muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6164, Karar No: 2021/907, Tarih: 01.02.2021

Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, gerekçeli kararın hüküm kısmında sanık tarafından yatırılan güvence bedeli olan 4.000,00 Türk lirası hakkında, 5271 sayılı CMK'nın 115/1 maddesi uyarınca aynı kanunun 113/1. maddesinde sayılan yükümlülükleri yerine getirmemesi halinde bahsi geçen maddelere göre işlem yapılması gerektiği ve bu hususun hükmün "infazına" ilişkin olduğu gözetilmeden, sanığın yatırmış olduğu güvence bedelinin kendisine iadesine dair yazılı şekilde bir karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2019 tarihli 2019/127 Esas ve 2019/168 Karar sayılı kararının CMK'nin 309. maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA; bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, hüküm fıkrasındaki “sanığın yatırmış olduğu güvence bedelinin kendisine iadesine, bu hususta C.Başsavcılığına müzekkere yazılmasına“ cümlesinin çıkartılarak, yerine “sanık tarafından yatırılan 4.000,00 TL güvence miktarı hakkında 5271 sayılı CMK'nin 113 ve 115. maddeleri uyarınca işlem yapılmasına“ cümlesinin eklenmesine, diğer hususların aynen yerinde bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, 01/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3455, Karar No: 2024/4284, Tarih: 10.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3455 E.  ,  2024/4284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2023/1014 Değişik İş

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karara itirazın reddine dair

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 10.01.2023 tarihli ve 2021/51860 Soruşturma numaralı evrakı ile şüpheli hakkında kasten yaralama suçundan, kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği, anılan ek karara yönelik şikâyetçi vekili tarafından yapılan itirazın reddine dair merci İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 03.02.2023 tarihli ve 2023/1014 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 271/4. maddesi uyarınca kesin olmakla 03.02.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 14.03.2024 tarihli ve 2023/9982 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/35770 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/35770 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, olay günü şüphelinin, hakkında aynı suçtan kamu davası açılan inceleme dışı ... ile birlikte müştekiyi darp ederek basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığının iddia edildiği olayda, müştekinin şikâyetçi olması üzerine yürütülen soruşturma neticesinde, kolluk tarafından müştekiye şüphelinin fotoğrafı üzerinden yaptırılan teşhis işleminde müştekinin şüpheliyi teşhis edemediği ve yüklenen suçun şüpheli tarafından işlendiğine dair somut delil elde edilemediği gerekçeleriyle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

Müştekinin 29.09.2020 tarihli kolluk ifadesinde olay günü inceleme dışı ... ile birlikte yanında bulunan ismini bilmediği bir şahıs tarafından darp edildiğini iddia etmesi, ...'ın müştekiye karşı aynı suçtan yargılandığı İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/790 esas dosyasının 08.12.2021 tarihli duruşmasında alınan savunmasında, olay sırasında yanında bulunan kişinin şüpheli ... olduğuna dair beyanda bulunması ve bilgi sahibi olarak ifadelerine başvurulan ... ile ...'in alınan 01.10.2020 tarihli kolluk ifadelerinde müştekinin iddiasını doğrulamış olmaları karşısında, müşteki hakkında İstanbul Anadolu Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 13.11.2020 tarihli ve 2020/29264 sayılı rapora göre müştekinin basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde yaralandığının tespit edilmiş olduğu da dikkate alınarak, şüpheli hakkında basit yaralama suçundan kamu davası açılması için yeterli şüphenin oluştuğu anlaşılmakla birlikte, yüklenen suçun uzlaşmaya tabi olması nedeniyle öncelikle dosyanın uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere Uzlaştırma Bürosuna gönderilerek, sonucuna göre şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma sonucu verilen ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un, Bir suçun işlendiğini öğrenen Cumhuriyet savcısının görevi başlıklı 160. maddesinde yer alan; "(1) Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.

(2) Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür."

Kamu davasını açma görevi başlıklı 170. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında yer alan; "1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet Savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler."

