muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/188, Karar No: 2011/231, Tarih: 15.11.2011

5) Mağdurun güvenli bir yerde serbest bırakılması gerekir. Bunun için mağdur fiziksel ya da manevi olarak zarar görmeyeceği bir yere bırakılmalıdır. Kaçırılan mağdurun gece yarısı tenha bir yerde bırakılması durumunda cezanın azaltılmasını gerektiren şahsi sebepten istifade edilemez.

6) Son olarak fail, hürriyetinden mahrum ettiği kimsenin şahsına bir zarar vermemiş olmalıdır.

Somut olayda sanık ile arkadaşı tarafından manevi cebir kullanılarak iradesi dışında bir süre istemediği bir güzergâha doğru götürülen katılanın üzerindeki telefon ile parasının alınmasından sonra soruşturma başlatılmadan önce güvenli olup olmadığı dosya içeriğinden anlaşılamayan bir yerde serbest bırakıldığı konusunda herhangi bir kuşku mevcut olmaması nedeniyle yukarıda 1, 2, 3 ve 4 numarada sıralanan koşulların gerçekleştiği tartışmaya gerek duyulmayacak kadar açıktır. Zira bu koşulları tartışmalı kılacak herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir.

Bu durumda 5 numarada belirtilen ‘mağdurun güvenli bir yerde serbest bırakılması’ ile 6 numarada belirtilen ‘mağdurun şahsına bir zarar verilmemesi’ koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin açıklığa kavuşturulması gerekir.

Forum Alışveriş Merkezi yakınlarında otobana çıkarken serbest bırakıldığını beyan eden katılanın araçtan indirildiği yerin bir yerleşim birimine yakın olup olmadığı konusunda bir tespit yapılmadığı gibi yargılama aşamasında da bu husus açıklığa kavuşturulmamıştır. Olaydan hemen sonraki ifadesinde araçtan indirildikten sonra koşarak alışveriş merkezine geldiğini beyan eden katılanın serbest bırakıldığı yerin güvenli bir yer olması kuvvetle muhtemeldir. Bu durumda katılanın araçtan indirildiği yerin bir yerleşim birimine yakın olup olmadığı, oradan evine ya da herhangi bir yerleşim yerine rahatlıkta dönüp dönemeyeceği araştırılarak, bu anlamda katılanın araçtan indirildiği yerin güvenli bir yer olup olmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerekmektedir.

Sanık ile arkadaşının araçlarına bindirdikleri katılanı iradesi dışında kendi hâkimiyet sahasına götürerek manevi cebirle cep telefonu ve para aldıktan sonra şahsına karşı bir zarar vermeksizin serbest bıraktıkları dosya içeriğinden anlaşılmasına karşın, katılanın bırakıldığı yerin yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklanan güvenli bir yer olup olmadığı dosya içeriğinden anlaşılamamıştır. Bu nedenle öncelikle katılanın araçtan indirildiği yerin yerleşim birimine yakın olup olmadığı taraflardan sorularak gerektiğinde bilirkişi marifetiyle keşif yapılarak güvenli bir yer olup olmadığının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesinden sonra sonucuna göre sanık hakkında TCK’nun 110. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerekmektedir.

Yukarıda izah edilen gerekçelerle Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 14.02.2011 tarih ve 14926–1131 sayılı onama kararının, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık Halim Yalçınkaya hakkında yerel mahkemece kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin kaldırılarak yerel mahkemece adı geçen sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün bozulmasına,

Sanık H. Y.’nın arkadaşı olan diğer sanık K.K.’nun ise yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yerel mahkemece verilen 23.03.2010 tarih ve 243–66 sayılı hükmü ürriyetinden yoksun kılma suçu açısından karar verilmediği anlaşıldığından, adı geçen sanık temyiz etmesine karşın Yargıtay 6. Ceza Dairesince verilen 14.02.2011 gün ve 14926–1131 sayılı ilamda yağma suçundan kurulan hükmün bozulmasına karşın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan herhangi bir inceleme yapılmadığı, inceleme yapılmış ise karara yansıtılmadığı gibi yerel mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda kişiyi hhakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu açısından inceleme yapılması için dosyanın Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmesine” karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kapsamına göre inceleme, sanık H. Y. hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, eylemin sübutuna ve nitelendirilmesine ilişkin yerel mahkeme, Özel Daire ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibarıyla herhangi bir isabetsizlik bulunmamakta olup, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

İncelenen dosya içeriğine göre;

Suç tarihinde saat 16.00 sıralarında sanık H. Y.’nın, içerisinde yaşı küçük olan ve incelemeye konu olmayan sanık K. K.’nun da bulunduğu sevk ve idaresindeki otomobil ile seyir halinde iken yol kenarında bekleyen katılana adres sorma bahanesi ile yaklaştıkları, katılanın adresi tarif etmekte zorlanması üzerine “birlikte gidelim” diyerek araca binmesini sağladıkları, biraz dolaştıktan sonra sanık K.K.’nun, H. Y.’ya ait olup, aracın torpido gözünde bulunan ve 6136 sayılı Yasa kapsamında olmadığı ekspertiz raporu ile belirlenen kuru sıkı tabancayı aldığı ve elinde silah olduğu halde katılandan, kendi telefonunun şarjının bittiğini bahane ederek cep telefonunu istediği, katılanın da telefonunu verdiği, sanık K. K...nun telefona hattını takıp bir yerleri arar gibi yaptığı, bu durumdan şüphelenen katılanın araçtan inmek istediği, ancak ısrar etmesine rağmen sanıkların katılanı indirmeyerek yola devam ettikleri, yolda K.K.’nun kurusıkı tabancayı katılana gösterip, “Çinçin’de beni kime sorsan gösterir, senin gibi iki kişiyi öldürdük, seni de öldürürüz, sesini çıkarma, paran var mı” dediği, katılanın da korktuğu için cebinden 130 Lira parayı çıkararak K.’e verdiği, daha sonra verdiği paradan dolmuş parası olarak 5 Lirayı geri istediği, sanık K..in de katılana 5 Lira verdiği, yolda aracın yakıtının bitmesi üzerine aracı kullanan sanık H.Y.’nın bir benzinliğe girerek gaz aldığı, K.’in benzinlikte katılanı, susması, aksi takdirde kendisini öldüreceği ve benzinliği havaya uçuracağı yönünde tehdit ettiği, daha sonra aynı araçla otobana çıkıp Ovacık istikametine doğru devam ettikleri ve Forum Alışveriş Merkezi yakınlarında yol üzerinde katılanı, “polise gitme, adresini biliyoruz, seni buluruz, bir sürü adamımız ve çevremiz var, arkana bakmadan koş git” diyerek bıraktıkları, katılanın da koşarak Forum Alışveriş Merkezine gittiği, oradan bindiği halk otobüsü ile Etlik–Ayvalı’ya geldiği ve otobüs durağında bulunan kişilere durumunu anlattığı, bu kişilerden birisinin polisi araması üzerine olayın kolluğa intikal ettiği ve sanıkların gaz aldıkları benzin istasyonunun kamera görüntülerinden sanıklara ulaşıldığı,

Katılanın, sanıklar tarafından vücut bütünlüğüne veya cinsel dokunulmazlığına yönelik herhangi bir saldırıda bulunulmadığını ve raporunun alınmasını istemediğini beyan ettiği, bu nedenle katılanın adli raporunun alınmadığı,

Katılanın serbest bırakıldığı yere ilişkin herhangi bir kroki ya da olay yeri inceleme tutanağının düzenlenmediği,

Kovuşturma aşamasında, olayın meydana geldiği saatin tespit edilebilmesi amacıyla sanığın oto gaz almak için girdiği benzin istasyonunun kamera kayıtlarının araştırıldığı, ancak söz konusu kayıtların bir hafta kayıtlı kaldıktan sonra silindiği ve geri getirilmesinin olanaklı olmadığına ilişkin tutanak düzenlendiği, bu nedenle katılanın serbest bırakıldığı saatin tam olarak tespit edilemediği,

Anlaşılmaktadır.

Kovuşturma aşamasında, olayın meydana geldiği saatin tespit edilebilmesi amacıyla sanığın oto gaz almak için girdiği benzin istasyonunun kamera kayıtlarının araştırıldığı, ancak söz konusu kayıtların bir hafta kayıtlı kaldıktan sonra silindiği ve geri getirilmesinin olanaklı olmadığına ilişkin tutanak düzenlendiği, bu nedenle katılanın serbest bırakıldığı saatin tam olarak tespit edilemediği,

Anlaşılmaktadır.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 109. maddesinde; “Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakma” şeklinde tanımlanmıştır.

5237 sayılı TCY’nın “Etkin Pişmanlık” başlıklı 110. maddesinde de; “yukarıdaki maddede tanımlanan suçu işleyen kişi, bu suç nedeniyle soruşturmaya başlanmadan önce mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın, onu kendiliğinden güvenli bir yerde serbest bırakacak olursa cezanın üçte ikisine kadarı indirilir” şeklindeki düzenlemeye yer verilmiştir.

Bu düzenlemeye göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun tamamlanmış olması,

2) Failin, mağduru soruşturma başlamadan serbest bırakması,

3) Failin, mağdurun şahsına bir zarar vermemiş olması,

4) Failin, mağduru kendiliğinden serbest bırakması,

5) Failin, mağduru güvenli bir yerde serbest bırakmış olması koşullarının tamamının birlikte gerçekleşmiş olması gerekmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.04.2011 gün ve 208–64 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere; TCY’nın 110. maddesinde geçen “mağdurun şahsına zarar” kavramından, mağdurun vücut bütünlüğü ve cinsel dokunulmazlığına yönelik davranışlar kastedildiğinden, manevi ve ekonomik zararlar bu kapsamda değerlendirilemeyecektir

Bu nedenle uyuşmazlığa konu olayda, yasanın aradığı diğer koşulların varlığı konusunda bir duraksama bulunmadığından itirazın kapsamına göre sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi açısından, “mağdurun güvenli bir yerde serbest bırakılması” koşulu üzerinde durulmalıdır.

5237 sayılı TCY’nın 110. maddesi anlamında “güvenli bir yer”den sözedilebilmesi için, mağdurun istediği yere, özellikle bir yerleşim birimine kolaylıkla ulaşabileceği, fiziksel ya da manevi olarak zarar görmeyeceği ve herkesin gelip geçtiği bir yerde serbest bırakılmış olması gerekmektedir.

Yasakoyucu, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun serbest bırakılmasını yeterli bulmamış, diğer koşulların yanında mağdurun serbest bırakıldığı yerin güvenli olması koşulunu da aramıştır. Bu bağlamda mağdurun gece vakti, yerleşim yerine uzak ve ıssız bir yere bırakılması halinde fail, bu hükümden istifade edemeyecektir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yasakoyucu, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun serbest bırakılmasını yeterli bulmamış, diğer koşulların yanında mağdurun serbest bırakıldığı yerin güvenli olması koşulunu da aramıştır. Bu bağlamda mağdurun gece vakti, yerleşim yerine uzak ve ıssız bir yere bırakılması halinde fail, bu hükümden istifade edemeyecektir.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıkların, vücut bütünlüğüne veya cinsel dokunulmazlığına yönelik herhangi bir fiziksel eylemde bulunmadıkları katılanı, henüz soruşturmaya başlanmadan, kendiliklerinden serbest bırakmaları karşısında, katılanın araçtan indirildiği yerin yerleşim birimine yakın olup olmadığı ve oradan evine veya herhangi bir yerleşim yerine rahatlıkla ve güvenli bir şekilde dönüp dönemeyeceği araştırılarak, sonucuna göre 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasında zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin olarak kaldırılmasına, yerel mahkemece sanık H.Y. hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Özel Dairece, sanık K. K. hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan ve sanık müdafii tarafından da temyiz edilen yerel mahkeme hükmüne yönelik herhangi bir inceleme yapılıp yapılmadığı ilam metninden anlaşılmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca dosyanın, bu konuda da inceleme yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesi talep edilmiş olup, Özel Dairece bu hususta her zaman inceleme yapılması olanaklı görülmüştür.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 14.02.2011 gün ve 14926–1131 sayılı onama kararının sanık Halim Yalçınkaya’nın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin olarak KALDIRILMASINA,

3- Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.03.2010 gün ve 243–66 sayılı hükmünün, sanık Halim Yalçınkaya hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin olarak BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2011 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3085, Karar No: 2012/7961, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/3085 E.  ,  2012/7961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıların kendisinin amca oğlu ve yeğenleri olduğunu, davalılara 2009 yılında 16.000 TL bedelle slajlık darı sattığını, bu bedelin yarısının kendisine ödendiğini ancak kalan 8.000 TL'nin ödenmemesi nedeniyle davalılar hakkında icra takibi yaptığını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek,haksız itirazın iptali ile icra inkar tazminatının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, davacı ile aralarında bir akdi ilişki bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık slajlık darı satım aktinden kaynaklanmakta olup, davacı davalılara slajlık darı sattığını karşılığında teamül gereği senet alınmadığını belirterek davalının aldığı malın bedelinden kalan 8.000 TL'yi ödememesi üzerine yapılan icra takibine vaki itiraz üzerine ... bu davayı açmıştır. Davalılar akti ilişkiyi inkar etmiştir. Bu durumda davacı, davalılar ile arasındaki akti ilişkiyi yasal delillerle ispat etmelidir. Mahkemece ... Ticaret Odası başkanlığı,ilçe tarım müdürlüğü,Belediye Başkanlığı,... ... Odası başkanlığından ... bölgesinde ... arasında slajlık darı alım satımında satış sözleşmesinin senede bağlanmamasının teamül olup olmadığı bu işin herkesin duyduğu istikrarlı bir nitelik kazanıp kazanmadığı kamu oyunun bu teamüle uyup uymadığı sorulmuş 2012/3085-7961

alınan cevabı yazılardan sadece İlçe tarım müdürlüğünün cevabi yazısında bu hususta bir teamül oluştuğunun bildirilmesi üzerine mahalli bilirkişi beyanları da dikkate alınarak bu hususta bir teamülün oluştuğu kabul edilerek tanık dinlenmiş ve tanık anlatımlarına dayanılarak karar verilmiştir. HUMK'nun 293/4(HMK 2003) maddesine göre tanık dinlenebilmesi için teamül unsurunun gerçekleşmesi bir çevrede herhangi bir hukuki işlemin devamlı olarak senede bağlanmamasının adet haline gelmesi ve bu hususun zaman icinde herkes tarafından uyulmak sureti ile istikrarlı bir nitelik kazanmış bulunması ve kamuoyunda da bu teamule inanılmış olması gerekmektedir. Oysa mahkemece yapılan araştırmada ... ... Odası Başkanlığı ve ... Ticaret Odası başkanlığından verilen cevabi yazıların içerikleri itibariyle bu yönleri karşılar nitelikte değildir. Hal böyle olunca HUMK'nun 288.(HMK 200) maddesine göre müddeabihin miktarına göre somut olayda tanık dinlenemez. Davacı, davalılar ile akti ilişkinin varlığını yazılı delille ispat edememiştir. Bu durumda davanın reddine karar vermek gerekir. Ne var ki, davacı dava dilekçesinde yemin deliline de dayandığı anlaşıldığından davalılara yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 26.3.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17224, Karar No: 2015/7300, Tarih: 27.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/17224 E.  ,  2015/7300 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : İş Kolu Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı sendika vekili, ... adresinde kurulu davalı şirkete ait ... teşkilatlanarak TİS yapma yetkisi için Bakanlığa 20.04.2012 tarihinde müracaat ettiklerini, davalı Bakanlığın Samsun'daki işyerlerinden sadece “İzabe” ve “Atölye” işyerlerindeki işçi sayısını dikkate alarak olumlu yetki tespitinde bulunduğunu, davalı şirketin yetki tespitine itiraz ettiğini, Samsun 3. iş Mahkemesi'nin 2012/558 esasına kayden görülen davada mahkemenin davalı şirkette çalışan işçi sayısının daha fazla olduğu, sendikanın gerekli çoğunluğu sağlayamadığı gerekçesi ile yetki tespit kararını iptal ettiğini, kararın taraflarınca temyizi üzerine 7.Hukuk Dairesi'nin 2013/21511 Esas sayılı ilamı ile işyerlerinin girdiği iş kolunun tespiti bakımından bozulduğunu, bunun üzerine davalı şirketin Bakanlığa iş kolu tespiti için müracaat ettiğini, Bakanlığın 24.04.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 2014/25 sayılı iş kolu tespit kararı ile Samsun'da kurulu “İzabe”, “Atölye” işyerlerinin yanı sıra “Asit”, “İnşaat” ve “İdari” işyerlerinin de metal iş koluna girdiğine ilişkin iş kolu tespiti yaptığını, “İzabe” ve “Atölye” işyerlerinin 12 numaralı Metal İşkoluna girdiğine ilişkin tespitin yerinde olduğunu, ancak metal iş kolu ile uzaktan yakından ilgili olmayan büro ve idari hizmetlerin yapıldığı iş yeri ile hazır beton, sülfirik asit imali yapılan işyerini İzabe işyerinde üretilen mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen işyerinin bağlı yerleri olarak değerlendirip asıl işe yardımcı iş olarak kabul etmesinin yerinde olmadığını, davalı şirketin başka yerlerde de farklı iş kollarına giren işyerleri bulunduğunu, idare ve büro hizmetlerinin görüldüğü iş yerinin bunlarla da bağlantılı olduğunu, sırf bu işyerinin Metal İşkoluna giren işyerine yakın diye Metal İşkoluna giren işe yardımcı iş olarak kabul edilemeyeceğini, diğer üç işyerindeki işin Metal İşkoluna giren işlerle uzaktan yakından ilgisi bulunmadığını, yardımcı iş olarak kabul edilemeyeceğini, Sülfirik Asite ilişkin işyerindeki bu asidin satışının da yapıldığını bu nedenle bu üç işyerinin Metal İşkoluna girdiğine dair iş kolu tespit kararının iptalini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davacı sendikanın tüm iddialarının asılsız olduğunu, iş kolu tespitinin yerinde ve yasaya uygun olduğunu, aynı yerde çalışan bir kısım işçilerin TİS dışında tutulmasının hakkaniyete aykırı olacağını, fabrikanın ayrılmaz bir parçası olan yemekhane, laboratuvar, idari bina, satış, atölye, bakım bölümünde çalışan bu işçilerin yaptıkları işlerle fabrikada çalışan işçilerin yaptığı işler arasında ayrılmaz organik bağ bulunduğunu, davacının itiraz ettiği "asit" işyerinin işletmede yapılan işin bakır üretiminden atık gaz olarak çıkan SO2 gazının atmosfere atılmasının önüne geçilmesi amacı ile varlığı zorunlu olan ve işletmenin faaliyete geçebilmesi için yasal mevzuatın zorunlu kıldığı bir bölüm olduğunu, bu bölümde çalışan işçilerin yetki tespitinde ayrık tutulmasının hukuken mümkün olmadığını, 2004 yılından önce gerekse özelleştirmeden sonra bunların bir bütün olarak dikkate alındığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı Bakanlık vekili, işletme bünyesinde bakır izabe tesisinin ve sülfirik asit tesisinin aynı anda kurulduğunu, ikisinin birlikte çalıştıklarını, üretimin tamamlayıcısı olduğunu, hazır beton işinin de bakır izabe bölümündeki saha genişletme çalışmalarına ilişkin olduğunu, dışarıda satış amacı gütmediğini, idari bölümdekilerin çalışan işçilerin ücret, yıllık izin, ... Kurumu, işe giriş, çıkış işlemlerinin takibini yaptığını, bu işyerlerindeki işin bakır üretimine bağlı bir nevi yardımcı iş olduğunu, bakır üretim işi olmadığı takdirde diğer işyerlerinin olmayacağını bu işyerlerinin farklı sicil numarası almasının önceki dönemde sigorta prim oranlarının farklılığından kaynaklandığını, Bakanlığın iş kolu tespit kararının yerinde olduğunu savunmuş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre yapılan işin tüm fabrika ve işyerleriyle ilgili olarak birbirleriyle bağlı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen işyerinin bağlı yerler olduğu, bu nedenle davalı kurumun yaptığı şekilde metal iş kolunda sayılması gerektiği gerekçesisyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 5.maddesidir. Yasanın 5.maddesine göre, “1) Bir işyerinin girdiği işkolunun tespiti Bakanlıkça yapılır. Bakanlık, tespit ile ilgili kararını Resmî Gazete’de yayımlar. Bu tespite karşı ilgililer, kararın yayımından itibaren on beş gün içinde dava açabilir. Mahkeme iki ay içinde kararını verir. Kararın temyiz edilmesi hâlinde Yargıtay uyuşmazlığı iki ay içinde kesin olarak karara bağlar. (2) Yeni bir toplu iş sözleşmesi için yetki süreci başlamış ise işkolu değişikliği tespiti bir sonraki dönem için geçerli olur. İşkolu tespit talebi ve buna ilişkin açılan davalar, yetki işlemlerinde ve yetki tespit davalarında bekletici neden sayılmaz.(3) İşkolu değişikliği yürürlükteki toplu iş sözleşmesini etkilemez.