muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/614, Karar No: 2020/159, Tarih: 10.03.2020

Suç tiplerine göre etkin pişmanlığın ayrı ve özel koşulları bulunmakla birlikte, tümünde uygulanabilmesi için 'kanunda etkin pişmanlığa imkân tanıyan bir düzenleme bulunması, suçun tamamlanmış olması, failin kanunda öngörülen biçimde aktif bir davranışının gerçekleşmesi ve failin bu davranışının iradi olması,' gerekmektedir. Uyuşmazlık bakımından önemli ve üzerinde durulması gereken iki koşul vardır. İlk koşul, faillerin davranışının iradi olması ve pişmanlığa dayanmasıdır, bu etkin pişmanlığın subjektif şartıdır. İkincisi ise yasada öngörülen aktif davranışı, yani serbest bırakmayı faillerin gerçekleştirip gerçekleştirmediğidir. Etkin pişmanlığın uygulanabilmesi için failin meydana getirdiği haksızlığı ortadan kaldırması yeterli değildir. Suç sonrası mağdurun uğradığı zararı gidermeyi, engellemeyi veya düzeltmeyi pişmanlık duyarak, iradi ve gönüllü olarak gerçekleştirmesi zorunludur. Kanun koyucu aksi düşüncede olsaydı 'pişmanlık' kavramını tercih etmezdi. Pişmanlık TDK sözlüğünde 'Yaptığı bir işin veya davranışın olumsuz sonucunu görerek üzülme, nadim olma' şeklinde tanımlanmaktadır.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna özgü etkin pişmanlık TCK'nın 110. maddesinde müstakil olarak düzenlenmiştir. Bu suçta etkin pişmanlık hükümlerinin tatbiki için yukarıda değinilen genel koşullar dışında maddede gösterilen özel şartların da gerçekleşmesi gerekmektedir. Bu madde, 'yukarıdaki maddede tanımlanan suçu işleyen kişi bu suç nedeniyle soruşturmaya başlanmadan önce mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın onu kendiliğinden güvenli bir yerde serbest bırakacak olursa cezanın üçte ikisine kadarı indirilir' hükmünü içermektedir. Madde içeriğine göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için 'suçun tamamlanmış olması, failin mağduru suç nedeniyle hakkında soruşturmaya başlanmadan evvel serbest bırakması, mağdurun herhangi bir baskı veya zorlama olmaksızın, gerçek bir pişmanlık sonucu kendiliğinden özgürlüğüne kavuşturulması, serbest bırakmanın failin davranışıyla gerçekleşmesi, mağdurun zarar görmeyeceği ve istediği yere ulaşabileceği güvenli bir yere bırakılması, son olarak da mağdurun şahsına bir zarar verilmemiş olması' gerekmektedir.

Somut olayda mağdurun serbest bırakıldığı yerin köy içi olması ve çalışır vaziyetteki taksisi ile serbest kalması nedeniyle güvenli olduğu, suçun tamamlanmasından sonra sanıklar tarafından mağdurun serbest bırakıldığı, dosya kapsamına nazaran tehdide maruz kaldığı anlaşılmakla birlikte bedensel olarak zarar görmediği ve soruşturmanın serbest bırakmadan sonra başladığı tartışmasızdır. Somut olayda tartışmalı olan sanıkların mağduru gerçek bir pişmanlık sonucu, iradi ve gönüllü olarak bırakıp bırakmadıkları, ayrıca mağdurun bizzat sanıklar tarafından serbest bırakılıp bırakılmadığı konusudur.

TCK'nın 110. maddesinin metin kısmında pişmanlık kavramına yer verilmemiştir. Ancak etkin pişmanlık kurumunun yapısı, yasada yer verilmesinin nedeni ve madde başlığı birlikte değerlendirildiğinde, bu hükmün uygulanması için gerçek bir pişmanlık sonucu mağdurun serbest bırakılması şarttır. Öte yandan mağdurun fail tarafından serbest bırakılması gerekmektedir. Mağdurun sanığın elinden kaçması veya olayı haber alan kolluk görevlileri veya başkaları tarafından bulunduğu yerden alınması ya da kurtarılması hâlinde bu hüküm uygulanamayacaktır. Somut olayda bu iki koşulun gerçekleşip gerçekleşmediğini belirlemeye yarayan kanıtlar katılanın ve tanık ...'in beyanları ile sanık savunmalarıdır.

