muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24730, Karar No: 2014/10798, Tarih: 05.05.2014

Sanığa isnat edilen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçu, TCK'nın dokuzuncu bölümündeki özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlardan olup, salt gazetecilik mesleğini icra etmek, meslek mensubuna, kişilerin özel hayatlarına koşulsuz ve sınırsız şekilde müdahalede bulunma hakkı vermez. Bilinmesinde kamu yararı olan bir bilgiye ulaşmak saikiyle hareket edilmesi ya da tesadüfen böyle bir bilginin öğrenilmiş olması halinde dahi bu sonuç değişmez. Aynı şekilde; Cumhurbaşkanı, Başbakan, bakanlar, milletvekilleri, politikacılar, bürokratlar, diplomatlar, bilim adamları, sanatçılar, sporcular gibi içinde bulundukları konum, mesleki faaliyetleri veya görevleri nedeniyle kamuoyu tarafından tanınan kişilerin, özel hayatlarının dokunulmaz ve gizli alanlarının, toplumda yer alan diğer kişilere oranla, daha sınırlı olması, bu kişilerin özel hayatlarına, ağır, ölçüsüz ve haksız müdahalede bulunulabileceği anlamına gelmez. Aksinin kabulü, kişilerin özel hayatlarını, Anayasal ve yasal korumadan yoksun bırakır. Basın ve yayın organları; bilgi edinme, bilgiyi yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını kullanırken ve habere ulaşmada, kamu yararını gözetmek zorunda oldukları gibi, haber içeriğinin görünür gerçeğe uygun ve güncel olup olmadığını özenle irdelemek, haberin verilişinde tahkir edici bir dil kullanmayıp, ölçülülük ilkesine de uygun davranmak mecburiyetindedirler.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, haber içeriğinin görünür gerçeğe uygun ve güncel olduğu kabul edilebilir ise de, konuşanların mesleği ve yasa dışı faaliyetlerle kaydedildiği sabit olan konuşmanın gerçekleştiği mekan dikkate alındığında, mesai arkadaşı olan iki kişinin dedikodu mahiyetindeki açıklamalarının ifşa edilmesinde kamu yararı bulunmadığı gözetilmeden; ayrıca, katılanın bilgisi dışında kaydedilen konuşmalarının, sanık tarafından kaydedilmemiş ve daha önce farklı bir internet sitesinde yayınlanmış olmasının, sanığa, katılanın rızasına aykırı şekilde yasal olmayan ses kaydını tekrar ifşa etme hakkı vermeyeceği ve alıntı yapan sanığın hukuki sorumluluğunun devam ettiği de nazara alınmadan, sanık hakkında TCK'nın 133/1. maddesinde tanımlanan kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat, aynı Kanunun 133/3. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan mahkumiyet hükmü kurulması yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçelere dayalı olarak, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, kanuna aykırı,

2- Karardan sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin, “31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı; a) Soruşturma evresinde, 04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine, b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine, c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.” hükmü gereğince, sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17324, Karar No: 2016/5729, Tarih: 23.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/17324 E.  ,  2016/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ve müdafii

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen konut dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın Kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 23/03/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3, Karar No: 2019/7182, Tarih: 13.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/3 E.  ,  2019/7182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ilgın Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 04/10/2018 tarih ve 2018/261-2018/405 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin 18.03.2003 tarihli ortaklar kurulu toplantısında şirket sermaye değerinin 5000 TL'den 500000 TL'ye çıkartıldığını, toplantıya müvekkillerinin usulüne uygun biçimde çağrılmadığını hatta toplantıda sadece ... ve ...'in bulunduğunu, söz konusu sermaya arttırımı sonrası müvekkillerinin %25 olan hisse paylarının %0,25'e düşürüldüğünü, şirket ana sözleşmesinin 18. maddesinde ana sözleme değişikliğinin eTTK m. 513 hükmüne göre yapılacağının düzenlendiği, bu düzenleme uyarınca kararın oybirliğiyle alınması gerekirken oyçokluğu ile alındığını, toplantı ve karar nisabının eTTK'nin 513'deki oranlara uymadığını, bu itibarla sermayenin %73'ünü temsil eden ortaklar tarafından alınan kararın yok hükmünde olduğunu, davalı şirketin 10/09/2004 tarihinde ... ve ...'in katılımıyla yapılan toplantıda alınan kararların 6762 sayılı TTK m. 529 ve 530'a aykırı olduğunu, sermaye arttırımına ilişkin kararın yok hükmünde olmasından dolayı devamı niteliğindeki 10/09/2004 tarihli kararların da yok hükmünde olduğunu ileri sürerek, 18/06/2003 ve 10/09/2004 tarihli ortaklar genel kurul kararlarının yok hükmünde olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı iddialarının 6762 sayılı Yasa'nın yürürlüğüne ve 6763 sayılı Yasa'nın 1 ve 26. m. açıkça aykırı olduğunu, toplantının 559 sayılı KHK ile yapılan 27/06/1995 tarihli değişiklikten sonra yapıldığını, nisaplar konusunda yeni yasanın uygulanacağını, 6763 sayılı Mer'iyet Kanunu 1 ve 26, 559 sayılı KHK ile değişik madde 513/1 uyarınca sermaye artırımına ilişkin sözleşme değişikliğinin 2/3 nisapla yapılabileceğini, esas sözleşme madde 18 ile TTK madde 513'e yapılan atfın yürürlükte olan yasa maddesine göre sermaye artırımının yapılacağı, genel kurul kararlarının usulüne uygun alındığını, yokluğunu gerektirir bir durumun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda , iddia, savunma, bilirkişi raporları, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının yokluğuna karar verilmesini istediği genel kurul kararlarının alınmasının üzerinden yaklaşık 9-10 yıl geçmiş olduğu da gözönüne alınarak açılan davanın iyiniyet kuralları ile bağdaşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda , iddia, savunma, bilirkişi raporları, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının yokluğuna karar verilmesini istediği genel kurul kararlarının alınmasının üzerinden yaklaşık 9-10 yıl geçmiş olduğu da gözönüne alınarak açılan davanın iyiniyet kuralları ile bağdaşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 13/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5059, Karar No: 2021/7610, Tarih: 03.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/5059 E.  ,  2021/7610 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 19. İş Mahkemesi

