muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1720, Karar No: 2017/58, Tarih: 18.01.2017

(3) Belgeyi ibraz etmesine karar verilen taraf, kendisine verilen sürede belgeyi ibraz etmez ve aynı sürede, delilleriyle birlikte ibraz etmemesi hakkında kabul edilebilir bir mazeret göstermez ya da belgenin elinde bulunduğunu inkâr eder ve teklif edilen yemini kabul veya icra etmezse, mahkeme, duruma göre belgenin içeriği konusunda diğer tarafın beyanını kabul edebilir.” hükmünü içermektedir.

İş Kanununda kayıt tutma yükümlülüğü genellikle işverene verilmiştir. Bordro tanzimi, mesai saatleri düzenleme, yıllık ücretli izin defteri tutma, çalışma belgesi verme gibi işçi alacakları konusunda işveren kayıtlarına dayanıldığında, bu kayıtları tutma zorunluluğu olan işverenin bu belgeleri mahkemeye ibraz etmesi, işverenin bu belgeleri ibraz etmemesi halinde ise 6100 sayılı HMK’nun 220. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, Yerel Mahkemenin ilk kararı ile tanık beyanları doğrultusunda davacının tüm çalışma süresine ilişkin hesaplanan fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil alacakları hüküm altına alınmış, uyulan ilk bozma ilamı sonrasında da getirtilen işe giriş çıkış kayıtları esas alınarak ve sadece kayıtların bulunduğu döneme ilişkin fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacakları hüküm altına alınmıştır. İşe giriş çıkış kayıtlarının bulunmadığı dönem yönünden ise belirtilen alacaklara hak kazanılmadığı değerlendirilmiştir.

Yukarıda ayrıntılı olarak izah edildiği üzere, fiili bir olgu söz konusu olduğundan, fazla çalışmalar her türlü delille ispat edilebilir. Bu itibarla, Yerel Mahkemece, işe giriş çıkış kayıtlarının bulunmadığı dönem yönünden değerlendirme yapılmaması isabetli değildir. Diğer taraftan, Yerel Mahkemece işe giriş çıkış kayıtlarının sunulmamasının davacı aleyhine yorumlanması da, 6100 sayılı HMK’nun 220. maddesi ile de bağdaşmamaktadır.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular ışığında, yerel mahkemece, somut olayda işe giriş çıkış kayıtlarının bulunmadığı dönem yönünden, dosya kapsamında mevcut deliller değerlendirilmeli, çalışma düzeninin aynı olması prensibinden hareketle, kayıtlı dönemin, kayıtlı olmayan dönem için emsal olabileceği de gözetilmeli ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Hal böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına, bozma ilamında gösterilen ve yukarıda açıklanan ilave nedenlerle uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru olmadığından hükmün Özel Daire bozma ilamında ve yukarıda belirtilen ilave nedenlerle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1- Yukarıda ( I ) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

Hal böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına, bozma ilamında gösterilen ve yukarıda açıklanan ilave nedenlerle uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru olmadığından hükmün Özel Daire bozma ilamında ve yukarıda belirtilen ilave nedenlerle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1- Yukarıda ( I ) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

2- Yukarıda ( II ) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen ilave nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8976, Karar No: 2021/4312, Tarih: 08.04.2021

**12. Hukuk Dairesi         2020/8976 E.  ,  2021/4312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Çeke dayalı kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlunun icra mahkemesine başvurusunda; konkordato davası sırasında verilen tedbir kararı gereğince takibin iptalini talep ettiği, mahkemece şikayetin kabulü ile davacı borçlu yönünden takibin iptaline karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı alacaklı tarafından istinaf yoluna başvurulduğu, ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesince; konkordato davası sırasında verilen tedbir kararının tüm takip işlemlerinin durdurulmasına ilişkin olduğu, kararda takip yapılamayacağı öngörülmediği ayrıca icra müdürlüğünce de tedbir kararı dikkate alınarak takibin durdurulmasına karar verildiği gerekçesiyle İlk derece Mahkemesi kararının kaldırılarak Davanın Reddine karar verildiği görülmektedir.

... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 17.09.2018 tarih, 2018/1051 E. sayılı Geçici Mühlet Kararının “2” nolu bendinin ‘b’ fıkrasında; "7101 sayılı Kanun ile değişik İ.İ.K. Nun 288/1 maddesine göre geçici mühlet kesin mühletin sonuçlarını doğuracağından İİK'nun 294-295-296 ve 297. maddelerinin uygulanmasına, bu çerçevede mühlet içinde davacılar aleyhine 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun’a göre yapılan takipler de dahil olmak üzere hangi nedene dayanırsa dayansın her türlü İhtiyati tedbir, ihtiyati haciz ve İİK'nun 89 dahil olmak üzere ve muhafaza işlemleri de dahil tüm takip işlemlerinin yapılmasının ihtiyati tedbir yolu ile durdurulmasına” şeklinde karar verildiği, 12.12.2018 tarihinde geçici mühlet kararının 2 ay süre ile uzatılmasına karar verildiği ve yine aynı mahkemece 13.02.2019 tarihinde 1 yıllık kesin mühlet kararı verildiği anlaşılmıştır.

İ.İ.K. m. 294/1. fıkrasında; "Mühlet içinde borçlu aleyhine 21.07.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanuna göre yapılan takipler de dahil olmak üzere hiçbir takip yapılamaz ve evvelce başlamış takipler durur, ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz kararları uygulanmaz, bir takip muamelesi ile kesilebilen zamanaşımı ve hak düşüren müddetler işlemez" denilmektedir.

İ.İ.K. m. 294/1. fıkrasında; "Mühlet içinde borçlu aleyhine 21.07.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanuna göre yapılan takipler de dahil olmak üzere hiçbir takip yapılamaz ve evvelce başlamış takipler durur, ihtiyati tedbir ve ihtiyati haciz kararları uygulanmaz, bir takip muamelesi ile kesilebilen zamanaşımı ve hak düşüren müddetler işlemez" denilmektedir.

Somut olayda, icra takip tarihinin 10.01.2019 olduğu borçlu lehine verilen ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 3 (üç) aylık geçici konkordato mühlet konulu karar tarihinin 17.09.2018, konkordato uzatma kararının 12.12.2018 tarihinde 2 (iki) ay, 1 (bir) yıllık kesin konkordato mühlet konulu kararın tarihinin ise 13.02.2019 olduğu, dolayısıyla borçlu aleyhine başlatılan şikayet konusu takip tarihinin geçici mühlet kararı sonrasında olduğu anlaşılmaktadır.

O halde; bölge adliye mahkemesince, yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri ve İİK 294. maddesine göre mühlet içinde hiç bir takip işlemi yapılamayacağı ilkesi dikkate alınarak istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bölge adliye mahkemesi kararının bozulması gerektirmiştir

SONUÇ : Borçlunun temyiz isteminin kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nin 21.10.2020 tarih ve 2020/396 E. - 2020/2177 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3408, Karar No: 2010/9880, Tarih: 07.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3408 E.  ,  2010/9880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.05.2008 tarih ve 2006/585-2008/147 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı TPE Başkanlığı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından 11.08.2005 tarihinde “Koltuk Takımı” başlığı altında davalı Kurum nezdinde yapılan çoklu tasarım tescil başvurusuna karşı davalı gerçek kişi tarafından itirazda bulunulduğunu, davalı Kurum tarafından yapılan inceleme ve değerlendirme sonucu müvekkiline ait 2005 03211/1, 2 ve 3 sıra numaralı tasarımlar ile itiraza dayanak olarak gösterilen koltuk takımı ürünleri genel izlenim itibariyle benzer görülerek müvekkili şirkete ait çoklu tasarım başvurusunun reddine karar verildiğini, oysaki müvekkiline ait tasarımların yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini taşıdığını ileri sürerek, TPE YİDK’nun 13.10.2006 günlü ve 2006-T-516/1 sayılı kararının iptali ile müvekkiline ait çoklu tasarım başvurusunun tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE Başkanlığı vekili, davacının tasarım belgesi ile koruma altına almak istediği koltuk takımı ürününe ilişkin tasarımın önceden kamuya ve piyasaya sunulmuş olan koltuk takımı ürünlerindeki özellikleri aynen bulundurması nedeniyle yeni ve ayırt edici olmadığını, bu nedenle müvekkili Kurum tarafından alınmış olan davaya konu kararın usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davacıya ait davaya konu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik kriterlerine uymadığını, bu nedenle davalı Kurum tarafından verilen kararın hukuka uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait tasarımdaki çoklu görseller ile itiraza dayanak katalogların karşılaştırılması sonucu davacıya ait 1 ve 2 numaralı tasarımların yenilik ve ayırt edicilik vasıflarına sahip olmadığı, 3 numaralı tasarımın ise yenilik ve ayırt edicilik koşullarını taşıdığı sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK’nun 13.10.2006 gün ve 2006-T-516/1 sayılı kararının 3 numaralı tasarım yönünden iptaline, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalı TPE Başkanlığı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı ve davalı TPE Başkanlığı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı ve davalı TPE Başkanlığı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı ve davalı TPE Başkanlığı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı ve davalı TPE Başkanlığı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalılardan alınmasına, 07.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18399, Karar No: 2010/19634, Tarih: 25.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/18399 E.  ,  2010/19634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 11. Aile Mahkemesi

TARİHİ :16.6.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, maddi manevi tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde eşini eve almayan ve ütüyle yaralayan davacı kadın yanında, eşine birden fazla şiddet uygulayan davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu sair yönlerin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna ve 67.20 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.25.11.2010(Prş)
Yargıtay — Esas No: 2015/2200, Karar No: 2017/9535, Tarih: 05.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/2200 E.  ,  2017/9535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 31/2 maddesi uyarınca hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden suçların hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokuulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyet hükmü kurulurken, Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1031, Karar No: 2023/968, Tarih: 20.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/1031 E.  ,  2023/968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kesin yetki dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemelerinin görev ve yetkisi hakkında verdikleri kararlar ile yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin üç numaralı alt bendi uyarınca kesin olup aynı Kanun’un 362 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz edilemez.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusu usulen kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılıp davanın kesin yetki dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Bu durumda, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7278, Karar No: 2012/8923, Tarih: 16.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7278 E.  ,  2012/8923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Sanığın 2003 - 2004 - 2005 yıllarında işlediği suçlar nedeniyle 213 sayılı VUK.nun 359/b-1; 765 sayılı TCK.nun 80, 59/2. maddeleri gereği üç kez ayrı ayrı 17 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 765 sayılı TCK.nun 72. maddesi gereği 52 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair.

Sanık hakkında Yerel Mahkemece 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemekten sübuta eren suçları nedeniyle 765 sayılı TCK’nun lehe olduğunun kabulüyle 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK’nun 80, 59. maddelerinin ikişer kez uygulanması suretiyle verilen ve her bir suç için saptanmış 17 ay 15’er günlük cezasının toplamıyla hükmedilen 35 ay hapis cezasının, 2 yıldan fazla olması nedeniyle 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca erteleme olanağının bulunmadığı hususu tartışmasız olup "müdahilin zararı giderilmemesi dikkate alınarak şartlar oluşmadığından ve takdiren CMK.nun 231. maddesinde belirtilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına" dair mahkeme kararında kişilik özellikleri dışında bir gerekçe de bildirilmiş olması nedeniyle bir isabetsizlik görülmediğinden, gerekçeli kararda hüküm fıkrasındaki 5 ile 8. fıkralarda maddi hata yapıldığı kabulüyle anılan fıkraların mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen 2004-2005 takvim yıllarında sahte faturalar düzenlemek suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezaları arttırıcı ve azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri ile 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Yasanın 359. maddesi de olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle anılan suçlar yönünden kurulan hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanığın "2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizine gelince:

2-Sanığın "2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyizine gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gözetilerek istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21026, Karar No: 2015/9437, Tarih: 04.06.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/21026 E.  ,  2015/9437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca,.. sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday dane, buğday samanı, domates, silajlık mısır ve zeytinin 2013 yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, toptan satış fiyatına ve ürünlerin dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21117, Karar No: 2014/19005, Tarih: 25.12.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/21117 E.  ,  2014/19005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2009/42-2013/729

Dava dilekçesinde, Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 34. maddesi gereğince yönetici atanması ve her dairenin yakıt ihtiyacı ile ödenmesi gereken yakıt bedelinin tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 34.maddesine göre, kat malikleri anagayrimenkulün yönetiminde anlaşamaz veya toplanıp bir yönetici atayamazlarsa, o gayrimenkulün bulunduğu yerin sulh mahkemesince, kat maliklerinden birinin müracaatı üzerine ve mümkünse diğerleri de dinlendikten sonra, gayrimenkule bir yönetici atanır.

Yargıtay uygulamalarında ise, bu tür davalar hasımsız olarak açılır ve diğer kat malikleri yargılama esnasında dinlenir. Somut olayda yargılama esnasında kat malikleri kurulunca toplanıp bir yönetici tayin edildiğine göre mahkemece yönetici tayini açısından da davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken ve ayrıca bu tür davaların hasımsız açılabileceği dikkate alınarak davacı lehine vekalet ücreti ve davalı aleyhine ise yargılama giderine hükmedilmemesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yönetici atanmasına karar verilmesi ve davacı lehine vekalet ücreti ve davalı aleyhine ise yargılama giderine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.