muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14326, Karar No: 2020/1356, Tarih: 03.06.2020

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle 203 ada 1, 239 ada 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

2- Davalı ... vekilinin çekişmeli 238 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; davacı taraf, çekişmeli taşınmazın müşterek muris ...’ten intikal ettiğini ve mirasçılar arasında terekesinin taksim edilmediğini ileri sürmüş; davalı ... ise taşınmazın muris ...’ten gelmediğini, annesi ...’ün babası ...’dan intikal ettiğini, taşınmazı İsmail mirasçılarından satın aldığını savunmuştur. Mahkemece, 238 ada 1 parsel sayılı taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için de yeterli bulunmamaktadır. Muris ...’in terekesinin taksim edilmediği dosya kapsamı ile sabit olup taraflar arasındaki uyuşmazlık, dava konusu 238 ada 1 sayılı parselin müşterek muris ...’ten mi yoksa ...’ün babası ...’dan mı intikal ettiği noktasında toplanmaktadır. Ne var ki mahkemece bu husus yeterince açıklığa kavuşturulmamış, mahallinde yapılan keşifte beyanına başvurulan mahalli bilirkişi, tespit bilirkişileri ve tanıkların soyut nitelikteki beyanları ile yetinilerek beyanlar arasındaki çelişkiler giderilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Hal böyle olunca; doğru sonuca varılabilmesi için, Mahkemece, mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, tüm tespit bilirkişileri ve taraf tanıkları ile fen bilirkişisinin katılımıyla taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı ve yapılacak bu keşifte dinlenilecek yerel bilirkişi, tespit bilirkişisi ve taraf tanıklarından, çekişmeli taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimin ne zamandan beri ne şekilde kullandığı, muris ...’ten mi yoksa davalı ... annesi ...'ün babası .. ...’dan mı geldiği, muris ...’in taşınmazdaki zilyetliğinin neye istinaden olduğu sorulup, maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, tanık beyanları, tespit bilirkişileri ile yerel bilirkişilerin beyanları çeliştiği takdirde yüzleştirme yapılarak çelişkilerin giderilmesine çalışılmalı; fen bilirkişisine, keşfi takibe ve denetlemeye imkan verir rapor ve kroki düzenlettirilmeli ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 238 ada 1 parsel yönüyle BOZULMASINA,

3- Davalı ... vekilinin çekişmeli 172 ada 91, 176 ada 8 ve 179 ada 16 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Davacı taraf, çekişmeli taşınmazların müşterek muris ...’ten intikal ettiğini, davalı ... ise 172 ada 91 sayılı parselin müşterek muristen gelmediğini annesi ... ile dayısı Halit’e ait iken satın aldığını, 176 ada 8 ve 179 ada 16 sayılı parsellerin ise muris ... tarafından kendisine satıldığını ileri sürmüştür. Mahkemece, dava konusu 172 ada 91, 176 ada 8 ve 179 ada 16 sayılı parsellerin müşterek murise ait olduğu ve terekesinin taksim edilmediği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Dosya kapsamından, dava konusu 172 ada 91 sayılı parselin müşterek muristen intikal etmediği, davalı ...’in bu parseli annesi ve dayısından satın aldığı; 176 ada 8 ve 179 ada 16 sayılı taşınmazların ise muris ... tarafından davalı ...’e satılarak zilyetliklerinin de devredildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, dava konusu 172 ada 91, 176 ada 8 ve 179 ada 16 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın reddine ve taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle dava konusu 172 ada 91, 176 ada 8 ve 179 ada 16 sayılı parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalılara iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7913, Karar No: 2020/2627, Tarih: 24.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/7913 E.  ,  2020/2627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan beraati ile kasten yaralama suçundan mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesindeki "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir" şeklindeki düzenlemeye göre hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının ise kanuna aykırı olduğu nazara alındığında, Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 26.04.2013 tarihli iddianamede sanığın olay günü gittikleri pansiyonda kız arkadaşı olan otuz iki yaşındaki katılanla birlikte olmak istediği ve aldığı olumsuz yanıt üzerine tokat atmak suretiyle zorla cinsel ilişkiye girdiği belirtilerek nitelikli cinsel saldırı suçundan cezalandırılmasının talep edilmesi karşısında, mahkemece sanık hakkında kasten yaralama suçundan dolayı usulüne uygun açılmış kamu davası bulunmadığı gözetilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu suçtan mahkumiyet hükmü kurulması,

Uygulamaya göre de;

Dosyada mevcut adli sicil kaydına göre sanığın tekerrüre esas başka mahkumiyetleri bulunduğu gözetilerek en ağır cezayı içeren hükmün esas alınması gerekirken dava konusu suçun işlendiği 20.05.2012 tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle esasen tekerrüre konu olmayan İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.03.2008 gün ve 2008/77 Esas, 2008/113 Karar sayılı ilamına istinaden sanık hakkında TCK’nın 58. maddesinin tatbik edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/717, Karar No: 2020/7832, Tarih: 26.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/717 E.  ,  2020/7832 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince;

