muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4420, Karar No: 2015/5242, Tarih: 21.10.2015

Öte yandan davacı iş sahibi Karşıyaka 5. Asliye Hukuk Mahkeme'sinin 2009/66 Değişik iş sayılı dosyasında yaptırdığı delil tespiti sonucunda düzenlenen 05.01.2010 tarihli rapor ile sonradan ortaya çıkan ayıpların varlığını öğrenmiştir. Öğrenme tarihinden itibaren makul süre olan 2010 yılı içerisinde ayıpların giderilmesi ile ilgili dava açması mümkün olmasına rağmen hemen dava açmayarak İzmir 15. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/253 Değişik iş sayılı dosyasında 23.12.2011 tarihinde yeniden delil tespiti talebinde bulunarak 11.04.2013 tarihinde eldeki davayı açmıştır. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 114. maddesi aracılığı ile 52. maddesi gereğince davacı davayı geç açmak suretiyle zararın giderim bedelinin artmasına neden olduğundan yüklenici dava tarihi itibariyle hesaplanacak miktarda giderim bedelinin tamamından sorumlu tutulamaz.

Bu durumda mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla, 25.05.2014 tarihli raporlarının 9. sayfa “parasal değerlendirme” başlıklı bölümün 1 ve 2. bentlerindeki gizli ayıplar yönünden ayıbın öğrenilmesi tarihinden itibaren dava açılması için geçmesi gereken makul süre olduğu takdir edilen 2010 yılı mahalli piyasa rayiçlerine göre giderim bedeli hesaplattırılıp değerlendirilerek davanın sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/613, Karar No: 2015/20127, Tarih: 12.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/613 E.  ,  2015/20127 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kozan 1. Asliye Hukuk( İŞ) Mahkemesi

TARİHİ : 17/11/2014

NUMARASI : 2014/292-2014/761

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 26/12/2002-30/04/2014 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle sigorta başlangıç tarihinin 26/12/2002 olduğuna karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

12/11/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava sigortalılığın tespiti talebine ilişkin olup, somut olaydaki husumet 26/12/2002-30/04/2014 tarihleri arasında davacının davalıya ait bahçede hizmet akdiyle çalışıp çalışmadağı ve buna dayalı olarak 26/12/2002 tarihinden itibaren sigortalı sayılıp sayılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

./..

Davacının sigorta kaydının mevcudiyetinin ve işe giriş bildirgesinin verilmiş olmasının tek başına yeterli olmayacağını savunan Kurum (S.. S..)"un, davanın zamanaşımına uğradığını ve hak düşürücü sürenin bu yönden gerçekleştiğini,

Diğer davalı işveren'in ise; "davacının kendilerine ait taşınmazda işçi olarak değil kiracı olarak oturduğunu, özetle; işçi olarak çalışmadığını,

Dile getirdikleri, ancak; her iki davalının da davacının, anılan işte belirtilen tarihlerde çalışmadığını açıkça savunmadıkları anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan başta köy muhtarı ve azaları olmak üzere tüm tanıkların, köylerinde evi kiraya verme uygulaması bulunmadığını dile getirdikleri; buna karşın, davacının davalıya ait taşınmazdaki evde kalıp orada geçimini idame ettirirken bitişiğindeki tarlada çalışıp portakal bahçesinde hasat yaptığı, genel olarak bu yerlerin güvenliğini de sağlayarak davalının her daim emrine amade bir pazisyonda bulunduğu, hemen tüm tanıkların açıkça birbiriyle çelişmeyen beyanlarıyla da doğrulanmaktadır.

Belirtilen durum dikkate alındığında, eksik araştırmaya dayalı ve yeterli gerekçeden yoksun olan davanın reddi yolundaki mahkeme kararının onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/12294, Karar No: 2019/10984, Tarih: 20.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12294 E.  ,  2019/10984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahla yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.01.2019 tarihli ve 2019/1340 soruşturma, 2019/1125 Esas, 2019/36 sayılı iddianamenin iadesine dair Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin 28.01.2019 tarihli ve 2019/12 iddianame değerlendirme sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2019 tarihli ve 2019/164 değişik iş sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 08.04.2019 tarih ve 2019/3226 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.04.2019 tarih ve 2019/40147 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Her ne kadar suça sürüklenen çocuğun eyleminin taksirle yaralama suçunu oluşturduğu, anılan suçun da uzlaştırma ve ön ödemeye tabi suçlardan olduğundan bahisle suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen iddianamenin iadesine yapılan itirazın reddine karar verilmiş ise de;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170. maddesinde, iddianamede bulunması gereken hususların neler olacağının gösterildiği, aynı Kanun'un 174/1. maddesinde ise iddianamenin hangi hâllerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, anılan Kanun’un 174/2. maddesinde suçun hukuki nitelendirilmesi sebebiyle iddianamenin iade edilemeyeceğinin düzenlendiği, yine söz konusu Kanun'un 170/2. maddesinde yer alan "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." hükmü uyarınca Cumhuriyet savcısının dava açmasının zorunlu olduğu ve suçun hukuki nitelendirilmesinin de Cumhuriyet savcısına ait olduğu, bu durumda mahkemece, iddianamede gösterilen olaylarla ilgili olarak ibraz edilen deliller ve yargılama sırasında ibraz edilebilecek deliller birlikte değerlendirilerek yargılama sonucuna göre bir karar verilmesi gerekeceği gibi mahkemenin de hukuki nitelendirme ile bağlı olmadığı gözetildiğinde;

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun, elindeki bıçakla mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığının iddia edildiği somut olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin taksirle yaralama suçunu oluşturup oluşturmadığı hususunun ancak mahkemesince yapılacak yargılama sonucunda delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesinden sonra tespit edilebileceği, mahkemenin yargılamaya başlamadan iddianamenin değerlendirilmesi aşamasında delil takdirine girerek suçun niteliğini tespit ve tayin etmesinin açıkça usule aykırı olduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 01.02.2019 tarihli ve 2019/164 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5000, Karar No: 2019/6379, Tarih: 20.11.2019

**20. Ceza Dairesi         2017/5000 E.  ,  2019/6379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Anadolu (Kapatılan) 72. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanık hakkında; 15.05.2013 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik kararına ilişkin olarak 23.05.2014 tarihi itibari ile tedavi ve denetimli serbestlik kararının infazında uyulması gereken kuralların hükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanıldığı, sanığın vaka sorumlusu ile 2. görüşmeye katılmadığı vaka sorumlusu ile olan görüşmesine katılmayarak denetim planına uymaması üzerine, 21/11/2013 tarihli uyarı yazısının elden sanığa tebliğ edildiği, uyarıdan sonra sanığın tedavi ve denetimli serbestlik kararına ilişkin yükümlülüklerine düzenli olarak devam ettiği esnada 25.03.2014 tarihindeki vaka sorumlusu ile olan görüşmesine katılmadığı, sanığın bu sırada uzun yol şöförü olduğu için için vaka sorumlusu ile olan görülmesine katılamadığını beyan ettiği, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmü karşısında belgelendirilebilir ve geçerli bir mazereti bulunan sanığın denetimli serbestlik kapsamında belirlenen yükümlülüğünü ikinci kez ihlal ettiğinden söz edilemeyeceği, dolayısıyla sanığın yüklenen yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinin kabul edilemeyeceği gözetilmeden hakkında mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 20.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8026, Karar No: 2023/3796, Tarih: 20.06.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/8026 E.  ,  2023/3796 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Antalya ili ... ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışması sırasında, 140 ada 1, 141 ada 1 ve 152 ada 8 parsel sayılı sırasıyla 4.576.64, 4.696,15 ve 2.344,90 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kadastro tutanaklarının edinme sebebi bölümünde, mülga 2613 sayılı Kanun ile 5602, 509 ve 766 sayılı Kanunlara göre yapılan kadastro / tapulama çalışmaları sırasında, kadastroya tabii tutulmayarak tespit harici bırakılan yerden oldukları belirtilerek kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, tarla vasfıyla, davalı ... adına tespit edilmişlerdir.

2. Davacı ... vekili dava dilekçesinde; Antalya ili ... ilçesi ... Mahallesi 140 ada 1, 141 ada 1 ve 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazların, Hazine'ye ait olup tespit dışı bırakılan ve ilk tesis kadastrosu yapılırken kimsenin kullanımında olmayan devletin hüküm ve tasarrufu altında sayılan yerlerden iken yapılan çalışma sonucunda taşınmazların davalı adına tespit edildiklerini, 3402 sayılı Kanun'un 14 ve 17 nci maddesinde yer alan zilyetlikle iktisap koşullarının davalı açısından oluşmadığını, yapılan çalışmaların yasa ve genelge hükümlerine aykırı olduğunu belirterek, kadastro tespitlerinin iptali ile taşınmazların Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; taşınmazların atalarından intikal ettiğini, taşınmazların tarım arazisi olduğunu ve eklemeli olarak yaklaşık 70 - 80 yıldır zilyetliklerinde bulunduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dinlenilen mahalli ve tespit bilirkişilerinin, 152 ada 8 parsel taşınmazın bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen zeminde sürülü halde olan kısmının evvelden beri davalı tarafından devamlı suretle ekin ekilerek kullanıldığını, geri kalan kısımların eskiden hayvanlar vasıtasıyla sürülüp ekilirken uzun süredir kullanılmadığını, 140 ada 1 ve 141 ada 1 parsel sayılı taşınmazların ise davalının babasının sağlığında kullanılırken vefatından beri boş kaldığını, sonrasında davalı tarafından tekrar sürüldüğünü beyan ettikleri, keşif gözleminde, 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazın kuzeyde kalan kısımlarının sürülü halde olduğunun, kalan kısımların ise engebeli olup doğal bitki örtüsü otlarla kaplı olduğunun, 140 ada 1 parsel sayılı taşınmazın zemininin sürülü olduğunun, 141 ada 1 parselin doğal bitki örtüsü otlarla kaplı olduğunun, taşınmazların sınırlarını belli eden ayırt edici unsur bulunmadığının, çevresindeki taşınmazlarla arasında yüksek kot farkının bulunduğunun gözlemlendiği, bilirkişi heyet raporunda, hava fotoğrafları ve uydu görüntüleri ve toprak yapısının incelenmesinde, 152 ada 8 parsel taşınmazın (B) bölümünün imar ihyasının tamamlanmadığı, ıslah edilerek tarım toprağı vasfının oluşmadığı, (A) bölümünün ise imar - ihya edilerek tarım toprağı vasfının oluştuğu, 40 yıldır kuru tarım teknikleri kullanılarak bölgenin iklim koşullarına uygun hububat, nohut, yem bitkileri yetiştiriciliğinde, tarımsal faaliyetler yapılmak suretiyle kullanıldığı, 140 ada 1 ve 141 ada 1 parsel sayılı taşınmazların 1980 li yıllarda imar ihya edilerek bir süre kullanıldıktan sonra etrafının tamamen dik yamaçlı olması, ulaşımın zor olması gibi sebeplerden taşınmazın tarımsal faaliyette kullanılmadığı, doğal bitki örtüsü otlarla kaplı olduğu, tarımsal faaliyetin terk edildiği yönünde görüş belirtildiği, davalının ise 19.04.2021 tarihli celsede, 152 ada 8 parselin her yıl düzenli olarak ekilip sürüldüğünü, 140 ada 1 ve 141 ada 1 parsel sayılı taşınmazların bir süre imkanları elvermediği için boş kaldığını beyan ettiği, bu haliyle, 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazın (A) bölümü üzerinde davalı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu, 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazın (B) bölümü ile 140 ada 1 ve 141 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde ise zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8 inci madde gereğince yapılan kadastro çalışmasında 25.06.2021 tarihli müşterek bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen 1.038,94 metrekare yüzölçümündeki kısmına yönelik kadastro tespitinin iptaline, iptal edilen kısmın aynı ada içerisinde mevcut son parsel numarasından sonra gelmek üzere yeni bir parsel numarası verilerek tarla vasfı ile Hazine adına, ifraz sonrası geriye kalan ve (A) harfi ile gösterilen 1.035,96 metrekarelik kısmın 152 ada 8 parsel sayısında ..

.06.2021 tarihli müşterek bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen 1.038,94 metrekare yüzölçümündeki kısmına yönelik kadastro tespitinin iptaline, iptal edilen kısmın aynı ada içerisinde mevcut son parsel numarasından sonra gelmek üzere yeni bir parsel numarası verilerek tarla vasfı ile Hazine adına, ifraz sonrası geriye kalan ve (A) harfi ile gösterilen 1.035,96 metrekarelik kısmın 152 ada 8 parsel sayısında ... adına tarla niteliği, 140 ada 1 ve 141 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar hakkında 3402 sayılı Kanun'un Geçici 8 inci madde gereğince yapılan kadastro tespitinin iptaline, taşınmazların Hazine adına tarla niteliğiyle tapuya kayıt ve tesciline karar verildikten sonra, 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazın (A) bölümünün yüzölçümünün sehven yanlış yazıldığı belirtilerek, hüküm fıkrasında (A) bölümüne ilişkin yazılan "1.035,96 metrekare" olan yüzölçümünün "1.305,96 metrekare" olarak düzeltilmesi hususunda tashih şerhi düzenlenmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı davacı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı ... vekili istinaf dilekçesinde; 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazın bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen kısmı yönünden, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı olduğu gibi eksik araştırma ve inceleme yapıldığını ve davalı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, bilirkişi heyet raporunda, hava fotoğrafları ve uydu görüntüleri ve toprak yapısının incelenmesinde, istinafa konu 152 ada 8 parsel sayılı taşınmazın eğiminin ekim yapılmış bölümde % 6 - 8 olduğu, taşınmaza ilişkin 1953 yılı hava fotoğrafında kullanılmadığı, 1980 - 1992 tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritaları incelenmesinden (A) ile işaretli bölümde tarımsal faaliyet yapıldığı, 1980 - 2020 arası 40 yıldır hububat nohut ve yem bitkileri yetiştiriciliği yapıldığı, 2008 yılı sonrası uydu görüntülerinin de aynı hususu doğruladığı yönünde görüş belirtildiği, tanık ve bilirkişi beyanlarının da raporlarla uyumlu olduğu, taşınmazın istinafa konu (A) bölümü üzerinde davalı taraf lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu, bu nedenle İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davacı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı ... vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, temyize konu çekişmeli 152 ada 8 parseli sayılı taşınmazın (A) bölümü üzerinde davalı taraf lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un 14, 17 ve Geçici 8 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, temyize konu çekişmeli 152 ada 8 parseli sayılı taşınmazın (A) bölümü üzerinde davalı taraf lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un 14, 17 ve Geçici 8 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37580, Karar No: 2015/22543, Tarih: 17.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37580 E.  ,  2015/22543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Üniversite’de muvazaalı olarak çalıştırıldığından baştan itibaren davalının işçisi sayılmasına rağmen ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her ne kadar davacı daha önce muvazaalı çalıştırılsa da 31/12/2013 tarihi sonrası alındığı işlerde çalıştırıldığından yeni hizmet sözleşmelerinde muvazaa bulunmadığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının muvazaalı olarak 31/12/2013 tarihine kadar çalıştırıldığı tarafların ve Mahkemenin kabulündedir. Kaldı ki davacının daha önce ilave tediye alacağının kabulüne dair karar Dairemiz 2013/26325 E. sayılı kararı ile de onanmıştır. Davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalıdır. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya kanunla cevaz verilen hastanenin asıl işlerinde çalıştırılsa bile asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının yine asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile 31/12/2013 tarihi sonrası alındığı işlerde çalıştırıldığından bu tarihten sonraki ilave tediye alacağı talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.