muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/23089, Karar No: 2010/30842, Tarih: 09.11.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/23089 E.  ,  2010/30842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Ceza verilmesinden vazgeçilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan “değer azlığı” kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, somut olayda uygulanma olanağının bulunmadığının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK.nun 145. maddesi uyarınca sanığa ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, 5271 sayılı CMK.nun 223/4. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

2- 5271 sayılı CMK.nun 327/1 maddesi uyarınca hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanığın kendi kusurundan ileri gelmediği anlaşılan yargılama giderlerinin devlet hazinesince karşılanması gerekirken, kurulan hükümde yargılama giderlerinin sanıktan tahsil edilerek hazineye irat kaydına karar verilmesi,

3- Müşteki idare vekili dosya arasında bulunan tarihsiz ve havalesiz dilekçesi ile kamu davasına katılmak istediğini bildirdiği halde bu taleple ilgili olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği halde, hükümde müşteki lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5271 sayılı CMK.nun 223/4. maddesi uyarınca sanık hakkında elektrik hırsızlığı suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, hükmün yargılama giderleri bölümündeki “sanıktan tahsiline, hazineye irat kaydına” cümlesinin ve vekalet ücreti ile ilgili kısmın karardan çıkartılarak 154,80 YTL yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/11/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12128, Karar No: 2016/11329, Tarih: 05.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/12128 E.  ,  2016/11329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının iş kazası sonucu Bölge Çalışma Müdürlüğü'ne yaptığı şikayet nedeni ile iş aktinin davalı tarafından işine haksız son verildiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, kötüniyet tazminatı alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının doğruluk ve güven kuralına aykırı davrandığını, Bölge Çalışma Müdürlüğü'ne yaptığı asılsız şikayet nedeni ile davacıdan savunma istendiğini, savunma yapmaması üzerine iş aktinin haklı nedenle feshedildiğini, fazla mesai yapmadığını, yaptı ise bordroya yansıtılarak ödendiğini, taleplerin zamanaşımına uğradığını, iddiaların yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, Dairemizin 2013/223 Esas sayılı bozma ilâmına uyulduğu, ek rapor alındığı, dosya kapsamında aldırılan 10/06/2015 havale tarihli bilirkişi ek raporunda dosyadaki puantaj kayıtlarında görülen fazla mesailerin bordrolarda gösterildiğinden hesaplama dışı bırakıldığı, her ne kadar 10/06/2015 tarihli ek raporda fazla mesai ücreti 2.836,69 ¨ olarak hesaplanmışsa da mahkememizce kurulan önceki hükmün davacı tarafça temyiz edilmediğinden davalı lehine usulü müktesep hak oluşturduğu anlaşıldığından 2.816,68 TL fazla mesai alacağına hükmedildiği, Yargıtay bozma ilamında işyeri giriş-çıkış kayıtları üzerinden gerekirse tanık dinlenerek, keşif ve bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği belirtilmişse de, taraf vekillerinin 24/12/2015 tarihli duruşmadaki beyanlarında, işyeri giriş çıkış zamanlarını gösterir kayıtların mahkememize sunulduğu, bu kayıtlar üzerinden bilirkişi incelemesi talebinin bulunmadığı, yine her iki tarafın da tanık dinlenmesi ve keşif yapılması talebinin bulunmadığını beyan ettikleri gözetilerek daha önce sunulan bilirkişi raporunda işyerine giriş çıkışlarını gösterir kayıtlar değerlendirildiğinden önceki hükmü de gözetilerek karar verildiği gerekçesi ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti taleplerinin kabulüne, sair taleplerin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, ilk derece Mahkemesi'nin ilk kararı, Dairemizin 2013/223 Esas sayılı kararı ile davalı temyizi üzerine bozulmuştur. Bu bozma nedenlerinden biri de, Dairemiz kararında; “Davalı tarafından ek bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi ekinde işyerine ait bir kısım giriş çıkış kayıtları ibraz edildiğinden bu kayıtlar davacı tarafa sorulup gerektiğinde tanıklar yeniden dinlenerek ve keşif yoluna da başvurarak işyerine giriş-çıkış kayıt sisteminin varlığı araştırılarak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetsizdir.” şeklinde belirtilmiştir.

Bozma üzerine davacı vekili duruşmada; “Dosyaya sunulan davacının giriş çıkış kayıtlarını gösteren veriler bozma öncesinde davalı tarafça sunulan kayıtlarla aynıdır. Bu kayıtlar üzerinde bilirkişi incelemesine gerek yoktur, zaten bozmadan sonra alınan ek raporda da bu kayıtlar değerlendirilmiştir. Bizim mevcut işyerine giriş çıkış sistemine ve puantaj kayıtlarına itirazımız yoktur. Bu sebeple yeniden tanık dinlenmesi ve keşif yapılması talebimiz de yoktur. dosya mevcut haliyle karara çıksın" yönünde beyanda bulunmuştur.