Katılan 'tanık ...’in evinin önüne gittikten sonra Zazaca ona sanıkların kendisini uzun süredir tuttuklarını, korktuğunu, işinden geri kaldığını söylediğini, bunun üzerine tanık ...’in vaziyeti kavrayıp sanıklara kendi arabasıyla takılabileceklerini teklif ettiğini, sonrasında kendisine göz kırparak işaret verdiğini, bunun üzerine hızla oradan ayrıldığını' beyan etmektedir. Sanıklara iftira atması için ileri sürülmüş bir neden bulunmayan ve doğru anlatımda bulunduğu kabul edilen bu beyana göre, katılan tanık ...'in yardımı ile olay yerinden kaçarak sanıklardan kurtulmuştur.

Tanık ...; 'olay günü gece 01.00 sıralarında evinde uyuduğu esnada kendisine seslenildiğini duyunca kapıya çıktığını, ticari bir taksinin içerisinde sanık ...’in ve yanında tanımadığı bir şahsın olduğunu, sanık ...’in ve yanındaki kişinin aşırı derecede alkollü olduklarını, taksi şoförünün kendisine Zazaca araçtaki şahısların aşırı alkollü olduklarını, sabahtan beri çalıştığını, şahısların kendisini bırakmadığını, kendisini kurtarmasını istediğini söylediğini, taksi şoförüne parasını alıp alamadığını sorduğunu, parasını aldığını söylemesi üzerine uzun süre sanık ...’i ve yanındaki şahsı ikna etmek için uğraştığını, aşırı derecede alkollü olmaları nedeniyle sözünü dinlemedikleri için onları araçtan çekerek çıkardığını, bunun üzerine katılana 'Sen git.' dediğini, sıkıntı çıkarmamaları için sanıklarla bir müddet kendi aracında alkol aldıklarını, taksi şoförünün endişeli ve korkulu olduğunu,' beyan etmektedir. Bu tanık ile sanık ... arasında arkadaşlık ilişkisi olduğu, dolayısıyla sanıklar aleyhine gerçek dışı beyanda bulunmayacağı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Bu tarafsız tanığın anlatımından sanıkların katılanı istemesine rağmen serbest bırakmadıkları, katılanın tanığın evinin önüne gelince sanıklar anlamasın diye tanıktan Zazaca yardım istediği, tanığın onları araçtan çıkarması ve oyalaması üzerine katılanın hızla oradan uzaklaştığı açıkça görülmektedir.

Sanıklar savunmalarında atılı suçu işlemediklerini tanığın evinin önüne geldiklerinde araçtan indiklerini ve katılanın gittiğini bildirmekle birlikte; sanık ... kollukta 'ihtiyaç gidermek için araçtan indiğini, ihtiyacını giderip döndüğünde katılanın aracının orada olmadığını gördüğünü' belirtmektedir. Bu beyan dahi sanıkların katılanı serbest bırakmadığını göstermektedir. Öte yandan sanıkların olay sırasında ileri derecede alkolü oldukları katılan ve tarafsız tanığın anlatımı ve savunma ile sabittir. Bu nedenle olayı tam hatırlayıp doğru beyanda bulunmaları esasen olanaklı değildir. Olayın en güçlü kanıtı tarafsız tanık ...'in açık anlatımlarına göre ise sanıkların katılanı serbest bırakmadığı tartışmasızdır.

