muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2948, Karar No: 2024/3787, Tarih: 05.11.2024

İlk derece mahkemesince, davalı tarafın talebi ile yapılan 20.12.2017 tarihli kesin hesap toplantısında davacı yüklenici temsilcisinin Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 40 ve 41. maddesi uyarınca ihtirazi kayıt ile tutanağı imzaladığı, teminat mektubu yönünden, davacının SGK İlişiksiz Belgesi ve onaylı kesin kabul tutanağı eklemek sureti ile 24.04.2018 tarihli başvurusu ile kesin teminatın ve ek kesin teminatın iadesini istediği, davalının Mucur Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görülmekte olan 2016/171 Esas sayılı dosyada dava dışı işçi tarafından davalı idare, davacı şirket ve dava dışı ACD İnşaat Ltd. Şti. aleyhine açtığı tazminat davasında davalı yönünden açılan davanın reddedildiği, teminat mektubunun iadesi şartlarının dava tarihi itibari ile oluştuğu, yargılama sırasında teminat mektubunun iade edildiği, böylelikle bu yönden davanın konusuz kaldığı gerekçesi ile hakedişe yönelik davanın kabulü ile 334.006,40 USD'nin kesinti tarihi olan 28.05.2018 tarihinden itibaren işleyecek Devlet Bankalarının USD cinsi ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine, teminat mektubunun iadesine yönelik dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesince, davalı tarafça teminat mektubunun tutulması nedeni olarak ileri sürülen iş kazası nedeniyle açılan tazminat davasının, teminatın iadesini engelleyen nedenlerden sayılmadığının anlaşılmasına, bu kapsamda davalının dava açılmasına sebebiyet verdiği başka bir deyişle davaya karşı çıkmakta haksız olduğunun anlaşılması nedeniyle mahkemece dava konusu teminat mektubu bedeli üzerinden davacı lehine yargılama gideri ve vekalet ücreti takdir edilmesinde bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle davalı vekilinin sair istinaf itirazlarının reddi ile 07.03.2018 tarihli kesin hak edişte Yapım İşleri Genel Şartnamesi’ne uygun bir ihtirazi kayıt konulmaksızın kesin hak edişin davacı tarafından imzalanmış olduğu anlaşılmış olmakla Yapım İşleri Genel Şartnamesi’nin 40. maddesindeki düzenlemeler doğrultusunda kesin hak edişin ve yapılan kesintilerin kesinleşmiş olduğu, bu nedenle talep edilemeyeceğinin kabul gerekirken, Yapım İşleri Genel Şartnamesi’nin 40. ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına aykırı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, davalı vekilinin bu kaleme yönelik istinaf nedenleri kabul edilerek mahkeme kararının kaldırılmasına, davacının kesin hak edişten kesilen alacak miktarına ilişkin talebinin reddine, teminat mektubunun iadesine yönelik talebin konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince duruşmalı, davalı vekilince duruşmasız olarak süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya duruşmalı olarak incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bu karara karşı davacı vekilince duruşmalı, davalı vekilince duruşmasız olarak süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya duruşmalı olarak incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1-Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Eser sözleşmesi konusu kapsamında teminat, sözleşmede kararlaştırılan edimlerin ifasını, taahhüdün yerine getirilmesini, aksi halde lehine teminat verilen yüklenicinin alacağını karşılamak veya iş sahibinin zararını gidermek için verilen garanti ve karşılıklar olarak nitelendirilmektedir. İş sahibi lehine teminat, eser sözleşmesinde yüklenicinin edimi sözleşme ve eklerine uygun olarak yerine getirmesini temin için verilir. İşin eksik ve ayıplı ya da sözleşmeye aykırı şekilde yapılması halinde iş sahibinin zararının giderilmesini güvence altına alır. Bu nedenle aksi kararlaştırılmamış ise yüklenicinin iş sahibine verdiği teminatlar, iş sahibinin zararları karşılandıktan ve iadesi için sözleşmede başkaca koşullar öngörülmüş ise bunlar yerine getirildikten sonra teminatları veren yükleniciye iade edilecektir

