muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19829, Karar No: 2015/6826, Tarih: 07.05.2015

.../...

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı Yasayla değişiklik yapılarak Asliye Ticaret Mahkemesiyle Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı kanunla 6102 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar (bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı Yasanın 44/2 maddeleri uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin (6762 sayılı TTK’nun 5.) 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre Sulh veya Asliye Hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın Asliye Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Gerçekten 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde; “Bu kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu,12'inci,24'üncü,25'inci,26'ıncı ve 44'üncü maddesi hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nun 4/1-6 (6102 sayılı TTK'nun 4/1-f) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da Asliye Ticaret Mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da Asliye Ticaret Mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon,fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla Asliye Ticaret Mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı Asliye Ticaret Mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum,kuruluş, ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme Asliye Ticaret Mahkemesidir. O yerde birden fazla Asliye Ticaret Mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu Asliye Ticaret Mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece res’en gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla Sulh veya Asliye Hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın Asliye Hukuk Mahkemesidir. Nitekim yukarıda tarih ve numarası yazılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararında da bu husus açıkça belirtilmiştir.

.../...

Kuşkusuz, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra oluşan banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan kanunun 3/1-k-j,4/3,73/1,83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan görev hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek somut olayda dava tarihi dikkate alındığında Asliye Hukuk Mahkemesi'nin görevli olduğu gözetilmeden işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2016/9359, Karar No: 2017/6699, Tarih: 16.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/9359 E.  ,  2017/6699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nın “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nın 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27/04/1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nın “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20/02/2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14/03/2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nın 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince, borçtan dolayı kesilerek mühürlenen sayacın mührünü bozduğu iddiasıyla açılan kamu davasında; 04.02.2013, 04.03.2013 tarihlerinde mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan ... AŞ.'nin mühürleme tarihinden önce özelleştirilip, özelleştirilmediği araştırıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11338, Karar No: 2015/22583, Tarih: 22.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/11338 E.  ,  2015/22583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan .... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı Bankaya ait işyerinde diğer davalı şirketin işçisi olarak temizlik işinde çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacı işçi ile banka arasında akdedilmiş herhangi bir hizmet sözleşmesi bulunmadığını, davacının diğer davalı .....'nin işçisi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..... davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı şirkete ait işyerinde 01/01/1993 ile 25/03/2005 tarihleri arasındaki dönemde belirsiz süreli iş sözleşmesi ile işçi olarak çalıştığı, toplam hizmet süresinin 12 yıl 2 ay 24 gün olduğu, iş akdinin davalı .... tarafından haklı bir neden olmaksızın tek taraflı olarak feshedilmesi nedeniyle davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, davacının davalı bankanın temizlik işlerinde çalıştığı 4857 sayılı yasanın 2/6. Maddesine göre her iki davalı arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı .... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı 1993 yılında davalı Bankaya ait işyerinde temizlik işinde çalışmaya başladığını ileri sürerek alacak talebinde bulunmuş, davalı Banka ise davacı ile arasında akdi ilişki bulunmadığını, davacının davalı kurumdan ihale yolu ile iş alan firmaların işçisi olarak çalıştığını, savunmuştur.

Mahkemece davacının 01/01/1993- 25/03/2005 tarihleri arasında 12 yıl 2 ay 24 gün davalı Banka işçisi olarak çalıştığı kabul edilmiş ise de, bu sonuca ulaşmada dosyadaki deliller ve araştırma yeterli değildir.

Dosyada mevcut hizmet döküm belgesi ve diğer SGK evraklarına göre kabul edilen hizmet süresi içinde davacı adına farklı sicil numaralı işyerlerinden çalışma bildirildiği görülmüş ise de bu işverenlerin kim olduğu, davalı Banka ile bağlantısı bulunup bulunmadığı araştırılmamıştır.

Mahkemece davacının 01/01/1993- 25/03/2005 tarihleri arasında 12 yıl 2 ay 24 gün davalı Banka işçisi olarak çalıştığı kabul edilmiş ise de, bu sonuca ulaşmada dosyadaki deliller ve araştırma yeterli değildir.

Dosyada mevcut hizmet döküm belgesi ve diğer SGK evraklarına göre kabul edilen hizmet süresi içinde davacı adına farklı sicil numaralı işyerlerinden çalışma bildirildiği görülmüş ise de bu işverenlerin kim olduğu, davalı Banka ile bağlantısı bulunup bulunmadığı araştırılmamıştır.

Mahkemece iddia edilen çalışma süresi içinde davacı adına çalışma bildirilen tüm işverenlere ait SGK tescil bilgileri, ünvanlar, faaliyet adresleri, Yasa kapsamına alınma ve varsa çıkarılma tarihlerine ilişkin bilgiler ilgili Sosyal Güvenlik Kurumundan; bu işyerlerinin davalı Banka ile bağlantısına dair belgeler ise (varsa hizmet alım sözleşmeleri) davalı Bankadan temin edilip çıkan sonuca göre davalı Bankanın sorumlu olduğu süre belirlenmelidir.

