muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8492, Karar No: 2022/608, Tarih: 16.02.2022

Ayrıntıları Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.12.2016 tarih ve 2016/17-939, 2016/465 sayılı kararında açıklandığı üzere; “1412 sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak ihtiyari müdafilik sistemini benimsemiş ve sınırlı bazı hallerde zorunlu müdafilik sistemini getirmişken; 5271 sayılı CMK zorunlu müdafilik sistemini, önemli ölçüde genişletmiştir.

5271 sayılı CMK’ya göre; müdafii bulunmayan şüpheli veya sanığın, çocuk, kendini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz olması (CMK’nın 150/2. maddesi), soruşturma veya kovuşturma konusu suçun cezasının alt sınırının beş yıldan fazla hapis cezasını gerektirmesi (CMK’nın 150/3. maddesi), resmi bir kurumda kusur yeteneğinin araştırılması için gözlem altına alınmasına karar verilecek olması (CMK’nın 74/2 maddesi), tutuklama talebiyle mahkemeye sevk edilmesi (CMK’nın 101/3. maddesi), davranışları nedeniyle hazır bulunmasının duruşmanın düzenli olarak yürütülmesini tehlikeye sokacağı anlaşılan sanığın yokluğunda duruşma yapılması (CMK’nın 204/1. maddesinde) ve kaçak sanık hakkında duruşma yapılması (CMK’nın 247/4. maddesinde) hallerinde, şüpheli veya sanığın istemi bulunmasa, hatta açıkça müdafii istemediğini beyan etse bile müdafii görevlendirme zorunluluğu bulunmaktadır”.

Öncelikle somut olayın “5271 sayılı CMK'nun 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerekip gerekmediği, bu kapsamda “beş yıllık ceza süresinin belirlenmesinde suçun temel şekli için kanunda öngörülen cezanın mı dikkate alınacağı yoksa, suçun nitelikli halleri ve ağırlaştırıcı nedenlerinin de beş yıllık cezanın belirlenmesinde dikkate alınıp alınamayacağı”, hususları yönünden irdelenmesi gerekmektedir.

Adil yargılanma hakkı, Anayasanın 36/1. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir”, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6/1. maddesinde de; “Herkes davasının, … cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, adil ve kamuya açık olarak, … görülmesini isteme hakkına sahiptir..” denilerek teminat altına alınmıştır.

Adil yargılanma hakkının muhtevası, savunma ve müdafii yardımından faydalanma hakkı yönünden iç hukukumuzun da bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesinde belirlenmiştir. Buna göre, bir suç ile itham edilen herkes, kendisini bizzat savunmak veya seçeceği bir müdafiin yardımından faydalanmak; eğer avukat tutmak için gerekli maddi olanaklardan yoksun ise ve adaletin yerine gelmesi için gerekli görüldüğünde, re'sen atanacak bir avukatın yardımından ücretsiz olarak yararlanabilmek hakkına sahiptir. Anılan madde gereğince, bir suç isnadı altında bulunan kişi savunma hakkının kullanılmasında, kendisini bizzat savunma, seçtiği bir müdafii yardımından yararlanma ve bir müdafii tayin etme imkanından yoksun ise ve adaletin selameti için gerekli görülürse re’sen atanacak bir müdafii yardımından yararlanma olmak üzere üç ayrı hakka sahiptir. Bu nedenle, suç isnadı altında bulunan kişinin kendisini bizzat savunması talep edilemez. Savunma hakkının etkin bir şekilde kullanma imkânını sağlayan müdafii yardımından yararlanma hakkı aynı zamanda adil yargılanma hakkının diğer bir unsuru olan “silahların eşitliği” ilkesinin de gereğidir (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Pakelli/Federal Almanya Davası, B.No: 8398/78, 25.04.1983).

Gözaltı sırasında bir avukatın hazır bulunmaması ile ilgili olarak, AİHM, her sanığın, gerekiyorsa resmi olarak görevlendirilen bir avukat tarafından etkili bir şekilde savunulması hakkının adil yargılamanın temel özelliklerinden birisi olduğunu hatırlatmaktadır (Salduz, Poitrimol-Fransa, 23 Kasım 1993 ve Demebukov- Bulgaristan, başvuru no: 68020/01, 28 Şubat 2008).