Söz konusu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, sözleşme eki niteliğindeki Yapım İşleri Genel Şartnamesi’nin kesin teminatın iadesine ait şartlar başlıklı 45. maddesinde ‘‘Taahhüdün, sözleşme ve ihale dokümanı hükümlerine uygun olarak yerine getirilmesinden ve varsa işe ait eksik ve kusurların giderilerek geçici kabul tutanağının onaylanmasından ve yüklenicinin bu işten dolayı idareye herhangi bir borcunun olmadığı tespit edildikten sonra, alınmış olan kesin teminat ve varsa ek kesin teminatların yarısının; kesin kabul tutanağının onaylanmasından sonra ise kalanının, yükleniciye iade edilebilmesi için Sosyal Güvenlik Kurumundan ilişiksizlik belgesi getirilmesi zorunludur’’ düzenlemesinin mevcut olduğu, iş kazasına ilişkin Mucur Asliye Hukuk Mahkemesi'nde açılan davanın dava tarihinin 24.08.2016 olduğu, davacı yüklenicinin 22.11.2017 tarihinde nakdi teminatların tamamının, ek kesin teminatların ise yarsının iadesini talep ettiği, bu hali ile davalının teminatın iadesinden kaçınmakta haklı olduğu, ancak davalı bakımından Mucur Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davada, davanın reddine ilişkin karar kesinleşmekle teminat mektuplarının yargılama sırasında iade edildiği, bu hali ile konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesinin doğru olduğu, ancak davalının teminatın iadesinden kaçınmakta haklı olmasına karşın Bölge Adliye Mahkemesi kararında somut olay ile ilgili bulunmayan taşeron ile yüklenici arasındaki kararın emsal gösterilerek iş kazasının teminatın iadesini engelleyen nedenlerden sayılmadığı gerekçesi ile davalının dava açılmasına sebebiyet verdiği, başka bir deyişle davaya karşı çıkmakta haksız olduğunun anlaşılması nedeniyle dava konusu teminat mektubu bedeli üzerinden davacı lehine yargılama gideri ve vekalet ücreti takdir edilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Ne var ki; yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hükmün ve dördüncü fıkrası uyarınca gerekçenin düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Ne var ki; yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hükmün ve dördüncü fıkrası uyarınca gerekçenin düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm, davalının 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, davalının temyiz itirazlarının 2. bentte açıklanan nedenlerle kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 370/2 maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi'nin 2021/924 Esas, 2023/518 Karar sayılı ve 04.05.2023 tarihli kararının hüküm fıkrasında yer alan 6, 7, 8 ve 9 numaralı bentlerin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine sırası ile ‘‘6-Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına, 7-Davalı tarafından yapılan 55,5‬0 TL tebligat giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 8-Davalı kendini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan A.A.Ü.T gereğince hesaplanan 258.787,59 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ’’ yazılmasına sonraki bentlerin 10, 11 ve 12 olan bent numaralarının 9, 10 ve 11 olarak değiştirilmesine ve hüküm fıkrasının bu şekilde düzeltilmesine, 6100 sayılı HMK'nın 370/4 maddesi uyarınca gerekçenin yukarıda belirtildiği şekilde değiştirilerek kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalıya verilmesine, peşin alınan harçların istek halinde davacı ve davalıya iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, 05.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12569, Karar No: 2018/4321, Tarih: 05.06.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12569 E.  ,  2018/4321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/12/2015 tarih ve 2015/218-2015/674 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 21.242,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kompakt loader cinsi iş makinasının makina kırılmalarına karşı sigortalı olduğunu, iş makinasının uğradığı hasarın davalı ... tarafından tazmin edilmediğini ileri sürerek, sigorta tazminatının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; arıza esnasında iş makinesini kullananın operatörlük belgelerinin trafik mevzuatı ve poliçedeki sürücü ve operatör belgesi klozundaki düzenlemelere aykırı olmadığı, sigortacının ödemesi gereken miktarın 15.503,63TL olduğu gerekçesiyle taleple bağlı kalınarak 15.000.00 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 768,45 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4398, Karar No: 2022/6486, Tarih: 29.06.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/4398 E.  ,  2022/6486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve velâyet yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise katılma yoluyla kusur belirlemesi, nafakaların ve tazminatların miktarı ve çocuk için tedbir nafakasına hükmedilmemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-davacı kadın yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî (TMK m. 174/1) ve manevî (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın ...'ya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 397.80 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran İbrahim'e geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 29.06.2022 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/3083, Karar No: 2015/22235, Tarih: 10.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/3083 E.  ,  2015/22235 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/10/2014

NUMARASI : 2012/300-2014/1661

Davacı, davalılardan işvrene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait mobilya imalathanesinde 03.11.1983-1985 tarihleri arasında hizmet aktine dayalı sigortalı olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; Davanın KISMEN KABULÜ ile TC kimlik numaralı davacının davalı ait sicilli iş yerinde 03/11/1983-01/04/1985 döneminde (kuruma çırak olarak bildirildiği tarihler dahil) uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak çalıştığının TESPİTİNE, Davacının 18 yaşını 03/08/1986 da doldurması sebebiyle bu dönemden önceki tarihlere isabet eden tespite konu günlerin 506 SY nın 60/ G maddesi gereğince prim günlerinden sayılması gerektiğinin TESPİTİNE,karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3. Maddesinin II/B bendine göre “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

