muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/80, Karar No: 2021/671, Tarih: 23.12.2021

Ceza muhakemesi sistemimizde hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna oluşu, hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenen "Hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının gözetilmesi gerekliliği, Sözleşmeye ilişkin Ek 7 numaralı Protokolü'nün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğuna ilişkin düzenlemeler birlikte dikkate alındığında, kamu davasının asli bir süjesi olan sanığın, adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olduğunda herhangi bir tereddüt bulunmamakla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkanının bulunmadığı, temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, ayrıca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete başlama tarihinden sonra 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı hâllerde, temyizde sebep gösterme zorunluluğunu da dikkate alan kanun koyucu, 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yaparak 05.08.2017 tarihinde ve sonrasında verilen kararlar bakımından temyiz süresini yedi günden on beş güne çıkarmış ise de, 1412 sayılı CMUK'nın temyiz süresine ilişkin hükümlerine de atıf yapma imkânı bulunduğu hâlde bilinçli bir şekilde bu yönde bir düzenlemeye yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, incelemeye konu karar tarihi 10.04.2015 olup temyiz yasa yoluna tabi olması nedeniyle temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, katılan kurum vekilinin, yokluğunda verilen ve yöntemine uygun şekilde 14.10.2019 tarihinde tebliğ edilen karara yönelik 24.10.2019 tarihinde gerçekleştirdiği temyiz isteminin “bir haftalık” süresinden sonra olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.12.2020 tarihli ve 3951-4223 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.12.2020 tarihli ve 3951-4223 sayılı düzeltilerek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Katılan kurum vekilinin, Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2015 tarihli ve 294-396 sayılı kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE,

4- Bolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2015 tarihli ve 294-396 sayılı sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA,

5- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 23.12.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1152, Karar No: 2015/12739, Tarih: 07.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/1152 E.  ,  2015/12739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık haklı sebebine dayanılarak feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedilip feshedilmediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davacı işçi, 15.01.2012 tarihinde iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini ve 26.01.2012 tarihinde haksız fesih sebebi ile ödenmeyen işçilik alacaklarının ödenmesi için işverene ihtar çektiğini ileri sürerken; davalı işveren, davacıya 18.01.2012 tarihinde işe dönmesi ve devamsızlık sebebi ile mazeretini bildirmesi aksi halde iş sözleşmesinin feshedileceği yönünde ihtar çektiğini, 26.01.2012 tarihi itibari ile işten çıkartılmamış olmasına rağmen davacının bu tarihte fesih sebebi ile ödenmediğini iddia ettiği işçilik alacaklarının ödenmesi için ihtar gönderdiğini, davacının devamsızlık yapmaya devam ettiğini ve iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini savunmuştur. Dosyadaki 23.01.2012 tarihli ... tutanağında; işçinin hala işyerinde çalışıyor olması sebebi ile kıdem ve ihbar tazminatı yönünden tespit yapılamadığı belirtilmiştir. Davacı tanıklarının feshe ilişkin bilgisi bulunmamaktadır. Davacının 18.01.2012 tarihinden sonra işe gitmediği dosya kapsamı ile tartışmasızdır. Davacı taraf devamsızlıktan önceki haksız feshe dayanmakta olup, iş sözleşmesinin devamsızlıktan önce işverence feshedildiğini yöntemince ispatlayamadığından, dosyadaki delil ve belgelerden işverence devamsızlık haklı sebebine dayanılarak yapılan feshin haklı olduğu anlaşılmakla; davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2539, Karar No: 2016/842, Tarih: 27.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/2539 E.  ,  2016/842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki ziynet eşyası alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalının, şahsi eşyalarını da yanına alarak, müşterek konuttan ayrıldığını; davacıya düğünde takılan ziynet eşyalarının, evlilik birliği içerisinde, güvenli saklanabilmesi için davalıya verildiğini belirterek; 200 adet çeyrek altın, 6 tam altın, 3 yarım altın, 19 adet 20'şer gram 22 ayar altın bilezik ile, 1 adet 14 ayar 13 gram altın bileziğin öncelikle aynen; mümkün olmaması halinde, ödeme günündeki değerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; talep edilen miktarda ziynet eşyasının bulunmadığını, toplamda 150 civarı küçük altın ve muhtelif ölçülerde bilezik takıldığının doğru olduğunu; ancak, örf ve adetlere göre düğünde takılan tüm takıların erkek tarafına ait olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalının, ziynet eşyalarının, örf ve adet gereği erkek tarafına ait olduğu savunması ile ziynet eşyalarının uhdesinde kaldığını zımnen kabul ettiği, davalı tanığı ... tarafından 'düğünde takılan takıların kime takıldı ise ona ait olduğu' şeklinde adetleri olduğunu beyan ettiği; sadece, kadına ait olduğu anlaşılamayan, davalıya takılan ziynet eşyalarının, davalının kişisel malı sayılması gerektiği, davacıya takılan bir kısım bileziğin ise davacıya iade edildiği ve davacının üzerinde görüldüğü gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile, 4.650TL değerinde 31 çeyrek altın, 15.104TL değerinde olan 22 ayar 11 adet bilezik, 1.115TL değerinde olan 22 ayar 1 adet bilezik, 756TL değerinde olan 1 adet 14 ayar altın bilezikten oluşan ziynet eşyalarının aynen iadesine; mümkün olmadığı takdirde, bedelleri toplamı olan 21.625.-TL' nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir

Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede ise;

Dava; düğünde takılan ziynet eşyalarının aynen iadesi; bunun mümkün olmaması halinde değerinin nakden tahsili istemine ilişkindir.

Kural olarak, düğün sırasında takılan ziynet eşyaları, kim tarafından, kime takılırsa takılsın, kadına bağışlanmış sayılır ve artık kadının kişisel malı sayılır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede ise;

Dava; düğünde takılan ziynet eşyalarının aynen iadesi; bunun mümkün olmaması halinde değerinin nakden tahsili istemine ilişkindir.

Kural olarak, düğün sırasında takılan ziynet eşyaları, kim tarafından, kime takılırsa takılsın, kadına bağışlanmış sayılır ve artık kadının kişisel malı sayılır.

Türk Medeni Kanunu'nun 6.maddesi hükmü uyarınca; Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü, hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer.

Somut olayda; tarafların düğünlerinde, davalıya takılan 1 adet 22 ayar 13 gr bilezik, 3 adet yarım altın, 2 adet tam altın, 80 adet çeyrek altının, davalıya ait olduğu kabul edilerek, sadece, düğünde kadına takılan altınların bir kısmı yönünden kabul kararı verildiği; talep olunan 5 adet altın bileziğin ise, davalı tanığı anne Müberiye Eşme' nin(bilezikleri düğünlerde davacının kolunda gördüm) beyanına göre davacıya iade edildiği kabul edilerek, bu talep yönünden ise ispatlanamayan davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Oysa, davalı tanığı annenin beyanı; dava konusu 5 adet burma bileziğin davalı tarafından davacıya iade edildiğinin ispatına yeterli değildir.

Mahkemece yapılacak iş; düğünde taraflara takılıp da davacıya iade edildiği ispatlanamayan, davalıya da takılan altınlar ve 5 adet burma bilezik de dahil altınlar hakkında davanın kabulüne karar vermekten ibarettir. Yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10190, Karar No: 2022/1338, Tarih: 01.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10190 E.  ,  2022/1338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yüksekova 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmek ile dosya incelendi, gereği düşünüldü

K A R A R

Davacı vekili; davacı adına kayıtlı konuta ilişkin olarak davalı ... tarafından 07/03/2016-07/03/2017 tarihleri arasında geçerli olmak üzere terör teminatını da içeren konut sigorta poliçesi tanzim edildiğini, taşınmazın Yüksekova İlçesinde meydana gelen terör olayları nedeniyle hasar gördüğünü, ilçede artan terör eylemleri ve kamu düzeninin yeniden tesisi amacı ile 13/03/2016 tarihinde sokağa çıkma yasağı ilan edildiğini ve akabinde operasyonların başladığını, operasyonların bitiminden hemen sonra yani 01/06/2016 tarihinden itibaren ilçeye geri dönüşler başladığını, ilçede yaşanan terör eylemleri dolayısıyla müvekkilin ikamet ettiği konutun havan topunun isabet etmesi ve el yapımı patlayıcı maddelerin patlaması sureti ile ağır hasara uğradığını ve konutun yıkıldığını, davalı ... şirketine başvuru yapılmış ise de davalı tarafından hasar bedeli ödenmediğini beyan ederek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla; yıkılan konut için 500,00 TL, enkaz kaldırma masrafları için 500,00 TL alternatif ikametgah masrafı için 500,00 TL, hukuksal koruma için 500,00 TL, cam kırılmaları için 500,00 TL olmak üzere toplamda 2.500,00 TL maddi zararın rizikonunu gerçekleştiği tarihten itibaren ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince; davanın kısmen kabulü, kısmen reddi ile, 72.490,32 TL'nin davalının temerrüte düşürüldüğü tarih olan 01/12/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine dair hükme karşı davalı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davalı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3.714,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 01/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6212, Karar No: 2014/4786, Tarih: 04.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/6212 E.  ,  2014/4786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2012/135-2013/120

