muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8629, Karar No: 2021/2269, Tarih: 17.02.2021

2 - Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8300, Karar No: 2012/14272, Tarih: 04.10.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/8300 E.  ,  2012/14272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı tarafından müvekkili aleyhine İstanbul 30 İcra Müdürlüğü 2010/5788 E. (eski esas Şişli 8. İcra Müdürlüğü'nün 2010/5788 E.) sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, takibe dayanak kredi sözleşmeleri altındaki imzanın müvekkiline ait olmadığını, davalı tarafça da bu hususun kabul edilmesine karşın müvekkiline ait taşınmazlar üzerindeki hacizlerin kaldırılmadığını belirterek müvekkilinin İstanbul 30 İcra Müdürlüğü 2010/5788 E. (eski esas Şişli 8. İcra Müdürlüğü'nün 2010/5788 E.) sayılı dosyasında takibe konu kredi sözleşmesinde müşterek borçlu ve müteselsil kefil olmadığının ve borçlu bulunmadığının tespitine ve müvekkili lehine icra takibine konu edilen alacağın % 40'ı oranında kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından yapılan takip devam ederken davacının müvekkiline başvurduğunu, banka bünyesinde yapılan bilirkişi incelemesiyle takibe dayanak kredi sözleşmelerindeki imzanın ...'a ait olmadığının tespit edildiğini ve davacıya kefillikten çıkartıldığına dair yazı gönderildiğini, davacının iş bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığını bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre takip konusu kredi sözleşmelerindeki imzanın davacıya ait olmadığının davalı tarafından kabul edildiği, icra dosyasında davalının haczin kaldırılması ya da feragat ettiğine ilişkin beyanı bulunmadığı, icra dairesi tarafından davalının talebi halinde davalıya yeni bir ödeme emri gönderilebileceği, takibin tedbiren durdurulmasının takibin iptali anlamına gelmediği ve davacının dava açmakta hukuki yararı bulunduğu, ancak davalının icra takibini kötüniyetli yaptığının davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesi ile davanın kabulü ile davacının İstanbul 30. İcra Müdürlüğü'nün 2010/5788 E. sayılı dosyasında borçlu bulunmadığının tespitine, davacının kötü niyet tazminatı talebinin koşulları bulunmadığından reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince davacı banka tacir olup kredi sözleşmesinde imzası bulunmayan davacı aleyhine takip yapıp haciz uyguladığına göre takibinde haksız ve kötüniyetli olup davacı lehine tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince davacı banka tacir olup kredi sözleşmesinde imzası bulunmayan davacı aleyhine takip yapıp haciz uyguladığına göre takibinde haksız ve kötüniyetli olup davacı lehine tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Menfi tespit davasındaki kötü niyet tazminatını düzenleyen İİK nun 72/5 maddesinde “…borçluyu menfi tespit davası açmaya zorlayan takibin haksız ve kötü niyetli olduğu anlaşılırsa, talebi üzerine, borçlunun dava sebebi ile uğradığı zararın da alacaklıdan tahsiline karar verilir” hükmü yer almaktadır.

Madde metninde yer alan “kötü niyet” kavramını; alacaklının, icrai açıdan takip başlatamayacak oranda açık bir belge ve bilgiye rağmen bu yola tevessül etmesi olarak özetlemek mümkündür.

Ancak burada alacaklıya izafe edilecek kötü niyet olgusunun sorgulanacağı “takibin” hangi zaman dilimine tekabül ettiği önem kazanmaktadır. Bir başka deyişle; haksız ve kötü niyetlilik; “takip talebi” tarihi itibarıyla tespit edilecek bir unsur mu olacak, yoksa menfi tespit davası tarihine kadar devam eden süreç içindeki toplam tutum ve davranışı mı ifade edecek? Hususları ilave bir tartışmayı gerektiren ayrı bir konu başlığı olarak karşımızda durmaktadır.

Tarafların gerçek kişilerden oluştuğu ve temel borç ilişkisini doğuran yada söndüren hukuki işlem anı ile takip aşamasındaki kişilerin aynı olması halinde takibi başlatan kişinin takip anında alacaklı sıfatını olmadığını bile, bile harekete geçtiğini tespit etmek, nispeten daha kolay olacaktır. Ancak alacaklı tüzel kişi ise, hukuki işlem anındaki kişiyle takip sürecini başlatanların farklı olması halinde, zahiren geçerlilik ifade eden bir çok belgenin alacaklıların hukuk servislerince haksız takiplere konu yapıldığı gözlemlenmektedir. Bu durumda (kötü niyet sorgulaması için) ihtar yada ödeme emrine muhatap olan borçlunun geçerli bir itirazıyla karşılaşan alacaklının takındığı tutum ve davranışa bakılmalıdır. Şöyle ki; takip alacaklısı, alacaklı sıfatını ortadan kaldıracak itirazlar üzerine herhangi bir inceleme yapma gereği duymadan takipte ısrar ediyorsa ileride haksız çıkması halinde bunun sonuçlarına da doğal olarak katlanacaktır.

Ancak borçlunun makul bir itirazı üzerine takibi askıya alıp işlemsiz bırakması halinde, sadece takip sürecini başlattı diye alacaklıyı kötü niyet tazminatıyla sorumlu tutmak; nasıl olsa sonuç değişmeyecek hissine kapılan alacaklının biraz da zaman kazanmak amacıyla haksız iddiasında ısrar ederek yargılamayı uzatmaya çalışmasına sebebiyet verir ki; bu durum usul ekonomisi için getirilmiş bir müessesenin tam anlamıyla tersi bir amaca hizmet etmesine yol açabilecektir.

Ancak borçlunun makul bir itirazı üzerine takibi askıya alıp işlemsiz bırakması halinde, sadece takip sürecini başlattı diye alacaklıyı kötü niyet tazminatıyla sorumlu tutmak; nasıl olsa sonuç değişmeyecek hissine kapılan alacaklının biraz da zaman kazanmak amacıyla haksız iddiasında ısrar ederek yargılamayı uzatmaya çalışmasına sebebiyet verir ki; bu durum usul ekonomisi için getirilmiş bir müessesenin tam anlamıyla tersi bir amaca hizmet etmesine yol açabilecektir.

Madde metninde dikkati çeken bir diğer temel unsur ise “borçluyu menfi tespit davası açmaya zorlayan” söz dizisindeki “zorlayan” tabiridir. Kanun koyucunun bu kavramı yerleştirmesindeki temel gaye, haksız takibe maruz kalan borçlunun kendini savunacak (alternatif ve daha pratik) başkaca bir hukuki savunma vasıtasının kalmamış olması şeklinde izah etmek mümkündür. Örneğin elinde takibi sonuçsuz bırakabilecek bir delil ve bulguya sahip olan borçlunun, alacaklıyı ikna etmesi yada şikayet yoluyla takibi iptal ettirmesi mümkün iken menfi tespit davası açması gibi. Bu hallerde borçlunun menfi tespit davası açmasında hukuki yararı yoktur denilemez ise de ortada “zorlayan” kavramı ile izah edilebilecek bir zaruretten bahsedilemeyeceğinden kötü niyet tazminat talebinin makuliyeti tartışmalı olacaktır.

O halde özellikle takipte kötü niyet unsurunu belirlerken alacaklının takip talebi anındaki iradesi yerine süreç içerisindeki genel tutum ve davranışını baz alarak borçluyu menfi tespit davası açmak zorunda bırakıp bırakmadığını tespit etmek hakkaniyete ve kanun koyucunun iradesine daha uygun düşecektir.

Yukarıda anlatılanlar çerçevesinde somut olayımıza dönecek olursak; kendisine ödeme emri tebliğ edilen borçlu davacının, daha önceden Şişli 2. İcra Mahkemesine başvurmak suretiyle 15.02.2011 tarihi itibarıyla ödeme emri tebliğini iptal ettirdiği görülmektedir. Alacaklı bankanın ise bu tarihten yaklaşık bir buçuk ay önce (29.12.2010) davacı borçluya hitaben kaleme aldığı yazıda “…yapılan inceleme sonucu kredi kefilliğinin bilginiz dışında gerçekleştiği tespit edilmiş olup kefillikten çıkarılmanız uygun bulunmuş ve takip işlemleri durdurulmuştur” diyerek ardından özür dilediği görülmektedir.

Ancak alacaklının bizzat takip dosyasına feragat beyanı sunmaması üzerine davacı borçlu 20.09.2011 tarihinde mahkemeye başvurmak suretiyle iş bu menfi tespit davasını açmıştır.

Davalı alacaklı vekilinin de yine aynı tarihte icra dosyasına vermiş olduğu beyanda ödeme emrinin iptali nedeniyle haciz fekki talebinde bulunduğu görülmüştür. İcra dosyasına yapılmış olan beyanın saati tespit edilemediğinden hangi hukuki işlemin önce yada sonra yapıldığı hususu tespit edilememiştir.

Ancak alacaklının bizzat takip dosyasına feragat beyanı sunmaması üzerine davacı borçlu 20.09.2011 tarihinde mahkemeye başvurmak suretiyle iş bu menfi tespit davasını açmıştır.

Davalı alacaklı vekilinin de yine aynı tarihte icra dosyasına vermiş olduğu beyanda ödeme emrinin iptali nedeniyle haciz fekki talebinde bulunduğu görülmüştür. İcra dosyasına yapılmış olan beyanın saati tespit edilemediğinden hangi hukuki işlemin önce yada sonra yapıldığı hususu tespit edilememiştir.

Tüm bu anlatılanlar çerçevesinde; takip alacaklısı bankanın borçlunun imza itirazı üzerine kendi bünyesinde bir müfettiş atayarak imzanın davacının eli ürünü olmadığını anlayınca takipten vazgeçip ayrıca özür dilediği de görülmektedir. Ne var ki takipten vazgeçme iradesi bizzat ilgili kurum olan icra müdürlüğüne bildirilmediğinden, davacının menfi tespit davası açmakta hukuki yararı bulunduğu sonucuna varılabilir ise de, ödeme emrinin icra mahkemesince iptalini müteakip yeni bir ödeme emrinin tebliğe çıkartılmamış olması karşısında, alacaklının kötü niyetinden bahsetmek hakkaniyete uygun düşmeyeceğinden usul ve kanuna uygun olan mahkeme kararının bu yönden de onanması gerektiği kanaatiyle aksi yönde tezahür eden sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/662, Karar No: 2013/18716, Tarih: 10.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/662 E.  ,  2013/18716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve ... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının açılmamış sayılmasına dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 29.06.2012 gün 34/82 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, 107 ada 1 parsel sayılı taşınmazın murisinden intikal ettiğini, zilyetliğinde bulunduğunu ancak kadastro çalışmaları sırasında davalı adına tescil edildiğini açıklayarak davalı adına olan tapu kaydının iptali ile adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazın murisinden intikal ettiğini, buna ilişkin tapu kaydının mevcut olduğunu, davacının söz konusu taşınmazla ilgisi bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının 25.08.2009 tarihli oturuma mazeret bildirmeksizin katılmama sebebi ile HUMK'nun 409. maddesi uyarınca dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davanın yenilenmesinden sonra yeniden takipsiz bırakıldığı gerekçesi ile HMK'nun 320/4 maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hüküm, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; mahkemece 25.08.2009 tarihli oturumda davacı ... tarafından takip edilmeyen dava dosyasının HUMK'nun 409.maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir. Dava, davacı tarafından 26.08.2009 tarihinde yenilenmiştir. 29.06.2012 tarihli oturumda davanın yenilenmesinden sonra yeniden takipsiz bırakıldığı gerekçesi ile HMK'nun 320/4. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki; eldeki dava 1086 sayılı HUMK’nun yürürlükte olduğu 26.02.2009 tarihinde açılmıştır. 1086 sayılı HUMK’nu yürürlükten kaldıran ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nun zaman bakımından uygulanmasını düzenleyen 448. maddesi "Bu kanun hükümleri, tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır.’’ hükmünü içermektedir. 1086 sayılı HUMK’nun 409.maddesine göre davacının davasını iki defa takipsiz bırakması mümkün olup, derhal uygulanması gereken 6100 sayılı HMK’nun yürürlükte olduğu dönemde davanın birden fazla takipsiz bırakılması mümkün değilse de, davacının 1086 sayılı HUMK dönemindeki kazanılmış hakkı da gözönünde bulundurularak HUMK’nun 409/6. fıkra ve maddesine göre dosyanın işlemden kaldırılmasına karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüne, Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12436, Karar No: 2017/3766, Tarih: 17.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/12436 E.  ,  2017/3766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilip, duruşmada bildirdiği adresine 19.06.2014 günü usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmü, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 27.06.2014 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşılmakla, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Her mükellef bakımından, “sahte fatura düzenlemek”, “sahte fatura kullanmak” ve “muhteviyatı itibariyle sahte fatura düzenlemek” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura olması durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi, her mükellef ve her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, sanığın hangi mükellefin hangi suçuna iştirak ettiği de belirtilmeden 2005 ve 2006 yılları için birer hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğinde hükümden sonra 25.01.2017 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, ölüp ölmediğinin kesin olarak tespitinden ve öldüğünün tespiti halinde, 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

III-Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığın UYAP aracılığı ile MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğinde hükümden sonra 25.01.2017 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, ölüp ölmediğinin kesin olarak tespitinden ve öldüğünün tespiti halinde, 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.05.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/35779, Karar No: 2013/9327, Tarih: 03.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/35779 E.  ,  2013/9327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekiye ait cüzdanı fabrikanın soyunma odasında yer alan dolaptan çaldığının anlaşılması karşısında eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-(b) maddesi yerine aynı Kanun'un 141/1. maddesinden cezalandırılma yoluna gidilmesi, tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21670, Karar No: 2013/35964, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/21670 E.  ,  2013/35964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın mağdur ...'a yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçlarında, müşteki sigorta şirketinin doğrudan doğruya zarar gören konumunda olmadığı anlaşıldığından, müşteki sigorta şirketinin bu suçlarla ilgili olarak davaya katılmasına karar verilmesi hukuki değerden yoksun olup temyiz hakkı vermeyeceğinden, müşteki sigorta şirketi vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin, tebliğnameye kısmen aykırı olarak, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 25/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11621, Karar No: 2012/1761, Tarih: 23.02.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/11621 E.  ,  2012/1761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.Can Yonca ile davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş, bu kez iade edilmekle tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

Dairemizce verilen önceki geri çevirme kararı üzerine Gıda Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünce bildirilen veri listesinin sulu-kuru ayrımı yapılmadığı ve dava konusu taşınmaz üzerinde kömür madeni çıkartılması için ruhsatının olup olmadığına dair yeterince araştırma yapılmadığı görülmüştür.

Mahkemece;

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday ve fiğin 2010 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin Gıda Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden,

2-Dava konusu taşınmazdan kömür madeni çıkartılması için ruhsat verilip verilmediği, verilmişse kapsadığı alan ile fiilen madenin çıkartılıp çıkartılmadığı hususu da belirtilmek suretiyle bu ruhsata ilişkin bilgi ve belgelerin taraflardan,

Sorulup alınacak cevap yazılarının dosya içerisine konulmasından ve yeterliliğinin hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.