muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1575, Karar No: 2013/732, Tarih: 22.05.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/6-1575 E.  ,  2013/732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2012

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Eskişehir 3.Aile Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.12.2010 gün ve 2010/190-1348 sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6.Hukuk Dairesinin 06.07.2011 gün ve 2011/3003-7572 sayılı ilamı ile;

“...Dava, ziynet eşyalarının bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince karşılıklı olarak temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili; tarafların 26.10.2008’den buyana evli olup, yaşanan bir tartışma sonrasında davalının, özel eşyaları ile birlikte kasada bulunan müvekkiline ait altın ve takıları alarak evi terk ettiğini ve bir daha geri dönmediğini belirterek, müvekkiline ait 275 adet küçük altın, 25 adet orta altın, 10 adet büyük altın, 4 adet ata lira, 15 adet bilezik, ve 4 adet sarı lira’nın fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile karşılığı olan 10.000 TL’nin davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise, talep edilen altınların nitelik ve adetlerinin fahiş olduğunu, müvekkilinin müşterek evden ayrılırken sadece kendine ait giyim ve ziynet eşyalarını aldığını, davacıya ait altınları götürmediğini, davacıya ait altınların evlilik birliği sırasında davacı tarafından kurulan şirkete sermaye olarak harcandığını ve araba alındığını, düğünde getirilen altınların tamamının geline mehir olarak bağışladığını ayrıca davetliler tarafından sandığa atılan altınların müşterek hediye olarak kabulünün gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı koca dava konusu edilen ziynet eşyasının davalı tarafından müşterek konuttan ayrılırken götürüldüğünü ileri sürmüş, davalı kadın ise onun sadece kendisine ait ziynet ve özel eşyaları aldığını, davacıya ait ziynetlerin davacı tarafındın evlilik birliğinde bozulduğunu savunmuştur. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların davalı tarafından beraberinde götürüldüğünü, ispat yükü altındadır.

Davacı koca dava konusu edilen ziynet eşyasının davalı tarafından müşterek konuttan ayrılırken götürüldüğünü ileri sürmüş, davalı kadın ise onun sadece kendisine ait ziynet ve özel eşyaları aldığını, davacıya ait ziynetlerin davacı tarafındın evlilik birliğinde bozulduğunu savunmuştur. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların davalı tarafından beraberinde götürüldüğünü, ispat yükü altındadır.

Olayımızda, dosya kapsamına göre davalı kadının evi terk ettiği tarih itibariyle davacıya ait olduğu bildirilen ziynet eşyalarını beraberinde götürdüğü dinlenen tanık beyanları ile ispat edilememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde “her türlü delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya, dava konusu ziynet eşyalarının müşterek konuttan ayrıldığı sırada davalı tarafından götürüldüğü ve davalıda olduğu konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir…”

gerekçesiyle dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Taraf vekillerince

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, ziynet eşyalarının bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili, tarafların 26.10.2008’den bu yana evli olup, yaşanan bir tartışma sonrasında davalının, özel eşyaları ile birlikte kasada bulunan müvekkiline ait altın ve takıları alarak evi terk ettiğini ve bir daha geri dönmediğini belirterek, müvekkiline ait 275 adet küçük altın, 25 adet yarım altın, 10 adet büyük altın, 4 adet ata lira, 15 adet bilezik ve 4 adet sarı lira’nın fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile karşılığı olan 10.000 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, talep edilen altınların nitelik ve adetlerinin fahiş olduğunu, müvekkilinin müşterek evden ayrılırken sadece kendine ait giyim ve ziynet eşyalarını aldığını, davacıya ait altınları götürmediğini, davacıya ait altınların evlilik birliği sırasında davacı tarafından kurulan şirkete sermaye olarak harcandığını ve araba alındığını, düğünde getirilen altınların tamamının geline mehir olarak bağışladığını, ayrıca davetliler tarafından sandığa atılan altınların müşterek hediye olarak kabulünün gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının ziynet eşyalarını evlilik birliği içerisinde sattığı hususunun davalı tarafından ispatlayamadığı, davalının ortak kasada bulunan altınların bir kısmını almasının da hayatın olağan akışı ile bağdaşmadığı, dolayısı ile ziynetlerin tamamını alıp götürdüğü gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; kararın taraflarca temyizi üzerine Özel Daire’ce, metni yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçeler ile hüküm bozulmuş; mahkemece, önceki gerekçeler genişletilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını taraflar temyize getirmektedir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; ispat külfetinin hangi tarafta olduğu; burada varılacak sonuca göre davacı yanın davalıya yemin yöneltme hakkını hatırlatılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)’nun “İspat Yükü” başlıklı 6.maddesinde; “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” İfadesine yer verilmiştir.

