muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10323, Karar No: 2013/13253, Tarih: 23.10.2013

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a) Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b) Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c) Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda;

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın da içinde bulunduğu ifrazen oluşan bir kısım parsellerin 359.000 m2 yüzölçümlü mera vasıflı 19.04.1955 tarihli ve 28 no'lu parselden geldiği, 1965 yılında yapılan tapulama çalışmaları ile Belediye adına mera vasfı ile tescil edildiği ve sonradan yapılan imar uygulamaları ile dava konusu taşınmazın önce belediye adına sonra tahsisen davalı adına tescil edildiği ve üzerinde betonarme tek katlı bina bulunduğu, dava konu taşınmazın bulunduğu yörede yapılaşmalar olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, çekişme konusu taşınmazın tapu kaydı ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte incelenerek ve davacıya yapılan tahsisin niteliği de araştılarak yerinde şehir plancısı, ziraatçı bilirkişi ve harita mühendisi bulundurmak koşuluyla yeniden keşif yapılmalı, 2981 sayılı Kanunun 10/c. maddesi ve imar planı uygulama haritaları Belediyeden sağlanmalı ve bu haritaların kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak ve bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanarak saptanmalı, öte yandan, meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçı bilirkişiye incelettirilmeli, 6100 sayılı HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, böylelikle ortaya çıkacak sonuca uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, belirtilen tüm bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırlan harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8204, Karar No: 2023/480, Tarih: 25.01.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/8204 E.  ,  2023/480 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince temyiz talebinin süresinde olmadığından reddine dair ek karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 16.03.2015 tarihli ek kararı davalı ... (...) ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; kök muris ...'den kalan 2 adet taşınmazdaki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar; davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazlar üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Mahkemece temyiz süresinin 13/03/2015 günü mesai bitiminde dolmasına rağmen temyiz başvurusunda bulunulmadığından dolayı davalı ... vekili Avukat ...'ın temyiz talebinin süre yönünden HUMK 437 nci maddesi gereğince reddine dair ek karar verildikten sonra davalı ... (...) vekili tarafından ek karar temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... (...) vekili; temyiz dilekçesinin süresinden sonra sunulması nedeniyle red kararı verilen ek kararın yasal olmadığını, gerekçeli kararda ...'ın adının ... yazılmasındaki hatanın düzeltilerek kararın bu haliyle taraflara tebliğe çıkartılması gerektiğini, eksik bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verildiğini belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 437 nci maddesi. (Değişik:16.07.1981 2494/29 md.)

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu ve 21 inci maddeleri

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 437 nci maddesi. (Değişik:16.07.1981 2494/29 md.)

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu ve 21 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1. Temyiz eden davalı ... (...) ... temyiz dilekçesinin sunulmasından önce kendisini vekil ile temsil ettirmemektedir. Bu nedenle gerekçeli karar asil Velime'ye tebliğe çıkartılmış ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu ve 21 inci maddelerine aykırı olacak şekilde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2 nci maddesi gereğince usulsüz tebliğ edilmiştir. Her ne kadar Sulh Hukuk Mahkemelerinde temyiz süresi gerekçeli kararın taraflara tebliğinden itibaren 8 gün olsa da bu sürenin başlayabilmesi gerekçeli kararın taraflara 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na uygun şekilde tebliği ile başlayacaktır. Burada ise gerekçeli karar temyiz eden davalı ...'ye usulsüz tebliğ edildiğinden 8 günlük temyiz süresi henüz başlamamış olmakla davalı ... (...) ... vekilinin temyiz dilekçesinin süresinde olduğu ve temyiz hakkının bulunduğu anlaşılmaktadır. İlk Derece Mahkemesinin davalı ... (...) ... vekilinin temyiz talebinin reddine dair 16.03.2015 tarihli ek kararı bu nedenle doğru görülmediğinden kaldırılmasına karar verilmiştir.

