muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2540, Karar No: 2020/10808, Tarih: 14.09.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/2540 E.  ,  2020/10808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf İsteminin Düzeltilerek Esastan Reddi,

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

...Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi;

"...a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,... Temyiz edilemez.",

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesinde yer alan; ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına karşı, istinaf başvurusunun "esastan reddine" dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olmasına ilişkin düzenleme; ilk derece mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı istinaf yoluna başvurması sonucu, Bölge Adliye Mahkemelerince sanığın mahkumiyetine dair hükme karşı istinaf isteminin esastan reddedilmesi halinde uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesinde yer alan; adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin düzenleme; kanunlarda sadece adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerince kurulan her türlü hükme karşı istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk kez mahkumiyet hükmü kurulmaksızın verilecek diğer kararlar (esastan reddi, düzeltilerek esastan reddi vb.) için uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

7165 sayılı kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinde yer alan; sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince kurulacak mahkumiyet hükümlerinin, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalması kaydıyla, temyiz yoluna dair istisnalardan hariç tutulmasına dair hüküm, CMK'nin 286/2. maddesinde yer alan tüm temyiz istisnalarına yönelik maddeye yeni ve farklı bir ölçüt getiren, sonradan yürürlüğe giren ve özel bir hüküm niteliğinde "istisnanın istisnası" olarak yorumlanması gereken bir hükümdür. Dolayısıyla, 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin yürürlüğe girdiği 28.02.2019 tarihi ve sonrasında; temyiz yolu açık olan kararlar içerisine; ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları da eklenmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümezliği ilkesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin de ancak yürürlüğe girdikten sonra uygulanabileceği birlikte gözetildiğinde, bu hükmün ortaya çıkardığı bu yeni istisnai durumun, ancak 7165 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı yapılacak temyiz istemlerinde uygulanabilmesi mümkündür.

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

- Verilen bu mahkumiyet kararının, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı (3000 TL'ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezaları) dışında kalması gerekecektir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut uyuşmazlıkta;

İlk derece mahkemesi tarafından, sanığın neticeten 148.400,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiş, sanık müdafi tarafından istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf incelemesi dosya üzerinden yapılarak, 04.11.2019 tarihinde, çek hesabı açma yasağının sanık, çek hesabı sahibi tüzel kişi, bu tüzel kişi adına çek keşide edenler ve şirketin yönetim organları ile ticaret siciline tescil edilen şirket yetkilileri hakkında uygulanmasına dair düzeltmeler yapılmak suretiyle istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir. Karar sanık müdafi tarafından temyiz edilmiş, temyizin reddine dair karar verilmesi ve bu kararın da temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay'a gönderilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesindeki şartlar, somut uyuşmazlık bakımından oluşmamıştır. Dolayısıyla, iki dereceli yargılanma hakkı, Bölge Adliye Mahkemesince tesis edilen hükümle sağlanan sanık hakkında kurulan hükmün temyize tabi olmadığı anlaşılmakla,

Temyiz edilen hükmün, CMK'nin 286/2-a ve 286/2-e maddeleri gereği temyiz edilemez olduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın yerinde olduğu saptandığından, TEMYİZ İSTEMİNİN, tebliğnameye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi gereği REDDİNE,14/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4706, Karar No: 2020/8381, Tarih: 10.09.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/4706 E.  ,  2020/8381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK.nın 155/2, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm tarafından sanık müdafii ve katılan vekili temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan şirket ile sanık 18.02.2014 tarihinde yapılan finansal kiralama sözleşmesi kapsamında sanığa bir adet paletli ekskavatör ve bir adet kanal kazıcı teslim edildiği, sanığın kira bedellerini ödememesi üzerine katılan şirketin noter kanalıyla ihtarname keşide ettiği, fakat sanığın ihtarnameyi tebellüğ etmesine rağmen ürünleri iade etmeyerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Mülga 3226 sayılı Finansal Kiralama Kanunu'ndaki sözleşmeden doğan davaların ticari dava niteliğinde bulunduğu yönündeki 31. madde hükmüne benzer bir düzenlemenin inceleme tarihinde yürürlükte bulunan 6361 sayılı Finansal Kiralama, Faktoring ve Finansman Şirketleri Kanunu’nda yer almaması ve finansal kiralama sözleşmesinin tarafı konumunda bulunan sanığın suça konu paletli ekskavatör ve bir adet kanal kazıcıyı ticari bir işletmenin faaliyetleri çerçevesinde kiralamamış olduğunun anlaşılması karşısında; eylemin temas ettiği TCK’nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6765, Karar No: 2014/4007, Tarih: 10.06.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/6765 E.  ,  2014/4007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kayseri 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi : 04.06.2013

Numarası : 2012/252-2013/151

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmakta olup, davada bakiye iş bedelinin tahsili istemiyle başlatılan ilâmsız icra takibine davalı borçlu tarafından yapılan itirazın iptâli ile takibin devamı ve %40 oranında icra inkâr tazminatının tahsili istenmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı cevabında, icra dairesinin yetkisi yanında mahkemenin yetkisine de itiraz etmiş, yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olduğunu savunarak yetkisizlik kararı verilmesini istemiştir. 6100 sayılı HMK'nın 6/1. maddesine göre genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihdeki yerleşim yeri mahkemesi, 10. maddesine göre sözleşmeden doğan davalarda yetkili mahkeme sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemeleri, 17. maddesine göre de sözleşmeyle yetkili kılınan yer mahkemeleridir.

Somut olayda davalı borçlunun yerleşim yeri İstanbul, akdin ifa yeri de Çankırı ve Antalya'dır. Taraflar arasında sözleşmeyle kararlaştırılmış yetkili mahkeme ise bulunmamaktadır. HMK hükümlerine göre yetkili mahkemeler yukarıda belirtilen yer mahkemeleri olup, Kayseri Mahkemelerinin bir yetkisi bulunmamaktadır. Takibin yapıldığı Kayseri İcra Dairesi'nin yetkisine yönelik itirazın yetkili icra dairesinin gösterilmemiş olması nedeniyle geçersiz olması ve Kayseri İcra Dairesi'nin yetkisinin kesinleşmesi o takiple ilgili itirazın iptâli davasına bakacak mahkemenin yetkisinin de kesinleştiği sonucunu doğurmaz. İİK'nın 72/son maddesine göre takibin yapıldığı yer mahkemelerinin yetkisi menfi tespit ve istirdat davaları ile sınırlı olup itirazın iptâli davasında uygulanmaz. Bu sebeple süresinde yapılan yetki ilk itirazının kabul edilerek yetki yönünden dava dilekçesinin reddine ve dosyanın talep halinde yetkili İstanbul Mahkemelerine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkemenin yetkisine yönelik ilk itirazla ilgili bir değerlendirme yapılmadan davanın esasının incelenmesi doğru olmamış, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 10.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4900, Karar No: 2022/6041, Tarih: 20.10.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/4900 E.  ,  2022/6041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki terekenin resmi tasfiyesi esnasında düzenlenen sıra cetveline itiraz davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tasfiyesine karar verilen terekeye ait Muratlı Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/2 Tereke sayılı dosyasının dosyamız arasına alınarak Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 20/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27525, Karar No: 2013/16826, Tarih: 20.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/27525 E.  ,  2013/16826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesinin 7. Fıkrası uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve hırsızlık eylemlerinin gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği halde 5237 sayılı TCK’ unun 143/1 maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8329, Karar No: 2014/14195, Tarih: 12.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/8329 E.  ,  2014/14195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dörtyol 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2014

NUMARASI : 2011/444-2014/110

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.06.2011-08.07.2011 gününde verilen dilekçe ile asıl davada tapu iptali ve tescil, birleştirilen davada elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl ve birleştirilen davaların reddine dair verilen 05.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı-birleştirilen davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, birleştirilen dava ise mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Mahkemece, asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı- birleştirilen davada davalı vekili temyiz etmiştir.

İnançlı işlemler, inananın teminat oluşturmak veya yönetilmek üzere mal varlığı kapsamındaki bir şey veya hakkını, inanılana devretmesi ve inanılanın da inanç anlaşmasındaki koşullara uygun olarak inanç konusu şeyi kullanmasını, amaç gerçekleştiğinde ise belirlenen şekilde inanana iade etmesini içeren işlemlerdir.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler gibi) “delil başlangıcı”niteliğinde bir belge varsa 6100 sayılı HMK’nın 202. maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delille ispat edilebilir.