Kural olarak, sanığa, polis tarafından ifadesinin alındığı veya tutuklu olarak yargılandığı andan itibaren avukat yardımından yararlanma imkanı sağlanmalıdır (Dayanan/Türkiye davası, başvuru no:7377/03).

Adil yargılanma hakkı kapsamında yer alan müdafii yardımından yararlanmadan vazgeçmenin geçerli ve etkin olabilmesi için her türlü şüpheden uzak bir açıklıkta olması, ayrıca sonuçlarının ağırlığı itibariyle asgari garantileri içermesi, önemli hiçbir kamu menfaatine ters düşmemesi ve vazgeçmenin sonuçlarının makul olarak öngörebileceğinin ortaya konulması gerekir (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Salduz/Türkiye Davası, B. No: 36391/02, 27.11.2008; Talat Tunç/Türkiye Davası, B. No: 32432/96, 27.03.2007). Ne var ki; Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, bazı durumlarda kişinin talebi olmasa da, resen ücretsiz olarak avukat tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. Kişinin imkanının olmaması yanında, ayrıca suçlama nedeniyle alabileceği özgürlükten mahrum bırakılmayı gerektiren bir ceza ve davanın karmaşıklığı, avukat yardımının sağlanmasını gerektiren bir hukuki menfaati ortaya çıkarmaktadır (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Talat Tunç/Türkiye Davası, B. No: 32432/96, 27.03.2007).

Bu cümleden olarak, kanun koyucu bir suç isnadıyla karşı karşıya kalan şüpheli ya da sanığın, müdafii yardımından faydalanmak hakkından açıkça vazgeçmesi halinde dahi adaletin selameti bakımından re'sen bir müdafiin atanması gerektiğini, 5271 sayılı CMK'da tahdidi olarak düzenlemiştir.

Savunma, toplumun suçtan sorumlu olması nedeniyle muhakemenin vazgeçilmez unsuru olduğu için, en azından ağır suçlarda müdafii bulunmasının gerektirir. Nitekim Ceza Muhakemesi Kanunu önce sadece küçükler bakımından (CMK. 150/2) ve gözlem altına almada (CMK. 74/2) kabul edilmiş olan mecburi müdafiiliği yerinde bir şekilde genişletmiştir.

CMK'nın 150/3 maddesine göre; şüpheli veya sanığın talebi olup olmadığına bakılmaksızın, özel avukatı olup olmadığı da ayrıca araştırılmaksızın alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı yapılan soruşturma veya kovuşturmada bir müdafii görevlendirilmek zorundadır. Şüpheli veya sanığın talebi olmasa, hatta kendisine hukuki yardımda bulunması için görevlendirilen avukatı istemese ve reddetse bile, iddia veya yargılamaya konu suçun cezasının alt sınırının beş yıldan fazla olması halinde zorunlu müdafilik uygulama alanı bulacak ve bu durumda şüpheli veya sanığın yanında avukat bulunmaksızın yapılan tasarruflar hukuka aykırı kabul edilecektir.

Acaba CMK'nın 150/3 maddesinde düzenlenen ve zorunlu müdafiinin atanması için gerekli olan beş yıllık hapis cezasının tespitinde sadece suçun temel şekline mi bakılacak yoksa suçun nitelikli halleri ve ağırlaştırıcı nedenleri de beş yıllık cezanın belirlenmesinde dikkate alınacak mıdır?

Suç genel teorisinde suça etki eden nedenler, suçun temel şeklini düzenleyen suç tipindeki kanuni unsurların dışında kalan ve ona eklenen özel fiili nedenler veya şahsi nedenlerdir. Bu bağlamda suça etki eden nedenler, doktrinde çeşitli ayrımlara tabi tutulmaktadır: Ağırlatıcı-hafifletici nedenler, genel-özel nedenler, kanuni-takdiri nedenler, fiili-şahsi nedenler gibi. Suça etki eden nedenlerden cezanın artırılmasını gerektiren nedenler ağırlatıcı nedenler iken; indirilmesini gerektirenler hafifletici nedenlerdir.

