muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/19282, Karar No: 2020/21719, Tarih: 25.12.2020

Somut olayda, sanığın, adı geçen internet sitesinin sorumlusu sıfatıyla yayınladığı haberin altına 3. kişiler tarafından yapılan yorumların hakaret suçunu oluşturduğu, sanığın da bu yorumlara "açıkça yer vermek" suretiyle atılı suça "iştirak ettiği" iddia ve kabul edilmiş ise de, yayınlamış olduğu haberin altına 3. kişiler tarafından yapılan ve suç teşkil ettiği kabul edilen yorumları, 5651 sayılı Kanun'un 5/1. maddesi gereği kontrol etmek ve hukuka aykırı olup olmadıklarını araştırmak ile yükümlü olmayan sanığın, bu yorumlara "açıkça yer vermek" şeklindeki fiilinin atılı suça iştirak sonucunu doğurmasının söz konusu olamayacağı nazara alınarak hakaret suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun'un,

Tanımlar başlıklı 2. maddesinin f bendinde;

İçerik sağlayıcı: İnternet ortamı üzerinden kullanıcılara sunulan her türlü bilgi veya veriyi üreten, değiştiren ve sağlayan gerçek veya tüzel kişileri,

(m) bendinde ise;

Yer sağlayıcı: Hizmet ve içerikleri barındıran sistemleri sağlayan veya işleten gerçek veya tüzel kişileri,

şeklinde tanımlanmıştır.

Aynı Kanun'un

İçerik sağlayıcının sorumluluğu başlıklı 4. maddesinde;

(1) İçerik sağlayıcı, internet ortamında kullanıma sunduğu her türlü içerikten sorumludur.

(2) İçerik sağlayıcı, bağlantı sağladığı başkasına ait içerikten sorumlu değildir. Ancak, sunuş biçiminden, bağlantı sağladığı içeriği benimsediği ve kullanıcının söz konusu içeriğe ulaşmasını amaçladığı açıkça belli ise genel hükümlere göre sorumludur.

Yer sağlayıcının yükümlülükleri başlıklı 5. maddesinde ise,

(1) Yer sağlayıcı, yer sağladığı içeriği kontrol etmek veya hukuka aykırı bir faaliyetin söz konusu olup olmadığını araştırmakla yükümlü değildir.

(2) (Değişik: 6/2/2014-6518/88 md.) Yer sağlayıcı, yer sağladığı hukuka aykırı içeriği bu Kanunun 8 inci ve 9 uncu maddelerine göre haberdar edilmesi hâlinde yayından çıkarmakla yükümlüdür.

(3) (Ek: 6/2/2014-6518/88 md.) Yer sağlayıcı, yer sağladığı hizmetlere ilişkin trafik bilgilerini bir yıldan az ve iki yıldan fazla olmamak üzere yönetmelikte belirlenecek süre kadar saklamakla ve bu bilgilerin doğruluğunu, bütünlüğünü ve gizliliğini sağlamakla yükümlüdür.

(4) (Ek: 6/2/2014-6518/88 md.) Yer sağlayıcılar, yönetmelikle belirlenecek usul ve esaslar çerçevesinde yaptıkları işin niteliğine göre sınıflandırılabilir ve hak ve yükümlülükleri itibarıyla farklılaştırılabilirler.

(5) (Ek: 6/2/2014-6518/88 md.) (İptal: Anayasa Mahkemesinin 8/12/2015 tarihli ve E.: 2014/87, K.: 2015/112 sayılı Kararı ile.)(1)

(4) (Ek: 6/2/2014-6518/88 md.) Yer sağlayıcılar, yönetmelikle belirlenecek usul ve esaslar çerçevesinde yaptıkları işin niteliğine göre sınıflandırılabilir ve hak ve yükümlülükleri itibarıyla farklılaştırılabilirler.

