muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12953, Karar No: 2024/3800, Tarih: 04.04.2024

d) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

f) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md) Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

g) On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

h) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

ı) Yukarıdaki bentlerde yer alan sınırlar içinde kalmak koşuluyla aynı hükümde, cezalardan ve kararlardan birden fazlasını içeren bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez" şeklindedir.

Aynı Kanun'un 286/2-d maddesi uyarınca istisnaya ilişkin önceki düzenleme, ilk derece mahkemesince verilen beraat hükmünün istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesinin mahkumiyet kararı vermesi halinde de temyiz yolunun kapalı olmasının Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle Anayasa Mahkemesinin 15.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 27.12.2018 tarihli ve 2018/71 Esas, 2018/118 sayılı Kararı ile iptal edilmesi üzerine 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 20.02.2019 tarihli ve 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile iptal gerekçesi doğrultusunda yeniden düzenlenerek;

"d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları... temyiz edilemez” şeklinde son halini almıştır.

"d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları... temyiz edilemez” şeklinde son halini almıştır.

Tüm bu açıklama ve yasal düzenlemeler ile temyizin kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin olarak ilk derece mahkemesinin verdiği kararlar hakkında bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucu hükmettiği beraat kararları temyiz edilemeyeceğinden, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve aynı Kanun'un 272/3. maddesi dışında kalan mahkumiyet kararları hariç olmak üzere, İlk Derece Mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Mudanya 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6557, Karar No: 2017/2606, Tarih: 19.04.2017

**16. Hukuk Dairesi         2016/6557 E.  ,  2017/2606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

2000 yılında yapılan kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 120 ada 246 parsel sayılı 3300 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, 122 ada 178 parsel sayılı 2899 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... tarafından 26.04.2004 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan müdahalenin meni davası, davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde, çekişmeli parsel tutanakları ile aktarılan dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, temyize konu çekişmeli 120 ada 246 ve 122 ada 178 parsel sayılı taşınmazların, davacı murisi ... mirasçıları adına miras payları oranında tapuya tescillerine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ..., davalı ...'e karşı Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığı meni müdahale talepli dava dilekçesinde özetle; çekişmeli taşınmazların anne ve babası ... ve ...'ten intikal ettiğini, tapu kaydı bulunduğunu, murislerinden intikal eden taşınmazlar taksim edilmediği halde mirasçılardan ...'nın bir kısım taşınmazları terekeye göre üçüncü kişi durumunda bulunan davalı ...'e sattığını, ancak bu satışların gerek taksim yapılmadığından gerekse tapulu taşınmazların haricen satışı mümkün olmadığından geçersiz olduğunu belirtmiştir. Davalı ...; davacının dayandığı tapu kaydının çekişmeli taşınmazlara ait olmadığını, taşınmazları davacının kardeşinden 1994 tarihli senetle satın aldığını, ... yılı aşkın süredir de kendisinin kullandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Taşınmazlar hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılan davanın yapılan yargılaması neticesinde mahkemece özetle, davacı dayanağı tapu kaydı taşınmazlara uymasa da, dava konusu taşınmazların davacı murisi ...'ten intikal ettiği, davalının, taşınmazların taksimen mirasçılardan ...'ya düştüğünü ispatlayamadığı, her ne kadar keşifte bilirkişilerce taksimen ...'ya kaldığından söz edilmiş ise de, diğer mirasçılara nerenin isabet ettiği açıklanamadığından beyanlarına itibar edilemeyeceği, bu durumda elbirliği mülkiyetinde tasarruf edilebilecek belli bir pay bulunmadığından davalının dayandığı 1994 tarihli senedin ifa olanağı bulunmadığı, ... mirasçıları lehine kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme şartlarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne, temyize konu çekişmeli 120 ada 246 ve 122 ada 178 parsel sayılı taşınmazların miras payları oranında ... mirasçıları adına tesciline karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir. Öncelikle tespit tarihinden sonra, askı ilanından önce açılan dava, kadastro tespitine itiraz davası niteliğindedir. Mahkemece mahallinde yapılan keşif esnasında dinlenen mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişileri özetle; temyize konu çekişmeli taşınmazların ...'ten mirasçılarına intikal ettiğini, mirasçılar arasında yapılan taksim sonucu ... ...'e düştüğünü, taksimi duyduklarını ancak bizzat şahit olmadıklarını, duyduklarına göre bu parsellerin ... tarafından davalı ...'e satıldığını, hali hazırda ...'in kullandığını beyan etmişlerdir. Yine dosya arasında bulunan ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2005/517 Esas sayılı dosyasında, 120 ada 246 parsel sayılı taşınmazın bir bölümü hakkında dava açan ... mirasçısı ... dava dilekçesinde; dedesi ...'e ait 19707 metrekare yerin ölümünden sonra mirasçıları arasında taksim edildiği, herkese 2463 metrekare yer düştüğü, ...'in de bir mirasçıdan satın aldığı şeklinde beyanda bulunmuştur. Mahkemece davacı murisi ...'ten intikal ettiği kabul edilen temyize konu taşınmazların taksimen mirasçılarından ... ...'e kalıp kalmadığı hususunda yapılan araştırma yeterli değildir, taraf tanıkları usulünce davet edilmemiş; mahallinde yapılan keşifte dinlenmemiştir. O halde; doğru sonuca ulaşılabilmesi için; mahkemece çekişmeli taşınmazları iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız mahalli bilirkişi, tespit bilirkişilerinin tümü ve taraf tanıkları ile mahallinde yeniden keşif yapılarak ...'ten intikal ettiği belirlenen taşınmazların murisin ölümünden sonra taksim edilip edilmediği, taksim edilmiş ise davalıya satış yapan ... ...'e düşüp düşmediği, eğer ona düşmüşse diğer mirasçılara ne verildiği belirlenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Mahkemece bu hususta yeterli araştırma yapılmadan hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, davalı ..

