muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2116, Karar No: 2007/2615, Tarih: 13.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2116 E.  ,  2007/2615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,13.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3682, Karar No: 2013/4205, Tarih: 07.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/3682 E.  ,  2013/4205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlık trafik kazasına ilişkin olup dosyanın Yargıtay'a ilk geliş tarihi 01/02/2013'ten sonraya ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 17. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12432, Karar No: 2011/5423, Tarih: 27.04.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/12432 E.  ,  2011/5423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mah.sıfatı ile)

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava çeyiz ve ziynet eşyalarının aynen iadesi mümkün değilse bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalının çeyiz eşyaları ile damada takılan alyans yüzük ve saate ilişkin temyiz itirazlarına gelince:

Davacı vekili, müvekkili ile davalının 23.07.2008 tarihinde boşandıklarını, düğünde müvekkiline takılan ziynetler ile damada alınan alyans yüzük ve bir adet saatin ve liste de belirtilen çeyiz eşyalarının davalıda kaldığını belirterek takı ve eşyaların aynen iadesi, mümkün olmadığı takdirde bedelinin tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı duruşmadaki beyanında, üç adet burma bileziği satıp borçlarını kapattıklarını, diğer ziynet eşyalarını da davacı ile birlikte anlaşarak sattıklarını, davacının yatak yorgan ve sandık içi dışında eve çeyiz getirmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi hükmü uyarınca, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Davacı, dava konusu edilen çeyiz eşyasının kendisine ait olduğunu ve davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı ise davacının eve çeyiz eşyası getirmediğini bildirerek bu iddiaya karşı çıkmıştır. Kural olarak davacı kadın dava konusu eşyanın varlığını, kendisine ait olduğunu ve davalıda kaldığını ispat etmelidir.

Olayımızda; davalının kabulünde olan yatak yorgan ve sandık içi çeyiz eşyası ile bozdurulan ziynetler dışındaki eşyaların varlığı davacı tarafından kanıtlanamamıştır. Varlığı davacı tarafından kanıtlanamayan çeyiz eşyaları ile damada ait olduğu anlaşılan alyans yüzük ve kol saatine ilişkin olarak davanın kısmen reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2 Nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.4.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23810, Karar No: 2016/21422, Tarih: 20.12.2016

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/23810 E.  ,  2016/21422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davacının aralarında organik bağ bulunan davalı şirketlerde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, işyerinde mevsimlik iş yapıldığını, işyerinde 10 Ocak ile 25 Şubat tarihleri arasında çalışma olmadığını, fesih tarihindeki ücretinin net 1800,00 TL olduğunu, ödemelerin bir kısmının bankadan, bir kısmının elden yapıldığını, haftada altı gün çalıştığını ancak fazla mesai yaptığını, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, 2007 yılında fabrikanın kapanmasından sonra 2008 yılında işletilmeye başlandığını, işyeri devri bulunmadığını, davacının parça başı ücretle çalıştığını, davacının fazla ücret talep etmesi nedeni ile anlaşma sağlanamadığından kendisinin işten ayrıldığını, fazla mesai yapılmadığını, işyerinde mevsimlik çalışma yapıldığından yıllık izne hak kazanmadığını, alacakların zaman aşımına uğradığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, fazla mesai yapıp milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, çalışmalarının kuruma eksik bildirildiği gerekçesi ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece her iki şirketin işçilik alacaklarından müteselsilen sorumlu oldukları kabul edilerek hüküm altına alınan alacaklardan her iki şirket birlikte sorumlu tutulmuş ise de, dosya içerisindeki ticaret sicil kayıtlarından ve davalılar vekilinin temyiz dilekçesine ekli olarak sunduğu ticaret sicil kaydından davalı şirketlerden ... davanın devamı sırasında tasfiye sürecine girdiği, karar verilmesinden önceki bir tarihte 2014 yılında tasfiyesi tamamlanarak ticaret sicilinden kaydının terkin edildiği anlaşılmıştır. Ticaret sicilinden terkinle tüzel kişiliği sona eren davalı .... ve Tic. Ltd Şirketi hakkında yargılamanın sürdürülmesi ve hüküm kurulması olanaklı değildir. Bu husus mahkemece re'sen gözetilmelidir. Bu durumda mahkemece, davacıya, davalı şirketin ihyası için dava açmak üzere süre verilerek ihya sağlandığı takdirde davalı ... Sanayi ve Ticaret Ltd Şirketi hakkında yargılamaya devam edilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

Kabul şekli bakımından da;

Kabul şekli bakımından da;

