muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9947, Karar No: 2013/12971, Tarih: 09.10.2013

Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” şeklinde düzenlemeler yapılmıştır.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a) Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b) Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c) Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda;

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda;

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın da içinde bulunduğu ifrazen oluşan bir kısım parsellerin 359.000 m2 yüzölçümlü mera vasıflı 19.04.1955 tarihli ve 28 no'lu parselden geldiği, 1965 yılında yapılan tapulama çalışmaları ile Belediye adına mera vasfı ile tescil edildiği ve sonradan yapılan imar uygulamaları ile dava konusu taşınmazın önce belediye adına sonra tahsisen davalı adına tescil edildiği ve üzerinde betonarme tek katlı bina bulunduğu, dava konu taşınmazın bulunduğu yörede yapılaşmalar olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, çekişme konusu taşınmazın tapu kaydı ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte incelenerek ve davacıya yapılan tahsisin niteliği de araştırılarak yerinde şehir plancısı, ziraatçı bilirkişi ve harita mühendisi bulundurmak koşuluyla yeniden keşif yapılmalı, 2981 sayılı Kanunun 10/c. maddesi ve imar planı uygulama haritaları Belediyeden sağlanmalı ve bu haritaların kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak ve bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanarak saptanmalı, öte yandan, meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçı bilirkişiye incelettirilmeli, 6100 sayılı HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, böylelikle ortaya çıkacak sonuca uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, belirtilen tüm bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırlan harcın istek halinde yatırana iadesine, 09.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2123, Karar No: 2007/2622, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2123 E.  ,  2007/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.1.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19146, Karar No: 2016/22423, Tarih: 04.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/19146 E.  ,  2016/22423 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine... ... iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin.......2014 tarihinden... sözleşmesinin fesih tarihi olan.......2015 tarihine kadar davalı kurumda ... öğrenci yurdunda çalıştığını, ......2015 tarihinde ...... Öğrenci Yurduna naklinin yapıldığını eşinin ...'...Üniversitede çalıştığını, görev değişikliğinin aile bütünlüğünü bozacağını yazılı olarak kuruma beyan ettiğini, işverence nakli kabul etmediği gerekçe gösterilerek... sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine... ... iadesine karar verilmesini, ... başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ... boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili...yapılan feshin hizmet gereği olduğunu görevine başlamayan davacının haklı olarak... sözleşmesinin feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, sadece soyut "ihtiyaç sebebiyle" gerekçesiyle davacının mazeretine rağmen ... başka ... naklini kabul etmemesi sebebiyle... sözleşmesinin feshine karar verilmesi davalı işveren bakımından geçerli... haklı ... sebebe dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında... sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davalı ... Vakfında ...... açılan yurt sebebiyle personel arasında rotasyon ihtiyacı hissedilmiş... müdür yardımcısı olan davacı... ... ...... Öğrenci yurdundan ihtiyaç sebebiyle ...... Öğrenci Yurduna nakledilmiştir. Davacının davalı ... arasındaki sözleşmenin ...maddesine göre davacı işverence yurt içinde gösterilecek ... yerde çalışmayı kabul etmiştir. Davalının sözleşmede nakil yetkisi vardır... davacı... bunu bilerek ... girmiştir. ... böyle olunca işverence nakli kabul etmediği için yapılan feshin geçerli sebebe dayandığının kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun... 20. maddesinin ...fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması... aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM...Yukarıda belirtilen sebeperle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih... sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan...,......karar... ilam harcından, peşin alınan...,......harcın mahsubu ... bakiye.........karar... ilam harcının davacıdan tahsili ... hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı...,......yargılama giderinin davacıdan tahsili ... davalıya ödenmesine,

1-Mahkemenin yukarıda tarih... sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan...,......karar... ilam harcından, peşin alınan...,......harcın mahsubu ... bakiye.........karar... ilam harcının davacıdan tahsili ... hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı...,......yargılama giderinin davacıdan tahsili ... davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre.......,......vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak.......2016 tarihinde oybirliği ... karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/107, Karar No: 2022/287, Tarih: 21.04.2022

