muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12191, Karar No: 2023/16722, Tarih: 07.11.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre ve özellikle davacının 24.12.2017 tarihli ve 30280 Sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye (375 sayılı KHK) eklenen geçici 23 üncü maddede yer alan "...sürekli işçi kadrolarına geçirilenler, 1.fıkrada öngörülen şartları taşıdıkları sürece ve çalıştırıldıkları teşkilat ve birimde geçiş işlemi yapılmadan önceki sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebilir." hükmüne göre istihdam edildiği, davacının işçi statüsünde olup belirsiz süreli ... sözleşmesine tâbi olarak çalışmaya devam ettiği, naklen atama hakkının 657 sayılı Kanun'a tâbi çalışanlar için geçerli bir hak olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacı işçinin, eş durumu mazereti nedeniyle başka bir ile tayin talebinin reddine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 657 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinin (D) fıkrası, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihâi kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16643, Karar No: 2017/8763, Tarih: 11.12.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/16643 E.  ,  2017/8763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu Yenimahalle çalışma alanında bulunan 344 ada 65 parsel sayılı 2.689,75 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro komisyonu tarafından kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve 08.08.2000 tarihinde tescil edilmiştir. Davacı ... vekili, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, davalı lehine zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını ve oluşan sicilin yolsuz olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle 06.11.2013 tarihinde dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir. Davacı ... vekilinin temyiz itirazları Dairemizin, 09.06.2015 tarih 2014/19747 Esas, 2015/7470 Karar sayılı ilamıyla reddedilerek hüküm onanmıştır. Onama kararına ilişkin olarak davacı ... vekili tarafından süresi içerisinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş, karar düzeltme istemi mahkemece 31.07.2015 tarihli ek karar ile reddedilmiş; bu defa ek karar süresi içerisinde davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin 31.07.2015 tarih, 2013/112 Esas, 2014/127 Karar sayılı ek kararı ile, davacı ... vekili tarafından karar düzeltme dilekçesinin kanuni süresi içinde verilmediği kabul edilmek suretiyle davacı ... vekilinin karar düzeltme talebinin reddine karar verilmiş ise de; Yargıtay ilamının davacı ... vekiline 29.07.2015 tarihinde tebliğ edildiği, ... vekilince 30.07.2015 tarihinde karar düzeltme talebinde bulunulduğu anlaşılmakla, ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile, ek kararın BOZULARAK KALDIRILMASINA,
Yargıtay — Esas No: 2023/12640, Karar No: 2025/7365, Tarih: 11.03.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/12640 E.  ,  2025/7365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2021/2224 Değişik iş - 2021/1391 Değişik iş

MÜŞTEKİ : Kara Kuvvetleri Komutanlığı

Şüpheli hakkında Devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama suçundan başlatılan soruşturmada Kovuşturmaya yer olmadığı kararı (KYOK) verilmiş, verilen karara müşteki vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine merci tarafından, soruşturma izni alınmadan yapılan soruşturmada verilen KYOK'un hukuken geçerli bir karar olmaması nedeniyle itiraz hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, söz konusu karara ilgili Cumhuriyet başsavcılığı tarafından itiraz edilmesi üzerine, önceki verilen karar kesin olduğundan itirazın reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Verilen bu karar aleyhine Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 94660652-105-06-9164-2021-KYB sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve 2023/58011 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A.Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

"Devletin askeri veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08.02.2021 tarihli ve 2021/742 soruşturma, 2021/2655 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz hakkında, şüpheli hakkında Adalet Bakanlığından izin alınmadan yapılan soruşturmanın, usulüne uygun olarak yapılmış hukuken geçerli bir soruşturma olmadığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 08/03/2021 tarihli ve 2021/1391 değişik iş sayılı kararını müteakip, Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz hakkında yeniden değerlendirme yapılması talebinin reddine dair Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 25.03.2021 tarihli ve 2021/2224 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun "Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin Kurum ve Organlarını Aşağılama" başlıklı 301. maddesinde yer alan, "(1) Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılayan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (2) Devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılayan kişi, birinci fıkra hükmüne göre cezalandırılır. (3) Eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz. (4) Bu suçtan dolayı soruşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır." şeklindeki ve,

Genel Müdürlüğümüzün 18/1 nolu Genelgesinde yer alan ''5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 301’inci maddesi gereğince “soruşturma” yapılması Adalet Bakanının iznine bağlı “Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama” suçlarında; ...

