muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9159, Karar No: 2008/12407, Tarih: 09.10.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/9159 E.  ,  2008/12407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, Köyiçi Mevkii,134 ada 2 parsel sayılı 1448,51m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden arsa niteliğiyle kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı, orman iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin krokide (A) ile gösterilen 1131,10 m² bölümünün orman niteliği ile Hazine adına, (B) ile gösterilen 317,41 m² bölümünün ise davalı ... adına arsa niteliğiyle tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 sayılı yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Davacı ... Yönetimi, dava dilekçesinde ve davanın devamı sırasında ... Köyünde daha önce orman sınırlarıyla ilgili kısmi ilan yapıldığını, dava konusu taşınmazı da kapsayan yerlere karşı bu davadan önce dava açtıklarını, dosyanın Boyabat Kadastro Mahkemesinin 2006/90 esasında kayıtlı olduğunu, bu nedenle davaların birleştirilmesini talep etmiştir. Mahkemece her ne kadar dava konusu 134 ada 2 parselin 2006/90 esas sayılı dosyada davalı olmadığı gerekçesiyle birleştirme kararı verilmemişse de; 01.05.2008 tarihli iade kararı üzerine Fen Bilirkişi ve Orman Bilirkişi tarafından dosyaya sunulan 27.06.2008 tarihli müşterek rapora göre dava konusu 134 ada 2 nolu parselin Orman Yönetimince Boyabat Kadastro Mahkemesinin 2006/ 90 esasında kayıtlı dava dosyasına verilen 07.12.2006 tarihli dava dilekçesinde sınırlarını belirttiği ve dilekçeye ekli Orman Yönetimince düzenlendiği anlaşılan 1/5000 ölçekli harita ve krokide işaretli OS noktaları arasında kaldığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle mahkemece birleştirme kararı verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle talebin reddi ile işin esası hakkında hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 09/10/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5511, Karar No: 2020/7130, Tarih: 18.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/5511 E.  ,  2020/7130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanığın temyiz aşamasında sunduğu dilekçelerde psikolojik rahatsızlığı olduğunu, şizofreni hastası olduğunu beyan etmesi, temyiz aşamasında sunulan raporlara göre de sanığın şizofreni hastası olduğuna dair bilgiler olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 32. ve 57. maddeleri uyarınca suç tarihi olan 30/11/2014 tarihi itibariyle sanığın işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışları yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı veya önemli derecede olmamakla birlikte fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20422, Karar No: 2015/23758, Tarih: 30.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/20422 E.  ,  2015/23758 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar Selçuklu Belediye Başkanlığı ve ... Tarımsal Yapı Müh. Müt. Temizlik Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı; davacının 2004 yılı Nisan ayında ... bünyesinde temizlik, çöplerin toplanması, park bahçe düzenlenmesi ve sair işler yapan davalı ... Tarımsal Yapı Müh. Müt. Tem. Hizm. San. vc Tic. Ltd. Şti.'nin işçisi olarak işe başladığını, bu çalışmasını emekliliğinin dolması ve yaşlılık aylığı bağlanmasını istediği 20.11.2009 tarihine kadar kesintisiz sürdürdüğünü iddia ederek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ..., hafta tatili ücretleri ile ilk işe girişteki 15 günlük ve son 6 günlük ücret alacağını talep etmiştir.