1-Davacı vekili, davacının fesih tarihindeki ücretinin net 1800,00 TL olduğu iddia etmiştir. Bazıları husumetli olan davacı tanıkları iddiayı teyit etmiştir. Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmış;....- İş Sendikası ve Kristal İş Sendikası ile Türkiye İstatistik Kurumu’ndan aylık ücretin ne olabileceği sorulmuştur. Benimsenen bilirkişi raporunda ise Kristal İş Sendikası’nın bildirdiği ücret seviyesi esas alınarak alacaklar hesaplanmıştır. Davacı tanıklarının beyanlarına tek başına itibar edilmesi mümkün değildir. Banka hesap ekstresinin tetkikinde yapılan ödemelerin iddia edilen ücret seviyesinin çok altında olduğu görülmektedir. Dosya içindeki bazı yıllarda bazı aylara ait hakediş miktarlarının yeraldığı listelerden yola çıkarak aylık ücretin tespiti de mümkün değildir. Sendikalar ise genel olarak sendikal örgütlenmenin olduğu, toplu iş sözleşmesi uygulanan işyerlerindeki ücret seviyelerini dikkate alarak ücret bildirmektedirler. İşyerinde sendikal örgütlenme, toplu iş sözleşmesi düzeni bulunmadığına göre, işyerinin bulunduğu yer ve diğer özellikleri ile dosya kapsamı dikkate alındığında Türkiye İstatistik Kurumu’nun 2010 yılı için bildirdiği ücretin esas alınması daha uygun olacaktır. Türkiye İstatistik Kurumu’nun bildirdiği ücretin 2010 yılındaki asgari ücrete oranı üzerinden bulunan kat sayı esas alınarak fesih tarihindeki ücret belirlenmelidir. Hesap dönemi içindeki kalan diğer yıllar ücreti de aynı yöntemle tespit edilmeli, işçilik alacakları da buna göre hesap ettirilmelidir.

2-Parça başına veya yapılan iş tutarına göre ücret ödenen işlerde, fazla çalışma süresince işçinin ürettiği parça veya iş tutarının hesaplanmasında zorluk çekilmeyen hallerde, her bir fazla saat içinde yapılan parçayı veya iş tutarını karşılayan ücret esas alınarak fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma ücreti hesaplanır. Bu usulün uygulanmasında zorluk çekilen durumlarda, parça başına veya yapılan iş tutarına ait ödeme döneminde meydana getirilen parça veya iş tutarları, o dönem içinde çalışılmış olan normal ve fazla çalışma saatleri sayısına bölünerek bir saate düşen parça veya iş tutarı bulunur. Bu şekilde bulunan bir saatlik parça veya iş tutarına düşecek bir saatlik normal ücretin yüzde elli fazlası fazla çalışma ücreti, yüzde yirmibeş fazlası ise fazla sürelerle çalışma ücretidir. İşçinin parça başı ücreti içinde zamsız kısmı ödenmiş olmakla, fazla çalışma ücreti sadece yüzde elli zam miktarına göre belirlenmelidir.

Somut olayda, davacının parça başı ücretle çalıştığı, istiflenen ya da yüklenen tuğla adedine göre ücretini aldığı dosya içeriğindeki deliller ile sabittir. Bu itibarla belirlenen fazla mesai saatleri yerinde ise de, parça başı ücretle çalışılması nedeni ile fazla mesai ücretinin zamsız kısmını zaten ödenen ücretin içinde aldığı kabul edilerek sadece %50 zamlı kısmının hesap edilerek takdiri indirim uygulamak sureti ile hüküm altına alınması gerekirken, bu husus gözetilmeden hazırlanan rapora göre karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Kıdem ve ihbar tazminatını davacı vekili net miktarlar üzerinden ıslah ettiği halde talep aşılarak brüt miktarların hüküm altına alınması sureti ile HMK’nun 26 ıncı maddesine aykırı biçimde fazlaya karar verilmesi de ayrı bir bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 20.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4794, Karar No: 2015/6182, Tarih: 01.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/4794 E.  ,  2015/6182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2010/310-2012/356