Gerekçeli kararın davalılardan ...’a doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatların 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalıya, gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 26.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7705, Karar No: 2017/6157, Tarih: 23.05.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/7705 E.  ,  2017/6157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı Penyapsan Ltd.Şti. avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılar ile hizmet alım sözleşmeleri akdedilerek hizmet alımı yapıldığını, davalı şirketlerde çalışan ... isimli işçinin iş akdinin feshedilmesi sebebiyle işçi tarafından aleyhlerine Kartal 4. İş Mahkemesinde kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talebiyle açılan davada mahkemece ödenmesine karar verilen kıdem ve ihbar tazminatı alacağı için ... 9. İcra Müdürlüğünün 2013/404 esas sayılı dosyası üzerinden...'a toplam 9.464,28 TL ödemede bulunulduğunu, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 9.464,28 TL alacağın ödeme tarihinden itibaren işletilecek yasal faizleri ile birlikte sorumlulukları oranında davalılardan tahsiline karar verimesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davalı ... ... Yapı ve İnşaat Temizlik Hizmetleri San. ve Tic. A.Ş. hakkındaki davanın kısmen kabulü ile 4.732,14 TL nin 15/03/2013 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalı ... AŞ den alınarak davacı belediyeye verilmesine, diğer davalılar hakkındaki davaların reddine, davacı belediyenin fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... ... Yapı ve İnşaat Temizlik Hizmetleri San. Tic. A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, asıl işveren davacı belediyenin, davalı şirketler tarafından çalıştırılan işçinin açmış olduğu dava sonrasında ödemek zorunda kaldığı miktarın rücuen tahsili istemine ilişkindir. Davacı ile davalı şirketler arasında imzalanan hizmet sözleşmesinin eki olan teknik şartnamenin 9/L maddesinde işçilik alacaklarının tamamından davalıların sorumlu olduğu şeklinde düzenleme yer almaktadır. Tarafların serbest iradeleri ile düzenlemiş oldukları sözleşme ve şartname hükümleri tarafları bağlayacağından, hizmet sözleşmelerinde yüklenicinin sorumluluğuna ilişkin bu şekilde açık hüküm olan hallerde, davacı belediyenin asıl işveren olarak ödemiş olduğu miktarın tamamının ilgili davalılardan rücuen tahsilini talep edebileceğini kabul etmek gereklidir. O halde mahkemece taraflar arasındaki hizmet sözleşmesi ve eki olan teknik şartnamede, dava konusu işçinin alacakları nedeniyle yüklenicinin sorumlu olduğunu düzenlenmekle, davacının yıllık izin ücreti alacağına konu ödediği işçilik haklarından doğan bedelden, davalı şirketlerin dava dışı işçiyi çalıştırdığı dönemle sınırlı sorumlu olacağı gözetilerek yapılacak inceleme sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı ve davalı ... ... Yapı ve İnşaat Temizlik Hizmetleri San. Tic. A.Ş. yararına BOZULMASINA, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davacı ve davalıya iadesine, HUMK’nun 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16590, Karar No: 2023/2106, Tarih: 13.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/16590 E.  ,  2023/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Ek karar (temyiz talebinin reddi)

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, sanık müdafiinin eski hale getirme istemli temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü mazeretine ilişkin hukuken geçerli delil ibraz edilememiş olduğu, sanık ve müdafiinin 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.05.2019 tarihli ve 2018/460 Esas, 2019/341 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının birinci cümlesi uyarınca 18 yıl 9 ay hapis ve 37.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

B. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 27.11.2020 tarihli ve 2020/1336 Esas, 2020/274 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 29.12.2020 tarihli ve 2020/1336 Esas, 2020/274 Karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı hiçbir delil olmadığına,

2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Sanık müdafii 09.12.2020 tarihinden bu tarihe kadar hala covid 19 rahatsızlığı ile uğraştığını, yani 20-25 gündür çalışmadığından bu tebligatta bu süre içerisinde geldiğinden elde olmayan sebeplerle temyiz süresini kaçırdığını,

4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılarak sanığın temyizinin incelenmesine karar verilmesi gerektiğine,

5. Cezanın adil bir yargılama sonucu verilmediğine,

6. Sanık, polis memurlarına içici olduğunu söylediğine, kesinlikle satıcı olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılarak sanığın temyizinin incelenmesine karar verilmesi gerektiğine,

5. Cezanın adil bir yargılama sonucu verilmediğine,

6. Sanık, polis memurlarına içici olduğunu söylediğine, kesinlikle satıcı olmadığına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yapılan yargılama neticesinde iddia, sanıkların kaçamaklı savunmaları, tanık beyanları, uzmanlık raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanık ...'nun, diğer sanıklar ... ve ... ile birlikte fikir ve eylem birliği içerisinde Ankara İli, .... İlçesi, ..... Mahallesinde 1119 Sokak ile 1126 Sokağın kesiştiği noktada bulunan yıkık metruk bir evde uyuşturucu madde satışı yaptıkları, sattıkları maddenin eroin maddesi olduğu anlaşılmış olmakla, sanığın, diğer sanıklar Murat ve Tema ile birlikte uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, 22.06.2018 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 21.06.2018 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir nitelikte olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğü, atılı suçun işlendiği Altındağ İlçesi, Başpınar Mahallesi, 1126 Sokak üzerindeki kırmızı renkli, bir kısmı yıkılmış, metruk vaziyetteki yapının bulunduğu yerin Altıntaş Camii'ne olan uzaklığının kesin ve net bir şekilde usulünce belirlenerek, sonucuna göre sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılmaksızın eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe istinaf kanun yolu müracaatı bulunmadığından yeniden yargılama nedeni yapılmayacağı eleştirilmek suretiyle hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

C. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin 29.12.2020 tarihli ve 2020/1336 Esas, 2020/274 Karar sayılı ek kararı ile, "Dairemizce verilen 27.11.2020 tarih ve 2020/1336 esas 2020/274 sayılı karar sanık ... müdafi Av. ...'a usulüne uygun olarak tebliğ edildiğinden ve CMK.nun 291/1 maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süre içinde temyiz yoluna başvurulmadığı anlaşıldığından" 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın ve müdafiinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu, kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerektiği Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında da belirtilmekte ise de; sanığın karara karşı temyiz talebinde bulunması nedeniyle kararı öğrendiği anlaşılmakla kararın tekrar sanığa tebliğ edilmesi gerekli görülmemiştir.

Temyiz istemine konu kararın, sanık müdafiinin elektronik posta adresine 30.11.2020 tarihinde ulaşmakla, 05.12.2020 tarihinde tebliğ edilmiş sayıldığı, müdafiin süresinde kararı temyiz etmediği anlaşılmıştır. 6099 sayılı Kanun’un 2 nci maddesi ve 01.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7101 sayılı Kanun’un 48 inci maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun), “Elektronik tebligat” başlıklı 7/a maddesinin ilgili bölümü; “Aşağıda belirtilen gerçek ve tüzel kişilere tebligatın elektronik yolla yapılması zorunludur.

9. Baro levhasına yazılı avukatlar.

Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır.”

Şeklinde hükümler içermektedir.

5271 sayılı Kanun'un “Sürelerin hesaplanması” başlıklı 39 uncu maddesinin birinci fıkrası; “Gün ile belirlenen süreler, tebligatın yapıldığının ertesi günü işlemeye başlar.” şeklinde, aynı maddenin dördüncü fıkrası ise “Son gün bir tatile rastlarsa süre, tatilin ertesi günü biter.” biçiminde düzenlenmiştir. Gün ile belirlenen sürelerin, tebliğin yapıldığı tarihin ertesi gününden itibaren işlemeye başlayacağı ve son günün tatile isabet etmesi durumunda sürenin tatil gününü takip eden ilk iş günü sona ereceği hüküm altına alınmıştır.

Sanık müdafiinin elektronik tebligat adresine gönderilen, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 27.11.2020 tarihli ve 2020/1336 Esas, 2020/274 Karar sayılı kararı, 30.11.2020 tarihinde elektronik posta adresine ulaşmıştır. Bu itibarla 7201 sayılı Kanun’un 7/a maddesinin dördüncü fıkrası gereği bu tarihten beş gün sonra ilgili evrak tebliğ edilmiş sayılacaktır.

Sanık müdafiinin elektronik tebligat adresine gönderilen, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesinin, 27.11.2020 tarihli ve 2020/1336 Esas, 2020/274 Karar sayılı kararı, 30.11.2020 tarihinde elektronik posta adresine ulaşmıştır. Bu itibarla 7201 sayılı Kanun’un 7/a maddesinin dördüncü fıkrası gereği bu tarihten beş gün sonra ilgili evrak tebliğ edilmiş sayılacaktır.

Sanık müdafiine usulüne uygun olarak tebliğ edilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair hükmün, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen on beş günlük yasal süresinden sonra sanık müdafii tarafından 28.12.2020 tarihinde, sanık tarafından 30.12.2020 tarihinde temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafiinin temyiz isteminin süre yönünden reddine dair ek karar verildiği, 05.01.2021 tarihinde tebliğ edilen karara karşıda sanık müdafiinin eski hale getirme talebi ile birlikte 31.12.2020 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine dair ek kararın usul ve yasaya uygun olduğundan onanması, sanık ve müdafiinin süresinde olmayan temyiz talebi ile sanık müdafiinin eski hale getirme talebi ile ileri sürdüğü mazeretine ilişkin hukuken geçerli delil ibraz edilmemiş olduğundan talebi yerinde görülmediğinden temyiz ve eski hale getirme isteğinin reddi gerekmektedir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle;

Sanığın süresinde olmayan temyiz talebi ile sanık müdafiinin eski hale getirme talebinde ileri sürdüğü mazeretine ilişkin hukuken geçerli bir delil ibraz edilmemesi sebebiyle eski hale getirme ve temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine, kanuna uygun olarak verilen 29.12.2020 tarihli "temyiz talebinin süre yönünden reddine" ilişkin ek kararın ONANMASINA

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2023 tarihinde karar verildi.