muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11684, Karar No: 2022/7989, Tarih: 17.10.2022

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 90 ıncı maddesinin son fıkrası uyarınca, usûlüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin hükümler barındıran Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi (AİHS), Türk hukuk sisteminin bir parçasıdır. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) içtihadî değerlendirmeleri ile kapsamı belirlenen AİHS’in “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6 ncı maddesi, bazı zımnî hakları da bünyesinde barındırır. Bu haklar arasında “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” ve “gerekçeli karar hakkı” yer alır. (Fahri Gökçen Taner, Ceza Muhakemesi Hukukunda Adil Yargılanma Hakkı Bağlamında Çelişme ve Silahların Eşitliği, 2. Baskı, ..., 2021, s.52)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine göre olağan kanun yolları, yargılama sürecinin bir parçasıdır. (Dallos/Macaristan, B. No: 29082/95, 01.03.2001) Bu nedenle AİHM, AİHS’in 6 ncı maddesi ile öngörülen adil yargılanma hakkının yargılamayı bir bütün olarak kapsadığını kabul eder. (... Kück/Almanya, B. No: 35968/97, 12.06.2003, §§ 46-47; Khamidov/Rusya, B. No: 72118/01, 15.11.2007, § 170)

Ayrıca AİHM, Hadjianastassiou/Yunanistan, B. No. 12945/87, 16.12.1992 kararında, ilgilisinin gerekçeden haberdar edilmemesinin AİHS’in 6 ıncı maddesi kapsamında gerekçeli karar hakkının ihlâli olduğunu açıkça ifade etmiştir. Söz konusu karara göre; “Gerekçeli karar, dinlendiklerini taraflara göstermek ve böylece kendi taraflarındaki kararın daha istekle kabul edilmesine katkıda bulunmak amacına hizmet eder. ... Gerekçeli karar, bir başvuru sahibinin mevcut herhangi bir temyiz hakkını yararlı bir şekilde kullanmasını sağlamak için önemlidir.” Aynı kararda, gerekçeli kararın taraflara süresinde tebliğ edilmesi zorunluluğu da vurgulanmıştır. Aksi hâlde taraflar kanun yolu mercilerine başvuru konusunda hak kaybı yaşarlar ki bu durum sadece gerekçeli karar hakıkının değil, AİHM tarafından, AİHS’in 6 ncı maddesi kapsamında bulundukları belirlenen “çelişme ilkesi”, “silahların eşitliği ilkesi”, “mahkemeye erişim hakkı”, “duruşmaya etkili katılma hakkı”, “delil sunma hakkı” gibi hakların da ihlâli anlamına gelir.

Nitekim AİHM, gerekçeli kararın tebliğ edilmemesi hususunda, gerekçeli karar hakkının yanı sıra özellikle mahkemeye erişim hakkı üzerinde durmuştur. AİHM, her ne kadar AİHS’in 6 ncı maddesi ile mahkemeye erişim hakkı açıkça düzenlenmemiş ise de söz konusu hakkın hukukun temel prensibi olduğunu, mahkemeye erişim hakkı bulunmaksızın adil, alenî bir yargılamadan söz edilemeyeceğini ve adil yargılanma hakkının içerdiği güvencelerden yararlanmanın olanaksız hâle geleceğini vurgular. (Golder/Birleşik Krallık, B. No: 4451/70, 21/2/1975, § 35) Mahkemeye erişim hakkı sadece ilk derece mahkemesine dava açma hakkını değil, kanun yollarına etkili bir şekilde başvurma hakkını da içerir. AİHM, mahkemeye etkili erişim hakkını hukukun üstünlüğü ilkesinin temel unsurlarından biri olarak kabul etmekte ve mahkemeye etkili erişim hakkının, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak isteyen kişilerin mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirdiğini ifade etmektedir. Bu sebeple hukukî belirsizliklerin ya da uygulamadaki belirsizliklerin tarafların mahkemeye erişimine zarar verdiği durumlarda bu hakkın ihlâl edildiğine karar verilmektedir. (Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23/1/2003, § 34) O hâlde davanın taraflarına gerekçeli kararın usûlüne uygun olarak bildirilmesi suretiyle tarafların, bu gerekçeye göre ayrıntılı itiraz/istinaf/temyiz nedenlerini bildirerek kanun yoluna etkili bir şekilde başvurma haklarının kamu gücüyle ihlâl edilmemesi, herkesin sahip olduğu adil yargılanma hakkına uygun davranılması zorunludur.

