muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/17149, Karar No: 2021/8677, Tarih: 14.09.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/17149 E.  ,  2021/8677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251.

maddesinin 3. fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a- Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b- Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkumiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 14/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18961, Karar No: 2019/2282, Tarih: 11.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/18961 E.  ,  2019/2282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca eski hale getirme talebiyle birlikte temyiz isteminde bulunulması halinde inceleme yetkisinin ilgili Yargıtay dairesine ait bulunduğunun anlaşılması ile sanık ... hakkında verilen 15.09.2014 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararın yok hükmünde olduğu ve sanığın yokluğunda verilen hükmün, tebliğ tarihinde askerlik görevini yapması nedeniyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üstüne yapılması gerekirken MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligatın geçersiz olduğu anlaşılmakla sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 11/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5341, Karar No: 2020/4970, Tarih: 07.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/5341 E.  ,  2020/4970 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, sanıklar ... ve ...’nun, ...ilçesi, ...köyü, ...mevkii, ... Deresinin güneydoğusunda kalan bir düzlük arazide, bir adet arama dedektörü ile kültür varlığı aradıkları esnada devriye görevini ifa eden kolluk görevlilerince yakalandıkları, olay yerinde kolluk görevlilerince yapılan incelemede herhangi bir kazı izine rastlanmadığı, sanıkların ifadelerinde arama dedektörünün çalışıp çalışmadığını denemek için olay yerine geldiklerini, dedektörü denedikleri esnada da kolluk görevlilerince yakalandıklarını beyan ettikleri dosya kapsamında; 5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 74/2. maddesinde düzenlenen izinsiz araştırma yapma suçu ile 2863 sayılı Kanunun 6. maddesinde belirtilen kültür ve tabiat varlıklarında, bunların koruma alanlarında, tespit ve tescil edilmiş sit alanlarında araziye fiziki müdahale teşkil etmeyen toprak üstünde veya su altında kültür ve tabiat varlıklarının araştırılmasına yönelik eylemlerin yaptırım altına alındığı, mahkemece bozma ilamı doğrultusunda mahallinde icra edilen keşif neticesinde alınan 22/09/2017 tarihli, arkeolog ve sanat tarihçisi bilirkişi raporu ile, sanıkların define aradıkları alanın, sit alanı veya 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli yerlerden olmadığının tespit edildiği, bu hali ile sanıkların üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, suçun işlendiğinin sabit olduğuna, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 07/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2068, Karar No: 2014/9448, Tarih: 21.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2068 E.  ,  2014/9448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gebze l. Aile Mahkemesi

TARİHİ :1.7.2013

NUMARASI :Esas no:2012/656 Karar no:2013/831

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların müşterek çocuğu Umut 2002 doğumlu olup yaşı nedeniyle idrak çağındadır. Müşterek çocuk Umut Şener mahkemece görüşüne başvurulan uzmana ve mahkeme huzurunda alınan beyanında annesiyle yaşamak istediğini söylemiş, uzman tarafından da isteği doğrultusunda velayet düzenlemesi yapılmasının çocuğun psikolojik ve fiziksel gelişimi için yararına olacağı ve annenin olanaklarının da yeterli olduğu belirtilmiştir. Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 3-6 ve Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddeleri idrak çağındaki çocukların kendilerini ilgilendiren konularda görüşlerine gereken önemin verilmesini öngörmektedir. Durum böyleyken müşterek çocuğun talebi ve uzman raporu gereği davanın kabulü yerine yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.21.04.2014 (Pzt.)