Ceza adalet sistemimizde 'bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı' ilkesini benimsemiştir (TCK md. 43/1, 3. cümle). Bu itibarla, aynı suç sayılan bir suçun nitelikli halinin ve benzer şekilde fiilin ağırlaştırıcı neden altında işlenen şeklinin CMK'nın 150/3 maddesinde belirlenen ve zorunlu müdafii atanması için gerekli olan beş yıllık sürenin belirlenmesinde esas alınması gerektiği kuşkusuzdur. Nitekim Dairemiz; 16.01.2018 tarihli ve 2017/3415 E. - 2018/495 K. sayılı kararında, özellikle Bölge Adliye Mahkemelerinin hangi kararlarının temyize tabi olduğu veya kesin olduğunu gösteren 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin 2/a-b bentleri kapsamında “temyiz edilebilirlik sınırını” belirlerken, suçun sadece temel şeklini esas almamış nitelikli hal ve ağırlaştırıcı nedenleri de gözönüne almıştır.

Bu açıklamalar ışığında;

5271 sayılı CMK'nın zorunlu müdafilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde zorunlu müdafilik sisteminin uygulama alanını genişletmesi, özellikle Dairemizin 16.01.2018 tarih ve 2017/3415 E. – 2018/495 K. sayılı ilamında “temyiz edilebilirlik sınırı belirlenirken suçun temel şeklinde belirlenen cezanın değil nitelik hal ve ağırlaştırıcı nedenlerde gözönünde bulundurularak istenilen sonuç cezanın esas alınması” gerektiğine yönelik gerekçesi, gerçekten de pratik olarak bakıldığında, suç isnadı altında olan bir birey için önemli olan hususun; hakkında istenen hapis cezasının alt veya üst sınırının uzunluğu olması olup bu alt ve üst sınırın uzunluğunun ister cezanın temel şeklinden kaynaklansın isterse suçun nitelikli hali veya ağırlaştırıcı nedeninden kaynaklansın belirtilen sonucun değişmeyeceği, aksi durumun kabulü yani, CMK'nın 150/3 maddesinde düzenlenen “beş yıllık sınırının” belirlenmesinde ağırlaştırıcı neden veya nitelikli hal uygulanması sebebiyle üst sınırın beş yılın üstüne çıkması durumunda zorunlu müdafii atanmasının gerekmediğini kabul etmenin sanıkların “savunma haklarının kısıtlanması ve bunun sonucunda adil yargılanma” hakkından mahrum edeceği, bunun da adalete erişim hakkını sınırlayacağı apaçık ortadadır.

Bu nedenlerle, silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarının 3713 sayılı TMK'nın 3. maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması, aynı Kanunun 5. maddesi kapsamında mutlak terör suçlarında her halükarda 3713 sayılı TMK'nın 5. maddesinin herhangi bir takdir hakkı olmaksızın uygulanmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarında cezanın alt sınırın beş yıldan fazla olduğu” nazara alındığında, sanık hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak veya silahlı terör örgütüne yardım etmek” suçundan yapılan yargılama sırasında, CMK'nın 150/3 maddesi gereğince isteğine bağlı olmaksızın hatta açıkça müdafii istemediğini beyan etse bile müdafii görevlendirme zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu zorunluluğa uyulmamasının temyizen inceleme konusu yapılıp yapılmayacağına gelince;

CMK'nın 188/1. maddesinde; "Duruşmada, hükme katılacak hakimler ve Cumhuriyet savcısı ile zabıt katibinin ve kanunun zorunlu müdafiliği kabul ettiği hallerde müdafiinin hazır bulanması şarttır." şeklinde duruşmada hazır bulunması gerekenler gösterilirken "zorunlu müdafiyi" mahkeme heyetinden saymıştır.

CMK'nın 197/1 maddesinde; “sanık hazır bulunmasada müdafii bütün oturumlarda hazır bulunmak yetkisine sahiptir” denmek suretiyle yasa koyucu genel kural olarak sanık müdafiinin tüm oturumlarda bulunmasını arzu etmiştir.

