muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/266, Karar No: 2017/950, Tarih: 08.02.2017

Yerinde görülmeyen sair temyiz iddiaların reddi;

Ancak;

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nın da 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nın 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. maddesinin uygulanması, anılan maddenin uygulanması sırasında da, öncelikle görülmekte olan davada olayın özelliklerine göre kesinleşmiş davadan bağımsız olarak temel ceza belirlenip bu ceza üzerinden TCK’nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak evvelce kesinleşen cezanın mahsubu ile infaza esas sonuç cezanın tayin olunması, buna göre de;

I- Önceki ve sonraki cezalar hapis cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 10 ay hapis, sonraki ceza 1 yıl 3 ay hapis cezası ise, sonuçta infazın 5 ay hapis üzerinden yapılmasına,

II- Önceki ve sonraki cezalar adli para cezası ise, örneğin kesinleşen ceza 6.000+80 TL sonraki ceza 7.000+200 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000 + 120 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

III- Önceki ve sonraki cezalardan biri hapis diğeri adli para cezası ise: iki durum söz konusu olacağından;

a) Önceki ceza adli para cezası sonraki ceza hapis cezası ise, örneğin önceki ceza 6.000+80 TL adli para cezası sonraki ceza 1 yıl 15 gün hapis+ 100 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın( kesinleşen 6.000 TL karşılığı 10 ay hapis cezası olduğu gözetilerek) 2 ay 15 gün hapis ve 20 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

b) Önceki ceza hapis sonraki ceza adli para cezası ise, örneğin önceki ceza 10 ay hapis+80 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000 TL( 11 ay 20 gün hapisten çevrilir.) +120 TL adli para cezası ise, sonuçta infazın 1.000+40 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

IV- Tüm olasılıklarda, önceki ceza sonraki cezadan fazla ise, örneğin önceki ceza 1 yıl 3 ay hapis+ 200 TL adli para cezası, sonraki ceza 7.000+120 TL adli para cezası ise, önceki ceza miktar itibariyle fazla olup onu da kapsadığından tayin olunan cezanın infaz edilmemesine karar verilmesi gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5633, Karar No: 2012/6412, Tarih: 28.06.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/5633 E.  ,  2012/6412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Takibin taliki veya iptali

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

İİK.nun 25.maddesinde aynen; "çocuk teslimine ilişkin ilam icra dairesine verilince icra müdürü 24.maddede yazılı şekilde bir icra emri tebliği suretiyle borçluya (7) gün içinde çocuğun teslimini emreder. Borçlu bu emri tutmazsa çocuk nerede bulunursa bulunsun ilam hükmü zorla icra olunur.", aynı Kanunun 25/a maddesinde ise; "çocukla şahsi münasebetlerin düzenlenmesine dair ilam hükmünün yerine getirilmesi üzerine icra müdürü, küçüğün ilam hükümleri dairesinde lehine hüküm verilen tarafla şahsi münasebette bulunmasına mani olunmamasını, aksi halde hükmün zorla yerine getirileceğini borçluya 24.maddede yazılı şekilde bir icra emri ile tebliğ eder...." şeklinde hükme yer verilmiştir. Anılan düzenlemelere göre borçluya icra emri tebliğ edilebilmesi için çocuğun teslimine dair bir ilam getirilmesi zorunludur.

Somut olayda Ankara 5.Aile Mahkemesince 2011/1149 Esas sayılı dosyada 27.10.2011 tarihinde tensip ile "küçükle belirtilen şekilde şahsi ilişki tesisine" dair karar verildiği, ve anılan ara kararının çocuk teslimine ilişkin ilamların infazı yoluyla takibe konulduğu anlaşılmaktadır.

İş bu tensip ara kararı yukarıda açıklanan İİK.nun 25 ve 25/a maddelerinde yazılı ilam niteliğini taşımadığından ilamlı takibe konu edilemez. Bir başka anlatımla anılan karar mahkemece HMK.nun 389-393/2. maddeleri hükmüne uygun olarak verilmiş bir tedbir kararıdır. Buna göre infaz edilmelidir. İcra emri gönderilerek takip yapılamaz.

Mahkemece şikayetin kabulü ile takibin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.nun 366. ve HUMK.nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İ.İ.K.nun 366/3.maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 28.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5197, Karar No: 2012/3869, Tarih: 12.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/5197 E.  ,  2012/3869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının 23.12.2009 tarihinde yapılan fabrika içi denetim sonucunda tespit edildiği üzere şirkete ait alet ve edavatları yetkililerin bilgisi dışında gereksiz yere şahsi dolabında saklamak suretiyle iş akışını engellediği ve ihtiyaç duyulması sebebiyle şirket tarafından bu malzemelerin yeniden satın alınmaları sebebiyle şirketin maddi ve manevi olarak zarara uğratıldığı iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II maddesi gereğince haklı olarak sonlandırıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece işveren tarafından yapılan feshin geçerli sebebe dayanmadığını belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan sebepler, aynı Kanun'un 25. maddesinde belirtilen sebepler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan sebeplerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığını kabul etmek gerekecektir. 4857 sayılı Kanun'un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorunadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe

dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe

dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda davacı işçinin davalı işyerinde 29.01.1997-27.12.2009 tarihleri arasında ayarcı, bakımcı olarak çalıştığı, davacının görevine işveren tarafından 30.12.2009 tarihli fesih bildirimi ile son verildiği fesih gerekçesinde 23.12.2009 tarihinde yapılan fabrika içi denetim sırasında davacı dışında başka işçilerinde kullanımında olan 521 parça alet ve aparatın davacının şahsi dolabında bulunduğu bunların bir kısmının yurt dışından siparişle getirtilen parçalar olduğunu bunların ortadan kaybolması sebebiyle hem müşteri siparişlerinin geciktiği hemde yeniden satın alınmaları dolayısıyla şirketin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek 4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesi uyarınca haklı sebeple sona erdirilmiştir. Dosyada yer alan 23.12.2009 tarihli tutanak içeriği ve yeminle dinlenen davalı tanığı anlatımları ve davacının olayla ilgili 25.12.2009 tarihli savunma içeriğinden 132 parçanın davacının şahsi dolabında olduğu açıktır. Bu durum iş akışını ve üretimi engelleyici niteliktedir. 4857 sayılı Kanun'un 25 II-(h) bendinde, belirtilen şekli ile haklı fesih oluşturacak boyutta olmasa bile geçerli feshin sebeplerini oluşturacak nitelikte olduğu açıkça ortadadır. Bu durumda feshin geçerli sebebe dayandığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE

3-Alınması gereken 18,40 TL harçtan peşin alınan 17,25 TL harcın mahsubu ile bakiye 1,25 TL harcın davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına,

4-Davacı tarafından yapılan yargılama masraflarını kendi üzerinde bırakılmasına, davalı tarafça yapılan 100,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200.00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak 12.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5986, Karar No: 2010/8599, Tarih: 17.06.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/5986 E.  ,  2010/8599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava Konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğu iddiasıyla açılmış olduğundan;

1) İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1997 yılında yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği getirtildikten sonra,

2) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 17.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/986, Karar No: 2024/4384, Tarih: 11.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/986 E.  ,  2024/4384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/329 E., 2022/8 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarihli ve 2011/108 Esas, 2015/308 Karar sayılı kararının Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 27.04.2021 tarihli ve 2019/3179 Esas, 2021/7741 Karar sayılı ilamı ile bozulması üzerine kurulan Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.01.2022 tarihli ve 2021/329 Esas, 2022/8 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında mağdura yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 37/1. maddesi delaletiyle 81/1., 35., 62. ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ...'ın babası Cemal ile mağdur ... arasında bir miktar para borcu meselesinden anlaşmazlık bulunduğu, olay günü sanığın kullandığı 21 XX 9.9 plaka sayılı araç ile babası Cemal'i mağdurun ikametinin olduğu yere götürdüğü, sanığın kısa bir müddet sonra Cemal'in telefonundan mağduru aradığı, sanığın mağdura konuşmak için ikametinden aşağı inmesini söylediği, mağdurun ikametinden dışarı çıktığı, sanığın şoför koltuğunda Cemal'in ise ön yolcu koltuğunda olduğunu gördüğü 21 XX 9.9 plaka sayılı araca yanaştığı sırada, Cemal'in elindeki tabanca ile mağduru hedef alarak seri bir şekilde ateş ettiği, yaptığı atışlardan iki adedinin mağdurun göğüs bölgesine, dört adedinin sol uyluk bölgesine, iki adedinin sağ uyluk bölgesine isabet ettiği, mağdurun yere düştüğü, sanığın kullandığı aracın hızla olay yerinden uzaklaştığı, mağdur hakkında Diyarbakır Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 07.01.2011 tarihli rapora göre mağdurun yaşamı tehlikeye girecek şekilde, basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek biçimde, meydana gelen kırığın hayat fonksiyonlarını ağır (5) derecede etkileyecek nitelikte yaralandığı anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, dosya kapsamında eksik incelemenin söz konusu olmadığı, uygulanması mümkün lehe hükmün bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelemesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.01.2022 tarihli ve 2021/329 Esas, 2022/8 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden,

sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4020, Karar No: 2017/3328, Tarih: 21.11.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/4020 E.  ,  2017/3328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirketin ... ilçesinde almış olduğu iş nedeniyle çalışanlarının kendisinin işletmiş olduğu otelde konaklayıp yemek yediklerini, söz konusu konaklama nedeniyle davalı şirketten toplam 50.000,00 TL alacağı oluştuğunu, iş bu alacağın tahsili için davalı aleyhine yapılan icra takibine davalı tarafın itiraz ettiğini ileri sürereke davalının haksız itirazının iptaliyle %40 icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf, davacı tarafın takibe konu ettiği faturaya itiraz ettiklerini, fatura kapsamında davacı taraf ile herhangi bir ticari ilişkilerinin bulunmadığını, bu bağlamda davacı tarafa herhangi bir borçları olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı tarafın davalı tarafın ticari defterlerine dayanmış olması nedeniyle dosya bilirkişi ...'a tevdii edilmiş, bilirkişi düzenlemiş olduğu 15.06.2015 tarihli raporunda davacı tarafın takip konusu yapmış olduğu faturanın davacı şirkete ait kayıtlarda mevcut olmadığını, ayrıca fatura karşılığında hizmet alımına ilişkin herhangi bir alacağın da mevcut olmadığını teknik kanaati olarak belirtmiş, mahkememizce de düzenlenen ayrıntılı ve gerekçeli bilirkişi raporu yeterli görülerek hükme esas alınmıştır.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, alacağın miktarı itibariyle tanık dinlenmesinin ancak davalı tarafın açık muvafakatı olmadığından mümkün olmadığını, davacı taraf davalı tarafa yemin teklif ettiği, davalı şirket temsilcisinin yemini eda ettiğini, davacı tarafın takip konusu yapmış olduğu faturaya dayalı 50.000,00 TL alacağı bulunduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece davacının davasının reddine karar verilmiştir. Davanın reddi halinde yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması ve yargılama giderlerinin bir türü olan vekalet ücretinden de davacının sorumlu olması gerekir. Mahkemece dava reddedilip, harç ve yargılama giderlerinden davacının sorumlu olduğuna hükmedilmesine rağmen Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesaplanan 5.800,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesi yerine 10.400,00 TL vekalet ücretine karar verilmesi doğru olmamıştır.