**Ceza Genel Kurulu         2021/107 E.  ,  2022/287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle düşürülmesine ilişkin ... 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 18.12.2013 tarihli ve 139-96 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcıları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 05.03.2019 tarih ve 3158-3100 sayı ile;

"Şikayetçinin kolluktaki 21.07.2013 günlü beyanında sanık tarafından bahçesindeki 5 adet kuru ağacın kesilmek ve 2 adet erik, 2 adet limon ve 2 adet meyve fidanının yakılmak suretiyle zarar verildiğinin iddia edilmesi, 21.07.2013 tarihli görgü ve tespit tutanağına göre de, 5 adet narenciye ağacının kökten, 3 adet narenciye ağacının gövdeden kesilmiş olduğu, 3 adet ağacın yapraklarının da yakılan ateşten zarar gördüğünün belirtilmesine rağmen mahallinde yapılan keşif sonrası ... bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda ise yalnızca 1 adet ağaçla ilgili görüş belirtilmiş olması karşısında yetersiz ve eksik raporun hükme esas alınamayacağı, maddi gerçeğin ortaya çıkması bakımından mahallinde yeniden keşif yapılarak kesildiği iddia olunan 5 adet ağacın önceden kurumuş olup olmadığı, şikayetçi beyanı ve görgü tespit tutanağında yangın sonucu zarar gördüğü belirtilen ağaçların kaç adet olduğu ve hayatiyetlerini devam ettirip ettirmedikleri hususunda uzman bilirkişiden rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 20.11.2019 tarih ve 108-453 sayı ile, sanığın nitelikli mala zarar verme suçundan TCK'nın 152/1-c, 152/2-a, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiş, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 11.02.2021 tarih ve 4719-2145 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 25.02.2021 tarih ve 40757 sayı ile;

"... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2019 gün ve 2019/108 esas, 2019/453 karar sayılı ilamı ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiği,

Mahkeme tarafından; 'Dair, sanığın yüzüne karşı; kararın tefhiminden itibaren 7 (Yedi) günlük süre içinde mahkememize hitaben verilecek bir dilekçe veya mahkeme kalemine yapılacak bir başvuru üzerine kalemce yapılan tutanağın hakime tasdik ettirilmesi, herhangi bir sebeple cezaevinde olan tarafın ise zabıt kâtibine veya tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle kullanacağı Yargıtay İlgili Ceza Dairesi'nde TEMYİZ yolu açık olmak üzere verildi.' ibaresinin karara yazıldığı,

20.10.2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tefhim edilen hükmü sanığın CMUK'nın 310/1. maddesinde düzenlenen 7 günlük yasal süreden sonra 29.11.2019 tarihli dilekçe ile süresinden sonra temyiz etmesi nedeniyle, Cumhuriyet Başsavcılığımız tarafından düzenlenen 27.06.2020 tarihli tebliğname ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verilmesinin talep edildiği,

