muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25736, Karar No: 2015/13807, Tarih: 15.06.2015

Şöyle ki; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Hâkimin davayı aydınlatma görevi” başlıklı 31.maddesine göre, “Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu olduğu durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir.”

Hâkimin davayı aydınlatma ödevi olarak ifade edilen bu düzenleme ile doğru hüküm verebilmesi ve maddi gerçeğin bulunabilmesi amaçlanmıştır. Düzenlemede her ne kadar “açıklama yaptırabilir” denilmişse de, bunun, hâkimin davayı aydınlatması için bir “ödev” olduğunu kabul etmek gerekir. Çünkü davayı aydınlatma ödevi sayesinde hâkim, iddia ve savunmanın doğru ve tam olarak anlaşılmasını sağlayacak ve bu şekilde doğru olmayan bir kararın verilmesini önleyecektir (Pekcanıtez H., Atalay O., Özekes M., age, s. 248 vd).

Bu açıklamadan olarak, kazalının sağ kolunda bir arızanın varlığı açık olup davacının işbu davasını sağ kol arızasının 26.02.2008 tarihli kazada oluştuğu iddiasına dayandırmasına ve ... raporlarında böylesi bir arızanın "geniş bir doku yaralanması ve eklem içi kanama" ile meydana gelebileceğinin belirtilmesine göre davacı kazalının bu nitelikteki bir yaralanma nedeniyle tedaviye muhtaç bir durumunun oluşacağı bellidir. Buna karşılık dosyadaki kayıtlardan, davacının sağ kolundaki yaralanmaya dair tek hastane kaydının iş kazası tarihinden çok sonraki bir tarihte düzenlendiği anlaşılan... Hastanesinin 10.06.2009 tarihli raporu olduğu görülmektedir. Oysa ki; ... Raporlarında belirtilen nitelikteki bir yaralanma durumunda kaza tarihi veya bu tarihi yakın başkaca tarihlerde kazalının tedaviye ihtiyaç hissetmesi hayatın olağan akışı içinde olması gerekendir. Bu kapsamda davacıya bu husus yani iddia ettiği sağ kol yaralanması nedeniyle nerede veya nerelerde tedavi gördüğü hususunun sorularak var ise buralardan başvuru ve tedavi kayıtlarının getirtilmesi, yine... Hastanesinden kazalının buraya ilk olarak ne zaman başvurduğunun sorulması ve ayrıca bu yerce düzenlenen 10.06.2009 tarihli rapora konu hastane ve tedavi evraklarının istenmesi ile buralardan gelecek yanıtlara göre bir davacının durumunun değerlendirilerek bir karar verilmesi yerine eksik araştırma ile yazılı şekilde davanın neticelendirilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgu göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri de amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8777, Karar No: 2014/20754, Tarih: 03.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/8777 E.  ,  2014/20754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre "kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur." Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de; elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal

kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal

kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere; Yeşilırmak Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 29.12.2010 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği ve bu nedenle 22.02.2010 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, açıklanan bu gerekçelerle; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, sonucu itibariyle doğru bulunan beraat hükmünün istem gibi ONANMASINA, 03.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18133, Karar No: 2013/17556, Tarih: 26.09.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/18133 E.  ,  2013/17556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının ilk rücu davasından bakiye kusur karşılığının tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece, ilk rücu davasında hükme esas alınan kusur raporuna göre bakiye kusur karşılığının tahsiline hükmedilmiştir.

