muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/15765, Karar No: 2019/7348, Tarih: 11.09.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/15765 E.  ,  2019/7348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR :

DAVA TÜRÜ : Nüfus Kaydının Düzeltimi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın usulden reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ...'in annesi Rahime'nin Dilara ile ...'ın kızı olmasına rağmen, nüfus kayıtlarında Dedi ile ... kızı olarak kayıtlı olduğu, Dedi ile ...'nin kızı ...'ın ise Dilara ile ...'ın kızı olarak nüfusa kayıtlı olduğu bu şekildeki kayıtların gerçeği yansıtmadığı ileri sürülerek nüfus kayıtlarının gerçeğe uygun olarak düzeltilmesi istenmiş, mahkemece dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu başkasının kayıtlarını kullanma iddiasına dair ilk önce Nüfus Hizmetleri Kanunu 36/2.maddesi gereği İçişleri Bakanlığı'na müracaat edilmesi gerektiği, bu yola başvurulmadan doğrudan dava açılmasında hukuki yarar olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

04.06.1958 tarihli ve 15/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı gereğince, maddi olayları açıklamak taraflara ve ileri sürülen olayları hukuken nitelemek ve uygulanacak Kanun hükümlerini tesbit etmek ve uygulamak görevi hakime aittir. Nitekim 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesinde hâkimin, Türk hukukunu resen uygulayacağı belirtilmiştir. Bu ilke gereği açılan davayı nitelemek ve açılmış bir dava hakkında doğru hukuk kurallarını bulup uygulamak hâkime düşen bir görevdir.

Dava, nüfus kayıtlarının gerçeği yansıtmadığı iddiasına dayalı 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu 36. maddesi kapsamında nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 106.maddesinde, bir hakkın veya hukuki ilişkinin varlığının veya yokluğunun tespit davası yolu ile mahkemeden istenebileceği, Türk Medeni Kanunu'nun 30. maddesinin 2. fıkrasında ise, nüfus sicilinde bir kayıt yoksa veya bulunan kaydın doğru olmadığı anlaşılırsa, gerçek durumun her türlü kayıtla ispat edileceği, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu 36.maddesinin 1/c bendine göre ise tespit davalarının, kaydın iptali veya düzeltilmesi için açılacak davalara karine teşkil edeceği hükmünü içermektedir.

Nüfus kayıtlarının düzenli ve gerçeğe uygun olarak tutulması kamu düzeni ile yakından ilgilidir. Nüfus kayıtlarındaki istemlerle ilgili davalarda, mahkemelerin hiçbir kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın doğru sicil oluşturmak zorunluluğu bulunmaktadır. Bu bakımdan hakim re'sen araştırma ilkesinin sonucu olarak kendiliğinden delil toplama yetkisine sahiptir.

Nüfus kayıtlarının düzenli ve gerçeğe uygun olarak tutulması kamu düzeni ile yakından ilgilidir. Nüfus kayıtlarındaki istemlerle ilgili davalarda, mahkemelerin hiçbir kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın doğru sicil oluşturmak zorunluluğu bulunmaktadır. Bu bakımdan hakim re'sen araştırma ilkesinin sonucu olarak kendiliğinden delil toplama yetkisine sahiptir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile iddianın ileri sürülüş şekline göre davacının annesi 1929 doğumlu Rahime'nin, Dilara ile ...'ın kızı olmasına rağmen nüfus kayıtlarında ... ile ...'nin kızı olarak, 1920 doğumlu Rahime'nin ise ... ile ...'nin kızı olmasına rağmen Dilara ile ...'ın kızı olarak nüfusa tescil edildikleri ve bu kayıtların gerçeği yansıtmadığı iddia edildiğinden mahkemenin nitelediği gibi başkasının kimlik bilgilerini kullanma durumunun somut olayda bulunmadığı, davacının gerçek durumun tespiti ile kayıtların düzeltilmesinde hukuki yararı bulunduğu kabul edilerek mahkemece işin esasına girilip verilecek karar ile murislerin mirasçıları ile miras hakları doğrudan etkileneceğinden iddia ile ilgili olarak, feth-i kabir yapılarak gerekli örnekler alınarak DNA incelemesi yaptırılıp alınacak rapor da gözetilerek toplanan ve toplanacak delillerin birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın usulden reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 11.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5188, Karar No: 2016/1842, Tarih: 24.03.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/5188 E.  ,  2016/1842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

:Tic. Ltd. Şti. Vek. Av. ...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde taraf vekilleri yapılan tebligata rağmen gelmediklerinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan sözleşmenin haksız feshi nedeniyle kâr kaybının tahsili istemine ilişkindir. Davacı alt yüklenici, davalı ise yüklenicidir. Davacı şirket vekili taraflar arasında imzalanan 11.10.2010 tarihli sözleşme gereğince davacının toplam 216 adet dairenin mutfak dolaplarının yapımını üstlendiğini, ödeme koşullarının sözleşmede kararlaştırıldığını, müvekkili davacı şirketin 1 adet dairenin mutfak dolapların tamamen, 10 adet dairenin mutfak dolapların ise büyük ölçüde tamamladığını ve bu arada davalının başka şirket ile anlaştığını, bu durumun kendilerine sözlü olarak bildirildiğini ve ..... Hukuk Mahkemesi'nin .....iş sayılı dosyası ile tespit yaptırdıklarını, sözleşmenin ifa edilmemesi nedeniyle zarara uğradıklarını idida ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek ticarî faizi ile tahsilini talep etmiş, davalı şirket vekili ise taraflar arasında sözleşmenin imzalandığını, davacının yaptığı mutfak dolaplarının numuneye uygun olmadığı için sözleşmenin feshedildiğini, başka bir şirket ile daha yüksek bir fiyata anlaşma yapıldığını savunarak davanın reddini istemiş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, verilen karar, davalı vekilince yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı şirketin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davacı alt taşeron şirket ile davalı taşeron şirket arasında 11.10.2010 tarihinde mutfak yapımı işine ilişkin "....." başlıklı KDV dahil 1.000,00, 1.200,00 ve 1.400,00 TL götürü bedel üzerinden sözleşme imzalandığı konusunda taraflar arasında çekişme bulunmamaktadır. Taraflar arasında çekişme konusu olan husus; Okundu.

....

...

s.2

...

sözleşmenin davalı taşeron tarafından feshedilmesinin haksız olup olmadığı ve varılacak sonucu göre davacı alt taşeronun kâr kaybı isteyip isteyemeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

....

...

s.2

...

sözleşmenin davalı taşeron tarafından feshedilmesinin haksız olup olmadığı ve varılacak sonucu göre davacı alt taşeronun kâr kaybı isteyip isteyemeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Mahkemece toplanan delillerin değerlendirilmesi sonucu davalı yüklenici şirketin sözleşmenin eylemli olarak feshedilmiş olmasında haksız olduğunun kabulü isabetli olmuştur. Dairemizin yerleşik içtihat ve uygulamalarına göre eser sözleşmesinin karşı tarafın kusuru ile feshi halinde kâr kaybının hesabında sözleşme ve dava tarihinde yürürlükte olan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 356. maddesinin yollamasıyla aynı Yasa’nın 325. maddesi hükmünde öngörülen yöntemin uygulanması gerekir. Sözü edilen bu yöntem “kesinti yöntemi” dir. Kesinti yöntemine göre davacı taşeronun yapılmayan sözleşme konusu işlerden ötürü mahrum kaldığı kârın hesaplanabilmesi için yapılmayan işin sözleşmesinin feshi tarihindeki bedeli saptandıktan sonra, bu bedelden yüklenicinin işi tamamlamaması nedeniyle tasarruf ettiği malzeme ve işçilik bedelleri ile genel giderleri, bu süre içinde başka bir iş bulup çalışmışsa elde ettiği kâr, başka bir iş bulmaktan kasten kaçınmışsa elde etmekten kaçındığı kâr tespit ettirilip, yapılmayan iş bedelinden çıkarmak suretiyle bulunan miktarın kâr kaybı olduğunun kabulüyle davalı yüklenici şirketten tahsiline karar vermek gerekir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda kâr kaybı hesabı yapmayan bilirkişi raporunun hükme esas alınması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün davalı yararına BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilmediğinden taraflar yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/12069, Karar No: 2016/5955, Tarih: 05.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/12069 E.  ,  2016/5955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

FERİ MÜDAHİL :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının ve sigorta başlangıç tarihinin 15/02/1997 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı ve Feri Müdahil vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 15.02.1997-30.07.1997 tarihleri arasında bağlı olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti ile davacının sigorta başlangıç tarihinin 15.02.1997 tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; A.Ş. arasında 03.03.1997 ve 01.08.1997 tarihlerindeAtölyeleri açılmak ve işletilmek üzere sözleşme imzalandığı, sözleşmelerde; Merkezi tarafından cam finisaj işletmeciliği yapmak üzere atölyelerin (meslek edinme kurslarının) açılacağı, bu atölyelerde üretilecek cam eşyalar için malzemenin firma tarafından verileceği, atölyenin giderlerinin firma tarafından karşılanacağı, yeni başlayan kursiyerlere asgari ücretin 2/3'ünün, daha önce çalışan usta kursiyerlere asgari ücret ödeneceğinin kararlaştırıldığı, tarafından ücretin şirketçe ödendiğinin ileri sürüldüğü Müdürlüğü adına tescilli sicil numaralı işyerinden davacı adına 15.02.1997 tarihinde işe giriş bildirgesinin verildiği, Müdürlüğünün 21.08.2014 tarihli yazısında; davacının 15.02.1997 – 30.07.1997 tarihleri arasında 800 saatlik Cam Dekor Kurusunu başarı ile tamamladığının belirtildiği, davacının ihtilaflı dönemde 3308 sayılı Kanuna tabi aday çırak, çırak veya öğrenciler listesinde yer aldığı,Müdürlüğünün 21.02.1997 tarihli yazısında; davacının da aralarında bulunduğu bir kısım kişiler ile ilgili olarak 3308 sayılı Kanunun 18. maddesine göre düzenlenen işe giriş bildirgelerinin gönderildiğinin belirtildiği, davacıdan uzun vadeli sigorta kollarına tabi sigortalılık nedeniyle kesinti yapılmadığı, davacı bordrosunun çeşitli ödemeler bordrosu olarak düzenlendiği görülmüştür.

Uyuşmazlık işverenin kim olduğu ve davacının çalışmalarının 506 sayılı Kanuna tabi çalışmalardan olup olmadığı noktasındadır.

/....

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un 4, 79 ve 108’inci maddeleri olup; tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Kanunu yürürlükte olduğundan uyuşmazlığın bu kanun hükümleri ile 506 sayılı Kanunun 2 ve 3’üncü maddelerine göre çözümlenmesi gerekmektedir.

/....

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un 4, 79 ve 108’inci maddeleri olup; tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Kanunu yürürlükte olduğundan uyuşmazlığın bu kanun hükümleri ile 506 sayılı Kanunun 2 ve 3’üncü maddelerine göre çözümlenmesi gerekmektedir.

506 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca, “Bu kanunun uygulanmasında 2 nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler "İşveren" dir. İşveren nam ve hesabına işin yönetimi görevini yapan kimseler "İşveren vekili" dir. Bu kanunda geçen işveren deyimi işveren vekilini de kapsar.”

Dava konusu olayda; her ne kadar davacı adına merkezi adına tescilli sicil numaralı işyerinden işe giriş bildirgesi verilmiş ise de; Merkezinin bu bildirgeleri A.Ş. ile yaptığı sözleşme çerçevesinde vermesi, sözleşme uyarınca işyerinde görevlendirilecek kişilerin ile varılacak mutabakat sonucu belirlenmesi, kullanılacak malzemenin A.Ş. tarafından temin edilmesi, atölyelerin giderlerinin tarafından ödenmesi gibi hususlar nazara alındığında, .Ş.’nin işveren konumunda olup olmadığının tartışılması gerekmektedir.

Öte yandan; olağan olarak sigortalılık niteliği, 506 sayılı Kanun’un 2’nci maddesine göre hizmet akdinin kurulması ve 6’ncı madde gereğince çalışmaya başlanması ile edinilir. Aynı Kanun’un “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 3/II-B maddesinde; “Özel kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında, çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile bu Kanunun 35 inci maddesi hükümleri uygulanmaz.” hükmü öngörülmüştür. Atıf yapılan ve tespit döneminde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Kanunun 4’üncü maddesi çırağı; “Bu kanuna tabi bir sanatı, o sanat için düzenlenen teorik ve pratik öğrenim programına göre o iş yerinde öğrenmek amacı ile bir çıraklık sözleşmesi ile bir işyeri sahibinin hizmetine giren kimse...” olarak tanımlamıştır. Kanunun 5’inci maddesine göre çırak olabilmek için 12 yaşından küçük, 18 yaşından büyük olmamak gerekir. Bu hükümler çerçevesinde taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının uyuşmazlığa konu dönemde çırak olup olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılmalıdır. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Dosya içeriğinden; davacının çalışmasının A.Ş. arasında imzalanan sözleşmeler uyarınca olduğu, davacı adına verilen işe giriş bildirgesinde "Çırak” ibaresinin yazılı olmadığı, davacının çalışmalarının üretime yönelik olup olmadığı, üretime yönelik ise başlangıçtan itibaren mi üretime yönelik olduğu, yoksa belirli bir süre eğitime tabi tutulup ondan sonra mı üretime yönelik olduğunun araştırılmadığı, buna göre eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiği görülmüştür.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle dava dışı şirketine de husumet yöneltip davaya dahil etmesi için davacıya süre vermek, ondan sonra; hem davacıdan hem da davalılardan davacının ihtilaflı dönemde herhangi bir eğitime tabi tutulup tutulmadığını, tutulmuş ise süresini sormak, ücretin kim tarafından ödendiğini netleştirmek, dosyada mevcut “aday çırak, çırak veya öğrencilerin listesi ” başlıklı belgelerden ve dönem bordrolarından isimleri bulunan kişiler arasından re'sen seçilecek tanıkları dinleyerek, davacının çalışmasının şekli ve niteliği, üretime yönelik olup olmadığı, emir ve talimatların kimden alındığı konusunda beyanlarını almak, buna göre öncelikle işverenin kim olduğunu belirlemek, ondan sonra davacının çalışmalarının niteliğini tespit etmek ve varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13232, Karar No: 2011/13358, Tarih: 30.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/13232 E.  ,  2011/13358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Samsun 1.Sulh Hukuk, Zile Sulh Hukuk ve Bafra Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen "... Mahallesi, ... Sokak No: 42 Zile/ ..." adresinin, 15.09.2011 tarihli ... M tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün cevabi yazısı ile ceza evi adresi olduğu, Samsun E tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 12.09.2011 günlü cevabi yazıları ile de, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "... Mahallesi, ... Sokak, No: 10 .../..." adresi olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Bafra Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Bafra Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 30.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2006/21446, Karar No: 2011/1013, Tarih: 02.02.2011

**6. Ceza Dairesi         2006/21446 E.  ,  2011/1013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kolluk tarafından düzenlenen 10.12.2003 günlü “olay yeri görgü ve tespit tutanağı” içeriğine göre, yakınanın evinin, ahşap olup, kilidin yalnızca kapı koluna bağlı olan dili marifetiyle kilitlenmiş kapısının, dil hizasında 1 cm boyunda tornavida izine benzer zorlama ve çizik izi meydana getirilerek açılıp girildiği, normal hayat tecrübelerine göre bu şekilde kilitlenmiş bir kapının kırılmadan ya da olayımızda olduğu gibi bir alet yardımıyla zorlanıp zarar verilmeden açılmasının mümkün olmadığı ve sağlam sayılması gerektiği gözetilmeden, mesleği polislik olup, konusunda uzmanlığı bulunmayan bilirkişinin üç ayrı tarihte düzenlediği, bir biriyle çelişik, yetersiz raporuna dayanılarak, sanıklar hakkında 765 sayılı TCY.nın 493/1-son maddesi yerine yazılı biçimde uygulama yapılarak eksik ceza verilmesi;

2-Sanık ...’ın adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunmadığı gözetilmeden, hakkında 765 sayılı TCY.nın 81/2. maddesi uygulanmak suretiyle fazla cezaya hükmolunması;

3-Sanıklar ... ve ... hakkında 765 sayılı TCY.sının 81/2. maddesi uygulamasına dayanak yapılan ilamların denetime olanak verecek biçimde hükümde gösterilmemesi;

4-5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK.nun 493/1-son maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu gözetilip; 5237 sayılı Yasa uyarınca sanıklara verilmesi gerekli ceza miktarı, uygulanacak yasa maddeleri, artırım ve indirim oranlarıyla birlikte denetime olanak verecek biçimde gösterilmeden, soyut olarak 765 sayılı Yasanın sanıklar lehine olduğunun kabul edilmesi

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğname gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesinin gözetilmesine 02.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6504, Karar No: 2012/2548, Tarih: 04.04.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/6504 E.  ,  2012/2548 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1/B - 2010/232548

MAHKEMESİ : Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 18/03/2010, 2009/234 (E) ve 2010/56 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Savaş'ın kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

a) 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi uygulaması yapılırken cezanın belirlenmesinde etkili olacak olan, duyu veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesi hususunda şahsın tedavisi tamamlandıktan sonra alınması gereken rapor aldırılmadan eksik inceleme yapılarak karar verilmiş olması,

b) Sanığın aşamalardaki savunmalarında, olaydan önce anne ve babasının mağdur Mehmet tarafından dövüldüğünü, bu nedenle haksız tahrik altında söz konusu eylemi gerçekleştirdiğini ileri sürmüş olması karşısında savunmaya esas teşkil eden bu hususun, sanık lehine haksız tahrik meydana getirip getirmediğinin mevcut delillerle birlikte Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde tartışılıp değerlendirilmesi gerektiği düşünülmeyerek yazılı şekilde yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmadığından CMUK.nun 326/son maddesi gereğince ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), sanığa verilen ceza miktarı ile tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak tahliye talebinin reddine, 04.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.