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 11.02.2021 gün ve 2020/4719 esas, 2021/2145 karar sayılı ilamı ile; onanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Ceza muhakemesi sistemimizde hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna oluşu, hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasanın 36. maddesinde düzenlenen 'Hak arama hürriyeti' ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının gözetilmesi gerekliliği, Sözleşmeye ilişkin Ek 7 numaralı Protokolünün 'Cezai Konularda Temyiz Hakkı' başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğuna ilişkin düzenlemeler birlikte dikkate alındığında, kamu davasının asli bir süjesi olan sanığın, adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olduğunda herhangi bir tereddüt bulunmamakla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ayrıca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alan kanun koyucu, 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yaparak 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilen kararlar bakımından temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkarmış ise de, 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkanı bulunduğu hâlde bilinçli bir şekilde bu yönde bir düzenlemeye yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, sanığın, usulüne uygun şekilde tefhim edilen ve kanun yolu bildirimi de yasaya uygun şekilde yapılan karara yönelik 7 günden sonra gerçekleştirdiği temyiz isteminin süresinden sonra olduğu ve bu nedenle temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Dairesince 18.03.2021 tarih ve 10318-5526 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle düşürülmesine ilişkin 18.12.2013 tarihli hükmün, Cumhuriyet savcılarının temyizi üzerine Özel Dairenin 05.03.2019 tarihli ilamı ile bozulması sonrasında, bozmaya uyan Yerel Mahkemece 20.11.2019 tarihinde sanığın nitelikli mala zarar verme suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, yüze karşı verilen bu hükmün sanık tarafından 29.11.2019 tarihinde temyiz edildiği anlaşılan dosyada; temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310 ve 311. maddeleri uyarınca "bir hafta" mı, yoksa 05.08.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin 1. fıkrası uyarınca "on beş" gün mü olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık hakkında 17.07.2013 tarihli eylemi nedeniyle ... Cumhuriyet Başsavcılığının 09.09.2013 tarihli ve 1706-638 sayılı iddianamesi ile; TCK’nın 152/1-c, 152/2-a ve 53. maddeleri uyarınca nitelikli mala zarar verme suçundan cezalandırılmasıyla istemiyle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/139 esasına kayıtlı kamu davasının açıldığı, aynı sanık hakkında 23.09.2013 tarihli eylemi nedeniyle ... Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2013 tarih ve 1849-684 sayı ile; TCK’nın 152/1-c ve 53. maddeleri uyarınca nitelikli mala zarar verme suçundan cezalandırılmasıyla istemiyle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/174 esasına kayıtlı kamu davasının açıldığı,

... 2. Asliye Ceza Mahkemesince 09.10.2013 tarih ve 174-22 sayı ile; aralarındaki fiili ve hukuki bağlantı nedeniyle 2013/174 ve 2013/139 esasında kayıtlı davaların birleştirilmesine, yargılamaya ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/139 esas sayılı dava dosyası üzerinden devam edilmesine karar verildiği,

Yapılan yargılama neticesinde, sanık hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan açılan kamu davasının şikâyet yokluğu nedeniyle TCK’nın 73/4 ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verildiği,

Hükmün Cumhuriyet savcıları tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 05.03.2019 tarih ve 3158-3100 sayı ile bozulmasının ardından devam olunan yargılama sonucunda, bozmaya uyan Yerel Mahkemece 20.11.2019 tarih ve 108-453 sayı ile, sanığın nitelikli mala zarar verme suçundan TCK’nın 152/1-c, 152/2-a, 43, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verildiği, kısa kararın hazır bulunan sanığın yüzüne karşı verildiği,

Kısa kararın son paragrafında; “Dair, sanığın yüzüne karşı; kararın tefhiminden itibaren 7 (Yedi) günlük süre içinde mahkememize hitaben verilecek bir dilekçe veya mahkeme kalemine yapılacak bir başvuru üzerine kalemce yapılan tutanağın hakime tasdik ettirilmesi, herhangi bir sebeple cezaevinde olan tarafın ise zabıt kâtibine veya tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vermek suretiyle kullanacağı Yargıtay İlgili Ceza Dairesi'nde temyiz yolu açık olmak üzere verildi. Açıkça okunup anlatıldı.” şeklinde açıklamaların bulunduğu,

Kısa kararın tefhim edildiği 20.11.2019 tarihinin ... gününe denk geldiği, tefhimden itibaren bir hafta olan 27.11.2019 tarihinin de ... gününe tekabül edip temyiz süresi içinde herhangi bir tatil günü bulunmadığı,

Sanığın 29.11.2019 havale tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu,

Anlaşılmıştır.

07.10.2004 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 25 ve Geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan bölge adliye mahkemeleri, 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edildiği üzere 20.07.2016 tarihinde tüm yurtta göreve başlamıştır. Bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte istinaf kanun yolu uygulamaya girmiş, böylece ülkemizde fiilen üç dereceli yargı sistemine geçilmiştir.

1412 sayılı CMUK'da olağan kanun yolları olarak itiraz ve temyize yer verilmişken, 5271 sayılı CMK'da itiraz, istinaf ve temyiz olağan kanun yolları olarak düzenlenmiştir.