muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20020, Karar No: 2015/6243, Tarih: 14.04.2015

Dava; ziynet eşyalarının aynen iadesi, bunun mümkün olmaması halinde bedellerinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. (TMK m. 6) İleri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin, iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir. (HMK m.190) İspat yükü, hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer.

Düğünde kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılmış olursa olsun kadına bağışlanmış sayılır. Ziynet eşyaları rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardan olduğundan, olağan olan bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu ispat yükü altındadır.

Somut olayda; davacı, düğünde takılan ziynetlerin, davalı ve ailesi tarafından elinden zorla alınıp, bir daha kendisine iade edilmediğini iddia etmiştir. Davalı koca ise, ziynetlerin, davacının iddia ettiği miktarda olmadığını, 4 bilezik ve set takımının annesinde olduğunu, bunlar dışındaki ziynetleri, davacının evden ayrılırken yanında götürdüğünü savunmuştur.

Bu bağlamda temyize konu uyuşmazlık; ziynetlerin, davacının elinden zorla alınıp alınmadığı, davalının annesinde olduğu sabit olan ziynetler yönünden, davacıya iade kararı verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın sağlıklı şekilde çözümlenebilmesi için davaya konu ziynetleri; davalının annesinde kalanlar ve diğerleri olarak ayırarak incelemek gerekir.

1-Davalının annesinde kaldığı sabit olan ziynetler yönünden;

Davalı koca yargılama sırasında annesini tanık olarak dinletmiştir. Tanık beyanında; düğünde davacıya 4 adet bilezik, bir set takımı taktığını, davetlilerin 7,8 adet küçük hediyelik altın taktıklarını, davacının ortada hiçbir sebep yokken, saatini ve ziynetleri yüzüne fırlatarak evden ayrıldığını, 4 bilezik, kolye, küpe ve bileklikten oluşan set takımıyla, iki adet yüzük ve düğünde takılan 5-6 küçük altının şuan kendisinde olduğunu beyan etmiştir.

Diğer taraftan davalı vekili, 02.04.2012 havale tarihli beyan dilekçesinde; davanın 4 bilezik ve set takımı yönünden kabul edilmesini, bakiye talepler yönünden reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer taraftan davalı vekili, 02.04.2012 havale tarihli beyan dilekçesinde; davanın 4 bilezik ve set takımı yönünden kabul edilmesini, bakiye talepler yönünden reddine karar verilmesini istemiştir.

Bu bağlamda, her ne kadar mahkemece; davalının annesinde kaldığı sabit olan ziynet eşyaları yönünden, davalının annesine yöneltilmiş bir dava bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; düğünde takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılmış olursa olsun, kadına bağışlanmış sayılacağından, davalı vekilinin kısmi kabul beyanı ve davalı tanığının beyanı nazara alınarak, davacının dava dilekçesinde saydığı ziynetlerle bağlı kalmak kaydıyla, davalının annesinde olduğu sabit olan 4 bilezik, kolye, küpe ve bileklikten oluşan set takımı ile 6 küçük altın yönünden talebin kabulü gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı gerekçelerle, talebin reddi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

2-Diğer ziynetler yönünden;

Dosya kapsamından; taraflar evlendiğinde; davalının tayininin İstanbul'dan Erzurum'a çıktığı, bu sebeple de tarafların geçici olarak davalının ailesi ile yaşamaya başladıkları, Erzurum'a taşınmak üzere hazırlık yaptıkları sırada taraflar arasında çıkan tartişma sonucu, davacının, davalının ailesine ait evden ayrılarak, baba evine döndüğü anlaşılmıştır.

Davacının halası beyanında; tarafların ilk ayrıldıklarında, davacının kendisini aradığını, davacıyı almaya gittiğinde üzerinde yalnızca kıyafetleri ve elinde bir poşetinin bulunduğunu, sonra tarafların barıştığını, bir süre sonra yeniden ayrıldıklarını, taraflar bir arada iken davacının kolunda yalnızca iki bileziği olduğunu, ziynet eşyalarının davalı tarafta kaldığını beyan etmiştir.

Davacının bir diğer halası beyanında; düğünden bir kaç gün sonra davacının baba evine döndüğünü, davacıya nedenini sorduğunda, davacının, bütün ziynet eşyalarının elinden alındığını söylediğini, bunun üzerine davalının annesini aradığını, davalının annesinin, bütün ziynet eşyalarının kendisinde olduğunu kabul ettiğini ifade etmiştir.

Davacının anne ve babası beyanlarında; kızlarının ilk defa baba evine döndüğünde, üzerinde set takımının, küpesinin ve yüzüklerinin bulunduğunu, davalının kızlarını alıp, tekrar götürdüğünü, bir süre sonra tarafların bir kitap yüzünden tartıştıklarını, kızlarına, üzerindeki altınları çıkarmazsan bu evden çıkamazsın denilmesi üzerine kızlarının canını kurtarmak için üzerindeki altınları da bırakarak baba evine döndüğünü, geldiğinde üzerinde hiç bir ziynet eşyasının bulunmadığını beyan etmişlerdir.

