muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1852, Karar No: 2014/17621, Tarih: 30.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1852 E.  ,  2014/17621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, katılanın yanına gelerek Alman Konsolosluğu'nu sorduğu, katılan kendisine cevap vermeye çalışırken bu defa elinde bulunan kol saatini göstererek cenazesi olduğunu saati satması gerektiğini söylediği, bu sırada sanıkla birlikte hareket eden ancak kimliği tespit edilemeyen 2. bir şahsın gelerek sanığa saati satmadın değil mi beni bekle bankadan para çekip 22.000 TL'ye alacağım dediği, sanığın beklemeyeceğini zaman kalmadığını söylerek, katılanla yürümeye devam ettiği, sanıkla birlikte hareket eden başka bir şahsın yanlarına gelerek katılana, bu saat çok değerli bana satmıyor başkasına kaptıracağız yazık olacak dediği, sanığın da kürtçe olarak katılana ben gavurların yanında çalıştım bu saat değerli sen bizdensin sana vereyim diyerek kandırması üzerine katılanın 1700 TL vererek saati satın aldığı, sanık gittikten sonra kuyumcuya göstermesi üzerine maddi değeri çok düşük olduğunun anlaşıldığı iddia edilen olayda; sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3885, Karar No: 2018/13873, Tarih: 15.10.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/3885 E.  ,  2018/13873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan yapılan incelemede;

Eylemin tam olarak saat kaçta gerçekleştiğinin kesin olarak tespit edilememesi karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği eylemin gündüz zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği kabul edilmesi gerekirken sanık hakkında TCK'nın 116/4 maddesinin uygulanmış olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK.'nın 116/1 maddesinde tanımlanan konut dokunulmazlığının ihlali suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1e ve 67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık uzamış zamanaşımının, suç tarihi olan 10.01.2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz talebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın şikayetçiye ait ikametten elde ettiği anahtar ile park halinde bulunan aracı çalarak hırsızlık eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanığın TCK'nın 142/2-d maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken, TCK'nın 142/1-b maddesi ile cezalandırılarak eksik cezaya hükmedilmesi,

2-Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulması,

3-Eylemin tam olarak saat kaçta gerçekleştiğinin kesin olarak tespit edilememesi karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği eylemin gündüz zaman dilimi içerisinde gerçekleştiği kabul edilmesi gerekirken sanık hakkında TCK'nın 143/1 maddesinin uygulanmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddesinin gözetilmesine, 15.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13344, Karar No: 2013/18047, Tarih: 29.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13344 E.  ,  2013/18047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Eskişehir ilinde elektrik dağıtım işlerini yürüten Osmangazi Elektrik Dağıtım A.Ş'nin 31.05.2010 tarihinde özelleştirilerek lisans sahibi özel şirket olan Dedeli Yatırım İnşaat Taahhüt Elektrik Dağıtım Sanayi ve Ticaret A.Ş'ne devredildiği, dolayısıyla mühürleme ve mühür bozma tutanaklarının bu şirket tarafından düzenlendiğinden, sanığa yüklenen mühür bozma suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşılmakla sonucu itibariyle doğru bulunan beraat hükmünün ONANMASINA, 29.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2496, Karar No: 2024/5613, Tarih: 14.10.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2496 E.  ,  2024/5613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/103 E., 2024/603 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/898 E., 2023/839 K.

Taraflar arasındaki kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı Hazinenin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun ek 6 ncı maddesinde; "Kadastro mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın 12.01.2011 tarih ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir.'' hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda; Sinop ili, Boyabat ilçesi, Çarşak köyünde bulunan ve 1962 yılında yapılan kadastro çalışmalarında “tepe ve taşlık” olarak tescil harici bırakılan taşınmazın 20 yıldan fazla süredir davacının zilyetliğinde olduğu belirtilerek çekişmeli taşınmaz bölümünün davacı adına tescili talep edilmiştir.

