muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/30056, Karar No: 2013/17181, Tarih: 25.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/30056 E.  ,  2013/17181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi uyarınca 5235 sayılı Kanunla kurulmalarına karar verilen Bölge Adliye Mahkemeleri göreve başlayıncaya kadar 1412 sayılı CMUK’un temyize ilişkin hükümlerinin uygulanacağı ve 5271 sayılı CMK’nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeyerek 5271 sayılı Kanunun 296/1. maddesi uyarınca temyiz talebinin reddine karar verilmesi sonuca etkili görülmemiştir.

Temyiz isteminin reddine dair 18/08/2009 tarih ve 75-325 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın adli sicil kaydındaki ilamların hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin olduğu anlaşılmışsa da; hükmedilen hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesi uyarınca seçenek yaptırıma çevrilmiş olması, aynı yasanın 51. maddesi uyarınca sadece hapis cezaları ertelenebilecek olup kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına hükmedilmiş olması nedeniyle ertelenemeyecek olması ve 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi olarak sanığın kişiliği ve aynı tür suçlar işlemesi nedeniyle ileride suç işlemekten çekineceği yönünde kanaat oluşmamasının da gösterilmesi karşısında; tebliğnamedeki iki nolu bozma düşüncesine katılınmamıştır. Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Yasa'da hakaret suçunun alenen işlenmesi, suçu ağırlaştıran neden olarak öngörülmüştür. Aleniyet için aranan temel ölçüt, eylemin (hakaretin), belirsiz sayıdaki kişiler tarafından işitilebilecek, görülebilecek ve algılanabilecek bir ortamda ya da çok sayıdaki kişinin öğrenmesini sağlayacak bir araçla işlenirse aleniyet var sayılabilir. Aleniyetin varlığı için söylenenlerin fiilen duyulması gerekli olmayıp çok sayıda insanın hakareti öğrenmesinin olanaklı olması yeterlidir. Sanığın bir konutun penceresinden sokakta bulunan mağdura hakaret etmesi durumunda suç alenen işlenmiş sayılır.

Somut olayda apartman içerisindeki merdivenlerde meydana gelen tartışma sırasında sanığın katılana hakaret ettiği anlaşılmakla; bir apartmana yalnızca burada oturan kişiler girebileceği için apartmanın içerisinde meydana gelen hakaret eyleminin apartmanda oturanlar tarafından duyulabilir olması aleniyet unsurunun gerçekleşmesi için yeterli değildir. Hakaret eylemininin sokaktan geçen kişiler tarafından duyulup duyulamayacağı araştırılıp belirlenmelidir. Hakaretin apartmanın kaçıncı katında meydana geldiği, sokaktan geçenler tarafından duyulup duyulamayacığı araştırılıp tartışılmadan yazılı şekilde 5237 sayılı TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması,

2-Sanık hakkında hakaret suçundan belirlenen cezada özel tahrik maddesi olan 5237 sayılı TCK'nın 129. maddesi yerine, aynı Kanunun 29. maddesi uyarınca indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı kısmen istem gibi BOZULMASINA, 25/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25890, Karar No: 2010/1897, Tarih: 10.02.2010

**4. Ceza Dairesi         2009/25890 E.  ,  2010/1897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye 3. Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Tehdit

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK:Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın savunmasının, bulunduğu yer asliye ceza mahkemesince alınması için ilgili kıta komutanlığına yazılması gerekirken, askeri mahkemeye yazılan talimat sonucunda yargı yolu bakımından görevsiz olan askeri mahkemede alınan savunma hükme esas alınarak CYY.nın 196. maddesine aykırı davranılması,

2-Tanık ...’nin dinleneceği günün sanığa bildirilmesini zorunlu kılan CYY.nın 181/1. maddesine uyulmaması,

3-Tanık ...’nin 24.10.2007 tarihli ifadesinde, sanığın mağdura yönelttiği tabancanın kurusıkı olduğunun uzaktan anlaşıldığını, mağdurun da buna anlayıp, üzerine yürüdüğünü ifade ettiğine ilişkin anlatımı karşısında, silahın varlığı ve korkutuculuğu tartışılmadan hükümlülük kararı verilmesi, eylemde silah öğesinin varlığının kabul edilmesi,