Yazılı delil veya “delil başlangıcı” yoksa inanç sözleşmesinin ikrar (HMK m.188) yemin (HMK m.225 vd) gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde mahkemenin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; Davacı birleştirilen davada davalı, dava konusu taşınmazda 809/10200 pay satın aldığını, paylı satışın mümkün olmaması nedeniyle tapudan devir yapılamadığını, davalının imar uygulaması yapıldığında payın devredileceği hususunda verdiği söze güvenerek payına düşen kısma ev yaptığını, tapuda devir imkanı bulunduğunu ileri sürerek .. parselin davalı adına olan 809/10200 payın tapusunun iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davacı, iddiasını yazılı delil veya delil başlangıcı ile kanıtlayamamıştır. Ancak, 02.02.2012 tarihli delil listesinde delilleri arasında “yemin” demek suretiyle açıkça yemin deliline de dayanmış, son oturumda yemin teklif etmek istediğini beyan etmiştir. Bu durumda mahkemece, davalıya yemin teklif edildiğinden yemin edip etmeyeceği sorularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13071, Karar No: 2015/13118, Tarih: 08.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/13071 E.  ,  2015/13118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/05/2015

NUMARASI : 2014/205-2015/346

Taraflar arasında görülen davada ....Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12/05/2015 tarih ve 2014/205-2015/346 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosyanın incelenmesinde duruşma için gerekli tebligat giderinin yatırılmamış olması nedeniyle 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı gerçek kişilerin diğer davalı anonim şirketin yönetim kurulu başkan ve üyeleri olduğunu, müvekkilinin davalı A.. K..'dan 23.05.2000 tarihinde 10.000.000.000 TL kıymetindeki şirket sermayesinde sahip olduğu 1.250 adet ve 1.250.000.000 TL nominal bedelli % 12,5 hissesini satın aldığını, davalı S.. I..'ın da kendisine ait 50.000.000.000 TL kıymetinde sermayesine sahip olduğu 6.250 adet ve 6.250.000.000 TL nominal bedelli % 12,5 hissesini 30.10.2003 tarihinde müvekkili şirkete satarak bedelini aldığını, ihtarnamelere rağmen toplam % 25 pay devrinin şirket pay defterine yazılmadığını ileri sürerek, davacının mevcut şirket sermayesine göre % 25 oranında hissedar olduğunun tespiti ile şirket pay defterine tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak, davacı tarafından davalı A.. K..'a ait %12,5 oranındaki 1.250 adet davalı şirket hissesinin 23.05.2000 tarihinde devralındığı, bu durumun davalı şirket pay defterine işlenmediği, davalı Şirket'in 20.08.2002 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında sermaye arttırım kararı alınarak şirket sermayesinin 10.000.000 TL'den 50.000.000 TL'ye çıkarıldığı, davalı A.. M.. K.. da sermaye arttırımına katıldığından toplam %25 oranındaki payının 12.500 adet olduğu, davalı A.. M.. K..'a ait payın %12,5'lık bölümünün 23.05.2000 tarihi itibariyle davacıya ait olduğu,

buna göre davacının da sermaye arttırımına katılmış sayılacağı, devraldığı hisselere karşılık gelen sermaye arttırım bedeli olan 5.000 TL'nin karar kesinleştiğinde davalı A.. K..'a verilmek üzere davacı tarafından depo edildiği gerekçesiyle, davanın kabulüne, davalı A.. M.. K..'a ait %12,5 oranında ve sermaye arttırım sonucu oluşan 6.250 adet davalı Şirket hissesinin ve yine davalı S.. I..'a ait %12,5 oranındaki 6.250 adet davalı Şirket hissesinin (toplam %25 oranında 12.500 adet davalı Şirket hissesinin) davacıya ait olduğunun tespitine ve bu durumun davalı şirketin pey defterine tesciline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, Dairemizin 02.04.2013 tarihli bozma ilamında depo edilcek miktarın devralınan hisselere karşılık gelen sermaye arttırım bedeli olduğunun belirtilmiş bulunmasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 68.917,61 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı A.. K..'dan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 68.917,61 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı S.. I..'tan alınmasına, alınmadığı anlaşılan 27,70 TL temyiz ilam harcının davalı A.. Enerji Yatırımları A.Ş.'den alınmasına, 08/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.