4- Soruşturma evresinde izin alınmadan önce yapılan inceleme sonunda toplanan delillerin, soruşturma izni talep edilmesini gerektirecek şekilde suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturması hâlinde düzenlenecek evrakın; şüpheliye isnat edilen suçun ne şekilde ve hangi sözlerin sarf edilmesi suretiyle işlendiği ile Cumhuriyet savcısının soruşturma izni verilmesi konusundaki gerekçeli düşüncesini de içeren fezleke ekinde ağır ceza Cumhuriyet başsavcılığı aracılığıyla Bakanlığımız Ceza İşleri Genel Müdürlüğüne gönderilmesi, aksi durumda inceleme evrakı gönderilmeden kanunî gereğinin mahallinde takdir ve ifa olunması,

'' şeklinde yer alan düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde, soruşturmaya konu suç hakkında soruşturma izni talep edilmesini gerektirecek şekilde suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşması halinde soruşturma izni talep edilmesi gerektiği, yeterli şüphenin oluşmaması halinde izin alınmasının gerekmediğinin anlaşılması karşısında, yapılan soruşturmanın usulüne uygun olduğu gözetilerek, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, Sulh Ceza Hakimliğince soruşturmanın genişletilmesine, itirazın reddine ya da itirazın kabulüne karar verilebileceği cihetle, itiraz üzerine esas hakkında bir inceleme yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B.Hukuki Süreç

1- Şüpheli ...'in 05.01.2000 Gaziantep doğumlu olduğu, suç tarihinde Zırhlı Birlikler Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Kışla Gazino Müdürlüğünde er olarak zorunlu askerlik görevini yerine getirdiği anlaşılmıştır.

2- Şüpheli hakkında 10.10.2020 tarihinde, askeri birlik içerisinde "TSK'nın da a.. koyarım, askerliğinde a... koyarım, s.kerim, ben bu askerliği yapmıyorum vb" söylemlerde bulunduğunun Kara Kuvvetleri Komutanlığı Hukuk Hizmetleri Başkanlığının 16/11/2020 tarihli yazısı ile bildirilmesi üzerine 5237 sayılı TCK'nın 301. maddesi kapsamında soruşturma işlemlerine başlanıldığı, Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 08.02.2021 tarih ve 2021/742 soruşturma 2021/2655 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığı kararıyla aleniyet unsurunun gerçekleşmediğinden bahisle takipsizlik kararı verilmiştir.

3- Müşteki vekili tarafından söz konusu KYOK'a itiraz edilmesi üzerine dosyanın gönderildiği merci Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 08.03.2021 tarih ve 2021/1391 değişik iş sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 301. maddesinde düzenlenen devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama suçundan soruşturma yapılmasının Adalet Bakanı'nın iznine tabi olduğu, somu tolayda bu izin alınmadan verilen KYOK'un hukuken geçerli bir karar olmadığı gerekçesiyle itiraz hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

4- Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 09.03.2021 tarihli yazısı ile söz konusu merci kararına itiraz edilmesi üzerine merci Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 25.03.2021 tarih ve 2021/2224 değişik iş sayılı kararı ile önceki verilen kararın kesin nitelikte olması nedeniyle itiraz edilemeyeceği belirtilerek itirazın reddine kesin olarak karar verilmiştir.

5- Söz konusu karara karşı Adalet Bakanlığı'nın 12.07.2021 tarihli yazısı üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.09.2021 tarih ve 2021/93514 sayılı tebliğnamesi ile kanun yararına bozma başvurusu yapılmış, Dairemizin 17.012022 tarih ve 201/18256 Esas - 2022/316 sayılı Kararı ile başvuruda eksik kalan yönlerin tamamlanması için ihbar ve tevdi kararı verilmiştir.

6- Dairemizin ilamında belirtilen eksik husus ikmal edilerek ve merci Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 08.03.2021 tarih ve 2021/1391 değişik iş sayılı kararı da kanun yararına bozma yasa yolu kapsamında alınarak yeniden başvuru yapılmış, Adalet Bakanlığının, 13.05.2023 tarihli ve 94660652-105-06-9164-2021-KYB sayılı yazısı ile merci Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 25.03.2021 tarih ve 2021/2224 değişik iş sayılı ve 08.03.2021 tarih ve 2021/1391 değişik iş sayılı kararlarının CMK 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulması talep edilmiştir.

C.İlgili Hukuk

Konu ile yasal düzenlemeler 5237 sayılı TCK'nın 301. maddesi ve 5271 sayılı CMK'nın 160, 172 ve 173. maddeleridir.

D.Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmalığın kapsamı, 5237 sayılı TCK'nın 301. maddesinde düzenlenen devletin askeri veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama suçundan, Adalet Bakanından izin alınmadan yapılan soruşturma neticesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilip verilemeyeceği ile bu karara vaki itirazın reddine ilişkin mercii kararlarında hukuki isabet bulunup bulunmadığına ilişkindir.

D.Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmalığın kapsamı, 5237 sayılı TCK'nın 301. maddesinde düzenlenen devletin askeri veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama suçundan, Adalet Bakanından izin alınmadan yapılan soruşturma neticesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilip verilemeyeceği ile bu karara vaki itirazın reddine ilişkin mercii kararlarında hukuki isabet bulunup bulunmadığına ilişkindir.

5271 sayılı CMK'nın 160. maddesine göre Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Aynı Kanun'un 161/1. maddesine göre Cumhuriyet savcısı, doğrudan doğruya veya emrindeki adli kolluk görevlileri aracılığıyla her türlü araştırmayı yapabilir. Aynı Kanun'un 172/1. maddesine göre; soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilmemesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Aynı Kanun'un 173. Maddesinde ise KYOK'a itiraz usulü düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 301. maddesi ise " (1)Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılayan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (2) Devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılayan kişi, birinci fıkra hükmüne göre cezalandırılır. (3) Eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz. (4) Bu suçtan dolayı soruşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır." şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay (Kapatılan) 18. Ceza Dairesinin 21.02.2017 tarih ve 2016/18866 Esas - 2017/1856 Karar sayılı; Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 19.04.2017 tarih ve 2017/1173 Esas - 2017/1494 Karar sayılı; Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 30.11.2011 tarih ve 2011/1635 Esas - 2011/22906 sayılı Kararlarında belirtildiği üzere; Kanun koyucunun Türk Ceza Kanunu ve bazı özel ceza kanunlarında düzenlenen bir kısım suçlarda soruşturmaya başlanabilmesi için Kanunda gösterilen yetkili merci tarafından izin verilmesi koşulunu zorunlu soruşturma şartı olarak kabul ettiği, yani soruşturmanın başlamasının yetkili merci tarafından izin verilmesi koşuluna bağlı olduğu, yetkili merci izin vermedikçe soruşturma aşamasına geçilemeyeceği, yetkili merci izin vermedikçe soruşturma aşamasına geçilemeyeceğinden şüpheli kişi veya kişiler hakkında Cumhuriyet savcılığınca kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesinin de olanaklı olmayacağı, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın ancak yetkili merci tarafından soruşturma şartı niteliğindeki izin verildikten sonra yapılacak soruşturma sonunda verilebileceği içtihat edilmiştir.

Doktrinde de, şikayete bağlı suçlarda şikayet edilmeden, talep, izin ve müracaat gibi muhakeme şartlarının söz konusu olduğu suçlarda ise bu şartlar gerçekleşmeden soruşturmaya başlanamayacağı, başlanmış ise belli bir aşamadan sonra devam edilemeyeceği yönünde görüş belirtilmiştir. (Centel/Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku, Beta Yayınları, 19. Baskı, sayfa 123) Benzer şekilde iddia edilen eyleme ilişkin tüm deliller toplanıp değerlendirilmeden kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilemeyeceği ifade edilmiştir. (Mustafa Artuç, Pratik Ceza Muhakemesi Kanunu, Ankara, 2017, Adalet Yayınevi, s.545)

Bu açıklamalar ışığında ışığında, doktrinde ileri sürülen görüşler ve yukarıda belirtilen emsal Yargıtay içtihatları çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

5237 sayılı TCK'nın 301/2. maddesinde düzenlenen devletin askeri veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama suçundan soruşturma yapılabilmesi için Adalet Bakanı'ndan izin alınmasının kanuni bir zorunluluk olduğu, bu izin koşulu sağlanmadan soruşturmaya başlanılamayacağı, başlamamış bir soruşturma da ise kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilemeyeceği, zira 5271 sayılı CMK'nın 172/1. maddesinde; soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilmemesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hallerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verilebileceğinin hüküm altına alındığı, bu cümleden anlaşılacağı üzere kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilebilmesi için soruşturma evresinin usulüne uygun şekilde başlaması, yürütülmesi ve soruşturma işlemlerinin sonuna gelinerek bir değerlendirme yapılması gerektiği; her ne kadar Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığının 09.03.2021 tarihli merci kararına itiraz yazısında Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 18/1 numaralı genelgesine atıfla yapılan işlemin hukuka uygun olduğu ileri sürülmüş ise de 5237 sayılı TCK'nın 301. maddesinde gösterilen izin şartına ilişkin emredici hükmün açık olduğu, normlar hiyerarşisinde kanunlardan altta yer alan ve yasa ve yönetmeliklerin uygulanmasında yol göstermek, herhangi bir konuda aydınlatmak, dikkat çekmek üzere ilgililere gönderilen yazı olarak tanımlanan genelgeler ile kanun hükümleri arasında çelişki bulunması halinde kanun hükmüne öncelik verilmesi gerektiğinin tartışmasız olduğu, somut olayda Adalet Bakanı'ndan soruşturma izni talep edilmeden, aleniyet unsurunun gerçekleşmediği gerekçesiyle doğrudan KYOK verilmesinin hukuka aykırı olduğu anlaşıldığından merci Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 25.03.2021 tarih ve 2021/2224 değişik iş sayılı karar verilmesine yer olmadığı kararı ile ve bu karar karşı yapılan itirazın reddine ilişkin 08.03.2021 tarih ve 2021/1391 değişik iş sayılı kararlarında hukuka aykırı bir yön bulunmadığı kabul edilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmiştir.

II.KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

II.KARAR

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dava dosyasının, merciine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2620, Karar No: 2021/1063, Tarih: 23.09.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/2620 E.  ,  2021/1063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1)Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2)Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Somut olaya gelince, davalı ... ... mirasçılarından ..., ..., ...’a, davalı ... ... mirasçısı...a, davalı ... mirasçısı ..., ..., ..., ..., ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapıldığı görülmüştür.Adı geçenlerin adreslerine 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, Dairemizin 14/05/2009 tarihli mahalline iade kararında belirtilmiş olmasına rağmen gereğinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmıştır. Mahalline iade kararımızın dikkatlice okunarak bu karar gereğinin tam olarak yerine getirilmesi,

2-Davalılardan ...'ın 21.01.2009 tarihinde öldüğü halde 12.12.2017 tarihinde Tebligat Kanununun 21/1. maddesi uyarınca adına gerekçeli karar tebliğinin yapıldığı anlaşıldığından adı geçenin mirasçılarını gösterir mirasçılık belgesinin temini ile tespit edilecek mirasçılarına gerekçeli kararın tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 23.09.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18588, Karar No: 2016/9310, Tarih: 09.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/18588 E.  ,  2016/9310 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 18/12/2014

NUMARASI : 2014/474-2014/793

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday arpa dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.