Dava, hizmet ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Dava, davacının, davalı işverene ait işyerinde 05/04/2006 - 31/05/2014 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak geçen ve davalı kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin ve davalı Kuruma bildirilen sürelerin de gerçek ücret üzerinden sigorta piriminin tespiti istemine ilişkindir.

II-CEVAP

Davalılar vekilleri davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacının 1044248 işyeri nolu davalı işyerinde; 05/04/2006 - 10/02/2007 ve 20/09/2010-30/09/2011 tarihleri arasında asgari ücret üzerinden hizmet akdine dayalı olarak sigortasız çalıştırıldığının tespitine, fazlaya ilişkin gerçek ücretin tespiti taleplerinin reddine, davacının1044248 işyeri nolu davalı işyerinde;

-01/10/2011-31/12/2011 tarihleri arasında günlük brüt 34,88 TL prime esas kazançla,

-01/01/2012-30/06/2012 tarihleri arasında günlük brüt 36,94 TL prime esas kazançla,

-01/07/2012-31/12/2012 tarihleri arasında günlük brüt 39,19 TL prime esas kazançla,

-01/01/2013-30/06/2013 tarihleri arasında günlük brüt 40,78 TL prime esas kazançla,

-01/07/2013-31/12/2013 tarihleri arasında günlük brüt 42,56 TL prime esas kazançla,

-01/01/2014-31/05/2014 tarihleri arasında günlük brüt 44,62 TL prime esas kazançla,

hizmet akdine dayalı olarak sigortasız çalışmış olduğunun tespitine, hizmet dökümündeki kayıtların bu şekli ile düzeltilmesine, eksik primlerin davalı şirketten tahsiline,

- Fazlaya ilişkin gerçek ücretin tespiti taleplerinin reddine, ” karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

-01/07/2013-31/12/2013 tarihleri arasında günlük brüt 42,56 TL prime esas kazançla,

-01/01/2014-31/05/2014 tarihleri arasında günlük brüt 44,62 TL prime esas kazançla,

hizmet akdine dayalı olarak sigortasız çalışmış olduğunun tespitine, hizmet dökümündeki kayıtların bu şekli ile düzeltilmesine, eksik primlerin davalı şirketten tahsiline,

- Fazlaya ilişkin gerçek ücretin tespiti taleplerinin reddine, ” karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Bölge Adliye Mahkemesince “ Somut olayda; dava niteliği gereği SGK'dan davalı döneme dair davacının imzalı ücret bordroları sorularak, getirtildikten sonra davacıya imzalı ücret bordrolarının neden geçersiz olduğu HMK 31 maddesi gereği açıklattırılarak, varsa davacının buna dair yazılı delilleri sunması istenilerek, dosyanın yeniden değerlendirilmesi gerektiği” belirtilerek “Davalı kurum vekilinin istinaf isteminin kabulüne, Bakırköy 19. İş mahkemesinin 2014/177 esas-2017/329 karar sayılı 04/10/2017 tarihli kararının hmk'nun 353/1-a-6 maddesi gereğince kaldırılmasına, belirtilen noksanlıklar giderilip, dava dilekçesindeki istemler yönünden denetime elverişli bir karar verilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine” karar verilmiştir.

C-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, Bölge Adliye Mahkemesinin “geri gönderme kararı” sonrası karar doğrultusunda Kuruma müzekkere yazılmış, davalı Kurum tarafından ücret bordrolarının bulunmadığı bildirilmesi üzerine ilk kurulan hükümde yazıldığı şekilde “davanın kısmen kabulüne,” karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI:

Bölge Adliye Mahkemesince davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı Kurum vekili özet olarak verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak ilk derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Prime esas kazanç tutarının tespiti davasının 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 7. maddesi uyarınca yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 77 ve 5510 sayılı Kanun'un 80. maddesidir. Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Yerel Mahkemece davacının hizmet tespitine yönelik kurulan hükmünde bir isabetsizlik bulunmayıp tespite karar verilen sürede davacının aldığı aylığın tespitinde ise, emsal ücret araştırması ve tanık ifadeleri yoluyla hüküm kurulmuşsa da bu hususta yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının, HMK'nın 373/1. maddesi gereğince kaldırılarak, temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4682, Karar No: 2020/3328, Tarih: 30.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4682 E.  ,  2020/3328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19/04/2018 tarih ve 2015/241 E. - 2018/156 K. sayılı kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/09/2019 tarih ve 2018/1347 E. - 2019/847 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davada müvekkilinin toplam 33 mağazada tanınmış "Tepe Home" markası ve ticaret unvanı ile hizmet verdiğini, davalıların bir adi ortaklık ile müvekkili şirketin on yıldır "Tepe Home" olarak faaliyet gösterip tahliye ettiği taşınmazı kiralayarak, "ENTEPE HOME STORRE" adıyla mobilya satış faaliyetlerine başladığını, birleşen davada da "ENTEPE HOME STORE" mağazasının açılmasının hemen sonrasında belirtilen işletmenin Mitaş Dayanıklı Tüketim Malları İhr. ve İth. San. Tic. Ltd. Şti. olarak faaliyete başladığının öğrenildiğini, davalıların tedbir kararından hemen sonra sadece tabelalarında “P” harfini ters çevirerek "ENTEbE" şeklinde kullanmaya başladıklarının tedbir kararının infazı sırasında tespit edildiğini, bu kullanımın davalıların kötüniyetli olduğunu açıkça gösterdiğini ileri sürerek, asıl davada davalıların eylemlerinin müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, tecavüz ve haksız rekabetin ref'ine, men’ine, 20.000 TL manevi tazminatın temerrüt faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, birleşen davada davalıların “ENTEbE”, “ENTEbE Home Store” kullanımlarının haksız olduğunun tespitine, davacının marka hakkına tecavüzün ref'ine ve men’ine, haksız rekabetin neticesi olan maddi durumun ortadan kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin markasının müvekkilleri adına tescil işlemleri devam eden, TPMK tarafından başka markalara benzer görülmeyerek ilana çıkmış bir marka olduğunu, hem kelime unsuru hem de logo olarak değerlendirilebilecek özgün tertip tarzı ile davacının markasına benzer olmadığını, tüketici kitlesinin farklı olduğunu, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin markasının müvekkilleri adına tescil işlemleri devam eden, TPMK tarafından başka markalara benzer görülmeyerek ilana çıkmış bir marka olduğunu, hem kelime unsuru hem de logo olarak değerlendirilebilecek özgün tertip tarzı ile davacının markasına benzer olmadığını, tüketici kitlesinin farklı olduğunu, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların "ENTEPE HOMESTORE" ibaresini web sitesinde, iş evrakında, faturalarında, ürünlerin dağıtımını yapan araçların üzerinde, işyeri tabelasında ve sair tanıtım araçlarında fiilen kullandığı, bu kullanımın davalının mal ve hizmetlerini başka işletmelerin mal ve hizmetlerinden ayırt etmeye dönük markasal bir kullanım olduğu, bu anlamda somut olayda, emtia/hizmet benzerliği koşulunun gerçekleştiği, birleşen dosya bakımdan dava konusu yapılan "Lux Evlilik Seti ENTEPE kalitesiyle Yatak Odası Yemek Odası Koltuk Takımı" biçimindeki kullanımların, davalıların asıl davaya konu kullanımlarından önemli ölçüde farklı olmadığı, davalıların "Lux Evlilik Seti ENTEPE kalitesiyle Yatak Odası Yemek Odası Koltuk Takımı" ibaresini tescilsiz marka/işletme adı olarak kullanmasının, davacının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet fiilini oluşturduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen dava yönünden davaların kabulü ile davacı adına tescilli marka hakkına, davalıların eylemleri ile tecavüz ettiklerinin tespitine, men'ine ve ref'ine, davacı adına tescilli marka haklarına davalıların eylemleri ile haksız rekabet ettiklerinin tespitine, men'ine ve ref'ine, davalıların, davacı marka hakkını ihlal ederek kullandıkları tüm basılı evrakın ve her türlü tanıtım vasıtalarının toplatılması ile imhasına, 20.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine, hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili istinaf etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.