muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/610, Karar No: 2022/1462, Tarih: 09.11.2022

47. Bu durumda bölge adliye mahkemesince mühlet içerisinde karar verilmediği gerekçesiyle konkordato tasdik talebinin usulden reddine karar verilmesi yerinde olmamıştır.

48. Hâl böyle olunca; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

49. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; kesin mühlet içerisinde karar verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde mahkemenin her hâlde İİK’nın 304/2. maddesi uyarınca mühlet hükümlerinin uzatılmasına dair karar vermesi gerektiği, aksi hâlde mühlet hükümlerinin kendiliğinden ortadan kalkacağı, İİK’nın 304/2. maddesi uyarınca mühletin uzatılmasına karar verilmemesi durumunda, mühlet hükümlerinin zımnen uzadığının kabul edilemeyeceği, mühletin dolması ile birlikte borçlunun, komiserin ve mahkemenin denetiminden çıkacağı, bu süreçte malvarlığında eksilme olup olmadığından, muvazaalı işlem yapıp yapmadığından kimsenin emin olamayacağı, komiserler tarafından sunulan nihai rapora ekli projenin uygulanabilir olup olmağının tespitinin yapılamayacağı, açıklanan nedenlerle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

50. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Konkordato talep edenler vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 373/2. maddesi uyarınca dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 09.11.2022 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

İİK 285 ve devam eden maddelerinde yer alan Konkordato, İİK'nın ilk yürürlüğe girdiği yıllardan beri hukuk sistemimizde var olmasına rağmen fazlaca uygulanmamakla birlikte zaman içerisinde değişikliklere uğramış yine İİK 179. maddesinde düzenlenen “iflâsın ertelenmesi” sisteminde yaşanan kimi zaman kötü niyetli uygulamalar sonucu ortaya çıkan önemli sıkıntılar nedeniyle en son 2018 yılında yapılan önemli değişiklikler ile daha çok uygulanır hâle gelmiştir. Yapılan değişikliklerin temel amacının borçlu şirketlerin malî durumlarının düzeltilerek ülke ekonomisine katkı sağlanmasının olduğu açıktır.

Yeni düzenlemelere göre konkordato talebinde sadece borçlunun kendisinin değil alacaklısının da talepte bulunabileceği, borçlu şirketin “borca batık olmasının gerekmediği”ne ilişkin hükümler ile konkordato projesinin hangi türlerde yapılacağı (vade konkordatosu, adi, mal varlığının terki suretiyle konkordato, mahkeme içi veya dışı vb.) konumuz dışında olduğundan burada tartışma konusu yapılmamıştır.

Yeni düzenlemelere göre konkordato talebinde sadece borçlunun kendisinin değil alacaklısının da talepte bulunabileceği, borçlu şirketin “borca batık olmasının gerekmediği”ne ilişkin hükümler ile konkordato projesinin hangi türlerde yapılacağı (vade konkordatosu, adi, mal varlığının terki suretiyle konkordato, mahkeme içi veya dışı vb.) konumuz dışında olduğundan burada tartışma konusu yapılmamıştır.

28.02.2018 tarihinde çıkarılan 7101 sayılı Yasa ile yapılan değişikliklere göre İİK 285 ve devam eden maddelerinde düzenlenen konkordato sisteminde, borçlu şirketlerin malî durumlarının iyileşebilmesi için alacaklıları ile ödeme zamanı ve şartları konusunda anlaşmaya varabilmesi için bir süreç oluşturulmuş, “mühlet hükümleri” ile bir taraftan borçlu yani talep eden şirket “komiser ve mahkeme denetiminde” tutularak borçlu hakkında hiçbir takip başlatılamaması ve daha önce başlatılmış takiplerin durması sağlanarak borçlunun mühlet boyunca rahat bir nefes alması sağlanarak faaliyetlerini devam ettirebilmesi ve alacaklılar ile ödeme planı üzerinde işbirliği yapması ile ekonomik bütünlüğünün korunması, ardından “tasdik yargılaması”nın mahkemece duruşma yapılarak incelenip “tasdik” kararı yada ret (koşulları varsa iflâs) kararı verilmesi hükümleri oluşturulmuştur. Değişikliklerin belki de en önemli özelliği tasdik yargılamasının kanunda sıkı sıkıya düzenlenen süreler içeresinde tamamlanmasının sağlanmasıdır.

