muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8362, Karar No: 2014/9664, Tarih: 20.11.2014

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2014/8362 E.  ,  2014/9664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ve 2/B uygulamasına ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin dosyada yer alması, daha sonra;

2) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle müşterek imzalı açıklamalı krokili ek raporun alınması,

3) Kullanım kadastrosu paftasının kadastro müdürlüğünden istenerek dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 20/11/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6972, Karar No: 2019/1639, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6972 E.  ,  2019/1639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme fiilinin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nin 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamış; gerekçeli karar başlığında “2009 yılı” şeklinde eksik gösterilen suç tarihinin, Mahkeme tarafından “09.06.2009” olarak düzeltilmesi mümkün görülmüş; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Kars Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.01.2012 tarih ve 2012/88 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlenme suçundan kamu davası açıldığı, “sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının A-1. sırasında yer alan paragraftan “ve kullanma” ibaresinin çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

1. Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunun oluşabilmesi için, “...varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit olan” defter ve belgelerin, saklama zorunluluğu olan 5 yıllık süre içerisinde usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen vergi incelemesi için yetkili memura ibraz edilmemesinin gerektiği gözetilmeden, “ .... Vergi Usul Kanunu'nun 224. ve 225. Maddeleri uyarınca tutması gereken kanuni defterleri tutmayarak ve ibraz mükellefiyeti bulunan tasdik makamlarına onaylatılması gereken kanuni defterlerini tasdik ettirmeyerek üzerine atılı defter belgeleri ibraz etmeme suçunu işlediği” şeklindeki isabetsiz gerekçeyle mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Sanığın defter ve belgeleri gizleme suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda; somut olarak gerekçeleri açıklanmadan “suçun işleniş biçimi, sanığın kastı” şeklinde bir kısım yasal ibarelerin tekrarı ile yetinilip, sadece 2009 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin ibrazı istendiği hâlde “belge ibraz edilmeyen yılların sayısı” şeklindeki gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılması,

3- Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunda suç tarihinin, defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının tebliğ edilmesinden itibaren, ibraz için verilen sürenin bitimini izleyen tarih olduğu; defter ve belge isteme yazısının 24.05.2011 tarihinde tebliğ edildiği ve ibraz için 15 günlük süre verildiği gözetilmeden, “09.06.2011” olan suç tarihinin gerekçeli kararda “17.10.2011” olarak yanlış gösterilmesi,

4- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

19.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24193, Karar No: 2018/16436, Tarih: 24.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/24193 E.  ,  2018/16436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, departman sorumlusunun hakaret ve mobbing türü davranışlarının işyeri yönetimine bildirildiği ancak sonuç alınamadığı, davacının baskı altında istifa dilekçesi imzalamak zorunda kaldığını iddia ederek kıdem tazminatı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalıların Cevabının Özeti:

Davalı vekili, mobbing ve kötü muamele iddialarının doğru olmadığı, davacı işçinin kendi isteğiyle istifa ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, yaklaşık 9 yıllık kıdemi bulunan davacı işçinin ortada hiçbir sebep yokken istifa etmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı, istifa dilekçesinin baskı ile alındığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı dava dilekçesinde, departman sorumlusunun hakaret ve mobbing türü davranışları nedeniyle işten ayrılmak zorunda kaldığını, önüne koyulan istifa dilekçesini baskı altında imzalamak zorunda kaldığını iddia ederek kıdem tazminatı talep etmiştir.

Davalı işveren davacının istifa ettiğini savunmuştur.

Dosyada mevcut, davacı imzasını taşıyan, el yazılı, 08/05/2014 tarihli istifa dilekçesinde aynen “22.06.2005 tarihinde başlamış olduğum Vitre Karo Tuğla Fabrikasından bugün itibariyle iş akdimi sonlandırarak istifa ettim. Gerekli çıkış işleminin yapılmasını arz ederim.” şeklinde yazıldığı görülmüştür.

İstifa dilekçesinin baskı ile iradesi fesada uğratılarak alındığı iddiasını ispat yükü davacı işçiye ait olup, davacı tanık beyanına dayanmıştır.

