muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/214, Karar No: 2010/23, Tarih: 16.02.2010

Tanık F...A...; hakim olarak görev yaptığını, kendisinin de salı günleri duruşması bulunduğunu, olay gününü hatırlamadığını ancak şikayetçinin bir gün duruşmada çok kötü bir halde olduğunu görerek ne olduğunu sorduğunda bir şey söylemediğini, aradan uzun bir süre geçtikten sonra odasına icra dairesi ile ilgili bir sorunundan dolayı geldiğinde tekrar sorduğunda sulh ceza mahkemesinde yokluğunda karar verildiğini söylediğini belirtmiştir.

Tanık Ö....Ö....; Ayvalık Cumhuriyet Başsavcısı olarak görev yaptığını, bir gün şikayetçinin odasına gelerek, Hakim ...........’ün kendisi aleyhine yokluğunda hüküm kurarak para cezası verdiğini, ancak hükmü kurarken kendisini var gösterdiğini, kendisinin bu kararı temyiz etmek istediğini, ancak sanığın temyiz dilekçesini Yargıtay’a göndermeyip ret kararı vereceğini söylediğini ve kendisinin de özellikle dosyanın Yargıtay’a gitmesi talebinin bulunduğunu, dosyanın Yargıtay’a gönderilmesi durumunda herhangi bir şikayette bulunmaya¬cağını söylediğini, Hakim ....... ile görüşmek için uygun zaman kollarken dönemin Burhaniye Adalet Komisyonu Başkanı S.... Ö....’ın kendisini telefonla aradığını, Avukat Ç.B.. ile Hakim ............arasında bir sıkıntı bulunup bulunmadığını sorduğunu, kendisinin de bir sıkıntı veya uzlaşmazlık olduğunu bilmediğini söylediğini, bunun üzerine Hakim ........’ün kendisini aramasını istediğini, durumu adı geçen hakime ilettiğini beyan etmiştir.

Tanık Z....Y...; avukat olduğunu, olay günü adliyede baro odasında bulunduğunu, şikayetçinin de orada olduğunu, sanık hakimin duruşmayı bitirip odasına geçtiğini gördüğünü, kısa bir süre sonra şikayetçinin önce duruşma salonuna baktığını, daha sonra hakimin odasına gidip üzgün bir şekilde geri döndüğünü, dosyasının alınmış olduğunu söylediğini, kendisinin zaman zaman duruşmalarını takip için baro odasından ayrıldığını, her dönüşünde şikayetçiyi baro odasında gördüğünü, kendisi ayrıldığı bir zamanda duruşmaya girip girmediğini bilmediğini söylemiştir.

Tanık S...Ö...; olay tarihinde Burhaniye Adalet Komisyonu Başkanı olarak görev yaptığını, tarihini tam olarak hatırlamadığı bir gün şikayetçinin odasına gelerek, sanık hakimin gerçeğe aykırı duruşma zabtı düzenlediğini ve aleyhine hüküm kurduğunu, kararı temyiz etmek istediğini, ancak hakimin dosyayı Yargıtay’a göndermediğini söylediğini, ertesi gün konu ile ilgili sanık hakimi aradığını, sanığın usulüne uygun olarak duruşma yaptığını ve verdiği kararın kesin olduğundan temyiz talebini reddettiğini kendisine ilettiğini belirtmiştir.

Sanık V..Ş.. savunmasında; yüklenen suçu kabul etmediğini, müştekinin yanında eşi E...B...olduğu halde duruşmaya bizzat katıldığını, yargılamanın şikayetçinin yüzüne karşı yapıldığını ve kararın da yüzüne karşı tefhim edildiğini, karar tefhim edildikten sonra müştekinin, "bana para cezası vermeyin, ceza verecekseniz hapis cezası verin, aksi halde temyiz olanağım kalmıyor" dediğini, kendisine “uygulamalarımız doğrultusunda karar verdim, sizin sabıkanız olmadığı için hapis cezası vermem mümkün değil, para cezası vermek durumundayım” dediğini, müşteki ısrarlarında devam edince duruşma salonunda arka sırada oturan eşinin kendisine müdahale edip "hakim beyi zor durumda bırakıyorsun ısrarına son ver" dediğini ve duruşma salonundan birlikte çıktıklarını beyan etmiştir.

