muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3884, Karar No: 2012/7919, Tarih: 10.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3884 E.  ,  2012/7919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ..., ..., ... ve ...'nun yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.03.2010 gün ve 2005/491 Esas, 2010/98 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ..., sanık ... ve sanıklar ... ve....müdafileri ile sanık ... vasisi tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık ...'ın yokluğunda verilen ve 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebliği yapılarak kesinleştirilen hükmü, 12.12.2011 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşılmış ise de; CMK.nın 34/2. maddesine göre, sanığın mahkemeye 03.06.2009 tarihli celsede beyan etmiş olduğu son adresi “Kasaplar Mahallesi 8250 Sokak Serkan Apartmanı No:7 Kat:4 Manavgat” adresi olduğu halde “8250 Sokak Kasaplar Mahallesi No:16 İç Kapı No:2 Manavgat” adresine yapılan tebligatın usulsüz olması nedeniyle süresinden sonra yapılan temyiz isteminin, eski hale getirme yoluyla açılmış temyiz davası sayılmak suretiyle temyiz isteği kabul edilip inceleme yapılması gerektiği anlaşıldığından, sanık ... yönünden de temyizin süresinde olduğu kabul edilerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 10.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19851, Karar No: 2018/13028, Tarih: 23.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/19851 E.  ,  2018/13028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ile davalı borçlu vekili taraflarından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, 3. kişinin İİK’nun 96. vd maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere, dava konusu 17.07.2014 tarihli haczin borçluya ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste yapıldığının, 3. kişi şirket ile borçlunun faaliyet alanlarının aynı olduğunun, davacı 3. kişi tarafından haciz adresinde borcun doğum tarihinden sonra 30.01.2013 tarihinde faaliyete başlandığının iddia edilmesine karşın 20.03.2013 tarihli haciz esnasında işyerinde bulunan malzemelerden birinde borçlunun ticari ünvanı olan ... yazısının bulunduğunun, ... yazısının boya ile kapatıldığının, 20.03.2014 tarihli haciz esnasında ise borçluya ait aracın üzerinde anahtarı ile birlikte haciz adresinde bulunduğunun, borçlunun ticari faaliyetine devam ettiğini iddia ettiği adreste haczi kabil mal bulunmadığının anlaşılmasına göre davacı 3. kişi vekilinin ve davalı borçlunun yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun Mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 8,20 TL'nin temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18624, Karar No: 2020/6069, Tarih: 12.10.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/18624 E.  ,  2020/6069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan Sezai Cankurt vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ... (... oğlu), ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, yasal şartları oluşmadan ilk seferde doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz oldukları, davalılar ... ve ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatlarının iade edildiği ancak sonrasında usulüne uygun gerekçeli karar tebliği sağlanmadığı anlaşıldığından mahkemece adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 12.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14125, Karar No: 2014/7166, Tarih: 24.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14125 E.  ,  2014/7166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/134873

Mahkemesi : Muğla Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 21/07/2010

Numarası : 2010/1358-2010/1315

Suç : Kişilerin huzur ve sükunu bozma

Kişilerin huzur ve sükunu bozma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yaptıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, şikayetçi mağdurlar Ebru, Yasemin ve Songül'ün, tatillerini geçirdikleri Akyaka sahilinde denize girip çıktıkları sırada, sanık Oral'ın, yanında getirdiği el kamerasının çekim yönünü, üzerlerinde bikini olan mağdurlara doğru odaklayarak, onların bilgi ve rızaları dışında, görüntülerini kaydettiği iddiasına konu olayda,

Sanığın, genel olarak deniz ve manzara çekimi yaptığı yönündeki savunmasının aksine, tespiti yapılan görüntüler incelendiğinde, denizde yüzen ve sahilde bulunan çok sayıda kişinin arasından sadece yetişkin bayanlar seçilerek ve her bir bayanın erojen bölgeleri odaklanarak çekimin gerçekleştiği anlaşılmakla,

Sanığın, genel olarak deniz ve manzara çekimi yaptığı yönündeki savunmasının aksine, tespiti yapılan görüntüler incelendiğinde, denizde yüzen ve sahilde bulunan çok sayıda kişinin arasından sadece yetişkin bayanlar seçilerek ve her bir bayanın erojen bölgeleri odaklanarak çekimin gerçekleştiği anlaşılmakla,

Mağdurların fiziksel mahremiyetini içeren görüntülerini kaydeden sanığın eyleminde özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluştuğu; ayrıca, sanığın, mağdurların onur ve namusunu ilgilendiren bir konuda ve onların vücut dokunulmazlığını ihlal etmeden, cinsel arzu ve isteklerini tatmin maksadına yönelik eylemiyle cinsel taciz suçunu da işlediği, bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına neden olan sanığın, TCK'nın 44. maddesi gereğince, daha ağır cezayı gerektiren özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan cezalandırılması, birden fazla mağdurun kesintisiz çekimle ve peşi sıra görüntülerin kaydedilmesi nedeniyle sanığa TCK'nın 134/1-2. maddesi gereğince hükmedilecek temel cezada, TCK'nın 43/2. maddesi atfıyla aynı Kanunun 43/1. maddesi gereğince artırım yapılması gerekirken, “Sanığın eyleminin özel hayatın gizliliğini ihlal eder eylem olarak değerlendirilmesi mümkün değildir, zira, sanık tarafından, umuma açık yerde çekim yapılmış olup, bu nedenle özel hayatın gizliliğine müdahale kabul etmek mümkün değildir. Ayrıca sırf görüntü almaktan ibaret eylemin cinsel taciz olarakta kabulü mümkün değildir. Ancak, sanık genel manzara çekimi yapmakla yetinmeyerek, kişilerin tanınmasını sağlayacak şekilde, yakın çekim yaparak, kişileri rahatsız edecek şekilde izinsiz çekim yapmıştır. Bu durumun kişilerin rahatsız edeceğini bile bile çekim yapmış olup, bu nedenle kişilerin huzur ve sükununu bozma kastının varlığını kabul etmek gerekmiştir.” şeklindeki özel hayatı salt mekana indirgeyen ve yasal olmayan gerekçelerle, suç vasfında yanılgıya düşülerek, sanık hakkında kişilerin huzur ve sükunu bozma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Suçta kullanılan kameranın müsaderesine karar verilirken, uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi, kanuna aykırı,

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Suçta kullanılan kameranın müsaderesine karar verilirken, uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi, kanuna aykırı,

3- Hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 81. maddesi ile TCK'nın 134/1. maddesinde yapılan değişikliğe göre hapis cezasının üst sınırı itibariyle 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 11. maddesi uyarınca davaya bakma görevinin Asliye Ceza Mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15895, Karar No: 2021/14524, Tarih: 20.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/15895 E.  ,  2021/14524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve kamu malına zarar verme suçlarından sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda; sanığın mahkumiyetine dair Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 05.03.2015 tarih, 2014/557-2015/205 sayılı hükümlerin Dairemizin 14/11/2016 gün ve 2016/12888-2016/15185 sayılı ilamı ile “Sanığın aşamalarda, yüklenen suçları işlemediğini savunması, katılanın suça konu paraları koyduğu soyunma dolabının bulunduğu koridoru gösterir kamera kaydının bulunmaması, dosya içerisindeki 20.12.2013 tarihli parmak izi mukayesesine ilişkin uzmanlık raporuna göre, soyunma dolabı kapağı iç kısmı kilit aksamı alt tarafından elde edilen 1 adet parmak izinin mukayeseye elverişsiz olması, sanığın odasında ve aracında yapılan aramalarda suça konu paraların ele geçmemesi ve sanığı soyunma dolaplarının bulunduğu koridorda gördüklerini ifade eden tanıklar ... ile ...'in sanığı atılı suçları işlerken gördüklerine ilişkin bir beyanlarının bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın atılı suçları işlediğine dair inkara yönelik savunmasının aksini gösterir, mahkumiyetine yeter nitelikte, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.12.2016 gün ve 2016/400611 sayılı itirazı ile dosyanın dairemize gönderilmesi üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede Dairemizce 09.01.2017 tarihli karar ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine ve dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiş ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2021 tarihli kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Dairemizce verilen 14.11.2016 tarihli bozma kararının kaldırılmasına ve dosyanın Dairemize gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmesinden sonra dosya dairemize gönderilmekle yapılan incelemede;

Dosya incelerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 20/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14757, Karar No: 2015/9864, Tarih: 05.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/14757 E.  ,  2015/9864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının prime esas kazançlarının tespitiyle eksik yatırılan primlerinin tamamlattırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 01.02.1997- 23.02.2006 tarihleri arasındaki sigortalı hizmet primine esas kazançlarının tespiti ile eksik yatırılan .... primlerinin tam olarak yatırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece,davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Uyuşmazlık, somut olayda ücret olgusunun ispatı konusunda, mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 01.02.1997- 23.02.2006 arası 1016504 sicil numaralı davalı işyerinde sigortalı çalışmalarının bulunduğu, ücret bordrolarının dosyada bulunmadığı, davacının kıdem tazminatı ve diğer işçilik alacaklarının tahsili istemiyle açtığı alacak davasında tespit edilen ücrete dayanılarak hüküm tesisi yoluna gidildiği anlaşılmaktadır.

Hizmet veya ücret tespitine yönelik davalarda, davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ... .ğına, davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. HMK 200. maddesi, Bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar ve değerleri iki bin beş yüz Türk Lirasını geçtiği takdirde senetle ispat olunması gerekir. Bu hukuki işlemlerin miktar ve değeri ödeme veya borçtan kurtarma gibi bir nedenle iki bin beş yüz Türk Lirasından aşağı düşse bile senetsiz ispat olunamaz, demekle, Kanunda ispat sınırı olarak gösterilen belli tutarı aşan hukuki işlemler ve senede karşı olan iddialar kural olarak yalnız senetle ispat edilebilir. Bu kaidenin istisnaları bulunmakta olup somut olayda ise bir istisna bulunmamakla birlikte senetle ispat şartı geçerlidir. Bir hukuki işlemin senetle ispatının gerekip gerekmediği o hukuki işlemin tümünün değerine göre belirlenir. Buna göre de, Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtlar, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar içinse tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa da tanık dinletilmesi mümkündür. 506 sayılı Kanun’un 78.maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. (HMK m. 200) maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanun’un 78.maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır” ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Sigortalının prime esas kazancının belirlenmesinde, 506 sayılı Yasanın 78. ve 5510 sayılı Yasanın 82. maddelerinde belirtilen sınırlar dikkate alınarak gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu hizmet akdi ile ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı işyeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu hizmet akdi, hesap pusulaları, ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler doğrultusunda gerçek ücretin belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, sigorta primine esas kazanç tespiti yönünden sonuca, eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Yapılacak iş,öncelikle tespit istemine konu ücret bordrolarını getirtmek, keşif ve bilirkişi incelemesi ile işyerinin kapsam ve kapasitesini belirlemek, işverenin bordrolarında kayıtlı diğer işçilerin beyanına başvurmak, işverenin yaptığı bildirimler ile çalışan işçilerin niteliklerini de karşılaştırarak, işverenin çalıştırdığı işçilerin kıdem ve pozisyonuna göre gerçek ücreti üzerinden bildirilip bildirilmediği üzerinde durmak, davacının asgari ücret ile çalışması olağan olmayan nitelikli bir işçi olup olmadığını, nitelikli bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığını belirlemek, asgari ücretle çalışmasının olağan olmadığı belirlendiği takdirde, işverenin aynı pozisyondaki işçilere ödediği ücretlerin gerçeğe uygun olup olmadığını değerlendirmek, benzer işi yapan işyerlerinden, ilgili meslek odasından ve .....nden emsal ücret araştırması yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....'ne iadesine

05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.