Temyize konu olan ve fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen toplam 2001,17 metrekarelik taşınmazın değerinin 17.07.2023 tarihli bilirkişi raporunda üzerindeki ağaçlar ile birlikte değerinin 40.367,55 TL, arazi değerinin 30.017,55 TL olarak tespit edildiği, dava konusu taşınmaza ilişkin kadastro tutanağı düzenlenmediği nazara alındığında temyize esas kararın Kadastro Kanunu'nun ek 6 ncı maddesi kapsamında kalmadığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre, kabul edilen ve temyize konu edilen dava değeri 30.017,55 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinin değerden REDDİNE,

Temyiz eden davalı Hazine harçtan muaf bulunduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın Boyabat 1. Asliye Hukuk Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Samsın Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

14.10.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17848, Karar No: 2024/6276, Tarih: 10.06.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/17848 E.  ,  2024/6276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/660 E., 2021/531 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, kabahati işsiz olması sebebiyle ve faturaları ödeyemediğinden dolayı işlediği için ceza verilmemesi gerektiğine ve cezaya itiraz ettiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

27.09.2013 tarihli tutanağa göre, kolluk tarafından ring görevi esnasında sanığın elindeki fermuarı açık çantada çok sayıda sigara paketi görülmesi üzerine 238 paket kaçak sigara tespit edilmiştir.

16.10.2013 tarihli olay tutanağına göre, kolluk tarafından devriye görevi esnasında parkta bisikletli bir şahsın bir şeyler sattığının görülmesi üzerine yanında gidildiğinde valizde 268 paket kaçak sigara ele geçirilmiştir.

27.12.2013 tarihli olay tutanağına göre, kolluk tarafından ring görevi esnasında durumundan şüphelenilen sanığın bisikletinin arkasındaki valizde 274 paket kaçak sigara ele geçirilmiştir.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında sigaraları içmek için aldığını, ticari amacının bulunmadığını beyan etmiştir.

Tutanak tanıkları, sanığı sigara satarken görmediklerini beyan etmiştir.

Ancak;

Bu dosyadaki eylemlerin benzer suç vasfına yönelik olduğu gözetilerek suç tarihine ve işlenen suçların niteliğine göre adı geçen sanığın 27.09.2013 ve 16.10.2013 tarihli eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturduğu, 27.12.2013 tarihli suçun ise hukuki kesintiden sonra işlendiğinin anlaşılması karşısında ayrı bir suç oluşturduğu gözetilmeden ve bu husus gerekçeli kararda tartışılmadan 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında kaldığı kabul edilmek suretiyle hukuki yanılgıyla hüküm tesisi,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

Suç tarihinde yürürlükte olan 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinin "Yedinci fıkrası hariç, 3. maddede tanımlanan suçlardan birini işlemiş olan kişi, etkin pişmalık göstererek, soruşturma evresi sona erinceye kadar suç konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar parayı Devlet Hâzinesine ödediği takdirde, hakkında, bu kanunda tanımlanan kaçakçılık suçlarından dolayı verilecek ceza yarı oranında indirilir. Bu fıkra hükmü, mükerrirler hakkında veya suçun bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde uygulanmaz" hükmünü içerdiği, 7242 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinde yapılan değişiklik gereği kovuşturma aşamasında da etkin pişmalık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesi son cümlesi kapsamında "Soruşturma evresinde, ihtar yapılmaması hâlinde kovuşturma evresinde hâkim tarafından sanığa ihtar yapılır" düzenlemesinin getirildiği cihetle, sanığa eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarı yatırması halinde hakkında 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesinin uygulanabileceği ihtarı yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, sanığa usulüne uygun şekilde etkin pişmanlık ihtarı yapılmadan hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası gereğince sonuç cezada sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