Sonuç olarak sanıkların tehditle hürriyetinden yoksun bıraktıkları katılan ile birlikte gece saat 00.30 sıralarında tanık ...'in evinin önüne geldiklerinde sanık ...’in tanığa seslendiği, tanığın yanlarına gelmesinden sonra katılanın uzun süredir çalıştığını ve sanıkların gitmesine izin vermediklerini tanığa bildirip yardım istediği, tanığın sanıkları iknaya çalışıp araçtan çekerek indirmesi üzerine katılanın sanıkların dalgınlığından yararlanarak olay yerinden kaçtığı hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların gerçek bir pişmanlık sonucu iradi olarak katılanı kendiliklerinden serbest bırakmadıkları, katılanın tanık ...’ın yardımı ve kendi imkânıyla sanıkların elinden kurtulduğu, Yerel Mahkemenin kabul ve uygulamasının dosyadaki kanıtlara ve yasalara uygun olduğu, dolayısıyla sanıklar hakkında TCK’nın 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanma koşullarının oluşmadığı kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun düşüncesine iştirak etmek mümkün olmamıştır.",

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "İnceleme konusu somut olayda, sanıklar lehine uygulanması gerektiğine yönelik itirazın nedenini oluşturan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda etkin pişmanlığı düzenleyen 5237 sayılı TCK’nın 110. maddesinin tatbiki bakımından, sanıkların henüz haklarında soruşturmaya başlanmadan önce, mağdurun şahsına zararları dokunmaksızın onu kendiliklerinden güvenli bir yerde serbest bırakmaları gerektiği, olay bu açıdan değerlendirildiğinde, sanıkların eylemin hiçbir aşamasında buna yönelik kast ve davranışlarının gözlenmediği, katılanın kendisine Zazaca sanıkların kendisini tuttuklarını ve bırakmadıklarını söyleyerek yardım istediğini belirten tanık ...’ın yoğun ikna çabası ve sanıkları kendi aracına davet ederek onlarla birlikte alkol almasından yararlanan katılanın olay yerinden uzaklaştığı nazara alındığında, sanıkların etkin pişmanlık göstererek ve 'kendiliklerinden' gerçekleştirdikleri bir serbest bırakmanın bulunmadığı, bu itibarla TCK’nın 110. maddesinin uygulama koşullarının gerçekleşmediği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun sanıklar hakkında TCK’nın 110. maddesi bağlamında etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinden bahisle itirazın kabulüne ilişkin düşüncesine katılmıyorum. ",

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 24.11.2015 tarihli ve 11749-10927 sayılı sanık ... ve ... hakkındaki onama kararlarının KALDIRILMASINA,

3- Bingöl 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.01.2012 tarihli ve 309-59 sayılı sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin TCK'nın 110. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Sanıklar hakkındaki cezaların infazlarına başlanmış ise İNFAZLARININ DURDURULMASINA, başka bir suçtan tutuklu veya hükümlü değillerse DERHAL SERBEST BIRAKILMALARI için YAZI YAZILMASINA,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 27.02.2020 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 10.03.2020 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20450, Karar No: 2022/12150, Tarih: 22.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/20450 E.  ,  2022/12150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız bozulmasını istediği temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." ve aynı Kanunun 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekili ve suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin ve ayrıca suça sürüklenen çocuk ...’ün temyiz sebeplerine yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde günüz vakti suça sürüklenen çocukların yolda yürümekte olan katılanı tarlaya ittikleri ve katılanı darp ederek üzerinde bulunan 70TL parayı zorla aldıkları olayda, suça sürüklenen çocukların katılana yönelik eylemleri hakkında TCK’nın 149/1-c, 31/3, 62/1. maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükümleri verilmiştir.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır.

Ancak;

Her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hakime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, katılandan alınan paranın suç tarihi olan 01.08.2020 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuklara verilen cezalarda değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, katılandan alınan paranın suç tarihi olan 01.08.2020 itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuklara verilen cezalarda değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle suça sürüklenen çocuklara verilen cezalardan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ..., katılan ... vekili ve suça sürüklenen çocuklar ... ile ... müdafiilerinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesine, 22/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/602, Karar No: 2015/7515, Tarih: 19.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/602 E.  ,  2015/7515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, görevsizlik kararı verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalının özel şoförü olarak iş sözleşmesi ile çalıştığını, önce iş sözleşmesinin hasız feshedildiğini, yıllık ücretli izin kullanmadığını, önce davalıya ait şirkette sigortalı gösterildiğini, daha sonra kayıtlarda davalının davacıyı bahçıvan olarak

