muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/226, Karar No: 2022/126, Tarih: 15.02.2022

(2) İhtiyaç fazlası işçilerin tespitini yapmak üzere vali veya görevlendireceği vali yardımcısının başkanlığında, il emniyet müdürü, defterdar, il milli eğitim müdürü, Türkiye İş Kurumu il müdürü, Karayolları Genel Müdürlüğü bölge müdürü, il mahalli idareler müdürü ve işçi devreden işyerinde toplu iş sözleşmesi yapmaya yetkili işçi sendikası temsilcisinden oluşan bir komisyon kurulur.

(3) Tespitin yapılmasına esas işçilerin listesi; birinci fıkrada belirtilen mahalli idareler tarafından 1/8/2011 tarihinden itibaren kırkbeş gün içinde gerekçesi ile birlikte komisyona sunulur. İhtiyaç fazlası olarak bildirilen işçilerden norm kadro fazlası olanlar komisyon tarafından birinci fıkrada belirtilen kurumlara atanmak üzere tespit edilir. Mahalli idarelerin norm kadrosu dâhilinde olup da ihtiyaç fazlası olarak bildirilen işçiler ise, 5393 sayılı Belediye Kanununun 49 uncu maddesindeki oranlar, kurumun bütçe dengesi, norm kadrosu ve yürütmekle görevli olduğu hizmetin gereği ile nüfus kriterleri değerlendirilmek suretiyle birinci fıkrada belirtilen kurumlara atanmak üzere tespit edilir. İldeki diğer kamu kurum ve kuruluşlarının talepte bulunması halinde, özelleştirme programında bulunan kuruluşlar hariç olmak üzere işçinin muvafakatı alınmak kaydıyla bu idarelerde sürekli işçi statüsünde istihdam edilmek üzere atama işlemi yapılabilir. Komisyon çalışmasını kırkbeş gün içinde tamamlar. Bu listelerin tespitinden sonra valilerce atama yapılır.

(4) Bu madde kapsamında valilikler tarafından atama işleminin kamu kurum ve kuruluşlarına bildirim yapıldığı tarih itibarıyla sürekli işçi kadroları, diğer kanunlardaki hükümlere bakılmaksızın ve başka bir işleme gerek kalmaksızın ihdas ve tahsis edilmiş sayılır. İlgili kurumlar sürekli işçi kadrolarına yapılan atama işlemini onbeş gün içinde tekemmül ettirerek sonuçlandırır. Atama işlemi yapılan personel ilgili valilikler tarafından en geç on gün içinde Devlet Personel Başkanlığına bildirilir.

(5) Ataması tekemmül ettirilen işçiler, çalıştıkları kurumlarınca atama emirlerinin tebliğini izleyen günden itibaren beş iş günü içinde yeni görevlerine başlamak zorundadırlar. Bu süre içinde yeni kurumunda işe başlamayan işçilerin atamaları iptal edilerek 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 17 nci maddesine göre iş sözleşmeleri sona erdirilir.

(6) Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır.

(7) Bu madde kapsamında işçi nakleden mahalli idarelerin nakil sonrasında oluşan işçi sayısında beş yıl süreyle artış yapılamaz.

(7) Bu madde kapsamında işçi nakleden mahalli idarelerin nakil sonrasında oluşan işçi sayısında beş yıl süreyle artış yapılamaz.

(8) (Mülga:29/11/2018-7153/28 md.)

(9) Bu maddenin uygulanmasına ilişkin olarak gerekli görülmesi halinde, İçişleri Bakanlığı, Maliye Bakanlığı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Devlet Personel Başkanlığı ve ilgili diğer kurumların görüşünü alarak uygulamayı yönlendirmeye ve ortaya çıkabilecek tereddütleri gidermeye Çevre ve Şehircilik Bakanlığı yetkilidir.” şeklindedir.

35. Yukarıda belirtilen düzenleme ile devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurumun sorumlu tutulmayacağı öngörülürken, devir sonrası ücret ile diğer malî ve sosyal hakları bakımından ise devreden kurumda yararlandıkları toplu iş sözleşmesi olup olmamasına göre bir ayrım yapılmıştır. Buna göre devredilen işçilerin yararlandığı bir toplu iş sözleşmesi varsa devralan kurumda yeni bir toplu iş sözleşmesi yapılıncaya kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre ödeme yapılması öngörülmüştür. Eğer yararlandığı bir toplu iş sözleşmesi yoksa bu durumda da 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre ödeme yapılacağı belirtilmiştir.

36. Somut uyuşmazlıkta davacı vekili davacının dava dışı Silvan İlçe Belediyesinde kadrolu işçi olarak çalışmakta iken 6111 sayılı Kanun gereği ihtiyaç fazlası personel olarak 11.11.2011 tarihinde davalı Kuruma devredilen Belediyede çalıştığı sırada üyesi olduğu Belediye İş Sendikasının Belediye Başkanlığı ile imzaladığı 01.03.2011-28.02.2013 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, davalı Kuruma devrinden sonra da 14.04.2012 tarihine kadar bu sözleşmeden yararlanmaya devam ederken başka işkolunda yapılan sözleşme gerekçe gösterilerek tabi olduğu toplu iş sözleşmesinin hükümlerine göre ücret ile diğer malî ve sosyal haklarının ödenmemesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek bu durumun tespitini talep etmiştir.

37. Davalı vekili ise dava dışı Silvan İlçe Belediyesinden 6111 sayılı Kanun gereği devir yoluyla gelen işçilere 2012 Mayıs ayına kadar Belediye’nin tarafı olduğu toplu iş sözleşmesine uygun ödeme yapıldığını ancak daha sonra devredilen işçilerin çalıştıkları işyerlerinde yeni toplu iş sözleşmesi yürürlüğe girdiğinden bu işçilerin taraf sendikaya üye olmaları ve dayanışma aidatı ödemeleri hâlinde işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmalarının mümkün olduğu, üye olmamaları hâlinde ise nakil öncesi işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

38. Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikasının 29.03.2012 ve 10.04.2012 tarihli iki görüş yazısı dosya kapsamına alınmıştır. 29.03.2012 tarihli görüş yazısında devredilen işyerinde yapılan toplu iş sözleşmesinin geçici 1. maddesinden bahsedilerek devirle gelen işçilerin intibaklarında bu maddenin uygulanması gerektiği; 10.04.2012 tarihli görüş bildirilen yazısında ise 6111 sayılı Kanunun 166. maddesinin 6. fıkrasında belirtilen devredilen işçilerin çalıştıkları işyerlerinde yeni toplu iş sözleşmesinin yürürlüğe konulma şartı gerçekleştiği bu sebeple taraf işçi sendikasına üye olmayıp, dayanışma aidatı da ödemeksizin imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan işçiye devirden önceki işyerlerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı belirtilmiştir.

39. Davacının 15.02.1995 tarihinde dava dışı Silvan Belediyesinde temizlik işçisi olarak işe başladığı ve çalışması devam ederken 6111 sayılı Kanun gereği 14.11.2011 tarihinde Silvan İlçe Emniyet Müdürlüğüne devredildiği, hâlen çalışmasının devam ettiği, öte yandan Silvan Belediyesinde çalıştığı işyerinin Genel Hizmetler işkolunda yer aldığı devredildiği İlçe Emniyet Müdürlüğünde ise Ticaret, Eğitim, Büro ve Güzel Sanatlar işkolunda olduğu anlaşılmaktadır.

40. Ayrıca davacının dava dışı Silvan Belediyesinde çalışırken Belediye ile Belediye-İş Sendikası arasında 25.05.2011 tarihinde imzalanan 01.03.2011-28.02.2013 yürürlük süreli işyeri toplu iş sözleşmesinden yararlandığı, 14.11.2011 tarihinde devredildiği Silvan İlçe Emniyet Müdürlüğünde de 1. dönem işletme toplu iş sözleşmesi imzalanarak yürürlüğe girene kadar da bu toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya devam ettiği tespit edilmiştir. Dosyada bulunan en son 15 Mart- 14 Nisan 2012 tarihleri arası dönemi kapsayan ücret bordrosundan davacıya devreden Belediyede uygulanan toplu iş sözleşmesi gereği ücret ile diğer malî ve sosyal haklarının ödendiği, 15 Nisan- 14 Mayıs tarihleri arasındaki döneme ait bordroda ise günlük ücreti yine önceki ücreti gibi “64,94TL” olmakla birlikte malî ve sosyal haklara yönelik bir ödeme yapılmadığı belirlenmiştir.

41. Mahkemece 6111 sayılı Kanun’un 166. maddesinin 6. fıkrasında yenilenmesinden söz edilen toplu iş sözleşmesinin, işçinin devirden önce çalıştığı işyerinde tâbi olduğu sözleşme olduğu, devirden süresi bitene kadar davacı işçinin bu toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya devam etmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

42. Ancak mahkemenin bu tespiti yerinde değildir. Zira 6111 sayılı Kanunun 166. maddesinin 6. fıkrasında “yenilerinin düzenlenmesinden” kastedilen devirden önce çalışılan dava dışı Belediyede tabi olunan toplu iş sözleşmesi olmayıp işçinin devredildiği, naklen gittiği işyerindeki toplu iş sözleşmesidir. Aksi taktirde aynı işyerinde birden fazla toplu iş sözleşmesinin uygulanması ve toplu iş sözleşmelerinin çakışması hâli söz konusu olacaktır.

42. Ancak mahkemenin bu tespiti yerinde değildir. Zira 6111 sayılı Kanunun 166. maddesinin 6. fıkrasında “yenilerinin düzenlenmesinden” kastedilen devirden önce çalışılan dava dışı Belediyede tabi olunan toplu iş sözleşmesi olmayıp işçinin devredildiği, naklen gittiği işyerindeki toplu iş sözleşmesidir. Aksi taktirde aynı işyerinde birden fazla toplu iş sözleşmesinin uygulanması ve toplu iş sözleşmelerinin çakışması hâli söz konusu olacaktır.

43. Öte yandan ücret bordrolarından da anlaşıldığı üzere devredilen Kurumda yeni toplu iş sözleşmesi imzalanması ile de davacının günlük ücreti devreden Belediyede uygulanan toplu iş sözleşmesi gereği yapılan artışlar uygulanarak ulaştığı miktar düşürülmeksizin sadece toplu iş sözleşmesi gereği ödenen sosyal ve malî haklardan yararlandırılmaksızın ücretinin ödendiği belirlenmiştir.

44. Özel Daire devredilen Kurumda imzalanan toplu iş sözleşmesinin geçici 1. maddesindeki düzenlemeye dayanarak davanın reddi gerektiğini belirtmişse de bir toplu iş sözleşmesinden ancak o toplu iş sözleşmesine taraf işçi sendikasına üye işçi veya üye olmaksızın dayanışma aidatı ödeyen işçinin yararlanması mümkündür. Oysa davacı ne taraf işçi sendikası olan Koop-İş Sendikasına üyedir ne de dayanışma aidatı ödemektedir. Bu nedenle uyuşmazlığa devredilen Kurumda yürürlükte olan toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanarak ücret ve malî haklarının belirlenmesi mümkün değildir.

45. Öte yandan 6111 sayılı Kanunun 166. maddesinin 6. fıkrası gereği de yeni imzalanan toplu iş sözleşmesiyle birlikte artık devreden Belediyede uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesinin davacı açısından uygulanması mümkün değildir. Davacı yeni imzalanan toplu iş sözleşmesine taraf sendikaya üye olarak o toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanma imkanına sahip iken bu haktan yararlanmadığı taktirde de o tarihe kadar artışlarla belirlenen ücretinde indirim yapılmaksızın belirlenen ücretini almaya devam edecek ve artık devredilen işçi yönünden kanun gereği uygulanması olanaklı olmayan toplu iş sözleşmesinde belirtilen sosyal ve malî haklardan yararlanması söz konusu olamayacaktır. Ücret bordrolarında da anlaşıldığı üzere davacının günlük ücretinde bir indirim söz konusu değildir. Direnme kararında davacının iradesi dışında atama yapıldığı, bu nedenle devreden Belediyede uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesinden davacının yararlanmaya devam etmesi gerektiği belirtilmişse de, bu devir Kanun gereği yapılmakta olup davacıya devir sonrası devredilen Kurumda toplu iş sözleşmesi imzalanmasından sonra da toplu iş sözleşmesinden taraf sendikaya üye olarak veya dayanışma aidatı ödeyerek toplu iş sözleşmesinden yararlanma imkânı getirilmiştir. Sendikaya üye olmayarak veya dayanışma aidatı ödemeyerek toplu iş sözleşmesinden yararlanmamayı ve 6111 sayılı Kanun’da öngörülen düzenlemenin uygulanmasını kabul etmek davacının iradi davranışıdır.

46. Sonuç itibariyle davacının üyesi olmadığı ve dayanışma aidatı ödemek suretiyle de yararlanmadığı devredilen Kurumda imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması bozma kararının aksine mümkün olmadığı gibi 6111 sayılı Kanun’da belirtilen yeni toplu iş sözleşmesinden kastedilenin de devredilen Kurumda imzalanan toplu iş sözleşmesi olduğundan ve devredilen Silvan İlçe Emniyet Müdürlüğünü de kapsar şekilde Emniyet Genel Müdürlüğüne bağlı 17 nolu işkolunda faaliyet gösteren işyerleri için TÜHİS ile Koop-İş Sendikası arasında 29.03.2012 imza tarihli 15.03.2012-14.03.2015 yürürlük süresinin belirlendiği toplu iş sözleşmesi imzalandığından, davacının devreden Belediyede imzalanan toplu iş sözleşmesinden de yararlandırılması mümkün değildir.

47. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, 6111 sayılı Kanun’un 166. maddesini 6. fıkrasında yenilenmesinden bahsedilen toplu iş sözleşmesinin işçinin daha önce çalıştığı devreden Belediyede uygulanmakta olan sözleşme olduğu, Belediyede toplu iş sözleşmesinin yenilenmesine kadar davacının devreden Belediye ile Belediye İş Sendikası arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlandırılmaya devam edilmesinin yerinde olduğu ve direnme kararın onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

48. Diğer taraftan, dava tarihi 12.03.2013 olduğu hâlde direnme kararının başlık kısmında 23.10.2018 olarak hatalı yazılmış ise de bu durum mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğundan ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

49. Hâl böyle olunca direnme kararının yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.02.2022 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14821, Karar No: 2015/22276, Tarih: 10.12.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/14821 E.  ,  2015/22276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

İncelenmesi gerekli bulunduğundan;

Davacı ...O ile davalı müflis kiracı .... Şti arasındaki .... Kiralama Sözleşmesi'nin yapıldığı tarih olan 19.07.2007'de kiracı ..... Şti'nin sicil adresi olan, " 10028. sokak No:6 A O.S.B Çiğli ... " adresinin hangi noterliğe bağlı olduğunun ilgili kurumdan sorularak alınacak cevap dosya arasına konulduktan sonra temyiz incelemesi için gönderilmesi amacıyla dosyanın yerel Mahkemesi’ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3639, Karar No: 2013/22974, Tarih: 28.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/3639 E.  ,  2013/22974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

01.12.2007 tarihinde ... adlı şahsın işyerinde sanığa ait olduğu belirtilen 1000 adet CD yakalanması olayı nedeniyle dava zamanaşımı süresince her zaman kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında 2009/18388 soruşturma üzerinden 06.03.2010 tarihli iddianame ile 30.06.2007 suç tarihinde "... Caddesinde yapılan mutad kontroller esnasında seyyar tezgah üzerinde bandrolsüz ( korsan ) 174 adet DVD ile 383 VCD satarken yakalandığından" dolayı açılan davanın yargılaması sonucunda Yalova 1.Asliye Ceza Mahkemesince 2010/125 Esas, 2011/55 Karar sayılı 14.02.2011 karar tarihli karar ile mahkumiyet kararı verilmişse de;

Dairemizde 2013/8411 Esas sayılı temyiz incelemesi devam eden Yalova 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/376 Esas sayılı dava dosyanın incelenmesine göre; aynı sanık hakkında daha önce 2007/10736 soruşturma üzerinden 12.07.2007 tarihli iddianame ile 30.06.2007 suç tarihinde "... caddesinde yapılan mutad kontroller esnasında, şüphelinin seyyar tezgah üzerinde bandrolsüz (korsan) 174 adet DVD ile 383 VCD satarken yakalandığından" dolayı davası açılarak Yalova 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/376 Esas, 2009/697 karar sayılı 14.07.2011 karar tarihli karar ile aynı olay nedeniyle mahkumiyet kararı da verildiği, 01.12.2007 tarihinde ... adlı şahsın işyerinde sanığa ait olduğu belirtilen 1000 adet CD yakalanması olayı ile ilgili kamu davası açılmadığı görülmekle;

Temyiz incelemesine konu 2009/18388 soruşturma üzerinden 06.03.2010

tarihli iddianame ile açılan davanın aynı sanık hakkında aynı olay nedeniyle açılmış dava olduğu cihetle 5271 sayılı CMK.nun 223/7.maddesi gereğince sanık hakkında mükerrer açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 28.11.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4991, Karar No: 2021/3787, Tarih: 07.06.2021

**14. Hukuk Dairesi         2019/4991 E.  ,  2021/3787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26/04/2016 tarihinde verilen dilekçeyle mirasçılık belgesinin iptali talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen 02/05/2017 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı Hazine vekili ve davalılar ... ile ... tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanununla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1)Bu Kanun değişikliğine göre, muhattabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2)Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilmemesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kunununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Tebligat Kunununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ... ve davalılardan 19.02.2018 tarihinde vefat eden ...’ın mirasçılarından ..., ..., ... ve ...’a yapılan ... Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesinin gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nin 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nin 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Bu nedenle adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 07/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/571, Karar No: 2018/16173, Tarih: 13.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/571 E.  ,  2018/16173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; katılan ... marketten toplam değeri 39,90 TL olan 2 adet tereyağını çalan sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.