muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3424, Karar No: 2009/4142, Tarih: 13.04.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/3424 E.  ,  2009/4142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bilirkişi kurulunca bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olması kural olarak doğrudur.

Ancak;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında dava konusu taşınmazında içerisinde yer aldığı ilçenin genelinde geçerli olan ve münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerekirken, salt dava konusu taşınmazın bulunduğu yere özgü (lokal) veriler üzerinden kamulaştırma bedelini saptayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde bilirkişi kurulunca münavebeye alınmış bulunan ürünlerin Dairenin geri çevirme kararı üzerine ... İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilen ve ilçenin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarını içeren veri listesi esas alınarak bilirkişi kurulundan bu verilere uygun ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

2- Tamamı 31037 m2 olan taşınmazın 4994,23 m2’si kamulaştırılmış, geriye teknik bilirkişi raporunda (C) harfi ile gösterilen 7.915,02 m2 ve (A) harfi ile gösterilen 18127,75 m2 olmak üzere iki ayrı parça kalmıştır.

Bilirkişi Kurulunca (C) harfi ile gösterilen kısımda kamulaştırma nedeniyle herhangi bir değer kaybı olmadığı konusundaki saptamada bir isabetsizlik yoktur. Ancak; kamulaştırmadan arta kalan ve (A) harfi ile gösterilen parçanın yüzölçümü, konumu ve geometrik durumu ile kullanım amacı birlikte değerlendirildiğinde bu kısımda da herhangi bir değer kaybının sözkonusu olmayacağı gözetilmeden %5 ve %6 oranındaki kapitalizasyon faiz oranına göre hesaplanan değerler arasındaki farkın değer düşüklüğü olarak kabul edilmesi ve bu miktarın kamulaştırma bedeline eklenmiş bulunması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı yararına takdir edilen 625,00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 13.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10481, Karar No: 2019/4512, Tarih: 25.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/10481 E.  ,  2019/4512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 01/04/2008-31/12/2012 tarihleri arasında sabah 07:00 akşam 16:00 saatleri arasında Pazar günleri, ulusal bayram ve dini bayram günleri dahil aralıksız olarak asgari ücretle çalıştığını, yıllık izinlerini kullanmadığını, davacının mesai saatleri dışında özel günlerde en az haftada 1 veya 2 gün gece 02:00-03:00 saatlerine kadar çalışmak zorunda bırakıldığını, davacının 31/12/2012 günü haksız olarak ihbar önellerine uyulmaksızın iş akdinin davalı tarafça feshedildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. İçişleri Bakanlığı vekili, 4857 sayılı yasanın 2/6 maddesi gereğince Emniyet Müdürlüğünün asıl işveren sorumluluğunun olmadığını, Emniyet Müdürlüğü ile temizlik şirketi arasında taşeron sözleşmesinin mevcut olmadığını, taraflar arasındaki ilişki temizlik alım sözleşmesi gereğince "anahtar teslimi iş yapma" niteliği taşıyan sözleşme olduğunu, bu nedenle asıl işveren sıfatı taşımayan davalı idarenin davacının alacaklarında davalı şirket ile birlikte sorumlu olmadığını, bu nedenlerle yersiz açılan davanın reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacı taraf üzerinde bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Gıda Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının ... Mahkemesinin ... Esas ve 2013/278 Karar sayılı dosyası ile davalı şirket aleyhine işe iade davası açtığını, davacının istifa dilekçesi vermesine rağmen davanın davalı şirket aleyhine sonuçlandığını ve işe iade kararı verildiğini, 8 aylık brüt ücreti ödenmesini ve işe iadesinin talep edildiğini, bu talep sonrasında davalı şirket tarafından ihale yoluyla temizlik işlerini aldığı ... Meslek Lisesi öğrenci yurdu pansiyonunda temizlik işçisi olarak işe başlamasının uygun görüldüğünü, bu durumun davacıya bildirildiğini, bu bildirime rağmen davacının işe başlamadığını, davalı şirket tarafından işe gelmemesi nedeniyle 4857 sayılı kanunun 25.maddesi gereğince iş akdine son verildiğini, davacının iş akdine son verildiğine dair tebligat iadeli taahhütlü mektup yoluyla gönderildiğini, davacının resmi kurumda çalışması nedeniyle çalışma saatlerinin belli olduğunu, günlük çalışma saatlerinin dışına çıkılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödemeyi gerektirmeyecek şekilde sona erdiğinin ispatı işverende olup bu konuda davalı yanın iddialarını ispatlar nitelikte delil sunamadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı, yasal süresi içinde davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve davacının feshin geçersizliği ve işe iade kararına rağmen davalının beyanına göre davacının işverenin işe başlama davetine rağmen işe başlamadığının, dolayısıyla ilk feshin geçerli hale geldiğinin, buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığının ve hesaplamanın ilk fesih tarihine göre yapıldığının anlaşılmasına göre davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki nedenler dışındaki temyiz itirazları yerinde bulunmamıştır.

2-492 Sayılı Harçlar Kanunu uyarınca harçtan muaf olan davalı T.C. İçişleri Bakanlığı’na yargılama giderlerine harç katılarak harç yüklenmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)Sonuç:

Hüküm fıkrasının davacı tarafın sarf ettiği yargılama giderlerine ilişkin 5 numaralı bendinin tamamen çıkartılarak, yerine;

"5-Davacı tarafından yapılan harçlar hariç 548,70 TL yargılama giderinden kabul ve red oranına göre belirlenen 341,81 TL’sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

Davacı tarafından yapılan toplam 278,14 TL harç masrafının, davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan sadece davalı ... Gıda İnş. Tah. İ.Bil. İş ve Tic Ltd. Şti.'den alınarak davacıya verilmesine," bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.09.2018 tarih ve ... E. - 2018/8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının istek halinde davalı ... Gıda İnş. Tah. İ. Bil. İş ve Tic. Ltd. Şti.ne iadesine, 25.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5990, Karar No: 2019/2917, Tarih: 19.04.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/5990 E.  ,  2019/2917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : UYGULAMA KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Uygulama kadastrosu sırasında .../Merkez Soğukoluk Köyü çalışma alanında ve tapuda davacı ... adına kanal vasfıyla kayıtlı bulunan eski 1596 parsel sayılı 1.037,69 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 114 ada 13 parsel numarasıyla ve 571,66 metrekare yüzölçümlü olarak; davalı ... adına kanal vasfıyla tapuda kayıtlı bulunan eski 1077 ve 1397 parsel sayılı 465 ve 1421 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, 114 ada 14 ve 35 parsel numarasıyla ve 767,96 ve 1.524,75 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir. Davacı ..., uygulama kadastrosu sırasında kendisine ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiği ve eksikliğin davalıya ait taşınmazdan kaynaklandığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli taşınmazların uygulama tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.04.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20609, Karar No: 2020/12823, Tarih: 16.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/20609 E.  ,  2020/12823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan eylemine uyan TCK’nın 116/2, 116/4,119/1-c ve 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 11 yıl 3 aylık dava zamanaşım süresinin, 24/05/2008 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan hapis cezası 13 ay 10 gün olmasına rağmen 11 ay 10 gün olarak belirlenmesi aleyhe temyiz olmadığından, suça sürüklenen çocukların eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesinde müstakil bir suç olarak tanımlanan geceleyin konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğu nazara alınarak suça sürüklenen çocuklar hakkındaki temel cezaların doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesiyle belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, önce TCK’nın 116/1. maddesi gereğince 6 ay hapis cezasına ve devamında TCK’nın 116/4. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi, sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 11 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2-Bozmanın suça sürüklenen çocuklar lehine olması nedeniyle bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuklara yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 11 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

2-Bozmanın suça sürüklenen çocuklar lehine olması nedeniyle bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuklara yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı yasanın 322. maddesi uyarınca, hüküm fıkrasındaki “11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına” ilişkin bölümün çıkarılması ve yerine “11 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına” cümlesinin eklenmesi ve yargılama giderlerine ilişkin bölüm hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, "Bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin lehe bozma sonrası yapılmış olması nedeni ile Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15393, Karar No: 2013/18506, Tarih: 05.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/15393 E.  ,  2013/18506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak ve tazminat

HÜKÜM : Sanıkların beraatine

Şikayetçi vekili 21.05.2010 tarihli dilekçesi ile tazminat isteminde de bulunduğu halde, bu konuda bir karar verilmemiş ise de, mahkemesince mahallinde bir karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Haciz ihbarnamesine sanıklar vekili tarafından 11.05.2010 tarihinde itiraz edilmiş olup, vekilin beyanından dolayı asilin sorumlu tutulamayacak olmasına göre, yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı cihetle, şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 05.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3575, Karar No: 2007/4233, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/3575 E.  ,  2007/4233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.1.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.4.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11501, Karar No: 2013/15037, Tarih: 22.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11501 E.  ,  2013/15037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik ilkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK’nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz’ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. .. .Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. .. .Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 12.08.2010 olan suç tarihinde Çamlıbel Elektirik Dağıtım A.Ş.nin özelleştirilme sürecinin ne zaman kesinleştiği araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi;

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.