muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/7640, Karar No: 2006/13424, Tarih: 13.10.2006

6. maddesinde; "Teknisyenlerce Kadastro Müdürlüğüne teslim edilen davalı taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile eklerinin Kadastro Müdürünce derhal fotokopisi veya örnekleri çıkartılarak, asılları 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 5. maddesinin son fıkrası uyarınca en geç 7 gün içinde Kadastro Mahkemesine gönderilir."

Bu hükümlerin ve yukarıda açıklanan konuların birlikte değerlendirilmesinde şu sonuca ulaşılmaktadır:

Yörede 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4/3. maddesi uyarınca yapılan orman kadastrosunda 6831 ve 3402 Sayılı Yasa hükümleri iç içe ve birlikte uygulandığından orman sınırları dışında bırakılan taşınmazlar hakkında 3402 Sayılı Yasanın 26/4. maddesi gereğince henüz olumlu tesbit tutanağı ve haritası düzenlenmemiş olmakla birlikte orman olmadığı konusunda "olumsuz tutanak ve harita düzenlendiği" kabul edilip, 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince kadastro Mahkemesinin görevi (yetkisi) başlayacağı Çevre ve Orman Bakanlığının ya da Orman Genel Müdürlüğünün otuz günlük kısmi ilan süresi içinde kadastro mahkemesinde dava açabileceği, açılacak bu davada yapılan kadastro işlemin özelliği ve açılacak davanın niteliği nedeniyle bu davada husumet Hazine veya taşınmazın içinde bulunduğu köy tüzelkişiliği yada davaya konu taşınmaza zilyed olanlara yöneltilebileceği, kendilerine husumet yöneltilerek dava açılan özel yada tüzel kişilerin gerçek hak sahibi olmadığı gerekçesiyle dava husumet yönünden red edilmeyip, kadastro mahkemesinin, dava dilekçesinde nitelikleri bildirilen taşınmazın tesbit tutanağının, malik henesinin açık bırakılmak suretiyle düzenlenip, Yasa ve Yönetmelik hükümlerine göre mahkemeye göndermesini Kadastro Müdürlüğünden istemesi gerektiği, tesbit tutanağı düzenlenmeden keşif yapılması halinde, keşif sırasında belirlenecek hak sahiplerinin davaya katılması, bu arada tesbit tutanağının gönderilmesi halinde dava dosyası ile birleştirip 3402 Sayılı Yasanın 27, 28 ve 29. maddeleri gereğince yargılamaya devamla, tesbit tutanağında yazılı hak sahiplerini de davaya katıp, husumet yaygınlaştırılarak taraf oluşturulduktan sonra 3402 Sayılı Yasanın 30/2. maddesi gereğince tarafların gösterecekleri deliller ile mahkemece resen lüzum görülen diğer deliller de toplanıp dava konusu taşınmazın gerçek hak sahibi adına tesciline karar verilmesi gerekir.

Bu ilkeler gözönünde bulundurularak davanın esasının incelenmesi gerekirken henüz tesbit tutanağı düzenlenmediği, bu nedenle dava koşulu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 13/10/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1960, Karar No: 2023/2336, Tarih: 26.04.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/1960 E.  ,  2023/2336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki yasal önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 26.07.2022 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin kanuni süre geçtikten sonra verilmiş olmakla 1086 sayılı Yasa'nın 432 nci maddesi yollamasıyla aynı Yasa'nın 426/f maddesi gereğince temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Ek karar, davalı tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz dilekçesinin kanuni süre geçtikten sonra verilmiş olmakla 1086 sayılı Yasa'nın 432 nci maddesi yollamasıyla aynı Yasa'nın 426/f maddesi gereğince davalı asılın temyiz dilekçesinin reddine yönelik Diyarbakır 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.07.2022 tarihli ve 2010/176 Esas; 2011/1627 Karar sayılı ek kararına ilişkindir.

Değerlendirme

1. Davalı tarafa dava dilekçesi ile gerekçeli karar tebligatının 06.01.2012 tarihinde, “Şanlıurfa yolu, Metropol Gökkuşağı evleri, A11, Merkez, Diyarbakır" adresine çıkarıldığı görülmüştür. Gerekçeli karar tebligat tutanağında özetle, "adreste kimse olmaması sebebiyle en yakın komşu...'a sorulduğu ve muhatabın işte olduğunun" belirtildiği anlaşılmıştır.

