muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15987, Karar No: 2015/1269, Tarih: 29.01.2015

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Tekrar etmek gerekirse, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu' nun 44/2. maddesinde “1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine” atıf yapılmıştır. 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’un göreve ilişkin hükümleri anılan kanunun 1-8. maddelerinde düzenlenmiştir. HUMK’un 8/1. maddesine göre mal varlığına ilişkin davalar yönünden görevli mahkeme dava değerine göre belirlenmekte ve yasada öngörülen ve her yıl yeniden değerleme oranına göre arttırılan değeri geçmeyen davalar sulh hukuk mahkemelerinde, belirli değerin üzerindeki davalar ise asliye hukuk mahkemelerinde görülmekteydi. Ayrıca, o dönemde yürürlükte olan TTK’nun 5. maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olduğundan süresinde iş bölümü itirazı olmadıkça hakim, görevsiz olduğunu gerekçe göstererek res'en gönderme kararı verememekteydi. Hakimin iş bölümü itirazına rağmen davaya devam edip uyuşmazlık hakkında esastan karar vermesi ise tek başına bozma sebebi sayılmamaktaydı. (6762 sayılı TTK madde 5).

Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK’nun geçici 1. maddesindeki “Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmü de gözetildiğinde, 01.10.2011 tarihinden önceki uyuşmazlıklarda, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu' nun 44/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 1-8. maddeleri uyarınca dava tarihindeki dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu belirlenecek, ancak 6762 sayılı TTK’nun 5. maddesindeki iş bölümü itirazı ile ilgili hüküm de görevin tespitinde gözetilecektir. Buradan hareketle, 01.10.2011 tarihinden önce bankalar tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalarda genel mahkemeler (dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemeleri) görevli olmakla birlikte, dava asliye ticaret mahkemesine açılmış ve süresinde iş bölümü itirazında bulunulmamış ise davaya asliye ticaret mahkemesinde bakılacak, ancak süresinde iş bölümü itirazında bulunulmuş ise dosyanın genel görevli (sulh veya asliye hukuk) mahkemesine gönderilmesine karar verilecektir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK, dava değerine göre görev belirlemenin uygulamada birçok sorun yarattığı, bu ayrımın pratik olmadığı ve ihtiyaçlara da tam olarak cevap vermediği gerekçeleriyle miktar ayrımı yapılmaksızın kanunlarda belirtilen istisnalar dışında mal varlığına ilişkin davalarda asliye hukuk mahkemelerini asıl mahkeme haline getirmiştir. Buna göre, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak mal varlığına ilişkin davalarda HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı Yasayla değişiklik yapılarak asliye ticaret mahkemesiyle asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı Kanunla 6102 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı Yasanın 44/2 maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin (6762 sayılı TTK’nun 5.) 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu' nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu' nun 43. maddesinde yer almaktadır. Gerçekten 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu' nun 43. maddesinde; “Bu kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu, 12'inci, 24'üncü, 25'inci, 26'ıncı ve 44'üncü maddesi hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nun 4/1-6 (6102 sayılı TTK'nun 4/1-f) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu' nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu' nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon,fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına asliye ticaret mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum, kuruluş, ya da

bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece res’en gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Kuşkusuz, 28.11.2013 tarihli ve 28835 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve yayımı tarihinden itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceği öngörülen 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra oluşacak banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-j, 4/3, 73/1, 83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan görev hükümleri gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/6087, Karar No: 2015/324, Tarih: 29.01.2015

**1. Ceza Dairesi         2013/6087 E.  ,  2015/324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

1- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .....'in mağdur .......'a yönelik eyleminin sübutu kabul, takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, yasal savunma şartlarının varlığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay günü alkollü olan sanığın, yolda karşılaştığı mağduru bıçakla sol meme ucu, sol ön koltuk altı, sol arka koltuk altı, sağ kol, batın ve göbeğinden toplamda 6 kez yaraladığı, mağdurun sol koltuk altına isabet eden yaranın diyaframa ve dalak yaralanmasına ve yaşamsal tehlikeye neden olduğu, diğer yaraların yaşamsal tehlikeye neden olmayıp basit tıbbi müdehale ile giderilebilecek düzeyde olduğu, polis ekiplerinin gelmesi üzerine sanığın olay yerinden kaçtığı olayda;

Sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri, yara yeri, yaranın niteliği, kullanılan aletin elverişliliği ile polislerin olay yerine gelmesi üzerine sanığın eylemini tamamlayamadığı ve bu nedenle engel sebep bulunduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve kasten öldürmeye teşebbüsten cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması, Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün CMUK 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında aleyhe temyiz bulunmadığından, CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 29/01/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24568, Karar No: 2013/25123, Tarih: 11.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/24568 E.  ,  2013/25123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kasten yaralama, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : TCK'nın 86/2, 62/1, 53/1; 134/2, 62/1, 53/1, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kasten yaralama ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, duygusal boyutta arkadaşlık ilişkisi içerisinde olduğu mağdureyi basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde kasten yaralayan ve sanıkla aralarındaki ilişkinin varlığını kendisinde saklı tutan mağdurenin özel yaşam alanı kapsamındaki müstehcen fotoğraflarını, onun rızası dışında, MSN aracılığıyla babasına gönderen sanığın eylemlerinde, kasten yaralama ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarının oluştuğunun kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafilerinin bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanığın TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğuna, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverilmesine kadar”, diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, TCK’nın 53. maddesinin (3) numaralı fıkrasına aykırılık oluşturacak şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki hak yoksunluğu uygulamalarına ilişkin, 2-a olarak belirtilen hükmün 6. ve 2-b olarak belirtilen hükmün 5. paragraflarının, “Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a), (b), (d), (e) bentlerindeki hakları kullanmaktan aynı Kanunun 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hakları kullanmak yönünden ise, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı Kanunun 53/3. maddesi gereğince koşullu salıverilmesine kadar, diğer kişiler bakımından TCK'nın 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” şeklinde düzeltilmesi ve hüküm fıkrasındaki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6326, Karar No: 2006/9632, Tarih: 30.06.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/6326 E.  ,  2006/9632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 177 ada 67, 68 ve 69 parsel sayılı sırasıyla 18.000 m2 - 5.700 m2 – 8900 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar senetsiz ve belgesiz olarak tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmişlerdir. Mahkemece davacı gerçek kişiler tarafından açılan davanın kabulüne yönelik verilen kararın davalı Hazine ve dahili davalı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmesi üzerine bozulmuştur. Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 13.01.2005 gün 2004/9938- 2005/550 sayılı bozma kararında özetle: “Çekişmeli taşınmazların davacılara miras bırakanları ...’den kaldığı ve zilyetliklerinin bulunduğu belirlenmiş ise de miras bırakan ... 1993 yılında öldüğüne göre bu kişi ve oğlu ölü ... mirasçıları yönünden 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesindeki kısıtlamalar yönünden araştırma yapılmadığı, bu sebeple miras bırakan ... ile ölü oğlu ... mirasçılarını zilyetlik yoluyla kazandığı ... bulunup bulunmadığı, varsa, cinsi ve miktarı tapu sicil, hukuk yazı işleri ve kadastro müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak araştırılması, 40/100 dönüm sınırlamasının aşılıp aşılmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi, bundan ayrı Orman Yönetimi davada taraf sıfatı olmayıp, mahkemece davaya dahil edildiğinden yargılama giderleri ile sorumlu tutulamayacağı” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve dava konusu parsellerin ... ... mirasçıları adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 30.06.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35153, Karar No: 2015/35986, Tarih: 09.12.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/35153 E.  ,  2015/35986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

ASLİ MÜDAHİL : ...