Davacı tanığı ... ”Davacının ayrılma gerekçesi işyerinde gördüğü baskıdan idi.” şeklinde beyanda bulunmuş, ancak baskının ne olduğu, kim tarafından ne zaman, nasıl yapıldığını açıklamamıştır. Bu tanığın beyanı tamamen soyuttur.

İstifa dilekçesinin baskı ile iradesi fesada uğratılarak alındığı iddiasını ispat yükü davacı işçiye ait olup, davacı tanık beyanına dayanmıştır.

Davacı tanığı ... ”Davacının ayrılma gerekçesi işyerinde gördüğü baskıdan idi.” şeklinde beyanda bulunmuş, ancak baskının ne olduğu, kim tarafından ne zaman, nasıl yapıldığını açıklamamıştır. Bu tanığın beyanı tamamen soyuttur.

Davacı tanığı ... ifadesinde “Davacının bağlı bulunduğu formen bütün yükü davacıya yıktı, bütün sorumluluğu ... verdi. Yine davacının bağlı bulunduğu formen benim de şahit olduğum şekilde davacıya hakaret edip küfür ediyordu. Bu durum yukarıya bildirildi ancak işlem yapılmadı. Davacı da bunları kaldıramadı, kendisi ayrıldı. Ben davacının işverenin mobbinginden dolayı yazılı başvurusu olup olmadığını bilmiyorum ama sözlü başvurusu olduğunu biliyorum.” şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu tanığın beyanı da yer ve zaman içermemektedir. Ayrıca bu tanık da bölüm sorumlusu hakkında şikayette bulunduğunu belirtmiş, şikayeti üzerine bölüm sorumlusu hakkında yapılan disiplin soruşturmasında tanığın iddialarının varit olmadığına karar verilmiştir.

Davacının istifa dilekçesini baskı altında verdiğine dair bu soyut ifadeler dışında bilgi ve belge yoktur. Bu deliller, istifanın baskıya dayalı olduğunu kanıtlayamamaktadır. Mahkemenin, yaklaşık 9 yıllık kıdemi bulunan davacı işçinin ortada hiçbir sebep yokken istifa etmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu şeklindeki gerekçesi varsayıma dayalıdır. Sonuç olarak davacının işyerinden haklı bir neden olmadan istifa ederek ayrıldığı, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanamayacağı anlaşıldığından, davacının kıdem tazminatı talebinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12606, Karar No: 2016/397, Tarih: 14.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/12606 E.  ,  2016/397 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... Sulh Hukuk ve ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kat mülkiyeti kurulu taşınmazın arsa pay oranlarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Sulh Hukuk Mahkemesi, davacı yanca tapu kaydında arsa payına yapılan yanlışlığın düzeltilmesinin talep edildiği, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren, 6100 sayılı HMK'nın 2. maddesi gereğince, dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın mal varlığına ilişkin davaların asliye hukuk mahkemesinde görüleceği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Asliye Hukuk Mahkemesi ise, davanın tapu iptali ve tescil değil, kat mülkiyeti kurulmuş taşınmazda yanlış yazıldığı iddia edilen arsa paylarının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesi ile görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

634 sayılı Kanunun 35/b maddesinde "Anagayrimenkulün gayesine uygun olarak kullanılması, korunması, bakımı ve onarımı için gereken tedbirlerin alınması" hükmüne, 16. maddesinde “Kat malikleri anagayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar.” hükmüne yer verilmiş, diğer yandan aynı Kanunun Ek 1. maddesi ile de “Bu Kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlık sulh mahkemelerinde çözümlenir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda davacı vekili müvekkiline ait taşınmazın bulunduğu binanın arsa paylarının gerçeği yansıtmadığını, arsa paylarının yanlış olarak hesaplanarak tapuya tescil edildiğini ileri sürerek tapuda kayıtlı taşınmazın arsa pay oranlarının düzeltilmesini talep etmiştir. Davaya konu taşınmaz üzerinde kat mülkiyeti kurulu olduğu, buna göre Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanması gerektiği anlaşılan uyuşmazlığın sulh hukuk mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda Açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14/01/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6086, Karar No: 2017/8244, Tarih: 15.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/6086 E.  ,  2017/8244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporunda değer biçmeye esas alınan fındık ürününün dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2015 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8659, Karar No: 2009/8583, Tarih: 18.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/8659 E.  ,  2009/8583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

Çocuk hakkında bakım tedbiri ve kuruma yerleştirilmesine ilişkin olarak açılan davada Vezirköprü 2. Asliye (Aile) Hukuk ve Samsun Çocuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, çocuk hakkında bakım tedbiri ve kuruma yerleştirme kararı alınmasına ilişkindir.

5395 Sayılı Çocuk Koruma Yasasının 5/1-c maddesi de "bakım tedbiri, çocuğun bakımından sorumlu olan kimsenin herhangi bir nedenle görevini yerine getirememesi halinde, çocuğun resmi veya özel bakım yurdu ya da koruyucu aile hizmetlerinden yararlandırılması veya bu kurumlara yerleştirilmesine" şeklindedir.

Vezirköprü 2. Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi, çocuk mahkemelerinin yargı çevresinin kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırları ile belirleneceğini belirterek, Samsun İlinde Çocuk Mahkemesi kurulduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Samsun Çocuk Mahkemesince, Çocuk Mahkemesinin yargı yetkisinin Asliye Ceza Mahkemesinin yargı çevresi ile aynı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmazlık, il merkezinde kurulu bulunan

Çocuk Mahkemesinin yargı yetkisinin ilçeleri de kapsayıp, kapsamayacağı noktasındadır. 5395 Sayılı Kanunun 27. maddesinin 1. fıkrasında “Çocuk mahkemelerinin yargı çevresi, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırları ile belirlenir.”, 27/3. fıkrasında ise “Coğrafi durum ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresinin belirlenmesine veya

Uyuşmazlık, il merkezinde kurulu bulunan

Çocuk Mahkemesinin yargı yetkisinin ilçeleri de kapsayıp, kapsamayacağı noktasındadır. 5395 Sayılı Kanunun 27. maddesinin 1. fıkrasında “Çocuk mahkemelerinin yargı çevresi, kurulduğu il ve ilçenin mülki sınırları ile belirlenir.”, 27/3. fıkrasında ise “Coğrafi durum ve iş yoğunluğu göz önünde tutularak çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin yargı çevresinin belirlenmesine veya

değiştirilmesine Adalet Bakanlığının önerisi üzerine Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca karar verilir.” hükümlerine yer verilmiştir. Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu bu yetkisini kullanarak 22.07.2005 gün ve 552 sayılı kararı ile Çocuk Ağır Ceza Mahkemelerinin 27.10.2005 gün ve 722 sayılı kararı ile de Çocuk Mahkemelerinin yargı çevresini belirlemiştir. 27.10.2005 gün ve 722 sayılı kararla, İstanbul, Ankara ve İzmir için ayrı ve yerlere özgü düzenleme yaptıktan sonra o tarihte kurulu Antalya, Aydın, Bursa, Mersin, Şanlıurfa, Trabzon ve İskenderun Çocuk Mahkemeleri yargı çevresinin kuruldukları yer Asliye Ceza Mahkemelerinin yargı çevresi ile sınırlı olduğunu belirlemiştir. Anılan kararda Adana, Osmaniye, Denizli, Samsun, Balıkesir gibi sonradan kurulan Çocuk Mahkemeleri için bir belirleme olmamakla birlikte, Çocuk Mahkemelerinin yargı çevresini belirleme yetkisine sahip H.S.Y.K.’nun konuya bakış açısı söz konusu karar ile belli olmuş, 722 Sayılı Karar emsal karar niteliğine sahip olmuştur. Görüldüğü üzere Çocuk Mahkemeleri bütün il çapında yetkili mahkeme olmayıp, 5395 Sayılı Kanunun 27. maddesinde belirtilen il çapında yetkili olma durumu Çocuk Ağır Ceza Mahkemeleri için geçerlidir. Açıklanan bu duruma göre Samsun Çocuk Mahkemesinin yargı çevresi Samsun Asliye Ceza Mahkemesinin yargı çevresi ile sınırlıdır.

Bu durumda, suçun mağduru olan çocuk hakkında bakım tedbiri alınmasına ve uygun bir kuruma yerleştirilmesine ilişkin davanın Vezirköprü 2. Asliye (Aile) Mahkemesinde görülmesi gerekir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Vezirköprü 2. Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3671, Karar No: 2024/6012, Tarih: 04.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3671 E.  ,  2024/6012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/634 Esas, 2023/498 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/165 E., 2018/41 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı TÜRKPATENT vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı TÜRKPATENT vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıya ait 2015/100845 numaralı "ÇIKTIÇIKIYOR" ibareli marka tescil başvurusunun, müvekkilinin "GİTTİGİDİYOR" ibareli markaları ile iltibas yarattığını, davalının markasının müvekkilinin tanınmışlığından haksız olarak yararlanacağını, buna rağmen müvekkilinin başvuruya itirazlarının 2017-M-1527 sayılı YİDK kararı ile haksız olarak reddedildiğini ileri sürerek, davalı TÜRKPATENT YİDK kararının iptalini ve başvurunun reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu markaların “yor” hecesi dışında ortak harf bulundurmadığını, bu nedenle görsel ve işitsel unsurlarda hiçbir benzerliği olmayan markaların, kavramsal olarak da benzer olmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece davacı ile davalı gerçek kişi arasında 31.01.2018 tarihli sulh protokolünün düzenlendiği ve davacı vekilinin de sulh hükümlerine göre karar verilmesini talep ettiği, diğer yönden yine davacı vekilinin davalı TÜRKPATENT yönünden açılan davadan ise feragat ettiğini ifade ettiği gerekçesiyle davacı ile davalı şahıs arasında düzenlenen 31.01.2018 tarihli sulh protokolü hükümlerinin taraflarca aynen uygulanmasına, diğer davalı TÜRKPATENT yönünden açılan davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TÜRKPATENT vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TÜRKPATENT vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin (AAÜT) 6 ncı maddesi uyarınca, anlaşmazlığın feragat veya sulh yoluyla ön inceleme tutanağının imzalanmasından sonra giderilmesi halinde, Tarife hükümleriyle belirlenen ücretin tamamına hükmolunmasının gerektiğini, somut uyuşmazlıkta da ön inceleme duruşmasından sonra davadan feragat edildiğinden, müvekkili yararına tam vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yarısına hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının istinaf incelemesi yapılarak talepleri doğrultusunda kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 6 ncı maddesinde, uyuşmazlığın feragat nedeniyle ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderilmesi halinde Tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, ön inceleme tutanağı imzalandıktan sonra giderilmesi halinde ise tamamına hükmolunacağı düzenlemesine yer verildiği, somut uyuşmazlıkta da İlk Derece Mahkemesince 13.12.2017 tarihli ön inceleme duruşmasında, tarafların sulh iradesi gözlendiğinden, davalı vekilinin mazeret dilekçesi de dikkate alınarak, davalı vekilinin mazeretinin kabulüne, gelecek duruşmanın ön inceleme duruşması olarak yapılmasına karar verildiği, 05.02.2018 tarihli ön inceleme duruşmasında ise davacı vekilince oturumun başlangıcında davalı gerçek kişi ile sulh protokolü sunulup, protokole göre karar verilmesinin istendiği, davalı TÜRKPATENT yönünden ise davadan feragat edildiğinin bildirildiği, ardından da mahkemece yargılamanın sona erdirildiği, dolayısıyla davadan feragat beyanının ön inceleme tutanağının taraflarca imzalanmasından önce yapıldığından, diğer bir deyişle uyuşmazlığın feragat nedeniyle ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar giderildiğinden, mahkemece davalı TÜRKPATENT yararına Tarifede yazılı ücretin yarısına hükmedilmesinde bir isabetsizliğin bulunmadığı anlaşılmakla, davalı TÜRKPATENT vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TÜRKPATENT vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TÜRKPATENT vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenlerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk