muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/963, Karar No: 2014/4850, Tarih: 24.06.2014

Birleşen Alanya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/119 E. sayılı davada davacılar Mehmet Karaduman ve arkadaşları vekili, taraflar arasında 30.10.1998 tarih ve 17304 ve 17305 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri imzalandığını, yüklenici kooperatifin sözleşmelere ve ruhsata aykırı inşaatlara başladığını ancak tamamlanamadığını, inşaatın terkedildiğini ileri sürerek, inşaat sözleşmelerinin feshini ve yapılan inşaatın kal'ini, inşaatın süresinde tamamlanamaması nedeniyle şimdilik 20.000,00 TL kira tazminatının davalı kooperatiften tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen Alanya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi 'nin 2010/146 E. sayılı davada davacı vekili, müvekkili ile yüklenici kooperatif arasında 08.12.1998 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmasına rağmen, yüklenicinin sözleşmeye ve imara aykırı inşaat yapmaya başladığını ancak 2004 yılından bu yana da inşaat faaliyeti yapmadığını, sözleşmede öngörülen teslim süresi üzerinden 11 yıl geçmesine rağmen inşaatın tamamlanamadığını ileri sürerek, sözleşmenin feshini ve şimdilik 8.000.00 TL kira tazminatının davalı kooperatiften tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davalarda davalı kooperatif temsilcileri, gerek birleşen 2010/146 E. sayılı davada davacı K.. B.., gerekse de birleşen 2010/119 E. sayılı davada davacılar ile aralarında imzalanan 08.12.1998 tarih ve 30.10.1998 tarihli inşaat sözleşmeleri ve 06.10.1999 tarihinde imzalanan ek sözleşmeler geriği inşaat sözleşmelerine konu taşınmazların 2/B arazisi içerisinde olması nedeniyle zilyedleri olan davacılara bedeli karşılığında satıldığını, davacıların arsa bedellerini ödememeleri üzerine bedellerin kooperatif tarafından Maliye Hazinesi 'ne yatırıldığını, 1999 yılında taşınmazların belediye sınırlarına dahil edildiğini, başlamış inşaatlara ruhsat alınamadığını ve inşaatların da bu nedenle tamamlanamadığını, kooperatifin ödediği arsa bedellerinin kooperatife iadesi gerektiğini zamanaşımı süresinin işlemediğini savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; taraflar arasında düzenlenen 30.10.1998 tarih ve 17304, 17305 yevmiye numaralı, 08.12.1998 tarih ve 19727 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin imzalandığı tarihte taşınmazların vaadde bulunan gerçek kişiler adına kayıtlı olmadığı, sözleşmeye konu taşınmazların 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2/B maddesi kapsamında olup Maliye Hazinesi adına tapuya tescilli iken zilyedi olan arsa sahiplerine bedeli mukabilinde 1999 yılında satılarak arsa sahipleri adına tapuya tescil edildiği, arsa bedellerinin arsa sahipleri namına asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davada davacı kooperatif tarafından yatırıldığına ilişkin iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle, asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davanın reddine; inşaat sözleşmelerine konu taşınmazların 1999 yılında Belediye hudutları içerisine alınması nedeniyle önceden başlamış olan bir kısım inşaatların ruhsatsız ve imara aykırı hale geldiğinden yıkılması gerektiği, yüklenici kooperatifin de 2004 yılında bu yana inşaatlarda faaliyet göstermediği, taşınmazların imara açılmaması nedeniyle bir kısım inşaatlara da başlanamadığının arsa sahiplerince bilindiği, taşınmazlarda imar izni verilmemesi ve inşaatların kaçak yapı statüsünde bulunması nedeniyle sözleşmenin ifasının sonradan imkânsız hale geldiği, arsa sahiplerinin sözleşmeyi fesih hakkının doğduğu gerekçesiyle, birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davanın kısmen kabulü ile, inşaat sözleşmesinin feshi istemlerinin kabulüne, kira tazminatı istemlerinin reddine, birleşen 2010/119 E. sayılı davada men-i müdahale isteminin kabulüyle kaçak yapıların kal ve tahliyesiyle davacılara teslimine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davada davacı kooperatif temsilcileri ile birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davada davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davada davacılar vekilinin temyiz itirazları yönünden ;

a-Birleşen her iki davada davacılar vekili tarafından 08.12.1998 ve 30.10.1998 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin feshi istenilmiş, yapılan yargılama sonucunda mahkemece her iki sözleşmenin de feshine karar verilmiş olup, birleşen bu iki davada davalı kooperatif temsilcileri tarafından sözleşmelerin feshine yönelik hükümler temyiz edilmediğinden kesinleşmiştir.

1-Birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davada davacılar vekilinin temyiz itirazları yönünden ;

a-Birleşen her iki davada davacılar vekili tarafından 08.12.1998 ve 30.10.1998 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin feshi istenilmiş, yapılan yargılama sonucunda mahkemece her iki sözleşmenin de feshine karar verilmiş olup, birleşen bu iki davada davalı kooperatif temsilcileri tarafından sözleşmelerin feshine yönelik hükümler temyiz edilmediğinden kesinleşmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan "Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri" bedel olarak taşınmaz mal mülkiyetinin geçirimi borcunu içerdiğinden, TMK'nın 706, Borçlar Kanunu'nun 213, Noterlik Kanunu'nun 60 ve Tapu Kanunu'nun 26. maddeleri uyarınca resmi şekle bağlı tutulmuştur. Başka bir anlatımla, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin geçerliliği, bu sözleşmelerin noterde "düzenleme" şeklinde yapılmasına bağlıdır. Dolayısıyla bu sözleşmelerden dönmek isteyen tarafın, eğer karşı taraf dönmeyi kabul etmiyor ve karşı çıkıyorsa, hakimin kararına ihtiyacı vardır, yani mahkemede açacağı "sözleşmenin feshi" davası sonunda feshi (dönme) kararı ile sözleşmeden dönebilir. Mahkeme, önce fesih isteyenin haklı olup olmadığını tartışır; haklı ise feshe karar verir, aksi halde davayı reddederek sözleşmeyi yürürlükte tutar. Bir başka anlatımla, arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmelerinin feshi, taraf iradeleri fesihte birleşmediği sürece ancak mahkeme kararı ile mümkün olmaktadır. Fesih, sözleşme ilişkisini sona erdirmeye yönelik, bozucu yenilik doğuran bir haktır. Feshin geriye etkili olması durumda, sözleşme hiç yapılmamış (yok) farzedilerek hüküm doğurur. Olumlu zarar niteliğinde olan ve sözleşmenin ifasını bekleyen bir arsa sahibinin isteyebileceği gecikme tazminatını; sözleşmenin feshinde haklı olduğu mahkemece kabul edilen bir arsa sahibinin talep edemeyeceği gözetilmelidir.

Somut olayda, sözleşmelerin feshi gerektiği sonucuna varan mahkemece, davacı arsa sahiplerinin BK'nın 106. maddesindeki seçimlik haklarını fesih doğrultusunda kullandıkları ve bu istemin haklı görüldüğü, buna göre müspet zarar kapsamında kira tazminatı talebinin reddi gerektiği belirtilerek, kira tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken, davacı gerçek kişilerin taşınmazların imara açık mevkiide olmadığı, dolayısıyla yüklenici kooperatifin imar izni alamadığı ve inşaata devam etme olanağının bulunmadığı, inşaatı teslim süresi olarak öngörülen 3 yıllık sürenin de hukuken başlamadığını bildikleri, buna göre kira tazminatı talebinin TMK 'nın 2 ve 3. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmesi doğru olmamış ise de, kira tazminat talebinin reddine ilişkin karar, sonucu itibariyle doğru olmuştur.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davada davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b-Birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davada davalı kooperatif kendisini vekille temsil ettirmediği halde, reddine karar verilen istek kalemleri yönünden davalı kooperatif lehine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

2)Asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davada davacı kooperatif temsilcilerinin temyiz itirazlarına gelince;

a- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı kooperatif temsilcilerinin aşağı bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b- Asıl ve birleşen dava, davalı arsa sahiplerinin 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2/B maddesi kapsamındaki arazilerinin Maliye Hazinesi'nden satın alınarak arsa sahipleri adına tapulanması için arsa sahipleri namına yatırılan arsa bedellerinin güncel değerinin tazmini istemine ilişkindir.

