muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/349, Karar No: 2024/290, Tarih: 29.05.2024

2- 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30 uncu maddesinde; yapının kullanılması yapı kullanma izin belgesi alınmasına bağlıdır. Aynı Kanun'un 31 inci maddesinde ise; kullanma izni verilmeyen veya alınamayan yapılara elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinin verilmeyeceği hükme bağlanmıştır. 3194 sayılı Kanun'un geçici 16/3 üncü fıkrasında ise, yapı kullanma izin belgesi alınan yapıya kullanma yetkisi verildiği gibi bu yapılara elektrik, su ve doğalgaz bağlanacağı belirtilmiştir.

3- İşyeri açma ve çalışma ruhsatı verilebilmesi için yapı kullanma izin belgesinin ilgili idareye sunulması gerekmektedir. Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca hazırlanan Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esasalar Tebliğinin 6 ncı maddesinin sekizinci fıkrasına göre; yapı kayıt belgesi verilen yapılarda, yapı kullanma izin belgesi aranmaksızın işyeri açma ve çalışma ruhsatı verileceği düzenlenmiştir.

4- İmar Kanunu’nun geçici 21 inci maddesine göre; yapı kayıt belgesi alınan yapılarda, ilave inşaat alanı ihdas edilmemek şartıyla, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na göre güçlendirme kararı alınarak güçlendirme yapılabilecektir.

5- Yapı kayıt belgesi alan gecekondu sahipleri, Hazine ve belediye arazilerini doğrudan satın alma imkânına kavuşmuştur. O kadarki yapı kayıt belgesi sahibinin istemesi hâlinde; “bağlı yetki” nedeniyle idare taşınmazı satmaktan imtina edemeyecektir (3194 s.k. geçici m.16/6).

6- Yapı ruhsatı alıp da yapı kullanma izin belgesi almamış veya yapı ruhsatı bulunmayan yapılarda, Yapı Kayıt Belgesi ile maliklerin tamamının muvafakatinin bulunması ve imar planlarında umumi hizmet alanlarına denk gelen alanların terk edilmesi hâlinde yapı kullanma izin belgesi aranmaksızın cins değişikliği ve kat mülkiyeti tesis edilebilecektir (3194 s.K. geçici m.16/5). Görüldüğü gibi, Kanun aslında yapı kayıt belgesini, kat mülkiyeti kurulabilmesi için gerekli olan “Yapı Kullanma İzin Belgesi” yerine kabul etmekte aynı fonksiyonu yüklemektedir. Bir başka deyişle yapı kayıt belgesi sahibi bu belgeye istinaden imara aykırı olan yapıyı-hiçbir aykırılık yokmuş gibi- hatta, imara uygun yapı yapan bir kişiden daha az harç ve vergi ödemek suretiyle kat mülkiyetine dönüştürebilmekte her bağımsız bölümü kat mülkiyeti kütüğüne kaydedebilmekte ve bu mülkiyet üzerinde bir malikin kullanabileceği tüm hakları kullanabilmektedir.

7- Geçici Madde 16/10 da; yapı kayıt belgesinin, yapının yeniden yapılmasına veya kentsel dönüşüm uygulamasına kadar geçerli olacağı, bu belge ile ilgili yapıların yenilenmesi durumunda yürürlükte olan imar mevzuatı hükümlerinin uygulanacağı ve yapının depreme dayanıklılığı hususu malikin sorumluluğunda olduğu belirtilmişse de, bu ifadeler bir “kısıtlama” gibi sunulmuş ise de, aslında anılan hususlar, normal imara uygun yapılar içinde geçerli olduğundan yapı kayıt belgesinin ilgili yapıyı imar mevzuatına uygun hâle getirmesi özelliğine etki etmeyecektir.

TMK nın 683 üncü maddesi, mülkiyet hakkının içeriğini; malikin, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şeyi dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahip olmak, şeklinde belirlemiştir.

Yukarıda yapı kayıt belgesinin, sahibine tanınan haklardan bir kısmını izah ettik. Bu açıklamalardan anlaşılacağı gibi yapı kayıt belgesi sahibi; yapıyı kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma hakkına sahip olduğuna göre, yapı kayıt belgesi alınan bir yapı, kural olarak İmar Kanunu’na uygun bir yapı olarak kabul edilmelidir. Aslında Kanun koyucu bazı çekincelerle açıkça adını koymamış olsa bile, yapı sahiplerine sunulan imkânlar dikkate alındığında, 3194 sayılı Kanun'un Geçici 16 ncı maddesi, “bedel karşılığı imar affı” niteliğinde bir düzenlemedir. Ancak, bir yapının yapı kullanma iznine sahip olması ile yapı kayıt belgesine sahip olması arasında piyasada bir değer düşüklüğü varsa bu değerden ve sözleşmeye göre eksik ve ayıplı işlerden yüklenici sorumlu tutulmalıdır.