2. Dairemizce, mahalline geri çevrilmesine dair karar verildikten sonra kararımızın bir gereği olarak mahkemece öncelikle davalıya yapılan gerekçeli karar tebligat tarihi olan 06.01.2012 tarihinde adı geçen sitede malik ve kiracı olarak... isminde bir kişinin ikamet edip etmediğine dair araştırmaların yapılması ilgili yerlerden istenmiştir.

3. İlçe Emniyet Müdürlüğüne yazılan müzekkere doğrultusunda kolluk tarafından 16.01.2023 tarihli düzenlenen tutanakta; ... ismindeki kişinin bu adreste ikamet etmediği, ayrıca çevrede yapılan tahkikatta da bu isimde bir kişiyi tanıyan herhangi birine rastlanılmadığı belirtilmiştir. Kayapınar Kaymakamlığı'nın 15.11.2022 tarihli yazısında ise araştırılmak istenen kişiye yönelik geriye dönük adres bilgisi sorgulamasının teknik olarak yapılamaması sebebiyle isteme yönelik herhangi bir işlemin yapılamayacağı belirtilmiştir.

4. Tüm araştırmalara rağmen ... ismindeki kişinin söz konusu adreste ikamet ettiği tespit edilemediğinden davalıya yapılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesine aykırı olduğu anlaşılmış olup bu sebeple İlk Derece Mahkemesince davalının temyiz isteminin reddine yönelik verilen ek kararın doğru olmadığı sonucuna varıldıktan sonra ek kararın kaldırılarak esasa yönelik temyiz incelemesine geçilmiştir.

4. Tüm araştırmalara rağmen ... ismindeki kişinin söz konusu adreste ikamet ettiği tespit edilemediğinden davalıya yapılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesine aykırı olduğu anlaşılmış olup bu sebeple İlk Derece Mahkemesince davalının temyiz isteminin reddine yönelik verilen ek kararın doğru olmadığı sonucuna varıldıktan sonra ek kararın kaldırılarak esasa yönelik temyiz incelemesine geçilmiştir.

5. Davaya konu 976 parsel sayılı taşınmaz, 09.12.2010 tarihinde 1221, 1222 ve 1223 parsel sayılı taşınmazlar şeklinde ifraz edilmiştir. UYAP'ta yapılan tapu sorgulamasında adı geçen taşınmazlardan 1221 ve 1222 parsel sayılı taşınmazların tamamının 17.02.2016 tarihinde DSİ lehine kamulaştırıldığı görülmüştür. Geriye kalan 1223 parsel sayılı taşınmazın ise pasif kaydının bulunduğunun görülmesine müteakip yapılan araştırmada bu parselin 1230 ve 1231 parsellere ifraz edildiği anlaşılmıştır. Bunlardan 1231 parsel sayılı taşınmazın tamamı yine DSİ lehine aynı tarihte kamulaştırılmış, 1230 parsel sayılı taşınmazda ise davacının hissesi görülürken davalıya ait herhangi bir hissenin bulunmadığı tespit edilmiştir. Tüm bu nedenlerle, yasal önalım hakkına konu olmak üzere davalının adına kayıtlı iptal edilecek herhangi bir pay mevcut olmadığından mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir.

6. Tüm bu nedenlerle, temyiz dilekçesinin reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine doğru olmadığından temyiz isteminin kabulü ile söz konusu ek kararın kaldırılarak hükmün bozulması gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Diyarbakır 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.07.2022 tarihli ve 2010/176 Esas, 2011/1627 Karar sayılı ek kararının KALDIRILMASINA,

