazen intikallerine esas tüm oluşum belgelerinin ilgili ilam örnekleri ve özellikle haritalarının getirtilerek dosya içine konulması,

4- 12.10.1961 tarih 3 ve 4 sayılı tapu kayıtlarının tüm tedavül kayıtlarından ifrazen oluşan hava alanı kamulaştırmasına ilişkin tüm belgeler ile özellikle kamulaştırma haritasının getirtilerek dosya içine konulması,

5- 12.10.1961 tarih 3 ve 4 ; 24.2.2005 tarih 3 sayılı tapu kayıtları ve tüm tedavülleri ile 1937 tarihli 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 ve 14 tahrir numaralı vergi kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında herhangi bir taşınmaza uygulanıp uygulamadığı Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanarak; uygulanmışlarsa uygulandıkları taşınmaza ait onaylı kadastro tutanağı örneklerinin ve kadastro tespitleri kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının getirtilerek dosyasına konulması,

6- Dava konusu taşınmaz ile aynı tapu kaydının uygulandığı 124 ada 1, 2, 3; 128 ada 1 ila 6; 129 ada 1, 2, 3; 130 ada 5 ila 104 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili tespitlerin kesinleşip kesinleşmediği Kadastro Müdürlüğünden araştırılarak, kesinleşmiş taşınmazlara ait kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları ile varsa kesinleşmelerine esas onaylı ilam örneklerinin Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.