muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/25973, Karar No: 2020/18538, Tarih: 07.12.2020

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, müştekinin de içerisinde bulunduğu bir cenaze törenine ilişkin fotoğraf karesinin sosyal medya ortamında paylaşılması üzerine, şüpheliye ait hesapla bu fotoğraf altına isim belirtilmeden hakaret içerikli yorum yapılması durumunun hakaretle şüphelinin kastedilip edilmediğinin belirlenerek sonucunda şüpheli açısından hakaret suçunun oluşup oluşmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- HUKUKSAL DEĞERLENDİRME

TCK'nın 125/1. maddesi: “(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmünü;

Aynı Kanunun 126. maddesi ise: “Hakaret suçunun işlenmesinde mağdurun ismi açıkça belirtilmemiş veya isnat üstü kapalı geçiştirilmiş olsa bile, eğer niteliğinde ve mağdurun şahsına yönelik bulunduğunda duraksanmayacak bir durum varsa, hem ismi belirtilmiş ve hem de hakaret açıklanmış sayılır.” hükmünü içermektedir.

İncelenen dosyada, müştekinin de içerisinde bulunduğu, bir cenaze törenine ait fotoğrafın sosyal medyada paylaşıldığı, şüpheliye ait hesapla bu fotoğrafa “Adi şerefsiz töroris köpek vatan hayini onun bunun oooooooo orsbu çocugu” yorumunun yazıldığı, dosya kapsamına göre bahse konu ifadelerin TCK’nın 126. maddesinde de belirtildiği üzere duraksamaya yol açmayacak bir şekilde müştekinin şahsına yönelik olduğunun anlaşılamaması ve dolayısıyla matufiyet şartının olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından, mercii tarafından itirazın reddine dair verilen karar yerinde görülmekle, kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar vermek gerekmiştir.

IV- KARAR

Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 14/09/2020 tarih, 2020/441 esas ve 2020/9306 karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görülmediğinden REDDİNE, 6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 07/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10652, Karar No: 2010/11634, Tarih: 11.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/10652 E.  ,  2010/11634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.07.2008 gün ve 2006/388-2008/180 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.05.2010 gün ve 2008/13148-2010/5224 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 2003/3515 sayılı tasarım tescil belgesine konu 1. ve 11. sıradaki koltuk tasarımlarının yeni olmadığını, davalıdan önce piyasaya sunulduğunu ileri sürerek, davalı adına tasarım tescil belgesine konu 1. ve 11. sıradaki koltuk tasarımlarının hükümsüzlüğünü ve 10.000 YTL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı adına tescilli tasarımlardan 1 ve 11 nolu koltuk tasarımlarının yeni olmadığı, davalıdan önce piyasaya sunulduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı adına tescilli 2003/3615 sayılı tasarıma konu 1 ve 11 nolu koltuk tasarımlarının hükümsüzlüğüne, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş, kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 11.05.2010 tarihli kararı ile mahkeme kararı onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınmadığı anlaşılan 35,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 11.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6801, Karar No: 2016/6195, Tarih: 20.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6801 E.  ,  2016/6195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık; temizlik ihalesi sonrası davacı tarafından ödenen işçi alacaklarının alt işverenden rücuen tazmini talebine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 20.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2152, Karar No: 2007/2884, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2152 E.  ,  2007/2884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

Taşınmazın orman ile ilgisine gelince; Orman Mühendisi Bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporun gerekçe kısmında, bölgede yapılan ve kesinlik kazanan orman çalışmaları neticesinde davaya konu parselin orman sınırları dışına çıkarıldığı, memleket haritasında orman dışı açıklık alan, amenajman haritasında da iskan alanları kapsamında olduğu belirtilerek sonuç itibariyle taşınmazın orman sayılmayan alanlar içerisinde olduğu belirtilmiştir. Dosyadaki kanıtlar ve benzer dosyalarda yapılan keşifler sonucu düzenlenen raporlar ile; orman kadastrosunun arazi kadastrosuna esas olmak üzere yapıldığı kadastro çalışmalarının 1994 yılında kesinleştiği, anılan çalışma dışında bundan önce başkaca yapılmış bir orman kadastrosu da bulunmadığından " Orman sınırları dışına çıkarıldığı" ibaresinin "orman sınırları dışında bırakılmıştır" anlamında rapora yazıldığı anlaşıldığından aşınmazın orman ile ilgisinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 20.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2038, Karar No: 2025/493, Tarih: 04.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2038 E.  ,  2025/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1072 E., 2024/167 K.