(5) (Ek: 6/2/2014-6518/88 md.) (İptal: Anayasa Mahkemesinin 8/12/2015 tarihli ve E.: 2014/87, K.: 2015/112 sayılı Kararı ile.)(1)

(6) (Ek: 6/2/2014-6518/88 md.) Yer sağlayıcılık bildiriminde bulunmayan veya bu Kanundaki yükümlülüklerini yerine getirmeyen yer sağlayıcı hakkında Başkan tarafından yüz bin Türk lirasından bir milyon Türk lirasına kadar idari para cezası verilir.(2)(4)

hükümleri yer almaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın www.....com.tr internet sitesinin sahibi ve genel yayın yönetmeni olduğu, yapılan haberin altına yapılan yorumlar sebebiyle yorumlara açıkça yer ve izin vermek suretiyle meçhul ve rumuz kullanan şahısların yapmış oldukları eylem ve işledikleri suçlara iştirak ettiği belirtilerek dava açılmış ve hakaret suçundan 2180 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın yapılan haberler yönünden içerik sağlayıcısı, haber altına yapılan yorumlar sebebiyle yer sağlayıcısı olduğunun anlaşılması, 5651 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1. fıkrasında yer sağlayıcısının yer sağladığı içeriği kontrol etmek veya hukuka aykırı bir faaliyetin söz konusu olup olmadığını araştırmakla yükümlü olmadığının belirtilmesi karşısında sanığın hakaret suçundan beraati yerine mahkumiyetine kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret suçundan sanık ... hakkında İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/06/2018 tarihli ve 2016/208 esas, 2018/453 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Hükümdeki hukuka aykırılık sanığa verilen cezanın kaldırılmasını gerektirmekle, aynı Kanunun 4-d fıkrası gereğince, sanığın hakaret suçundan BERAATİNE,

3- Sanığın beraat etmesi nedeni ile bu suç için yapılan yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına,

4- Hükmolunan cezanın çektirilmemesine, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 23/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4941, Karar No: 2012/22835, Tarih: 11.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/4941 E.  ,  2012/22835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının kendisine ait olan Tarım Kredi Kooperatifinin kredi borcunu kefil sıfatıyla ödediğinden bahisle kendisi aleyhine icra takibi yaptığını, oysaki Tarım Kredi Kooperatifinden kredi kullanmadığını ve kefilliğinin de buunmadığını ileri sürerek borçlu olmadığının tesbitini istemiştir.

Davalı, kendisinin aracının davacının kardeşine ait araçla takas ettiklerini ve davacının da bu işleme kefil olduğunu, anlaşma gereğince araç takas bedel farkı olarak 17.700 TL.nı tarım kredi kooperatifine ödediğini, ancak kendisine verilen aracın üçüncü şahsın borcu nedeniyle haczedildiğini, bunun üzerine ödediği 17.700 TL.nin tahsili için davacı ve kardeşi aleyhine icra takibi yaptığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının davacının kardeşine ait araç takas bedeli olarak 17.700 TL.nı davacı ve kardeşinin kooperatif borcunu ödeyerek ... olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, eldeki davada kendisinin Tarım Kredi Kooperatifinden kredi kullanmadığı gibi herhangi bir kefilliğinin de bulunmadığını, davalının bu nedenle kendisi için bir ödeme yapmadığını ileri sürmüş, davalı ise davacının kardeşi ile yaptıkları araç takası sonucu aradaki fark olan 17.700 TL davacının ve kardeşinin kooperatifi olan borcunu ödemek suretiyle ödediğini, davacının da bu hukuki ilişkide kefil olduğunu savunmuştur. Davalının icra takibinde ise

2012/4941-22835

Davacı, eldeki davada kendisinin Tarım Kredi Kooperatifinden kredi kullanmadığı gibi herhangi bir kefilliğinin de bulunmadığını, davalının bu nedenle kendisi için bir ödeme yapmadığını ileri sürmüş, davalı ise davacının kardeşi ile yaptıkları araç takası sonucu aradaki fark olan 17.700 TL davacının ve kardeşinin kooperatifi olan borcunu ödemek suretiyle ödediğini, davacının da bu hukuki ilişkide kefil olduğunu savunmuştur. Davalının icra takibinde ise