....sayılı ilk rücu davasında verilen hükmün Kurum vekili tarafından 17.9.2008 tarihinde temyizinden sonra, 7.10.2008 tarihinde temyizden vazgeçme dilekçesi verildiği, fakat vekaletnamesinde temyizden vazgeçme yetkisi bulunmadığı gibi, Kurum İl Müdürlüğü'nce onay verilmeyerek, ilk rücu davasının şekli anlamda kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, aynı iş kazasından doğan ilk rücu alacağına ilişkin dava dosyasının kesinleşmesi bekletici mesele yapılmak suretiyle, kesinleşen dava dosyanın sonucuna göre bakiye kusur karşılığına karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen husulara aykırı, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hükümkurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde; davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.9.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1074, Karar No: 2012/3678, Tarih: 05.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/1074 E.  ,  2012/3678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınan ...'na karşı yağma suçunun 5237 Sayılı TCY’nın 149. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinin yanı sıra (a, h) bendlerine de aykırı biçimde silahla ve gece işlendiğinin gözetilmemesi; 5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulu bulunmadığı halde, 150.maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, sanıkların cezasından indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Birlikte suç işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine yazılı biçimde uygulama yapılarak 5271 sayılı CMK’nın 326/2.maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak yargılama giderlerine ilişkin bölüm çıkartılıp, yargılama giderinin sanıklardan payları oranında ayrı ayrı alınmasına cümlesi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10321, Karar No: 2013/6608, Tarih: 02.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/10321 E.  ,  2013/6608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin davalıdan, 506 sayılı Yasanın 87 ve 26. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... Bisküvi ve Gıda San. A.Ş., ..., ... ve ... İşçilik Hizmetleri Ltd. Şti vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin tüm, davalılardan ... Bisküvi ve Gıda San. A.Ş., ..., ... ve ... İşçilik Hizmetleri Ltd. Şti vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan, sair temyiz itirazlarının reddine;

2-İş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalının haksahiplerine bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerleri; hak sahiplerinin yaşı, gelirin kesilme olasılığı ve iskonto oranı gözetilerek belirlenen tutarı ifade etmektedir. 506 sayılı Yasanın 92. maddesi ise, “Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

İş kazası sonucu vefat eden sigortalının haksahiplerinin peşin sermaye değeri hesapları tablolarında 92. madde uygulandığı anlaşılmıştır. Kurumun, sigortalı veya haksahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır. Dava konusu edilen gelirlerde, 506 sayılı Yasanın 92. maddesinin uygulanıp uygulanmadığı sorularak, uygulanmış ise, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarlarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, ayrıca, gelirin bağlandığı tarihten, 92. Maddenin uygulandığı tarihe kadar fazladan yapılan fiili ödeme miktarının da eklenmesi suretiyle belirlenecek değere, davalıların kusur oranı uygulanmak suretiyle belirlenmesi gereği üzerinde durulmamış olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan ... Bisküvi ve Gıda San. A.Ş., ..., ... ve ... İşçilik Hizmetleri Ltd. Şti vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Bisküvi ve Gıda San. A.Ş., ..., ... ve ...İşçilik Hizmetleri Ltd. Şti.’ne iadesine, 02.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16272, Karar No: 2021/13269, Tarih: 27.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/16272 E.  ,  2021/13269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın ikametinde bulunan silahı ara sıra dışarı çıktığında yanına alarak taşıdığını belirtmesi karşısında; sanığın 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca cezalandırılması yerine 6136 sayılı Yasanın 13/3. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince, BOZULMASINA, 27.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/127, Karar No: 2015/1379, Tarih: 06.03.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/127 E.  ,  2015/1379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Dairemizin 31.10.2014 tarihli geri çevirme kararında, dosyada bulunan ... ilişkin 26.02.2014 tarihli imza sirkülerine göre; davalı kooperatifi bir yıl süre ile ... ve... isimli kişilerden herhangi ikisinin müştereken imzalarıyla (çift imza ile) temsile yetkili oldukları, hükmün ise 03.04.2014 tarihinde sadece...n temyiz edildiği, hükmü temyiz eden kooperatif ikinci başkanı ...'in temyiz tarihi itibarıyla davacı kooperatifi münferiden temsile yetkili olup olmadığı hususunda tereddüte düşüldüğünden, mahkemece, temyiz tarihindeki davalı kooperatifi temsile yetkili kişilerin isimleri ile yetkilerinin kapsamı ilgili ... Memurluğu'ndan sorulup, ...'in temyiz tarihi itibarıyla münferiden temsile yetkili olması halinde işlem yapılmadan; müşterek yetkili olduğunun bildirilmesi halinde ise, bildirilen ve yetkili olan kişilerden temyiz dilekçesini benimseyip benimsemedikleri sorularak, bu konuda verilen yazılı dilekçenin usulüne uygun kimlik tespiti yapılarak dosya içerisine eklenmesi ve temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için geri çevrilmesine karar verildiği halde, dosyanın geri çevirme gereği yerine getirilmeden Dairemize gönderildiği anlaşıldığından, 31.10.2014 tarihli geri çevirme kararı doğrultusunda gerekli işlemlerin yapılması için dosyanın yerel mahkemesine ikinci kez geri çevrilmesi gerekmiştir.