İşin müzakeresinden ve kararın oluşumundan sonra üyelerden 'ın, 28.04.2014 günü ölümü sebebiyle kararı imzalaması mümkün olmamıştır (HMK.md.299). 6.5.2014
Yargıtay — Esas No: 2022/4630, Karar No: 2024/4911, Tarih: 16.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/4630 E.  ,  2024/4911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kadastro öncesi nedenlere dayalı olarak orman parselinin bir bölümü hakkında açılan tapu iptali ve tescil ile orman kadastrosuna itiraz davasında dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, Rize ili Pazar ilçesi ... Köyü sınırları dahilinde bulunan 112 ada 1 ve 2 sayılı parsel ile aynı yerde müvekkillerinin murisi adına kayıtlı 113 ada 2 parsel sayılı ve üçüncü kişi adına kayıtlı 113 ada 1 parsel sayılı taşınmazlar arasında kalan, köy tüzel kişiliği adına kayıtlı, köy araç yolunun üstünde kalan, davalı idare adına kayıtlı 101 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan taşınmaz parçasının müvekkillerinin murisine ait olduğu ve nizasız ve fasılasız malik sıfatıyla taşınmazı kullandıkları, bu taşınmaz parçasının evvelde murisleri adına kayıtlı 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazla bütün olduğu, kullanımın halen mirasçılar tarafından devam ettirildiği, bu taşınmaz parçasının evvelde murisleri adına kayıtlı 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazla bütün olduğu, kullanımın halen mirasçılar tarafından devam ettirildiği iddialarıyla dava konusu taşınmazın çekişmeli olan bölümünün tapu kaydının iptali ile tereke adına dava açılması nedeniyle, bu yerin muris adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, "Bilirkişi raporu ve Yerleşik Yargıtay içtihatları uyarınca ve Kadastro Kanunu 18/2 uyarınca öncesi orman olan taşınmazların zilyetlikle iktisaplarının mümkün bulunmadığı, ayrıca zilyetlik olsa bile söz konusu zilyetliğin ekonomik gelir elde etmek amacıyla yapılmasının Yargıtay tarafından aranılan kriterlerden biri olduğu, dolayısıyla dava konusu taşınmazın davacılar tarafından ekonomik gelir elde etmek amacıyla kullanılmadığı, ayrıca öncesinin de orman niteliğinde bulunması nedeniyle zilyetlik ile iktisap edilebilecek taşınmazlardan olmadığı" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekili; dava konusu taşınmazların evvelden beri müvekkilinin murisleri tarafından ot biçmek suretiyle hem tarımsal hem de hayvancılık amaçlı kullanıldığı, murislerinin ölümünden sonra da mirasçıları olan müvekkili tarafından aynı amaçla tasarruf edildiği, dava konusu edilen taşınmaz parçasına yakın ve özel mülkiyete tabi taşınmazların bulunduğu, taşınmazın bulunduğu yerde köy tüzel kişiliğine ait araba yolunun bulunduğu, ayrıca taşınmazın içerisinde taşınmazı diğer köylere bağlayan patika yolunun olduğu, bu yolun hem diğer köylere hem de ilçeye gidişte kullanılan yol olması gibi nitelik taşımasının değerlendirmeye alınmadığı, taşınmaz üzerinde tarımsal faaliyete rastlanıldığı, üzerinde mısır, fasulye başta olmak üzere sair tarımsal ürünler yetiriştirilmek üzere kullanıldığı, hatta üzerinde hayat faaliyetleri yürütüldüğüne ilişkin yerleşke unsurları olarak kabul edilen karayemiş, ceviz gibi meyve ağaçları ile üzerinde tarımsal ürünleri yabani hayvanlardan korumak üzere ahşaptan yapılma küçük yapıların var olduğu, zilyetliği altındaki bir yerin emek ve para sarf edilerek tarım toprağı haline getirdikten sonra güçlendirmek amacıyla yapılan işlemler ihya olgusu içinde kabul edilmesi gerektiği, kazanmaya elverişli nitelikte zilyetlikle ilgili unsur ve hususların ta doğruladığı, taşınmazda bitki örtüsü itibariyle kültür bitkilerinin hakim olduğu, taşınmazın çevresinde ferdi mülkiyete dönüştürülmüş parsellerin bulunduğu, taşınmazla ilgili olarak bilirkişi kurulu raporundaki değerlendirmeler ile dosyadaki tüm bilgi ve belgelerin içeriğinin uyuşmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi; dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle Kanuna uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde ve değerlendirilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamasına, kamu düzenine aykırı bir hususun tespit edilememiş olmasına, istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebeplere, komşu taşınmaz kayıtlarının dosyaya getirtilip incelenmesinde belgesiz olduklarının anlaşılmasına, yöreye ait en eski 1963 tarihli hava fotoğrafı üzerinde ve zeminde yapılan inceleme sonucu düzenlenen orman mühendisi bilirkişi kurulu raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve Kanuna uygun olduğu gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar vermiştir.