2012/4941-22835

tarım kredi kooperatifine olan kefilliğe dayanarak takip yaptığı anlaşılmaktadır. Dosyaya sunulan 9.10.2009 tarihli kooperatif yasasında davacının kooperatif ortağı olmadığı, herhangi bir borç ve kefilliğinin de bulunmadığı bildirilmiş, 18.1.2010 tarihli yazıda ise davalı ve davacının araçlarını takas ettikleri, bu takas karşılığında davalının, davacı ve kardesine ait 17.600 TL kooperatif borcunu ödediği belirtilmiş ve kooperatifin tahsil fişinde de davalının davacı ve kardeşi adına ... plakalı araç karşılığında 17.700 TL.nı çeşitli tarihlerde ödediği not olarak yazılmış ve ancak tahsil fişinde ödeyenin isminin bulunmadığı anlaşılmıştır. Hemen belirtmek gerekir ki, davalı icra takibinde tarım kredi kooperatifine olan kefilliğe dayanmış olup, savunmasında bahsi geçen araç alım satımının icra takibinde dayanılan sebeple bir ilgisi bulunmamaktadır. Öte yandan davalı, davacının kardeşi ile olan araç takasını ve bu takasa davacının kefil olduğuna dair herhangi bir yazılı belgede sunmadığı gibi, dava dışı kooperatif tarafından yazılan 18.1.2010 tarihli yazıda davacıyı bağlayıcı nitelikte değildir. Kaldı ki, dava dışı kooperatifin 9.10.2009 tarihli yazısı ile de davacının kooperatif ortağı olmadığı ve bir kefilliğinin bulunmadığı da bildirilmiştir. Hal böyle olunca mahkemece, öncelikle davalıdan savunmasında bahsi geçen araç takası ile ve davacının da bu hukuki ilişkide kefil olduğuna dair deliller sorulmalı, gerekirse dava dışı kooperatiften de bu hususta var ise belgeler istenmeli, kooperatif yazıları arasında var olan çelişkinin sebebi sorularak çelişkiler giderilmeli, davalının davacı adına yaptığı bir ödeme var ise davacının kooperatife olan borçlarını gösterir belgeler ile davalının ödemelerine ilişkin belgeler getirtilmeli ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmeli iken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 17.15 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2448, Karar No: 2022/4214, Tarih: 27.04.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/2448 E.  ,  2022/4214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; 5233 sayılı Terör ve Terörle Mücadeleden Doğan Zararların Karşılanması Hakkında Kanun uyarınca, 19/07/1987 tarihinden bu yana terör eylemleri veya terörle mücadele kapsamında yürütülen faaliyetler nedeniyle maddi zarara uğrayan vatandaşlardan 1 yıllık kanuni süre içerisinde müracaat edenlere bu zararlarının giderilmesi amacıyla kanundaki esas ve usuller çerçevesinde nakdi tazminat ödendiğini, ancak yapılan bu ödemelerle ilgili olarak Iğdır Valiliğine intikal eden bir kısım ihbar ve şikayetlerde terör örgütü baskısıyla köylerini boşaltmak zorunda kalan köy halkı ile hiçbir ilgi ve alakası bulunmayan bir kısım şahısların kendilerini köyde ikamet ediyormuş gibi göstermek suretiyle haksız tazminat elde ettiklerini, iddialarla ilgili olarak tanzim edilen 12/02/2009 tarih ve İR-2009/1 sayılı rapora göre davalıların beyanlarının doğru olmadığını beyanla asıl ve birleşen davalarda bu tazminatların ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalılar; asıl ve birleşen davalarda davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; talimat yoluyla yapılan keşif, alınan yerel bilirkişi beyanları ve düzenlenen teknik bilirkişi raporları doğrultusunda davalılara babasından intikal eden ev ve ahıra ilişkin taşınmazın değerinin 10.500 TL olduğu, davalıların 1/11 hissesi uyarınca kendilerine ödeme yapılması gerekirken fazla ödeme yapıldığı ve davalılara ödenen tazminatın iadesi için gönderilen tebligatın tebliğ tarihi olan 20/04/2009 tarihi itibariyle temerrüde düşürüldükleri kabul edilerek 6.209,31 TL tazminatın 20/04/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...’ten, 4.209,31 TL tazminatın 20/04/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı...’ten 4.359,58 TL tazminatın 20/04/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...’ten, 4.208,31 TL tazminatın 20/04/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...