2. Davalı ... (...) ... vekili, temyiz dilekçesinde gerekçeli kararda isminin Velime olmasına rağmen hataen ... olarak gösterildiğine itiraz etmiş ise de, bu husus mahallinde düzeltilebilecek bir hata olduğundan, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... (...) ... vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun ilk derece mahkemesi kararının onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Davalı ... (...) ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle İlk Derece Mahkemesinin 16.03.2015 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA,

19.12.2014 tarih, 2012/364 Esas, 2014/507 Karar sayılı kararının ONANMASINA,

Taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %011,38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 31,40 TL'nin mahsubu ile bakiyesinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12112, Karar No: 2018/6134, Tarih: 18.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/12112 E.  ,  2018/6134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak

ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5567, Karar No: 2012/9627, Tarih: 18.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/5567 E.  ,  2012/9627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2010/208734

MAHKEMESİ : Düzce Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 30/12/2009, 2007/45 (E) ve 2009/439 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Sinan'ın mağdur Recep'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya, suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a)Sanık Sinan'ın, bıçak ile mağdur Recep'i göğüs ve kol bölgelerinden iki isabetle yaralayarak, pnömotoraksa ve mağdurun hayati tehlike geçirmesine neden olduğu olayda, 5237 sayılı TCK.nun 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığına göre alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayini yerine 10 yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini,

b)Oluşa ve kabule göre; sanık Sinan ile mağdur Recep arasında başlayan tartışma sırasında, mağdurun sanığa bıçak çektiği, görevli polis memurlarının gelmesi üzerine sanık ve mağdurun ayrıldıkları, daha sonra tekrar başlayan kavga sırasında birbirlerine karşılıklı bıçak çektikleri olayda, sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık Sinan müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, karşı temyiz bulunmadığından 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözönünde bulundurulmasına, 18/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28480, Karar No: 2015/4641, Tarih: 09.02.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/28480 E.  ,  2015/4641 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/164206

MAHKEMESİ : Kırklareli(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2013/106 (E) ve 2013/192 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesi gereğince seçenek yaptırıma çevrilirken, infazı kısıtlayacak şekilde sanığın "temizlik hizmetinde" çalıştırılmasına karar verilmesi,

2) Sanığın sarfına sebebiyet verdiği yargılama gideri miktarının, 6183 sayılı Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken sınırlar içinde kalması nedeniyle, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken sanığa yükletilmesine karar verilmek suretiyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 324/4. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmındaki "...temizlik hizmetinde çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine" ibaresinin karar metninden çıkarılarak yerine "kamuya yararlı bir işte çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine" ibaresinin eklenmesi, yine hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin kısmının karar metninden çıkarılarak yerine "Sanığın yargılanması için yapılan 2 adet davetiye giderinden ibaret toplam 16,00 TL. yargılama giderinin, 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı

CMK'nin 324/4. maddesi uyarınca hazine üzerinde bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13644, Karar No: 2022/20613, Tarih: 08.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/13644 E.  ,  2022/20613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkumiyetine karar verilip temyize gelmeyen sanık ...'ın yokluğunda verilen kararın, bulunduğu cezaevinden salgın hastalık (Covid- 19) sebebiyle izne gönderilirken bildirdiği adresine çıkarılıp iade dönmesi üzerine MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca 27/08/2021 tarihinde tebliğ edildiği, ancak ... L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü’nün 30.06.2021 tarihli yazısı ile sanığın izninin 31/07/2021 tarihine kadar uzatıldığının belirtildiği ve UYAP’tan yapılan kontrolde sanığın tebliğ tarihinde cezaevinde olduğunun anlaşılması karşısında; sanık ...'ın bilinen son adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine, cezaevinde olmaması halinde sorguda verdiği bilinen en son adresine, buradan iade dönerse MERNİS adresine olacak şekilde) gerekçeli hükmün tebliğ edilerek, sunması halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 08/12/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20446, Karar No: 2015/16073, Tarih: 07.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/20446 E.  ,  2015/16073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Boyabat Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi :04.06.2015

No :2013/1562-2015/395

Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin temel görevi 22 Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19 Ocak 2015 tarih ve 8 sayılı Kararında belirtildiği üzere “Sosyal Güvenlik Hukuku”ndan kaynaklanan davalarla sınırlıdır.

Dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonucu:

Yerel mahkeme kararındaki niteleme ve temyizin kapsamı dikkate alındığında uyuşmazlık, işçilik alacaklarının ödetilmesi isteğine ilişkin olup, tanımlanan niteliği ile Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin görev alanına girdiği düşünülmektedir.

11 Nisan 2015 tarih ve 29323 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 6644 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60. maddesi uyarınca görevli Yargıtay Dairesinin belirlenebilmesi için dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dava dosyasının HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULUNA GÖNDERİLMESİNE, 07.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2861, Karar No: 2015/7901, Tarih: 12.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2861 E.  ,  2015/7901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Hüküm : 1.406,75 TL maddi, 4.250 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

Davacı vekilinin 08.09.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan soruşturma sonunda üzerine atılı suçla ilgili olarak hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan.. Cumhuriyet Başsavcılığının, 2009/2742 Soruşturma sayılı ceza dosyasının incelenmesinde; şüphelinin (davacının) çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan tutuklu kaldığı, yapılan soruşturma sonunda hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, tazminat davasının 08.09.2011 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 12.05.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26583, Karar No: 2014/38331, Tarih: 20.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/26583 E.  ,  2014/38331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/26084

MAHKEMESİ : Küre(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2012

NUMARASI : 2011/40 (E) ve 2012/67 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç konusu yere ait tüm belge ve orman amenajman planı, memleket haritası, hava fotoğrafı, orman kadastro haritaları getirtilip, orman ve harita tekniğinden anlayan bilirkişiler marifetiyle zabıt mümzii hazır edilerek keşif ve bilirkişi incelemesi yapılıp yerin vasfı tereddüte yer verilmeyecek şekilde tesbit edildikten sonra sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı, sanıklar K.. A.., E.. C.., M.. Y.., H.. G.., E.. Y.., M.. K..'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/126, Karar No: 2018/3951, Tarih: 03.10.2018

**20. Ceza Dairesi         2018/126 E.  ,  2018/3951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a)Mahkûmiyet; Ankara 7.Ağır Ceza Mahkemesi’nin

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18.Ceza Dairesi’nin 22.09.2017 tarihli 2017/240 esas ve 2017/259 karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 286/1.maddesinde belirtilen kararlardan olduğu, kararın sanıklar Duran ve Ahmet ile sanıklar Duran ve Dilek müdafilerince aynı Kanun’un 291.maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşıldığından;

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK’nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler dikkate alınarak, CMK’nın 289.maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile temyiz dilekçesinde;

Sanık ...’ın; “evinin bulunduğu sokaktan geçerken tesadüfen yakalandığını, sokakta uyuşturucu madde satan diğer sanıklarla bir ilgisinin olmadığını, olay tutanağını kabul etmediğini”,

Sanık ...’in; “tanıkların karakolda polislerin baskı ve yönlendirmeleriyle beyanda bulunduklarını, duruşmada soruşturma aşamasındaki beyanlarından döndüklerini, sanık ...’ı tanımadığını, diğer sanıklar ve kendisine ait telefon ve sim kartların incelenmesini talep ettiğini, ifadesinden dönmüş tanık beyanlarının mahkûmiyet için yeterli olmadığını”

Sanık ... müdafiinin; “ele geçirilen uyuşturucu maddeler üzerinde parmak izi incelemesi yapılmadığını”Ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi kararının hukuka aykırı olduğunu belirtmesi karşısında, temyiz isteminin CMK’nın 294/2. maddesi kapsamında olduğu ve hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin “istinaf başvurusunun esastan reddine” dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi’nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteğinin CMK’nın 302/1.maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 03.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.