Davalı ... Belediye Başkanlığı; belediyenin taraf olma ehliyetinin bulunmadığını, davacının belediyeye bağlı olarak hiç çalışmadığını, belediye ile diğer davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, davacının işine belediye tarafından son verilmediğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Tarımsal Yapı Müh. Müt. Temizlik Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti.; davacının, şirketlerinde 01/04/2005 - 31/12/2005, 01/01/2006 - 31/12/2006, 01/01/2007 - 31/12/2007 ve 01/01/2008 - 31/03/2008 tarihleri arasında çalıştığını, 31/03/2008 tarihinde işten ayrılmasının sebebinin istifa olduğunu, daha sonra davacının 01/10/2008-30/09/2009 tarihleri arasında belirli süreli iş sözleşmesi ile şirketlerinde çalıştığını, çalıştığı dönemde tüm ücretlerinin ödendiğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... İnş. Taah. Temizlik Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti.; davacının şirketlerinde 01/10/2009 tarihinde işe başladığını, yaklaşık 2 ay çalıştığını, kendilerinin davacının 5 yıllık çalışmasından sorumlu tutulamayacağını, tüm haklarının tam ve zamanında ödendiğini bildirmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, değişen alt işverenler arasındaki hukukî ilişkinin tespiti ve bunun işçinin işçilik haklarına etkileri konusunda toplanmaktadır.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, değişen alt işverenler arasındaki hukukî ilişkinin tespiti ve bunun işçinin işçilik haklarına etkileri konusunda toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde, işveren bir iş sözleşmesine dayanarak işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ya da tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar olarak açıklanmıştır. O halde asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilmesi için öncelikle mal veya hizmetin üretildiği işyeri bulunan bir işverenin ve aynı işyerinde iş alan ikinci bir işverenin varlığı gerekir ki asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilsin. Alt işverenin başlangıçta bir işyerinin olması şart değildir. Alt işveren, işveren sıfatını ilk defa asıl işverenden aldığı iş ve bu işin görüldüğü işyeri nedeniyle kazanmış olabilir.

Asıl işverene ait işyerinde yürütülmekte olan mal veya hizmet üretimine ait yardımcı bir işin alt işverene bırakılması nedeniyle, alt işveren açısından bağımsız bir işyerinden söz edilip edilemeyeceği sorunu öncelikle çözümlenmelidir. Zira asıl işveren veya alt işverenin değişmesinin işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti için işyeri kavramının bu noktada açıklığa kavuşturulması gerekir.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları da bu yöndedir .

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkân dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce alt işverenin, ilişkinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması, ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukukî bir ilişki bulunmamaktadır. Hukukî ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri halinde, alt işverenler arasında İş Kanununun 6 ncı maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden hizmet akitlerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

Alt işverenlerin, aralarında herhangi bir hukukî işleme bağlı olmaksızın değişmesini işyeri devri olarak kabul etmediğimiz taktirde, her bir alt işverenin kendi dönemiyle ilgili olarak işçilik haklarından sorumluğu söz konusu olacağından ve asıl işverenin sorumluluğu yasa gereği alt işverenin sorumluluğunu aşamayacağından hak kaybına neden olabilecektir. Örneğin işyerinde periyodik olarak 11 ay 29 gün sürelerle işçi çalıştıran alt işverenler yönünden hiçbir zaman kıdem tazminatı ile izin ücreti ödeme yükümlülüğü doğmayacak, buna rağmen asıl işverenin tüm süreye göre bu işçilik haklarından sorumluluğu gündeme gelecektir. Oysa asıl işverenin sorumluluğunun alt işveren veya işverenlerin sorumluluğunu aşması düşünülemez.

1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerinin devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korumasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir(... 13/95, 1997, ... I-1259.; ... v. ..., ... 24/85, 1986, ... 1119).

Avrupa Adalet Divanı, maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde, ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri yoluyla da işyeri devrinin gerçekleşebileceğini kabul etmektedir (..., 10.12.1998, 173/96, ..., .... 26, ... 199, H.4, 189 vd.).

Avrupa Adalet Divanının kararlarında, “hukukî işlemle devir” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmekte, yazılı, sözlü veya zımnî bir anlaşma da yeterli görülmektedir. Yine üye ülkeler uygulamasında, ihale yoluyla bir işin alınmasında, devreden işveren bilmese dahi işyeri devrinin mümkün olabileceği kabul edilmiştir. Avrupa Birliğine üye olmayan ancak benzer hükme sahip İsviçre’de Federal Mahkeme, devreden ve devralan arasında doğrudan hukukî işlemin bulunmasının şart olmadığı sonucuna varmıştır (... İşyeri Devri Çerçevesinde İşyeri ve İşyeri Bölümü Kavramları, ... Üni. İş Hukukunda Üçlü İş İlişkileri, s. 135).

