muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/40535, Karar No: 2020/8300, Tarih: 01.07.2020

. Diğer yandan dosya kapsamından, davacının haftanın yedi günü ve ulusal bayram genel tatillerde çalışmasına rağmen alacaklarının ve aylık ücretinin ödenmediği, yıllık izinlerinin kullandırılmadığı sabit olup, söz konusu alacakların yukarıda belirtilen kısmi süreli çalışma esasına göre yapılacak hesaplama ile hüküm altına alınması gerekmektedir. Hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir. SONUÇ:Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/07/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/170, Karar No: 2016/7430, Tarih: 06.06.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/170 E.  ,  2016/7430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/05/2013 gününde verilen dilekçe ile altınların iadesi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 18/02/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dava, ziynet eşyalarının iadesi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ile gayri resmi olarak evlendiklerini, düğün yaptıklarını, davalının kendisini evlenme vaadi ile kandırdığını, davalının başka bir bayanla yaşamaya başladığını, yaşananlar nedeni ile psikolojisinin bozulduğunu, ayrıca evden ayrılırken altınlarını ve çeyiz eşyalarını alamadığını belirterek ziynet ve çeyiz eşyasının iadesini ve uğramış olduğu manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının talep ettiği ziynet eşyaları ile düğün CD'sinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucu takılan takıların birbirini tutmaması nedeni ile ziynet eşyalarının iadesi talebinin reddi ile davacının davalı ile düğün yaparak resmi nikah olmaksızın beraber yaşamayı kendisinin tercih ettiği belirtilerek manevi tazminat talebinin de reddine karar verilmiştir.

Dosya içinde mevcut beyan ve belgelere göre, davacının davalı ile resmi nikah yapılmaksızın birlikte yaşadığı evden ayrılırken üzerinde bir takım ziynet eşyası olduğu ve bunların davalının ailesi tarafından alınmak istendiği, ancak almalarına izin vermediği ve davacının kolunda zorlama nedeni ile kızarıklıklar olduğu, ancak davacının evden çıkarken üzerinde bulunan ziynet eşyalarının miktarı ve cinsi konusunda kaç tane olduğuna yönelik beyan bulunmadığı gibi dava dilekçesinde davacının da düğünde takılan altınların hepsinin ne kadar olduğu ve evden çıkarken üzerinde ne kadar altını olduğu konusunda açıklama yapılmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, davacıya düğünde takılan altınlar ile davalıyla birlikte yaşadığı evden çıkarken üzerinde bulunan altınlar konusunda açıklama yaptırılarak ve tanıklara davacının davalı ile yaşadığı evden çıkarken üzerinde ne kadar altın olduğu hususlarının sorulup açıklattırılarak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı gerekçe ile altınların iadesi taleplerinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2- Davacının manevi tazminat isteminin reddine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Tarafların evlenmek için yöresel gelenekleri yerine getirdikleri, düğün ile evlendikleri, sadece resmi nikahın yapılmadığı, davacının ve davalının kayden bekar olduğu anlaşılmaktadır.

2- Davacının manevi tazminat isteminin reddine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Tarafların evlenmek için yöresel gelenekleri yerine getirdikleri, düğün ile evlendikleri, sadece resmi nikahın yapılmadığı, davacının ve davalının kayden bekar olduğu anlaşılmaktadır.

Toplumumuzun geleneksel yapısı ve tarafların yaşadıkları sosyal çevre de gözetildiğinde; resmi nikah yapılacağı inancı ile davacının davalı ile karı koca hayatı yaşaması, toplum içinde dul olarak etiketlenmesi yeni bir evlilik yapmasını zorlaştıracağı gibi ileride yapacağı evliliklerde de böyle bir durumun varlığının aleyhine kullanılabileceği kaçınılmaz bir gerçektir. Aynı sosyal çevreyi paylaşan davalının, davacının içine düşeceği bu durumu da gözeterek, daha hassas davranmasının, ondan beklenen ve olması gereken bir davranış modeli olduğu da unutulmamalıdır.