Bozma üzerine davalı vekili duruşmada; "Biz işyeri giriş-çıkış zamanlarını gösterir kayıtları da daha önce Mahkemenize sunmuştuk. Bu sebeple bu kayıtlar üzerinden bilirkişi incelemesi talebimiz yoktur. Bozmadan sonra alınan ek raporda puantaj kayıtları değerlendirilerek fazla mesai hesaplaması yapılmıştır. Bizim de yeniden tanık dinlenmesi ve keşif yapılması talebimiz de yoktur , dosya mevcut haliyle karara çıksın" yönünde beyanda bulunmuştur. Sonraki celsede ise "Puantajlar tam ve eksiksiz, fazla mesai alacağı yoktur" " yönünde beyanda bulunmuştur.

Bilirkişi raporunda puantajların bordroları teyit ettiği, puantajlardaki fazla mesailerin bordrolarda gösterildiği belirtilmiştir. Buna ilaveten bilirkişi raporunda sadece bordrolarda fazla mesai olan ayların dışlandığı yönünde bir ifade de var ise de davacı vekili puantajlara itirazı olmadığını, bozmadan sonra alınan ek raporda da giriş-çıkış kayıtlarının değerlendirildiğini belirttiği, bilirkişi raporunda ise puantajların bordroları teyit ettiği belirtildiği için, sadece bordrosu olmayan aylar var ise o aylara ilişkin fazla mesai puantajlara ve puantaj yoksa tanık beyanına göre hesaplanabilir. Davalı vekilinin yukardaki ifadeleri bütünlük içinde değerlendirildiğinde bu ifadeler bilirkişi raporundaki fazla mesai hesabını kabullendiği anlamına gelmez.

Açıklanan nedenler ile, sadece bordrosu olmayan aylar var ise o ayların tespit edilerek, o aylara ilişkin fazla mesainin puantajlara ve puantaj yoksa tanık beyanına göre hesaplanabileceği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepleren dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05/05/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/406, Karar No: 2010/3076, Tarih: 08.06.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/406 E.  ,  2010/3076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Fakılı Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 28.10.2009 gün ve 228/656 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına 08.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8356, Karar No: 2021/12331, Tarih: 01.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/8356 E.  ,  2021/12331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada İzmir 8. Asliye Hukuk ile Küçükçekmece 6. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, alacak istemine ilişkindir.

İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesince, dava sebepsiz zenginleşme hukuki nedenine dayalı olarak açılmış olup, bu tür davalar için özel yetkili bir mahkeme belirlenmediğinden, dolayısıyla, davaya bakmakta HMK’nın 6. maddesine göre davalının ikametgahı mahkemesi yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

Küçükçekmece 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce, davanın taraflar arasındaki 18/08/2017 tarihli "protokol" başlıklı sözleşmeden kaynaklandığı, HMK'nın 10. maddesi gereğince sözleşmeden doğan davaların sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde açılabileceği gibi, davanın para borcuna ilişkin olduğu değerlendirildiğinde alacaklı davacının yerleşim yeri mahkemesi olan İzmir mahkemelerinde de açılabileceği, davacının bu hususta seçimlik hakkını kullandığı ve davayı İzmir mahkemelerinde açtığı gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK'nın 73. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

6100 sayılı HMK'nın "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz" hükmü yer almaktadır.

6100 sayılı HMK'nın "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz" hükmü yer almaktadır.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalıya geçer.

Somut olayda, davacı tarafından davalıya karşı alacak istemine ilişkin davanın İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı, davalı tarafın usulüne uygun ve süresinde yetki itirazında bulunulduğu ayrıca davacının ikametgahının "Buca/İzmir" olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının ikametgahının "Buca/İzmir" olduğundan ve davacı tercih hakkını bu yönde kullandığından, uyuşmazlığınİzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince; İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 01/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12, Karar No: 2020/3403, Tarih: 01.07.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/12 E.  ,  2020/3403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 27/05/2019 tarih ve 2019/272-2019/312 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 86 tencere 1720 kg. Balın, Hizan'dan İzmir'e taşınması için davalı şirkete sağlam teslim edildiğini, varış yerinde tencerelerin ezilmiş, bal petekleri kırılmış, birbirine karışmış, akmış ve özelliğini kaybetmiş bir şekilde bulunduğunu, istiflemenin yanlış yapıldığını, aktarma istasyonlarında gerekli özenin gösterilmediğini, balların kilogramını 60 TL'den satın aldığını, İzmir'de ise kilogramının 175-200 TL karşılığında satıldığını, diğer zararlarının yanında kilogram başına 20 TL kâr mahrumiyetinin bulunduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 142.170.- TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, gönderici tarafından taşıyıcının hasarlardan sorumlu olmadığına dair imzalanan belge uyarınca davalıya sorumluluk yüklenemeyeceğini, ambalajlamanın yetersiz olduğunu, teslim tutanağında sadece 14 adet tencerenin hasarlı olduğunun belirtildiğini, tüm emtianın hasarlı olduğu iddiasını kabul etmediklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında davaya konu balların İzmir’e taşınması için taşıma sözleşmesi yapıldığı, davacının 1720 kg balı 86 adet kapaklı alüminyum tencere içerisinde çuvala sarılı halde davalıya teslim ettiği, davalı taşımacının uzun mesafe taşıma ara aktarmaları, elleçmeleri, istiflemeleri dikkate alarak eşyayı taşımaya uygun hale getirmesini davacıdan istemesi veya kendisi istiflemeye uygun hale getirmesi gerekmesine rağmen bu hususlara riayet etmeden taşıma yaptığı, özenli taşıma yükümlülüğünü yerine getirmediği, nakliye sonrasında davaya konu balların petekli bal özelliğini kaybettiği ve satış değerini yitirmiş olduğu, davalının zararın meydana gelmesindeki kusurunun 3/4 oranında olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 64.800.- TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesi nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesi nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davacının 86 adet tencere içindeki 1720 kg balı, çuvala sarılı şekilde 07/12/2014 tarihinde davalıya teslim ettiğini, taşıma sırasında oluşan hasar sonrası bal peteklerini kırılmış, akmış ve bal özelliğini kaybetmiş bir şekilde teslim aldığını iddia etmiş, İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi 2015/17 D.İş sayılı dosyasından 24/04/2015 tarihinde yapılan tespitte 70 adet farklı boyutlardaki tencereler içinde bulunan balın hasarlanmış, satış değerini yitirmiş olduğu tespit edilmiş, hükme esas alınan 29/04/2016 tarihli bilirkişi raporunda da tespit raporunda yer alan adet üzerinden ve taraf kusur oranları dikkate alınarak hesaplama yapılmıştır. Davalı vekilince rapora itiraz edilmiştir.

Mahkemece hasarın her iki taraf kusuruna bağlı olarak gerçekleştiği kabul edilerek sonuca gidilmişse de, davalının “kasten veya pervasızca bir davranışta bulunduğu” ispat edilememiş olmakla, 6102 sayılı TTK 886. madde koşulları bulunmayan somut olayda tazminat hesabının taşıyıcının sınırlı sorumluluğunun düzenlendiği TTK 882. madde uyarınca yapılması gerekir. TTK 882. madde kapsamında yapılmadığı anlaşılan hesaplamaya dayanan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru değildir.

Ayrıca, kabule göre de, dosya içinde bulunan 06/12/2014 tarihli teslim tutanağında “14 adet hasarlı teslim” şerhini içeren tutanak bulunması karşısında taşıma konusu emtianın bütünü üzerinde hasarın varlığını gösterecek kabul gerekçelerinin de karar yerinde tartışılmaması ve aradaki süre dikkate alındığında muhafazaya ilişkin koşulların düşünülüp tartışılmadan teslimden dört ay sonra yapılan tespit raporundaki verilerin esas alınarak tazminat hesabının yapılması da doğru değildir.

Bu durumda mahkemece, davalı vekilinin somut itirazlarını da karşılayacak yeni bir bilirkişi raporu veya ek rapor alınarak oluşacak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile ve yetersiz olduğu anlaşılan bilirkişi raporuna dayanarak hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 01/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11226, Karar No: 2023/11357, Tarih: 16.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/11226 E.  ,  2023/11357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/164 E., 2023/1150 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 25. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/158 E., 2021/372 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili davacının eşinden 2002 yılında boşandığını, bu tarihte yetim aylığı hakkından haberi olmayan davacının uzun süre başvurmadığını, daha sonra öğrenince yetim aylığı almaya başladığını, çocuklarının ısrarı üzerine 15 yıl sonra eski eşi ile yeniden evlendiğini, 2017 yılı sonrası aylıkların kesilmesinin mevzuata uygun olduğunu, ancak öncesinde davacının eski eşi ile bir arada yaşamadığını, bu hususun ikamet kayıtları, abonelikler seçmen bilgi kayıtları, emniyet araştırmaları gibi hususlar ile sabit olacağını, buna rağmen Kurumun yersiz ödeme altında talepte bulunmasının hatalı olduğunu, Kuruma yapılan borcun iptali talebinin Kurumca reddedildiğini belirterek, dava konusu Kurum işleminin iptali ile davacının 05.03.2018 tarihli borç bildirim belgesi ile tahakkuk ettirilen 57.345,64 TL asıl ve 22.019,61 TL faiz olmak üzere toplam 79.365,25 TL yersiz ödeme konulu bildirim nedeniyle davalı Kuruma borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının dahi dava dilekçesinde anlaşmalı boşanmayı kabul ettiğini, Kurumca yapılan inceleme sonucu davacı ile ilgili olarak anlaşmalı boşanma nedeniyle aylığının kesildiğini, 19.04.2010 - 18.04.2016 süresince 57.345,64 TL yersiz ödeme yapıldığının tespit edildiğini beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI