muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/358, Karar No: 2019/1706, Tarih: 14.03.2019

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 07.02.2007 tarih ve 2007/19-50 E,2007/50 K sayılı kararında, bankalarca kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda ticaret mahkemelerinin değil genel mahkemelerin, somut olayda dava değerine göre asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğunu açıkça belirtmiş ve ikinci görüşü benimsemiştir.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Tekrar etmek gerekirse, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde “1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine” atıf yapılmıştır. 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’un göreve ilişkin hükümleri anılan Kanunun 1-8. maddelerinde düzenlenmiştir. HUMK’un 8/1. maddesine göre mal varlığına ilişkin davalar yönünden görevli mahkeme dava değerine göre belirlenmekte ve yasada öngörülen ve her yıl yeniden değerleme oranına göre arttırılan değeri geçmeyen davalar sulh hukuk mahkemelerinde, belirli değerin üzerindeki davalar ise asliye hukuk mahkemelerinde görülmekteydi. Ayrıca, o dönemde yürürlükte olan TTK’nun 5. maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olduğundan süresinde iş bölümü itirazı olmadıkça hakim, görevsiz olduğunu gerekçe göstererek res'en gönderme kararı verememekteydi. Hakimin iş bölümü itirazına rağmen davaya devam edip uyuşmazlık hakkında esastan karar vermesi ise tek başına bozma sebebi sayılmamaktaydı. (6762 sayılı TTK madde 5).

Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK’nun geçici 1. maddesindeki “Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmü de gözetildiğinde, 01.10.2011 tarihinden önceki uyuşmazlıklarda, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 1-8. maddeleri uyarınca dava tarihindeki dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu belirlenecek, ancak 6762 sayılı TTK’nun 5. maddesindeki iş bölümü itirazı ile ilgili hüküm de görevin tespitinde gözetilecektir. Buradan hareketle, 01.10.2011 tarihinden önce bankalar tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalarda genel mahkemeler (dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemeleri) görevli olmakla birlikte, dava asliye ticaret mahkemesine açılmış ve süresinde iş bölümü itirazında bulunulmamış ise davaya asliye ticaret mahkemesinde bakılacak, ancak süresinde iş bölümü itirazında bulunulmuş ise dosyanın genel görevli (sulh veya asliye hukuk) mahkemesine gönderilmesine karar verilecektir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK, dava değerine göre görev belirlemenin uygulamada birçok sorun yarattığı, bu ayrımın pratik olmadığı ve ihtiyaçlara da tam olarak cevap vermediği gerekçeleriyle miktar ayrımı yapılmaksızın kanunlarda belirtilen istisnalar dışında mal varlığına ilişkin davalarda asliye hukuk mahkemelerini asıl mahkeme haline getirmiştir. Buna göre, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak mal varlığına ilişkin davalarda HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.

6100 sayılı HMK’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK'nun 5. maddesinde 6335 sayılı Yasayla değişiklik yapılarak asliye ticaret mahkemesiyle asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisine dönüştürülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olduğundan davanın her safhasında mahkemece res’en gözetilmelidir. Ancak 6335 sayılı Kanunla 6102 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. maddede görev düzenlemesinin bu Kanunun yürürlüğünden önce açılmış olan davaları etkilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda 5464 sayılı Yasanın 44/2 maddesi uyarınca 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıf yapıldığına, HMK’nun 447/2. maddesi uyarınca bu atfın HMK’nun ilgili hükümlerine yapılmış sayılacağına, gerek HUMK’un göreve ilişkin 1-8. maddelerinde, gerekse HMK’nun 1-4. maddelerinde genel mahkemelerin görevleri düzenlenmiş olup ticaret mahkemelerinin görevine ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiş olmasına, ticaret mahkemelerinin görevinin (6762 sayılı TTK’nun 5.) 6102 sayılı TTK'nun 5.maddesinde düzenlenmiş bulunmasına, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesinde ise TTK’nun göreve ilişkin hükümlerine herhangi bir atıf yapılmamasına göre 01.10.2011 tarihinden önceki davalar bakımından dava değerine göre sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğunun kabulü gerekir.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Yeri gelmişken bu kuralın istisnalarına da değinmek gerekmektedir. Zira 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesinde; “kanunlarda aksine bir düzenleme bulunmadıkça” ifadesine yer verilmiştir. Aksine düzenleme, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1 ve 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde yer almaktadır.

Gerçekten 5464 sayılı BKKKK’nun 43. maddesinde; “Bu Kanunun 8. maddesinin ikinci fıkrası, 9'uncu, 12'inci, 24'üncü, 25'inci, 26'ıncı ve 44'üncü maddesi hükümleri tacirlere verilen kurumsal kredi kartları hakkında uygulanmaz.” hükmü getirilmiştir. Görüldüğü gibi, kanun koyucu, tacirlere verilen kredi kartları ile tüketiciye verilen kredi kartları hakkındaki uyuşmazlıklarda görev yönünden farklı bir düzenlemeyi benimsemiş, tacirlere verilen kredi kartları bakımından 6762 sayılı TTK'nun 4/1-6 (6102 sayılı TTK'nun 4/1-f) maddesindeki ticari dava tanımına uygun olarak 5. madde uyarınca asliye ticaret mahkemelerinin görevli olacağı hususunu istisnai bir şekilde hükme bağlamıştır.

Belirtmek gerekir ki, kanun koyucu, 5464 sayılı BKKKK’nun 44/2. maddesi kapsamındaki davaların da asliye ticaret mahkemelerinde görülmesini amaçlamış olsaydı aynı Kanunun 43. maddesine, tacirlere verilen kurumsal kredi kartları ile ilgili bu istisna hükmünü koymazdı.

İkinci bir istisna da, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesi hükmüyle getirilmiştir. Buna göre “Fon, fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas ve tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına asliye ticaret mahkemesi tarafından bakılır. O yerde, birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde bu davalar (1) ve (2) numaralı asliye ticaret mahkemesinde görülür.” Belirtilen yasa hükmüne göre, kredi kartı uyuşmazlığından doğan dava, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142/1. maddesinde öngörülen kurum, kuruluş ya da bankalar tarafından açılmışsa görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. O yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi varsa 1 ve 2 nolu asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Anılan yasa hükmündeki görev kamu düzenine ilişkin ve emredici nitelikte olduğundan mahkemece res’en gözetilmelidir.

Sonuç olarak; 01.10.2011 tarihine kadar olan dönemde bankalarca kredi kartı hamilleri aleyhine açılan ve yukarıdaki istisnalar dışında kalan davalarda görevli mahkeme, dava değerine göre genel mahkemeler sıfatıyla sulh veya asliye hukuk, bu tarihten sonraki davalarda ise 6100 sayılı HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın asliye hukuk mahkemesidir.

Kuşkusuz, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.05.2014 tarihinden sonra oluşacak banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan Kanunun 3/1-k-l,4/3,73/1,83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Kuşkusuz, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.05.2014 tarihinden sonra oluşacak banka kredi kartı uyuşmazlıklarında görevli mahkeme, anılan Kanunun 3/1-k-l,4/3,73/1,83/2 ve geçici 1. maddelerinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan görev hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek somut olayda 26.09.2012 tarihinde davanın açıldığı dikkate alındığında Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gözetilmeden ticaret mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 14/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8244, Karar No: 2025/626, Tarih: 23.01.2025

**9. Ceza Dairesi         2021/8244 E.  ,  2025/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/42 E., 2015/99 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, reşit olmayanla cinsel ilişki

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı; sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma; sanık ... hakkında tehdit; birleşen dosya kapsamında ise sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Silifke Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuk ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, sanık ...'nın atılı suçtan, sanık ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarından, sanıklar ... ve ...'in birleşen dosya kapsamında atılı suçtan ayrı ayrı beraatlerine; sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'in istismar eylemleri reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilerek bu suçtan ve sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'nin ise atılı suçlardan ayrı ayrı mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle beraat eden sanıkların da cezalandırılması gerektiğine ve ceza alan sanıkların da üst sınırdan cezalandırılması talebine ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Özetle 05.10.2012 tarihli olayda sanıklar ... ve ... hakkında iştirak hükümleri uygulanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/2, 103/6 ve 109/2, 109/3-b-f, 109/5, 31/3. maddelerinden mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken eylemin aynı Kanun'un 104. maddesinde yer alan reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilmesinin ve aynı Kanun'un 109. maddesindeki suçtan beraat kararı verilmesinin kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

C. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle kararın bozulması talebine ilişkindir.

D. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle kararın bozulması talebine ilişkindir.

E. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle katılan mağdurenin bir çok kişi ile rızasıyla ilişkiye girdiğine, müvekkiline iftira attığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

F. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

C. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle kararın bozulması talebine ilişkindir.

D. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle kararın bozulması talebine ilişkindir.

E. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle katılan mağdurenin bir çok kişi ile rızasıyla ilişkiye girdiğine, müvekkiline iftira attığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

F. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle sanık hakkında azmettiren olarak ceza verilmesinin hatalı olduğuna, katılan mağdureyi o gece arkadaşlarının evine bırakarak ayrıldığına, evde ne olduğunu bilmediğine, katılan mağdure ile arkadaş olduklarına ancak cinsel ilişkiye girmediklerine, suça sürüklenen çocuk ... ve ...’e katılan mağdure ile cinsel ilişkiye girmesini söylemesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığına, eve bıraktıktan sonra ... ile evden ayrıldığına, 05.10.2012 tarihli olayda da katılan mağdurenin ... ile buluştuğunda araçta ...’in de olduğuna, ...’in kendisinden ayrılacağını öğrenince kendisini araçtan attığına, bu olay adliyeye intikal etmesine rağmen, daha önceki tarihte olduğu iddia edilen istismar olaylarından hiç bahsetmediğine, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı; Sanıklar ... ve ... Hakkında 05.12.2012 Tarihinde İşledikleri İddia Olunan Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma; Sanık ... ve Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Beraat Hükümleri Yönünden

Yapılan yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... ve Sanık ... Hakkında Reşit Olmayanla Cinsel İlişki ile Sanık ... Hakkında Tehdit Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

1. Suça sürüklenen çocuk ve sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 104 106/2-a maddeleri uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre sanık için aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık, suça sürüklenen çocuk için aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri gereği 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. Reşit olmayanla cinsel ilişki suçu açısından 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 05.07.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıl ve 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı sürelerinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3. Sanık ... hakkında tehdit suçu açısından 5237 sayılı Kanun'un 67/2-a maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 11.06.2013 tarihli sorgu olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3. Sanık ... hakkında tehdit suçu açısından 5237 sayılı Kanun'un 67/2-a maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 11.06.2013 tarihli sorgu olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

C. Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunması, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun olay günü evine gelen katılan mağdureyle cebir ve tehdit kullanmak suretiyle rızası dışında cinsel ilişkiye girdiğine ve sonrasında eve kilitleyerek dışarı çıkmasına engel olduğuna dair, soyut iddia dışında cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçlardan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

D. Sanık ... Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Verilen Hükümler Yönünden

Tüm dosya kapsamına göre Mahkemece suça sürüklenen çocuk ...'in eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi karşısında, reşit olmayanla cinsel ilişki suçuna azmettirmek suretiyle iştirak mümkün bulunmadığından ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun yasal unsurları oluşmadığından sanık hakkında verilen mahkumiyet kararları hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı, Sanıklar ... ve ... Hakkında 05.12.2012 Tarihinde İşledikleri İddia Olunan Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma; Sanık ... ve Suça Sürüklenen Çocuk ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Beraat Hükümleri Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılan mağdure vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... ve Sanık ... Hakkında Reşit Olmayanla Cinsel İlişki ile Sanık ... Hakkında Tehdit Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... ve Sanık ... Hakkında Reşit Olmayanla Cinsel İlişki ile Sanık ... Hakkında Tehdit Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısı, suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

C. Suça Sürüklenen Çocuk ... ve Sanık ... Hakkında Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Gerekçenin (C) ve (D) bölümlerinde açıklanan nedenlerle Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan mağdure vekili, suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12146, Karar No: 2014/3170, Tarih: 13.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/12146 E.  ,  2014/3170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2012/309250

MAHKEMESİ : Küre Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2012

NUMARASI : 2011/43 (E) ve 2012/13 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Oluşa ve dosya kapsamına, mahkemece yapılan keşif, bilirkişilerin rapor ve krokilerine göre sanığın tel ile çevirdiği taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu anlaşılmakla, suçtan zarar gören orman idaresi de davadan haberdar edilip, sanığa ek savunma verilerek, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 93. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygu- lanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 13.02.2014 gü- nünde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14789, Karar No: 2018/6782, Tarih: 07.05.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/14789 E.  ,  2018/6782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmün temyizi aşamasında sanık ... tarafından ileri sürülen 18.03.2014 tarihli eski hale getirme istemi hakkında görevli daire tarafından karar verilmesi gerektiğinden, mahkemenin eski hale getirme isteminin reddine dair 30/04/2014 günlü ek kararının hukuken geçersiz olduğu belirlenip, sanık ...’in savunmasında bildirmiş olduğu adresin Kültür Mahallesi 316.Sokak No:10/3 Gümüşova/DÜZCE olduğu, savunmada bildirdiği adres yerine doğrudan sanığın mernis adresi olan Kültür Mahallesi 316.Sokak No:14 Gümüşova-Düzce adresine, Tebligat Kanunun 21. maddesine göre muhtara tebliğ edilerek, kararın 31.01.2014 tarihinde kesinleştirilerek infaza verildiği, yapılan tebligatın usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, 18.03.2014 tarihli temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek temel ceza belirlenirken alt sınırdan ayrılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... müdafii ile Sanık ...’in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 07.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.