Hizmet süresine yönelik eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, 22/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/214, Karar No: 2014/3190, Tarih: 24.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/214 E.  ,  2014/3190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/10/2013

NUMARASI : 2012/166-2013/538

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında 1995 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, müvekkili, arsa sahibi ve davalı arasında 2002 tarihinde imzalanan protokol ile müvekkilinin arsa sahibinden 14 no'lu bağımsız bölümü devir aldığını, sözleşme ile dairelerin temel üstü vizesinin alınmasından itibaren kırk ay içerisinde iskân ruhsatı alınmış şekilde teslim edilmemesi halinde geciken her ay için 200 DM'nin cezai şart olarak arsa sahibine verileceğinin düzenlendiğini, takip tarihine kadar bağımsız bölümün teslim edilmediğini, cezai şart alacağının tahsili için başlatılan takibin davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile %40 icra inkâr tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı yüklenici ile dava dışı arsa sahibi arasında yapılan 30.03.1995 tarihli sözleşmede inşaatın temel üstü ruhsatından itibaren 4 ay içerisinde tamamlanıp teslim edileceğinin taahhüt edildiği, davalının da katıldığı 05.08.2012 tarihli protokolde arsa sahibinin B14 no'lu dairenin davacıya satışı nedeniyle sözleşmeden kaynaklanan tüm haklarını davacıya temlik ettiği, bundan sonra inşaatın sözleşmeye uygun biçimde yapılarak zamanında teslim edilmediği anlaşıldığından davalının sözleşmede gösterilen cezai şart ile sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile; davalının İzmir 21. İcra Müdürlüğü'nün 2011/3769 Esas sayılı icra takip dosyasına vaki itirazının iptali ile; takibin aynen devamına, takip konusu asıl alacak miktarı üzerinden %40 icra inkâr tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmşitir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24145, Karar No: 2015/23942, Tarih: 14.12.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/24145 E.  ,  2015/23942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2012

NUMARASI : 2012/427-2012/742

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından, velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yüklenmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.14.12.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/19937, Karar No: 2024/90, Tarih: 08.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/19937 E.  ,  2024/90 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/14 E., 2022/67 K.

KATILAN SANIKLAR : ..., ...

SUÇLAR : Kasten yaralama, mala zarar verme

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararların kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.06.2023 tarihli ve KYB-2023/57778 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-Dosya kapsamına göre, sanıkların mükerrir olduğu nazara alındığında; 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesinde yer alan, "Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adli para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur." şeklindeki hükümler dikkate alındığında, sanıklar hakkında hüküm kurulurken hapis cezası seçilmesi gerekirken yazılı şekilde adli para cezası seçilerek hüküm kurulmasında,

2-Sanık ...'ün adli sicil kaydında yer alan Küre Asliye Ceza Mahkemesinin 26/01/2018 tarihli ve 2015/37 esas, 2018/10 sayılı kararı ile verilen erteli 1 yıl 8 ay hapis cezası nedeni ile, sanık ...'un adli sicil kaydında yer alan Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesinin 11/01/2021 tarihli ve 2020/191 esas, 2021/12 sayılı kararı ile verilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası nedeni ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi gerekirken, tekerrür hükümlerinin uygulanmamasında, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Sanık ...'e yükletilen kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarının, sanık ...'a yükletilen kasten yaralama suçunun 09.10.2021 tarihinde işlenmesi, sanık ...'nın adlî sicil kaydında yer alan Küre Asliye Ceza Mahkemesinin 26.01.2018 tarihli ve 2015/37 Esas, 2018/10 Karar sayılı ilâmına konu 6831 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının ve 3.000,00 adlî para cezasının 12.06.2018 tarihinde, sanık ...'nın adlî sicil kaydında yer alan Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2021 tarihli ve 2020/191 Esas, 2021/12 Karar sayılı ilâmına konu 2863 sayılı Kanun'un 74/1. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının 05.03.2021 tarihinde kesinleşmesi, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki hükmün kesinleşmesinin ve ikinci suçun kesinleşmeden sonra işlenmesinin yeterli olması, 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesinde tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunacağının belirtilmesi karşısında; sanıklar hakkında basit kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından dolayı seçimlik cezalardan hapis cezasının tercih edilmesi, ayrıca cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezaların infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, seçimlik cezalardan adlî para cezasının tercih edilmesi suretiyle hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Küre Asliye Ceza Mahkemesinin verilmekle kesin nitelikte olan 09.11.2022 tarihli ve 2022/14 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararlarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/3. maddesi gereği yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, KANUN YARARINA BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12569, Karar No: 2017/4331, Tarih: 18.04.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/12569 E.  ,  2017/4331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Maden mühendisi ...'ın 12.03.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre, göçmelerin daha önceki yıllarda iklim şartlarına bağlı olarak yağışlardan kaynaklanan sel baskını (derenin taşması) sonucu, ayrıca su kanalı için hafriyat çalışması yapıldığı esnada taşınmazın 1.525 m2'lik bölümünde toprağında yumuşak (killi) olması nedeniyle kaymanın oluşmuş olabileceğinin belirtildiği, ...’ın 30.09.2014 tarihli raporuna göre ise; güney sınırındaki maden harfiyatı ve yükseltilen yol güzergahı nedeni ile aradaki kanal bu harfiyat yığıntısını tehdit ederek kaymasına ve parsel içerisine girerek tarım toprağının nebati toprağını özellikle yağışlı zamanlarda erezyona uğrattığının belirtildiği anlaşılmakla her iki rapor arasındaki çelişkinin giderilmesi ile davaya konu yerde katılan ve sanık huzuru ile keşif yapılarak, anlaşma harici hareket edilip edilmediği arazinin yapısı itibariyle maden arama sırasında katılanın taşınmazlarında heyelan, kayma, erezyona neden olup olmayacağının öngürülüp öngörülemeceğinin araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit olunması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10385, Karar No: 2007/10577, Tarih: 22.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10385 E.  ,  2007/10577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2007

Bala İcra Müdürlüğünün 2004/173 E. sayılı takip dosyasının onaylı ve okunaklı örneğinin birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22/05/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.