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı asıl işveren işyerinde değişen alt işveren şirketler bünyesinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin asıl işveren konumunda olmayıp işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmadığını, davacının dava konusu alacaklara hak kazanmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, davacının çalışma süresi ve dava konusu alacaklara hak kazanıp kazanmadığı noktalarında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, mahkemece davacının 20.08.1997-14.11.2006 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde çalıştığı, davalının asıl işveren sıfatıyla dava konusu tazminat alacaklarından sorumlu bulunduğu kabul edilmiştir.

Hizmet döküm cetveline göre, uyuşmazlığa konu dönemde, davacının kesintisiz kayıtlı çalışmalarının 15.08.1997-21.01.2000, 01.04.2001-30.10.2003, 01.04.2004-03.08.2005, 20.01.2006-14.11.2006 tarihleri arasında geçtiği, diğer sürelerde ise kayıtlı bir çalışmasının bulunmadığı görülmektedir. Diğer taraftan Sosyal Güvenlik Kurumu cevabi yazısı ekinde gönderilen işe giriş bildirgesinden davacının 01.11.2003 tarihinde "11096768" tescil nolu A. Otom. İnş. Elekt. Gıda Ürün. Özel Güv. ve Koruma Hiz. Temizlik Hiz. ve İlaç San. Tic. Ltd. Şti. işyerinde işe girişinin bildirildiği anlaşılmakta ise de, bu çalışmaya ilişkin hizmet döküm cetvelinde bir kayıt bulunmamaktadır.

Yukarıda belirtilen sürelerle ilgili olarak, dosyaya sunulmuş hizmet alım sözleşmelerinin incelenmesinden, davacının bir kısım kayıtlı çalışmasının geçtiği A.. Tur Nak. Temizlik Serv. ve Tic. Ltd. Şti., A.. Serv ve Sos Tem. Hiz. A.Ş., Aral Sos. Hizm. Ltd. Şti- K... Ç.. Ltd. Şti.- Ekip Güvenlik Ltd. Şti.- Ö.. Ltd. Şti. adi ortaklığı, K.l Ç.. Özel Güv. Sis. Tic. San. Ltd. Şti. ve A... Güv. Hiz. Ltd. Şti. ünvanlı işverenlerle davalı arasında asıl işveren altişveren ilişkisinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Ancak diğer kayıtlı çalışmaların geçtiği, A.. Otom. İnş. Elekt.Gıda Ürün. Özel Güv. Ve Koruma Hiz. Temizlik Hiz.ve İlaç San Tic. Ltd. Şti. ve Ç... Hava Servisi A.Ş. ünvanlı işverenlerle ilgili olarak ise dosyada hizmet alım sözleşmesi bulunmadığından, anılan şirketlerin alt işveren olup olmadıkları değerlendirilememektedir.

Mahkemece, soyut ve denetlenebilir olmayan tanık beyanına itibarla, davacının iddia edilen çalışma süresinin kesintisiz olduğunun ve tüm sürenin davalının asıl işverenliğinde geçtiğinin kabulü hatalı olmuştur.

Öncelikle A... Otom. İnş. Elekt. Gıda Ürün. Özel Güv. Ve Koruma Hiz. Temizlik Hiz.ve İlaç San. Tic. Ltd. Şti ve Ç...Hava Servisi A.Ş. ünvanlı işverenlerle davalı arasında hizmet alım sözleşmesinin bulunup bulunmadığı araştırılmalı, varsa sözleşme ve ekleri celp edilerek incelenmeli ve anılan şirketlerin davalının altişverenleri olup olmadığı değerlendirilmelidir.

Çalışma süresi bakımından, aksi usulünce kanıtlanmadığından kayıtsız çalışma iddiasına itibar edilmeyerek Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları esas alınmalı, ilaveten yukarıdaki paragrafta bahsi geçen işe giriş bildirgesi düzenlenmiş "11096768" sicil nolu işyeri çalışmasının hizmet döküm cetvelinde kayıtlı olmamasının nedeni Sosyal Güvenlik Kurumu nezdinde araştırılarak aydınlığa kavuşturulmalıdır.

Ardından, davacının çalışmasının geçtiği tüm alt işveren şirketlerden, işyeri şahsi sicil dosyası ve özlük belgeleri istenilmeli, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı yönünden tüm dosya kapsamı yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir.

Kabule göre de, hükme esas alınan bilirkişi raporunda giydirilmiş ücretin hesaplanmasında yemek menfaatinin bir öğün için 6,90 TL olduğu esas alınmış ve aylık giydirilmiş ücret 762,40 TL tutarında belirlenmiştir. Davacı vekilince ıslah dilekçesinde, yemeğin işyerinde verildiğinden işverene maliyetinin esas alınması gerektiği belirtilerek, bilirkişi raporundaki hata düzeltilmiş ve giydirilmiş ücretin brüt 690,64 TL esas alınmasıyla hesaplanmış tutar üzerinden dava ıslah edilmiştir. Hal böyleyken, mahkemece gerekçeli karar içeriğinde, davacının giydirilmiş ücretinin hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak 762,40 TL tutarında kabul edildiğinin açıklanmış olması hatalıdır.

Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26721, Karar No: 2020/1958, Tarih: 28.01.2020

**4. Ceza Dairesi         2015/26721 E.  ,  2020/1958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat, düşme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen düşme, sanık ... hakkında silahla tehdit ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen beraat kararlarına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Eylemlere, yükletilen suçlara ve düşme kararına yönelik, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebine gelince;

Sanığın müşteki ... ile olan husumetini görüşmek için müştekinin babası olan diğer müşteki ...'in evine gittiği, elinde av tüfeği bulunduğu ve müşteki ...'e yönelik ''oğlun ..., ...'a şahitlik yapmış bir daha yapmasın kötü olur bizim başımızı belaya sokmasın'' dediği, bir müddet sonra müşteki ...'ın dayısı olan tanık ...'la telefonda görüştükleri esnada emanette kayıtlı av tüfeğiyle bir el ateş ettiği şeklinde iddia ve kabul edilen eylemlerinin, sanık ile müşteki ... arasında husumet bulunması ve sanığın tüfekle ateş ettiği esnada müşteki ...'ın da tanığın yanında bulunduğu ve ateş sesini duyması hususları da gözetildiğinde, TCK'nın 106/2-a, 43/2. maddesine uyan zincirleme şekilde işlenen silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu, aynı Kanunun 44. maddesi uyarınca sadece en ağır cezayı gerektiren silahla tehdit suçundan hükümlülük kararı verilmesi gerekirken, ayrıca TCK'nın 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi,Kanuna aykırı ve sanık ...'nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/3779, Karar No: 2014/3551, Tarih: 08.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/3779 E.  ,  2014/3551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2011/477-2013/115

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, şirketlere standarta uygunluk belgesi verdiğini, müflis E.... Elektrik Motor San.ve Tic. A.Ş.'nin uygunluk belgesi talebinde bulunduğunu, müvekkili kurumca yapılan araştırma sonucu TSE markasını kullanma hakkı verildiğini, müvekkilinin verdiği hizmet karşılığında 6.385,73 TL bedelli fatura kestiğini, fatura bedellerinin borçlu firma tarafından ödenmemesi nedeniyle iflas masasına başvurulduğunu, ancak masa tarafından talebin reddedildiğini ileri sürerek, müvekkili alacağının iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Müflis davalı şirket iflas idaresi vekili, davacının iflas masasına başvurusunda sunduğu belgelerin yetersiz olduğunu, davacının masaya başvuru sırasında sunduğu 19.03.2008 tarihli TSE Markasını Kullanma Tip Sözleşmesi'nin geçerli olmadığını, müflis şirket adına sözleşmeyi imzalayan B. E. imza yetkisinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.