Yapılan bu açıklamalara göre; işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Somut olayda; tüm dosya kapsamından davacının 30/06/2004 tarihinden, emeklilik nedeniyle iş akdini feshettiği 20/11/2009 tarihine kadar davalı ...'nde alt işveren işçisi olarak çalıştığı, çalışması süresince 01/04/2005-31/03/2008, 01/10/2008-30/09/2009 tarihleri arasında davalı alt işveren ... Tarımsal Yapı Müh. Müt. Temizlik Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti., 01.10.2009-10.12.2009 tarihleri arasında da davalı alt işveren ... İnş. Taah. Temizlik Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. işçisi olduğu anlaşılmıştır. Ancak mahkemece gerekçeli kararda davacının, davalı ... Tarımsal Yapı Müh. Müt. Temizlik Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti.'de çalışma süresi 01.04.2005-31.03.2008 ve 01.10.2008-30.09.2009 tarihleri arası olmak üzere toplam 3 yıl 11 ay 29 gün olarak belirlenmesi gerekirken 11 ay 29 gün olarak tespit edilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3- Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir.

Somut olayda; gerekçede ... Tarımsal Yapı Müh. Müt. Temizlik Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin 3.967,43 TL kıdem tazminatından sorumlu olduğu kanaatine varıldığı halde hükümde 615,34 TL'den sorumlu olduğu yönünde karar verilmesi ile hüküm ve gerekçe arasında çelişki yaratılması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılar Selçuklu Belediye Başkanlığı ve ... Tarımsal Yapı Müh. Müt. Temizlik Hizm. San. ve Tic. Ltd. Şti. iadesine, 30/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9863, Karar No: 2016/12275, Tarih: 10.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9863 E.  ,  2016/12275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde bozma ilamının gereğinin usul ve yasaya uygun şekilde yerine getirilmediği görülmüştür. Sigortalının, 01.06.2004 tarihinde sürekli iş göremezlik geliri almaya başladığı, Kurum’un Ağustos 2012 tarihli peşin sermaye tablosuna göre, sigortalıya aynı zamanda 01.08.2008 tarihinde aylık bağlandığı ve gelirlerin yarıya indirildiğinin belirlendiği ayrıca, 01.06.2004-01.08.2008 tarihleri arasında 36.070 TL fiili ödeme gerçekleştirildiği anlaşılmıştır. Mahkemece ise, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Mahkemece, sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması nedeniyle davalının tazminle sorumlu olduğu kurum zararının; gelirin başladığı tarih itibariyle (01.06.2004) 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarının yarısının (18.035 TL) eklenmesi suretiyle belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13608, Karar No: 2015/549, Tarih: 21.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13608 E.  ,  2015/549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2014/25-2014/53

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu hakkında, kira alacağı nedeniyle tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine borçlu tarafından itiraz edilmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece, davanın kabulüne, itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmesi üzerine, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davalı borçlunun alacağa ilişkin karara yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı borçlunun tahliyeye ilişkin karara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu aleyhinde, kira alacağının tahsili için Boyabat İcra Müdürlüğü'nde 06/06/2014 tarihinde 2014/508 Esas sayılı dosya ile başlatılan icra takibinde Örnek 13 ödeme emri davalıya 13/06/2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı tarafından 16/06/2014 tarihinde takibe itiraz edilmiştir. İhtarlı ödeme emrinde otuz günlük yasal ödeme süresi gösterilmiştir. Davacı tarafça tahliye istemli dava, İİK.'nun 269/1 ve TBK'nun 315.maddesi uyarınca, yasal 30 günlük ödeme süresi beklenilmeden 04/07/2014 tarihinde açılmıştır. Ödeme emrinin tebliğinden itibaren yasal otuz günlük ödeme süresi beklenilmeden tahliye isteminde bulunulamaz. Bu durumda mahkemece tahliye isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile tahliye kararı verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle kararın alacağa ilişkin kısmının ONANMASINA, yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın tahliyeye ilişkin kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 21.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27303, Karar No: 2014/10554, Tarih: 14.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/27303 E.  ,  2014/10554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nun 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; Muğla ili, Datça ilçesi, Kızlan köyünde bulunan davacılara ait 1941 parsel sayılı taşınmazın 1802, 89 metrekarelik kısmının kıyı kenar çizgisinde kalması nedeniyle tapu kaydının, Datça Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 06.05.2002 tarihinde kesinleşen 2000/353-2002/1 sayılı kararı ile iptal edilmesi üzerine, davacıların tazminat istemli işbu davayı açtığı anlaşılmıştır.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki, tapu kaydı mahkeme kararı ile iptal edilen taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.