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başlıklı 172. maddesinin birinci fıkrasında yer alan; "(1) Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir."

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başlıklı 172. maddesinin birinci fıkrasında yer alan; "(1) Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir."

Cumhuriyet savcısının kararına itiraz başlıklı 173. maddesinin inceleme konusu ile ilgili bölümlerinde yer alan; "(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

" şeklindeki düzenlemeler uyarınca Cumhuriyet savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikâyet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm kanunî yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaşıldığında iddianame düzenleyerek kamu davası açılması, aksi hâlde ise 5271 sayılı Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi gerekmektedir.

2. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyasının değerlendirilmesinde; Cumhuriyet Başsavcılığınca “...şüphelinin üzerine atılı suçu işlediğine dair somut bir delil elde edilemediği”nden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verildiği, anılan karara itirazın da merci tarafından reddedildiği anlaşılmıştır.

Oysa şikâyetçinin beyanı, hakkında dava açılan ...'ın savunması, tanık beyanları ile şikâyetçinin adlî muayene raporunda yaralanma bulgusu tarif edilmesine göre şüpheli hakkında eksik araştırma ile verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karara yönelik itirazın atılı suçun uzlaşma kapsamında bulunması nedeniyle uzlaştıma işlemleri yapılması ve sonucuna göre şüphelinin hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinden kabulü yerine reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Şüpheli hakkında kasten yaralama suçundan verilen İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 03.02.2023 tarihli ve 2023/1014 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6311, Karar No: 2018/1212, Tarih: 19.02.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6311 E.  ,  2018/1212 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında görülen davada .... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/11/2007 tarih ve 2004/361-2007/710 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin iflasına karar verildiğini, şirketin tasfiye sürecinde şirket defterlerinde yapılan inceleme sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda müvekkilinin 49.999.99 TL ödenmemiş sermaye borcunun bulunduğunun belirtildiği, muhtıra tebliğ edildiği, şirkete karşı apel borcunun doğmadığını, sadece şirket defterlerinin incelenmiş olduğunu, iştirak taahhütnamesinin ve kendisini taahhüt altına sokacak bir işleminin bulunup bulunmadığının incelenmediğini ileri sürerek müvekkiline iflas müdürlüğü tarafından gönderilen muhtıra ile talep edilen sermaye borcunun hiç doğmadığının, borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı iflas idaresi, davacının sermaye borcunu ifa etmemesi sonucu davalı şirketin ekonomik yönden zor durumda kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin %25 sermaye taahhüt payının bankaya yatırılarak bloke edildiğini kanıtlayamadığı, bu merasim tamamlanmadıkça ve TTK 283. maddesi uyarınca iştirak taahhütnamesi imzalatılmadıkça apel borcunun doğmayacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının davalıya 49.999.99 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.711,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2014/9011, Karar No: 2015/19442, Tarih: 04.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/9011 E.  ,  2015/19442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ile genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davacının kendi isteği ile ayrıldığını alacak iddilarının yerinde olmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.

Somut olayda, işyerinde satış sorumlusu olan davacı dava dilekçesinde ücretini açıklarken işyeri bordrosuna dayanmıştır. Aynı bordroda davacıya prim ödemlerinin de yapıldığı görülmüştür. İşçi ne kadar fazla çalışırsa o kadar çok prim kazancı elde edeceğinden fazla çalışma karşılığı aldığı primlerin, fazla mesai ücreti hesabında dikkate alınması gerekir. Bu tür çalışmalarda işçi fazla çalışmasının karşılığı olarak değişen oranlarda aldığı primin fazla çalışmanın zamsız kısmı olduğunun kabul edilerek bu ödemelerin %50 zamlı kısmının hesaplanması işin ve çalışmanın niteliğine daha uygundur. Somut olayda davacının fazla mesai alacağı hesaplanırken temel üzeret üzerinden %50 zamlı kısmının belirlenerek sonuca gidilmesi gerekir.