2. Davalının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA,

Peşin alınan harcın istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.04.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11060, Karar No: 2011/1909, Tarih: 14.02.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/11060 E.  ,  2011/1909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile 2005 yılında ortaklaşa büyükbaş hayvan yetiştiriciliği konusunda anlaştıklarını, 16.12.2007 tarihli sözleşme ile ortaklığın sona erdiğini, ancak davalının sözleşmedeki yükümlülüklerini yerine getirmediğini, bu nedenle 113.410,42 YTL zarara uğradığını ileri sürerek, bu paranın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Tarafların 2005 yılında şifahi olarak büyükbaş hayvan yetiştiriciliği konusunda ortaklık kurdukları, bu ortaklıgın 16.12.2007 tarihli sözleşme ile sona erdirildiği, davalının sözleşmedeki yükümlülüklerinin bir kısmını yerine getirmediği dosyadaki delillerden anlaşılmış olup, davalı uğradığı zararın tahsili talepli bu davayı açmıştır. Ortaklığı sona erdiren tasfiye protokolünde, davalının davacıya 20.000 YTL nakit vereceği kararlaştırıldığı halde, davalının bu edimini yerine getirmediği sabittir. Mahkemece 20.000 YTL'nin de davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, bu kalem isteğin reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 17,15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 14.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24722, Karar No: 2014/8109, Tarih: 07.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/24722 E.  ,  2014/8109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mersin 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.09.2013

NUMARASI :Esas no: 2009/1481 Karar no:2013/587

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından, kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise, kocanın kabul edilen boşanma davası, tazminat ve nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda mad di (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden Özlem'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran Bülent'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/15298, Karar No: 2013/193, Tarih: 09.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/15298 E.  ,  2013/193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Sulh Hukuk (.... Sulh Hukuk) Mahkemesi’nce verilen 27/06/2011 tarih ve 2010/978-2011/468 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 31.07.2009 tarihinde davalı firmadan Gelir Güvencesi sigortası poliçesini satın aldığını, bu poliçenin süresinin 1 yıl olup ödemesinin müvekkilinin kredi kartından yapıldığını, müvekkilinin sigorta poliçesini satın aldığı tarihte ...'de 12.02.2007 tarihinden bu yana çalışmakta iken 26.03.2010 tarihinde işvereni tarafından İş Kanunu'nun 18. maddesine dayanılarak iş akdi feshedildiğini ve müvekkilinin özlük haklarının işverenince ödendiğini, müvekkilinin satın aldığı poliçeden yaklaşık 8 ay sonra işvereni işten çıkartıldıktan sonra yaptığı şifai görüşmeler sonrasında 02.06.2010 ve 05.07.2010 tarihlerinde olmak üzere iki kez davalıya müracaat ile Gelir Güvencesi Poliçesi'nden kaynaklanan aylık tazminat ödemelerinin tarafına yapılmasını istediğini, poliçe hükümleri gereği davalı tarafın müvekkiline, istek dışı işsiz kalma durumunda altı ay süre için her ay 1.000,00 TL ödeme yapması gerektiğini, ancak müvekkilinin iki kez yaptığı yazılı müracaata rağmen davalı tarafın haksız "poliçe satın alındığı zaman sigortalının işten çıkartılacağı bilgisinin mevcut olması" şeklindeki mazeretle ödeme yapmaktan kaçındığını ileri sürerek, 6.000 TL’nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebinin sigorta genel ve özel şartları gereği teminat dışında kaldığını, sigorta özel şartları uyarınca sigortalının; işsiz kalacağını bilmesi ve öngörmesi halinin teminat dışı hallerden sayıldığını, nitekim bu husus işveren tarafından sigortalıya verilen uyarı yazılarıyla sabit olduğunu bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulü ile 6.000 TL'nın 03.08.2010 tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 320,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21765, Karar No: 2006/25084, Tarih: 28.12.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/21765 E.  ,  2006/25084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takibin dayanağı olan bonolarda Kartal İcra Dairelerinin yetkili olduğu taraflarca kabul edilmiş, itiraz eden borçlu Ankara İcra Dairelerinin takipte yetkili olmadığını beyan ederek yetkisizlik kararı verilmesi isteminde bulunmuştur.

Bonoya dayanan takiplerin borçlunun ikametgahının bulunduğu yerdeki (genel yetkili) icra dairesinde (HUMK 9.madde), bonoda öngörülen yetkili icra dairesinde (yetki sözleşmesi HUMK'nun 22/son madde) bonoda yazılı ödeme yerinde yahut bonoda ödeme yeri gösterilmemiş ise bononun düzenlendiği yerde yapılması mümkündür.

İİK'nun 50/1.maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken HUMK'nun 22.maddesi gereğince kamu düzenine aykırı olmayan hallerde tarafların sözleşme ile yetkili yeri belirlemeleri geçerlidir.