Bu düzenlemeye paralel bir düzenleme de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK)’nun “İspat Yükü” başlıklı 190.maddesinde de; “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.” Hükmü bulunmaktadır.

Somut olayda, davacı koca, davalı kadının müşterek haneyi terk ederken ortak kasada bulunan, düğünde kendisine takılan ziynetleri de alıp götürdüğünü iddia etmiş, davalı kadın ise, kasada kendi ziynetlerinin bulunduğunu, davacı kocanın ziynetleri evlilik birliği içerisinde sattığını savunmuştur.

İspat yüküne ilişkin yukarıdaki ilkeler dikkate alındığında, davacı kocaya ait ziynetlerin varlığını ve bunları evden ayrılırken davalı tarafından götürüldüğü vakıasının ispatı halinde bu durum davacı koca lehine hak çıkaracağından, ziynet eşyalarının varlığı ve davalı tarafından götürüldüğünün ispat yükü de davacı koca üzerinde olması gerekir.

Davacı, kendisine ait ziynetlerin davalı tarafından götürüldüğünü dosyadaki bilgi ve belgelere göre somut ve inandırıcı deliller ile ispatlayamamıştır. Ne var ki, davacı, dava dilekçesinde “her türlü delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır.

Öyleyse mahkemece yapılacak iş davacıya, dava konusu ziynet eşyalarının müşterek konuttan ayrıldığı sırada davalı tarafından götürüldüğü ve davalıda olduğu konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Yerel Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar göz önüne alınmaksızın, ispat yükünün davalı kadında olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Direnme kararı, bu nedenle bozulmalıdır.

Öyleyse mahkemece yapılacak iş davacıya, dava konusu ziynet eşyalarının müşterek konuttan ayrıldığı sırada davalı tarafından götürüldüğü ve davalıda olduğu konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesinden ibarettir.

Yerel Mahkemece yukarıda açıklanan hususlar göz önüne alınmaksızın, ispat yükünün davalı kadında olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Direnme kararı, bu nedenle bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen “ Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, aynı kanun uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere 22.05.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3918, Karar No: 2018/4630, Tarih: 26.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/3918 E.  ,  2018/4630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.06.2017 gün ve 2017/288 Esas, 2017/265 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan reddine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden ise istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılarak bu suçtan mahkûmiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle evrak incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın tetkikinde ilk derece mahkemesince kurulan 01.11.2016 tarihli hükümlere yönelik Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince verilen 29.03.2017 gün ve 2007/461 Esas, 2017/522 sayılı bozma kararı öncesindeki dosya evrakının onaysız suret ve fotokopiden ibaret olduğu anlaşılmakla Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/64 Esas, 2016/350 Karar sayılı dosyasının aslı veya onaylı suretinin temin edilmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13846, Karar No: 2018/7025, Tarih: 10.07.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/13846 E.  ,  2018/7025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların sürücüsü, maliki ve zorunlu trafik sigortacısı olduğu aracın müvekkilinin kullandığı araca çarpması sonucu müvekkilinin yaralandığını, çalışamadığını, tedavi gideri yaptığını beyanla, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 20.000,00 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 1-Davanın kısmen kabul kısmen reddi ile; 5.623,24 TL iş göremezlik tazminatının davalılardan Mehmet-...'ten kaza tarihi olan 24/09/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile; davalı ... AŞ'den (poliçe limitiyle sınırlı olmak üzere) dava tarihi olan 23/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, (Toplam Talep:20.000,00 TL) 5.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılar ...-...'ten tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm davalılar ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalılar ... ve ... vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 543,67 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'den alınmasına, 10/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9670, Karar No: 2021/27416, Tarih: 23.11.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/9670 E.  ,  2021/27416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre hükmün tefhim edildiği tarihte cezaevinde bulunan ve duruşmada SEGBİS kanalıyla hazır edilen sanığa, cezaevi kanalıyla da temyiz dilekçesi verilebileceğinin yasa yolu bildiriminde açıklanmaması nedeniyle sanığın temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteminin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 23/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7363, Karar No: 2012/1191, Tarih: 29.02.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/7363 E.  ,  2012/1191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kooperatifin tasfiye işleminin durdurulması, kura çekiminin iptâli ve davacı arsa sahibine düşen bağımsız bölümün adına tescili istemleriyle açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı arsa sahibi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dosyada bulunan adi yazılı kat karşılığı inşaat sözleşmesinin 8. maddesine göre davacı arsa sahibine 11 parsel numaralı taşınmaz üzerine yapılacak binadan halk dilinde 3. kattan bir dairenin verilmesi kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 6. maddesinde ise inşaat süresi ilk bina inşaat ruhsatının alınması tarihinden itibaren 54 ay olarak kararlaştırılmıştır.

Arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinin noterde düzenleme şeklinde yapılması zorunludur. Bu husus sözleşmeler için geçerlilik şartıdır. Dosyadaki sözleşme adi yazılı olarak yapılmışsa da, kooperatife tapu devrinin yapılmış olması ve inşaatın bitmiş bulunması dikkate alındığında sözleşme tarafları bağlayıcı nitelik kazanmıştır. İnşaatın yapıldığı arsanın tevhidden sonra 20353 ada, 17 parsel numarasını aldığı anlaşılmaktadır. Sözleşmede kararlaştırılan süre dikkate alındığında, ilk ruhsat tarihi 05.04.2001 olduğuna göre, inşaatın bitim tarihi 05.10.2005 olarak hesaplanmaktadır. Davacı arsa sahibine bu tarih itibariyle daire teslimi yapılmamışsa da, davanın açılmasından önce dairesinin teslim edildiği, davacı tarafından dairenin 15.11.2007 tarihinde kiraya verildiği anlaşılmaktadır. Davacı vekilinin keşif sırasındaki beyanı da bu doğrultudadır. Ancak dava tarihine kadar

davacıya ait dairenin tapu kaydı davacı adına devredilmediğinden, davacı arsa sahibinin bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmaktadır. Dosya içerisine getirtilen tapu kayıtlarından A Blok 2. kat 6 numaralı bağımsız bölümün karar tarihinden sonra 22.10.2010 tarihinde davacı adına tapuda tescil edildiği belirlenmiştir. Bu tescil işlemi mahkemenin 30.06.2010 tarihli kararından sonra yapıldığından, davacının beyanı alınmamış ve mahkemece de tescil işlemi değerlendirilmemiştir.

davacıya ait dairenin tapu kaydı davacı adına devredilmediğinden, davacı arsa sahibinin bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmaktadır. Dosya içerisine getirtilen tapu kayıtlarından A Blok 2. kat 6 numaralı bağımsız bölümün karar tarihinden sonra 22.10.2010 tarihinde davacı adına tapuda tescil edildiği belirlenmiştir. Bu tescil işlemi mahkemenin 30.06.2010 tarihli kararından sonra yapıldığından, davacının beyanı alınmamış ve mahkemece de tescil işlemi değerlendirilmemiştir.

Davanın açıldığı tarih itibariyle davacı arsa sahibi kendisine ait bağımsız bölümün tescilini isteme hakkına sahip bulunduğundan, bu konuda değerlendirme yapılması, sonucuna göre davanın esası, yargılama gideri ve vekâlet ücretleri yönünden hüküm kurulması gerekirken, davacı arsa sahibinin dava tarihinde ve karar tarihinde kendisine ait bağımsız bölümün tapu kaydının adına devredilmediği dikkate alınmaksızın, davanın tümden reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davacı arsa sahibi yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 29.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36713, Karar No: 2014/33259, Tarih: 30.10.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/36713 E.  ,  2014/33259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yargılama esnasında ileri sürülmeyen hususların temyiz aşamasında ileri sürülmesinin mümkün bulunmamasına göre davalının yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 120,81 TL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8105, Karar No: 2017/1756, Tarih: 16.03.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/8105 E.  ,  2017/1756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 8. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına",

b) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de; kendisine 21/11/2013 tarihinde tebliğ edilen uyarı yazısı üzerine süresinde 28/11/2013 tarihinde Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğü'ne başvuran ve askerliğe gideceğini beyan ederek, tedbirin infazının ertelenmesini isteyen sanık hakkında, 28/11/2013 tarihli komisyon kararı ile "Askerlik süresince tedbir uygulanmasına ara verilmesine," karar verildiği; ardından askerlik şubesinden "yoklama kaçağı" olduğunun öğrenilmesi üzerine, hakkında tedbirin ertelenmesine karar verilen sanık hakkında yeniden çağrı yazısı çıkarılması gerektiği gözetilmeden, sanığın "tedbir uygulamasını ihlal ettiği ve mazeret bildirmediği" belirtilerek 25/12/2013 tarihli komisyon kararı ile infaz dosyasının kapatıldığı, bu haliyle uyarı yazısının tebliği üzerine süresinde başvuran sanığın, tedbiri ihlal ettiğinden söz edilemeyeceği anlaşıldığından, sanık hakkında "tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının devamına" karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 16/03/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.