Keza Anayasa Mahkemesi de ... Eşlik, B. No: 2014/15969, 21.06.2017, § 48; Metin Duran, B. No: 2018/33546, 28.01.2021 kararlarında gerekçeli kararın ilgilisine tebliğ edilmemesi nedeniyle mahkemeye etkili erişim hakkının ihlâl edildiğine hükmetmiştir.

Mevcut açıklamalar ışığında, inceleme konusu gerekçeli kararın adı geçen katılanlara usûlüne uygun şekilde tebliği ile tebliğ ve tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmeleri durumunda temyiz dilekçelerinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 17.10.2022 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13413, Karar No: 2020/1817, Tarih: 10.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/13413 E.  ,  2020/1817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı emekli olduğunu iddia ederek kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla mesai alacağı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; işveren tarafından 2010-2012 dönemine ilişkin elektronik giriş çıkış kayıtları sunulmuş ise de bilirkişi tarafından 16.11.2015 günlü ek raporda davalı tarafından dosyaya farklı tarihlerde sunulan kayıtlarda farklılıklar bulunduğundan belgelere bilgisayar ortamında müdahale edilmiş olabileceği ve muteber olmadığı, fazla mesai görünen sürelerin bordroya da yansıtılmadığı gerekçesi ile işyeri kayıtlarına değer verilmemiş ise de bilirkişinin bu yorumu soyuttur.

Mahkemece bu kayıtlar davacıya sorulmamış, kayıtların güvenilirliği açısından bilgisayar uzmanından rapor aldırılmamış, tanıklara giriş çıkışta kart okutma, parmak izi ile geçiş gibi yöntemlerin hangisinin kullanıldığı sorulup açıklatılmamıştır.

Fazla mesai açısından yapılan araştırma eksiktir.

Mahkemece yapılacak iş öncelikle davacı asilden işe giriş çıkışın nasıl yapıldığını sorup kayıtlara karşı beyanını tespit etmek ve gerekirse bilgisayar uzmanından kayıtların güvenilirliği konusunda rapor alınarak 2010-2012 dönemi için işyeri kaydının mı yoksa tanık beyanının mı esas alınması gerektiğini belirleyip sonucuna göre karar vermektir. Eksik araştırma ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6839, Karar No: 2019/14118, Tarih: 01.07.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/6839 E.  ,  2019/14118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın aşamalarda alınan beyanında olayın mağduru olan ... ile aralarında herhangi bir husumet bulunmadığını, ... ile aralarında önceye dayalı husumet olduğunu, olay günü kendi eşi ...nin bu husumet ile ilgili olarak konuşmak için ...'ın evine gittiğini burada gerçekleşen sözlü tartışma sonrası eşi ... ile birlikte evlerine geldiklerini, bir müddet sonra ...'ın evlerinin önüne gelerek bağırdığını bunun üzerine kendisinin ruhsatsız tüfeği ile havaya ateş ettiğini belirtmesi, tanık sanığın eşi...'nin sanığın beyanlarını doğrulması, yine tanık ...'ın hazırlıkta sanık ile aralarında husumet olduğunu olay günü sanığın ve eşi ...'nin evine gelerek kendisi ile tartıştığını, tartışmadan sonra evine girdiğini, sonradan öğrendiğine göre sanığın aracıyla gelerek sokaklarında tüfekle ateş ettiğini duyduğunu belirttiği ve mağdur ...'in de alınan beyanında sanık ile aralarında önceye dayalı husumet bulunmadığını, olay günü sanığın aracıyla oturduğu sokağa gelerek, kendisini görünce aracını durdurduğunu, aracından inerek kendisine doğru geldiğini, uzaktan tüfekle ateş ettiğini, kendisinin bu şekilde yaralandığını beyan etmesi karşısında, sanık ...'ın mağdur ...'e yönelik eylemini aralarında önceden husumet olup olmadığı, sanığın doğrudan mağduru hedef alarak mı yoksa havaya ateş etmesi sonucunda mı yaraladığı, olayın olası kastla işlenip işlenmediği veya sanığın mağdur ...'i ... zannederek ateş edip kişide yanılma olup olmadığı hususları tartışılmadan hangi delile niçin ve neden üstünlük verildiği açıklanmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26928, Karar No: 2016/5275, Tarih: 17.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/26928 E.  ,  2016/5275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın tekerrüre esas sabıkası olduğu halde hakaret suçunda seçimlik cezalardan TCK'nın 58/3. maddesi gereğince hapis cezası tercih edilmesi gerekirken adli para cezası tercih edilmiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 17.03.2016 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sayın çoğunluğun hakaret suçunda karakol binasının aleni yer olduğuna ilişkin görüşüne aşağıdaki nedenlerle katılmıyorum.

Hakaret suçlarında suçun işlendiği yerin aleni olması cezayı arttıran neden olarak düzenlenmiştir. Aleniyet belirsiz sayıdaki kişilerin hakaret içeren sözleri duyabileceği şartların oluşmasıdır. Yasa koyucu bu düzenleme ile şerefine karşı saldırılan mağdurun bu halde daha çok rencide olup etkileneceği düşüncesiyle cezada arttırım yapılmasını öngörmüştür.

Karakol binaları, yasaların kolluğa verdiği idari ya da adli konulardaki görevlerini yapabilmelerini sağlama amacına yönelik yapılmış yapılardır. Ağırlıklı olarak bu yerlerde kamuya kapalı ceza soruşturmalarının yapılması ve terör saldırılarının hedefi olması nedeniyle koruma altında bulundurulmakta bu amaçla kapılarında nöbetçi memur bulundurulmaktadır. Uygulamada karakol içerisine işi olmayanlar alınmamaktadır.

Ceza içeren yasa maddelerinin yorumlanmasında göz önüne alınacak hususlardan birisi de temel haklarda sanık aleyhine sonuç doğuracak yaklaşımlar sergilememektir. Zira; TCK'nun 4. maddesi "Ceza kanunlarını bilmemek mazeret sayılmaz" hükmünü içermekte olup yasanın metninden anlaşılmayan sanık aleyhine yorumlar sanıklara ceza kanunun yorumunu da bilmeyi zorunlu hale getirecektir. Bu ise hukukçuların dahi üzerinde tartışma yaptıkları hususların sanıklarca bilinmesi zorunluluğunu doğurmaktadır.

Ceza içeren yasa maddelerinin yorumlanmasında göz önüne alınacak hususlardan birisi de temel haklarda sanık aleyhine sonuç doğuracak yaklaşımlar sergilememektir. Zira; TCK'nun 4. maddesi "Ceza kanunlarını bilmemek mazeret sayılmaz" hükmünü içermekte olup yasanın metninden anlaşılmayan sanık aleyhine yorumlar sanıklara ceza kanunun yorumunu da bilmeyi zorunlu hale getirecektir. Bu ise hukukçuların dahi üzerinde tartışma yaptıkları hususların sanıklarca bilinmesi zorunluluğunu doğurmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında; Karakol binalarının aleni yerlerden sayılamayacağı, sanık aleyhine yorum yoluyla aleni yer sayılarak cezanın artırılmasının yerinde olmadığı düşüncesindeyim. Bu gerekçelerle sayın çoğunluğun aksi görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/22441, Karar No: 2015/10824, Tarih: 16.09.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/22441 E.  ,  2015/10824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İPSALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/09/2014

NUMARASI : 2013/252-2014/196

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi.Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, kayden maliki olduğu 167 ada 11 parsel sayılı taşınmaza komşu 10 parsel sayılı taşınmazın önceki maliki davalının duvar yapmak ve ağaç dikmek suretiyle müdahale etmesi nedeniyle davalı aleyhine açtığı elatmanın önlenmesi ve yıkım davasının derdest olduğunu, anılan dava dosyasında yapılan keşif neticesinde elde edilen dava dilekçesine ekli fenni bilirkişi raporunda tecavüzün saptandığını,davalının taşınmazını terk etmediğini, ayrıca davalının İpsala Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırıldığını,taşınmazı üzerine ev yapamadığını ileri sürerek son bir yıllık toplam 5.000,00 TL ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının dava dilekçesinde iddasını ispata yönelik tanık, keşif ve bilirkişi deliline dayanmadığı bu durumda resen hareket edilerek iddianın dayanağı olan delillerin toplanması, keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılarak ecrimisil bedelinin tespitine olanak bulunmadığı gerekçesi ile ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden;davacının 04.12.2012 tarihinde belediyeden satın almak suretiyle kayden maliki olduğu 167 ada 11 parsel sayılı taşınmaza komşu 10 parsel sayılı taşınmazın önceki maliki davalının duvar yapmak ve ağaç dikmek suretiyle müdahale ettiği iddiası ile davalı aleyhine 08.05.2013 tarihinde İpsala Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/93 E. sayılı dosyası üzerinden açtığı elatmanın önlenmesi ve yıkım dava dosyasında yapılan keşif neticesinde elde edilen dava dilekçesine ekli 07.10.2013 tarihli fenni bilirkişi raporunda tecavüzün saptanması nedeniyle Mahkemenin 2014/228 K. sayılı ilamı ile davanın kabul edildiği ve kararın temyiz incelemesinde olduğu, ayrıca davalının İpsala Asliye Ceza Mahkemesinin 24.09.2013 tarih 2013/132-237 E.K. sayılı ilamı ile hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırıldığı ve kararın temyiz incelemesinde olduğu, ne var ki; dava dilekçesine ekli kroki ve dava dilekçesinde bildirilen dava dosyaları üzerinde durulmadığı ve dosyaların getirtilmediği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere,4721 sayılı TMK.nun 6.maddesi gereğince, kanun aksini emretmedikçe taraflardan herbiri iddiasını ispata mecburdur.

Öte yandan, ecrimisil davalarında hakim, ecrimisil miktarını tayin ve tesbit edebilmek için resen hareket etmek zorundadır. Onun içindir ki, sorunun büyük oranda çözümü mahallinde yapılacak keşif ve alınacak bilirkişi raporuna bağlı bulunmaktadır.

Bilindiği üzere,4721 sayılı TMK.nun 6.maddesi gereğince, kanun aksini emretmedikçe taraflardan herbiri iddiasını ispata mecburdur.

Öte yandan, ecrimisil davalarında hakim, ecrimisil miktarını tayin ve tesbit edebilmek için resen hareket etmek zorundadır. Onun içindir ki, sorunun büyük oranda çözümü mahallinde yapılacak keşif ve alınacak bilirkişi raporuna bağlı bulunmaktadır.

Somut olaya gelince;davacı, iddiasını ispat için ceza ve hukuk dava dosyalarına ve 07.10.2013 tarihli krokiye dayanmıştır.

Hâl böyle olunca, davacının dayandığı dava dosyalarının getirtilmesi, bu dosyalar içerisindeki bilgi ve belgeler dikkate alınmak ve mahallinde keşif yapılarak bilirkişi raporu temin edilmek suretiyle işin esasının incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile yerel mahkeme kararının (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30044, Karar No: 2018/5651, Tarih: 24.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/30044 E.  ,  2018/5651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiğinden, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın temyizi olanaklı bulunmayıp aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itirazı olanaklı kararlardan olduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda ya da merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için mahalline İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... müdafii ile ... müdafiinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak ayrı ayrı REDDİNE,

III-Sanık ... ve suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suç tarihleri 22.09.2012-23.09.2012 olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak sadece 22.09.2012 tarihinin gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden, Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibariyle infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden, Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibariyle infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ... ... müdafii ile sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

IV-Sanıklar ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi; sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali; sanık ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

1-Karar tarihinde, başka suçtan Kahramanmaraş E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olan olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talepleri de bulunmayan sanıklar ... ve ...'in, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma haklarının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

2-İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun 5237 sayılı TCK'nın ''özel hükümler'' başlıklı ikinci kitabının, ikinci kısmındaki ''kişilere karşı suçların'', alt başlığında, yedinci bölümünde yer alan ''hürriyete karşı suçlar'' başlığı altında düzenlendiği, buna göre işyeri dokunulmazlığında korunan yararın ''kişi hürriyeti'' olduğu, bir yerin iş yeri olarak kabul edilebilmesi için orada fiilen çalışılması ya da o yerin faal halde olan iş yerinin eklentisi niteliğinde olması gerektiği, müşteki ...'nün aşamalardaki beyanı ve tüm dosya kapsamına göre, suça konu eşyanın çalındığı yerin suç tarihini de kapsayacak şekilde uzun süredir kapalı durumda olduğu ve söz konusu binada herhangi bir faaliyetin icra edilmediği, böylelikle iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığının anlaşılması karşısında atılı suçtan sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ... ... ve ...'nın beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

3-Suç tarihleri 22.09.2012-23.09.2012 olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak sadece 22.09.2012 tarihinin gösterilmesi,

4-Suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ... hakkında, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan uygulama yapılırken TCK'nın 116/1. maddesi ile verilen 6 ayl hapis cezasının aynı Kanunun 119/1-c maddesi gereğince bir kat artırılması sırasında 12 ay yerine 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi,