muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1205, Karar No: 2014/3216, Tarih: 24.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/1205 E.  ,  2014/3216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Orhangazi 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2013

NUMARASI : 2012/434-2013/198

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir.

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır. Bu itibarla geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü cetvelinde; buğdayın ortalama satış fiyatı 0,58 TL, dekar başına üretim gideri 234,72 TL; samanın dekar başına ortalama verimi 350 kg, ortalama satış fiyatı 0,17 TL; taze fasulyenin dekar başına ortalama gideri 680,40 TL; dolma biberin dekar başına ortalama gideri 1.515 TL; enginarın dekar başına ortalama gideri 675 TL iken resmi verilere uygun olmayan ve giderleri içerisine dahil edilmemesi gereken (tarla kirası, faiz karşılığı ve genel idare giderleri) kalemleri de hesaplamada esas alan bilirkişi raporunda sırasıyla 0,65 TL, 250,05 TL, 300 kg, 0,25 TL, 726,32 TL, 1.617 TL ve 720,56 TL alınması suretiyle taşınmazın değerinin saptanmış olması,

2-Dava konusu taşınmazın Orhangazi ilçe merkezine ve Bursa-Yalova-İstanbul yoluna yakın olup, yakın çevresinde çok sayıda otel, motel, sosyal tesisler ve çeşitli fabrikalar bulunduğu, belediye hizmetlerinden kolayca yararlanılabilecek konumda olduğu, çevresinde hızlı yapılaşma bulunduğu, Orhangazi ilçesinin ihracat merkezi özelliği taşıdığı, dünya ülkelerine ihracat yapan yaş meyve ve sebze firmaları, soğuk hava depolarının bu bölgede bulunduğu gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde %50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden %20 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14088, Karar No: 2012/12750, Tarih: 25.06.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/14088 E.  ,  2012/12750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY.nın 141 ve 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1, 522/1, 81/2 maddelerinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu, olay gündüz sıralarında, yakınanın büfesinin demir parmaklıklarını keserek hırsızlık yapan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2, 151/1.maddelerine uyan işyeri dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğu (mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçları bakımından uzlaşma koşulları değerlendirilip) sonucuna göre lehe yasanın saptanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması, kabule göre de, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar, değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği somut olayda öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması, kanuna aykırı ise de, vaki uygulama sonucu, sanık hakkında tayin olunan ceza açıkca sanık lehine olduğundan bu hususlar karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 25.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11, Karar No: 2010/1922, Tarih: 19.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/11 E.  ,  2010/1922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Dörtyol Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.09.2007 gün ve 2006/546 - 2007/452 sayılı kararı onayan Daire’nin 06.10.2009 gün ve 2008/53 - 2009/10136 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili davacıya ait aracın, sürücü ... idaresinde iken sürücünün aracın kontrolünü kaybetmesi sonucu Teknoplast PVC binasına çarptığını, aracın kasko sigorta poliçesi ile davalı ... şirketine sigortalı olduğunu, davalının riziko ihbarına rağmen sigorta bedelini ödemediğini belirterek, 30.03.2007 tarihli ıslah dilekçesiyle birlikte toplam 20.038,86 YTL'nın kaza tarihinden itibaren ticari faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 20.038,86 YTL'nın 10.07.2006 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş, taraf vekillerinin temyizi neticesinde Dairemizce davalı vekilinin tüm temyiz itirazları reddedilmiş, hükmedilen faizin başlangıç tarihi ve cinsi yönünden davacı yararına düzeltilerek onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme istemiştir.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 172.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 19.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7609, Karar No: 2019/19804, Tarih: 13.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/7609 E.  ,  2019/19804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacının davalı apartmanda 03,04.2001-14.11.2013 tarihleri arasında kapıcı dairesinde kalarak apartmanın kapıcılık hizmetlerini yerine getirdiğini, birikmiş alacaklarının ödenmesi ve sigorta yapılmasını talep etmesi üzerine işveren tarafından işten çıkarıldığını, müvekkilinin davalı apartmanda kapıcı olarak sigortasız çalıştırıldığının SGK denetmenleri tarafından değişik tarihlerde düzenlenen tutanaklarla 2 kez saptandığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, apartmanın tüzel kişiliği bulunmadığından, husumetin tüm kat maliklerine yöneltilmesi gerektiğini ve bu nedenle yönetici aleyhine açılan iş bu davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, müvekkili apartmanda kapıcılık hizmeti olmadığını, davacı evlerde temizlik işlerinde çalıştığından ve İş Kanunu’na tabi bir işçi statüsünde olmadığını, yöneticilik ile yapılmış bir iş sözleşmesi de bulunmadığı gibi, yönetici tarafından verilmiş bir kapıcılık yetkisi de bulunmadığını, taraflar arasında bir hizmet akdi ilişkisi kurulmadığını, bir talepleri var ise Borçlar Kanunu hükümlerine göre talepte bulunması gerektiğini savunarak görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğunu beyanla görev itirazında bulunmuş, bunun yanı sıra davacı taleplerinin zaman aşımına uğradığını, davacının 2013 yılında kiracı olarak apartmanın kapıcı dairesini kiraladığını, haftada 1 veya 2 gün merdiven temizliği yaptığını ve temizlik yaptığı günlerde ücretinin ödendiğini, bu konuda kat malikleri kurulu karan olduğunu, davacının çalışma iddiasını öncelikle açacağı bir hizmet tespiti davası ile kanıtlaması gerektiğini, doğrudan alacak davası ikame etmesinin Yargıtay kararlarına aykırı olduğunu ve bu nedenle davanın usul yönünden reddedilmesi gerektiğini, davacının taleplerinin kötü niyetli olduğunu, davacının eşi ...’in müvekkili apartmanda 01.11.1992-30.11.2001 tarihleri arasında kapıcı olarak çalıştığını ve tüm haklarını alarak işten ayrıldığını ve apartmanı ibra ettiğini, daha sonra ev bulana kadar kapıcı dairesinde 31.05.2002 tarihine kadar oturmayı, boşaltmadığı taktirde kira ödemeyi taahhüt ettiğini ve bu tarihten sonra da taksicilik yapmaya başladığını, apartmana hizmet vermediğini, doğal gaz ile çalışan kalorifere geçildiğinden ve kapıcı İhtiracı da kalmadığından bu tarihten sonra kapıcı çalıştırılmadığını ve 01.06.2002 tarihli dilekle ile SGK.’na apartmanda çalışan personel bulunmadığının bildirildiğini, apartmanda kapıcı dairesi bulunduğunu, kapıcı çalışmadığını bilen davacının maddi bakımdan zor duruma düştüğünü, eşi İle sorunlar yaşadığını, bu dairede kira karşılığında yaşamak istediğini bildirmesi üzerine kat malikleri kurulunun 07.01

.06.2002 tarihli dilekle ile SGK.’na apartmanda çalışan personel bulunmadığının bildirildiğini, apartmanda kapıcı dairesi bulunduğunu, kapıcı çalışmadığını bilen davacının maddi bakımdan zor duruma düştüğünü, eşi İle sorunlar yaşadığını, bu dairede kira karşılığında yaşamak istediğini bildirmesi üzerine kat malikleri kurulunun 07.01.2013 günlü karan ile kira gelirinin apartmana ortak gelir kaydedilmesi amacı ile kiracılığının oybirliği ile kabul edildiğini ve bu kararda görüleceği üzere davacının hiçbir zaman apartmanda kapıcı olarak çalışmadığını, 2013 yılında haftada veya bazen 2 haftada bir merdiven temizliği yaparak ücretini aldığını, hatta kararda davacının temizlik yapmayı kabul etmemesi halinde başka bir temizlikçiden hizmet alınacağı ve elektrik-su giderlerini kendilerinin karşılayacağı, ileride kısmi süreli kapıcı olarak çalıştırılıp çalıştırılmayacağı yönünde ayrıca karar alınacağının belirtilmiş olmasının da davacının kapıcılık yapmadığının kanıtı olduğunu, davacının apartmanda sadece kiracı olarak apartman sakinlerinin iyi niyetini kullanarak sokakta kalmaması için kapıcı dairesini barınak olarak kullanmış ve kıra bedeli de ödemediği gibi, kapıcılık hizmeti de vermediğini, apartman kendisine iş teklif etmesine rağmen kabul etmeyerek, haksız menfaat temin etmek amacı ile SGK görevlilerine gerçeğe aykırı beyanda bulunduğunu ve daha sonra da yaptığından utanarak apartmanı terk ettiğini, eşyalarını dahi ailesinden birilerinin gelerek taşıdığını, davacının mevzuat gereği 12 daireli apartmanda bulunan zorunlu olmayan kapıcı dairesini kiralamakla kapıcı sıfatını haiz olamayacağını, bir an için davacının 2013 yılında apartmanda kiracı olarak bulunması nedeniyle kısmi süreli hizmet verdiği kabul edilse dahi, apartmanı kendisi terk ettiğinden ihbar- kıdem tazminatına hak kazanmasının mümkün olamayacağını, kaldı ki bu halde dahi 8 aylık çalışması olan davacının kıdem tazminatına hak kazanamayacağını, davacıya sadece temizlik ücreti ödenmiş olup, maaş ödenmediğinden kıdem tazminatının ayda 30 gün çalışması söz konusu olmuş gibi tam aylık asgari ücret üzerinden ödenmesinin mümkün olamayacağını 07.01.2013 günlü kararda su ve yakıt giderlerinin davacı tarafından ödenmesi ki hiçbir kira ödemesi de yapılmamış olduğundan bu nedenle kıdem tazminatı hesabında su, elektrik, kira bedellerinin nazara alınamayacağını, talep edilen ihbar ve kıdem tazminatı miktarlarının fahiş olduğunu, kısmi süreli iş sözleşmesi ile çalıştığından davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti talep hakkı olamayacağı gibi, bu yöndeki iddialarının da hayatın olağan akışına aykırı olup davacının 12 yıl sigortasız çalışmasının söz konusu olamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davalı vekili, celse arasında mahkemeye sunduğu 15/09/2015 tarihli beyan dilekçesinde davalı site yönetimi aleyhine davacının davalı sitede kapıcı olarak çalıştığına ilişkin tutulan SGK denetmen raporu sonucu site yönetimi aleyhine davacı adına SGK tarafından yapılan resen prim tahakkuk işleminin iptali ve davalı sitenin prim borcu olmadığına ilişkin İstanbul 20. İş Mahkemesi'nin 2014/551 esas sayılı dava dosyası ile dava açıldığını ve bu davanın helan derdest olduğunu beyan ederek bu dosyanın sonucunun bekletici mesele yapılması talebinde bulunmuş, mahkemece davalı vekilinin bu talebi ile ilgili olumlu- olumsuz bir karar verilmeden yargılamaya devam edilmiş ve karar verilmiştir. SGK denetmeni tarafından hazırlanan denetmen raporu dosya arasında mevcut olup incelenmesinde, davacı lehine resen 29/08/2012 işe giriş tarihi olarak kabul edilip prim tahakkuklarının yapılarak hizmet belgesi düzenlenmesi ve davalı site yönetimi aleyhine asgari ücretin iki katı tutarında idari para cezası uygulanmasına karar verilmesi yönünde kanaat belirtildiği ve kurum tarafından bu rapora göre işlem yapılıp davacının hizmet belgesinin düzenlendiği, davalı tarafından bildirilen dava dosyasının bu işlemlerin iptaline ilişkin olduğu anlaşılmakla, sonucu itibariyle iş bu davayı etkileyeceği düşünülmeksizin adı geçen dosyanın neticesi beklenmeksizin sonuca gidilmesi hatalı olup kararın sırf bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/11/2019 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14033, Karar No: 2013/12021, Tarih: 09.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/14033 E.  ,  2013/12021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, davacının safra kesesi ameliyatı esnasında bacağına takılan cihazın arızalanması sonucu davacının bacağında oluşan yanık nedeniyle açılan manevi tazminat davasıdır.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 4.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 09.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15455, Karar No: 2016/8532, Tarih: 07.06.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/15455 E.  ,  2016/8532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde, şahısların kaçtığı yönde park halinde sanıkların olay yerine geldikleri aracın bulunduğu ve etrafında yapılan araştırmada araca 20 metre mesafede otların içine gizlenmiş vaziyette suça konu kabloların ele geçtiğinin anlaşılması karşısında, suçun tamamlandığı gözetilmeden, teşebbüs aşamasında kaldığı değerlendirilerek uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Bu dava sebebiyle yapılan 14,00'er TL tebligat giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanıklara yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Bu dava sebebiyle yapılan 14,00'er TL tebligat giderinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanıklara yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümler fıkrasından “T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümlerden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" cümlesi eklenmesi ve yargılama giderine ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine "bu dava sebebiyle yapılan toplamda 14,00'er TL tebligat giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca Devlet Hazinesine yüklenmesine” cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2864, Karar No: 2022/3850, Tarih: 09.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/2864 E.  ,  2022/3850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme ve kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre 765 sayılı TCK'nin 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla beraat hükümleri kurulması yasaya aykırı; "2005, 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarının ise Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 03.02.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 09.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.