muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11598, Karar No: 2014/14129, Tarih: 25.09.2014

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon,fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına asliye ticaret mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum,kuruluş, ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece re'sen gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

Kuşkusuz, 28.11.2013 tarihli ve 28835 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve yayımı tarihinden itibaren 6 ay sonra yürürlüğe gireceği öngörülen 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girmesinden sonra oluşacak banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-j, 4/3, 73/1, 83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan görev hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek somut olayda dava tarihi dikkate alındığında asliye hukuk mahkemesi'nin görevli olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3827, Karar No: 2011/14771, Tarih: 20.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/3827 E.  ,  2011/14771 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ile ... Bankası vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Bala Asliye Hukuk Mahkemesinden (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 15.9.2010 gün ve 148-237 sayılı hükmün davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Tüketici Mahkemesi sıfatıyla açılan davaya bakan Bala Asliye Hukuk Mahkemesinin, olayda ... Tüketici Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle verdiği görevsizlik ve dosyanın ... Nöbetçi Tüketici Mahkemesine gönderilmesine dair verdiği karar gönderme kararı mahiyetinde olup, gönderme kararlarının temyiz kabiliyeti bulunmadığından davacının temyiz dilekçesinin REDDİNE, 20.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1824, Karar No: 2016/2966, Tarih: 28.03.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1824 E.  ,  2016/2966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarları nazara alınıp 5320 Sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Katılanlar vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılanlar vekilinin süre tutum dilekçesi verdikten sonra verdiği 02.09.2014 ve 15.09.2015 tarihli dilekçeleri ile hükmün onanmasını talep edip temyizden feragat ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık müdafiin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında atılı suçtan dolayı verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna tâbi olup temyizinin mümkün olmadığı ve anılan kararın mahallinde merciince itirazen incelenerek itirazın reddedildiği anlaşıldığından, anılan hükme yönelik vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, geceleyin komşusu olan ve evde yalnız olduğunu bildiği mağdurenin evine kapıyı zorlayarak girdiği, mağdurenin uykusundan uyanıp kapıyı açması üzerine sanığın kolundan tuttuğu mağdurenin direnmesi ve evdeki çocukların uyanması üzerine eylemine son verdiği olayda; her ne kadar sanık, mağdurenin kolundan tutarak vücut dokunulmazlığını ihlal etmiş ise de, dosya kapsamına göre bu eylemin nitelikli cinsel saldırıya yönelik olduğuna ilişkin kanıt bulunmadığı ve mevcut haliyle eylemin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçuna teşebbüs olduğu gözetilmeden yazılı şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten hüküm kurulması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü,29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2158, Karar No: 2016/10317, Tarih: 10.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/2158 E.  ,  2016/10317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının davalı Üniversiteye bağlı Tıp Fakültesinde temizlik işlerinde ve hasta bakıcı olarak çalıştığını ve halende bu şekilde çalışmaya devam ettiğini, ödenmeyen fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretlerine hak kazanıp kazanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışr yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacı, davalı Üniversiteye bağlı Tıp Fakültesinde bir dönem temizlik elemanı belli bir dönem ise hasta bakıcı olarak çalışmıştır. Dosya içerisinde 2008 Aralık- 2009 yılı Haziran ayı ile 2012 yılı Eylül ayından dava tarihine kadar ki döneme ait çizelgeler dışında ki nöbet ve çalışma çizelgeleri bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla çalışma ücreti çizelge olan dönem için çizelgelere, çizelge olmayan dönem için ise tanık beyanlarına göre hesaplanmış, ulusal bayram genel tatil ücreti ise sadece çizelge olan dönem için hesaplanmıştır. Mahkemece bilirkişi raporunda hesaplandığı gibi çizelge olmayan dönem için tanık beyanlarına göre çizelge olan dönem içinse çizelgelere göre yapılan hesaplamaya itibarla fazla çalışma ücretine yönelik hüküm kurulması gerekirken herhangi bir gerekçe gösterilmeden sadece çizelge olan dönem için hesaplanan fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması yanlıştır. Ulusal bayram genel tatil ücreti yönünden de yine çizelge olmayan dönem için tanık beyanlarına göre, çizelge olan dönem içinse çizelgelere göre hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken sadece çizelge olan döneme ilişkin ubgt ücretinin kabul edilmesi hatalıdır. Ayrıca davacı tanıkları 2012 yılının Eylül ayından itibaren davacının temizlik elemanı olarak haftada 3-4 gün 16.00-07.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmişler, davacı ise dava dilekçesinde 2012 Eylül ayından sonra yoğun bakım ünitesinde gece temizlik personeli olarak 06.00-08.00 saatleri arasında çalıştığını bildirmiştir. Ancak davacının bildirdiği bu çalışma süresi 2 saatlik bir döneme denk geldiğinden bu döneme ilişkin çalışma saatleri davacıdan tekrar sorularak dava dilekçesindeki bu beyanı açıklattırıldıktan sonra davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretinin hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken belirtilen hususlar düşünülmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10565, Karar No: 2019/1186, Tarih: 16.01.2019

**9. Hukuk Dairesi         2018/10565 E.  ,  2019/1186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ ... HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... ... 6. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, 05/10/2015 tarihli dava dilekçesi ile; T.C Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nca yapılarak 2015/104 sayılı kararla Resmi Gazete yayınlanan hatalı iş kolu tespitinin 6356 sayılı yasanın 5. maddesine göre iptal edilmesini, müvekkili işyeri iş kolunun, İş Kollarının Yönetmeliğinin 4. sıra numaralı "Petrol, lastik, plastik iş kolu" olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın yetkisizlik nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de; işin mahiyeti itibarıyla duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilmiş olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 16/01/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7905, Karar No: 2010/1717, Tarih: 15.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/7905 E.  ,  2010/1717 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, tarafların avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre ve özellikle; ...." olması gereken kuruluş adının karar başlığına yazımdaki yanlışlığın HUMK. 459. maddesi uyarınca mahallinde düzeltilmesinin her zaman mümkün olduğu gözetilip, bozma nedeni yapılmayarak, davalı ......mirasçıları avukatının tüm, davacı Kurum ve davalı.... avukatlarının sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

1-)Medeni Kanunun 611. maddesindeki, "Yasal mirasçılardan biri mirası reddederse onun payı, miras açıldığı zaman kendisi sağ değilmiş gibi, hak sahiplerine geçer." düzenlemesi uyarınca, bir kısım mirasçıları, ..... mirasını reddetselerde, mirası kabul eden davalılar .....in, davaya konu tahsil kararı verilen Kurum alacağından Borçlar Kanunun 51. maddesi gereğince davalı ... şirketi ile birlikte müteselsilen sorumlu olduklarının gözetilmemiş olması;

2-)2918 sayılı Kanun kapsamında zorunlu mali mesuliyet ve ihtiyari mali mesuliyet sigortaları poliçelerine dayalı akdi sorumluluğu nedeniyle, davacı Kuruma karşı ödeme sorumluluğunun üst sınırını oluşturan ölüm gelirinin ilk peşin sermaye

.......

değeri olan 30.601,77 TL. nin 8.088,00 TL. sini dava açılmadan önce haksahibi anneye ödemiş olması ve bu nedenle ilk peşin sermaye değerinin bakiyesini teşkil eden 22.513,77 TL. ile sınırlı şekilde davacı Kuruma karşı ödeme sorumluluğunun kalması nedeniyle, davalı .......'nin anılan miktarla sınırlı olarak sorumlu olduğuna karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu poliçe limitini teşkil eden (52.000,00 TL.) miktarla sorumluluğuna karar verilmiş olması;

Usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenleridir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenleridir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün "2" numaralı bendindeki bir, iki, üç, dört ve beşinci satırların silinerek yerine "..... bakiye ilk peşin sermaye değeriyle (22.513,77 TL) ve yasal faizden 03.04.2006 (dava) tarihinden itibaren sorumlu olmak kaydıyla 30.601,77 TL Kurum alacağının 28.02.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizle birlikte davalılar... müştereken, müteselsilen alınarak davacı Kuruma verilmesine" ibaresinin yazılmasına; ayrıca hükme, "Davalı ...., harç, yargılama masrafı ve avukatlık ücretinden bakiye ilk peşin sermaye değeri olan 22.513,77 TL. ile orantılı olarak sorumlu tutulmasına" ibaresinin yazılarak eklenmesine ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 15.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2016/7643, Karar No: 2018/9536, Tarih: 18.06.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/7643 E.  ,  2018/9536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanık...’a yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

TCK'nın 53/1-b maddesinin, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesinin, infaz evresinde resen gözetilebileceği,

Anlaşıldığından, sanık...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık... hakkında kurulan hükme yönelik temyize gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-)Sanığa ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede gösterilmeyen TCK'nın 265/3 ve 43/2. maddelerinin uygulanması suretiyle CMK'nın 226/2. maddesine aykırı davranılması,

b-)Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 2011/10-182 esas, 2011/39538 sayılı ve 11.10.2011 tarihli kararında da kabul edildiği üzere Adil Yargılanma Hakkı, Anayasanın 36/1 maddesinde: “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı merciileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.”, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6/1. maddesinde de: "Herkes davasının, ... cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, adil ve kamuya açık olarak, ... görülmesini isteme hakkına sahiptir..." denilerek teminat altına alınmıştır.

Gerek Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi gerekse 5271 sayılı CYY, tercüman görevlendirilmesi konusunu savunma hakkı çerçevesinde ele almıştır. Buna göre, ücretsiz olarak tercüman görevlendirilmesi için AİHS, kişinin yargılamanın yapıldığı ülkenin vatandaşı veya yabancı olması ölçütünü değil “duruşmada kullanılan dili anlamaması veya konuşamaması”nı esas alırken, Ceza Yargılaması Yasası da aynı yaklaşımla, kişinin “meramını anlatabilecek derecede Türkçe bilmemesini” yeterli görmüştür. Bunun sonucu olarak Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmakla birlikte meramını anlatacak ölçüde Türkçe bilmeyen şüpheli veya sanıklara tercüman görevlendirilmesi savunma hakkının kullanılması açısından zorunlu iken, ülkemiz vatandaşı olmasa bile savunmasını yapabilecek derecede ve yeterlilikte Türkçe bilen şüpheli veya sanıklara tercüman görevlendirilmesi zorunluluğu bulunmamaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi verdiği Luedicke, Belkacem ve Koc/Almanya, 28 Kasım 1978, Kamasinski/Avusturya, 19 Aralık 1989 ve Hermi/İtalya kararlarında, Sözleşme’nin 6. maddesinin 3. fıkrasının e) bendinde tercüman yardımından karşılıksız yararlanma hakkının bildirildiğini hatırlatmaktadır, Bu hak, sadece duruşmada sözlü ifadelerde değil, aynı zamanda yazılı belgelerde ve hazırlık soruşturmasında da geçerlidir. Hükümde mahkemede kullanılan dili anlayamayan ya da konuşamayan sanığın, adil yargılanma hakkından yararlanabilmesi için duruşmada kullanılan dili anlaması ya da tekrar aktarması için sanığa gerekli olan yani aleyhine başlatılan her türlü işlemin tercüme edilmesi ya da açıklanması için tercüman hizmetlerinden karşılıksız yararlanma hakkının olduğu bildirmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, soruşturma aşamasında tercümana ihtiyaç duymaksızın Türkçe ifade veren sanığın kovuşturma aşamasında tercüman talebinde bulunması üzerine CMK’nın 202. maddesi uyarınca usulune uygun olarak atanan tercüman huzurunda savunmasının alınması gerektiği ve tercüman masrafının mahkumiyet halinde yargılama gideri olarak sanıktan tahsil edileceği gözetilmeden söz konusu talebin tercüman giderinin sanık tarafından savunmadan önce yatırılmaması gerekçesi ile savunma alınmadan karar verilmesi,

c-) TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hüküm, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/06/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.