Sanık A...S...; şikayetçinin sanık olarak yargılandığı dava dosyasında zabıt katibi olarak görev yaptığını, şikayetçi avukatın eşi de yanında olduğu halde duruşmada hazır bulun¬duğunu, aynı oturumda da kararın yüzüne karşı verildiğini, hakkında para cezası tayin edildiği için “bana para cezası vermeyin, mahkûm edecekseniz hapis cezası olarak hüküm kurun, aksi halde temyiz imkanım kalmıyor” dediğini, ısrarlarına devam edince duruşma salonunda bulunan eşinin kendisine müdahalede bulunduğunu, daha sonra da birlikte duruşma salonundan ayrılıklarını, duruşma zaptının doğru olduğunu, her ne kadar yoğun bir iş hacmi altında çalışıyor olsa da sanık olan avukat duruşmaya gelmemiş olsaydı mutlaka bunu fark edip hakimi uyaracağını beyan etmiştir.

Sanıklara atılı suça ilişkin olan 5237 sayılı TCY’nın “Resmi belgede sahtecilik” başlıklı 204. maddesinin 2 ve 3. fıkrası;

“(2) Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmi belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Resmi belgenin, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan belge niteliğinde olması halinde, verilecek ceza yarısı oranında artırılır” şeklindedir.

5271 sayılı CYY’nın “Duruşma tutanağı” başlıklı 219/1. maddesinde; “Duruşma için tutanak tutulur. Tutanak, mahkeme başkanı veya hâkim ile zabıt kâtibi tarafından imzalanır”,

“Duruşma tutanağının içeriği” başlıklı 221. maddesinde; “(1) Duruşma tutanağında;

a) Oturumlara katılan sanığın, müdafiin, katılanın, vekilinin, kanunî temsilcisinin, bilirkişinin, tercümanın, teknik danışmanın adı ve soyadı,

b) Duruşmanın seyrini ve sonuçlarını yansıtan ve yargılama usulünün bütün temel kurallarına uyulduğunu gösteren unsurlar,

c) Sanık açıklamaları,

d) Tanık ifadeleri,

e) Bilirkişi ve teknik danışman açıklamaları,

f) Okunan veya okunmasından vazgeçilen belge ve yazılar,

g) İstemler, reddi halinde gerekçesi,

h) Verilen kararlar,

i) Hüküm,

Yer alır”,

b) Duruşmanın seyrini ve sonuçlarını yansıtan ve yargılama usulünün bütün temel kurallarına uyulduğunu gösteren unsurlar,

c) Sanık açıklamaları,

d) Tanık ifadeleri,

e) Bilirkişi ve teknik danışman açıklamaları,

f) Okunan veya okunmasından vazgeçilen belge ve yazılar,

g) İstemler, reddi halinde gerekçesi,

h) Verilen kararlar,

i) Hüküm,

Yer alır”,

“Duruşma tutanağının ispat gücü” başlıklı 222. maddesinde ise; “Duruşmanın nasıl yapıldığı, kanunda belirtilen usul ve esaslara uygun olarak yapılıp yapılmadığı, ancak tutanakla ispat olunabilir. Tutanağa karşı yalnız sahtecilik iddiası yöneltilebilir” biçiminde düzenlemeler bulunmaktadır.

Ceza yargılamasının en önemli ilkelerinden biri olan “in dubio pro reo” yani “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Gerçekleşme şekli kuşkulu ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan kanıtların bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan ihtimali kanıya değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir olasılığa dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan, varsayıma dayalı olarak hüküm vermek anlamına gelir. O halde ceza yargılamasında mahkûmiyet, büyük veya küçük bir olasılığa değil, her türlü kuşkudan uzak bir kesinliğe dayanmalıdır. Adli hataların önüne geçilmesinin tek yolu budur.