Davacılar vekili, mahkemenin keşif esnasındaki mahalli durumu gözetmediği, taşınmazın evvelden beri müvekkil murisleri tarafından ot biçmek suretiyle hem tarımsal hem de hayvancılık amaçlı kullanıldığı, murislerinin ölümünden sonra da mirasçıları olan müvekkil tarafından aynı amaçlı tasarruf edildiği, taşınmazın evvelden halihazırda müvekkil adına kayıtlı ve yolun altında bulunan parselle bir bütünlük arz ettiğini, dava konusu edilen taşınmaz parçasına yakın ve özel mülkiyete tabi taşınmazlar bulunduğu, taşınmazın içerisinde araba yolunun ve patika yolunun bulunduğu, bu hususun kararda dikkate alınmadığı, taşınmaz üzerinde tarımsal faaliyete rastlanıldığı, ahşaptan yapılma küçük yapıların var olduğu, ihya olgusunun gerçekleştiği, kazanmaya elverişli nitelikte zilyetlikle ilgili unsur ve hususların taşınmazda açıkça yer aldığı iddialarıyla Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13091, Karar No: 2019/3320, Tarih: 09.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13091 E.  ,  2019/3320 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine, Orman Yönetimi, ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Dava konusu taşınmaza ait dava tarihinden 20 yıl önceki hava fotoğrafı ve iki farklı tarihli hava fotoğrafları bulunduğu yerden getirtildikten sonra dava dosyası, raporları hükme dayanak yapılan fen ve orman bilirkişilere verilerek; hava fotoğraflarının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra bu haritalar birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafları üzerinde stereoskopik yöntemle üç boyutlu inceleme yapılarak dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan bitki örtüsü, varsa ağaçların cinsi yaşı ve adedi, kapalılık oranı ile üzerinde tarımsal faaliyet yapılıp yapılmadığı, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı, tasarruf sınırları bulunup bulunmadığı, mezkur tarihlerde kullanıldığına ilişkin emareler bulunup bulunmadığı, kullanım var ve kısmi ise kullanılan yerler ve kullanılmayan yerler ayrıca gösterilerek kullanım durumu hususlarında ayrıntılı anlatımı içeren müşterek imzalı, aplikeli ve açıklamalı ek raporun alınması,

2- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde imar uygulamasının yapılıp yapılmadığı, yapıldıysa ne zaman yapıldığı, çekişmeli taşınmazın imar planı kapsamına alınıp alınmadığı, imarın kesinleştiği tarih ilgili belediyenin imar müdürlüğünden sorularak tüm belge ve evrakların dosya arasına alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 09/05/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/695, Karar No: 2024/595, Tarih: 27.11.2024

**Hukuk Genel Kurulu         2023/695 E.  ,  2024/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1478 E., 2022/1624 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 22.06.2022 tarihli ve

2020/7137 Esas, 2022/5185 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki teminatın iadesi ve maddi-manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalı tarafından yapılan ihale sonucunda 95.000 ton toz kömürün taşınmasına ilişkin hizmet alım işinin 05.01.2015 tarihli sözleşme ile müvekkiline verildiğini, sözleşme süresinin işe başlama tarihinden itibaren on iki ay olarak belirlendiğini, buna göre 01.06.2015 tarihinde başlanan işin 31.05.2016 tarihinde sona erdiğini, sözleşme süresi bitmeden önce davalının müvekkiline sözleşme süresini uzatmak isteyip istemediğini sorduğunu ve müvekkili tarafından buna olumsuz cevap verildiğini, sözleşme süresi sona erdikten sonra davalının sözleşmeyi feshettiğini bildirerek sözleşme kapsamında verilen teminatı irat kaydettiğini, fesih gerekçesi olarak da 14.08.2015 tarihinde toz kömür yüklü üç adet kamyona su basılması gösterdiğini, oysa sözleşmenin feshi için haklı sebep bulunmadığı gibi sözleşme sona erdikten sonra sözleşmenin feshinin mümkün olmadığını, öte yandan gerçekleştiği iddia edilen fiilden on ay sonra davalı tarafından fesih işlemi uygulanmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğunu, dolayısıyla müvekkili tarafından verilen teminatın iadesi gerektiğini, ayrıca davalının haksız olarak müvekkiline beş yıl ihalelere katılma yasağı uygulandığını, bu nedenle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla sözleşmenin feshinin geçersizliğinin tespiti ile irat olarak kaydedilen 95.000,00 TL teminatın irat kaydedildiği tarihten itibaren avans faizi ile birlikte müvekkiline iadesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP