muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4966, Karar No: 2006/6982, Tarih: 19.06.2006

a- Eski köy ve kasaba sınırları içinde bulunan arsalarla bunların kenarlarında bulunan ev ve benzeri gibi oturmaya yarayan yerleri tamamlayan yarım dönüm tutarındaki yerler,

b- ... temlikle ve kamu yararı amacıyla üçüncü bir kişiye temlik edilen miri arazi.

c- Öşürlü arazi,

d- Haraçlı arazi,

Yukarıda sayılan dörttür araziden olan bir taşınmazın vakfedilmesi halinde sahih bir vakıftan ve bu taşınmaz daha sonra icareteyn veya mukaataya bağlanmış ise tavize tabi taşınmazdan söz etmek mümkündür. Tahsisat kabilinden (gayrisahih) vakıf ise Arazi Kanunnamesinin4.maddesinde “Araz-i miriyeden bilifarz selatini uzam hazeraatının veyahut bizzat izni ile aharlarının vakfeylemiş olduğu arazidir ki bu misillu arazinin vakfiyeti yalnız araz-i miriyeden bir kıta-i müfrüzenin aşar ve rüsumatı misillu menafii miriyesi tarafa saltanatı seneyeden bir cihete tahsis demek olduğundan bu makule araz-i mefkufe evkafı sahihden değildir.” şeklinde tarif edilmiştir. İşte tahsisat kabilinden olan bu vakıflarda hiçbir şekilde bedel ödenmesi gerekmez. Çünkü, bu tür vakıflarda vakfedilen şey vakfedenin kendi mülkü değildir. Burada yapılan ... veya bizzat izin verdiği kişi tarafından miri arazinin belirli bir kısmının aşar ve rusumatı (resimleri ve vergileri) gibi gelirinin belli bir amaca tahsis edilmesidir.

Her ne kadar ... Yasasının 27.maddesindeki taviz bedeli hükmü, sahih olmayan ... yönünden konuya tam bir açıklık getirmemiş ise de, 17 Şubat 1341 tarih, 552 sayılı Aşar’ın ilgası ve Yerine İkame Edilecek Mahsulâtı Arazi Vergisi Hakkındaki kanunla devlet gerek öşür ve gerekse bedel-i öşür mukataasından vazgeçmiş taşınmazın vakıfla ilgisi kesilmiştir. Bu itibarla “aşar ve rusumatı vakıf ve tahsis edilmiş” taşınmazlar için taviz bedelinin alınamayacağı açıktır. Esasen bu yönde gerek uygulama, gerekse doktrinde tam bir görüş birliği mevcuttur. Söz konusu madde 4.4.1995 tarih, 4103 sayılı yasa ile (sahih, gayrisahih tahsisat kabilinden vb. mevcut mukataalı toprakların veya icareteynli gayrimenkulların mülkiyetleri, bu gayri menkul hakkında illerde defterdarlık, ilçelerde mal müdürlüğü kıymet takdir komisyonunca takdir edilerek rayiç bedellerinin yüzde elli oranında hesap edilecek taviz karşılığında mutasarrıfına geçirilir. Taviz bedeli ödenmeden ortaklığın giderilmesi veya cebri icra yoluyla satışı yapılacak gayrimenkullerin taviz bedelinin hesaplanmasında satış bedeli esas alınır.) Şeklinde değiştirilmişse de; Aşar ve rusumatı vakıf ve tahsis edilmiş taşınmazların yukarıda belirtilen nedenlerle bu madde kapsamına girmediği kuşkusuzdur.

Bütün bunlardan anlaşılacağı üzere vakıf türünün belirlenmesi ve belirlenen vakıf türüne göre çekişmeli taşınmazda vakfın bir hakkının kalıp kalmadığının, taviz bedeli ödenip ödenmeyeceğinin vakıf şerhinin doğrudan kaldırılması gerekip gerekmediğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmadan saptanması bu tür davalarda önem kazanmaktadır. Hal böyle olunca vakıflara ait tapu kaydı ilk tesisinden getirtilmeli, vakıf durumunu gösterir kayıtlar ve dayanılan diğer belgeler merciinden istenmeli, ... Genel Müdürlüğünden kayda işaret edilmiş vakfın türü hakkında bilgi alınmalı ve HUMK.nun 275. maddesi uyarınca yukarıdan beri sayılan ilkeleri kapsar biçimde bilirkişi görüşüne başvurularak sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece tüm bu yönler üzerinde durulmadan davanın kabul edilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.6.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22033, Karar No: 2015/5330, Tarih: 19.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/22033 E.  ,  2015/5330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre taşınmazın bir bölümüne kanal yapılmasının, taşınmazın dava konusu yapılan kısmının kullanılmama nedeni olmadığı gibi, taşınmazın bu kısmında değer düşüklüğü olmadığı hususu davacı idarece kanal yerinin kamulaştırılması için açılan dava ile de hükme bağlandığından, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harçtan artan paranın istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4513, Karar No: 2021/7170, Tarih: 16.06.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2018/4513 E.  ,  2021/7170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik eylemleri nedeniyle, TCK'nın 157/1, 52/2 ve 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet (2 kez)

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükümleri sanık tarafından tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, yüksek makamlarda tanıdıkları olduğunu söyleyerek işe sokma vaadi ile katılan ...'ten 5.000.TL, katılan ...'den ise 1500.TL ile işe girmek girmek için gerekli bazı evrakları aldığı, ancak sanığın katılanları herhangi bir işe yerleştiremediği gibi almış olduğu paraları da iade etmediği, bu surette sanığın katılanlara yönelik ayrı ayrı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanığın suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmaları, katılan beyanları, teşhis tutanakları, HTS kayıtları ve tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiş olup, dosyada mevcut katılanların 08/01/2013 tarihli şikayet dilekçelerinden sanığın, katılan ...'den 1.500.TL haksız menfaat elde ettikten sonra arkadaşı olan katılan ...'in aracı olması üzerine katılan ...'ten farklı bir tarihte 5.000.TL almış olduğu, bu nedenle sanığın farklı tarihlerde katılanlardan haksız menfaat elde ettiğinden zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla bu hususta tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suçun sübut bulmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15466, Karar No: 2011/20148, Tarih: 08.12.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/15466 E.  ,  2011/20148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2.660.05 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının müvekkili kuruma bağlı ... Devlet Hastanesinde psikolog olarak çalışmakta iken davalıya haksız olarak toplam 2.660,85 TL ödeme yapıldığını, bu durumun Muhasebat Başkontrolü İsmail Kekeç tarafından düzenlenen 03.08.2009 tarih ve 106/İR-25/26 sayılı inceleme raporu ile tespit edildiğini,davalıya ödenen 2.660,85 TL alacağın ödenme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı cevap dilekçesinde; dava konusu alacak ili ilgili ... 2.idare Mahkemesinin 2010/953 Esası ile dava açtığını ve dava sonucunda tarafından talep edilen ücretin haksız ve hukuksuz olduğuna karar verilerek söz konusu işlemin iptal edildiğini,idare mahkemisi kararının 03.01.2011 tarihinde kesinleştiğini, kesinleşmiş olun yargı kararına rağmen yeniden açılan davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalıya davacı tarafından yapılan yanlış hesaplama üzerine fazla ödeme yapıldığı, davacının davalıdan bedelin iadesini istediği ancak davalının geri ödeme yapmadığı,eldeki kayıtlara göre davacının kendi uhdesindeki kayıtlar üzerinde yanlış inceleme yaparak fazla ödemeye neden olduğu, davalının herhangi bir yanıltıcı müdahalesinin olmadığı, buna rağmen davacı idarenin bu hata yapıldıktan sonra altmış günlük idari dava süresi içinde ödenen herbir bedeli geri almayı isteyebileceği halde bu süre içinde bir işlem yapmadığı, ödemenin üzerinden belirtilen süreden daha fazla süre geçtikten sonra bu kez iade edilmesinin istendiği, böyle bir geri ödeme isteminin devletin devamlılığı ve hukuksallığı içinde değerlendirildiğinde önüne geçilmez uygulamalara neden olabileceği ve bu durumun kötüye kullanılmasına neden olabileceği, her ne kadar davacı tarafça bu bedelin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri istenebileceği gibi bir iddiada bulunulmakta ise de yasal sürelerin her kişi ve kurum için bağlayıcı olması gerektiği idarenin elinde bulunan yasal süre geçtikten sonra böyle bir istemde bulunmasını hukukun korumayacağı, ayrıca idare tarafından yasal süresi içinde yapılan fazla ödemeye dayanak

işlemin iptal edilmediği, bu hali ile ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri ödenmesinin mümkün olmadığı zira ortada iptal edilmiş bir işlem bulunmadığı, bu hali ile davanın reddine karar vermek gerektiği anlaşılmış'' gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

işlemin iptal edilmediği, bu hali ile ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri ödenmesinin mümkün olmadığı zira ortada iptal edilmiş bir işlem bulunmadığı, bu hali ile davanın reddine karar vermek gerektiği anlaşılmış'' gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Davada,davacı idare; ... Hastanesinde psikolog olarak çalışan davalıya fazladan ödenen döner sermaye ek ödemesi olan 2.660,85 TL'nin ödenme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili istenilmektedir.Dosya kapsamından davalıya yapılan ödemenin daha önce bu yolda alınmış bir karara dayandığı iddia ve ispat edilmiş değildir.Ödemenin idari bir hatadan kaynaklandığı kabul edilmektedir.

Davalı tarafından ... 2.İdare Mahkemesinin 2010/953 Esası ile açılan dava sonucunda yapılan ödemenin geri alınmasına ilişkin işlemin iptaline karar verilmiştir.İdare Mahkemesi gerekçesinde Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu'nun 22.12.1973 gün ve 1968/8 E. 1973/14 K.Sayılı kararına atıfta bulunmuştur.Borçlar Kanununun 62.maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir.HGK. Nun 05.12.1984 tarih, 1982/387E-1984/997 K.Sayılı kararında; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin idare tarafından BK.nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenebileceği açıklanmıştır.Yerel Mahkemenin gerekçesinde anılan Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu'nun kararına atıfta bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu kararın idare tarafından yapılan bütün ödemelere uygulanması halinde, idarenin haksız iktisap kurallarından hiçbir zaman yararlanamaması ve memurların yapmış oldukları bütün hatalı ödemelerin idare tarafından gerek ödeme yapılan kişilerden, gerekse ödemeyi yapan kişiden gere alamaması şeklinde bir sonuç doğuracağı ve bununda idareyi işlemez duruma getireceği gerekçesiyle savunulamayacağı HGK'nun 05.12.1984 tarih, 1982/387E-1984/997K ile kabul edilmiştir.Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 27.01.1973 tarih 1972/6 E. 1973/2 K.Sayılı kararı ile Danıştay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 22/12/1973 gün ve 1968/8-1973/14 sayılı kararı;idarenin 'şart tasarrufuna' ilişkindir. Somut olayda ise; davacı idarenin mevzuata aykırı olarak yaptığı hatalı ödemeden söz edilmektedir.O halde, mahkemece,herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin Borçlar Hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan,yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazıl şekilde hüküm tesisi isabetsiz,temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddsi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7499, Karar No: 2025/2504, Tarih: 27.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/7499 E.  ,  2025/2504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/368 E., 2024/781 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararının, katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Katılan Bakanlık vekilinin 14.04.2024 tarihli temyiz dilekçesinde, sanıklar hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan verilen düşme hükümlerinin de temyiz edildiği anlaşılmasına rağmen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14.09.2024 tarihli Tebliğname’de bu hususa ilişkin görüş bildirilmediği anlaşılmakla, buna ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 27/03/2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5644, Karar No: 2014/7892, Tarih: 07.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5644 E.  ,  2014/7892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 15. İş Mahkemesi

Tarihi : 11.12.2012

No : 2004/52-2012/1399

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masrafların 506 sayılı Yasanın 26 ve 87. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı Anonim şirkete %60, davalı mirasçılar murisi Ömer’e %15, sigortalıya %25 kusur izafe edilen bilirkişi raporu hükme dayanak kılınarak, 506 Sayılı Yasanın 87. maddesinde öngörülen koşulların varlığı kabul edilmeksizin, davalılar Z.. M.. ile Y. Temizlik Organizasyon ve Tic. Ltd. Şti. hakkındaki davaların reddine, davalı Anonim Şirket ile muris Ömer mirasçıları hakkındaki davanın ise yazılı biçimde kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile davalı Anonim Şirket avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Mustafa Taş tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. Maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 Sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek, yargılama yapılıp hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Somut olayda, davalı Z.. M.., Genel Müdürlük binasının temizlik işini davalı limitet şirkete, asansörün periyodik bakımını ise davalı Anonim Şirkete vermiş ve asansör bakım görevi de davalı mirasçıların babası tekniker Ömer tarafından yerine getirilmiştir. Kazalı, temizlik şirketi olan davalı limitet şirket sigortalısı olup, malzemeleri, yük asansörü ile bir üst kata çıkarmak için ayağını asansör tablasına atmış, ancak asansör tablasının kabinde olmaması nedeniyle asansör boşluğuna düşüp yaralanmak suretiyle 04.01.2001 tarihinde zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalmıştır.

Dosya içeriğinden, banka yetkilisi ve çalışanı iki kişi ile Anonim Şirketin İstanbul Bölge Müdürü ve muris Ömer hakkında ceza davası açıldığı, Ömer hakkındaki davanın ölümü nedeniyle düşürülüp, diğerleri hakkındaki kamu davasının kusursuz oldukları gerekçesiyle beraatla sonuçlandığı ve hükmün onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır. Diğer taraftan, sigorta müfettişi tarafından düzenlenen raporda ise; 506 Sayılı Yasanın 26. maddesinin 1 ve 2. fıkralarının uygulanması gerektiği belirtilmiştir. Hak sahipliği davası ise Z.. M.. ile Y. Temizlik Organizasyon ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılmış, Schindler T. A. Sanayi Anonim Şirketine ise dava ihbar edilmiştir. Hak sahipliği dosyasında hükme dayanak kılınan 12.09.2002 tarihli kusur raporunda; davanın ihbar edildiği Anonim Şirkete %60, muris Ömer’e %15, sigortalıya %25 oranında kusur izafe edilmiş, mahkeme, Ziraat Bankası ve limitet şirkete yönelik davanın kabulüne karar vermiş, her iki davalının temyizi üzerine ise Yargıtay, limitet şirketin, bankanın alt işvereni olduğunu ve zarardan alt ve üst işveren olarak birlikte sorumlu bulunduklarını, Banka Genel Müdürlüğünün asıl işveren olarak kusuru saptanan Anonim Şirketin kusurundan da müştereken ve müteselsilen sorumlu bulunduğunu belirterek hükmün onanmasına karar vermiştir.

Mahkemece, elde ki davada alınan 10.02.2012 tarihli kusur raporunda ise; hak sahipliği dosyasına dayanak kılınan kusur raporundaki kusur oranları aynen teyit edilmiş, tüm sorumluluğun Anonim Şirkete ve muris Ömer’e ait olduğu, gerek Banka Genel Müdürlüğünün gerekse limitet şirketin her hangi bir kusurunun bulunmadığı belirtilmiştir. Mahkeme de bu nedenle Z.. M.. ile limitet şirket hakkındaki davayı reddedip, sadece Anonim Şirket ve muris Ömer mirasçıları hakkındaki davanın kısmen kabulüne hükmetmiştir. Davalı Z.. M.. ile diğer davalı Y. Temizlik Organizasyon ve Tic. Ltd. Şti. arasında 506 Sayılı Yasanın 87. maddesi kapsamında asıl işveren, alt işveren ilişkisi mevcut olup, mahkemece, bu çerçevede tarafların kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi yönünde işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişi heyetinden yeniden rapor alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekir. Kuşkusuz, hükmü temyiz etmeyen davalılar yönünden davacı kurum lehine oluşan usulü kazanılmış hak durumu gözetilmelidir.

O halde; davacı Kurum avukatı ile davalı Anonim Şirket avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı S. T. Asansör San.A.Ş.'ne iadesine, 07.04.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3314, Karar No: 2016/10150, Tarih: 20.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3314 E.  ,  2016/10150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumundaki davalıya yersiz ödenen aylıkların tahsiline ilişkin takibe vaki itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde yetkisizlik kararı verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanunun Yetki itirazının ileri sürülmesi başlıklı 19. maddesinde, "Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz. Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir." denilmektedir.

6100 sayılı HMK’nin 127. maddesinde, cevap dilekçesini verme süresinin, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki hafta olduğu, 116/1-a maddesinde kesin yetki kuralının bulunmadığı hallerde yetki itirazının ilk itirazlar içinde sayıldığı ve 117/1. maddesinde de ilk itirazların hepsinin cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorunda olduğu belirtilmiştir.

İncelenen itirazın iptali davasının kesin yetkinin sözkonusu olmadığı ve davalının süresinde (cevap dilekçesinde) ve usulüne uygun (yetkili mahkemeyi bildirerek) yetki itirazında bulunmadığı gözetildiğinde mahkemenin yetkili hale geldiğinin dikkate alınmamış olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.6.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.