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptaline ilişkin asıl, tapu iptali ve tescile ilişkin birleşen davanın yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde birleşen davada davalı H.. E.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacılar vekili, müvekkilleri ile davalı arasında 25.01.2008 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, müvekkillerinin müştereken malik oldukları taşınmaz üzerine her katta iki daire olmak üzere 12 daireli bina yapılacağı ve bu dairelerden ön cephede kalan 2. normal kattaki karşılıklı 2 daire ve 1. normal kattaki arka cepheye bakan dairelerin müvekkillerine, diğer dairelerin yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığını, sözleşmeye göre davalının temel üstü ruhsatının alımından itibaren 18 ay içinde inşaatı bitirmeyi taahhüt ettiğini, ancak sözleşme tarihinden bu güne kadar 30 ay geçmesine rağmen yüklenicinin inşaatla ilgili temel veya temel üstü ruhsatı almadığını, müvekkillerinin 31.10.2008 tarihinde ihtarname keşide ederek sözleşme şartlarına uymaması sebebi ile akdi feshettiklerini ihbar ettiklerini ileri sürerek, diğer talep ve dava hakları saklı kalmak üzere müvekkilleri ile davalı arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacılar vekili, davalılardan yüklenici M.. G..'in, diğer davalıya müvekkillerine taahhüt ettiği binanın ruhsatını almadan, arsa üzerinde bulunan ve müvekkillerinin oturduğu binayı yıkmadan, müvekkillerinin hisselerini muvazaalı olarak devrettiğini, bu hususun arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine aykırı olduğu gibi üzerinde bina bulunan bir arsanın ¾ payını tapuda alan davalı H.. E..'in böyle bir taşınmazın alımında binada oturanların varlığına göre, onlarla görüşmeden taşınmaz almasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu ileri sürerek, davalı H.. E..'e yapılan satış sebebiyle adına tescil edilen dava konusu 12 parseldeki ¾ hissenin iptali ile müvekkilleri adına resmi satış senedindeki oranlar üzerinden tescilini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı M.. G.., davaya cevap vermemiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı M.. G.., davaya cevap vermemiştir.

Birleşen davada davalı H.. E.. vekili, müvekkilinin tapu kayıtlarına güvenerek işbu taşınmazı satın aldığını, davacılar ile M.. G.. arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden haberdar olabilecek durumda olmayıp M.. G..'in art niyetinden dolayı hataya düştüğünü, noterden satış vekaleti veren davacıların, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesini de tapuya şerh ettirerek M.. G..'in kendisine verilen vekalet görevini bu tür kötüniyetli kullanımının önüne geçebilmeleri mümkün iken bunu yapmamalarının düşündürücü olduğunu, müvekkilinin noterden verilen satış vekaletnamesine ilişkin olarak burayı satın alarak mülkiyeti kazandığını, davacıların satış sözleşmesinin feshi için ihtarname çekerken vekillikten azil için ihtarname çekmediklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, tüm dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacıların davalarında haklı oldukları, davalıların yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin gereğini yerine getirmedikleri gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın kabulü ile asıl davada sözleşmenin feshine, birleşen davada davalılardan H.. E.. adına yapılan hisse satışları ve tapu intikallerinin iptali ile davacılar adına eski tapu kaydına uygun olarak yarı oranında tesciline karar verilmiştir.

Kararı, birleşen davada davalı H.. E.. vekili temyiz etmiştir.

1-Birleşen davada davalı Hail Eser vekilinin 19.02.2013 tarihli temyiz dilekçesinde yer alan temyiz itirazları yönünden;

Birleşen dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Henüz işin başında yükleniciye ya da onun gösterdiği şahıslara bir kısım tapu paylarının devredilmesi avans niteliğindedir. Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan Borçlar Kanunu'nun 162. ve izleyen maddeleri hükümleri uyarınca; yüklenici hak ettiği oranda alacak haklarını üçüncü kişilere temlik edebilir. Arsa sahiplerinin yükleniciye arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yapmış oldukları arsa payı temlikleri, ona finans kolaylığı sağlamak amacıyla yapıldığından, yüklendiği edimini ifa ettiği oranda arsa sahiplerine karşı alacak hakkı ve o oranda da kendisine temlik olunan paylar üzerinde mülkiyet hakkı doğar. Sözleşmenin geriye etkili fesih halinde bu tapu payları 818 sayılı BK'nın 108/1. maddesi uyarınca talep halinde arsa sahibine geri döner. Yüklenici edimini yerine getirmediği takdirde arsa sahibine sözleşmenin feshi ve tapunun iptalini isteyebilme hakkı doğar. Hemen belirtmek gerekir ki, yüklenicinin hakkını temellük eden üçüncü kişi, onun halefi olacağından selefinin haiz olduğu hakkı arsa sahibine karşı ileri sürebilir.

Öte yandan, arsa sahibi de, yüklenici sözleşmeden doğan edimini yerine getirmediği takdirde sözleşmenin feshi ile üçüncü kişi üzerine oluşan tapunun iptalini isteyebilir. Diğer bir anlatımla, üçüncü kişinin mülkiyet hakkının doğabilmesi için kendisine pay devreden yüklenicinin edimini yerine getirmesi ve mülkiyete hak kazanması gerekir. Aksi halde, yüklenici ve ondan pay alan üçüncü kişi üzerine yazılan tapu kaydı illiyetten yoksun hale gelir ve yapılan işlem yolsuz tescil durumuna düşer.Yükleniciden arsa payı satın alanlar ancak yüklenicinin arsa sahibine karşı edimini tam olarak yerine getirmesi halinde arsa paylarına hak kazanabilirler. Kural olarak, tapu intikallerinde huzur ve güveni korumak, kamu düzenini sağlamak için tapu sicilindeki kayda dayanarak iyiniyetli taşınmaz iktisap eden bu tür kişiler TMK'nın 1023. maddesinin koruyuculuğu altına alınmış, dayandıkları tapu kayıtları geçersiz olsa dahi iktisapları geçerli sayılmıştır. Ne var ki, söz konusu kişinin gerçekten iyiniyetli olması; sözleşme yaptığı tapu malikinin gerçek hak sahibi olduğuna inanması, kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen gerçek hak sahibi olmadığını, tapu sicilinde yolsuzluk bulunduğunu bilmesinin imkansız olması gerekir. Nitekim, bu görüşten hareketle kötü niyet iddiasının def’i değil itiraz olduğu, her zaman ileri sürülebileceği, mahkemece re'sen nazara alınacağı gerek 08.10.1991 tarih 1990/4 esas 1991/13 sayılı inançları birleştirme kararında ve gerekse bilimsel görüşlerde ortaklaşa kabul edilmiştir.