Talepte bulunan şirketin İİK 286. maddesinde sayılan belgelerle talepte bulunması üzerine dilekçeyi alan mahkemenin belgeleri inceledikten sonra İİK 287. maddesine göre vereceği 3 ay gerektiğinde 2 ay uzatabileceği “geçici mühlet” kararı ile konkordato süreci başlayacak olup geçici mühlet içerisinde hangi tedbirlerin alınacağı yine bu maddede gösterilmiştir. Bu karar ile birlikte İİK 297. maddesinde gösterilen tedbirler dahil olmak üzere özellikle “borçlunun malvarlığının muhafazası için”gerekli görülen “tüm tedbirlerin”alınacağı açık olarak belirtilmiştir.

Geçici mühlet kararı ile görevlendirilen komiserin görevleri de İİK 290. maddesinde sayılmış bunlar arasında “borçlunun faaliyetlerine nezaret etmek”, ”...alacaklılara konkordatonun seyri ve borçlunun güncel malî durumu hakkında bilgi vermek” sayılmıştır.

Yine İİK 288. maddesine göre “geçici mühlet, kesin mühlet sonuçlarını doğurur” hükmü bulunmaktadır.

İİK 289. maddesinde ise “kesin mühlet” tanımlanmış olup İİK 289/1 madde metninde açıkça “mahkeme, kesin mühlet kararını geçici mühlet içinde verir” denilerek arada boşluk bırakılmaksızın kesin mühlet kararının, geçici mühlet sona ermeden verileceği vurgulanmıştır. Aynı şekilde İİK 304. maddesinde de tasdik kararının “…...her hâlde kesin mühlet içinde” verileceği belirtilmiş olup Kanun Koyucunun bunu vurgularken amacının “mühlet hükümlerinin” “kesintisiz” devamını amaçladığı açıktır.

İİK 289. maddesinde ise “kesin mühlet” tanımlanmış olup İİK 289/1 madde metninde açıkça “mahkeme, kesin mühlet kararını geçici mühlet içinde verir” denilerek arada boşluk bırakılmaksızın kesin mühlet kararının, geçici mühlet sona ermeden verileceği vurgulanmıştır. Aynı şekilde İİK 304. maddesinde de tasdik kararının “…...her hâlde kesin mühlet içinde” verileceği belirtilmiş olup Kanun Koyucunun bunu vurgularken amacının “mühlet hükümlerinin” “kesintisiz” devamını amaçladığı açıktır.

Mühletin hükümlerinin neleri kapsadığı ise yasanın ilgili maddelerinde gösterilmiş olup İİK 294/1 maddesine göre borçlu hakkında 6183 sayılı yasaya göre yapılan takipler olmak üzere hiçbir takip yapılamayacak olup başlamış takipler devam edemeyecek, ihtiyatî tedbir ve ihtiyatî hacizler uygulanamayacak, İİK 295. maddesine göre “…...başlamış takiple nedeniyle muhafaza tedbirleri” alınamayacak,” rehinli malın satışı gerçekleştirilmeyecek” ihtilafa esas konumuz açısından en önemli hüküm olan İİK 297. maddesine göre “Borçlu, komiserin nezareti altında işlerine devam edebilir. ……. Borçlu, mahkemenin izni dışında mühlet kararından itibaren rehin tesis edemez, kefil olamaz ve ivazsız tasarruflarda bulunamaz; taşınmazını, işletmenin faaliyetinin devamı için önem arz eden taşınırını ve işletmenin devamlı tesisatını devredemez ve takyit edemez……..” şeklindedir.

Burada İİK 304. maddesine de değinmek gerekmektedir. Bu madde başlığı “konkordatonun mahkemede incelenmesi” şeklinde olup az yukarıda açıklandığı mahkemenin komiserin gerekçeli raporunu almasından sonra komiseri dinleyip kısa zamanda ve “her hâlde kesin mühlet içinde” kararını vermek zorunda olduğuna ilişkin hüküm getirilmiştir.