Yasaya aykırı ve sanrık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19505, Karar No: 2014/2924, Tarih: 17.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/19505 E.  ,  2014/2924 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bucak 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 04.06.2013

No : 2012/44-2013/290

Dava, yersiz ödenen ölüm aylığının ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 11.05.2001 tarihinde kesinleşen davacıya, 04.11.1992 yılında yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanununa göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 2011 yılında gerçekleştirilen işlemle kesildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiş olup, hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı,adres hareketleri ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, uyuşmazlık konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları Alaattin Mahallesi, Bucak/Burdur adresleri yönünden anılan yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu dava yönünden ise; mahkemece öncelikle, ölüm aylığının hangi tarih itibarıyla ne zaman iptal edilip (kesilip), Kurumca hangi dönem yönünden borç tahakkuk işlemi tesis edildiği belirlenerek dava konusu dönem saptanmalı, sonrasında, hak sahibi ile boşandığı eşinin fiili beraberliğinin ortaya konulmasına ilişkin olarak yargılamada ortaya çıkan çelişki ve belirsizliğin giderilmesi için, davacı ve eski eşinin boşandıkları tarihten sonraki Alaattin Mahallesi, Bucak/Burdur adresleri yönünden Jandarma Komutanlığı ve Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, anılan yerlerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davalı ve boşandığı eşinin talep konusu dönemde verdikleri medula sisteminde kayıtlarda görülen adresleri ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı,Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri sorulmalı, boşandıkları 2001 tarihinden sonra yapılan seçimlerde aynı sandıkta oy kullandıkları hususu göz önünde bulundurulmalı, 10.10.2011 tarihli kontrol memuru raporunun aksinin ispat edilip edilmediği hususu araştırılmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9394, Karar No: 2017/877, Tarih: 08.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/9394 E.  ,  2017/877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

4- ...

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; düşme

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıklar hakkında açılan davanın zamanaşımı nedeniyle düşmesine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İstanbul I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 07/07/1993 tarih ve 4720 sayılı kararı ile belirlenen Beyoğlu kentsel sit alanı içerisinde yer alıp; İstanbul II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 27/09/2006 tarih ve 562 sayılı kararı ile II. grup korunması gerekli kültür varlığı olarak tescil edilen taşınmazda, izin alınmaksızın onaylı mimari projesine aykırı uygulamalar yapıldığı iddiasıyla açılıp birleştirilen davalar kapsamında; uyulmasına karar verilen Dairemizin 19/03/2013 tarih, ... -... sayılı bozma ilamı doğrultusunda olay yerinde yeniden keşif yapılarak, kullanılan malzemelerin cinsi, yıpranma durumu, renk solmaları, karbonlaşma, paslanma gibi teknik veriler ile dosya içerisinde mevcut tüm bilgi, belge, proje ve fotoğraflar birlikte değerlendirilerek, 12/10/2009 havale tarihli bilirkişi raporunda tek tek açıklanan her bir müdahalenin yapım zamanının, bu çerçevede, sanık ... tarafından taşınmazın devredildiği 04/05/2007 tarihinden önce yapılıp yapılmadıklarının, niteliklerinin (basit - esaslı) ayrı ayrı belirlenmesi ve binanın, onaylı projeye uygun hale getirilip getirilmediğinin de saptanması, ayrıca, sanık ...'in, 31/03/2014 tarihli iddianame ile açılıp birleştirilen dava yönünden de savunmasının alınması, suçun unsurları tereddütsüz şekilde ortaya konulduktan sonra ulaşılacak kanaate göre de sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle davanın düşmesine ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18247, Karar No: 2017/8293, Tarih: 30.11.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/18247 E.  ,  2017/8293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemece; taraf teşkili sağlanamaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de; davacı mirasçılarından ...'ün yurt dışında ikamet ettiği belirlenmiş olduğundan kararın Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edildiğine dair belge dosya içeriğinde bulunmamaktadır. Bu nedenle adı geçene kararın usulüne uygun tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenilmesi belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın dairemize gönderilmesi için Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/43059, Karar No: 2013/31630, Tarih: 02.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/43059 E.  ,  2013/31630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, bakiye süre ücreti, asgari geçim indirimi alacağı, cezai şart alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 18.11.2004 tarihinde fen bilgisi öğretmeni olarak işe başladığını, 01.01.2007 tarihinden itibaren asıl görevinde kalmakla birlikte müdür yardımcısı olarak da görev yaptığını, iş aktinin işveren tarafından 12.06.2009 tarihinde feshedildiğini, taraflar arasındaki sözleşmenin genel şartlar bölümünün "d" bendinde aylık ücretler zamanında ödenmediği takdirde bu ücretleri her geçen gün için %3 zammı ile ödemeyi işverenin taahhüt ettiğini, sözleşmede sözleşmenin tarafların karşılıklı rızası ile feshedebileceği, aksi halde tarafların defaten 10.000 TL ödemeyi taahhüt ettiğinin hüküm altına alındığını, akdin işveren tarafından müvekkilinin rızası dışında feshedilmesi nedeniyle davalı işverenin sözleşme ile kararlaştırılan cezai şartı ödemekle yükümlü olduğunu, müvekkilinin iş sözleşmesinin süresinden önce feshedilmiş olması nedeniyle bakiye 18 günlük Haziran ayına ait ücretlerin de ödenmesinin gerektiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ödenmeyen ücret alacağı ve geciken her gün için %3 gecikme faizi, cezai şart, asgari geçim indirimi ve bakiye süre ücretinin tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili;davaya dayanak gösterilen iddiaların haksız ve geçersiz olduğunu, cezai şart miktarın fahiş olduğunu, bakiye süre ücret alacağı talebinin şartlarının oluşmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece hizmet akdinin 4857 sayılı kanunun 17. maddesine göre sona erdiği, davacının davalı işverenden kıdem tazminatı alacaklısı olduğu gerekçesiyle, kıdem tazminatı ve diğer işçilik alacakları kabul edilmiş, davalı dershanenin ekonomik kriz nedeniyle kapandığı, davalının kötüniyetinin ispatlanamadığı gerekçesiyle cezai şart ve bakiye ücret alacağı talebi reddedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshi halinde işverence ödenmesi gereken kalan süreye ait ücret konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshi halinde işverence ödenmesi gereken kalan süreye ait ücret konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Borçlar Kanununun 325. maddesinde, “İş sahibi işi kabulde temerrüt ederse, işçi taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebilir” şeklinde kurala yer verilerek işçinin kalan süre ücretini talep hakkı olduğu belirlenmiştir. Bakiye süre ücretinin istenebilmesi için iş sözleşmesi, işverence feshedilmiş olmalıdır. Öte yandan, iş sözleşmesini feshinin haklı bir nedene dayanmaması gerekir. İşverenin feshi, 4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin ilk bendinde yazılı olan sağlık sebeplerine, ikinci bentte sözü edilen ahlak ve iyiniyet kuralları ile benzerlerine uymayan hallere ve üçüncü bentte öngörülen zorlayıcı sebeplere dayanması durumunda işçinin sözleşmenin kalan süresine ait ücretler bakımından talep hakkı doğmaz.

4773 sayılı yasanın yürürlüğe girdiği 15.3.2003 tarihi sonrasında İş Hukukunda “geçerli fesih” kavramı da yerini almıştır. Her ne kadar anılan fesih, gerek 4773 sayılı yasa ve gerek 4857 sayılı İş Kanununda belirsiz süreli iş sözleşmeleri için öngörülmüş olsa da, belirli süreli iş sözleşmesi bakımından da geçerli nedenin sonuçlarının tartışılması gerekir. Geçerli neden ister, işletmenin ve işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklansın ya da işçinin yeterliliği ve davranışlarına dayansın belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce işverence feshi için gerekçe oluşturmamalıdır. Gerçekten, belirli süreli iş sözleşmesi düzenleyerek taraflar fesih iradelerini sürenin sonuna kadar askıya almış sayılmalıdır. Bu itibarla geçerli nedenlerin varlığına rağmen belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçinin iş sözleşmesi süresinden önce feshedildiğinde kalan süreye ait ücretinin ödenmesi gerekir.

Belirli süreli iş sözleşmesinde, feshin Borçlar Kanunun 117. maddesinde sözü edilen ifa imkansızlığına dayanması halinde bakiye süre ücreti ödenmesi lazım gelmez.

İfa imkansızlığı; edimin içeriği değişmeksizin borcun aynen yerine getirilmesinin imkansız hale gelmesi olarak açıklanabilir. Borçlar Kanunun 117. maddesi anlamında borçlunun sorumluluğunu gerektirmeyen ifa imkansızlığının ilk koşulu; edimin yerine getirilmesinin mantıki ve pratik yönden hiç kimseden beklenememesi yani imkansızlaşmasıdır. İkinci olarak imkansızlığın devamlı olması gerekir (Serozan, Rona: İfa, İfa Engelleri, Haksız Zenginleşme, ... 2002. s.157 ).

İfa imkansızlığı; edimin içeriği değişmeksizin borcun aynen yerine getirilmesinin imkansız hale gelmesi olarak açıklanabilir. Borçlar Kanunun 117. maddesi anlamında borçlunun sorumluluğunu gerektirmeyen ifa imkansızlığının ilk koşulu; edimin yerine getirilmesinin mantıki ve pratik yönden hiç kimseden beklenememesi yani imkansızlaşmasıdır. İkinci olarak imkansızlığın devamlı olması gerekir (Serozan, Rona: İfa, İfa Engelleri, Haksız Zenginleşme, ... 2002. s.157 ).

İşçinin iş görme edimini ifa edememesi, işverenin temerrüdünden kaynaklanmaktadır. O halde sanki sözleşme devam ediyormuş gibi kalan süreye ait ücret ve diğer hakların ödemesi gerekecektir. İş Hukukunda ücret kural olarak çalışma karşılığı ödenir. Aksinin kanunda öngörülmesi yada taraflarca açık biçimde kararlaştırılması gerekir.

Borçlar Kanunun 325. maddesinde ücretten söz edilmekte ise de, bunun aslında kusurlu sorumluluk halinde ödenen bir tazminat olduğu öğretide kabul edilmiştir (Oğuzman, M.Kemal: Türk Borçlar Kanunu ve İş mevzuatına göre Hizmet”iş” aktinin Feshi,... 1955, s.152). Maddenin indirimi öngören 2. fıkrası da bizi bu sonuca yöneltmektedir. Nitekim işçinin bakiye süre içinde başka bir işte sebebiyle elde ettiği gelirleri belirli süreli sözleşmenin kalan süresinde elde edeceği tutardan daha fazla ise, bakiye süre ücretine hak kazanamayacaktır. Bu açıklamalara göre bakiye süre ücretinin tazmin yönü ağır basmaktadır.

O halde bakiye süre ücreti için 4857 sayılı İş Kanununun 34. maddesinde öngörülen özel faizin uygulanması söz konusu olmaz. Çünkü eylemli çalışmanın karşılığı değildir. Sosyal Sigortalar Kurumuna bakiye süre ücreti içinden bakiye süreye dair pirim ödemesi de gerekmez.

Borçlar Kanunun 325. maddesine göre, işçinin, sözleşme kapsamındaki işi yapmaması sebebiyle tasarruf ettiği miktar ile diğer bir işten elde ettiği gelirleri veya kazanmaktan kasten feragat ettiği şeyler kalan süreye ait ücretler toplamından indirilmelidir. Bu konuda gerekli araştırmaya gidilmeli, işçinin sözleşmenin feshinden sonraki dönem içinde başka bir işten gelir elde edip etmediği, ya da iş arayıp aramadığı araştırılmalı ve buna göre sonuca gidilmelidir.

İşçiye belirli süreli iş sözleşmesinin varlığına rağmen ihbar tazminatı ödenmişse, bu tutarın, bakiye süre ücretinden hak kazanılan tutardan indirilmesi gerekir. Daha açık bir ifadeyle mahsup işlemi, bakiye süre ücretinden gerekli indirimler yapıldıktan sonra kalan tutar üzerinden gerçekleştirilmelidir.

Somut olayda, Borçlar Kanunun 325. maddesinde öngörülen işveren temerrüdü sözkonusu olup, davacı işçinin belirli süreli hizmet akdinin bitimine kadar geçecek süre için bakiye süre ücretine hak kazanacağının gözetilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.