muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8010, Karar No: 2013/9930, Tarih: 11.06.2013

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. Hayat deneyimlerine göre olağan olan bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Bu bağlamda davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evlilik birliği içinde elinden alınıp bozdurulduğunu veya bunların zorla elinden alındığını ispat yükü altındadır.

Dosya içeriğinden;tarafların 03.07.2010 günü evlendikleri, tarafların ilk ayrılıklarında davalının annesinin davacıyı ailesinin evine bıraktığı, tarafların 20-25 gün ayrı yaşadıkları, daha sonra barıştıkları, bir ay birlikte yaşadıkları, daha sonra davacının evini terk ederek 20.05.2011 günü sığınma evine gittiği, sığınma evinde kalmaya başladığında üzerinde kimlik, para, cep telefonu ve kart, bir adet altın takı seti (künye, kolye ve küpe) ile, bir adet gümüş takı seti bulunduğu, 13.09.2011 günü kendi isteği ile sığınma evinden ayrıldığı, eldeki davayı 20.09.2011 günü açtığı, 07.02.2012 tarihli ilamla da tarafların boşanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda; davacı kadın evlilik birliği içinde altınların davalı tarafça kendisinden alındığını ve bir daha verilmediğini iddia etmiş, iddiasını ispat için tanık olarak; annesini, kardeşini, kuzenlerini dinletmiş ise de tanıklar görgüye dayalı beyanda bulunmamıştır. Dava dilekçesinde yemin deliline de dayanılmamıştır.

Davalı koca altınları davacı kadının yanında götürdüğünü savunmuş, savunmasını kanıtlamak için de dosyaya 8 adet fotoğraf ibraz etmiştir. Tarafların birlikte çıktıkları tatil ve katıldıkları komşu düğününe ait olan fotoğraflarda bileziklerin davacı kadının kolunda olduğu görülmüştür.

Hal böyle olunca mahkemece, ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Davalı koca altınları davacı kadının yanında götürdüğünü savunmuş, savunmasını kanıtlamak için de dosyaya 8 adet fotoğraf ibraz etmiştir. Tarafların birlikte çıktıkları tatil ve katıldıkları komşu düğününe ait olan fotoğraflarda bileziklerin davacı kadının kolunda olduğu görülmüştür.

Hal böyle olunca mahkemece, ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15210, Karar No: 2013/1628, Tarih: 29.01.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/15210 E.  ,  2013/1628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, ayıplı mal satışından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Davalı vekili HUMK'un 9. maddesine göre davalının ikometgahı olan yer mahkemesinin yetkili olduğunu ayrıca taraflar arasındaki sözleşmenin (27.04.2008) 8. maddesi uyarınca da ... Mahkemelerinin yetkili bulunduğunu, esas bakımından ise dava konusu üründe ayıp bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini, açmış olduğu karşılık dava ile de 1.748 TL servis ücretinin tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının ...'da ikamet etmesi nedeniyle genel yetkili mahkemenin ... olduğu, HMK'nun 10. maddesi uyarınca sözleşmenin yapıldığı veya ifa olunacağı yerin de yetkili bulunduğu, genel yetki kuralı ve sözleşme uyarınca ... mahkemelerinin yetkili olduğu, sözleşmenin 5. maddesine göre sözleşmenin geçerliliğinin 1 yıl olarak kararlaştırıldığı, bu durumda genel hükümlerin uygulanması gerektiği belirtilerek mahkemenin yetkisizliğine, talep halinde dosyanın ... Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 5.8.2011 tarihinde açılmış olup, davanın açıldığı tarih itibarıyla yetkili mahkemenin belirlenmesi bakımından 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun uygulanması gerekir. Taraflar arasındaki sözleşmenin konusu “Ayran dolum makinesinin çalışır vaziyette teslim edilmesinin imalatçı tarafından yapılması işinin sözleşmesidir” şeklinde sözleşmede ifade edilmiştir. Bu durumda uyuşmazlığa konu makinenin teslim yerinin davacının işyeri olması dolayısıyla HUMK’un 10’uncu maddesi uyarınca davacı alıcının kendi yerleşim yerinde dava açabileceği gözetilerek yetki itirazının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 29.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7119, Karar No: 2024/2903, Tarih: 16.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/7119 E.  ,  2024/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1584 Esas, 2022/1185 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/49 E., 2022/158 K.

BİRLEŞEN DAVA : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesinin 2019/186 E. sayılı dosyası

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen dava TÜRKPATENT kararının iptali ve hükümsüzlük davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, asıl ve birleşen davada, müvekkili Şirketin, 2011/04947 tescil numaralı tasarıma sahip olduğunu, ... İthalat İhracat Pazarlama Sanayi ve Ticaret A.Ş.'nin, müvekkili Şirketin 2011/04947 tescil numaralı tasarımına tecavüz içeren eylemlerde bulunduğunu, davalı Şirketin işyerinde yapılan delil tespiti neticesinde tanzim edilen bilirkişi raporunda "Davalı şirkete ait dava konusu ürünlerin müvekkili Şirket ürünleri ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu sonuç ve kanaatine varılmıştır." ifadesine yer verildiğini, Kuruma başvurusu yapılan tasarımın başvuru numarasının 2018/01395 olduğunu, delil tespiti yapılan tasarımın tescil numarasının ise 2016/06159 olduğunu, davalının söz konusu tasarım için müvekkili tarafınca delil tespiti yaptırılması ve tecavüz eylemleri nedeniyle dava ikame edilmesi üzerine tasarımda ufak değişiklikler yaparak 2018/01395 başvuru numaralı tasarımı tescil ettirmeye çalıştığını, söz konusu değişikliklerin müvekkilinin tasarımı karşısında yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını sağlamaktan uzak olduğunu, müvekkili tarafınca yapılan itirazın reddine karar verildiğini, oysa müvekkilinin tasarımı ile 2016/06159 başvuru numaralı tasarımlardan 2 numaralı tasarım arasında orta ve bilgili tüketici nezdinde ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğunu, ayrıca tasarımın yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını da taşımadığını ileri sürerek YİDK’in 2018/T-961 sayılı kararının iptaline, 2018/01395/2 sayı numaralı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl davada davalı ... İth. İhr. Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili, davaya konu edilen 2018/01395 numaralı tasarımın sahibinin müvekkili olmadığını, müvekkiline açılan davanın husumet yokluğu yönünden usulden reddedilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Asıl davada davalı ... İth. İhr. Paz. San. ve Tic. A.Ş. vekili, davaya konu edilen 2018/01395 numaralı tasarımın sahibinin müvekkili olmadığını, müvekkiline açılan davanın husumet yokluğu yönünden usulden reddedilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Asıl ve birleşen davada davalı TÜRKPATENT vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

3.Birleşen davada davalı ... Gıda San. ve Tic. A.Ş. vekili, davaya konu edilen müvekkili tasarımı ile bilirkişi raporuna konu edilen tasarımın birbirinden farklı olduğunu, müvekkilinin 2018/01395 numaralı tasarımının, davacının 2011/04947 numaralı tasarımında farklı ve ayırt edicilik unsuruna sahip bir tasarım olduğunun açık olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu 2018/01395-2 sayılı tasarım ile itiraza mesnet 2011/04947-1 no.lu tasarımlar bilgilenmiş kullanıcı ve seçenek özgürlüğü kapsamında incelendiğinde, uyuşmazlık konusunu oluşturan tasarımların, çubuklu şeker formundaki şeker ambalajı olduğu, uyuşmazlık konusu tasarımlar karşılaştırıldığında, bilinen lolipop yani saplı şeker tipolojisinde iki tasarımın davaya konu olduğu, her iki tasarımda da bir çubuk ve küre formlu ana gövde yer aldığı, küresel gövdedeki çaplar her iki tasarımda da sabit göründüğü, ortak özelliklerin yanında, tasarımlar arasında farklılıkların da olduğu, mesnet tasarımda küresel gövdenin büyüklüğünün sap kısmına oranının davalı tasarımından daha büyük olduğu, davalı tasarımının sap kısmında sarmal çizgilerin bulunduğu, davalı tasarımının küre kısmında yer alan birleşme hattının daha belirgin ve çıkık yapıda olduğu, küre yüzeyinde merkezden aşağıya ve yukarıya dış çeperde uzanan ince kabartılı hatlar bulunduğu, tasarımların her ikisinin de gerek yurt dışında gerek yurt içinde yıllardır, sıklıkla kullanılan sıradan saplı şeker tipolojisinde oldukları göz önünde bulundurulduğunda, aradaki küçük farklılıklarla ayrışabilecekleri, nitekim saplı şeker formu ve mevcuttaki tipoloji, mesnet tasarımda da ilk kez kullanılmış olan unsurlar olmadığı, davalıya ait tasarımın mesnet tasarım karşısında yenilik ve ayırt edici nitelik koşulunu sağlaması için yeterli olduğu, tasarım başvurusunun tesciline ilişkin Kurum kararının iptali için açılacak davalarda ve bu tasarımın hükümsüzlüğüne ilişkin davalarda, adına tescil yapılan tasarım sahibine davanın yöneltilmesi gerektiği, asıl davada davanın tasarım başvurusu yapmayan ve adına tescil yapılmayan davalı şirkete husumet yöneltilmesi doğru olmadığı gerekçesi ile asıl davada davalı ... İthalat İhracat Pazarlama San. ve Tic. A.Ş. yönünden husumet yokluğu nedeni ile usulden reddine, davalı TÜRKPATENT aleyhine açılan davanın esastan reddine, birleşen davanın esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin (....) tescil numaralı tasarımın TÜRKPATENT nezdindeki tek maliki olduğunu, davalının kötü niyetli bulunduğunu, ikame edilen davada davalı taraflar arasında organik bağ olduğu görülmekle birlikte asıl dava yönünden davalı ... İthalat İhracat Pazarlama San. ve Tic. A.Ş. hakkında verilen husumet yokluğu sebebiyle davanın usulden reddi kararının hatalı bulunduğunu, başvurusu yapılan tasarım, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu’nun 56 ncı maddesinde yer alan yenilik ve ayırt edicilik şartlarını taşımadığını, sap ve küre kısmında farklı bir süsleme yer almasının ürünü yeni yapması mümkün olmadığını, eksik ve hatalı değerlendirme yapıldığını ileri sürerek İlk derece mahkemesi tarafından asıl dava ve birleşen dava yönünden verilmiş olan haksız ve hukuksuz kararların kaldırılmasını, davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, TÜRKPATENT kararının iptali ve hükümsüzlük istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu 56, 57, 77 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6656, Karar No: 2009/8919, Tarih: 01.06.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/6656 E.  ,  2009/8919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : ... VE ARK.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 145 ada 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42 ve 43 parsel sayılı taşınmazlar, senetsiz ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parsellerin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 3116 Sayılı Yasaya göre 15.05.1950 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddelerine göre 05.11.2006 tarihinde yapılıp dava tarihinde kesinleşmeyen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 3116 Sayılı Yasaya göre 15.05.1950 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddelerine göre 05.11.2006 tarihinde yapılıp dava tarihinde kesinleşmeyen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kural olarak orman kadastrosunun bulunduğu yerlerde kesinleşen orman kadastrosu harita ve tutanaklarının uygulanması suretiyle çözümlenir ise de, o yerde 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 Sayılı Yasa hükümleri gözönünde bulundurularak köy ve belde sınırlarının tümünü kapsayan, başka bir anlatımla seri bazda yapılmayan orman kadastrosunun yapılmış olması gerekir. Ne varki; somut olayda köyün tüm sınırlarını kapsayarak 1949 yılında orman kadastrosunun yapılmadığı ve bir kısım ormanların sınırnlama dışında bırakıldığı, eski tarihli memleket haritası ve ... fotoğraflarının uygulanması sonucu üç kişilik orman yüksek mühendisleri kurulundan oluşan heyet tarafından verilen raporda, dava konusu parsellerin 0,5-0,7 kapalılıkta ..., kestane ve kayın ağaçlarıyla kaplı, alt tabakada ormangülü, eğrelti otu ve böğürtlen gibi orman altı florasını temsil eden odunsu bitkilerle kaplı, orman bütünlüğü içinde orman sayılan yerlerden olduğunun bildirildiği, bilirkişi raporuna eklenen eylemli ve güncel durumu yansıtan renkli fotoğraflarda da taşınmazların tümünün tam kapalılıkta orman ağaçlarıyla kaplı olduğunun görüldüğü, davacıların herhangi bir dayandıkları tapu kaydı bulunmaması nedeniyle taşınmazların 5658 Sayılı Yasa kapsamında özel orman olarak da kabul edilemiyeceği, 05.11.2003 gün ve 4999 Sayılı Yasayla değişik 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi ile " evvelce sınırlaması yapılmış olupta herhangi bir nedele orman sınırları dışında kalmış ormanların da orman sınırları içine alınabileceği "konusunda hükmün yürürlüğe konduğu, Anayasanın 169 ve 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 16/D, 17/1 ve 18/2 maddeleri gereğince özel mülk olarak kişiler adına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tescil edilemeyeceği gözönünde bulundurularak Orman Yönetiminin davasının kabulüne, dava konusu taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 01.06.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2181, Karar No: 2006/3234, Tarih: 17.04.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/2181 E.  ,  2006/3234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan inceleme ve araştırma ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Bilirkişi kurulu raporunda üzerinde kat mülkiyeti tesis edilen 163 ada 10189 parseldeki bağımsız bölümün satışı emsal alınmıştır.

Kat Mülkiyeti ya da kat irtifakı kurulu yapılardaki bağımsız bölüm satışlarında binanın niteliği, inşaat kalitesi, bağımsız bölümlerin iç düzeni, cephesi vd. satış fiyatının belirlenmesinde etkili olup, ortak yerlerden yararlanma oranı dahi satış fiyatında dikkate alındığından bu gibi satışlarda binanın değeri satış değerinden düşülmüş olsa bile yanılgıya sebebiyet verecek nitelikte olduğundan arsa değerlendirmesinde emsal olamaz. Kaldı ki taşınmazın satış değerinden bina değeri Kat Mülkiyeti Yasasının 46.maddesinin son fıkrasında öngörülen usule uygun olarak da düşülmemiştir. Bu suretle hatalı değerlendirmeyi içeren raporun hükme esas alınamayacağının dikkate alınmamış olması,

2-2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal içinde geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmaz ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen m2 fiyatları, ilgili belediyelerden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişkinin de bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişkinin de bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Dava konusu taşınmaz; üzerinde kat mülkiyeti kurulu anayapının bağımsız bölümüdür. Kat mülkiyeti tesis edilen veya tamamlanmış ve iskan edilmiş kat irtifaklı yapılarda bağımsız bölümlerin değeri Kat Mülkiyeti Yasasının 46.maddesinin son fıkrası hükmüne göre bulunur. Yapının tamamı için Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin (h) bendi uyarınca Bayındırlık ve İskan Bakanlığınca yayınlanan değerlendirme tarihindeki resmi birim fiyatları ve yapı maliyetleri hesaplarını gösteren listelere göre (yıpranma payı da düşülerek) değer verilir. Bundan sonra zemin ve yapı değerleri toplanıp kamulaştırmaya konu edilen bağımsız bölümün tapu kaydında yazılı olan arsa payına oranlamasıyla o bağımsız bölümün kamulaştırma bedeli tespit edilir. Bilirkişi raporunda bu esaslara uygun değerlendirme yapılmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yeniden emsal araştırması yapılarak bulunacak uygun emsal ve yukarıda belirtilen diğer esaslara göre yöntemine uygun şekilde değerlendirme yapılmak üzere bilirkişi kurulu raporu alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.