Eldeki dosya açısından ihtilaflı olan İİK 304/2 maddesine geçmeden önce komiser tarafından mahkemeye sunulması gereken ve madde metninde “gerekçeli rapor” olarak adlandırılan raporun kapsamı üzerinde durulması gerekmektedir. İİK 302. maddesi son fıkrasında bu raporda konkordatoya ilişkin tüm belgelerin, konkordato projesinin alacaklılar tarafından kabul edilip edilmediğinin ve tasdikin uygun olup olmadığına ilişkin bilgilerin bulunmasının zorunlu olduğu belirtilmiştir. Konkordatoya ilişkin tüm belgeler denilirken de borçlunun taşınır ve taşınmazlarına ilişkin tüm belgeleri, alacak borç bilgilerini içermesi gerektiğinin anlaşılması gerekir. Özellikle borçlunun işletmesinin devamı için gerekli taşınır mallarının mühlet süresi içinde denetim ve koruma altında olduğu tartışmasızdır zira bu husus mühlet hükümlerinin doğal sonucudur.

İİK 285. ve devam eden maddelerinde tanımlanan konkordato süreci, geçici ve kesin mühlete ilişkin sürelere göre ve verilmesi gereken ek sürelerin de verilmesi hâlinde en geç 23 ayda tasdik aşamasına gelmesi gereken bir süreçtir. Burada unutulmaması gereken husus bu sürecin projenin inceleneceği onay süreci olup ancak borçlunun projesinin tasdiki hâlinde borçların projeye göre ödenmesine başlanacak olmasıdır. Nitekim eldeki dosyada tasdik edilen proje ile talep eden borçlu şirket ödemelerini 2 yılda ödemeyi üstlenmiştir.

İİK 304. maddesinde mahkemenin, komiserin gerekçeli raporunu almasından sonra kısa zamanda ve her hâlde “kesin mühlet” içinde kararını vermek zorunda olduğu açıklanmıştır. İkinci bentte ise “kesin mühlet içinde bir karar verilemeyeceği anlaşılırsa; mahkeme, gerekli görürse komiserden gerekçeli bir rapor da alarak, karar verilinceye kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verilebilir. Bu süre altı aydan fazla olamaz.” hükmü getirilmiştir.

Bu hüküm 7101 sayılı Yasa ile 28.02.2018 tarihinde getirilmiş olup İİK 304’ün eski karşılığı olan İİK 296. maddesinde bulunmamaktadır. İİK 296/2. maddenin eski hâlindeki hüküm “mahkeme, komiseri dinledikten sonra kısa zamanda bir karar verir” şeklinde iken bu hüküm 17.07.2003 tarihli 4949 sayılı Yasa ile “...mahkeme, komiseri dinledikten sonra ve her hâlde mühlet içinde kısa zamanda kararını verir” şeklinde değiştirilmiş, 28.02.2018 tarihli 7101 sayılı yasa ile İİK 304. maddesinde bir altı aylık süre daha verilmiştir. Maddeden de anlaşılacağı üzere bu süre, kesin mühlet içerisinde karar verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde hâkime verilen bir yetki olup altı ayı geçmemek üzere daha kısa süreli de verilebileceği açıktır. Her ne kadar doktrinde, kanunda getirilen bu sürenin, konkordatonun kısa sürede bitirilmesi amacına aykırı olduğuna ilişkin eleştiriler bulunsa da gerektiğinde mahkemenin bu süreyi kullanmasının önünde bir engel bulunmamaktadır. Yasanın bu hükmüne göre biraz önce en geç 23 ay olarak belirlenen sürenin mahkemenin gerek duyması hâlinde 29 aya kadar çıkabildiği görülmektedir.

Bölge Adliye Mahkemesi ile Yargıtay Özel Dairesi arasındaki ihtilaf İİK 304/2 maddesinde belirlenen 6 aylık sürenin zımnen uzatılıp uzatılamayacağı noktasındadır.

Bölge Adliye Mahkemesi ile Yargıtay Özel Dairesi arasındaki ihtilaf İİK 304/2 maddesinde belirlenen 6 aylık sürenin zımnen uzatılıp uzatılamayacağı noktasındadır.