Somut olaya döndüğümüzde; taraflar arasında 10.11.1993 tarihinde yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine istinaden davalı yüklenicinin, yaptığı inşaatla ilgili yapı kullanma belgesi alamadığı, ancak 2018 yılında 3194 sayılı Kanun'a eklenen geçici 16 ncı maddeye göre yapı kayıt belgesi aldığı, kat mülkiyetine geçildiği sabittir.

Hukuk Genel Kurulu sayın çoğunluğu, ilk derece mahkemesinin “alınan yapı kayıt belgesinin binayı imara uygun hâle getirmeyeceği” hususundaki gerekçesine itibar ederek, iskân ruhsatı alınamaması hâlinde, sözleşmenin geriye etkili feshedileceği, yapının arsa sahiplerine bırakılacağı,yapı bedelinin yükleniciye ödenmeyeceği, yüklenici adına kayıtlı olan hisse ve bağımsız bölümler ile tapuya güvenerek yükleniciden hisse veya bağımsız bölüm satın alanların hiçbir şekilde iyiniyet iddiaları dinlenmeden adlarına tapuda kayıtlı taşınmazların tapularının iptal edilerek arsa sahipleri adına tescil edileceğine dair ilk derece mahkemesi kararının, önce onanmasına sonrada karar düzeltme talebinin reddine karar vermek gerektiği sonucuna varmıştır.

Dava konusu yapıya, mahiyetini yukarıda açıkladığımız yapı kayıt belgesi alınmış olması nedeniyle bu karara iştirak etmiyoruz. Şöyle ki;

Yapı Kayıt Belgesi TMK'nın 683 üncü maddesinin bir malike tanıdığı tüm hakları sağladığı için, bu hakları “yok hükmünde” saymak, öncelikle 3194 sayılı Kanun'un geçici 16 ncı maddesine aykırı olacağı gibi, kullanılan ve kullanılmaya devam edilecek ve anılan Kanun'un ekonomik değer atfettiği yapının “ekonomik değerinin olmadığı” kabul edilerek sözleşmenin feshedilmek suretiyle yapının arsa sahiplerine terk edilmesi ve yükleniciye yaptığı işin karşılığının verilmemesi hakkaniyete uygun düşmeyeceği gibi; tapuya güvenerek ve iyiniyetli olarak hisse veya bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişi davalıların da tapularının iptal edilerek arsa sahipleri adına tescil edilmesi TMK 1023 üncü maddesine aykırı olacaktır.

Bu nedenle yüklenicinin iskân ruhsatı yerine aldığı yapı kayıt belgesi dikkate alınarak; yapının, iskân ruhsatına sahip olması ile yapı kayıt belgesine sahip olması arasında piyasada bir değer düşüklüğü varsa bu değer bilirkişiye tespit ettirilerek ve depo ettirilmek suretiyle sözleşme gereğince yükleniciye bırakılması gereken bağımsız bölümlerin tespit edilerek bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar düzeltme talebinin kabul edilerek onama kararı kaldırılmak suretiyle ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekirken, sayın çoğunluğun yazılı gerekçelerle karar düzeltme talebinin reddine dair kararına muhalifiz.
Yargıtay — Esas No: 2011/6919, Karar No: 2012/4841, Tarih: 21.06.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/6919 E.  ,  2012/4841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 173 ada 88 parsel sayılı 750.59 m2 yüzölçümündeki taşınmaz sit alanı içinde kaldığından söz edilerek davalı Hazine adına tespit edilmiş, tutanağın beyanlar hanesinde taşınmazın davacı ...'ün kullanımında ve korunması gerekli kültür varlığı olduğu belirtilmiştir. Davacı ... miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne dava konusu taşınmazın davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 173 ada 88 parsel sayılı taşınmaz üzerinde davacı ... yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, taşınmaz üzerinde korunması gerekli “Tabiat ve Kültür Varlığı“ bulunmadığı, doğal sit alanlarının zilyetlikle iktisap edilebilen yerlerden olduğu, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisinin dışında kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir.

Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı Hazine'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 21.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/442, Karar No: 2007/576, Tarih: 26.02.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/442 E.  ,  2007/576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın yetkisizlik nedeniyle reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkili şirket tarafından kasko sigortası yapılan ... plakalı araca davalılardan ...'a ait ...'in sevk ve idaresindeki ... plakalı aracıyla çarptığını belirterek sigortalıya ödenen 1.568.00.YTL'sı tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı İbrahim Kılıç mahkemenin yetkisiz olduğunu dosyanın yetkili ... veya Erzincan Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesi gerektiğini, maliki olduğu aracı diğer davalıya kiraladığını davacı şirketin aynı zamanda kendisininde sigortacısı olduğunu bu nedenle rucu edemiyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... tebligata rağmen savunma yapmamıştır.