...’ten tahsili ile davacıya ödenmesine dair verilen karar, davacı vekili ve davalılar ... ile ...’in temyizi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 09/05/2016 tarihli ve 2015/6871 esas - 2016/6335 karar sayılı kararıyla; "...Tazminat talep edilebilmesi için 5233 sayılı yasa 1 ve 2. maddesi açık hükmüne göre, zarar gören olunması yeterli olup sırf üzerine kayıtlı taşınmaz kaydı bulunmadığı gerekçesiyle zilyetlik konusunda gerekli araştırma usulünce yapılıp değerlendirilmeden davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalının zilyet olduğunu ispatlayamadığı, bu anlamda yapılan kolluk araştırması ile alınan mahalli bilirkişilerin beyanlarının da ispata imkan tanımadığı, ayrıca dinlenen mahalli bilirkişilerin beyanı birbiri ile uyuşmadığı gibi görülmekte olan benzer tazminat dosyalarının olması sebebiyle beyanlarına itibar edilmediğinden 6.209,31 TL tazminatın 21/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...’ten, 4.209,31 TL tazminatın 21/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı...’ten, 4.359,31 TL tazminatın 21/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...’ten, 4.209,31 TL tazminatın 21/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...... tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 02/12/2019 tarihli ve 2019/593 esas - 2019/5728 karar sayılı kararıyla; "1-)...Davalı..., Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesinin 12/03/2015 gün, 2013/360 esas ve 2015/182 karar sayılı ilamına karşı temyiz kanun yoluna başvurmamış olduğundan hakkında verilen ilk hüküm kesinleşmiştir... 2-)...mahkemece bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiş ancak bozmanın gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki, davalıların zilyetlik durumları usulünce araştırılıp 5233 sayılı Kanunun öngördüğü koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği bu yöndeki taraf delilleri tam olarak toplanıp gerekirse zabıta araştırması da yapılarak ve ceza dosyasında sanık olarak yargılanmışlarsa ceza davası sırasında vermiş oldukları beyanları da dosya içerisine alınıp birlikte değerlendirilmesinin ardından bir karar verilmesi gerekirken, sadece dosyada bozma öncesinde yapılmış olan işlemler yorumlanarak, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, ilgili bölgenin hem terör bölgesi olması hem de henüz tam anlamıyla kadastrosunun yapılmamış olması, 5233 Sayılı Kanun madde 1 ve 2 ile bozma kararı da (T.C. Yargıtay 4. Hukuk Dairesi 2015/9478 Esas ve 2017/4159 Karar sayılı bozma ilamı) birlikte değerlendirildiğinde mülkiyet sahibi olmamanın tazminat almaya engel olmadığı, tapu kaydı bulunmasa da zilyet olmak ve bunun ispatlanması halinde ilgili yerlerin değerinin de hesaplamaya dahil edilmesi gerektiği sonucuna varılmış fakat davalı zilyet olduğu yönünde beyanda bulunmaktan öte ispata yarar delil sunamadığından, bu anlamda yapılan kolluk araştırması ile alınan mahalli bilirkişilerin beyanları da ispata imkan tanımadığından, ayrıca dinlenen mahalli bilirkişilerin beyanı birbiri ile uyuşmadığı gibi görülen benzer tazminat dosyalarının da davalıları olmaları sebebiyle beyanlarına itibar edilemediğinden 6.209,31 TL tazminatın 21/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...’ten, 4.359,31 TL tazminatın 21/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...’ten tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacının dava konusu alacağına işletilecek faiz başlangıç tarihine yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Yargıtay'ın bozma kararına gerek iradi, gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Mahkemenin Yargıtay dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK). Ayrıca, mahkemece verilen kararın Yargıtay bozma ilamının kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi durumunda da usuli kazanılmış hak doğmuş olur. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün, bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uyan mahkeme, kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Yani kesinleşmiş bu kısımlar o kısımlar lehine olan taraf yararına bir usuli müktesep hak teşkil eder. Bu husus kamu düzenine ilişkindir.

Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; davaya konu olayda idarenin zararı, haksız yere yapılan ödeme tarihinde doğmuş olduğundan davacı bu tarihten itibaren faiz talep etmeye hak kazanmıştır. Ancak uyuşmazlığa ilişkin mahkemece verilen 12/03/2015 tarihli ilk kararda dava konusu alacağa 20/04/2009 tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesine rağmen davacı taraf temyizinde faiz başlangıcına ilişkin itirazda bulunmamış olduğundan artık bu husus kararı temyiz eden davalılar lehine usuli kazanılmış hak oluşturmuş olup, ödeme tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilemeyecektir. Hal böyle olunca davacı lehine kabul edilen alacağa usuli kazanılmış hak ta dikkate alındığında geriye dönük en eski, mahkemenin ilk kararında hükmedilen 20/04/2009 tarihinden itibaren faiz işletilebilecekken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırılık olup bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün “1-b ve 2-b bentlerinde yer alan "21/05/2009" tarihinin çıkarılarak yerine "20/04/2009" tarihinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'ın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14873, Karar No: 2019/5647, Tarih: 25.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/14873 E.  ,  2019/5647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 2009 takvim yılı için mahkumiyet

2010 takvim yılı için beraat

1-Sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın, yakalama kararı üzerine savunması alınırken verdiği adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine esas olacak şekilde bu adrese önceden yapılmış geçerli tebligat bulunmadığı; bu nedenle yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğu anlaşıldığından; öncelikle sanığın bilinen en son adresinin araştırılarak usulüne uygun tebligat çıkartılması, tebliğ edilememesi durumunda gerekçeli kararın MERNİS adresine gönderilmesi gerektiği dikkate alınarak; gerekçeli kararın mahkeme tarafından usulüne uygun biçimde sanığa tebliği ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin eklenip iadesi ve temyiz istemi bulunması halinde sanık yönünden ek tebliğname düzenlenmesi,

2-Dosya içerisinde 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan rapor değerlendirme komisyonu mütalaasının bulunmadığı anlaşılmakla, Adana Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı'nın 18.07.2011 tarihli ve 7133 sayılı üst yazısında bahsi geçen 29.06.2011 tarihli ve RDK-1/392 sayılı Rapor Değerlendirme Komisyonu mütalaasının incelenmek üzere dosya içerisine getirtilmesinden sonra iadesinin temini amacıyla dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8337, Karar No: 2016/5742, Tarih: 13.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/8337 E.  ,  2016/5742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dilekçesi ile; su aboneliği için başvurduğunda kanal katılım ve şebeke hissesi açıklamasıyla kendisinden 3.250,00TL'den başlayan bedel talep edildiğini, bu talep edilen bedele sayaç, güvence, açıp kapama bedelinin dahil olmadığını, bu bedelin çok yüksek olup yasal bir dayanağı olmadığı gibi uluslararası anlaşmalara, Anayasaya ve hukukun temel ilkelerine ve insan haklarına aykırı olduğunu ileri sürerek 30.11.2010 tarih ve...sayılı yapı kullanım izni belgeli dairesine su aboneliğinin yüksek meblağ içermeksizin mevzuata uygun olarak ihdas edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; kanal katılım ve şebeke bedelinin yasal dayanağının 2464 sayılı Belediye Gelirleri yasası 87 ve 88. maddeleri ile Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi olduğunu, yapılan işlemin usul, yasa ve Yargıtay içtihatlarına uygun olduğunu beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davacının, avans olarak ödenen kanal katılım payı dışında, ayrıca yasa ve yönetmelikte öngörülen bakiye kanal katılım payını ödediğini kanıtlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 27.11.2012 tarih 2012/4110-8448 sayılı ilamı ile; ''Davalı ... Müdürlüğü tarafından yukarıda belirtilen Anayasa, yasa ve yönetmelik maddeleri gereğince davacı lehine su aboneliğinin sağlanması gerekir. Zira, davalı kurum bu hizmeti tekel olarak yürütmekle görevli ve yetkilidir. Tekel olarak yürütülen hizmetlerde sözleşme serbestliği ilkesi olamaz. Davalı ... Müdürlüğü davacı ile bu nedenle abonelik sözleşmesi imzalamak zorundadır.

O halde, mahkemece davacının abonelik tesisi isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken, davanın tümü ile reddi bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, davacının su ve kanalizasyon şebekelerine katılım payının Belediye Gelirleri Kanununun 89.maddesi ve Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi hükümlerine göre belirlenmesi gerekir. Bu belirleme yapılırken Belediye Gelirleri Kanununun 89.maddesinin amir hükmü gereğince, bu tür hizmet giderlerinin Bayındırlık ve İskan Bakanlığı ile İller Bankası tarafından tespit edilen ve yayınlanan rayiç ve birim fiyatlarına göre hesaplanan tutarı aşamayacağı da gözetilmelidir.

O hâlde, mahkemece davacının ödemekle sorumlu olduğu tutarın bu amir hüküm gözetilerek tespiti gerekirken, davacının bilirkişi raporuna karşı esaslı itirazları dikkate alınmaksızın, yazılı şekilde karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.'' gerekçesi ile bozulmuştur.