CMK'nın 197/1 maddesinde; “sanık hazır bulunmasada müdafii bütün oturumlarda hazır bulunmak yetkisine sahiptir” denmek suretiyle yasa koyucu genel kural olarak sanık müdafiinin tüm oturumlarda bulunmasını arzu etmiştir.

CMK'nın 289. maddesinin 1-a-e bentlerinde, kanuna kesin aykırılık halleri içinde, "mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılması" gösterilmiştir. Temyiz denetiminde bu madde kapsamındaki hukuka aykırılıklar temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da re'sen incelenecektir (CMK 289/1).

Tüm bu hususlar dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde; silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan yargılaması yapılan sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafii bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de re'sen bir müdafii görevlendirilmediği, sanığa isnat edilen “silahlı terör örgütü üyeliği veya silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte yardım etme” suçlarının niteliği dikkate alındığında, CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca hakkında müdafii görevlendirilmesinin zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde kovuşturmada müdafii hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK'nın 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi;

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15223, Karar No: 2012/31, Tarih: 09.01.2012

**14. Hukuk Dairesi         2011/15223 E.  ,  2012/31 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.06.1998 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.06.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili ve davalı Tasfiye Halinde ... Bankası A.Ş. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı yüklenici, inşaatı tamamlayarak arsa sahibi olan belediyeye teslim ettiğini, davaya karşı bir diyeceği olmadığını, yargılama giderleriyle sorumlu tutulmaması gerektiğini savunmuştur.

Davalı arsa sahibi Belediye, inşaatın ruhsatı olmadığını, kaldı ki binanın bulunduğu alanın meydan haline getirildiğini, davanın reddini savunmuştur.

Davanın ihbar edildiği TOKİ, kendilerine husumet düşmeyeceğini belirtmiştir.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı yüklenici ve arsa sahibi olan davalı ... temyiz etmiştir.

1-3194 sayılı İmar Kanununun 21.maddesi uyarınca, 26.maddede sayılan istisnalar dışında tüm yapılara ruhsat alınarak başlanması zorunludur. Yetkili merci olan belediyelerin yapı ruhsatı vermeleri için de inşaatın kamu düzenine ilişkin imar mevzuatına uygun yapılması gerekir.

Gerçekten, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde asıl olan yüklenicinin imar mevzuatına uygun bina yapmasıdır. Şayet bina yapımına inşaat ruhsatı alınmadan başlanmış veya alınmış olsa bile tasdikli plan ve projesine aykırı yapılmışsa, o inşaat uygulamadaki deyimiyle “kaçak inşaat”tır. Bu tür yapıların da 3194 sayılı İmar Kanununun 32.maddesi gereğince belediye encümeni veya il idare kurulu kararına müteakip belediye veya valilikçe yıkılması gerekir.

Somut uyuşmazlığa gelince;

Taraflar arasındaki adi yazılı şekilde düzenlenen 09.10.1986 tarihli sözleşmenin 6.maddesinde yüklenicinin arsa sahibi olan Belediyenin onayından geçen projeye uygun inşaat yapacağı hükmü bulunmaktadır. Taraflar arasında belediyenin onayından geçen bir projenin bulunmadığı hususu çekişmesizdir. Dolayısıyla, yapı ruhsatı alınmadan başlanan inşaat kaçak bir inşaat sayılacağından davalı yüklenicinin 09.10.1986 tarihli asıl ve 27.12.1988 tarihli ek sözleşmelerde kararlaştırılan edimlerini yerine getirdiğinden söz edilemez. Borçlar Kanununun 81.maddesi gereğince de kendi edimlerini yerine getirmeyen yüklenici veya aynı yasanın 162. vd maddelerine göre ondan şahsi hakkını temlik alan (davacı üçüncü kişi) karşı edimin ifasını (arsa payının devrini) isteyemeyeceğinden, davanın reddi gerekir.

Yapılan bu saptamalar bir yana bırakılarak, dava kabul edilmiş olduğundan, karar davalı arsa sahibi Belediye yararına bozulmalıdır.

Yapılan bu saptamalar bir yana bırakılarak, dava kabul edilmiş olduğundan, karar davalı arsa sahibi Belediye yararına bozulmalıdır.