bildirdiğini, bunun doğru olmadığını belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ev hizmetinde çalıştığını, evin özel bahçesi yanında evde çalışan eşine yardım ettiğini, davalıya ait evin ihtiyaçlarını araçla temin ettiğini, özel şoför olmadığını, iş mahkemesinin görevli olmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece ön inceleme duruşmasında savunmaya değer verilerek, davacının davalının özel şoförü olduğu ve ev hizmetlerinde çalıştığı, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. Maddesi uyarınca İş Kanunu kapsamında çalışmadığı, uyuşmazlığın genel mahkemede görülmesi gerektiği gerekçesi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

İstisnai hükümlerin dar yorumlanması, maddi hukuka ilişkin bir yöntemdir. İstisnai, sınırlayıcı hükümler dar yorumlanırken, kural olan hükümlerin geniş yorumlanması esastır. Bu anlamda 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/1. Maddesinde belirtilen ve İş Kanunu kapsamı dışında tutulan işverenin, işçinin veya işin niteliğinin dar yorumlanması gerekir. İş Kanunu kapsamına alınmayan ev hizmetinin de dar yorumlanması esastır.

4857 sayılı Yasanın 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca, “ev hizmetlerinde çalışanlar” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz. Ev hizmetlerinde aşçı, uşak, temizlikçi gibi işlerde çalışan işçi ile ev sahibi işveren aralarındaki uyuşmazlığın iş mahkemesi yerine genel mahkemelerde çözümlenmesi gerekir. İş Kanunu kapsamı dışında bırakılan bu hizmetleri gören kimselerle bunları çalıştıranlar arasındaki hukukî ilişkilerde

Borçlar Kanununun hizmet akdine ilişkin hükümleri uygulanır. Çalışmayan aile bireylerini evden alarak alışverişe, şehir içinde gezmeye götüren, boş zamanında ev ve eklentilerinde zamanını geçiren şoföründe ev hizmeti yaptığı ve iş kanunu kapsamında olmadığı kabul edilmelidir (Yargıtay 9.HD. 09.10.2008 gün ve 2007/27814 Esas, 2008/25988 K.).

Borçlar Kanununun hizmet akdine ilişkin hükümleri uygulanır. Çalışmayan aile bireylerini evden alarak alışverişe, şehir içinde gezmeye götüren, boş zamanında ev ve eklentilerinde zamanını geçiren şoföründe ev hizmeti yaptığı ve iş kanunu kapsamında olmadığı kabul edilmelidir (Yargıtay 9.HD. 09.10.2008 gün ve 2007/27814 Esas, 2008/25988 K.).

Dosya içeriğine göre önce davalının ortak olduğu şirkette sigortalı gösterilen, daha sonra ise davalı tarafından bu kez kendi üzerinde bahçıvan olarak çalışması kayıtlarda gösterilen davacı, davacının özel şoförü olarak çalıştığını, ev hizmetinde çalışmadığını, tanıkları olduğunu iddia etmiştir. Mahkemece kayden bahçıvan olarak gösterilen ve kayda göre ev hizmetinde çalışmayan davacının delilleri toplanmadan savunmaya değer verilerek ön inceleme duruşmasında görevsizlik kararı verilmiştir.

Davacının ev hizmetinde çalışıp çalışmadığının ve İş Kanunu kapsamında kalıp kalmadığının tespiti için tanıkların dinlenmesi, kayıttaki çelişkilerin giderilmesi gerekir. Zira ev hizmetinde davacının eşinin çalıştığı davalının da kabulündedir. Diğer taraftan bahçıvanlık ev hizmeti kabul edilemez. Davacı ev hizmeti dışında iş ve evle ilgisi olmayan hizmet için davalının özel şoförlüğünü yaptığını iddia etmektedir. Bu iddia üzerinde durulmadan, tarafların bu konuda delilleri toplanmadan eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

Diğer taraftan davanın 6100 sayılı HMK.un 114 ve 115. Maddeleri uyarınca, dava şartı nedeni ile davanın usulden reddine ve mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi gerekirken, dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi de usule aykırıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.