Mahkemece iddia, savunma toplanan delillere göre mahkemenin yetkisizliğine, yetkili mahkemenin Erzincan Sulh Hukuk Mahkemesi olduğuna karar kesinleştiğinde dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacının seçim hakkını kullanmayarak yetkisiz bir mahkemede dava açması üzerine seçim hakkı kendisine geçen davalı, yetki itirazında bulunurken bu seçim hakkını kullanmalı ve yetki itirazında yalnızca bir mahkemeyi yetkili olarak bildirmelidir. Buna rağmen davalı yetki itirazında yetkili mahkeme olarak birden fazla mahkemeyi gösterirse yetkili mahkemeyi kesin olarak bildirmemiş olduğundan böyle bir yetki itirazı HUMK.nun 23/son cümlesi gereği geçersizdir.

Somut olayda yetki itirazında bulunan davalı ..., davanın haksız fiilin vuku bulduğu ...'da veya ikametgahı olan Erzincan'da açılması gerektiğini bildirmiştir. HUMK.nun 23. maddesinin kabul ettiği sisteme göre yetkili mahkeme açıkça gösterilmemiş terditli gösterilmiş olmakla geçerli yetki itirazından sözedilemez. O halde davalının yetki itirazının reddiyle işin esasına girilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetli görülmemiştir.

2-Kabule görede;

Yetkisiz mahkemede açılan davada yetki itirazında bulunmayan davalılar için mahkemenin yetkisi kesinleşir. Bu nedenle mahkemenin yetki itirazında bulunanların itirazlarını inceleyip onların davasının ayrılmasına ve yetkili mahkemeye gönderilmesine karar verilmesi yetki itirazında bulunmayanlara karşı davaya devam etmesi gerekir.

Dosya içeriğinden davalı ...'in yetki itirazı bulunmadığı gözetilerek onun yönünden dosyanın tefriki ile işin esastan incelenmesi gerekirken onun yönünden de yetkisizlik kararı verilmesi isabetli görülmemiştir.

Dosya içeriğinden davalı ...'in yetki itirazı bulunmadığı gözetilerek onun yönünden dosyanın tefriki ile işin esastan incelenmesi gerekirken onun yönünden de yetkisizlik kararı verilmesi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 ve 2 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile usul ve kanuna uygun bulunmayan hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 26.2.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1461, Karar No: 2013/22036, Tarih: 11.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/1461 E.  ,  2013/22036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/01/2008 ve 12/02/2008 tarihli tebliğnameleri ve 24/12/2010 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dairemizin 05.05.2010 günlü ilamı doğrultusunda hükümlü hakkında ilk kez verilen 14.06.2005 günlü uyarlama kararına yönelik olduğu ve Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin hükümlü ... hakkında verdiği 12.09.2007 günlü kararının yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun hükümlü tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı için duruşma açılmasının zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Kabule göre de;

2-5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği

bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve hükümlünün özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden ve öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, hükümlü hakkında aynı Yasanın 150/2. maddesi uyarınca indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...'nün temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9395, Karar No: 2012/2382, Tarih: 29.02.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/9395 E.  ,  2012/2382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline kasko sigortalı aracın davalıya ait aracın çarpması sonucu hasarlandığını belirtip, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere sigortalıya ödenen 4.600,00 TL'nin 23.10.2009 ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yetkiye ve kusura itiraz ederek davanın reddin savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre davalının ikametgahının ve trafik kazasının meydana geldiği yerin Kürtün ilçesi’nde olduğunun anlaşılması nedeniyle süresinde yapılan yetki itirazının kabulü ile mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece Kürtün İlçesinde adli teşkilat bulunmadığı ve adli yönden yargı yargı yeri olarak Torul İlçesine bağlı olduğu gözetilmeden davalının ikametgahının

Kürtün İlçesinde olmasından dolayı Kürtün Sulh Hukuk Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmesi doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının aşağıda belirtildiği şekilde ve 6100 Sayılı HMK.nun geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle, HUMK.nun 438/7.maddesi uyarınca düzeltilmiş haliyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 2. bendinin tümüyle hükümden çıkarılarak yerine “Karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın Kürtün İlçesinin adli yönden yargı yeri olarak bağlı bulunduğu ... İlçesindeki yetkili ve görevli... Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine" ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 29.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/468, Karar No: 2020/8125, Tarih: 24.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/468 E.  ,  2020/8125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ELAZIĞ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3904, Karar No: 2015/6665, Tarih: 16.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3904 E.  ,  2015/6665 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/39823

MAHKEMESİ : Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARASI : 2011/238 (E) ve 2011/368 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 16/03/2010

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olay günü mağdurun iş yerine giderek mutfak dolabı yaptırma konusunda anlaştıkları, beraber yemek yedikten sonra sanığa bir telefon gelmesi üzerine, torununun acil serviste tedavi altında olduğunu hastaneye gitmesi gerektiğini söylediği bunun üzerine mağdurun sanığı hastaneye götürdüğü, sonrasında torununu K..'ye sevk ettiklerini ve acil para lazım olduğunu söyleyerek mağdurdan 200 TL alan sanığın ortadan kaybolduğu anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.