Dosya kapsamından, asıl davada taraflar arasında Eyüp 1. Noterliği'nin 25.01.2008 tarih ve 2227 yevmiye sayılı "Düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi" düzenlendiği, sözleşmeye göre yüklenicinin temel üstü ruhsatının alınmasından sonra 18 ay içerisinde inşaatı tamamlamayı üstlendiği, asıl davada davacılarca davalı yükleniciye gönderilen Gaziosmanpaşa 2. Noterliği'nin 31.10.2008 tarih ve 22363 yevmiye sayılı ihtarnamesi ile henüz inşaat ruhsatının alınmadığı belirtilerek sözleşmenin feshedildiği, ihtarnamenin davalı yükleniciye tebliğ edildiği, asıl ve birleşen davada davalı yüklenici Mehmet Güzel tarafından 07.01.2010 tarihinde, davacı arsa sahipleri tarafından verilen Eyüp 4. Noterliği'nin 25.01.2008 tarih ve 2226 Y. sayılı vekaletnameleri ile davacılara ait hisselerin bir kısmını yani taşınmazın 3/4 payını birleşen davada davalıya tapuda devrettiği, satış akit tablosunda yüklenicinin, "Taşınmaz üzerindeki lehine kayıtlı 17.09.2009 tarih ve 16547 Y. sayılı satış vaadi şerhinin de terkini talep ederim." açıklamasıyla şerhin terkini de istediği, aynı gün bu şerhin de terkin edildiği, keşif sırasında taşınmaz üzerinde tek katlı gecekondunun bulunduğu, içinde oturulduğu, herhangi bir inşaat faaliyetinin bulunmadığının tespit edildiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, asıl ve birleşen davada davacı arsa sahiplerince, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin yapıldığı tarihte, birbirini takip eden yevmiye numaraları ile satış yetkisini de içerir vekaletnameler verildiği, arsa sahiplerinin amacının yükleniciye finans kolaylığı sağlamak olduğu, ancak yüklenici M.. G..'in davacıların sözleşmenin feshedildiği hususundaki ihtarının kendisine tebliğinden sonra, vekaletnamelere dayanarak kendisi lehine taşınmaz üzerine satış vaadi şerhi işlettiği, daha sonra da birleşen davada da davalı H.. E..'e ¾ payını devrettiği, böylelikle vekalet görevini kötüye kulladığının açık olduğu, birleşen davada davalının, taşınmaz üzerindeki satışı vaadi şerhini görerek taşınmazdan pay satın alması, satış tarihi olan 07.01.2010 tarihinden, birleşen dava tarihi olan 03.09.2010 tarihine kadar, büyükçe bir payına tapuda malik olduğu taşınmaz üzerindeki gecekonduda oturulduğunu görmesine rağmen, herhangi hukuki bir girişimde bulunmaması gözetildiğinde, TMK'nın 1023. maddesindeki tapu siciline güven ilkesinden hareketle iyiniyet savunmasında bulunmayacağının kabulü gerekir.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, birleşen davada davalı H.. E.. vekilinin 19.02.2013 tarihli temyiz dilekçesinde yer alan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Birleşen davada davalı H.. E.. vekilinin 14.06.2013 tarihli ek temyiz dilekçesine konu temyiz istemine gelince;

Mahkeme kararı, birleşen davada davalı H.. E.. vekiline 06.02.2012 tarihinde tebliğ edilmiş olup karar, HUMK'nın 432/1. madde hükmünde yazılı 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra 14.06.2013 günü vekili aracılığıyla ek temyiz dilekçesi sunularak

temyiz edilmiştir. Aynı Yasa’nın 432/4. maddesi uyarınca süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 E., 1990/4 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, 14.06.2013 tarihli ek temyiz dilekçesine konu temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, birleşen davada davalı H.. E.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davalı H.. E.. vekilinin 14.06.2013 tarihli ek temyiz dilekçesine konu temyiz isteminin süre yönünden reddine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.