Bu açıklamalar ışığında dosya içeriğindeki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde;

Olay tarihinde Ayvalık Sulh Ceza Mahkemesi hakimi olan sanık V..Ş... ile aynı mahkemenin zabıt katibi olan sanık A...S...’ın, katılanın hakaret suçundan sanık olarak yargılandığı Ayvalık Sulh Ceza Mahkemesindeki davanın 20.06.2006 tarihli oturumuna adliye koridorunda ve baro odasında beklemekte olan katılanı çağırmadan, katılmış gibi duruşma tutanağı düzenledikleri, kendisi söylemiş gibi bazı beyanları tutanağa geçirdikleri ve böylece resmi belge niteliğindeki duruşma tutanağını sahte olarak düzenledikleri hususu sübuta ermediğinden, Özel Dairenin sanıklar hakkında CYY’nın 223/1-e maddesi uyarınca “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı gereği vermiş olduğu beraat kararında isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle Özel Daire beraat kararının onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 17.04.2009 gün ve 3-3 sayılı beraat hükmünün tebliğna¬medeki isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2010 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20379, Karar No: 2021/13277, Tarih: 13.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/20379 E.  ,  2021/13277 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplere yönelik incelemede,

1-Sanık hakkında mağdura karşı öğlen saatlerinde gerçekleşen yağma suçunun temyiz incelemesinde;

Oluş ve dosya içeriğine göre; mağdura karşı işyerinde ve silahla yağma suçunu işleyen sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık hakkında mağdura karşı sabah saatlerinde gerçekleşen yağma suçunun incelenmesinde;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle hüküm altına alınmış bir husustur.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde,

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimler kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak; sanığın, olay günü sabah saatlerinde müştekinin işyerindeki kasadan 11 doları zorla aldığı olayda, paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında verilen cezalarda TCK’nın 150/2. maddesi uyarınca değer azlığı indiriminin yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın İstanbul 39. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 13.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14343, Karar No: 2013/28351, Tarih: 14.11.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/14343 E.  ,  2013/28351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tanık ...'ın aşamalardaki beyanlarında, sanığın telefonda müşteki ...'e “orospular, hepinizin canına okuyacağım, siz beni tanımadınız, hepinizi dağa kaldırır ...'i dar ederim” şeklinde sözler söylediğini hoparlörün açık olması nedeniyle duyduğunu ve yine tanık ...'ın soruşturma aşamasında verdiği ifadesinde, sanığın müştekilere telefonda “.... sizlere ...'i dar edeceğim, orospular gününüzü göreceksiniz...” şeklindeki sözleri sarfettiğini açıklaması karşısında, tanık ...'ın kovuşturma evresinde ayrıntılı ifadesi alınmadan ve her iki tanığın anlatımları yöntemince tartışılıp reddedilmeden, ayrıca müşteki ...'e ait ev ve cep telefonlarının sanık tarafından aranıp aranmadığı ... kayıtları getirtilerek belirlenmeden, yerinde görülmeyen ve dosyadaki delillere ters düşen gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3848, Karar No: 2022/4953, Tarih: 22.06.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3848 E.  ,  2022/4953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde sanık ...'in, resmi nikahlı eşi ölen, ...'in cep telefonunda başka bir kadından gelen mesajları görmesiyle, sanığın aşamalardaki beyanları ile sabit olmak üzere, sanık ile ölen arasında bu hususta tartışma yaşandığı, tartışma esnasında sanığın boşanmak istediğini söylemesinin akabinde ölen ...'in, evdeki hasara ilişkin olay yeri tutanağından da anlaşıldığı şekilde, sinirlenerek evde bulunan eşyalara zarar verdiği devamında ölenin kendisine ait olan Kütahya Adli Emanetin 2014/848 sırasında kayıtlı 1655250 numaralı 9 mm çapında fişek atan Star marka 28M model, yarı otomatik ruhsatsız tabancayı bulunduğu yerden alıp boşanırlarsa her ikisinin de öleceğini söyleyerek silahı sol eli ile kendi göğsüne doğrulttuğu esnada sağ eli ile sanığın sol elini kavrayarak silahın kabza kısmını sanığın sol el avucuna yerleştirdiği eş zamanlı olarak silahı tutturmak için sağ eli ile de sanığın elini kapatarak baskı yaptığı tüm bu zaman zarfında ölenin sol elininde tabancayı tutmakta olduğu, ancak karşı koyan sanığın parmaklarının avuç içine doğru kapalı olduğu, sanığın elini tabancanın kabzasınden çekmek için aşağı doğru hamle yapması ile silahın patlaması sonucu ölenin göğsünden yaralandığı ve hastaneye kaldırıldığı fakat kurtarılamayarak vefat ettiği, Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 29/09/2014 tarihli ölü muayene ve otopsi raporunda "kişinin ölümünün ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı iç organ yaralanması ve iç kanama nedeniyle oluşmuş olduğu"nun bildirildiği olayda;

Gerekçeli kararın 5271 sayılı CMK'nın 237. maddesi kapsamında katılma hakkına sahip olan, ölen ...'in aile nüfus kaydında yer alan kanuni mirasçılarına tebliğ edildiğine dair dosyada bilgi ve belge bulunmadığı anlaşılmakla, gerekçeli kararın ölenin aile nüfus kaydında yer alan mirasçılarına tebliğ edilerek, verilmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten ve buna ilişkin ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmesinin temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/06/2022 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20020, Karar No: 2015/6243, Tarih: 14.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/20020 E.  ,  2015/6243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NAZİLLİ 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2011/225-2013/825

Taraflar arasındaki ziynet eşyasıınn iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 14.04.2015 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davacı vekili Av. H.. A.. geldi. Karşı taraf davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, tarafların 01.01.2010 tarihinde evlendiklerini, düğünde takılan ziynet eşyalarının, düğünden hemen sonra davalı ve ailesi tarafından müvekkilinin elinden zorla alındığını, davalının kovması üzerine, müvekkilinin baba evine döndüğünü belirterek; 5 adet her biri 30 gram ağırlığında 22 ayar düz kalın bilezik, 1 adet yaklaşık 40 gram ağırlığında kalın kelepçeli bilezik, l adet 18 ayar set takımı, 6 adet altın ve 4 adet yarım altının davalıdan aynen tahsiline, bunun mümkün olmaması halinde fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 21.05.2012 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 21.865,00 TL artırarak, 36.865,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; düğünde, dava dilekçesinde belirtilen miktarda ziynet eşyası takılmadığını; 4 adet bilezik ve bir set takımı takıldığını, düğünden sonra fotoğraf çekimi yapılırken davacının, müvekkilinin kız kardeşine ait ziynetleri takarak fotoğraf çektirdiğini, davacıya hediye edilen gerçek altın miktarının stüdyo fotoğraflarında görüldüğünü, davacının müşterek evden kendi isteğiyle ayrıldığını, evden ayrıldığı sırada ziynetleri üzerinde götürdüğünü savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiş, 02.04.2012 havale tarihli beyan dilekçesinde; davanın 4 bilezik ve set takımı yönünden kabul edilmesini, bakiye talepler yönünden reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; bir kısım ziynet eşyalarının davacının elinden zorla alındığının ve bu ziynetlerin davalının annesinin yedinde bulunduğunun sabit olduğunu ancak davalının annesine yöneltilmiş bir dava bulunmadığını, davalının annesinin elinde bulunan ziynetler dışında kalan ziynetler yönünden de davacının ziynet eşyalarının zorla elinden alındığını, evden ayrılırken yanında götüremediğini, daha önce götürme fırsatı da bulamadığını kanıtlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından, duruşma istemli olarak temyiz edilmiştir.

Dava; ziynet eşyalarının aynen iadesi, bunun mümkün olmaması halinde bedellerinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.