muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2245, Karar No: 2019/1756, Tarih: 20.03.2019

../..

S/3

eylemi nedeniyle kurulan hükümlerde takdire ilişkin cezaları azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış,sanıkların savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, suça sürüklenen çocuk ... Dilek hakkında maktul ...'nın kasten öldürülmesine iştirak etmek suçundan elde edilen delillerin hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınarak beraatine hükmedilmiş,incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, o yer Cumhuriyet savcısının suça sürüklenen çocuk ... hakkında, kasten öldürmeye yardım suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine ve sanık ... hakkında tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanık ... müdafıinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede sanığın beraat etmesi gerektiğine, olayın failinin sanık ... olduğuna, sanığın araba kullanmaktan ibaret eyleminin iştirak değil yardım etme olacağına, tahrikin oranına ,katılanlar vekilinin sanık ... hakkında tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin, sanık ... hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen beraat kararının hukuka aykırı olduğuna, sanık ... müdafıinin suçların sübutuna, sanığın eyleminin yardım etme olacağına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşıldığından ve bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nin 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN mahkumiyet hükmü ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında kasten öldürmeye iştirak suçundan verilen beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında kasten öldürme ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmü ile sanık ... hakkında kasten öldürme suçuna iştirak etme suçu nedeniyle verilen beraat hükmünün yapılan temyiz incelemesinde:

a) Samk Mustafa'nın diğer sanık ... ile maktul arasında olan ve kendisini ilgilendirmeyen meseleye sanık ...'in safında müdahil olması üzerine gerçekleştirdiği olaylar nedeniyle haksız tahrik hükümlerinden faydalanamayacağının gözetilmemesi,

b) Sanık ...'nın olay esnasında maktul ve arkadaşlarını görmesi üzerine karşı grubu korkutmak, sindirmek için yaptığı ilk atışın silahla tehdit suçunun unsurlarını oluşturduğu gözetilmeden, suçun vasfındaki hata ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

a) Samk Mustafa'nın diğer sanık ... ile maktul arasında olan ve kendisini ilgilendirmeyen meseleye sanık ...'in safında müdahil olması üzerine gerçekleştirdiği olaylar nedeniyle haksız tahrik hükümlerinden faydalanamayacağının gözetilmemesi,

b) Sanık ...'nın olay esnasında maktul ve arkadaşlarını görmesi üzerine karşı grubu korkutmak, sindirmek için yaptığı ilk atışın silahla tehdit suçunun unsurlarını oluşturduğu gözetilmeden, suçun vasfındaki hata ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) Kayseri 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 15.03.2013 tarihinde kesinleşmiş, 2012/913 esas, 2013/329 sayılı ilamı nedeniyle mükerrir olan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d) Sanık ...'in suçta kullanılan tüfeği sanık ...'nın isteği üzerine sanık

Mustafa'ya ait kömürlükten alarak sanık Mustafaya getirmesi şeklindeki eyleminin, sanık ...'nın, kendisinin ve sanık ...'in az sonra karşı grupla karşılaşacaklarını ve bir kavga hadisesinin yaşanacağını biliyor olması nedeniyle kasten öldürmeye yardım suçunun unsurlarını oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

e) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin sanık ... hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamalarının hukuka aykırı olduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii, katılanlar vekili, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, sanık ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçu yönünden aynı yasanın 326/son maddesi gözetilmek suretiyle BOZULMASINA, 20/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi

20/03/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı Hasan Bilgin'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'ın yokluğunda 21/03/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2015/1349, Karar No: 2015/5280, Tarih: 23.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/1349 E.  ,  2015/5280 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı S.. B.. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. DOsya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacnını 04/03/2000-01/08/2012 tarihhleri arasında temizlik işçisi olarak alt işverenler nezdinde çalıştığını, emeklilik nedeniyle iş sözleşmesini kendisini feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı Yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer altı iş günü içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. İş Müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla iş kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan Alt İşveren Yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt İşveren Yönetmeliğinde;

1) İşyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) Daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı alt işveren işçisi olarak temizlik işinde çalışmış olup hernekadar davacı tanıkları davacının temizlik elemanı olmasına rağmen yoğun bakımda hastaları ameliyata, filme ve kan almaya götürdüğünü, hastaların temizliğini yaptığını beyan etmişlerse de davacının ağırlıklı olarak asıl işi olan temizlik işinde çalıştığı diğer işleri arîzi olarak yaptığı anlaşılmaktadır. Temizlik işi yardımcı iş niteliğindedir. Temizlik hizmeti ihalelerinin muvazaalı olduğu veya davacının görevi dışında asıl işin bir bölümünde sürekli çalıştırıldığı gibi hususlar ispatlanamamıştır. Alt işveren Şirketin 6772 sayılı Yasa kapsamında ilave tediye ödemekle yükümlü olmadığı açıktır. Asıl işverenin sorumluluğu alt işvereni geçemez. Davacının bu nedenle baştan itibaren asıl işveren işçisi sayılması ve davalı Bakanlığın ilave tediye alacağından sorumlu tutulması mümkün değildir. İlave tediye alacağı talebinin reddi yerine kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

3. Kıdem tazminatına uygulanması gereken faizin başlandığı tarihi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 120 nci maddesi yollamasıyla, halen yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin onbirinci fıkrası hükmüne göre, kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. İş sözleşmesinin ölüm ya da diğer nedenlerle son bulması faiz başlangıcını değiştirmez. Ancak, yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde, işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu ve yaşlılık aylığı bağlandığını belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarihtir.

Yaşlılık aylığı bağlandığına ilişkin belge işverene bildirilmemişse, işverence kıdem tazminatı olarak ilk taksitin ödendiği tarih bakiye kıdem tazminatı için faiz başlangıcı sayılmalıdır. Böyle bir taksit ödemesi de olmadığı durumlarda faiz başlangıcı, davanın açıldığı ya da icra takibinin yapıldığı tarihtir.

Somut olayda davacı sözleşmesini 01/08/2012 tarihinde emeklilik nedeniyle feshettiğini iddia etmiştir. Yukarıda da açıklandığı üzere kıdem tazminatına işleyecek faizin başlangıç tarihi yaşlılık aylığına hak kazanıldığına ilişkin SGK yazısının işverene ibraz edildiği tarihtir. Davacı yaşlılık aylığı almaya hak kazandığına ilişkin SGK yazısını davalı işverene ibraz ettiğini usulüne uygun kanıtlayamadığından faizin dava tarihinden başlatılması gerekirken fesih tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 23/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4241, Karar No: 2022/10227, Tarih: 14.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/4241 E.  ,  2022/10227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Kadastro sırasında ....,İlçesi ....., Köyü çalışma alanında bulunan 124 ada 3 parsel sayılı 2.402,02 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz satın alma, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ..., satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır.

Mahkemece usule ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, çekişmeli 124 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, kadastro tutanağında belirtilen taksim hususunda davacıya telefonla bilgi verildiği ve davacının da bu hususu onayladığı, davanın ispat edilemediği kabul edilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Davacının sair temyiz itirazları yerinde bulunmasa da, kadastro tespit tutanağının 3. sayfasında "Beyanda Bulunan İlgililer ve Tanıklar" sütununda davacı ile birlikte dava dışı kişilerin taksime şahitlik ettikleri ve imzaları ile tasdik ettikleri anlaşılsa da; keşifte dinlenen tutanak bilirkişilerinin davacının tespit sırasında taşınmaz başında bulunmadığı yönündeki beyanları ile davacının imza inkarında bulunduğu hususu birlikte değerlendirildiğinde, tespit tutanağındaki imza yönünden imza araştırması yapılması zorunlu bulunduğu halde yapılmadığı, yine davacı taraf, aynı zamanda kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine de dayanmış olup, uyuşmazlığın zilyetlik hükümlerine göre çözülmesi zorunlu bulunduğu halde keşifte çekişmeli taşınmazın kimin zilyetliğinde olduğuna ilişkin alınan beyanlar soyut nitelikte bulunmaktadır. Bu şekilde eksik inceleme ve araştırmaya dayanılarak hüküm kurulamaz.

Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için Mahkemece, öncelikle yöntemince imza araştırması yaptırılmalı; Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesi veya diğer resmi bilirkişilik makamlarından rapor alınmalıdır. Bu şekilde yapılacak araştırma ile kadastro tutanağındaki imzanın davacıya aidiyeti saptandığı takdirde tutanaktaki beyanların davacıyı hukuki olarak bağlayacağı düşünülmelidir. Aksi halde, yani, kadastro tutanağındaki imzanın davacıya ait olmadığı saptandığı takdirde taşınmaz başında yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları ve fen bilirkişinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı ve bu keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan, dava konusu taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, ilk olarak ne zaman ve nasıl kullanılmaya başlandığı, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği hususları sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, beyanlar arasında oluşabilecek çelişkiler gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle giderilmeye çalışılmalı; fen bilirkişisinden, yapılan keşif ve uygulamaları izleyip denetlemeye olanak verir ayrıntılı rapor ve kroki alınmalı ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle, yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 14.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2025, Karar No: 2010/6659, Tarih: 12.11.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2025 E.  ,  2010/6659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu bölgede çalışma yapan 53 numaralı Toprak Tevzi Komisyonunun 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ve 10 numaralı belirtmelik parsellerinin bulunduğu bölgeye ait dağıtım haritası ile dağıtım cetvellerinin, dağıtım sonucu tapu kaydı oluşmuşsa tapu kayıtlarının dairesinden getirtilerek dosyasına konulması,

2- ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 22.9.1971 tarih ve 1966/25-1971/67; 29.6.1972 tarih ve 1966/3-1972/2; 3.11.2004 tarih 2004/355-397 Esas ve Karar sayılı dava dosyalarının Mahkemesinden getirtilerek dosyasına konulması,

3- 12.10.1961 tarih 3 ve 4, 12.12.1964 tarih 1, 25.11.1971 tarih 2, 25.7.1972 tarih 6 ve 7, 15.02.1980 tarih 8 ve 9 sayılı tapu kayıtlarının tesis ve ifrazen intikallerine esas tüm oluşum belgelerinin ilgili ilam örnekleri ve özellikle haritalarının getirtilerek dosya içine konulması,

4- 12.10.1961 tarih 3 ve 4 sayılı tapu kayıtlarının tüm tedavül kayıtlarından ifrazen oluşan hava alanı kamulaştırmasına ilişkin tüm belgeler ile özellikle kamulaştırma haritasının getirtilerek dosya içine konulması,

5- 12.10.1961 tarih 3 ve 4; 24.2.2005 tarih 3 sayılı tapu kayıtları ve tüm tedavülleri ile 1937 tarihli 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 ve 14 tahrir numaralı vergi kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında herhangi bir taşınmaza uygulanıp uygulanmadıklarının Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanarak; uygulanmışlarsa uygulandıkları taşınmaza ait onaylı kadastro tutanağı örneklerinin ve kadastro tespitleri kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının getirtilerek dosyasına konulması,

6- Dava konusu taşınmaz ile aynı tapu kaydının uygulandığı 131 ada 1, 4, 62 ve 63 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili tespitlerin kesinleşip kesinleşmediği Kadastro Müdürlüğünden araştırılarak, kesinleşmiş iseler kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları ile varsa kesinleşmelerine esas onaylı ilam örneklerinin Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 12.11.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11250, Karar No: 2019/14266, Tarih: 13.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/11250 E.  ,  2019/14266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 Sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suçu birlikte işleyen sanık ve suça sürüklenen çocuktan neden oldukları yargılama giderlerinin ''Ayrı ayrı'' yerine, "Eşit şekilde'' alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak; hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin "Eşit şekilde alınarak'' cümlesinin çıkarılarak yerine, ''Sanık ve suça sürüklenen çocuğun sebebiyet verdikleri yargılama giderleri oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.