10.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2144, Karar No: 2022/1780, Tarih: 30.03.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/2144 E.  ,  2022/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen davada itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın konusuz kalmış olması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına yönelik verilen hüküm süresi içinde asıl ve birleşen davada davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Asıl ve birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde özetle, 2008-2013 arasında alınan genel kurul kararları gereğince aidat borçlarının davalı tarafça ödenmediğini, tahsili amacıyla takip yapıldığını ancak haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekili, davaların reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, kapatılan Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 2016/7337 E., 2019/5082 K. Sayılı ilamı ile “davalının ödeme iddiasında bulunduğu dosyalar ve bu icra dosyaları kapsamında avukata yapıldığını iddia ettiği ödemeler üzerinde durularak, bu ödemelerin kooperatif lehine yapılmış olması halinde aidattan mahsubu gerektiği, bu nedenle eksik inceleme yapıldığı” gerekçesiyle bozulmuştur. Bozma ilamına uyulmuş ancak davacı vekilinin, “davanın konusuz kaldığını, tüm alacaklarını davalı taraftan tahsil ettiklerini, davanın yargılama giderleri ve vekalet ücretleri yönünden de konusuz kaldığını" beyan ettiği gerekçesiyle, mahkemece asıl davanın ve birleşen davanın konusuz kalmış olması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen dava davalısı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan incelemede, taraflar arasında davalı tarafça kabul edilen bir sulh anlaşması yoktur. Davalının, cebri icra tehdidi altında ödeme yaptığı savunması da bulunmuştur. Mahkemece rızai ödeme ve sulh iddiası ile ilgili davalı beyanı da alınarak sonuca göre sulh anlaşması varsa sulhe göre; sulh anlaşması yok ise bozma ilamı doğrultusunda işin esasına göre karar verilmesi gerekirken, davacının tek taraflı beyanı esas alınarak bu beyan doğrultusunda karar verilmesi hatalı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de, mahkemece davalı vekilinin verdiği mazeret dilekçesinin kabulüne karar verilmesine rağmen hüküm verilmiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl ve birleşen davada davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine,

kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1729, Karar No: 2010/4800, Tarih: 12.04.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/1729 E.  ,  2010/4800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen ... ve orman bilirkişilerine verilerek;

1) Keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası, kesinleşen orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de bu haritaların ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar birbiri üzerine ablike edilerek düzenlenecek bu haritalarda komşu ve yakın komşu parsellerin birlikte gösterilmesi,

2) Yine değişik açı ve uzaklıklarda olan, 1670 ila 1599 (OTS) noktası (A4) boyutundaki kağıt üzerinde görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınıp dava dosyası içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 12/04/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1323, Karar No: 2010/5958, Tarih: 26.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1323 E.  ,  2010/5958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 13/03/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları S.K.'ın mirasçılardan mal kaçırmak amacıyla  ve muvazaalı şekilde çekişme konusu taşınmazları davalı oğlu B.ve kızı R.'ye temlik ettiğini ileri sürerek, tapu iptali ile eski hale getirilmesi ve tazminat olmadığı takdirde tenkis isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı B., miras bırakana sürekli kendisinin baktığını, çekişme konusu 64 parsel sayılı taşınmazın parasını ödediği halde muris adına tescil edilmesi sebebiyle murisin bu taşınmazı kendisi ve diğer davalı R.'ye devrettiğini, bir kısım taşınmazların miras bırakan adına halen kayıtlı olduğunu, diğer  taşınmazlar  bakımından ise iddianın doğru olmadığını belirtip, davanın reddini savunmuş, davalı R. ise savunmada bulunmamıştır.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece;" ... muris tarafından davalılara temlik edilen taşınmazların temlik biçimi ve niteliklerinin saptanması, muvazaalı olarak temlik edilip edilmediğinin açıkça belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği" gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan araştırma ve inceleme sonucu davanın kısmen kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...... raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescili ile tazminat isteklerine ilişkin olup, Mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamı çerçevesinde yapılan araştırma ve inceleme sonucunda, miras bırakanın, davalılara satış suretiyle yapmış olduğu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu belirlenmek suretiyle, davanın  kabul edilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalıların, bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerinde değildir, reddine.