Görüldüğü üzere davacının dinlettiği tanıklar, somut ve görgüye dayalı beyanda bulunmuşlardır. Aksine inandırıcı delil ve olaylar mevcut olmadıkça asıl olan tanık beyanlarının doğru kabul edilmesidir. Mahkemenin, davacı tanıklarının beyanlarına niçin itibar etmediği, gerekçede açıklanmış değildir.

Davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının evden kovulduğu sabittir.

Görüldüğü üzere davacının dinlettiği tanıklar, somut ve görgüye dayalı beyanda bulunmuşlardır. Aksine inandırıcı delil ve olaylar mevcut olmadıkça asıl olan tanık beyanlarının doğru kabul edilmesidir. Mahkemenin, davacı tanıklarının beyanlarına niçin itibar etmediği, gerekçede açıklanmış değildir.

Davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının evden kovulduğu sabittir.

Hal böyle olunca mahkemece; boşanma dava dosyası celbedilerek, eldeki dosyada dinlenen tanık beyanlarıyla, boşanma dosyasında dinlenen tanıkların beyanları birlikte değerlendirilmek suretiyle, davacının evden ayrılış şeklinin tam olarak belirlenmesi ve davacının evden kovulduğu sabit olur ise, davacının evden giderken altınları da yanında

götürdüğünü ispat külfetinin davalıya geçtiği hususu göz önünde bulundurularak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, somut olaya uymayan yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36687, Karar No: 2015/5688, Tarih: 18.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/36687 E.  ,  2015/5688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Açıklanması geri bırakılan hükmün, açıklanması için 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 1. fıkrası uyarınca duruşma açılarak ve oluşan yeni durum karşısında, duruşma açıldığından ve yargılamaya devam olunduğundan sanık ile varsa katılan haberdar edilip, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediğinin ya da denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yasal ve geçerli bir mazereti bulunmadığı halde yerine getirmediğinin yapılan duruşma sonunda tespiti halinde, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrası gereğince hüküm ilk şekliyle açıklanır. Bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki koşuldan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile CMK'nın 231. maddesine eklenen 7. fıkra gereğince uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere, önceki hükümde bir değişiklik yapılamayacaktır. Açıklanan bu hükümdeki hukuka aykırılıklar ise temyiz ya da kanun yararına bozma yoluyla Yargıtay’ca yapılacak inceleme sonucunda giderilebilecektir.

Ancak; hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanık denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemediği halde yalnızca kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getirememiş olabilir. Bu durumda ise mahkeme; hükmün açıklanması amacıyla yapılan duruşma sonucunda denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın, söz konusu yükümlülüğü yerine getirememe nedeniyle ilgili durumunu değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine, ya da koşulların varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine ilişkin karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir. Ancak hiçbir durumda mahkemece, sübut ve nitelendirmeye ilişkin önceki uygulamadan farklı bir uygulama yapılması olanaklı değildir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki geri bırakılan hükmün aynen açıklanması gerekirken, önceki hükümde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 165 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 1000 TL adli para cezası belirlendiği halde, açıklanan şimdiki hükümde hapis cezasının paraya çevrimesi ve bu şekilde önceki uygulamadan farklı bir uygulama yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 231/11. maddesine aykırı davranılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 18.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10899, Karar No: 2016/6535, Tarih: 25.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/10899 E.  ,  2016/6535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 222 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu 222 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 09.12.2013 gününden önce, taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Davaya konu taşınmaz ile emsal taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu 222 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 09.12.2013 olan değerlendirme, emsal alınan 21 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi olan 08.06.2006 tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadığının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu 222 ada 1 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen 21 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2013 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

5-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 21 parsel sayılı taşınmazın 08.06.2006 tarihli satışına ilişkin (alıcısını, satıcısını ve satış bedelini gösteren) tapu kaydı ve resmi satış akit tablosunun onaylı örneğinin ve tapu kayıt örneklerinin tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/377, Karar No: 2021/14290, Tarih: 27.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/377 E.  ,  2021/14290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında ''İş Yeri Dokunulmazlığını İhlal '' suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesi neticesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, bu suç bakımından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının CMUK'nun 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında ''Nitelikli Hırsızlık'' suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesi neticesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun kovuşturma aşamasında müştekinin zararını tazmin etmek istediğini bildirdiği ve fakat müştekinin zararının tazmin talebinin bulunmadığını belirttiği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk hakkında şartları oluşmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nın 168/2. maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35. maddesi gereğince alınan sosyal inceleme raporu için yapılan masrafın suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20379, Karar No: 2021/13277, Tarih: 13.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/20379 E.  ,  2021/13277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

...

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplere yönelik incelemede,

1-Sanık hakkında mağdura karşı öğlen saatlerinde gerçekleşen yağma suçunun temyiz incelemesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre; mağdura karşı işyerinde ve silahla yağma suçunu işleyen sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık hakkında mağdura karşı sabah saatlerinde gerçekleşen yağma suçunun incelenmesinde;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle hüküm altına alınmış bir husustur.

...

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimler kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak; sanığın, olay günü sabah saatlerinde müştekinin işyerindeki kasadan 11 doları zorla aldığı olayda, paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında verilen cezalarda TCK’nın 150/2. maddesi uyarınca değer azlığı indiriminin yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın İstanbul 39. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 13.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.