Somut olayda, takip dayanağı bonolarda Kartal İcra Daireleri'nin yetkili olduğu taraflarca kararlaştırılmıştır. Ancak, takibin Ankara İcra Dairesinde başlatıldığı görülmektedir. Ankara, dava dilekçesi ekindeki noterlik belgesi içeriğine göre borçlu şirketin ikamet adresi de değildir.

Ayrıca, diğer borçlu ... (Florya/İstanbul) adresinde ödeme emri tebliğ edildiğinden, bu borçlu hakkında da Ankara İcra Daireleri'nin yetkisinin kesinleşmediğinden itiraz eden borçlu için HUMK'nun 9/2.maddesinin uygulanmasından da sözedilemez. Bundan başka, alacaklı vekilinin 10.10.2005 tarihli dilekçe ile yetki itirazını kabul ettiği saptanmıştır. HUMK'nun 92.maddesi gereğince kabul beyanından dönülemez.

O halde, borçlunun yetki itirazı kabul edilerek talep halinde icra dosyasının tefriki ile yetkili Kartal İcra Dairesi'ne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 28.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4482, Karar No: 2020/37, Tarih: 13.01.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/4482 E.  ,  2020/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Orman İşletme Müdürlüğüne bağlı Karaköy şefliği orman muhafaza memurluğu tarafından davalı hakkında 26/07/2013 tarih ve 276-02 sayılı tutanak tutulduğunu, davalının haksız eylemi nedeniyle 20.061,03 TL yangın söndürme masrafı olduğunu ileri sürerek, belirtilen tutarın olay tarihi olan 26/07/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı velisi ... ; ceza soruşturması neticesinde davalı ... hakkında koğuşturmaya yer olmadığı kararı verildiğini, dava konusu tutanağın görgüye ve bilgiye dayanmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 2.354,76 TL 'nin olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan tahsiline dair verilen karar Dairemizin 21.03.2018 tarihli 2016/13458 E. 2018/2790 K. sayılı kararıyla; somut olaya ilişkin ceza soruşturması neticesinde olayın meydana gelme sebebine ilişkin kesin bir tespit yapılamadığı gibi, mahkemece yapılan yargılama sırasında da, davalının yangına sebebiyet verecek nitelikte bir fiilinin bulunduğunun saptanamadığı, haksız bir eylemin tazminat sorumluluğu doğurabilmesi için kusurlu ve hukuka aykırı bir fiil sonucunda zararın doğmasının, zarar ile fiil arasında da illiyet bağının bulunmasının gerektiği göz önünde bulundurulduğunda, olay yerine çok yakın mesafede davalı çocuğa ait şeker kabına rastlanmasının tek başına yangın olayı ile davalı çocuğun fiili arasında uygun illiyet bağı bulunduğunun kabulüne yetmeyeceği bu nedenle de ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma sonrasında yapılan yargılama neticesinde mahkemece dosya kapsamındaki tespitlere göre davalı çocuğun fiili sabit olmadığından bozma ilamına uygun olarak ispat edilemeyen davanın reddine, karar tarihinde yürürlükte bulunan harçlar tarifesi uyarınca tahsili gerekli 44,40-TL karar ve ilam harcının, peşin alınan 342,60-TL'den mahsubu ile fazla alınan 298,20-TL'nin karar kesinleştiğinde talep ve istek halinde davacıya iadesine karar verilmiş, söz konusu karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hükmedilen harca yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hükmedilen harca yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

28/04/2018 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7139 sayılı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33. maddesi ile 31.10.1985 tarihli ve 3234 sayılı ... Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye "Genel Müdürlük, 2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kağıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır." fıkrası eklenmiş olduğundan, anılan hüküm uyarınca harçtan muaf olduğu halde davacı ... aleyhine harca hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün, HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 2. fıkrasında yer alan "Karar tarihinde yürürlükte bulunan harçlar tarifesi uyarınca tahsili gerekli 44,40-TL karar ve ilam harcının, peşin alınan 342,60-TL'den mahsubu ile fazla alınan 298,20-TL'nin karar kesinleştiğinde talep ve istek halinde davacıya iadesine" ifadesinin çıkartılarak yerine, "Davacı, 3234 sayılı Orman Genel Müdürlüğüne İlişkin Bazı Düzenlemeler Hakkında Kanun'un 33/2. fıkrası uyarınca harçtan muaf olduğundan davacıya harç yükletilmesine yer olmadığına, davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine," ifadelerinin yazılması sureti ile hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.