Tüm bu olgular birlikte ele alındığında davacının, davalı tarafından evlenme vaadi ile kandırıldığı ve bunun etkisi altında gerek fiziksel gerek ruhsal anlamda zarara uğratıldığı ve bundan elem ve üzüntü duyduğunun kabul edilmesi ve davacının hukuka aykırı olan eylemden dolayı bozulan manevi dengesinin eski haline dönüşmesi, duygusal olarak tatmin edilmesi, zarar verenin de bir daha böyle bir eylemde bulunmaktan alıkonulması amacıyla uygun bir manevi tazminat hükmedilmesi gereklidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacı yararına uygun bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, isteminin reddedilmiş olması da bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/06/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava ziynet eşyalarının iadesi ve manevi tazminata ilişkindir.

Mahkemece ziynet eşyaları yönündeki davanın reddine, davacının resmi nikah yapmaksızın beraber yaşamayı tercih etmesi nedeniyle manevi tazminat talebinin de reddine karar verilmiştir.

Ziynet eşyaları yönünden verilen bozma kararına katılmakla birlikte, manevi tazminat konusunda verilen kararın usul ve yasaya uygun bulunmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, mahkeme kararında da belirtildiği üzere davacının davalı ile resmi nikah yapmaksızın beraber yaşamayı kendisinin istemesi nedeniyle kararın onanması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 06/06/2016
Yargıtay — Esas No: 2016/16688, Karar No: 2018/11422, Tarih: 16.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/16688 E.  ,  2018/11422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1. Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuk ...’in nüfus kaydına göre 17/08/1997 doğumlu ve suça sürüklenen çocuk ...’ın 10.10.1996 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmamış olmaları nedeniyle 17.06.2014 tarihli karar duruşmasının kapalı yerine açık yapılması ve hükmün açık tefhim edilerek CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; suça sürüklenen çocukların payına düşen yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL'den az olduğu halde (16,00 TL), yargılama giderinin suça sürüklenen çocuklardan tahsiline karar verilmiş ise de; hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Elektronik ortamda UYAP - MERNİS’ten alınan 12.10.2018 tarihli nüfus kayıt örneğinde, suça sürüklenen çocuğun hükümden sonra 14.01.2015 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yerel mahkemece değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 16/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2964, Karar No: 2016/4293, Tarih: 03.10.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/2964 E.  ,  2016/4293 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 30.10.2013 gün ve 2013/4729 Esas, 2013/6638 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı kooperatif vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı-yüklenici kooperatif ile diğer davalıların murisi arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, müvekkilinin arsa sahibi davalılar murisinden 1998 yılında üç adet bağımsız bölüm satın aldığını, ancak davalı yüklenicinin inşaatı tamamlamadığını ileri sürerek, davacının satın aldığı üç adet bağımsız bölüm yönünden toplam 81.000,00 TL kira tazminatının tüm davalılardan kademeli olarak işleyecek faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, diğer davalılar murisinden üç adet bağımsız bölüm satın alan davacının, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde arsa sahibinin halefi olabileceğini, ancak dava tarihi ile satın alma tarihi arasında 10 yıllık süre geçmiş olduğundan alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar vekili, müvekkillerinin murisi ile davalı-yüklenici kooperatif arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı sırada davacının, davalı kooperatifin başkanı olduğunu, murisin 2002 yılında vefat ettiğini, inşaatın yüklenici kooperatif tarafından geç tamamlanmasından dolayı müvekkillerinin sorumlu olamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre yüklenici kooperatifin, inşaat ruhsat tarihi 10.01.1996 tarihinden itibaren 36 ay içerisinde daireleri teslim etmediği, davacının arsa sahiplerinden satın aldığı 3 adet daire yönünden 27.02.2003 ile 27.02.2008 tarihleri arasında toplam 72.464,04 TL kira kaybı olduğu gerekçesiyle, davalı kooperatife yönelik davanın kısmen kabulüne, yüklenici konumunda olmayan diğer davalılara yönelik davanın husumet yokluğundan reddine dair verilen karar davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemiz'in... sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez, davalı kooperatif vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

../..

S.2.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı kooperatif vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 10,40 TL harç ve takdiren 261,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak ... gelir kaydedilmesine, 03.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/303, Karar No: 2023/502, Tarih: 04.10.2023

**Ceza Genel Kurulu         2023/303 E.  ,  2023/502 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2021/154147

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 6. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 104-381

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Tehdit suçundan sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/2-a, 62, 53 ve 54. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve müsadereye ilişkin Çaycuma 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.12.2014 tarihli ve 106-497 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 21.12.2020 tarih ve 3965-20546 sayı ile;

"...Sanıklar hakkında silahla tehdit suçları bakımından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizine gelince başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

1- Sanıklar savunmaları ve emniyet görevlilerince düzenlenen 20.01.2013 tarihli olay yeri tutanağı içeriğinden de anlaşılacağı üzere, sanıkların ellerinde emanette kayıtlı suç aletleri ile birbirlerinin üzerine koşmaları ve emniyet görevlilerince sanık ...'nın yakalanması ile sanıkların eylemlerinin engellendiği, sanık ...'nın ifade için polis merkezine götürüldüğü esnada diğer sanık ...'a 'seni yaşatmayacağım, seni öldüreceğim' şeklinde sözler söylediği olayda; sanıklar ... ve ...'ın eylemlerinin ayrı ayrı silahla yaralamaya teşebbüs suçlarını ve sanık ...'nın eyleminin TCK'nın 106/1-1.cümlesinde tanımlı tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde hükümler kurulması,

2- Sanık ...'ın, sanık ...'nın dedesi ile aralarındaki dava nedeniyle yaşanan tartışma neticesinde husumetli olduklarını savunması, sanık ...'nın da husumetli olduklarını doğrulaması karşısında; varsa ilgili dosyanın getirtilerek incelenmesi, olayın başlangıcı ve gelişimi üzerinde durularak, sanıklar hakkında TCK'nın 29. maddesi uyarınca haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3- Sanık ... hakkında diğer sanık ...'ya yönelik silahla tehdit suçundan açılmış bir dava bulunduğu halde, iddianamedeki eylem ile bağlılık kuralı dikkate alınmayıp, dava açılmayan ikinci bir tehdit suçundan sanık hakkında yazılı şekilde karar verilerek, CMK'nın 225/1. maddesine aykırı davranılması,

4- 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinin 'Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.' hükmü karşısında, 20 TL'den az olan 8,00 TL lik yargılama giderlerinin Hazine üzerine bırakılması yerine sanıklardan tahsiline karar verilmesi,

4- 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinin 'Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.' hükmü karşısında, 20 TL'den az olan 8,00 TL lik yargılama giderlerinin Hazine üzerine bırakılması yerine sanıklardan tahsiline karar verilmesi,

5- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 07.07.2021 tarih ve 104-381 sayı ile; sanığın, aynı suçtan TCK’nın 106/1-1. cümle, 29, 62, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verilmiş, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 30.03.2023 tarih ve 11186-9690 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, 19.04.2023 tarih ve 154147 sayı ile; “...Somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ayrıca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alan kanun koyucu, 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yaparak 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilen kararlar bakımından temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkarmış ise de, 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunduğu hâlde bilinçli bir şekilde bu yönde bir düzenlemeye yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, incelemeye konu son karar tarihi 07.07.2021 olmakla birlikte bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce dosyanın Yargıtay denetiminden geçmesi nedeniyle sanığın, usulüne uygun şekilde tebliğ edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik onbirinci günde gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu ve bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği” görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 01.06.2023 tarih ve 16231-11171 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KAPSAMI ve KONUSU

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 01.06.2023 tarih ve 16231-11171 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KAPSAMI ve KONUSU

Temyizin ve itirazın kapsamına göre inceleme, sanık hakkında tehdit suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında tehdit suçundan verilen 04.12.2014 tarihli mahkûmiyet hükmünün, sanığın temyizi üzerine Özel Dairenin 21.12.2020 tarihli ilamı ile bozulması sonrasında, bozmaya uyan Yerel Mahkemece 07.07.2021 tarihinde sanığın aynı suçtan mahkûmiyetine karar verildiği, yoklukta verilen bu hükmün, 09.09.2021 tarihinde sanığa tebliğ edilmesi üzerine sanık tarafından 20.09.2021 tarihinde temyiz edildiği anlaşılan dosyada; temyiz süresinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310 ve 311. maddeleri uyarınca "bir hafta" mı yoksa 05.08.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik CMK'nın 291. maddesinin birinci fıkrası uyarınca "on beş" gün mü olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık hakkında tehdit suçundan TCK’nın 106/2-a, 62, 53 ve 54. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve müsadereye karar verildiği,

Hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 21.12.2020 tarih ve 3965-20546 sayı ile bozulmasının ardından bozmaya uyan Yerel Mahkemece sanığın, TCK’nın 106/1-1. cümle, 29, 62, 50/1-a ve 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verildiği, kısa karar sanığın yokluğunda verilmiş olup hükmün 09.09.2021 tarihinde usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edildiği,

Kısa kararın son paragrafında; “Dair; Cumhuriyet savcısının huzurunda ve mütalaaya uygun olarak, mağdur sanıkların yokluğunda, kararın tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içerisinde, cezaevi veya tutukevinde bulunan sanık açısından 5271 sayılı CMK'nın 263/1 maddesi gereğince cezaevinde bulunan sanığın tutuklu veya hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceği, diğer kişiler yönünden mahkememize verilecek bir dilekçe veya zabıt katibine yapılacak beyanla (2) numaralı karar yönünden Yargıtay ceza daireleri nezdinde temyiz kanun yolu açık olmak üzere, (1) ve (3) numaralı kararlar yönünden miktar itibarı ile kesin karar olmak üzere usulüne uygun olarak verilen karar açıkça okundu. Usulen anlatıldı…” şeklinde açıklamaların bulunduğu,

Kısa kararın tebliğ edildiği 09.09.2021 tarihinin Perşembe gününe denk geldiği, tebliğden itibaren bir hafta olan 16.09.2021 tarihinin de Perşembe gününe tekabül edip temyiz süresi içinde herhangi bir tatil gününün bulunmadığı,

Sanığın 20.09.2021 havale tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu,

Anlaşılmaktadır.

V. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Öğretide Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Görüşler

07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmiş, böylece ülkemizde fiilen üç dereceli yargı sistemine geçilmiştir.

CMUK'da olağan kanun yolları olarak itiraz ve temyize yer verilmişken, CMK'da itiraz, istinaf ve temyiz olağan kanun yolları olarak düzenlenmiştir.

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 18. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, CMUK yürürlükten kaldırılmıştır. Ancak yeni usul yasası sisteminde, kanun yolları içinde istinafa yer verilmesi ve bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden sonra göreve başlaması nedeniyle 5320 sayılı Kanun'un “Temyiz ve karar düzeltme” başlıklı 8. maddesinin birinci fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddeleri uygulanır.” hükmüne yer verilmek suretiyle bölge adliye mahkemelerinin göreve başlamasından önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında CMUK’un 305 ila 326. maddelerinin uygulanacağı öngörülmüştür. Başka bir anlatımla, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihi olan 20.07.2016 tarihinden önce verilen kararlar hakkında kesinleşinceye kadar CMUK'un, bu tarihten sonra verilen kararlar hakkında ise CMK'nın temyize ilişkin hükümleri uygulanacaktır.

Bu genel açıklamalardan sonra temyiz başvuru usulünün ayrıntılı bir şekilde irdelenmesi gerekmektedir.