Geri çevirme kararının gereklerinin yerine getirilmemesi, dosyanın sürüncemede kalmasına ve adaletin gecikmesine neden olduğundan bu kez geri çevirme gereklerinin yerine getirilmesi hususunda daha dikkatli ve itinalı davranılması, aksi halin sorumluluk doğuracağının bilinmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29632, Karar No: 2016/2327, Tarih: 28.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/29632 E.  ,  2016/2327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti ve izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı iş yerinde makineci olarak aylık 900 TL net ücret ile haftanın 5 günü 08:00-18:30 saatleri arasında, cumartesi günleri ise 18:00’e kadar çalıştığını, 21.03.2011 tarihinde ücretli doğum iznine ayrıldığını, doğum izni bitiminde davalı işveren tarafından işe başlatılmadığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde 2007/Şubat ayından itibaren makineci olarak çalışmaya başladığını, mesai saatlerinin 08:00-18:30 arası olduğunu, hafta sonu çalışması olmadığını, 21.03.2011 tarihinde doğum iznine ayrıldığını, 11.07.2011 tarihinde iş başı yapması gerektiği halde işe gelmediğini, küçük yaşlardan beri çalışanı olması nedeniyle işverenin kendisini gözettiğini ve ağustos ayına kadar beklediğini, sigorta primlerini yatırdığını, yerine başka birinin alınmadığını, davacının devamsızlığı üzerine kendisine iş akdinin feshedileceğine dair ihtarname gönderildiğini, ancak ihtarnameye cevap vermeyen davacının iş akdini kendisinin feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, somut olayda 4857 sayılı İş Kanununun 25/II-g maddesi şartlarının gerçekleşmediği, davalı işverenin davacının iş akdini haklı sebeple feshettiğini ispat edemediği ve davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, fazla çalışma ve genel tatil çalışma alacaklarının ödendiği, yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığının işverence kanıtlanamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığını ileri sürerek fazla çalışma ücretini talep etmiş, davalı ise iddianın doğru olmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı kabul edilip alacak hesaplanmıştır.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davalı işyerinde fazla çalışma yaptığını ileri sürerek fazla çalışma ücretini talep etmiş, davalı ise iddianın doğru olmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı kabul edilip alacak hesaplanmıştır.

Söz konusu alacağın varlığını ispat yükü davacıda olup, davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Davacı tanıklarından biri davacının komşusu, diğeri ise memleketlisi olduğunu beyan etmişlerdir. Ayrıca bu tanıkların davalı işyerinde çalışmadıkları da anlaşılmaktadır. İşyerinde çalışmayan davacı tanıklarının işyeri çalışma düzenini bilemeyecekleri ortada olup, beyanlarına itibar edilemez. Bu delil duruma göre fazla çalışma ücretine yönelik talebin davalı tanık beyanlarına göre değerlendirilmesi gerekirken mahkemece işyerinde çalışmayan davacı tanık beyanlarına göre fazla çalışma alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20221, Karar No: 2014/5410, Tarih: 27.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/20221 E.  ,  2014/5410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday, ayçiçeği ve karpuzun dekar başına verim miktarlarının İl Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2012 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.