Davada tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihinde yürürlüğe giren 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası yürürlükte olup 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlükte değildir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 2089 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir. Davada tespiti istenen dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir iş yeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği, 5.maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği, 16.maddesinde ise işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20.maddesinde sözleşmenin bir örneğinin mahalli Çıraklık Eğitimi Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesinde bu tür hizmet tesbiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 03.08.1968 doğumlu olup 14 yaşında olduğu, 01.11.1983 tarihinde davalı işyerinde çalıştığını gösterir işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği, davalı tarafından ibraz edilen bazı dönem bordrolarında davacının ve davada dinlenen tanık M.. E..'nin çırak olarak gösterildiği, davacının bu dönemdeki çalışmalarının Kuruma bildirilmediği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacının işyeri özlük dosyası ile sigortalı sicil dosyasını getirterek davacı ile davalı işveren arasında çıraklık sözleşmesi bulunup bulunmadığını, davacının çıraklık okuluna gidip gitmediğini, çıraklık bildirgesi olup olmadığını, bu dönemde öğrenci olup olmadığını araştırmak, davacının 03.11.1983 tarihinde başlayan çalışmasında üstün tutulan yönün sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesi olup olmadığını yada davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığının ve meslek ve sanat eğitiminin arka planda tutulup tutulmadığını bordro tanıklarına ve çilecek komşu işyeri çalışanlarına sormak, ( komşu olan işyerlerini belediye, emniyet veya jandarma vasıtasıyla saptamak,) çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak,davalıya ait işyerinde fiili çalışma olgusunun somut ve inandırıcı bilgilere dayalı olup olmadığını belirledikten sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınmadan karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınmadan karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan D.. A..'a iadesine

10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2632, Karar No: 2016/35, Tarih: 18.01.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/2632 E.  ,  2016/35 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2013

NUMARASI : 2013/43-2013/415

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira bedelinin tahsili için icra takibine yapılan itirazın iptali ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir.Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve hükme esas alınan 20.4.2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kira bedeli aylık 450 TL, yıllık 5,400 TL olarak belirlenmiş ve kira bedelinin sözleşmenin ön yüzünde yıl sonu fatura karşılığında ödeneceği özel şartların 4.maddesinde ise her ayın ilk gününde her ay peşin olarak ödeneceği kararlaştırılmıştır.Davacı kiraya veren şirket tahliye talepli olarak 9.8.2011 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2010 Haziran 2011 Mart ayları arası aylık 450 TL den toplam işlemiş faiziyle birlikte 3.360.71 TL nin tahsilini talep etmiştir.Ödeme emri davalıya 16.8.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir.Davalı süresinde yaptığı itirazında ”ibraz edilen faturalardan da anlaşılacağı üzere 20.4.2010-20.4.2011 tarihi aralığını kapsayan bir yıllık kira bedelinin davacı şirkete ödendiğini ve karşılığında da fatura düzenlenip verildiğini belirterek borca ve ferilerine itiraz ettiğini" beyan etmiştir.Davacı vekili dava dilekçesinde davalının takibe konu aylar kirasını ödemediğini,kiraların bir kısmını banka kanalı ile ödediğini itiraza dayanak yaptığı faturalarda müvekkil şirketin imzasının bulunmadığını,fatura incelendiğinde tüm kiraları kapsadığını,davalının tüm kiraları fatura karşılığı ödediğinin kabul edilmesi halinde banka kanalı ile ödenen kira bedellerinin ödenmemesinin gerektiğini, ibraz edilen faturaların davalının ödeme yaptığını göstermediğini belirterek davalı tarafından yapılan haksız itirazın iptali ile kiralanın tahliyesi ve %20 icra inkar tazminatının tahsilini talep etmiştir.Davalı ise cevap dilekçesinde itirazını tekrar ederek, davacının kira bedelini tahsil ettiğini ve karşılığında fatura tanzim edip verdiğini, kira bedelinin bir kısmının bankadan bir kısmının da elden ödendiğini bildirmiştir. Davacının aldığı kira bedeli için fatura ibraz ettiğini, bankaya yatan kira bedeli dışındaki kira bedelleri için de takip yaptığını, davacı tarafın ticari defterleri incelendiğinde bunların deftere işlendiğinin açıkca görüleceğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Davalı vekili delillerinde davacının ticari defterlerine dayanmıştır. Mahkemece 13.5.2013 tarihli ara kararında dosya üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmasına ve bilirkişiye davacı şirkete ait defter ve faturaları yerinde incelemek üzere yetki verilmesine rağmen hukukçu bilirkişi G.Y. tarafından düzenlenen 6.6.2013 Hâkim havale tarihli rapordan, davacı şirket ticari defterlerinin incelenmeden rapor düzenlendiği anlaşılmaktadır.Bu nedenle davacı şirket defterlerinin incelenerek ibraz edilen faturaların defterlere işlenip işlenmediği üzerinde durularak bu konuda konusunda uzman bilirkişiden denetime elverişli rapor alınması ve yapılan incelemeye göre kira alacağının olup olmadığının tesbiti

.Y. tarafından düzenlenen 6.6.2013 Hâkim havale tarihli rapordan, davacı şirket ticari defterlerinin incelenmeden rapor düzenlendiği anlaşılmaktadır.Bu nedenle davacı şirket defterlerinin incelenerek ibraz edilen faturaların defterlere işlenip işlenmediği üzerinde durularak bu konuda konusunda uzman bilirkişiden denetime elverişli rapor alınması ve yapılan incelemeye göre kira alacağının olup olmadığının tesbiti. temerrüt olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi ve varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.