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sahibi olduğu 2001 model ...marka aracını ...' ya götürüp daha yüksek bedelle satması için davalı ...' e 13.04.2009 tarihinde vekaletname verdiğini, ayrıca satış komisyonu ve yol parası olarak da bu davalıya 1.750.00.TL ödediğini, davalı ...' ın aracı 14.04.2009 tarihinde davalı kardeşi ...' e noterden kasko değeri 59.650.00.TL gösterilerek devrettiğini ancak kendisine herhangi bir paranın ödenmediğini aracın sigorta bedelinin 53.750.00.TL olduğunu bu nedenle öncelikle satışın iptaline bunun mümkün olmaası halinde 53.750.00.TL' nın davalılardan, 1.750.00.TL' nın davalı ...' ten tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davalı ... yönünden ve satışın iptali talebi yönünden davanın reddine, davalı ... yönünden davanın kısmen kabulü ile 53.750.00.TL' nın davalı ...' tan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ...' in aşağıdaki 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Her ne kadar Mahkemece, ... Noterliği' nin 14.04.2009 tarih ve 6180 yevmiye sayılı araç satış sözleşmesi gereğince kasko bedeli 59.650.00.TL olarak gösterilmesine rağmen davacının 53.750.00.TL talep etmesi nedeniyle 53.750.00.TL' nın davalı ...' ten tahsiline karar verilmiş ise de; Bakırköy 14. Noterliği' nin 14.04.2009 tarih ve 6180 yevmiye sayılı araç satış sözleşmesinde araç satış bedeli gösterilmemiştir. Ayrıca davacı tarafından araç satış vekaleti davalı ..a verilmeden önce davacı tarafından davaya konu aracın 38.400.00.TL' dan satılması için internette ilan verildiği, ...Ceza Mahkemesi' nin 26.07.2010 tarih ve ... Karar sayılı kararında davacının ...' da 40.000.00.TL' ya satabileceğini söylemesi üzerine ...' e vekalet verdiğini beyan ettiği, dosyada mevcut bilirkişi raporunda da aracın satış tarihindeki ortalama değerinin 35.000.00.TL olduğunun belirtildiği dosya kapsamı ile sabittir. O halde mahkemece, aracın satış tarihindeki gerçek değeri gerekirse yeniden alanında uzman bilirkişi marifetiyle yargı ve taraf denetimine esas olacak şekilde belirlenerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken kasko bedeli dikkate alınarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-Davalı...yönünden temyiz itirazının incelenmesinde; Mahkemece, davacı tarafından davalı....' ten diğer davalı ile birlikte araç bedeli olarak 53.750.00.TL' nın tahsili istemi yönünden davalı ... hakkında verilen kısmi red sebebinden ayrı gerekçe ile geçerli satış sözleşmesi nedeniyle davanın reddine karar verilmesinden dolayı kendisini vekil ile temsil ettiren davalı ... yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık asgari ücret tarifesi üzerinden nisbi ücreti vekalete hükmedilmesi gerekirken diğer davalı ... yönünden kısmi red kararındaki bedel üzerinden kendilerini vekil ile temsil ettiren davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı ...' in sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bent gereğince davalı ... yararına, 3. bette açıklanan nedenle davalı ... yararına hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 917,95 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2821, Karar No: 2018/5660, Tarih: 05.12.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/2821 E.  ,  2018/5660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sözleşmenin geçersiz olduğunun tespiti ve şerhin terki davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 24.11.2015 gün ve 2015/524 Esas, 2015/7548 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı arsa sahibi vekili, müvekkilinin hissedarı olduğu arsa üzerinde inşaat yapılmak üzere davalı yüklenici ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenerek sözleşmenin tapuya şerh edildiğini, taşınmazın müvekkilinden başka hissedarlarının da bulunduğunu, 2009 yılından bu güne kadar davalının taşınmazdaki tüm hissedarlar ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi akdedemediğinden sözleşmenin uygulanabilir niteliği kalmadığım, sözleşmenin geçerli olabilmesi için TMK'nın 692, maddesi gereğince tüm hissedarlarla sözleşme yapılmasının şart olduğunu ileri sürerek taraflar arasında düzenlenen ... 18. Noterliğinin 04.11.2009 tarihli ve ... yevmiye no.lu arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçersiz olduğunun tespiti (feshi) ile tapu kaydındaki 05.11.2010 tarih ve ... yevmiye no.lu şerhin terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı yüklenici vekili, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçerli olabilmesi için tüm maliklerle sözleşme imzalanması gerektiği iddiasının hukuka aykırı olduğunu, hissedarlardan ....'in .... ...'den hissesini satın aldığını, bu kişinin ise cebri tescil yoluyla satın aldığını, müvekkili ...’ın da ....'ın hissesini trampa yoluyla aldığından müvekkilinin yüklenici ve aynı zamanda taşınmazda hissedarı olduğunu, .... ile .... arasındaki 22.11.2012 tarihli protokolün 2. maddesinde “...'ın taşınmazdaki hissesini devredeceği ...'a karşı ... tarafından hiç bir dava açmayacağının" kararlaştırıldığını, bu hükme göre açılan davanın reddi gerektiğini, müvekkilinin ... dışındaki tüm hissedarlarla arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını, davanın haksız ve hukuka aykırı olarak açıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizce düzeltilerek onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 14,00 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 05.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.