Sonuç : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21548, Karar No: 2018/5961, Tarih: 21.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/21548 E.  ,  2018/5961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 30. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 10. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin kabul kararına karşı davalı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi davalı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, ilk derece mahkemesi hakiminin objektif, mantıksal ve hayatın olağan akışına uygun, dosyadaki verilerle çelişmeyen tespitlerine ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile karar gerekçesi yerinde olmakla birlikte temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararı HMK’nın 359. maddesindeki hususları içermese de ilk derece mahkemesinin HMK’ya uygun gerekçeli kararı karşısında davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibarı ile doğru olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. vd. maddeleri uyarınca bu gerekçe ile ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18875, Karar No: 2013/17316, Tarih: 02.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18875 E.  ,  2013/17316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.03.2012 tarih ve 2010/2011-2012/526 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili tarafından artı konut sigorta poliçesi ile sigortalanmış dava dışı sigortalı Adem Kaya’ya ait bodrum katta bulunan dairenin 16/06/2010 tarihinde davalı İSKİ’nin, sigortalı dairenin de bulunduğu sokakta iş makineleri ile yapmış olduğu kazı ve tesisat yenileme işlemleri sırasında sokaktan geçen ana tesisatın dikkatsizlik sonucu patlatılması nedeniyle oluşan su baskını ile hasara uğradığını, hasar nedeniyle sigortalıya 28/06/2010 tarihinde 4.265 TL ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenen miktarın TTK’nın 1301 maddesi uyarınca ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, dava konusu hasara müvekkiline ait iş makinelerinin sebep olmadığını, su patlamasının kendiliğinden meydana geldiğini, müvekkiline yapılan arıza bildirimi neticesinde tamir edildiğini, müvekkilinin hasarın oluşumunda kusurunun bulunmadığını, sigortalı konutun bodrum kat olması sebebiyle su sızıntılarına karşı betonarme tecrit duvarının yapılması gerekmesine rağmen bu yönde gerekli tedbiri almayan davacı selefinin kusurlu olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu hasara sebebiyet veren olayda, davalı idarenin gerekli önlemleri almaması nedeniyle %50 kusurlu olduğu, dava dışı sigortalının ise bodrum katta bulunan dairede su yalıtımı yapmaması veya yapımın nitelikli olmaması nedeniyle %50 kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile kusur durumuna göre hesaplanan 1.990 TL zararın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Taraf vekilleri, kararı temyiz etmişlerdir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Taraf vekilleri, kararı temyiz etmişlerdir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, konut sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkin olup,mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişinin raporu hükme esas alınarak yazılı gerekçe ile karar verilmiş ise de; 20/06/2011 tarihli bilirkişi raporunda dava dışı sigortalıya ait konutta meydana gelen hasar nedeniyle davalı idarenin gerekli önlemleri almaması nedeniyle %50, dava dışı sigortalının ise bodrum katta bulunan sigortalı konutunda su yalıtımı yapmaması veya yapımın nitelikli olmaması nedeniyle %50 kusurlu oldukları belirlenmiş olmakla birlikte, taraflar arasında %50'şer oranda belirlenen kusur dağılımının hangi gerekçe ile tespit edildiği açık ve anlaşılabilir değildir. Öte yandan, dava dışı sigortalıya su yalıtımı yapılmamış olmasından dolayı yüklenen kusur ile ilgili olarak, sigortalıya ait konutta su yalıtımı yapılmış olsa idi söz konusu hasarın yine de meydana gelip gelmeyeceği tartışılmaksızın kusur dağılımı yapılmış olmakla, hükme esas alınan raporun uyuşmazlığın çözümü için yeterli ve denetime elverişli olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Bu bakımdan mahkemece, uyuşmazlığın çözümü konusunda uzman kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden denetime elverişli ve hüküm kurmaya yeterli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, hüküm kurmaya elverişsiz bilirkişi raporuna dayanarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle taraflar lehine bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin (2) numaralı bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.