...'ten intikal ettiği belirlenen taşınmazların murisin ölümünden sonra taksim edilip edilmediği, taksim edilmiş ise davalıya satış yapan ... ...'e düşüp düşmediği, eğer ona düşmüşse diğer mirasçılara ne verildiği belirlenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Mahkemece bu hususta yeterli araştırma yapılmadan hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, ....04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19717, Karar No: 2011/6483, Tarih: 12.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19717 E.  ,  2011/6483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Tapu malikleri ... ve ... ile davacılar arasındaki hukuki ilişkiyi gösterir veraset ilamı, nüfus kayıtları gibi belgelerin ilgilisinden alınmasından,

2-Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday ve taze fasulyenin dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2010 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/829, Karar No: 2019/2351, Tarih: 27.03.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/829 E.  ,  2019/2351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, davalılardan işverene ait iş yerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 07/06/2007-01/01/2011 tarihleri arasında aylık 850,00 TL ücretle çalıştığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının davalı işyerinde 01/08/2007-28/07/2010 tarihleri arasında asgari ücretin 1,5 katı ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

1.Hizmet tespiti yönünden yapılan incelemede;

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa’nın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür.Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalı tarafından davacı adına düzenlenen 28/07/2010 tarihli işe giriş bildirgesi ile, 28/07/2010-2011/1 tarihleri arasında geçen çalışmalarının Kuruma bildirildiği, nizalı dönemde davacının 07/12/2009 tarihinden itibaren 25 gün ve 06/01/2011 tarihinden itibaren 7 gün dava dışı işyerinden adına hizmet bildirimi yapıldığı, davalı işyerinin 19/03/2010 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, tanık dinlenildiği ancak dinlenen tanıkların hizmet cetvelleri alınmadığından davalı işyeri çalışanı olup olmadığının anlaşılamadığı, emsal ücret araştırması yapıldığı anlaşılmaktadır.Somut olayda; davalı işyerinin 19/03/2010 tarihinde yasa kapsamına alındığı ve bu tarihten önceki döneme ait bordro bulunmadığı ve davalı işyerinin faaliyeti hususunda araştırma yapılmadığı, dinlenen tanıkların hizmet cetvelleri alınmadığından nizalı dönemde davalı işyerinde çalışmasının olup olmadığının tespit edilemediği, bu haliyle yazılı şekilde hüküm kurulması eksik incelemeye dayalı olup, bozmayı gerektirmiştir.Ücret yönünden kurulan hükmün irdelenmesine gelince;

Davanın niteliği gereği çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık, ücretin ispatında bu denli serbestlik söz konusu değildir. Ücretin ispatında HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı HMK m. 200) yazılı sınırları aşan, ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. ( Hukuk Genel Kurulunun 25.04.2018 gün 2015/21-1656 E., 2018/944 K.; 22.03.2017 gün ve 2014/10-2384 E. 2017/522 K. sayılı kararları da aynı doğrultudadır.) Ücret miktarı HUMK’nın 288. (HMK m.200) maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için veya bu miktar üzerinde olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgelerin bulunması hâlinde tanık dinletilmesi mümkündür.506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HMK m. 200 maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması hâlinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.Hâl böyle olunca, ücret miktarı HMK’nın Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200. maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkün olduğundan, buna göre araştırma yapılması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; tanık beyanları ve emsal ücret araştırmasına belirtilen miktara göre, Kurum kayıtlarında gözüken ücretinin aksinin eşdeğer yazılı delille ispatlanamaması nedeniyle davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.Yapılacak iş; öncelikle davalı işyerinin Yasa kapsamına alınmadan önce faaliyet gösterip göstermediği tespit edilmeli, giderek nizalı dönemin tamamına ilişkin bordro bulunmadığından, öncelikle dinlenen tanıkların hizmet cetvelleri alınarak nizalı dönemin tamamında çalışmalarının olup olmadığını tespit etmek, bu beyanlarla yetinilmediği yahut tüm dönemi kapsar çalışmalarının olmadığının anlaşılması halinde SGK ilgili il müdürlüğünden, gerekirse zabıta, vergi dairesi ve meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu iş yeri çalışanlarının; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, tanık beyanları arasındaki çelişkiyi gidermek ve davacı adına nizalı dönemde dava dışı işyerinden yapılan bildirimlerin dışlanması ve ücrete ilişkin yazılı delil bulunmadığından buna yönelik talebin reddi ile hizmet tespiti yönünden toplanan deliller doğrultusunda çıkacak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18466, Karar No: 2014/6986, Tarih: 09.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18466 E.  ,  2014/6986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 31/10/2013 tarih ve 2013/323-2013/103 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin mahkeme kararı ile iflasına karar verildiğini, müvekkilinin 19.07.2008 tarihinde yapılan 2007 yılı Olağan Genel Kurulu'nda "sermayesinin 1.250.000 TL’den 2.500.000 TL’ye çıkarılmasına" karar verildiğini, kararın Ticaret Sicil Gazetesi'nin 19.08.2008 tarihli sayısında ilan edildiğini, artırılan 1.237.500 TL’lik kısmın ortaklarca ödenmediğini, davalının, ödenmeyen 25.000 TL sermaye borcu bulunduğunu, hakkında başlatılan icra takibine itiraz ettiğini iddia ederek, davalının itirazının iptaline ve davacı yararına %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sermaye artırım taahhüdünde bulunmadığını, şirketin iflasına karar verilmekle müvekkilinin sermaye artırma taahhüdünün sona erdiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafça usulüne uygun olarak yapılmış bir sermaye taahhüdünün bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12287, Karar No: 2012/25341, Tarih: 04.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/12287 E.  ,  2012/25341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken, sanığa verilen hürriyet bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK.nun 50/1-f maddesi gereğince seçenek yaptırıma çevrilirken, infazı kısıtlayacak biçimde “temizlik hizmetinde çalıştırılması” şeklinde hüküm kurulması,

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan hüküm kurulurken, sonuç adli para cezası taksitlendirilirken; 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirleri İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde adli para cezasının hükmün kesinleşmesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün A-6. fıkrasında yer alan “temizlik hizmetinde çalıştırılması” ibaresinin çıkarılarak “kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya” ibaresinin eklenmesi ile hükmün taksitlendirmeye ilişkin bölümünden "hükmün kesinleşme tarihinden itibaren" ibaresinin çıkarılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 04.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.