İİK 304/2 madde metnini bir kez daha yazacak olursak “Konkordato hakkında yapılan yargılamada kesin mühlet içinde bir karar verilemeyeceği anlaşılırsa; mahkeme, gerekli görürse komiserden gerekçeli bir rapor da alarak, karar verilinceye kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verebilir” şeklindedir. Burada “mühlet hükümlerinin devamına” denilirken kastedilenin ne olduğunun yukarıda ayrıntıları ile açıkladığımız İİK 294, 297, 298 maddelerinde belirtilen tedbirlerin olduğunun anlaşılması gerekir. Bunlar tasdik kararının alınacağı ana kadar özellikle borçlunun mal varlığını korumaya yönelik tedbirlerdir. Yani mahkeme İİK 304/2 maddesine göre süreye ihtiyacı olduğunu düşünürse “mühlet hükümlerinin devamına” ilişkin bir karar oluşturmak zorundadır. Aksi hâlde borçlu, komiserin ve mahkemenin denetiminden çıkacak istediği gibi malvarlığını elden çıkarabilecek belki de istediği alacaklılarla diğerlerini dışlamak suretiyle muvazaalı işlemlere girişebilecektir.

Kanun koyucu bu tehlikeyi görerek İİK 304. maddenin gerekçesinde:

“……. Maddenin birinci fıkrasında mahkemeye, kesin mühlet içinde konkordato hakkında bir karar vermek zorunluluğu yüklenmektedir. Bu sebeple, ikinci fıkrada da yargılamanın gidişatına göre, bilhassa özel güçlük arz eden durumlarda, kesin mühlet içinde kararın verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde mahkemece konkordato kararının verilmesine kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verebilecektir. Zira mühlet içinde karar verilemediğinde mühletin kalkması hâlinde, takip yasağının kalkması gibi konkordatonun amacına ulaşmasını engelleyecek sonuçlar ortaya çıkabilecektir. Mahkeme mühlet hükümlerinin uzatılması kararını verirken komiserden gerekçeli bir rapor isteyebilir. Her hâlde mühlet hükümleri altı aydan fazla uzatılamayacaktır.” şeklinde açıklama yaparak takip yasağının kalkması tehlikesine işaret ederek bu ihtimalde konkordatonun amaca ulaşmasının engelleneceğini açıklamıştır.

Buradan çıkan sonuç İİK 304/2 maddesine göre gerek duyulması hâlinde mahkemenin muhakkak surette mühlet hükümlerinin devamına ilişkin bir karar verme zorunda olduğudur. Kanundaki sistemde geçici mühlet, kesin mühlet ve tasdik duruşması sürecinin tamamında sürelerin birbirini kesintisiz takip edecek şekilde yani kesin mühletin geçici mühlet süresi içinde, tasdikin kesin mühlet süresi içinde verilmesi şeklinde oluşturulduğu, bu süreçte özellikle takip yasağı gibi hükümlerin de kesintisiz devam etmesinin amaçlandığı anlaşılmaktadır. Zaten başka türlü tasdik kararı verilmesi de mümkün değildir.

Mahkeme bir kararı ya verir gerekçesini yazar yada vermez, verilmeyen yazılmayan bir kararı varsayımla verilmiş gibi kabul etmek mümkün değildir. Aynı şekilde mahkemenin zımnen yani her hangi bir karar vermeden mühlet hükümlerinin devam edeceğini kabul etmek hem hukuk mantığına hem HMK hükümlerine hem İİK hükümlerine hem de konkordatonun mantığına aykırıdır.

Somut olayda mahkemece geçici mühlet kararı 23.10.2018 tarihinde 3 ay olarak, kesin mühlet 14.01.2019 tarihinde bir yıl olarak verilmiş, kesin mühletin uzatılmasına da 14.01.2020 tarihinde karar verilmiş, 7226 sayılı 30.04.2020 tarihli Cumhurbaşkanı Kararı ile Covid nedeniyle duran sürelerin de eklenmesiyle kesin mühletin son günü 10.10.2020 olarak belirlenmiş tasdik duruşması ise 28.10.2020 tarihinde yapılarak tasdik kararı verilmiştir.

Mahkemenin geçici mühlet verilmesi, kesin mühlet verilmesi ve kesin mühletin uzatılması sırasında İİK 294 ve devamına ilişkin tedbir kararı alarak bunu zapta geçtiği anlaşılmasına rağmen her nedense mühletin bitmesinden sonra tasdik yapılana kadar olan süre içinde mühlet hükümlerinin devamına ilişkin her hangi bir karar almadığı görülmektedir. Yani kesin mühletin bittiği 19.11.2020 tarihinden sonra borçlu tamamen komiser ve mahkeme denetiminden çıkmış olup bu süre içerisinde mal varlığını kaçırıp kaçırmadığından kimse emin olamayacağı gibi borçlunun bir kısım alacaklılarla muvazaalı işlem yapıp yapmadığından da kimse emin değildir, bu hâli ile tasdik edilen projenin komiserin nihai raporuna eklediği proje olup olmadığı da belli değildir. Mahkemece verilen tasdik kararı her ne kadar İİK 304/2 de açıklanan 6 aylık süre geçmeden verilmiş ise de mühlet hükümlerinin devamına ilişkin bir karar bulunmadığından verilen tasdik kararı adeta yıkılmış bir binaya yıkılmamış demek ya da yaşamını yitirmiş bir insana hayır yaşıyor demek sonucunu ortaya çıkarmaktadır.

Olayda kesin mühletin bitimi ile tasdik kararının arasında 18 günlük süre olduğu, bu sürenin kısa bir süre olup borçlu lehine görmezden gelineceği düşünülebilir ise de yargı, alacaklıların da menfaatini düşünmek zorundadır. 18 günlük sürede borçlunun elden çıkardığı mal varlığı projenin hayata geçirilmesini de etkileyecek belki imkânsız hâle getirecek zaten alacağını almak için 2 yıl bekleyecek olan alacaklının zararı yargı da kullanılmak suretiyle daha da artacak borçlu batmasın denilirken diğer tarafta iyi niyetli alacaklıların ve yasa gereği konkordatoyu kabul etmek zorunda kalan alacaklıların mahfına sebep olunabilecektir. Diğer taraftan bu dosyada 18 gün olarak ortaya çıkan denetimsiz süre başka bir dosyada daha uzun süre olarak önümüze gelebilecek aynı iflâsın ertelenmesi sürecinde yaşanılan sıkıntılar konkordato için de gelişecek nihayetinde konkortado kurumu da uygulanamaz hâle gelebilecektir.

Sonuç olarak İİK 304/2 maddesine göre kesin mühlet içinde karar verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde mahkemece “karar verilinceye kadar mühlet hükümlerinin devamına karar verilebilir” hükmüne göre süresinde karar verilemeyeceğinin anlaşılması hâlinde maddenin gerekçesinde de açıklandığı şekilde mahkemece mutlak surette “mühlet hükümlerinin” devamına ilişkin karar oluşturulması gerektiğinden Özel Dairenin gerekçesinde belirttiği gibi madde metninden zımnen mühlet hükümlerinin devam ettiği sonucu çıkarmak mümkün değildir. Olayda mahkemece her ne kadar İİK 304/2 maddesine göre 6 aylık süre içerisinde tasdik kararı verilmiş ise de tedbir kararı alınmamış, denetimsiz 18 günlük sürede borçlu projesinin uygulanabilir olduğuna ilişkin ve menfaatler dengesinin alacaklıların zararına değiştiğine ilişkin ciddi kuşkular bulunduğundan artık tasdik kararı verilmesinin mümkün olmadığı bu nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesinin kararının onanması gerektiği yönündeki kanaatimiz ile Sayın Çoğunluğun kararına katılamayoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/6128, Karar No: 2016/3688, Tarih: 27.06.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/6128 E.  ,  2016/3688 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş. Tic. ve San. Ltd. Şti. ile davalı ... Birleşen 2007/432 Esas sayılı davada davacı Nedsan İnş. Tic. Taah. ve San. Ltd. Şti. ile davalı ... Birleşen 2007/618 Esas sayılı davada davacı ... ile davalılar 1-Kanal İnş. Tic. ve San. Ltd. Şti. 2-Nedsan İnş. Tic. Taah. ve San. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20/11/2012 gün ve 2007/214-2012/533 sayılı hükmü bozan Dairemizin 06/07/2015 gün ve 2015/726-2015/3981 sayılı ilâmı aleyhinde davacı birleşen dosya davalıları Kanal İnş. Tic. ve San. Ltd. Şti. ile Nedsan İnş. Tic. Taah. ve San. Ltd. Şti. vekilince karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görüldüğünden;

1-Dosya kapağında "ekleri dolap duruşma 8'de" yazılı olup, ilgili belgelerin eklenerek birlikte gönderilmesi,

2-Birleşen Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2007/432 Esas sayılı ve birleşen Edirne 1. Sulh Mahkemesi'nin 2007/618 Esas sayılı dosyanın asıl dava dosyası ile birlikte gönderilmediği anlaşılmakla ilgili dava dosyarının da bu dosya arasına alındıktan sonra karar düzeltme incelemesi için gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14051, Karar No: 2011/22371, Tarih: 27.12.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/14051 E.  ,  2011/22371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 01.05.2003’ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA; 5320 sayılı Kanun’un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7381, Karar No: 2011/6924, Tarih: 02.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7381 E.  ,  2011/6924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU: TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 155 ada 29 parsel sayılı 21045.39 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ..., 155 ada 30 parsel sayılı 22049,90 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, 4753 sayılı Yasa ile oluşan tapu kaydına ve taşınmazların 1936 yılından beri Hazinenin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve 155 ada 29 ve 30 sayılı parsellerin tespit gibi davalılar adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalı tarafın doğru temele dayanan eski tarihli tapu kaydının bulunduğu, tapu kaydı bulunmasa dahi Hazinenin 4753 sayılı Yasa ile 1963 yılında oluşan tapu kaydının oluştuğu tarihe dek 20 yılı aşkın zilyetlik nedeniyle 3402 sayılı Yasa'nın 14 ve 46/1. maddesinde öngörülen şartların gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Toprak Tevzi Komisyonu tarafından 1963 yılında 4753 sayılı Yasa uyarınca yapılan çalışmalar sırasında Aralık 1950 tarih 3 sıra numaralı tapu kaydı ile 1936 tarihli vergi kaydı uygulanmak suretiyle, öncesi Hazinenin malı iken kayden şahıslara satıldığı, 1936 yılı vergi kayıtlarının taşınmazları kapsamadığı belirtilip, Hazine'den satın alma nedeniyle oluşan tapu kaydının satın alınan miktar ile geçerli bulunduğu kabul edilerek, mera olarak kullanılan 5, 9, 10 nolu parseller tefrik edildikten sonra tarla ve biçenek durumunda olan 4, 6, 7, 8, 11, 12, 13, 14 ve 15 nolu parsellerden kayıt miktarı kadar ayrılacağı ve ölçümleri neticesi çıkacak fazlalığın Hazineye ait olduğu belirtilerek Hazine adına 1963 tarihli tapu kaydı oluşturulmuştur. Çekişmeli taşınmazların kayıt miktar fazlası olarak oluşturulan Hazine tapusu kapsamında olduğu keşfen saptanmıştır. Kadastro tespiti sırasında ise nizalı parseller ile birlikte bir çok ada ve parsele Aralık 1950 tarih ve 4 sıra numaralı tapu kaydından tedavül eden 2000 tarih ve 7 sıra numaralı tapu kaydı uygulanmıştır. Hem belirtmelikte uygulanan 1950 tarih 3 sıra numaralı tapu kaydı hem de kadastro tespitinde uygulanan 1950 tarih 4 numaralı tapu kayıtları 1930 tarihli tapu kayıtlarından geldiği halde ilk tesis kayıtları getirtilmemiş, tapu kayıtları, oluşum belgeleri, varsa haritası ile birlikte tesisinden itibaren getirtilerek zemine uygulanıp kapsamı haritada gösterilmemiştir. Tapu kayıtlarının uygulanmasına ilişkin yerel bilirkişi sözleri soyut nitelikte, fen bilirkişi tarafından düzenlenen rapor ve eki harita keşfi izlemeye yeterli olmadığı gibi kayıt kapsamları da gösterilmemiştir. Taşınmazların doğusundaki yoldan sonra belirtmeliğin 14/9 ve 15 /10 nolu mera olarak belirtilen parselleri kadastro tespiti ile 156 ada 1 sayılı parsel altında mera olarak sınırlandırıldığı halde yöntemince uygun mera araştırması da yapılmamıştır. Böylesine eksik inceleme ile karar verilemez