6831 sayılı Orman Kanunu'nun 2. maddesinin B bendi ""31/12/1981 tarihinden önce bilim va fen bakımından orman niteliğini tam olarak kaybetmiş yerlerden; tarla, bağ, bahçe, meyvelik, zeytinlik, fındıklık, fıstıklık (antep fıstığı, çam fıstığı) gibi çeşitli tarım alanları veya otlak, kışlak, yaylak gibi hayvancılıkta kullanılmasında yarar olduğu tespit edilen araziler ile şehir, kasaba ve köy yapılarının toplu olarak bulunduğu yerleşim  alanları, orman sınırları dışına çıkartılır.

Orman sınırları dışına çıkartılan bu yerler Devlete ait ise Hazine adına, hükmi şahsiyeti haiz amme müesseselerine ait ise bu müesseseler adına, hususi orman ise sahipleri adına orman sınırları dışına çıkartılır. Uygulama kesinleştikten sonra tapuda kesin tashih ve tescil işlemi yapılır.  " hükmünü içermektedir.

Mahkemece, Hazine'den satın alınarak davalı arsa sahipleri adına tapulanan taşınmazların bedellerinin ödenmesine ilişkin makbuzların davalı arsa sahipleri adına düzenlendiği, bu durumda arsa bedellerinin davalılarca ödendiği, davacı kooperatifin ödeme hususunda başkaça delil de sunamadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, Hazine'den satın alınarak davalı arsa sahipleri adına tapulanan taşınmazların bedellerinin ödenmesine ilişkin makbuzların davalı arsa sahipleri adına düzenlendiği, bu durumda arsa bedellerinin davalılarca ödendiği, davacı kooperatifin ödeme hususunda başkaça delil de sunamadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Gerek asıl davada davalı K.. B.., gerekse de birleşen davada davalılar adına davalı Mustafa Karaduman ile kooperatif arasında imzalanan 06.10.1999 tarihli ek sözleşmelerde, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu olan ve 2/B kapsamınında kalan davalılara ait taşınmazların Maliye'den satın alınması sırasında arsa bedellerinin arsa sahipleri adına kooperatifçe ödeneceği kararlaştırılmıştır. Her ne kadar ödeme makbuzları arazilerin zilyedi olan davalılar adına düzenlenmiş ise de, makbuz fotokopileri asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davada davacı olan kooperatif temsilcilerince sunulmuş olup, makbuz asılları davacı kooperatif elinde ise, onun tarafından ödendiğine karine oluşturur. Bunun aksini savunan davalıların, bu hususu kanıtlamaları gerekir.

Yukarıda açıklandığı üzere, taraflar arasındaki inşaat sözleşmelerinin feshine ilişkin hüküm kısmı, temyize konu edilmeyerek kesinleştiğinden, sözleşmenin tarafları, karşı tarafın yararına yaptıkları edim ve masraflarını sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre zamanaşımı süresi içerisinde geri isteyebilirler.

Bu durumda mahkemece, asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davada davacı kooperatiften ödeme makbuzları asılları ile bu yönde varsa başkaca delillerini sunulmasının istenmesi, sunulması halinde yukarıda açıklanan ödeme karinesi gözönünde bulundurularak, davalıların bu karinenin aksini kanıtlayan varsa delillerinin sunmaları halinde tartışılıp değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı gerekçeye dayalı, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1-a) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davada davacılar vekilinin; (2a) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davada davacı kooperatif temsilcilerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (1-b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, birleşen 2010/119 E. ve 2010/146 E. sayılı davada davacılar vekilinin, (2b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen 2010/81 E. sayılı davada davacı kooperatif temsilcilerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün adı geçen taraflar yararına BOZULMASINA, peşin harçların istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10401, Karar No: 2019/7592, Tarih: 11.11.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/10401 E.  ,  2019/7592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

1)Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ..., ...,... 'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

2)Davalılar ... ve ... vekili Av. ...'ya gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmıştır. Adı geçen vekile gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 11.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17910, Karar No: 2015/1175, Tarih: 28.01.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/17910 E.  ,  2015/1175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiliyle davalı ...’ın mülkiyeti müvekkiline ait arsanın satılması ve inşaat yapmak için anlaştıklarını, ancak arsanın satılmadığını bu ticari ilişki kapsamında davalı yanca müvekkiline ödenen paraların teminatını oluşturmak üzere verilen çeklerin davalı tarafından takibe konulduğunu, anlaşmanın gerçekleşmemesi nedeniyle paranın davalıya ait banka hesaplarına iade edildiğini, takibe konu edilen çeklerden dolayı müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine, %40 oranında tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarını yazılı delillerle kanıtlaması gerektiğini, banka dekontları üzerindeki tek yanlı beyanının yeterli olmadığını bildirerek, davanın reddine ve %40 oranında tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, davalının, davacı tarafından yapılan ödemelerin elden verilen borca karşılık yapıldığına dair iddiasını ispat için delil sunamadığından davacı yanca yapılan tüm ödemelerin takibe konu çeklere mahsuben yapıldığı, davacı tarafından verilen 11.000 TL tutarlı çekin de davalı yanca tahsil edildiği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüyle davacının takip dosyasına 86.405,60 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hükmün davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2013/9235 E., 2013/15162 K., sayılı 02.10.2013 tarihli ilamıyla “… davalı yanca dava konusu çeklerin ödendiğine dair sunulan banka dekontlarının 2001/2004 yıllarına ait olup, çeklerin keşide tarihleri ise 01.04.2008 ve 25.03.2008 bulunduğu anlaşılmakla bu durumda keşide tarihinden önceki ödemelerin çeklere ilişkin bir ödeme olarak kabul edilmesi isabetsiz görülmüş, ayrıca, Yerel mahkemece bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada bozma ilamında bahsedilen hususun değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğü gibi, öte yandan davacı yanca bozma ilamı sonrasında davaya konu çeklerle ilgili bankadan araştırma yapılmasına yönelik istemin yeni bir delil sunulması niteliğinde olup, iddianın genişletilmesi kapsamında kaldığı ve davalı tarafın da açıkça buna karşı koymasına, yeni delilin sunulmasına muvafakat da etmemesine rağmen davacının bu delilinin iddianın genişletilmesi yasağı kapsamında bulunduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi de doğru görülmeyerek” hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece Diaremiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan delillere göre; davacı tarafından dava konusu çeklerin ödendiğine delil olarak banka dekontu sunulmuş ise de dekontlar 2001-2004 yıllarına ait olup çeklerin keşide tarihleri ise 01.04.2008 ve 25.03.2008 olduğundan keşide tarihinden önceki ödemelerin çeklere ilişkin ödeme olarak kabul edilemeyeceği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, 04.08.2008 tarihinde açılmış olup, bu tarih itibariyle 1086 sayılı HUMK hükümleri yürürlüktedir. Davacı vekili dava dilekçesinde ve 04.12.2008 havale tarihli delil listesinde “vs deliller” demek suretiyle yemin deliline de dayanmıştır. O halde “vs deliller” kavramı yemin delilini de kapsadığından davacının davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatıraltılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7528, Karar No: 2016/4135, Tarih: 31.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/7528 E.  ,  2016/4135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, asıl davada davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın sebep olduğu kazada müvekkilinin yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile iş göremezlik zararı ve tedavi gideri için 15.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini yükseltmiş, birleştirilen davada ise talep ettiği maddi manevi tazminatlar için faiz isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili 03.04.207 tarihli dilekçesi ile iş göremezlik zararına yönelik talebinden başka bir dava açarak takip etmek üzere vazgeçtiğini belirtmiştir.

Davalı ... vekili ve davalı ... vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre davanın kısmen kabulü ile tedavi giderine yönelik talebin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağından reddine, 10.000,00 TL manevi tazminat ile 24.125,05 TL iş göremezlik zararının tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... .... vekili, davalı ... vekili ve davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm, davalı ... ... vekili ve davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacıca göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.