HÜKÜM : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/563 E., 2023/41 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin yönetim kurulu üyelerinin şirketin denetimine ilişkin kuşkuları olan ve bu hususta talepte bulunan müvekkilini saf dışı bırakarak ve müvekkilinin yönetim kurulu üyeliğini sonlandırarak şirketi denetimden kaçırmak için genel kurul kararı aldıklarını, müvekkilinin söz konusu genel kuruldan haberi olmadığını, müvekkiline sözlü ya da yazılı herhangi bir çağrı yapılmadığını, dava konusu 2022/9 sayılı yönetim kurulu kararının şirket esas sözleşmesine aykırı şekilde toplantı nisabı oluşmaksızın alındığını, yönetim kurulu kararının eşit işlem ilkesine ve dürüstlük kuralına aykırı olduğunu ileri sürerek 22.07.2022 tarih ve 2022/9 sayılı yönetim kurulu kararlarının batıl olduğunun tespitine ve iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacıya 2022/9 numaralı yönetim kurulu toplantısının ihtarname ile bildirildiğini, davacının mazereti olmaksızın toplantıya katılmadığını, davacının iptalini istediği 22.07.2022 tarihli yönetim kurulu kararının olağan genel kurul işlemlerinin yapılmasına yönelik olduğunu, yönetim kurulu başkanının bu çağrıyı yapma yetkisinin bulunduğunu, davacının 22.08.2022 tarihinde ilgili genel kurula katıldığını, oy kullandığını, bu nedenle yönetim kurulu kararının iptalini talep etmekte hukuki yararı kalmadığını, 22.08.2022 tarihli genel kurulda toplantı nisabı sağlanamadığından 23.09.2022 tarihinde ikinci toplantının çoğunluk aranmaksızın yapıldığını, davacının dava konusu olayda 22.08.2022 tarihli 1. olağan genel kurula ve sonrasında yapılan 23.09.2022 tarihli 2. olağan genel kurula iştirak ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin yönetim kurulunun 22.07.2022 tarihli 2022/9 karar sayılı kararının yönetim kurulu başkanı ve yardımcısının katıldığı toplantıda alındığı, dosya içeriğinde bulunan ihtarname ve tebliğ şerhine göre noter ihtarnamesi ile toplantıdan bir gün önce davacının haberdar edildiği, davalı şirketin yönetim kurulunun 3 kişiden oluştuğu, şirket esas sözleşmesinin 8/c maddesinde yönetim kurulunun 3 kişiden oluştuğu hallerde asgari toplantı nisabının 3 kişi olarak belirlendiği, aynı bentte esas sözleşmede ağırlaştırılmış hükümlerin haricinde yönetim kurulu kararlarının, toplantı nisabının çoğunluğu ile alınacağının düzenlendiği, yönetim kurulu toplantı gün ve saatinin davacıya tebliğ edilmesine rağmen davacının geçerli bir neden ileri sürmeden toplantı gününün kendisine bildirilmediğini ve toplantıya bu nedenle katılmadığını ileri sürmesinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 2. maddesi anlamında hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu, aksinin kabulü halinde yönetim kurulunun toplanamaz hale geleceği, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 390. maddesi uyarınca üye tam sayısının çoğunluğu ile toplanılarak alınan 22.07.2022 tarihli 2022/9 karar sayılı kararda TTK ve esas sözleşme hükümlerine aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile esas sözleşmenin 8/c maddesinde, şirket yönetim kurulunun 3 kişiden oluştuğu hallerde asgari toplantı nisabının 3 kişi olacağının açık bir şekilde düzenlendiği, esas sözleşmenin aynı hükmünde "Her bir pay sahibi grubunun atadığı üyelerinin iki defa üst üste, herhangi bir geçerli mazeret olmaksızın gerekli nisabı sağlayacak şekilde toplantıda hazır bulunmaması halinde ve bu sebeple şirketin ivedilikle karar alması gereken durumlarda karar alamaması ve şirketin organsız kalması halinde bu durum Türk Ticaret Kanunu 529. maddesi gereğince şirketin tasfiyesi anlamına gelecektir" denilerek yönetim kurulu toplantısına katılmamanın sonuçlarının belirlendiği, yönetim kurulunun 3 kişiden oluştuğu hallerde toplantı nisabı 3 kişi olarak düzenlendiğinden davalı şirketin yönetim kurulunun 3 kişi ile toplanması gerektiği, 2 kişi ile toplanarak aldığı 22.07.2022 tarihli 2022/9 sayılı kararının geçersiz olduğu, yönetim kurulu toplantı nisabının esas sözleşmede özel olarak düzenlendiği de dikkate alındığında çağrıya uymamanın hakkın kötüye kullanılması olarak kabul edilemeyeceği, yönetim kurulu üyelerinden birinin karar şeklinde yazılmış bir önerisinin bulunmadığı da dikkate alındığında TTK'nın 390/4 hükmü kapsamında toplantı çağrısı yapılmadan karar alınma şartlarının da oluşmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın kabulüne, davalı şirketin 22.07.2022 tarihli 2022/9 Karar sayılı yönetim kurulu kararının batıl olduğunun tespitine, davanın davalılar ... ve ... yönünden husumet nedeniyle reddine karar verilmiş, karar davalı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, yönetim kurulu kararının yokluk veya butlanla malul olduğunun tespiti ve iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı şirketin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 04.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5409, Karar No: 2015/12555, Tarih: 25.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5409 E.  ,  2015/12555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) 49. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/05/2014

NUMARASI : 2013/216-2014/130

Taraflar arasında görülen davada İstanbul(Kapatılan) 49. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/05/2014 tarih ve 2013/216-2014/130 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin %20'lik hissesine sahip olduğunu ve 2010 yılı genel kuruluna kadar yönetim kurulunda yer aldığını, bu tarihten sonra yönetimden uzaklaştırıldığını, 2012 yılına ilişkin genel kurulun yapılması yönünden alınan kararların bir kaç kez ertelendikten sonra 15/05/2013 tarihinde gerçekleştiğini, anılan ilk genel kurul gündemlerinde sermaye arttırımı konusunda bir karar bulunmadığı halde bu genel kurulda bilanço ve gelir tablolarının, yönetim kurulu ve denetçinin ibrası, sermaye arttırımı, yönetim kurulu üyeleri huzur hakkı, denetçi seçimi ve özel denetçi atanması konularında kararlar alındığını, müvekkilinin alınan tüm kararlara karşı oy kullandığını ve muhalefet şerhini tutanağa yazdırdığını, alınan kararlarla müvekkilinin şirketteki payının azaltılması amacı güdüldüğünü, kararların objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, sermaye arttırımının kaynağı konusunda gerekli tartışma yapılmadığını, ortaklardan B.. Y..dışındakilerin sermaye arttırımına katılma olanağının bulunmadığını, yönetim kurulunun ibrasında oy hakkından yoksun kişilerin oy kullandıklarını ileri sürerek, 15/05/2013 tarihli genel kurul toplantısında alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurulun çağrı usulüne uygun olarak yapıldığını, toplantı tutanağı ve hazirun cetvelinin ilgililerle birlikte bakanlık temsilcisi tarafından imzalandığını, toplantı nisabına uyulduğunu, gündemin dışına çıkılmadığını, kararların çoğunluğunun mevcut oyların ekseriyetiyle, bazı kararların ise, oy birliği ile alındığını, davacının kötüniyet iddiasının yerinde olmadığını, yönetim kurulunun ibrası kararının da yasaya uygun olarak alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, genel kurulun çağrı usulüne uygun olarak yapıldığını, toplantı tutanağı ve hazirun cetvelinin ilgililerle birlikte bakanlık temsilcisi tarafından imzalandığını, toplantı nisabına uyulduğunu, gündemin dışına çıkılmadığını, kararların çoğunluğunun mevcut oyların ekseriyetiyle, bazı kararların ise, oy birliği ile alındığını, davacının kötüniyet iddiasının yerinde olmadığını, yönetim kurulunun ibrası kararının da yasaya uygun olarak alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, genel kurul toplantı gündeminin 1, 2. ve 3. maddelerinin iptalini gerektirir bir durumun söz konusu olmadığı, 4. maddesinin bilanço ve gelir tablolarının okunup görüşülmesi, yönetim kurulu ve denetçinin ibrasına ilişkin olup, 2012 yılına ait bilanço ve gelir tabloları okunduktan sonra oydan yoksun olan yönetim kurulu üyelerinin katılımı olmaksızın oylama yapıldığı ve bilançonun onaylandığı, anılan kararda usul yönünden yasaya aykırı bir durum yok ise de, davalı şirketin kayıtlarının daha önce mali müşavir tarafından iki kez incelendiği, şirketin özvarlığını yitirdiğinin belirlendiği, yaptırılan bilirkişi incelemesi ile de, şirketin öz varlığının tamamen yitirdiğinin tespit edildiği, bilançonun şirketin gerçek durumunu göstermediği, yönetim kurulunun TTK'nın 376/1, 2 ve 3. fıkralarında yazılı yükümlülüklerini yerine getirmediği, ibranın kanun, sözleşme ve dürüstlük kurallarına aykırı olduğu, 5. maddede kanuna ve dürüstlük kurallarına aykırı bir yön görülmediği, 6. maddenin ana sözleşmenin 6. maddesinin değiştirilmesine ilişkin olup, şirketin 3.550.000,00 TL olan sermayesinin, 4.000.000,00 TL artırılarak 7.550.000,00 TL'ne çıkarıldığı, TTK'nın 376. maddesinde, şirketin sermayesini kaybetmesi ve borca batık hale gelmesi halinde yapılması gereken işlemler düzenlenmiş olup, sermayesini kaybeden, özvarlığını eksi bakiyeye düşüren şirketin anılan maddedeki yükümlülükleri yerine getirmeyip, sermaye artışı kararıyla sermaye kaybını düzeltme yoluna gitmesinin kanuna aykırı olduğu, davalı tarafça dahi şirket öz varlığının 2/3'ünden fazlasının yitirildiğinin kabul edildiği, 7. madde ile yönetim kurulu üyelerinin huzur hakkına ilişkin görüşme yapılıp, başkan ve başkan yardımcısına aylık 8.000,00 TL, üyeye ise, 5.000,00 TL net ödeme yapılması kararı alındığı, şirketin mali yapısına göre, öz varlığının kaybedildiği, şirket zor durumda olduğundan kapasitesine göre yüksek düzeyde ücret belirlenmesinin dürüstlük kurallarına aykırı olduğu, 8. ve 9.maddelerin ise, iptalini gerektirir herhangi bir durumun söz konusu olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile, davalı şirketin 15/05/2013 tarihli genel kurulunda alınan 4, 6 ve 7 no'lu kararların iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16808, Karar No: 2013/17936, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/16808 E.  ,  2013/17936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı ve kavun ürünlerine ait kuru-sulu şartlarda 2011 ve 2012 yılları itibarıyla dekar başına ortalama verim, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini -özellikle motopompla sulama giderlerini- gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.