muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17340, Karar No: 2014/25245, Tarih: 01.12.2014

Somut uyuşmazlıkta; davacı son aylık ücretinin 1.500,00 TL olduğunun tespitini talep etmiş; Mahkemece, tanık anlatımları ve işverenin, davacının 2011 yılında aylık maaşının 1.200,00 TL olduğunu belirten T.E.B.’na gönderilen 16.06.2011 tarihli yazı esas alınarak talebin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, işveren tarafından bankaya yazılan 16.06.2011 tarihli yazı ve tanık anlatımları esas alınarak karar verilmiş ise de; davacının gerçek ücreti ile ilgili söz konusu belgenin doğruluğunu destekler başkaca işyeri kayıt ve belgeleri araştırılıp, gerçek ücretinin tespiti konusunda yöntemince araştırma yapılmadan, davacının prime esas kazanç miktarının 2008 yılı Ağustos ayı itibariyle brüt 1.396 TL, 2009 yılı itibariyle brüt 1.465 TL, 2010 yılı itibariyle brüt 1.535 TL, 2011 yılı itibariyle brüt 1.675 TL, 2012 yılı itibariyle brüt 1.814 TL olduğunun tespitine, aylık ücretinin net 1.500,00 TL olduğuna dair verdiği karar doğru değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında dava konusu somut olayda; Mahkemenin, ücrete ilişkin kabul gerekçesi yeterince tartışılmamış ve mevcut deliller hüküm kurmaya yeterli bulunmamıştır. Bu davalarda işverenin kabulünün dahi tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde bulundurularak, asgari ücretin üzerinde ücret tespiti yapılan 2008 yılı Ağustos ayı ve devamı ile 2009,2010,2011,2012 yıllarında davacıya ödeme yapılıp yapılmadığının tespiti için şirket kayıtları incelenmeli, davacıya yazılı delilleri sorulmalı, hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, davacının imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgeler araştırılmalı ve toplanan deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....Otomotiv İnş. San. Makine Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/413, Karar No: 2021/3626, Tarih: 13.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/413 E.  ,  2021/3626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 14.12.2017 gün ve 2014/977 E. - 2017/1072 K. sayılı kararı bozan Daire'nin 23.09.2019 gün ve 2018/4270 E. - 2019/5670 K. sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların davacı şirketin 2002-2004 tarihleri arasında yönetim kurulu üyeliği ve denetim kurulu üyeliği yaptıklarını, görevlerinin sona erdiği 13.02.2004 tarihinde davacı şirket kasasının 339.729,88 TL açık verdiğini ve hatta şirket kasasında hiç nakit para bulunmadığını, bu durumdan davalıların sorumlu olduğunu, 26.06.2007 tarihli davacı şirket genel kurulunda davalılar aleyhine sorumluluk davası açılması konusunda karar verildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000.- TL zararın meydana geldiği tarihten itibaren faizi ile birlikte davalılardan sorumlulukları oranında müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar ..., ..., davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar davaya yanıt vermemişlerdir.

Mahkemece davalı ... yönünden dava takip edilmediğinden HMK'nın 150. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına, davalılar ..., ..., ..., ... yönünden davanın kabulüne, 339.726,88 TL'nin haksız fiil tarihi olan 31.07.2003 tarihinden itibaren değişik oranlardaki faizi oranı ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen kararın davalılar ...,... ve ... vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, davacıdan harç ve ceza alınmasına yer olmadığına, 13.04.2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, fiilen ödenmediği halde kayıtlarda ödenmiş gibi gösterilen sermaye borçlarının davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

KARŞI OY

Dava, fiilen ödenmediği halde kayıtlarda ödenmiş gibi gösterilen sermaye borçlarının davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

Davacı, fiilen ödenmeyen apel ödemelerini fiktif olarak ödenmiş gibi göstermiş olmaları nedeni ile oluşan şirket zararından davalıların sorumlu olduklarını iddia etmiştir. Davacı şirket bir anonim şirket olup, TTK’nun 269. maddesi uyarınca borçlarından dolayı yalnız mamelekiyle sorumlu bulunup, ortakların sorumluluğu ise taahhüt etmiş oldukları sermaye payları ile sınırlıdır.Yine anılan Kanun’un 140. maddesinde her ortağın usulüne uygun tanzim ve imza edilmiş şirket mukavelesiyle koymayı taahhüt ettiği sermayeden dolayı şirkete karşı borçlu olduğu düzenlenmiştir.Anılan maddeler ile ortakların sermaye borçlarını yerine getirme zorunluluğuna ve sermaye borçlarının ortaklardan tahsili usulüne ilişkin olarak çeşitli maddelerdeki (TTK’nun 405 ve devamı maddeleri gibi) düzenlemeler göz önüne alındığında ortaklar şirkete karşı sermaye borcunu ödemekle yükümlü olup, bu yükümlülüklerine uymamaları halinde şirkete tazminat isteme hakkı da tanınmıştır.Borçlarından dolayı üçüncü kişilere karşı olan sorumluluğu malvarlığı ile sınırlı bulunan anonim şirketlerin bu nedenle de sermayelerinin 3. kişiler için bir teminat ve şirketin mali gücünün ölçüsü yönünden de önemli bir gösterge niteliğinde olması nedeniyle şirket sermayesinin ödenmiş olması 3. kişilerin haklarını da etkileyen bir husustur. Öte yandan, bir şirketin devamını sürdürebilmesi ve ticari faaliyette bulunabilmesi için paraya ihtiyacı olduğundan ortakların şirkete karşı olan sermaye borçlarını yerine getirmemelerinin şirketi mutlak şekilde zarara uğrattığının kabulü gerekir. Bu itibarla, ortaklar yönünden şirkete karşı sermaye borcunu ödeme yükümlülüğü mevcut olduğu gibi bu tutarların tahsil edilmemesine rağmen tahsil edilmiş gibi gösterilmesinden dolayı kusursuz olduklarını kanıtlayamamaları halinde yönetim ve denetim kurulu üyeleri de bundan dolayı sorumlu bulunmaktadır. Başka bir deyişle, apel borçları tahsil edilmediği halde tahsil edilmiş gibi gösterilmiş olması veya geç tahsil edilmesi davacı şirket için bir zarardır. Davalılar arasında gösterilen şirket çalışanları ise şirket ortaklarının ödemekle, yönetim ve denetim kurulu üyelerinin de tahsilini sağlamakla yükümlü oldukları sermaye borçlarının yasaya aykırı şekilde kayıtlara geçirilmesinden dolayı haksız eylem hükümleri uyarınca sorumlu olduklarından meydana gelen olayda kusurlu olmaları halinde sorumlu tutulmaları mümkündür. Davalılar arasında gösterilen şirket ortağı olarak resmi kayıtlarda görünmemelerine rağmen şirketi fiilen yönettiği iddia edilen kişiler yönünden de davacının bu husustaki iddialarının incelenerek bu kişilerin ortak olmamalarına rağmen şirketi fiilen yönettiklerinin tespiti halinde bunların da somut olayla ilgili olarak haksız eylem hükümleri uyarınca sorumlu olup olmadıklarının tartışılması gerekmektedir.

O halde mahkemece, apel ödemelerinin yapıldığının ispatı yükünün davalılarda olduğu gözönüne alınarak, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, davacının ortak, yönetim ve denetim kurulu üyeleri, ortak olmamalarına rağmen şirketi fiilen yönetenler ve şirket çalışanları olan davalılara yönelik iddialarının yukarıda açıklanan yasal hükümler uyarınca incelenerek davalıların meydana gelen zarardaki sorumluluklarının tayin ve tespiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir (11. HD. 12.04.2012- E.831/K 5961, 21.11.2013- E. 2012/4050/K. 2013/21038). Belgesiz harcama formu düzenleyerek gider gösterilmesi eylemini, kasa açığı ile izah etme olanağı yoktur. Bu harcama formları değerlendirilerek, harcamanın şirket için yapılmasının gerekli olup olmadığı, yapılıp yapılmadığı belirlenip sonucuna göre karar verilmesi zorunludur. Bu nedenlerle eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile verilen kararın, onanması görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/16250, Karar No: 2022/11520, Tarih: 15.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/16250 E.  ,  2022/11520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ...’ın yokluğunda verilen karar, mernis adreslerine 02/08/2016 tarihinde tebliğ edildiği, sanık ...’ın babasının 03/08/2016 tarihli temyiz dilekçesinde oğlunun askerde olduğunu beyan eden dilekçe verdiği ve sanık ...’ün annesinin 30/03/2016 tarihli dilekçesinde ve 09/06/2016 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinde de oğlunun askerde olduğunu belirtmiş olması karşısında, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesine göre tebliğlerin usulsüz olduğu anlaşılmakla, öncelikle sanıkların gerekçeli kararın tebliği tarihinde asker olup olmadıkları araştırılarak, sonucuna göre asker olduklarının belirlenmesi halinde gerekçeli hükmün, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrası ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 22. maddesi hükümleri uyarınca kıta komutanı ve kurum amiri gibi en yakın üste, terhis olması durumunda ise bilinen son adresi esas alınarak, bilinen son adresinin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılır ise, mernis adresine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilerek, tebligat belgesi ve sunması halinde temyiz dilekçelerinin de eklenerek incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5767, Karar No: 2014/21556, Tarih: 18.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5767 E.  ,  2014/21556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/128714

MAHKEMESİ : İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2010

NUMARASI : 2010/525 (E) ve 2010/891 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; katılanın, sanığın sahibi olduğu, mutfak ve banyo dekorasyonu yapan NEW isim iş yerine giderek hazır mutfak siparişi verdiği, sanığın ekonomik olarak söz konusu siparişi yerine getirebilecek durumda olmamasına rağmen sözleşme yaparak katılandan 2.000 TL kapora almasına ve eski mutfak dolabını sökmesine karşın katılanı oyalayarak mutfak dolabını takmadığı gibi parasını da iade etmeyerek işyerini başkasına devredip ortadan kaybolduğu bu suretle üzerlerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia olunması karşısında, eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-h maddesinde tarifini bulan "Tacir veya şirket yöneticisi olan ya da

şirket adına hareket eden kişilerin ticari faaliyetleri sırasında gerçekleşen dolandırıcılık" suçunu oluşturup oluşturmayacağına dair delilleri takdir etme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine, 18.12.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25985, Karar No: 2012/28903, Tarih: 18.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/25985 E.  ,  2012/28903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... İlçesi ... konutları 29086 ada 1 parsel A-3 blok 73 no.lu no.lu bağımsız bölümde kayıtlı meskenine su aboneliği için müracaat ettiğini, 5.345,00 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istendiğini,bu bedelden sorumlu olmadığının,varsa ödemesi gereken miktarın tespitine karar verilmesin istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, kanal katılım ve şebeke bedelinden dolayı davacının davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş,hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

b)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır." düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su Tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.

Bu yasa maddesine dayalı olarak çıkarılan ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesinde de gerek yeni bir kanalizasyon tesisi yapılması ve gerekse mevcut tesisin ıslahı durumunda taşınmaz sahiplerinden katılma payı alınacağı öngörülmüş; bunun belli bir oranının inşaat ruhsatı alınma aşamasında avans olarak tahsil edileceği, bakiyesinin de su aboneliği aşamasında bina değeri esas alınmak ve %2 oranını geçememek üzere tahsil edileceği belirlenmiştir.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı tarafça yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı taktirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür.

Davacı su abonesi olabilmek için 5.345,00 TL kanal katılım ve şebeke bedeli istendiğini,bu bedelden sorulu olmadığının tespiti istemiyle eldeki davayı açmıştır.Mimar Sümer Demir'in düzenlediği bilirkişi raporuna göre,TOKİ Kanununun ek 9.maddesine göre, dava konusu yerden kanal katlım ve şebeke bedeli alınamayacağı belirlenmiş,mahkemece bu rapor esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.Oysa aynı yerle ilgili olarak Dairemizin 2012/ 12663 esas sayılı dosyasında hesap uzmanı bilirkişi ... Yıldırım tarafından davacının 2.179,10 TL ödemesi gerektiği belirlenmiştir.O halde mahkemece bilirkişi raporları arasındaki farklılığın neden kaynaklandığı,davacının ödemesi gereken miktarın tespiti hususunda yeni bir bilirkişi incelemesi yapılarak, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9210, Karar No: 2014/19748, Tarih: 15.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/9210 E.  ,  2014/19748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bayburt Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :13.02.2014

NUMARASI :Esas no:2013/273 Karar no:2014/79

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı koca tarafından açılan evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davasında , davalı kadın tarafından yetki itirazında bulunulmuş, İzmir Aile Mahkemesinin yetkili olduğu ileri sürülmüştür. Mahkemece tarafların yerleşim yerinin olmadığı, Türkiye'de sakin oldukları bir yerlerinin bulunmadığı ve Türkiye' de de son yerleşim yerinin bulunmadığı gerekçesiyle mahkemelerinin yetkisizliğine, davaya bakmaya Ankara, İstanbul veya İzmir Mahkemelerinin yetkili olduğuna karar verilmiş, karar davalı tarafından İzmir Mahkemelerinin yetkili olduğundan bahisle temyiz edilmiştir.

Türk vatandaşlarının kişi hallerine ilişkin davalar, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı taktirde Türkiye'de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması halinde ilgilinin sakin olduğu yer, Türkiye'de sakin değilse Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde o da bulunmadığı taktirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür (5718 sk m.41).Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi tarafların Türkiye'de yerleşim yerinin olmadığı, sakin oldukları bir yerin bulunmadığı, son yerleşim yerinin de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı tarafından usulünce İzmir Aile Mahkemelerinin yetkili olduğu belirtildiğine göre İzmir Aile Mahkemesinin yetkili olduğuna karar verilecek yerde yazılı şekilde birden fazla mahkemenin yetkili olduğuna karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, oybirliğiyle karar verildi.15.10.2014(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/2121, Karar No: 2012/3526, Tarih: 27.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/2121 E.  ,  2012/3526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'nin 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 227/2 ve 62/1. maddeleri gereğince 3 kez 1 yıl 8 ay ve 3 kez 400,00 Yeni Türk Lirası adli para cezasıyla cezalandırılmasına dair ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.04.2008 tarih ve 2008/345 Esas, 2008/420 Karar sayılı Kararının kesinleşmesini müteakip, infazı sırasında adı geçen sanığın 22.06.2011 tarihinden itibaren şartla salıverilmesine ilişkin ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.06.2011 tarih ve 2011/162 D.İş sayılı Kararına, şartla salıverilme tarihinin 23.06.2011 olması gerektiğinden bahisle, Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itirazın reddine dair ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2011 tarih ve 2011/948 D. İş sayılı Kararının,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 24.06.2011 tarihli ve 2011/6019 Esas, 2011/4054 Karar sayılı ilamında da işaret edildiği gibi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun “Hapis cezasının süresi, gün, ay ve yıl hesabıyla belirlenir. Bir gün yirmidört saat, bir ay otuz gündür. Yıl resmi takvime göre hesap edilir. Hapis cezası için bir günün, adli para cezası için bir Türk Lirasının arta kalanı hesaba katılmaz ve bu cezalar infaz edilmez” şeklindeki 61/6. maddesi karşısında, müddetlerin hesabında yılın resmi takvim yılı olarak belirlenmesi, artık yıl dahi olsa 2008 yılının 1 yıl olarak hesap edilmesinin gerekeceği, bu durum karşısında, hükümlünün salıverilme tarihinin 23.06.2011 olacağı gözetilmeksizin, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü, 17.11.2011 gün ve B.03.0.CİG.0.00.00.04.-105-07-7796-2011/14366/58404 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

Hükümlü ...'ye ait ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2010/2-2138 sayılı ilamat dosyası incelendi;

Hükümlünün ... 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/345 Esas 2008/420 Karar sayılı Kararı ile verilen toplam 3 yıl 24 ay hapis cezasının infazı amacı ile 28.02.2008 tarihinde cezaevine alındığı, dosya kapsamında hükümlüye infaz hesap tablosunun düzenlenmesinde 5237 sayılı TCK.nın 61/6 ve 5275 sayılı CGTİHK.nın 107. maddesinin dayanak yapıldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK.nın 61/6. md.: ”Hapis cezasının süresi, gün, ay, ve yıl hesabıyla belirlenir. Bir gün yirmidört saat; bir ay, otuz gündür. Yıl resmi takvime göre hesap edilir. Hapis cezası için bir günün, adli para cezası için bir Türk Lirasının artakalanı hesaba katılmaz ve bu cezalar infaz edilmez” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK.nın 61/6. md.: ”Hapis cezasının süresi, gün, ay, ve yıl hesabıyla belirlenir. Bir gün yirmidört saat; bir ay, otuz gündür. Yıl resmi takvime göre hesap edilir. Hapis cezası için bir günün, adli para cezası için bir Türk Lirasının artakalanı hesaba katılmaz ve bu cezalar infaz edilmez” şeklinde düzenlenmiştir.

... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2011 tarih ve 2011/948 D. İş sayılı kararında “dosyadaki bilgi ve belgeler ile gösterilen gerekçe ve mahkemenin takdirine göre; 2008 yılı Şubat ayının 29 çektiği gözönünde bulundurulduğunda, şartla tahliye kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından itirazın reddine” şeklinde itirazın reddine karar verilmiştir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında; müddetlerin hesabında yılın resmi takvim yılı olarak belirlenmesi, artık yıl dahi olsa 2008 yılının da 1 yıl olarak hesap edilmesi gerekeceği, bu durum karşısında, hükümlünün koşullu salıverilme tarihinin 23.06.2011 olacağı anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.06.2011 tarih ve 2011/948 D. İş sayılı Kararının, CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.