2-Yukarıdaki bozma nedenine göre davalı yüklenicinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesi gerekmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı arsa sahibi Belediye yararına BOZULMASINA, 2.bent uyarınca davalı yüklenicinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek bulunmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 09.01.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5082, Karar No: 2007/5397, Tarih: 11.06.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/5082 E.  ,  2007/5397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bir önceki geri çevirme kararı doğrultusunda değerlendirme yılı itibarıyla bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin (buğday, bostan ve nohutun) 2004 yılına ilişkin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleriyle kilogram başına ortalama satış fiyatlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulması gerekirken, bu ürünlerin 2005 yılı verilerinin gönderildiği anlaşılmaktadır.

Yukarda belirtilen ürünlerin 2004 yılına ilişkin verilerini içeren cetvellerin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6818, Karar No: 2023/2344, Tarih: 24.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/6818 E.  ,  2023/2344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanığın 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkındaki Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 13 üncü maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddeleri gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.

2. Büyükçekmece 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sanığın ikrarı ve alınan kriminal raporuna göre sanığı üzerine atılı suçun sübut bulduğu ve hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın kendisine ait olduğunu beyan ettiği kuru sıkıdan bozma silahı taşımak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sanığın ikrarı ve alınan kriminal raporuna göre sanığı üzerine atılı suçun sübut bulduğu ve hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın kendisine ait olduğunu beyan ettiği kuru sıkıdan bozma silahı taşımak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünden 23.10.2015 tarihinden alınan uzmanlık raporuna göre silah hakkında "... 1- Tetkik için gönderilen numarasız silah, 9mm.çaplı ses ve gaz fişeği istimal eden, Blow marka, F92 model, yanı otomatik bir tabancadır. Yapılan muayene ve incelenmesinde; 9mm çaplı ses ve gaz fişeklerini istimal etmek üzere imal edilmiş olduğu, Gaz dağılımını temin eden ve namlusu içerisinde bulunması gereken tahdit parçasının-gaz ayırıcı parçasının mevcut olmadığı, yivsiz-setsiz kaval bir namluya sahip olduğu, Ateşleme sisteminde görev alan mekanik aksamının sağlam ve işler durumda olduğu Mevcut durumu itibarı ile bilinen çaptaki ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı ancak çapına uygun ses ve gaz fişeklerinden iken bu fişeklerin renkli (yeşil, kırmızı, sarı, mavi) plastik parçalarının üzerine veya bu plastik parçalar çıkartılarak onların yerine saçma tanesi, kurşun, metal küre vb.yerleştirilmek suretiyle tadil edilerek özel nitelik kazandırılmış fişekleri istimale elverişli olduğu, yukarıda belirtilen tespit ve bulgulara atfen söz konusu tabancanın, 6136 sayılı Yasaya göre yasak niteliğini haiz ateşli silahlardan olarak mütalaa edilmesi gerekir. Ancak inceleme konusu tabanca, 6136 sayılı Yasanın 12/4, maddesinde belirtilen vahim silahlardan değildir. 2- Ses ve gaz fişeği atan tabancalar, yapıları ve imal ediliş şekilleri itiban ile namluları içerisinde saçma tanesi, bilye, kurşun küre vb.cisim atılmasını engelleyecek yapıda ve gaz dağılımını sağlama amacıyla da namluları içerisinde gaz ayıncı-tahdit parçası bulunmaktadir Yukarıda durumu ve niteliği belirtilen inceleme konusu tabancanın ise namlusu içerisinde bulunması gereken tahdit parçası-gaz dağılımını temin eden gaz ayırıcı parçasının sonradan aletli bir müdahale ile çıkartıldığı, bu nedenle söz konusu tabancanın namlusu üzerinde değişiklik yapıldığı orijinal (fabrikasyon) özelliklerini muhafaza etmediği müşahede edilmiştir., ..." şeklinde rapor düzenlendiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Olay tarihinde sanığın alınan savunmalarında istikrarlı olarak belirttiği şekilde kuru sıkı olduğunu bildiği tabanca ile bir adet boş sarjörü kolluk kuvvetlerine rızaen teslim ettiği belirlenmiştir.